ԵԴ1/0010/01/25



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Ա.ՆԵՐՍԻՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Մ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ

2025 թվականի նոյեմբերի 26-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, Աշոտ Ներսեսյանի պաշտպան Մամիկոն Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր՝ Անի Դանիելյան) 2025 թվականի ապրիլի 11-ի թիվ ԵԴ1/0010/01/25 դատավճիռը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Վարույթի ընթացքը

1. 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանը ձերբակալվել է՝ ապօրինի թմրամիջոց ձեռքբերելու, պահելու, իրացնելու և օգտագործելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 08134324 քրեական վարույթը:
Հսկող դատախազի 2024 թվականի հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ քննիչի միջնորդության հիման վրա Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
Նախաքննության մարմնի կողմից 2024 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանին ներկայացվել է մեղադրանք։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով:
Հսկող դատախազի 2024 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ քննիչի միջնորդության հիման վրա Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը փոփոխվել, լրացվել և նոր հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
Նախաքննության մարմնի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանին ներկայացվել է մեղադրանք։
2024 թվականի դեկտեմբերի 20-ին նախաքննության մարմնում անհայտ անձի կողմից Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանին «Մեթամֆետամին», «Կոկաին», «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցներ իրացնելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 08158324 քրեական վարույթը:
2025 թվականի հունվարի 3-ին թիվ 08134324 վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում, (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան), որտեղ թիվ ԵԴ1/0010/01/25 համարով գործով վարույթ է ստանձվել, և նշանակվել են նախնական դատալսումներ։
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամկետով:
2. Առաջին ատյանի դատարանը 2025 թվականի ապրիլի 11-ին վճռել է.
«1. Մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ պատժի սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ից:
2. Մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «Մարիխուանա», «Կոկաին», «Մեթամֆետամին», «Տետրահիդրոկանաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցները ոչնչացնել:
4․Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված։ (...)»:
3. 2025 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի հիշյալ դատավճռի դեմ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի պաշտպան Մ.Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը:
Քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանում ստացվել 2025 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, 2025 թվականի սեպտեմբերի 25-ին փոխանցվել է նախագահող դատավորի աշխատակազմին։
2025 թվականի սեպտեմբերի 29-ին պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության:

Վարույթի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.

4. Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «նա խախտելով խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու, այսինքն՝ թմրամիջոց պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում, ինքնությունը դեռևս չպարզված անձից իրացման նպատակով ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափերի` 99.55 գրամ հաստատուն քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ, ինչպես նաև առանձնապես խոշոր չափերի՝ 14.06 գրամ հաստատուն քաշով «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոց, ինչպես նաև «Մարիխուանա» և «Տետրոհիդրոկանաբինոլ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցներ, ապա դրանց իրացումն ավելի արդյունավետ կազմակերպելու նպատակով բաժանել է հավասարաչափ մասերի, փաթեթավորել է կպչուն ժապավեններով և պահել իր մոտ, որից հետո 2024թ. հոկտեմբերի 22-ին՝ ժամը 08:10-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում, նկատելով ՀՀ պարեկային ծառայության աշխատակիցներին, առանձնապես խոշոր չափերի՝ 5.5 գրամ հաստատուն քաշով թվով 30 հատ (0.18 գրամ, 0.16 գրամ, 0.18 գրամ, 0.2 գրամ, 0.12 գրամ, 0.2 գրամ, 0.17 գրամ, 0.2 գրամ, 0.17 գրամ, 0.16 գրամ, 0.22 գրամ, 0.19 գրամ, 0.21 գրամ, 0.17 գրամ, 0.19 գրամ, 0.19 գրամ, 0.21 գրամ, 0.18 գրամ, 0.18 գրամ, 0.16 գրամ, 0.19 գրամ, 0.18 գրամ, 0.22 գրամ, 0.17 գրամ, 0.19 գրամ, 0.2 գրամ, 0.17 գրամ, 0.16 գրամ, 0.2 գրամ և 0.18 գրամ) կպչուն ժապավենով փաթեթավորված «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցով լցված փաթեթները թաքցրել է Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 90/5 հասցեում գտնվող ճանապարհին կից քարի տակ, որը հայտնաբերվել է կատարված դեպքի վայրի զննությամբ, իսկ առանձնապես խոշոր չափերի` 99.55 գրամ հաստատուն քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութը և թվով 2 հատ կաթուցիչների մեջ լցված 136 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի և թվով 3 հատ կաթուցիչների մեջ լցված 1.93 գրամ հաստատուն քաշով «Տետրոհիդրոկանաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցները և առանձնապես խոշոր չափերի՝ 8.56 գրամ հաստատուն քաշով թվով 20 հատ (0.43 գրամ, 0.41 գրամ, 0.49 գրամ, 0.5 գրամ, 0.44 գրամ, 0.38 գրամ, 0.43 գրամ, 0.37 գրամ, 0.44 գրամ, 0.43 գրամ, 0.41 գրամ, 0.47 գրամ, 0.34 գրամ, 0.41 գրամ, 0.44 գրամ, 0.41 գրամ, 0.42 գրամ, 0.45 գրամ, 0.44 գրամ 0.45 գրամ) կպչուն ժապավենով փաթեթավորված «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցները հայտնաբերվել են 2024թ. հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում Աշոտ Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ»:
5. Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները. «Մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ իր մոտից առգրավված կաթուցիչները ինքն էր պատվիրել տելեգրամ հավելվածով, կայքի անունը չի հիշում, փոխանցել է 50,000 դրամ, իրեն տվել են հասցե և ինքը գնացել է մատնանշած վայրից՝ շենքի գազի խողովակի հետևի մասից վերցրել։ Դա եղել է դեպքի օրը, բռնվելուց մեկ ժամ առաջ՝ առավոտյան 07։30-8։30 ընկած ժամանակահատվածում։ Իր մոտ հայտնաբերված մյուս ապրանքներն ինքը գտել է նույն շենքի 3-րդ հարկի էլեկտրահաշվիչի միջից։ Հաշվիչը կնիքված չի եղել, իջնելիս պատահական նկատել է, որ փաթեթներ են տեղադրված։ Կասկածել է, որ հնարավոր է նույն շենքում այլ թմրանյութ էլի լինի տեղադրված, այն տրամաբանությամբ, որ եթե իր համար դրել են, ուրեմն ուրիշի համար նույնպես կա դրած, դրա համար նայելով իջել է։ Հասկացել է, որ փաթեթի ներսում թմրանյութ է, բայց չի իմացել, թե կոնկրետ ինչ տեսակի, քանի որ տվյալ պահին չի նայել։ Շենքը գտնվում է Խանջյան հասցեում, Վերնիսաժից մի քիչ վերև։ Վերցնելուց հետո գնացել է դեպի Չարենցի փողոցում գտնվող դպրոցի մոտ և այնտեղից վերցրել ինքնագլոր։ Մտածել է տուն գնալ, որը գտնվում է Չալախյան փողոցում, հետո միտքը փոխել է՝ մտածելով, որ այդքան թմրանյութով չարժե տուն գնալ։ Այն պահին, երբ ոստիկաններն իրեն կանգնեցրել են, տեղում չեն խուզարկել, այլ խուզարկել են ոստիկանությունում։ Ոստիկաններից փորձել է թաքցնել զանգվածները, որ մոտը չհայտնաբերեն. մի մասը գտնվել է գրպանում, մյուս մասը՝ ուսապարկի մեջ։ Գրպանն էր դրել գտած փաթեթը, որ երբ հարմար լինի՝ բացի ու նայի։ Քննիչի մոտ ընդունել է, որ հայտնաբերված փաթեթները և կաթուցիչն իր մոտ են եղել, սակայն ասել է, որ այդքանից միայն կաթուցիչներն են իրեն պատկանում, իսկ մնացածը գտել է։
Իր մասնակցությամբ տեղազննություն չի կատարվել, մատնացույց անելու, թե որտեղից է վերցրել կաթուցիչները և գտել մյուս փաթեթները։ Դեպքի պահին ոստիկաններն իր մասնակցությամբ չեն առգրավել հայտնաբերված փաթեթները։ Իրենից առգրավել են հեռախոսը, սակայն իր ներկայությամբ զննություն չեն կատարել։ Իր հեռախոսի գաղտնաբառը չի ասել քննիչին, քանի որ չի հիշել։ Չի առաջարկել դեմքի միջոցով բացել հեռախոսը, քանի որ, երբ այն անջատված է լինում, դեմքով հնարավոր չէ բացել, այլ միայն գաղտնաբառի միջոցով։ Օգտագործում է «Սյֆոն 15 պռո» տեսակի հեռախոս, որը վեց ամիս առաջ էր գնել։ Հավանաբար, եթե տանը հեռախոսն անջատվեր որևէ միջոցով կստացվեր բացել այն։ Դեպքի ժամանակ չէր աշխատում։ Իսկ նախկինում աշխատում էր, որպես խոհարար և վաստակում էր միջինում 300-350,000 ՀՀ դրամ։ Դեպքի պահին տանը միայն կինն էր աշխատում՝ որպես մատնահարդար։ Թմրանյութն այդքան հաճախ չի օգտագործում։ Ինքը թմրանյութ չի տեսակավորել ու չի փաթեթավորել։ Իր տանը խուզարկություն կատարելուց քննիչը չի հայտնաբերել կշեռք կամ նման իր, որով հնարավոր կլիներ թմրանյութ կշռել և առանձնացնել։ Թվով 2 կաթուցիչների մեջ հայտնաբերված մաքուր մարիխուանան և թվով 3 կաթուցիչները՝ թութունով խառնված վիճակում՝ այդպես էլ պատվիրել էր։ 99,55 գրամ կրիստալից տեղեկություն չունի, տեղյակ չի եղել, որ փաթեթներում այդպիսի թմրանյութ է գտվում, նախկինում եղել է, որ քիչ քանակությամբ օգտագործի կրիստալ տեսակի թմրանյութ։ Կոկաինի տարաները և մյուս փոքր փաթեթները մեկ փաթեթի մեջ բոլորը միասին գտել է նույն վայրից։ Գլանակները, տարան և մնացածը ժամանակ չի ունեցել նայելու ու վերադասավորելու։ Երբ ոստիկանությունը կանգնեցրել է, առաջնային խնդիրն այն է եղել, որ թաքցնի իր մոտ եղածը, սակայն միայն գրպանի պարունակությունն է հասցրել թաքցնել։ Փաթեթները տարբեր գույն ունեին, ինքն ընդհանուր մեծ փաթեթի միջից միայն մեկ գույնն էր վերցրել, դրել գրպանը, որ հարմար պահի նայի և հասկանա՝ դա ինչ է։ Կոնկրետ մարիխուաննայի համար վճարել է 10,000 ՀՀ դրամ։ Դեպքի նախորդ օրը մոտն ունեցել է 60,000 ՀՀ դրամ գումար։ (...)
11․1․Էական հակասության հիմքով հրապարկվեց մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի հարցաքննության մասին 2024 թվականի հոկտեմբերի 24-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ ներկայացված մեղադրանքում Աշոտ Ներսեսյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել մասամբ, ընդունել է, որ իր մոտից հայտնաբերված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցներով լցված գլանակը ձեռք է բերել «Տելեգրամյան» հավելվածով ինչ-որ ալիքի հետ կապնվելու արդյունքում, որպիսի ալիքի տվյալներն ինքն իր բջջային հեռախոսից ջնջել է։ Նշված թմրամիջոցը ձեռք է բերել 60.000 դրամով (մի քանի թղթադրամից բաղկացած) Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցի շենքերից մեկի 5-րդ հարկից (էլեկտրոնային վահանակի տակից) հոկտեմբերի 22-ին՝ առավոտյան ժամը 07:00-ի սահմաններում, սակայն գումարը վճարել է նախորդ օրը՝ երեկոյան ժամերին, իր անձնական օգտագործման համար, որը վերցնելուց հետո արդեն դեպի ներքև իջնելիս 3-րդ հարկում առկա վահանակի տակից նույնպես նկատել է ինչ-որ պլաստմասե տարրա, որն իրեն հետաքրքել է: Այն վերցնելուց հետո, արդեն դրա մեջ նկատել է «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող զանգված և կապույտ ժապավենով փաթեթներ, որոնց մասին նույնպես ենթադրել է, որ դրանցում առկա է «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց և, քանի որ ինքը «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց նույնպես օգտագործում է այդ իսկ պատճառով նշված տարրան և դրանց մեջ առկա փաթեթները վերցրել է իր հետագա օգտագործման համար՝ այդպիսով հետագայում այդ նպատակով վճարվելիք գումարից խուսափելու նպատակով, որից հետո արդեն սովորականի պես ինքնագլորով շարժվել է իր աշխատանքի վայր՝ Երևան քաղաքի Արշակունյաց փողոցում գործող «Թումանյանի Շաուրմա» սննդի կետ, որտեղ աշխատում է որպես խոհարար, սակայն դեռևս չի գրանցվել: Այդպիսով՝ արդեն Չարենցի փողոցում իրեն կանգնեցրել են պարեկային ծառայության աշխատակիցները և ինքը վախից իր գրպանից դատարկել է թվով 30 հատ փաթեթները գետնին և պահել քարի տակ, դրանք իր մոտից չհայտնաբերվելու համար, իսկ մնացած մասը չի հասցրել դատարկել՝ ևս մեկ անգամ պնդելով, որ դրանք վերցրել և պահել է իր մոտ միայն իր հետագա օգտագործման նպատակով։
Դեպքին նախորդող օրն իր մոտ եղել է նաև շուրջ 300.000 ՀՀ դրամ տարբեր թղթադրամներ, որոնցով հոկտեմբերի 21-ին` երեկոյան ժամերին, վճարել է իրենց բնակարանի վարձակալության վճարը՝ 200.000 դրամ և շուրջ 100.000 դրամը կոմունալ ծառայությունների համար, որոնցից վարձակալության գումարն ինքն անձամբ է առձեռն վճարել տանտիրոջը՝ ոմն Նառային նախապես նշելով, որ վճարել է օնլայն եղանակով, իսկ կոմունալ վճարը կատարել է տերմինալի միջոցով, որի կտրոնները չկան: Նշված գումարն էլ պարտքով ձեռք է բերել իր քրոջից՝ Լուսինե Սուրենի Ներսեսյանից և եղբորից՝ Համբարձում Սուրենի Ներսեսյանից՝ չնշելով կոնկրետ ժամանակահատված: Ինչ վերաբերում է իր կողմից օգտագործվող բջջային հեռախոսին, ապա այն իր ձերբակալման պահին արդեն հավանաբար եղել է անջատված, այնուամենայնիվ այն միացնելու դեպքում անհրաժեշտ է հավաքել «PIN» կոդ, որը չի հիշում, իսկ միացված վիճակում օգտագործելու համար անհրաժեշտ է անցնել «Face ID» եղանակով գաղտաբառը՝ որն իր դեմքով է ակտիվացված: Իր կողմից թմրամիջոց երբևէ օգտագործելու մասին ոչ ոքի չի պատմել, տանը թմրամիջոց չի պահել կամ օգտագործել, իսկ «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց վերջին անգամ օգտագործել է նախորդող օրերին, կոնկրետ չի հիշում: (...)
11․2․ Հակասությունները պարզաբանելիս մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանը հայտնեց, որ չի հիշում կոնկրետ ինչքան գումար է վճարել թմրանյութի համար, հնարավոր է 50․000 ՀՀ դրամ վճարած լիներ, կարող է նաև 60․000 ՀՀ դրամ լիներ վճարած, հստակ չի հիշում։ Դեպքին նախորդող օրը մոտը 60․000 ՀՀ դրամ գումար լինելու հետ կապված, պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, այսինքն՝ մոտը եղել է ոչ թե 60․000 ՀՀ դրամ գումար, այլ 300․000 ՀՀ դրամ, որը պարտքով վերցրել էր քրոջից, դեպքից երկու օր առաջ։ Այդ գումարով բնակվարձի վճարը տալու հակասության հետ կապված հայտնել է, որ իր հիշելով նշված գումարով տան վարձի վճարն էր տվել։ Նախաքննության ընթացքում ասել էր, որ դեպքի օրը վաղ առավոտյան գնում էր աշխատանքի՝ «Թումանյանի շաուրմա», որ կասկածի տեղիք չլիներ քննիչի մոտ։ (...)
12․ Վկա Նաիրա Արտաշեսի Կարակոզյանի ցուցմունքը, որի համաձայն իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Չայլախյան 9-րդ փողոցի 41-րդ շենքի 22/2 բնակարանն ամսական 200,000 ՀՀ դրամ գումարով 2024 թվականի փետրվար ամսին վարձով տվել է Աշոտ Ներսեսյանին։ Նշված տանը պետք է բնակվեին Աշոտը, Սյուզին և Սյուզիի երեխան։ Նրան չի ճանաչում և ունի միայն վարձակալական հարաբերություններ։ Վարձակալության գումարը ստանում է առձեռն։ Ըստ պայմանավորվածության՝ ամիսը մեկ անգամ, 4-7 ընկած ժամանակահատվածում ներկայանում է, ստուգում տունը և վերցնում վարձի գումարը։ Նման դեպք չի եղել, որ վարձի գումարը պայմանավորված օրից դուրս վերցնի կամ իրեն փոխանցեն։ 2024 թվականի հոկտեմբեր ամսվա վարձի գումարը վճարվել է ըստ պայմանավորվածության՝ 4-7 ընկած օրերի ընթացքում։ (...)
13․Վկա Ալիկ Գնելի Հովհաննիսյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ աշխատում է ՀՀ ոստիկանությունում՝ որպես պարեկ։ Աշոտ Ներսեսյանին չի ճանաչում։ 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ի ժամը 08։10-ի սահմաններում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում Երևան քաղաքի Չարենց փողոցով դեպի Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոց տանող ուղղությամբ նկատել է քաղաքացու, վերջինս ինքնագլոր էր վարում ճանապարհի երթևեկելի մասով։ Քանի որ երթևեկելի մասով չի թույլատրվում ինքնագլոր վարել, ուստի վարչական պատասխանատվության հարցը քննարկելու համար կանգնեցրել է նշված քաղաքացուն։ Վերջինս միանգամից չի կանգնել, այլ մի փոքր երթևեկել է, հետո կանգնել։ Նաև ոչ ադեկվատ վարքագիծ է ցուցաբերել, և դրանից հետո նկատել են, որ գրպանից ինչ-որ իր է հանում։ Մեքենայից իջնելուց հետո նկատել է այլ պարեկային կարգախումբ, ովքեր երթևեկում էին իր հետևից։ Գործընկեր Մարտունը զեկուցել է, որ նշված երիտասարդը գրպանից ինչ-որ բան է հանել ու պահել քարի տակ։ Գործընկերը հարցրել է քաղաքացուց, թե ինչ է դրել քարի տակ, հետո իրենք մոտեցել են այդ քարին ու տեսել փաթեթներ, բացի այդ՝ քաղաքացին, իր հիշելով, խուճապի էր մատնված ու անհանգիստ էր և ամբողջ տեղեկատվության համակցությամբ ձերբակալել են նրան՝ ստուգում իրականացնելու համար։ Ինքն անձամբ չի նկատել, որ քաղաքացին քարի տակ իր է դրել, ինքը միայն ձեռքերով գործողություններ է նկատել, իսկ գործընկերը ֆիքսել էր քարի տակ դնելու հանգամանքը։ Նշված փաթեթների մասին չի հիշում՝ քաղաքացին որևէ բացատրություն տվել է, թե ոչ։ Քարի տակ նայել են, նույնիսկ առանց շարժելու տեսանելի են եղել մի քանի փաթեթներ։ (...)
14․ Վկա Մարտուն Սամվելի Պետրոսյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ աշխատում է ՀՀ ոստիկանությունում՝ որպես պարեկ։ Աշոտ Ներսեսյանին չի ճանաչում։ Դեպքի օրը երկու ծառայողական մեքենաներով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Չարենց փողոցում՝ անվադողերի սպասարկման կետի մոտակայքով։ Մյուս մեքենայից գործընկերը, նկատելով երթևեկելի հատվածով երթևեկող ինքնագլորի երիտասարդին, բարձրախոսով խնդրել է, որ երիտասարդն ինքնագլորը հանի ճանապարհից և կանգնի։ Մինչև գործընկերը կկանգնեցներ ծառայողական մեքենան ու կիջներ, ինքը երթևեկում էր հետևից ու նկատել է, որ այդ երիտասարդը ճանապարհից դուրս է եկել, առաջացել ինքնագլորով դեպի անվադողերի սպասարկման կետի պատի մոտ, իջել ինքնագլորից և քարի մոտ սկսել գործողություւններ կատարել՝ կռանալ ու բարձրանալ։
Իրենք բոլորով իջել են մեքենաներից։ Մոտենալով այդ տղային՝ հարցրել է, թե ինչ է դատարկել, ապա մոտեցել է դեպի քարը և տեսել կապույտ գույնի փաթեթներ։ Դրանից հետո գործընկերը ձերբակալել է երիտասարդին ու տեղափոխել Կենտրոնի բաժին, իսկ ինքը մնացել է դեպքի վայրում՝ պահպանում իրականացնելու նպատակով։
Տղան պայուսակ է ունեցել, բայց հստակ չի հիշում գրպանից էր դատարկում, թե պայուսակից։ Երբ մոտեցել է, տղայի պայուսակը փակ է եղել։ Տղան անհանգիստ է եղել ու խառնված։ Ասել է, որ ոչ մի բան չի դատարկել ու այդ փաթեթներն իրեն չեն պատկանում։ Քարը տափակ միջին չափի քար է եղել, դրա տակից երևացել է մոտ 3 փաթեթ, իսկ հետո, երբ քննիչը եկել է և գործողություններ կատարել, պարզվել է, որ ավելի շատ փաթեթներ են՝ առանձին-առանձին կպչուն ժամապեններով փաթաթված, փոքր չափերի։ (...)
15. Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Չարենց փողոցի 90/5 հասցեի հարևանությամբ գտնվող անվադողերի վաճառքի կետը։ Եռհարկանի շինություն է, որի մի մասն իրենից ներկայացնում է դռների վաճառքի կետ, իսկ մյուս մասը «Նուրյան» հյուրանոցն է, որի վերևի հատվածում առկա է ճանապարհ, իսկ հակառակ կողմը՝ Չարենց փողոցից դեպի Նար-Դոս փողոց տանող ուղղության աջ կողմում գտնվում է հիշյալ անվադողի վաճառքի կետը, որի մյուս կողմից առկա է ավտոտեխսպասարկման կետի համար նախատեսված սարք։ Դիմացի հատվածում Չարենցի փողոցի երթևեկելի մասն է։ Անվադողի վաճառքի կետի հետնամասը մոտ 2-3մ լայնությամբ ազատ է, որտեղ առկա են անվադողեր, ծառ։ Պատի հարևանությամբ առկա է փայտյա սեղան, իսկ բաց հատվածի մյուս կողմից նույնպես առկա է չգործող շինություն։
Նշված սեղանի անմիջական հարևանությամբ գետնին առկա են միջին չափերի քարեր, որոնցից մեկի եզրին երևում է կապույտ գույնի ժապավենով փաթեթի հատված։ Նույն քարի բարձրացումից հետո դրա տակ հայտնաբերվել են թվով 30 հատ միանման կապույտ գույնի կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնցից մեկի վրա առկա ժամապավենի որոշակի մասի բացվածքից նկատելի է դարձել թափանցիկ փաթեթ, որի մեջ էլ առկա է սպիտակավուն բյուրեղանման զանգված։ Բացի նշված 30 փաթեթներից նույն քարի տակից հայտնաբերվել է նաև մեկ հատ կրակայրիչ և մեկ հատ բանալի, որին ամրացված է եղել դոմոֆոնի էլեկտրական չիպ։
Մյուս երկու քարերի տակ և հարակից վայրում այլ իրեր չեն հայտնաբերվել, իսկ նույն վայրից մոտ 1-2 մ հեռավորության վրա կայանված էր ինքնագլոր, որի վերաբերյալ զննության մասնակից Ալիկ Հովհաննիսյանը հայտնեց, որ նույն օրն առավոտյան համածառայակցի հետ Չարենց փողոցի հատվածով ծառայողական ավտոմեքենայով երթևեկելիս նկատել են փողոցի երթևեկելի մասով նույն ինքնագլորով երթևեկող մի երիտասարդ տղայի, ում հորդորել է ճանապարհի երթևեկելի գոտուց դուրս գալ և կանգնել, դրանից հետո նկատել է, որ վերջինս ձեռքը շարժել է ու տարել դեպի գրպանը։ Իրենց հետ ծառայություն էր իրականացնում մեկ այլ կարգախումբ, պարեկ Մ․Պետրոսյանը, նկատելով, որ տղան գրպաններից ինչ-որ բան է դատարկել այդ հատվածում, իջել է ավտոմքենայից, մոտեցել նույն երիտասարդին և հարցադրում արել այդ գործողությունների մասին, միաժամանակ այդ հանգամանքի մասին հայտնել է նաև իրենց, որից հետո ինքնագլոր վարած տղային ձերբակալել են ու ներկայացրել ոստիկանություն։ (...)
16․ Ձերբակալման վերաբերյալ 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ նույն օրը, ժամը 08։15-ին, Երևան քաղաքի Չարենց փողոցի 90/5 հասցեի մոտակայքից Աշոտ Ներսեսյանը ձերաբակալվել է՝ ապօրինի թմրանյութ պահելու, կրելու, ձեռք բերելու, իրացնելու և օգտագործելու հիմնավոր կասկածի հիմքով։ (...)
17․ Անձնական խուզարկություն կատարելու մասին 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ Աշոտ Ներսեսյանի վրա գտնվող ուսապարկի միջից, ի թիվս այլ իրերի, հայտնաբերվել են հինգ հատ բժշկական կաթուցիչի գլանակներ՝ լցված դեղնականաչավուն մանրացված զանգվածով՝ 1․33, 0․96, 1․10, 1․23, 1․05 գրամ քաշերով։ «Belle Jurvin» գրառմամբ տարրա, որի մեջ լցված է եղել սպիտակ բյուրեղանման զանգված՝ ընդհանուր 117,80 գրամ զանգվածով, իսկ նույն պայուսակի ներսի փոքրիկ գրպանիկից հայտնաբերվել է թափանցիկ պոլիմերային տոպրակ՝ 0,5 գրառմամբ, որի մեջ առկա է եղել թվով 20 հատ մանուշակագույն և թափանցիկ պոլիմերային տոպրակների մեջ փաթեթավորված սպիտակ բյուրեղանման զանգվածներ՝ ընդհանուր 19,44 գրամ քաշով։ (...)
18. Որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԱՆ «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն ՓԲ ընկերության 2024 թվականի նոյեմբերի 01-ի թիվ 048-3774 գրությունը, որի համաձայն՝ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանը «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն ՓԲ ընկերությունում հաշվառման մեջ չի գտնվում։ (...)
19. Որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «ՋԵԹ ԷՅԵՄ» ՍՊ ընկերության 2024 թվականի նոյեմբերի 16-ի գրությունը, որի համաձայն՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին՝ ժամը 08:10-ի սահմաններում «ՋԵԹ ԷՅԷՄ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող 268585 անհատական համարի ինքանգլորն ակտիվացվել է +37498-102979 բջջային համարով, երթևեկությունը սկսվել է Ջոն Կիրակոսյանի անվան թիվ 20 դպրոցի դիմացից (Միքայել Չայլախյան փողոց 4ա) շարժվել է Չարենցի փողոցով և ավարտվել է Չարենցի 90/5 հասցեում: «ՋԵԹ» հավելվածը հնարավորություն չի տալիս օգտատիրոջը նախապես նշել երթուղու վերջնակետը։ (...)
20․ «Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ի թիվ 1733 Ք-24 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» համաձայն՝ «1․Փորձաքննությանը ներկայացված «5 բժշկական կաթուցիչ» գրառմամբ փաթեթից անված թվով 2 ծխագլանակներում առկա ընդհանուր` 1,36 գրամ հաստատուն չոր քաշով կանեփի բուսական մանրացված զանգվածը հանդիսանում է Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց: 2․Փորձաքննությանը ներկայացված «5 բժշկական կաթուցիչ» գրառմամբ փաթեթից հանված թվով 3 ծխագլանակներում առկա ընդհանուր՝ 1,93 գրամ հաստատուն չոր քաշով կանեփ և ծխախոտ տեսակի բույսերի մանրացված զանգվածը հանդիսանում է Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ տեսակի թմրամիջոց: 3․Փորձաքննությանը ներկայացված «20 փաթեթ սպիտակ բյուրեղանման...» գրառմամբ փաթեթից հանված թվով 20 տոպրակներում առկա ընդհանուր` 8,56 գրամ քաշով փոշեկոշտուկավոր զանգվածները հանդիսանում են Կոկաին տեսակի թմրամիջոց: 4․Փորձաքննությանը ներկայացված «30 փաթեթ» գրառմամբ փաթեթից հանված թվով 430 տոպրակներում առկա ընդհանուր` 5,5 գրամ քաշով փոշեկոշտուկավոր զանգվածները հանդիսանում են Կոկաին տեսակի թմրամիջոց: 5․Ինքնակպչուն ժապավենով փաթաթված փաթեթում առկա 99,55 գրամ քաշով բյուրեղանման զանգվածը հանդիսանում է Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոց»: (...)
21․ ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերության 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ի թիվ 125 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» համաձայն՝ «ա/ 24.10.2024թ. Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվեցին կաննաբինոիդների խմբի թմրամիջոցների թմրալկալոիդները, ֆենիլալկիլամինների խմբի՝ ամֆետամին, մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցների մետաբոլիտները: Թմրամիջոցների օգտագործման վաղեմությունը՝ պայմանավորված է դրանց օգտագործման եղանակով, հաճախականությամբ, չափաքանակով, տևողությամբ, այլ նյութերի հետ համակցմամբ և անձի օրգանիզմի առանձնահատկություններով»: (...)
22․ Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Աշոտ Ներսեսյանի անձնական խուզարկությամբ, ինչպես նաև դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված վերցված «Մեթամֆետամին», «Կոկաին», «Մարիխուանա» և «Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցները: (...)
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված նյութերը և ապացույցները.
23. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանի ձև 8-ը տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի դատվածության վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն: (...)
24․ Ծննդյան թիվ ԱԲ 229085 վկայականի պատճենը, որի համաձայն՝ 2012 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ծնված Արթուր Խաչիկ Ավետիսյանի մայրը հանդիսանում է Սյուզի Արայի Ավետիսյանը։ (...)
25․ Ամուսնության մասին թիվ ԲԱ 973664 պետական վկայականի պատճենը, որի համաձայն՝ 2025 թվականի մարտի 17-ին գրանցվել է Սյուզի Արայի Ավետիսյանի և Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի ամուսնությունը։ (...)
26․ 2025 թվականի ապրիլի 10-ի՝ Սյուզի Արայի Ավետիսյանի, Ծովինար Ազատի Մանուկյանի և Մադլենա Արամայիսի Խումարյանի հայտարարությունը, որի համաձայն՝ Սյուզի Արայի Ավետիսյանը և Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանը հանդիսանում են օրինական ամուսիններ և նրանց հետ է բնակվում և նրանց խնամքին է գտնվում Սյուզի Արայի Ավետիսյանի անչափահաս տղան՝ Արթուր Ավետիսյանը։ (...)
27․ «ԷԿԵՆԳ» ՓԲ ընկերության փոխգործելիության հարթակի միջոցով ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեի էլեկտրոնային շտեմարանից արտատպված տեղեկատվությունը, որի համաձայն՝ արարքին նախորդող 12 ամիսների ժամանակահատվածում Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի կողմից եկամուտ ստանալու վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն: (...)
6. Առաջին ատյանի դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված փաստական հանգամանքները և պատճառաբանությունները. «28. Հետազոտելով սույն դատավճռի 13-24-րդ կետերում շարադրված ապացույցները՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք վերաբերելի են սույն քրեական գործին:
Հիշյալ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գնահատելով՝ Դատարանը գտնում է նաև, որ սույն դատավճռի 14-24-րդ կետերում շարադրված ապացույցները բովանդակային տեսանկյունից էական հակասություններ չեն պարունակում: Հաշվի առնելով դրանցից յուրաքանչյուրի աղբյուրի հատկանիշները, ձևավորման հանգամանքները, ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք նաև արժանահավատ են:
29. Դատարանը, պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ գտնում է, որ ապացուցված է, որ մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանը՝
- չունի բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն,
- չպարզված հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 99․55 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի, առանձնապես խոշոր չափերի՝ 14․06 գրամ հաստատուն քաշով «Կոկաին» տեսակի, ինչպես նաև մանր չափերի՝ 1,36 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի և 1,93 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցներ (տե՛ս սույն դատավճռի 13-րդ, 15-24-րդ կետերը),
- Երևան քաղաքի Չարենց փողոցի 90/5 հասցեում գտնվող ճանապարհին կից քարի տակ թաքցրել է առանձնապես խոշոր չափերի՝ 5․5 գրամ հաստատուն չոր քաշով թվով 30 հատ (0.18 գրամ, 0.16 գրամ, 0.18 գրամ, 0.2 գրամ, 0.12 գրամ, 0.2 գրամ, 0.17 գրամ, 0.2 գրամ, 0.17 գրամ, 0.16 գրամ, 0.22 գրամ, 0.19 գրամ, 0.21 գրամ, 0.17 գրամ, 0.19 գրամ, 0.19 գրամ, 0.21 գրամ, 0.18 գրամ, 0.18 գրամ, 0.16 գրամ, 0.19 գրամ, 0.18 գրամ, 0.22 գրամ, 0.17 գրամ, 0.19 գրամ, 0.2 գրամ, 0.17 գրամ, 0.16 գրամ, 0.2 գրամ և 0.18 գրամ) կպչուն ժապավենով փաթեթավորված «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցով լցված փաթեթներ, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևան քաղաքի Չարենց փողոցի 90/5 հասցեի հարևանությամբ գտնվող անվադողերի վաճառքի կետի զննությամբ (տե՛ս սույն դատավճռի 15-17-րդ, 22-րդ, 24-րդ կետերը),
- առանձնապես խոշոր չափերի` 99.55 գրամ հաստատուն քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութը և թվով 2 հատ կաթուցիչների մեջ լցված 1.36 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի և թվով 3 հատ կաթուցիչների մեջ լցված 1.93 գրամ հաստատուն քաշով «Տետրոհիդրոկանաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցները և առանձնապես խոշոր չափերի՝ 8.56 գրամ հաստատուն քաշով թվով 20 հատ (0.43 գրամ, 0.41 գրամ, 0.49 գրամ, 0.5 գրամ, 0.44 գրամ, 0.38 գրամ, 0.43 գրամ, 0.37 գրամ, 0.44 գրամ, 0.43 գրամ, 0.41 գրամ, 0.47 գրամ, 0.34 գրամ, 0.41 գրամ, 0.44 գրամ, 0.41 գրամ, 0.42 գրամ, 0.45 գրամ, 0.44 գրամ 0.45 գրամ) կպչուն ժապավենով փաթեթավորված «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցները հայտնաբերվել և վերցվել են 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում Աշոտ Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ (տե՛ս սույն դատավճռի 19-րդ, 22-րդ, 24-րդ կետերը):
29.1. Անդրադառնալով հիշյալ թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակով ձեռքբերված լինելու փաստական հանգամանքի ապացուցվածությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ իր մոտից առգրավված կաթուցիչներն ինքն էր պատվիրել տելեգրամ հավելվածով, կայքի անունը չի հիշում, փոխանցել է 50,000 դրամ, իրեն տվել են հասցե և ինքը գնացել է մատնանշած վայրից՝ շենքի գազի խողովակի հետևի մասից վերցրել։ Իր մոտ հայտնաբերված մյուս ապրանքներն ինքը գտել է նույն շենքի 3-րդ հարկի էլեկտրահաշվիչի միջից։ Հաշվիչը կնիքված չի եղել, իջնելիս պատահական նկատել է, որ փաթեթներ են տեղադրված։ Կասկածել է, որ հնարավոր է նույն շենքում այլ թմրանյութ էլի լինի տեղադրված, այն տրամաբանությամբ, որ եթե իր համար դրել են, ուրեմն ուրիշի համար նույնպես կա դրած, դրա համար նայելով իջել է։ Հասկացել է, որ փաթեթի ներսում թմրանյութ է, բայց չի իմացել, թե կոնկրետ ինչ տեսակի, քանի որ տվյալ պահին չի նայել։ Շենքը գտնվում է Խանջյան հասցեում՝ Վերնիսաժից մի քիչ վերև։ Վերցնելուց հետո գնացել է դեպի Չարենցի փողոցում գտնվող դպրոցի մոտ և այնտեղից վերցրել ինքնագլոր։ Մտածել է տուն գնալ, որը գտնվում է Չալախյան փողոցում, հետո միտքը փոխել է՝ մտածելով, որ այդքան թմրանյութով չարժե տուն գնալ։ Ոստիկաններից փորձել է թաքցնել զանգվածները, որ մոտը չհայտնաբերեն. մի մասը գտնվել է գրպանում, մյուս մասը՝ ուսապարկի մեջ։ Գրպանն էր դրել գտած փաթեթը, որ երբ հարմար լինի՝ բացի ու նայի (տե՛ս սույն դատավճռի 13-րդ կետը)։
Մեղադրյալի հիշյալ ցուցմունքի արժանահավատությունը գնահատելիս Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նրա մոտից հայտնաբերվել է չորս տեսակի թմրամիջոց, որոնցից երկուսը՝ առանձնապես խոշոր չափերի՝ «Մեթամֆետամին» տեսակի (99․55 գրամ) և «Կոկաին» տեսակի (14․06 գրամ), իսկ մյուս երկուսը՝ մանր չափերի՝ կաթուցիչների մեջ լցված «Մարիխուանա» և «Տետրոհիդրոկանաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակների։ Ընդ որում՝ առանձնապես խոշոր չափերի «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցը լցված է եղել տարբեր գույներով գունանշված և դրանց համապատասխան՝ տարբեր քաշերով տեսակավորված ընդհանուր 50 կպչուն ժապավենով փաթեթներում։
Նման պայմաններում նկատի ունենալով, որ նույն խմբին պատկանող «Մարիխուանա» և «Տետրոհիդրոկանաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակների թմրամիջոցները եղել են մանր չափերի՝ ընդհանուր հինգ կաթուցիչներում լցված վիճակում և այն, որ մեղադրյալի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են նաև կաննաբինոիդների խմբի թմրամիջոցների թմրալկալոիդներ (տե՛ս սույն դատավճռի 23-րդ կետը)՝ Դատարանը գտնում է, որ հիշյալ թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակով ձեռքբերված լինելու հանգամանքն ապացուցված չէ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան։
Ինչ վերաբերում է միայն իր մոտից առգրավված կաթուցիչները տելեգրամ հավելվածով պատվիրելու, դրա համա 50,000 դրամ փոխանցելու, իրեն տրամադրված հասցեից այն վերցնելու և նույն հասեցից մնացած թմրամիջոցը գտնելու վերաբերյալ ի պաշտպանություն իրեն բերվող մեղադրյալի փաստարկներին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ ըստ գործի տվյալների և մեղադրյալին վերագրված արարքի բնութագրի, ինչպես նաև մեղադրյալի ցուցմունքների բովանդակության՝ նրա բջջային հեռախոսում ողջամտորեն կարող են առկա լինել տվյալներ նրա հետ հավելվածով կապ հաստատած անձի, դրա ժամանակահատվածի, նրանց պայմանավորվածությունների վերաբերյալ, որոնք կարող են հիմնավորել ի պաշտպանություն իրեն բերված փաստարկները։ Մինչդեռ քրեական գործի նյութերով հաստատվել է բջջային հեռախոսն այլ միջոցներով ապակոդավորելու անհնարինությունը, իսկ մեղադրյալն ըստ էության հրաժարվել է այն ապակոդավորել և իրեն ցանկալի տեղեկատվությունը տրամադրել Դատարանին։ Այս տեսանկյունից Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ մեղադրյալի մոտ հիշյալ թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակի առկայությունը, վարույթն իրականացնող մարմիններին հասու անհրաժեշտ և ողջամիտ միջոցառումներն իրականացված լինելու պայմաններում, հանդիսանում է մեղադրյալի բացառիկ իրազեկվածության հանգամանքը, որը վիճարկելու դեպքում, հակառակի ապացուցվածության պարտականությունը կրում է այն վիճարկող կողմը (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 106-րդ հոդված)։
Նման պայմաններում իր մոտից հայտնաբերված «Մեթամֆետամին» և «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցի զանգվածները գտնելու և միայն իր օգտագործման համար վերցնելու վերաբերյալ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի կողմից հայտնած տեղեկությունները Դատարանն արժանահավատ չի գնահատում:
Վերոգրյալից ելնելով, նկատի ունենալով մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանին հայտնաբերելու (ժամը, վայրը, թմրամիջոցների մի մասը գրպանում, իսկ մյուսը մասը պայուսակում գտնվելու, իր բնակության վայրի շրջակայքից ինքնագլոր վերցնելու և դրանով անհայտ ուղղությամբ երթևեկելու) հանգամանքները, թմրամիջոցների տեսակները, դրանց քանակը, տեսակավորումը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանի մոտ «Մեթամֆետամին» և «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակն ապացուցված է «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան։
(…) 32. Վերոգրյալի հիման վրա և հաշվի առնելով Դատարանի կողմից սույն դատավճռի 29-29.1-րդ կետերում հաստատված փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված է, որ մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանն իրացնելու նպատակով ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոցներ։ Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի մեղավորություն իրեն մեղսագրված հանցանքում, իսկ նրա արարքը որակված է ճիշտ և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
(…) 34․1․ Դատարանը որպես մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանի պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ գտնվող անչափահաս երեխայի առկայությունը (տե՛ս սույն դատավճռի 24-26-րդ կետերը):
34.2. Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
35․ Անդրադառնալով «բ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանին պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար նա ենթակա է պատժի իր կատարած հանցանքի համար։
(…) 36․2․ Վերը մեջբերված իրավական նորմերում և դիրքորոշումներում սահմանված չափանիշների համատեքստում մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
- նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 2-րդ կետով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նրան մեղսագրված արարքը բնակչության առողջության դեմ ուղղված, դիտավորյալ, առանձնապես ծանր հանցագործություն է, թմրամիջոցը «Կոկաին» և «Մեթամֆետամին» տեսակների է, որոնք վտանգավորության և անձի օրգանիզմի վրա ազդեցության հարաբերականորեն բարձր աստիճան ունեն, դրանց չափը յուրաքանչյուրը շուրջ հարյուր անգամ գերազանցում է այդ տեսակի թմրամիջոցի համար սահմանված առանձնապես խոշոր չափի նվազագույն սահմանը, հանցանքի կատարմանը նպաստող պայմանները, մասնավորապես՝ մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանի կողմից թմրամիջոց օգտագործելու հանգամանքը,
- խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը,
- թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը,
- պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող սույն դատավճռում նշված հանգամանքը (տե՛ս սույն դատավճռի 34․1-րդ կետը), ինչպես նաև պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը,
- անձը բնութագրող հանգամանքները, այդ թվում՝ տարիքը, ընտանեկան դրությունը, այն, որ հանցանքը կատարել է առաջին անգամ։
Վերոգրյալների հիման վրա Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով` հաշվակցելով 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ից անազատության մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը։
(…) 37․1․ Մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը որոշելիս Դատարանը հիմք է ընդունում թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարի ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, որը պայմանավորված է այն իրողությամբ, որ թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությունը սպառնում է պետության անվտանգությանն ու կայունությանը, աղետալի վնասներ է հասցնում երկրի տնտեսությանը, ազգի գենոֆոնդին, թմրամիջոցների տարածումը և տարանցումն անմիջական սպառնալիք են ներկայացնում ազգային անվտանգության համար: Այս համատեքստում մեղադրյալ Աշոտ Ներսեսյանի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (տե՛ս սույն դատավճռի 36․2-րդ կետը) պատշաճ գնահատման պայմաններում նրա անձը բնութագրող հանգամանքները (տե՛ս սույն դատավճռի 36․2-րդ կետը), ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը (տե՛ս սույն դատավճռի 34․1-րդ կետը) բավարար չեն հանգելու այնպիսի համոզման, որ պատժի նպատակների, հատկապես՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց նրա կողմից պատիժը կրելու։
Հետևաբար գտնում է, որ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։ (…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, դրանք հաստատող փաստերը և պահանջը.

6. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը, վկայակոչելով վարույթի ընթացքը, վերաբերելի իրավական նորմեր և իրավական դիրքորոշումներ, գտել է, որ դատարանը, Աշոտ Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և նրան դատապարտելով 6 տարի ժամկետով ազատազրկման, թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և դատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք էլ ազդել են գործի ելքի վրա:
Վկայակոչելով մեղսագրված արարքում Ա.Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները՝ բողոքաբերը նշել է, որ Ա.Ներսեսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ոչ թե իր՝ հիշյալ թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակի առկայությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմիններին հասու անհրաժեշտ և ողջամիտ միջոցառումներն իրականացված լինելու պայմաններում վիճարկելու կամ չվիճարկելու և հակառակի ապացուցվածության պարտականությունը վիճարկող կողմի վրա դնելու համար, այլ առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու համար: Դատարանի՝ մեղադրանքի հաստատման, հետևաբար նաև, որպես Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի դատապարտման համար բերած հիմնավորումներն ուղղակի անհեթեթ են:
Բացի այդ, դատարանը, որպես նշված մեղադրանքի հաստատման համար, հետևաբար նաև որպես Աշոտ Ներսեսյանի դատապարտման հիմնավորում, անդրադառնալով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Մարտիկ Բոլյանի գործով որոշմանը, «Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ» ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության ապահովման ուղղված դրույթին՝ սույն քրեական գործով հակազդող որևէ ապացույց չի մատնանշել, այսինքն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալներ՝ այդպիսիք ուղղակի չլինելու պատճառով, հետևաբար դատարանը սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի Մարտիկ Բոլյանի գործով որոշման համատեքստում և կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետը, որը ենթակա չէր կիրառման, այդ կերպ Դատարանը թույլ է տվել նաև քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, այն է՝ դատական վարույթի ընթացքում քրեական վարույթի «պատշաճ ապացուցման» սկզբունքի խախտում:
Հետևաբար, պետք է արձանագրել, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան չի ապացուցվել Աշոտ Ներսեսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելու հանգամանքը և նրա մեղավորությունը այդ արարքի կատարման մեջ:
Անդրադառնալով Ա.Ներսիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժին՝ բողոքաբերը նշել է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան չի ապացուցվել Աշոտ Ներսեսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելու հանգամանքը /իրացնելու նպատակը/ և նրա մեղավորությունը այդ արարքի կատարման մեջ, հետևաբար հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր նպատակի բացակայությանը, բացի այդ հաշվի առնելով, որ Աշոտ Ներսեսյանը նախկինում երբեք դատապարտված և արատավորված չի եղել հանցավոր արարքի կատարման կապակցությամբ, հաշվի առնելով նրա խնամքին գտնվող անչափահաս՝ Արթուր Ավետիսյանի առկայության հանգամանքը, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագիծը, մասնավորապես ցուցմունք տալու պատրաստակամություն հայտնելը և գործի հանգամանքների վերաբերյալ տված մանրամասն ցուցմունքը այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ են, հետևաբար նրա վերջինիս նկատմամբ կիրառելի են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72 -րդ հոդվածի պահանջները:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է. «1. Ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի կողմից թիվ ԵԴ1/0010/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի ապրիլի 11-ին կայացված դատավճիռը:
2. Ճանաչել ու հռչակել Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան այդ մեղադրանքով արդարացնել` իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
3. Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
4. Այնուամենայնիվ եթե Դատարանը հաստատված համարի Աշոտ Սուրենի Ներսեյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ ապա խնդրում եմ վերջինիս նկատմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ»:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.

7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ նաև նոր ապացույցներով»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով վերաքննիչ բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը, ինչպես նաև՝ թե արդյոք առկա են մեղադրյալի նկատմամբ օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքերը:
8. ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական պատասխանատվության հիմքն ինչպես ավարտված, այնպես էլ չավարտված հանցանք կատարելն է»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 16-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Հանցանք է համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, հանցագործության սուբյեկտի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարքը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական պատասխանատվության ենթակա է այն անձը, որը սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված արարքը կատարել է մեղավորությամբ:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված արարքը համարվում է մեղավորությամբ կատարված, եթե այն կատարողը գիտակցել է իր արարքի հակաիրավականությունը կամ թեև չի գիտակցել, բայց կարող էր գիտակցել դա:
3. Սույն օրենսգիրքը հիմնվում է արարքի հակաիրավականությունը գիտակցելու կամ դա գիտակցելու կարողության կանխավարկածի վրա»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը` (…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…) 2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե քրեական վարույթի ընթացքում հակառակը չի ապացուցվում, ապա ապացուցված են համարվում՝ (...)
4) փաստը, որը մեղադրյալին հայտնի է կամ պետք է հայտնի լիներ՝ որպես նրա բացառիկ իրազեկության հանգամանք:
2. Եթե վարույթի մասնակիցը վիճարկում է սույն հոդվածի 1-ին մասով սահմանված փաստերի հավաստիությունը, ապա կրում է հակառակն ապացուցելու պարտականությունը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ: (…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Մ.Հակոբյանի գործով անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013թ. մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ընդհանրացնելով մեջբերված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել, այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում (տե՛ս Ն.Ափոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշման 24-րդ կետը):
9. Վերոգրյալ իրավակարգավորումների, իրավական վերլուծությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները՝ (տես սույն որոշման 5-րդ կետը) Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանն ազատ և բարեխիղճ գնահատման ու ստուգման է ենթարկել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատել վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, ինչի արդյունքում՝ ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգել է իրավաչափ եզրահանգման, որ ապացուցված է, որ մեղադրյալ Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանն իրացնելու նպատակով ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոցներ:
Վերաքննիչ դատարանը նախորդ կետում վկայակոչված չափանիշների համատեքստում փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի մեղավորությունն Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի, հավաստի և քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի համակցությամբ, որը բավարար է հաղթահարելու նրա անմեղության կանխավարկածը և բացառելու վերջինիս կողմից իրեն մեղսագրված հանցանքը չկատարելու ողջամիտ հավանականությունը։
Ինչ վերաբերում է հակառակի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի պնդումներին, ապա վերլուծելով սույն որոշման 5-րդ կետում արձանագրված, դատարանի կողմից պատշաճ հետազոտված ապացույցները և դրանց գնահատման արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանի կատարած եզրահանգումները, այդ թվում՝ առանձնապես խոշոր չափով թմրամիջոցների վերաբերյալ մեղադրյալի ցուցմունքների արժանահավատության մասով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանության կողմի պնդումները գործով ձեռք բերված ապացույցներով հերքվում են: Մասնավորապես հաշվի առնելով թիվ 125 եզրակացության արդյունքները, այն համադրելով մեղադրյալի մոտ հայտնաբերված առանձնապես խոշոր չափով թմրամիջոցների տեսակների, չափերի, փաթեթավորման եղանակի հետ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի մոտ հայտնաբերված «Մեթամֆետամին» և «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոցի զանգվածները գտնելու և միայն իր օգտագործման համար վերցնելու վերաբերյալ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի հայտնած տեղեկություններն արժանահավատ չեն և ըստ այդմ՝ թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակն ապացուցված լինելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը հիմնավոր է և իրավաչափ:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկան առ այն, որ քրեական գործի շրջանակում անմեղ համարվելու անձի իրավունքը և նրան ներկայացված մեղադրանքի ապացուցման բեռը կրելու պետության իրավասու մարմինների համար սահմանված պահանջը բացարձակ չեն, քանի որ քրեական իրավունքի ցանկացած համակարգում գործում են փաստի կամ իրավունքի կանխավարկածներ, և պետությունները որոշակի պայմաններում կարող են անձին պատժել պարզ կամ օբյեկտիվ փաստի հիման վրա՝ անկախ դրա հիմքում հանցավոր դիտավորության կամ անզգուշության առկայությունից, գտնում է, որ իրավաչափ է նաև Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունը, որ մեղադրյալի մոտ հիշյալ թմրամիջոցներն իրացնելու նպատակի առկայությունը, վարույթն իրականացնող մարմիններին հասու անհրաժեշտ և ողջամիտ միջոցառումներն իրականացված լինելու պայմաններում, հանդիսանում է մեղադրյալի բացառիկ իրազեկվածության հանգամանքը, որը վիճարկելու դեպքում, հակառակի ապացուցվածության պարտականությունը կրում է այն վիճարկող կողմը:
Այսպիսով, ստուգելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման, նյութական օրենքի կիրառման ճշտությունը և դատավարական օրենքի պահպանումը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործում առկա է վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատված համարելու, որ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված արարքը: Հետևաբար, հիմքեր չկան չհամաձայնելու նշված հոդվածով մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները, (արարքը), նշված արարքի քրեական հակաիրավականությունը, Ա.Ներսեսյան կողմից նշված արարքը կատարելը, նրա մեղավորությունը դրա կատարման մեջ ապացուցված լինելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությանը և ըստ այդմ՝ բացակայում են այս առումով վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմքերը:
10. Անդրադառնալով մեղադրյալ նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի պահանջին՝ Վերաքննի դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարած արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, համաձայն որի՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք այն աստիճան են նվազեցրել անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, որ դատարանի համոզմամբ սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափը կամ ժամկետը խիստ է տվյալ անձի համար, ինչպես նաև խմբի կողմից կատարված հանցանքի մասնակցի կողմից այդ խմբի կատարած հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելու դեպքում դատարանը կարող է նշանակել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի կամ հոդվածի մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից կամ ժամկետից պակաս չափ կամ ժամկետ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով կամ հոդվածի մասով: Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: (…)»:
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է նաև, որ Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված՝ նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու կառաուցակարգին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել այն մասին, որ քննարկվող նորմը կարող է կիրառվել հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկի առկայության պարագայում` գործի բացառիկ հանգամանքների և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում։ Օրենքում օգտագործվող «բացառիկ» բառը ենթադրում է, որ նշված հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացող մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության: Մասնավորապես, դրանք կարող են կապված լինել հանցագործության շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, ինչպես նաև այլ հանգամանքների հետ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։ Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա ։
Նշանակված պատժի փոփոխման Վերաքննիչ դատարանի իրավասության հարցերին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով, դիրքորոշում հայտնելով, որ «(…) [Վ]երաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
(...) [Ա]ռաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ (...) Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը» (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 24-րդ կետը)։
12.1 Վերոգրյալ իրավանորմերի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումներին` (տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը) Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին մեղադրյալի խնամքին անչափահաս երեխայի գտնվելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացող հանգամանք չի արձանագրել, որպես անձը բնութագրող է գնահատել մեղադրյալի տարիքը, ընտանեկան դրությունը, հանցանքն առաջին անգամ կատարելը և նշվածների հետ համադրված՝ գնահատելով նաև նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը՝ պատժի նպատակների իրացվելիության համատեքստում եկել է եզրահանգման մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի նկատմամբ 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափության և օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հնարավորության տեսանկյունից գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանի հաշվի առած վերոգրյալ տվյալները՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատշաճ ուշադրություն է դարձրել խախտված հասարակական հարաբերությունների բնույթին ու կարևորությանը, ինչպես նաև՝ մեղադրյալի անձին ու վարքագծին վերաբերող տվյաներին, որոնք իրենց փաստացի արտացոլումն են ստացել վերջինիս նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատժում: Այլ կերպ՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը համաչափ է և արդարացի, բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ բողոքի հեղինակի փաստարկներին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վարույթի նյութերում բացակայում են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի վերաբերյալ, նաև՝ մեղադրյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք Վերաքննիչ դատարանին հնարավորություն կտային գալ հետևության, որ դրանք դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ, որ վերածվել են բացառության՝ ըստ այդմ էականորեն նվազեցնելով Ա.Ներսեսյանի ու նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու կարող են մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար օրենքով նախատեսվածից մեղմ պատիժ նշանակելու օբյեկտիվ հիմք հանդիսանալ։ Հետևաբար այս առումով ևս բացակայում են վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմքերը:
13. Ամփոփելով վերոշարադրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել նյութական կամ դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա: Մեղսագրված արարքում մեղադրյալ Ա.Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր են, ինչպես նաև՝ առկա չեն մեղադրյալի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքերը, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը բացակայում են: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 361-րդ, 367-րդ, 370-372-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Մ.Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Աշոտ Սուրենի Ներսեսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 11-ի թիվ ԵԴ1/0010/01/25 դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱԲԳԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ