ԵԴ1/3974/01/24

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ
ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025թ․ հուլիսի <<3>> ք․Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Հովհաննիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Մ.Հովհաննիսյան
հանրային մեղադրող Բ.Ղազինյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի՝ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի՝ ծնված 1992 թվականի մարտի 2-ին Արագածոտնի մարզի Շենավան գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվող՝ Արագածոտնի մարզի Ապարան համայնքի Շենավան գյուղի 15-րդ փողոցի 13-րդ տանը: Հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով. որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի սեպտեմբերի 27-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Հ.Սահրադյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 60614824 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 6-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բ.Ղազինյանի որոշմամբ Արմեն Մկրտչի Դիլանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, մեղավորությամբ կատարված հանրորեն վտանգավոր այն արարքի կատարման համար, որ նա, չունենալով տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք, 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ ժամը 01:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղում հարբած (ոչ ստափ) վիճակում՝ արտաշնչած մեկ լիտր օդի մեջ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0.463 մգ/լ, վարել է <<ԲՄՎ>> մակնիշի 90 IO 066 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից նույն օրը կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180412789 արձանագրությամբ:
Այսինքն, Արմեն Մկրտչի Դիլանյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Հ.Սահրադյանի որոշմամբ Արմեն Մկրտչի Դիլանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին թիվ 60614824 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան:
Ապացույցների հետազոտումը և գնահատումը.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Արմեն Դիլանյանը ցուցմունք է տվել, որ 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին վարել է իրեն պատկանող <<ԲՄՎ>> մակնիշի 90 IO 066 հաշվառման համարանիշի ավտեմքենան ոչ սթափ վիճակում, ընդունում է մեղքը և զղջում կատարած արարքի համար:
2024 թվականի դեկտեմբերի 5-ի զննում կատարելու մասին արձանագրության համաձայն՝ զննությամբ պարզվել է, որ 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ ժամը 01:55-ին, Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղիում ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 2-րդ գումարտակի 3-րդ վաշտի պարեկ Մելիք Մելոյանի կողմից կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրություն, համաձայն որի՝ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանը (ծնված՝ 1992 թվականի մարտի 2-ին) 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ ժամը 01:40-ին Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղիում ոչ սթափ վիճակում վարել է <<ԲՄՎ>> մակնիշի 90 IO 066 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան: Արձանագրության վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը նշելու հատվածում առկա է ստորագրություն: Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավունքների ու պարտականությունների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումը ստանալու հատվածում առկա է ստորագրություն: Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր նշված է 203.5 թիվը:
Ճանապարհային ոստիկանության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված վարորդական վկայականի տվյալների քաղվածքի զննությամբ պարզվել է, որ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանը վարորդական իրավունքի վկայական չի ունեցել:
Քրեական վարույթում առկա է ալկոհոլի պարունակության ստուգման կտրոնի պատճեն, որի զննությամբ պարզվել է, որ սարքի համարն է 91101177, զննման համարը՝ 02264, զննման ամսաթիվը՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ը, ստուգումը կատարվել է ավտոմատ, ժամը 01:46:37-ին, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.463 մգ/լ, վարորդի անուն ազգանունը՝ Արմեն Դիլանյան, տրանսպորտային միջոցի համարանիշը՝ 90 IO 066, պարեկային ծառայող՝ Սահակյան, կրծքանշանի համար 08432։ Առկա է նաև սթափության սարքի ստուգաչափման թիվ 120905 վկայականը, որի զննությամբ պարզվել է, որ ստուգաչափման թվականն է 2024 թվականի ապրիլի 5-ը, այն ուժի մեջ է մինչև 2025 թվականի ապրիլի 5-ը: Չափման միջոցի անվանումը և տեսակը՝ ալկոմետր, գործարանային համարը՝91101177, տեսակը՝ <<Jupiter X/RP>>, չափման տիրույթը՝ 0.000-2.000 մգ/լ:
Զննությամբ քննությանը հետաքրքրություն ներկայացնող այլ տվյալներ չեն հայտնաբերվել:
2024 թվականի դեկտեմբերի 5-ի արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշման համաձայն՝ ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 2-րդ գումարտակի 3-րդ վաշտի պարեկ Մելիք Մելոյանի կողմից 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրությունը, ճանապարհային ոստիկանության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված քաղվածքը, ալկոհոլի պարունակության ստուգման կտրոնի և ստւգաչափման թիվ 120905 վկայականի պատճենը ճանաչվել են արտավարույթային փաստաթուղթ:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն՝ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանը 2024 թվականի նոյեմբերի 26-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավճռով դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ 375.000 ՀՀ դրամի չափով, որի վճարումը տարաժամկետվել է 1 տարով: Պատժի կրման և ազատման վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` Վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Արդյունքում՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում` <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Արմեն Դիլանյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի առկայության կամ բացակայության հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատվում է սույն քրեական գործի շրջանակներում ձեռք բերված ապացույցներով, այլ կերպ ասած՝ ապացուցված է Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման մեջ:
Ընդ որում, Դատարանի համար առանցքային նշանակություն ունի նաև այն, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում մեղադրյալ Արմեն Դիլանյանն ամբողջովին ընդունում է մեղքը և զղջում է կատարվածի համար:
Դատարանը, ուսումնասիրելով Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման համար նշանակություն ունեցող տվյալները, հանգում է հետևյալ եզրահանգման.
Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի քրեական պատասխանատվություն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է մեղքն ընդունելը և կատարվածի համար զղջալը:
Միևնույն ժամանակ, պետք է նկատել, որ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Ինչ վերաբերում է նրան, որ Արմեն Դիլանյանը մեկ այլ դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել, որով մեղադրյալի դատվածությունը դեռևս մարված չէ, ապա Դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ տվյալ դատավճիռը կայացվել է մեղադրյալի կողմից սույն քրեական վարույթի շրջանակներում հանցանքը կատարելուց հետո: Այնինչ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք նախատեսվում է հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը:
Այսպիսով, Արմեն Դիլանյանը հանցանքը կատարելու ժամանակ դատվածություն փաստացի չի ունեցել, քանի որ իր կողմից սույն վարույթով արարքը կատարվել է 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, իսկ մյուս վարույթով դատավճիռը կայացվել է 2024 թվականի նոյեմբերի 26-ին: Ուստի, վերջինի արարքում բացակայում է քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք:
Կատարված արարքի համար մեղադրյալ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը, հաշվի առնելով Արմեն Դիլանյանի կատարած արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այդ թվում՝ նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես՝ վերջինին մեղսագրվող արարքի ոչ մեծ ծանրության լինելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ մեղադրյալի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև հանրային աշխատանքների ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգավորմամբ՝ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, գտնում է, որ Արմեն Դիլանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդված 2-րդ մասով պատիժ պետք է նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 80 (ութսուն) ժամ տևողությամբ։
Ընդ որում, պատժի տեսակն ընտրելիս Դատարանի կողմից կարևորվում է նաև դատական նիստի ընթացքում մեղադրյալ Արմեն Դիլանյանի հայտարարությունը, ըստ որի՝ չի կարող վճարել նշանակվելիք տուգանքի համար, քանի որ չի չունի բավարար ֆինանսական միջոցներ:
Այսինքն, ստացվում է, որ մեղադրյալ Արմեն Դիլանյանի նկատմամբ ստեղծված իրադրությունում կրկին տուգանք պատժատեսակի նշանակումը կկրի ձևական բնույթ և չի ծառայի քրեական օրենսդրությամբ պատժի առջև դրված նպատակների իրագործմանը: Այլ կերպ ասած՝ բոլոր դեպքերում, պատժի տեսակն ընտրելիս պետք է առաջանորդվել դրանց փաստացի կատարվելու կանխավարկածով, այլ ոչ թե նշանակել ձևական պատիժ՝ իմանալով, որ միևնույն է կամ մեծ է հավանականությունը, որ այն ի կատար չի ածվելու: Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 7-րդ մասի կարգավորումը ևս խոսում է այն մասին, որ տուգանք նշանակելու հնարավորությունը գնահատելիս պետք է հաշվի առնել մեղադրյալի գույքային դրությունը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածով սահմանված պատիժները լրիվ գումարելու կանոնի կիրառմամբ՝ նշանածված 80 (ութսուն) տևողությամբ հանրային աշխատանքներին պետք է գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 26-ի թիվ ԵԴ1/2579/01/24 դատավճռով նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարած մասը՝ 295.000 (երկու հարյուր իննսունհինգ հազար) ՀՀ դրամը և վերջնական պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 80 (ութսուն) ժամ տևողությամբ և տուգանք՝ 295.000 (երկու հարյուր իննսունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Միաժամանակ, Դատարանը նկատում է, որ թիվ ԵԴ1/2579/01/24 դատավճռով նշանակված տուգանքի վճարումը տարաժամկետվել է մեկ տարով, ինչը նշանակում է, որ Արմեն Դիլանյանը չունի բավարար ֆինանսական միջոցներ տուգանքի գումարը միանվագ և միանգամից վճարելու, իսկ դրանից հետո վերջինի ֆինանսական դրության փոփոխության մասով տվյալներ ձեռք չեն բերվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում: Եթե տուգանքը նշանակելուց հետո դատապարտյալի նյութական վիճակի վատթարացման հետևանքով նա զրկվում է տուգանքը վճարելու հնարավորությունից, ապա դատարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալի դիրքորոշումը`
1) երկարաձգում է տուգանքի վճարման սահմանված վերջնաժամկետը` առավելագույնը 1 տարով,
2) նշանակում է հանրային աշխատանքներ` հանրային աշխատանքների 24 ժամը հաշվարկելով հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:
ՀՀ քրեակատարողական օրենսգրքի 26-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պրոբացիայի ծառայություն ներկայանալու դեպքում դատապարտյալը վերցվում է հաշվառման, լրացվում է հաշվառման քարտ, նրան ստորագրությամբ անհապաղ պարզաբանվում են տուգանքի կատարման կարգն ու պայմանները, իր իրավունքները և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանց չկատարման դեպքում օրենսդրությամբ սահմանված պատասխանատվությունը։ Այն դեպքում, երբ դատարանը թույլատրել է տուգանքը մաս առ մաս վճարել, կամ տուգանքի վճարման համար սահմանվել է մինչև մեկ տարի ժամկետ, ապա կազմվում է նաև վերահսկողության պլան:
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով Արմեն Դիլանյանի սոցիալական դրությունը, գտնում է, որ թիվ ԵԴ1/2579/01/24 դատավճռով նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարած մասի՝ 295.000 (երկու հարյուր իննսունհինգ հազար) ՀՀ դրամի վճարումը պետք է տասն ամսով երկարաձգել և թույլատրել վճարել մաս առ մաս՝ յուրաքանչյուր ամիս 29.500 ՀՀ դրամով:
Անդրադառնալով դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Դիլանյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին, 2-րդ և 4-7-րդ կետերով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալ Արմեն Դիլանյանից ենթակա չեն հատուցման, քանի որ նմանատիպ վարութային ծախսեր առկա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ, 342-րդ, 347-349-րդ, 353-րդ, 364-րդ հոդվածներով` Դատարան

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 80 (ութսուն) ժամ տևողությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածով սահմանված պատիժները լրիվ գումարելու կանոնի կիրառմամբ՝ նշանածված 80 (ութսուն) տևողությամբ հանրային աշխատանքներին գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 26-ի թիվ ԵԴ1/2579/01/24 դատավճռով նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարած մասը՝ 295.000 (երկու հարյուր իննսունհինգ հազար) ՀՀ դրամը և վերջնական պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 80 (ութսուն) ժամ տևողությամբ և տուգանք՝ 295.000 (երկու հարյուր իննսունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ նշանակված 295.000 ՀՀ դրամը վճարելու համար Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանին տրամադրել տասն ամիս ժամկետ՝ յուրաքանչյուր ամիս 29.500 ՀՀ դրամ վճարելու պայմանով:
Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
 


ԵԴ1/3974/01/24

ՄԵՂԱԴՐԱԿԱՆ ՎԵՐԴԻԿՏ

03.07.2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)` նախագահող դատավոր Ա.Հովհաննիսյանի, քարտուղարությամբ Մ.Հովհաննիսյան, մասնակցությամբ՝ հանրային մեղադրող Բ.Ղազինյան, մեղադրյալ Ա.Դիլանյան, քննարկելով մեղադրյալ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի մեղավորության կամ անմեղության հարցը՝ եկավ հետևյալ եզրահանգման.
վերոնշյալ փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Արմեն Դիլանյանը, չունենալով տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք, 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ ժամը 01:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղում հարբած (ոչ ստափ) վիճակում՝ արտաշնչած մեկ լիտր օդի մեջ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0.463 մգ/լ, վարել է <<ԲՄՎ>> մակնիշի 90 IO 066 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից նույն օրը կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180412789 արձանագրությամբ, որպիսի պայմաններում հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով ապացուցված է՝
1) մեղադրյալ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը),
2) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքի քրեական հակաիրավականությունը,
3) մեղադրյալ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի կողմից այդ արարքը կատարելը,
4) մեղադրյալ Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ,

Հ Ե Տ Ե Վ Ա Պ Ե Ս

ապացուցված է Արմեն Մկրտիչի Դիլանյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման մեջ:

ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ