ԵԴ1/0032/01/25




Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

24.03.2026 թվական ք.Երևան

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ժ.ՉԻՉՈՅԱՆԻ
ՆԻՍՏԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐ՝ Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Ա.ՄԱՐՏՈՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Գ.ՄԱԼԽԱՍՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ՝ Մ.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի․
Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի՝ (առկա է անձնական տվյալ), ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, չդատապարտված, (առկա է անձնական տվյալ), որպես խափանման միջոց է կիրառված տնային կալանքը և Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 24.03.2026 թվականին Մ.Ղազարյանի վերաբերյալ կայացվել է մեղադրական ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով.
Սույն քրեական գործով փաստացի անազատության մեջ է գտնվում 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ից․


I.Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին կազմվել է Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը:
2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը արձանագրություն է կազմել թիվ 16846124 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը որոշում է կայացրել թիվ 16846124 քրեական վարույթով հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը միջնորդություն է հարուցել թիվ 16846124 քրեական վարույթով հսկող դատախազին Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 29-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ս․Պետրոսյանը որոշում է կայացրել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը միջնորդություն է հարուցել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան թիվ 16846124 քրեական վարույթով մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 30-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/2056/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 ամիս ժամկետով, կալանքի սկիզբը հաշվարկվել է 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ից։
2024 թվականի դեկտեմբերի 17-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը միջնորդություն է հարուցել թիվ 16846124 քրեական վարույթով հսկող դատախազին Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ս․Պետրոսյանը որոշում է կայացրել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը միջնորդություն է հարուցել թիվ 16846124 քրեական վարույթով հսկող դատախազին Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը միջնորդություն է հարուցել թիվ 16846124 քրեական վարույթով հսկող դատախազին Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում չհարուցելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ս․Պետրոսյանը որոշում է կայացրել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին՝ մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«(...) [ն]ա խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում ADJIKA N01 անվանումով կայքէջի օգտատիրոջից 30.000 ՀՀ դրամ արժեքով շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի ձեռք է բերել և ապօրինի պահել է թվով 9 փաթեթներով ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված, խոշոր չափերով՝ ընդհանուր 0,71 գրամ
(0,1 գրամ+0,1 գրամ+0,09 գրամ+0,05 գրամ+0,08 գրամ+0,05 գրամ+0,09 գրամ+0,07 գրամ+0,08 գրամ) քաշով «α-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից վերջինիս անձնական խուզարկության ժամանակ։»
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Լ․Հայկյանը որոշում է կայացրել թիվ 16846124 քրեական վարույթից մաս անջատելու, անջատված մասին թիվ 16861824 համարը շնորհելու և անջատված մասով նախաքննությունը թիվ 16861824 շարունակելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս․Պետրոսյանը որոշում է կայացրել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում չհարուցելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ին կազմված մեղադրական եզրակացությամբ թիվ 16846124 վարույթային համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 03.01.2025թ. հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, որտեղ այն ստացվել է 2025 թվականի հունվարի 07-ին, քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/0032/01/25 համարը:
2025 թվական հունվարի 07-ին էլեկտրոնային մակագրման եղանակով քրեական գործը մակագրվել և 2025 թվականի հունվարի 08-ին հանձնվել է դատավոր Ժ.Չիչոյանին։
2025 թվականի հունվարի 10-ի դատավոր Ժ.Չիչոյանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/0032/01/25 քրեական գործով կայացվել վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2025 թվականի հունվարի 24-ին Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Մյասնիկ Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու ամսին՝ մինչև 28․04․2025 թվականը ներառյալ։
2025 թվականի փետրվարի 14-ին որոշում է կայացվել հիմնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2025 թվականի ապրիլի 21-ին թիվ ԵԴ1/1500/01/23 քրեական գործով Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` տնային կալանքը` 3 (երեք) ամիս ժամկետով և Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին:
2025 թվականի հուլիսի 22-ին թիվ ԵԴ1/1500/01/23 քրեական գործով Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամանակով երկարաձգելու մասին:
2025 թվականի հոկտեմբերի 22-ին թիվ ԵԴ1/1500/01/23 քրեական գործով Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամանակով երկարաձգելու մասին:
2026 թվականի հունվարի 26-ին թիվ ԵԴ1/1500/01/23 քրեական գործով Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքի ժամկետը 2 (երկու) ամիս ժամանակով երկարաձգելու մասին:
2026 թվականի մարտի 24-ին մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ կայացվել է մեղադրական վերդիկտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նույն օրը որոշում է կայացվել լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:

II. Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.

Դատարանի հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա.
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի պետ Կ.Բունիաթյանի հաղորդումը, համաձայն որի՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնում ստացված օպերատիվ տվյալներն իրացնելիս 2024թ. նոյեմբերի 28-ին ժամը 12:30-ին Երևան քաղաքի Առաքելյան փողոցից ապօրինի թմրամիջոց պահելու, օգտագործելու և իրացնելու հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել և ոստիկանության Մալաթիայի բաժին է տեղափոխվել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանը (ծնված՝ 26.02.1987թ., բնակվող ք.Երևան Առաքելյան փողոց 38 տուն):
Մ.Ղազարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել և վերցվել է թվով 9 փաթեթ սպիտակ փոշենման զանգված, ընդհանուր՝ փաթեթների հետ միասին 3,28 գրամ քաշով, որոնց պարունակությունն ըստ ստացված օպերատիվ տեղեկությունների հանդիսանում է «PVP» տեսակի թմրամիջոց, թվով 1 հատ բժշկական կաթուցիչ՝ մոխրացած հետքերով և 2 հատ գաղտնի փականով ծալովի դանակներ:
(հատոր 1-ին գ.թ. 4, դատական նիստի արձանագրություն)
Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին ձերբակալելու մասին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին՝ ժամը 12:30-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից թմրամիջոց ապօրինի պահելու և իրացնելու հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով Երևան քաղաքի Գ.Առաքելյան փողոց հասցեից ձերբակալվել է Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանը (ծնված՝ 26.02.1987թ., բնակվող ք.Երևան Առաքելյան փողոց 38 տուն) և ներկայացվել վարույթն իրականացնող մարմնին:
(հատոր 1-ին գ.թ. 5, դատական նիստի արձանագրություն)
Դատանյութագիտական փորձաքննության թիվ 2213Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված փաթեթում առկա թվով 9 փաթեթներում առկա ընդհանուր 0,71 գրամ քաշով սպիտակավուն փոշենման զանգվածը հանդիսանում է «α-PVP» տեսակի թմրամիջոց: Փորձաքննության ներկայացված փաթեթում առկա թվով 1 ապակյա գլանակից դուրս բերված մրանման նյութի հետքերում առկա թմրալկալոիդ՝ տետրահիդրոկաննաբինոլի հետքեր: Նյութերի հետքային քանակությունների առկայության պարագայում՝ հնարավոր չէ կատարել դրանց քանակական հաշվարկ։
(հատոր 1-ին գ.թ. 179-181, դատական նիստի արձանագրություն)
Թվային խուզարկության արձանագրությունը և դրանց կցված լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ «Redmi» մոդելի 861697045877348102 և 861697048377346102 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսում կատարված թվային խուզարկությամբ պարզվել է, որ տելեգրամ կայքի «Մուրադ Մուրադյան» տվյալներով էջն է գրանցված 37477585414 հեռախոսահամարով, որն ըստ մասնակից Մ.Ղազարյանի հայտարարության պատահական անվանում է դրել: Նամակագրության զննության արդյունքում պարզվել է, որ «ADJIKA N01» անվանումով կայքէջի հետ առկա է նամակագրություն 21.11.2024թվականից: 28.11.2024թ. ժամը 09:04-ի նամակագրությամբ պարզվել է, որ «Մուրադ Մուրադյան» տվյալներով օգտատիրոջը ուղարկվել է հետևյալ տվյալները. 97-89-66-65, տեղակայում՝ Երևան, Մալաթիա-Սեբաստիա, 30.000 դրամ, նախորդիվ ուղարկվել է թմրամիջոցների ցանկի/տեսակի, քանակի և յուրաքանչյուրի արժեքի/ վերաբերյալ տվյալներ, որոնց շարքում ալֆա «PVP» տեսակի թմրամիջոցի 1 գրամի արժեքը նշված է 30.000 դրամ, թվով 2 տեղանքի լուսանկարներ՝ կոորդինատների նշումով: Բիթքոին օպերատոր կայքէջի օգտատիրոջ հետ նամակագրությամբ պարզվել է, որ առկա են նամակագրություններ կրիպտոարժույթի գնման վերաբերյալ ինչպես 28.11.2024թ. այնպես էլ դրան նախորդած ժամանակահատվածում:
(հատոր 1-ին գ.թ. 210-271, դատական նիստի արձանագրություն)
Զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից ստացված թվով 1 լազերային սկավառակի պարունակության համաձայն՝ 077585414 հեռախոսահամարը հաշվառված է ՄՅԱՍՆԻԿ ՍԱՄՎԵԼԻ ՂԱԶԱՐՅԱՆ (Անձնագիր AU0530114) տվյալներով անձի անունով: Ակտիվացման ամսաթիվ՝ 2024-10-14 16:24:27: Տեղեկատվության տրամադրման ժամանակահատվածը՝ 01/10/2024 - 28/11/2024թթ.: 077585414 հեռախոսահամարի համացանցին միանալու և համացանցից դուրս գալու վայրի, ժամանակի և տևողության վերաբերյալ տեղեկատվության համաձայն՝ 28.11.2024թ. ժամը 05:18-ից մինչև ժամը 12:24-ը հեռախոսազանգերը սպասարկվել է Երևան, Բաշինջաղյան 101 հասցեի ալեհավաք կայանի կողմից, որը հարակից է Երևան Առաքելյան 37 հասցեին, ինչը պարզվեց զննության ընթացքում Երևանի քարտեզի ուսումնասիրությամբ, որից արտապատճեն է արվել և կցվել զննության արձանագրությանը։
(հատոր 1-ին գ.թ. 161-164, դատական նիստի արձանագրություն)
Արտավարույթային փաստաթուղթ ճանաչված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից ստացված թվով 1 լազերային սկավառակը և Երևանի քարտեզի արտապատճենը, որոնք պահվում են վարույթի նյութերում։
(հատոր 1-ին գ.թ. 277-278, 163, 164, դատական նիստի արձանագրություն)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ընդհանուր 0.71 գրամ(0,1 գրամ+0,1 գրամ+0,09 գրամ+0,05 գրամ+0,08 գրամ+0,05 գրամ+0,09 գրամ+0,07 գրամ+0,08 գրամ) քաշով «α-PVP» տեսակի թմրամիջոցները և մեկ ապակյա գլանակը, փաթեթավորված և կնիքված փորձագետի թիվ 50 կնիքի դրոշմով:
(հատոր 1-ին գ.թ. 279-280, դատական նիստի արձանագրություն)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «Redmi» մոդելի 861697045877348102 և 861697048377346102 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսը փաթեթավորված մեկ փաթեթում և կնիքված ՀՀ ՔԿ 180 կնիքի դրոշմով:
(հատոր 1-ին գ.թ. 281-282, դատական նիստի արձանագրություն)
2025 թվականի օգոստոսի 22-ին հանրային մեղադրողի կողմից ներկայացված և Դատարանի որոշմամբ ապացույց ճանաչված՝ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 821 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ 1․ Փորձաքննությանը ներկայացված Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանից վերցված մազի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրալկալոիդների հետքեր, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մինչև երկու ամիսների վաղեմության: 2. Փորձաքննությանը ներկայացված Մյասնիկ Աամվելի Ղազարյանից վերցված մազի փորձանմուշների մեջ հոգեմետ /հոգեներգործուն/նյութեր չեն հայտնաբերվել:
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա՝ Տիգրան Գրիգորի Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ օպերատիվ տեղեկություններ է ստացել այն մասին, որ Մյասնիկ Ղազարյանը տարբեր ժամանակամիջոցներում թմրամիջոց է օգտագործում, պահում և իրացնում, հերթական օպերատիվ տեղեկությունը ստացել է, որ տվյալ օրը պետք է թմրանյութ իրացնի՝ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանում, ինչի արդյունքում՝ օպերատիվ խմբով, դարանակալում են իրականացրել՝ Մյասնիկ Ղազարյանի բնակության հասցեում և վերջինս իրենց նկատելով փորձել է դիմել փախուստի, որից հետո ձերբակալել են և տեղափոխել Մալաթիայի բաժին։ Այդ օրը ինքը եղել է քաղաքացիական հագուստով, սակայն Մյասնիկ Ղազարյանին մոտենալիս ասել է, որ ոստիկանությունից է, որից հետո վերջինս փորձել է դիմել փախուստի։ Բաժնում իմացել է, որ մեղադրյալի մոտից հայտնաբերվել է փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց մեջ եղել է թմրամիջոց։ Դեպքը տեղի է ունեցել 2024 թվականին, ինքը աշխատել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի տեսուչի պաշտոնում։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Մեղադրյալ՝ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին իր անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված թմրամիջոցը ձեռք է բերել Տելեգրամյան ալիքից՝ 30․000 ՀՀ դրամով, իր անձնական օգտագործման համար։ Տանը օգտագործել է ձեռք բերածի մի մասը, իսկ մնացածը բաժանել է թղթերի մեջ, որպեսզի ցանկության դեպքում իր ուզած չափաբաժնով օգտագործի, այն եղել է «α-PVP» տեսակի թմրամիջոց, նախկինում ևս մի քանի անգամ օգտագործել է։ Թմրամիջոցը օգտագործել է լամպի մեջ լցնելու միջոցով։ Իրեն ձերբակալելու ժամանակ այդ լամպը իր մոտ է եղել, սակայն քանի որ ոստիկանները իրեն գցել են գետնին այդ լամպը կոտրվել է։ Ինքը ընդունում է, որ թմրամիջոց է ձեռք բերել իր անձնական օգտագործման համար, սակայն իրացնելու նպատակ երբևէ չի ունեցել, ոչ ոքի երբեք չի հյուրասիրել։ Թմրամիջոցի 1 գրամը օգտագործել է մեկ օրվա ընթացքում։ Իր Տելեգրամյան կայքէջի անունը գրանցված է եղել «Մուրադ Մուրադյան» անվամբ, ինքը գրել է տարբեր օգտատերերի իր ուզած թմրամիջոցի անվանումը և չափը, որից հետո բիթքոինների միջոցով վճարում կատարելուց հետո իրեն ուղարկել են թմրամիջոցի կոորդինատները՝ լուսանկաների միջոցով։
(դատական նիստի արձանագրություն)
2025 թվականի օգոստոսի 22-ի դատական նիստում պաշտպանական կողմը միջնորդել է՝ դատարան հրավիրել և հարցաքննել դատաբժշկական թիվ 821 փորձաքննությունը իրականացրած փորձագետ, քիմիկոտոքսիկոլոգիական բաժնի վարիչ՝ Ռուզաննա Մնացականյանին։
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 334-րդ հոդվածով որոշում է կայացրել պաշտպանական կողմի միջնորդությունը բավարարելու՝ հետազոտման ենթակա ապացույցների ծավալը լրացնելու և փորձագետ Ռուզաննա Մնացականյանին դատարան հրավիրելու ու հարցաքննելու վերաբերյալ։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Փորձագետ՝ Ռուզաննա Մնացականյանը՝ վկայի դատավարական կարգավիճակով, դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ քննիչի կողմից որոշումը ստանալուց հետո փորձաքննության կատարման ժամկետների երկարումը պայմանավորված է եղել աշխատանքային ծանրաբեռնվածության և կուտակումներ ունենալու հանգամանքներով։ Թմրամիջոցների օրգանիզմում պահպանման տևողությունը հիմնականում կապված է լինում թմրամիջոցի տեսակի հետ, կաննաբինոիդները ունեն այսպիսի մի հատկություն՝ երբ մտնում են օրգանիզմ արյան միջոցով գնում է ամբողջ օրգանիզ և կուտակում է տեղի ունենում և ունի լիպոֆիլային հատկություն՝ ճարպային շերտում, հետո՝ անցնելուց հետո, մի որոշ ժամանակ անց, այն շատ չնչին քանակությամբ կրկին անցնում է արյան մեջ ու նորից մեզի միջոցով դուրս է գալիս։ Մեզի մեջ հնարավոր է հայտնաբերել օգտագործումից 7-10 օր, նույնիսկ 14 օր անց։ Ոչ բոլոր թմրամիջոցները նման հատկություն ունեն։ Ցանկացած թմրանյութ մինչև հասնում է մազ լրիվ քանակով չի մնում, մետաբոլիզմի է ենթարկվում։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը 2026 թվականի մարտի 24-ին Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի վերաբերյալ կայացրել է մեղադրական վերդիկտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

III. Լրացուցիչ դատալսումներ.

Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտվեց ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանը համարվում է դատվածություն չունեցող անձ:
Հետազոտվեց նաև Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի հարևանների կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի ի թիվս այլնի վերջինս ունի օրինակելի վարքագիծ, աշխատասեր է ու շատ հարգալից։
ՀՀ ՊԵԿ և ՔԿԱԳ տվյալների շտեմարանում առկա տվյալներում հետաքրքրող փաստական հանգամանքներ առկա չէին։
(դատական նիստի արձանագրություն)

IV. Դատարանի պատճառաբանությունը և եզրահանգումները.

Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3)ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(...)
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…)եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ է պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2)դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
Անդրադառնալով «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել, որ այդպիսիք են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3)դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները:
Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին: Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա: Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը):
Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետից՝ «4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են»:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար: (…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման: (…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Սkraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները: Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 01-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Դատարանը հիմք ընդունելով վերևում մեջբերած ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, անհրաժեշտ է համարում առավել հանգամանորեն անդրադառնալ «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» կանոնի էության պարզաբանմանը:
Դատարանի գնահատմամբ, չփարատված կասկածները հասկացությունը վերաբերում է ինչպես մեղադրանքի ողջ ծավալին, այնպես էլ մեղադրանքի առանձին դրվագներին, մեղքի ձևին, հանցագործությանը անձի մասնակցության աստիճանին և բնույթին, պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներին, առանձին վերցրած ապացույցներին:
Անդրադառնալով մեղադրյալ՝ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի արարքին տված իրավական գնահատականի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքը որակված է սխալ, այդ որակումը չի համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին և պետք է փոփոխել արարքի իրավական գնահատականը, մասնավորապես Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը պետք է փոփոխել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը`
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
2) շահադիտական դրդումներով,
3) խոշոր չափերով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:
(…)»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է խոշոր չափերով՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով:
(…)»
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մարտիկ Բոլյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ-135/07 նախադեպային որոշմամբ՝ անդրադառնալով իրացման նպատակին, նշել է. (...) իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ: Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն: (...)
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը մեջ բերված իրավական դիրքորոշումների հաշվառմամբ՝ գնահատելով Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի արարքում առանց թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու հանցակազմի առկայության հարցը, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով հաստատված հանգամանքներին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական չի տրվել և Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին մեղսագրվել է առանց թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու հանցակազմը, մինչդեռ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի մեղքը՝ առանց թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու մեջ: Այդ մասին կարելի է ենթադրություն անել, կարծիք հայտնել, վարկած առաջադրել, սակայն արժանահավատորեն համարել ապացուցված, որպեսզի կասկած չմնա, հնարավոր չէ:
Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ինչպես մեղադրական եզրակացության, այնպես էլ հիմնական դատալսումների ընթացքում հանրային մեղադրողի կողմից հայտնած կարծիքից, ինչպես նաև մեղադրողի եզրափակիչ ելույթից պարզ է դառնում, որ Մյասնիկ Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու համար նշանակություն են ունեցել՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի պետ Կ.Բունիաթյանի հաղորդումը, Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին ձերբակալելու մասին կազմված արձանագրությունը, դատանյութագիտական փորձաքննության թիվ 2213Ք-24 եզրակացությունը, զննության արձանագրությունը, իրեղեն ապացույցները, վկա ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի տեսուչ Տիգրան Գրիգորի Գրիգորյանի ցուցմունքը։ Մինչդեռ մեղադրյալ Մյասնիկ Ղազարյանի արարքում առանց թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու հանցակազմի որակյալ հատկանիշի բացակայության փաստը հաստատող մի շարք առանցքային նշանակություն ունեցող ապացույցներով հերքվում է մեղադրանքի կողմի պնդումները՝ Մյասնիկ Ղազարյանի մոտ առանց թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու դիտավորություն ունենալու վերաբերյալ։
Այսպես․
Քրեական գործով՝ մեղադրյալ Մյասնիկ Ղազարյանի արարքին ճիշտ իրավական գնահատական տալու տեսանկյունից առանցքային նշանակություն ունեցող հանգամանք է դիտարկվում այն, որ մեղադրյալին պատկանող «Redmi» մոդելի 861697045877348102 և 861697048377346102 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսում կատարված թվային խուզարկության և կից լուսանկարչական հավելվածների ուսումնասիրությունից ակներև է, որ տելեգրամ կայքի «Մուրադ Մուրադյան» տվյալներով էջը գրանցված է 37477585414 հեռախոսահամարով, որն ըստ Մյասնիկ Ղազարյանի հայտարարության պատահական անվանում է դրել: Նամակագրության զննության արդյունքում երևում է, որ «ADJIKA N01» անվանումով կայքէջի հետ առկա է նամակագրություն 21.11.2024 թվականից: 28.11.2024թ. ժամը 09:04-ի նամակագրությամբ պարզվել է, որ «Մուրադ Մուրադյան» տվյալներով օգտատիրոջը ուղարկվել է հետևյալ տվյալները՝ 97-89-66-65, տեղակայում՝ Երևան, Մալաթիա-Սեբաստիա, 30.000 դրամ, նախորդիվ ուղարկվել է թմրամիջոցների ցանկի/տեսակի, քանակի և յուրաքանչյուրի արժեքի/ վերաբերյալ տվյալներ, որոնց շարքում ալֆա «PVP» տեսակի թմրամիջոցի 1 գրամի արժեքը նշված է 30.000 դրամ, թվով 2 տեղանքի լուսանկարներ՝ կոորդինատների նշումով: Բիթքոին օպերատոր կայքէջի օգտատիրոջ հետ նամակագրությամբ պարզվել է, որ առկա են նամակագրություններ կրիպտոարժույթի գնման վերաբերյալ ինչպես 28.11.2024թ. այնպես էլ դրան նախորդած ժամանակահատվածում։ բացի այդ, Բիթքոին օպերատոր կայքէջի նամակագրությունների բաժնում առկա է 26․11․2024 թվականի նամակագրություն համաձայն որի՝ Բիթքոին օպերատոր կայքէջի կողմից ուղարկվել են փոխանցման վճարի վերաբերյալ տեղեկատվություն, որից հետո «Մուրադ Մուրադյան» տվյալներով օգտատիրոջ կողմից ուղարկվել է «Hesa uxarkem» հաղորդագրությունը որից հետո նույն օգտատիրող կողմից ուղարկվել է վճարման անդորրագրի լուսանկար և հաջորդել է հաղորդագրություններ՝ «pox@ qcelem», «Uxxarkeq de», որից հետո Բիթքոին օպերատոր կայքէջի կողմից ստացվել է պատասխան «Հիմա ստուգենք», «Ստացանք, հիմա կփոխանցենք ու կտրոնը կտրամադրենք»։ Նույնաբովանդակ հաղորդագրություններ՝ վճարման անդորրագրերի լուսանկաներ և տեղակայման կոորդինատների լուսանկաներ, առկա է նաև «Մուրադ Մուրադյան» տվյալներով օգտատիրոջ և «ADJIKA N01» անվանումով կայքէջի նամակագրությունների բաժնում՝ տարբեր ժամանակամիջոցներում։
Դատարանի համար հատկանշական է այն հանգամանքը, որ դատարանում հարցաքննվելիս մեղադրյալ Մյասնիկ Ղազարյանը ևս հայտնել է, որ 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին իր անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված թմրամիջոցը ձեռք է բերել Տելեգրամյան ալիքից՝ 30․000 ՀՀ դրամով, իր անձնական օգտագործման համար։ Տանը օգտագործել է ձեռք բերածի մի մասը, իսկ մնացածը բաժանել է թղթերի մեջ, որպեսզի ցանկության դեպքում իր ուզած չափաբաժնով օգտագործի, այն եղել է «α-PVP» տեսակի թմրամիջոց, նախկինում ևս մի քանի անգամ օգտագործել է, վերջինիս հայտնածը։
Դատարանի գնահատմամբ, պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի վերոշարադրյալ ցուցմունքները անարժանահավատ չեն, ավելին ունեն ընդհանուր տրամաբանություն և չեն հերքվում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցության մեջ։
Վերը մեջ բերվածի հաշվառմամբ Դատարանն իր անհամաձայնությունն է հայտնում մեղադրանքի կողմի այն պնդումների հետ, որ մեղադրյալ Մյասնիկ Ղազարյանի դիտավորության մեջ ընդգրկված է եղել առանց թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու: Մեղադրանքի կողմի հիշյալ պնդումները միանգամայն հերքվում են քրեական գործի քննության ընթացքում հետազոտված և վերը մեջ բերված ապացույցներով, ինչպես նաև մեղադրյալի ցուցմունքով։
Այսպիսով, վերը մեջ բերվածի հաշվառմամբ, Դատարանը քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համադրված վերլուծության արդյունքում հանգում է հիմնավոր հետևության, որ քրեական գործով ձեռք բերված՝ բավարար, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցներով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում ADJIKA N01 անվանումով կայքէջի օգտատիրոջից 30.000 ՀՀ դրամ արժեքով ապօրինի ձեռք է բերել և ապօրինի պահել է խոշոր չափերով՝ թվով 9 փաթեթներով ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված, խոշոր չափերով՝ ընդհանուր 0,71 գրամ (0,1 գրամ+0,1 գրամ+0,09 գրամ+0,05 գրամ+0,08 գրամ+0,05 գրամ+0,09 գրամ+0,07 գրամ+0,08 գրամ) քաշով «α-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից վերջինիս անձնական խուզարկության ժամանակ։ Հետևաբար` Դատարանը գտնում է, որ պետք է փոխել մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին վերագրվող արարքին տրված իրավական գնահատականը, այն է՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նրան մեղսագրված արարքի իրավական գնահատականը փոփոխել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքի կատարումը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ, ինչպես նաև այն, որ տվյալ արարքի համար կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասը:
Դատարանը հաստատված համարելով հանցագործության և դրա կատարման մեջ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նրանք ենթակա են պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
§1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:¦
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
§1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե Դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:¦
Պատիժ նշանակելիս Դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցագործության շարժառիթը և նպատակը, մեղադրյալի անձը բնութագրող, ինչպես նաև նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն ու նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությունը:
Դատարանների կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի առնվող մեղմացնող հանգամանքների չափանիշների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման մեջ, որի համաձայն՝ «(…) Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է (...) անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ (…) պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա) հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը,
բ) այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, (…)» (տե՛ս Պարույր Բայրամյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 01.06.2007թ., թիվ ՎԲ-84/07 որոշումը):
Դատարանը մեղադրյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում ինչպես նրանց կատարած գործողությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աuտիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող տվյալները:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով, արձանագրում է, որ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածով, արձանագրում է, որ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը, որպես մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքներ արձանագրում է վերջինիս դատվածություն չունենալու և դրական բնութագրվելու հանգամանքները։
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի՝ օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակներն են.
«(…) վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները» (Տե՛ս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասը):
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի բովանդակությունից: Մասնավորապես՝ նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի՝ հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը (Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի ու «Պատիժ» հասկացությանը և դրա նպատակների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, թիվ ՎԲ-192/07, թիվ ՎԲ-201/07 և թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»:
Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա (Տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Գառնիկ Գալստյանի գործով` 16.12.2014թ., թիվ ԵՄԴ/0027/01/14, Էդվարդ Ադամյանի գործով` 16.12.2014թ., թիվ ԵԷԴ/0048/01/14, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով` 31.10.2014թ., թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, Արմեն Շահբազյանի գործով` 15.08.2014թ., թիվ ԵՇԴ/0143/01/13, Նարեկ Սարգսյանի գործով` 22.12.2011թ., թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 և Գարուշ Մադաթյանի գործով՝ 17.02.2009թ., թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումները):
Մեղադրյալին մեղսագրվող հանցանքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշմամբ, որի համաձայն՝ «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտանգավորության վրա՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 17.02.2009թ., թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Ավելին՝ Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա (տե՛ս ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Գառնիկ Սեյրանի Գալստյանի գործով` 16.12.2014թ., թիվ ԵՄԴ/0027/01/14, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով՝ 31.10.2014թ., թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 և այլ որոշումներ):
Ինչ վերաբերում է հանցագործության կատարման հանգամանքներին, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ դրանք յուրաքանչյուր քրեական գործով պետք է գնահատման ենթարկվեն հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի համատեքստում: Գնահատման արդյունքում դատարանը պետք է պարզի հանցավոր վարքագծի դրսևորմանը նախորդող և ուղեկցող հանգամանքները, հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը և այլն:
Այսպիսով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատժատեսակի և պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սերոբ Ֆրունզիկի Սարգսյանի վերաբերյալ 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ « (…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է (...):»
Հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելիս դատարանը թեև օժտված է իր ներքին համոզմունքին և իրավագիտակցությանը համապատասխան որոշակի հայեցողություն դրսևորելու ազատությամբ, սակայն այն չի կարող բացարձակ և կամայական բնույթ կրել։
Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողությունը սահմանափակվում է օրենքով կանխորոշված որոշակի շրջանակներով` հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթով և աստիճանով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, որոնք Դատարանն անպայման պետք է հաշվի առնի պատժի արդարացիության ապահովման համար (...)» (տե՛ս Էդվարդ Ադամյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ ԵԷԴ/0048/01/14 որոշման 17-րդ կետը)։
Վերոգրյալ իրավական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների լույսի ներքո Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիաները հնարավորություն են տալիս Դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցավորի անձից, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներից, ինչպես նաև գործի այլ տվյալներից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժաչափերից որևէ մեկը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների, ինչպես նաև վերևում նշված փաստական հանգամանքների գնահատման արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանը իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով՝ 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի` 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ից մինչ օրս՝ 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 24 (քսանչորս) օր՝ անազատության մեջ պահվելու ժամկետը և նշանակված պատիժը պետք է համարել կրած։
Քննության առնելով քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ընդհանուր 0.71 գրամ (0,1 գրամ+0,1 գրամ+0,09 գրամ+0,05 գրամ+0,08 գրամ+0,05 գրամ+0,09 գրամ+0,07 գրամ+0,08 գրամ) քաշով «α-PVP» տեսակի թմրամիջոցների տնօրինման հարցը, Դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է՝ հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 16861824 քրեական վարույթի հետ համատեղ ընթացքը լուծելու համար, մեկ ապակյա գլանակը պետք է ոչնչացնել, իսկ «Redmi» մոդելի 861697045877348102 և 861697048377346102 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսը՝ վերադարձնել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին։
Քննության առնելով արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված և քրեական վարույթին կցված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից ստացված թվով 1 լազերային սկավառակի և Երևանի քարտեզի արտապատճենի տնօրինման հարցը, Դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Քննության առնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ տնային կալանքը պետք է վերացնել և վերջինիս անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից, իսկ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, պետք է պահպանել մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները՝ վերացնել։
Քննության առնելով 432․000 (չորս հարյուր երեսուներկու հազար) ՀՀ դրամի (դատանյութագիտական փորձաքննության արժեքը) և 45․000 (քառասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի (դատաքրեագիտական փորձաքննության արժեքը) չափով վարույթային ծախսերի բռնագանձման հարցը, Դատարանը, նկատի ունենալով, որ մեղադրյալ Մ.Ղազարյանը համաձայն ՊԵԿ տվյալների շտեմարանի քաղվածքի պատճենի չունի աշխատանք և կայուն եկամուտ, հիմնավոր է համարում վերջինիս անվճարունակ լինելը և հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 3-րդ մասի իրավակարգավորումները գտնում է, որ վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:

Եզրափակիչ մաս.
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ, 347-350-րդ և 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին հաշվակցել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի` 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ից մինչ օրս՝ 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 24 (քսանչորս) օր՝ անազատության մեջ պահվելու ժամկետը և նշանակված պատիժը համարել կրած։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ընդհանուր 0.71 գրամ (0,1 գրամ+0,1 գրամ+0,09 գրամ+0,05 գրամ+0,08 գրամ+0,05 գրամ+0,09 գրամ+0,07 գրամ+0,08 գրամ) քաշով «α-PVP» տեսակի թմրամիջոցները՝ հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 16861824 քրեական վարույթի հետ համատեղ ընթացքը լուծելու համար, մեկ ապակյա գլանակը՝ ոչնչացնել իսկ «Redmi» մոդելի 861697045877348102 և 861697048377346102 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսը՝ վերադարձնել Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանին։
Արտավարույթային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված և քրեական վարույթին կցված՝ փաստաթղթերը, պահել քրեական գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ տնային կալանքը վերացնել և վերջինիս անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից, իսկ մեղադրյալ Մյասնիկ Սամվելի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, պահպանել մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները՝ վերացնել։
Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ժ.ՉԻՉՈՅԱՆ