ԵԴ1/3967/01/24
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025 թվականի սեպտեմբերի 01-ին Երևան քաղաքում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական
դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)` հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ դատավոր՝ Տիգրան Ոսկանյանի
Քարտուղարությամբ՝ Սյուզաննա Բադալյանի
Մասնակցությամբ
Մեղադրող՝ Նարեկ Մհերյանի
Տուժող՝ Արփինե Մայսուրյանի
Պաշտպան՝ Տիգրան Ղազարյանի
Մեղադրյալ` Վանո Հարությունյանի

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վանո Կարենի Հարությունյանի (ծնված՝ 12.05.2003 թվականին Վարդենիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, աշխատում է «Լավիստա» ռեստորանում՝ որպես մատուցող, դատվածություն չունեցող, չամուսնացած, հաշվառված է Գեղարքունիքի մարզ, 6-րդ փողոց, 4-րդ տուն հասցեում, փաստացի բնակվող՝ ք.Երևան, Հալաբյան փողոց 41/1 շենք, 38 տարածք հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի մայիսի 03-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական առաջին բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 15-0401-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի մայիսի 03-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական առաջին բաժնի քննիչ Է.Անտոնյանի որոշմամբ՝ թիվ 15-0401-24 քրեական վարույթով Արփինե Մայսուրյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2024 թվականի մայիսի 03-ին, ժամը՝ 09:30-ին՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է Վանո Կարենի Հարությունյանը:
2024 թվականի մայիսի 03-ին, ժամը՝ 10:57-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական առաջին բաժնի քննիչ Է.Անտոնյանի որոշմամբ՝ թիվ 15-0401-24 քրեական վարույթով հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է Վանո Կարենի Հարությունյանը:
2024 թվականի նոյեմբերի 14-ին՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ն.Մհերյանի որոշմամբ՝ թիվ 15-0401-24 քրեական վարույթով Վանո Կարենի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2024 թվականի նոյեմբերի 14-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական առաջին բաժնի քննիչ Է.Անտոնյանի որոշմամբ՝ թիվ 15-0401-24 քրեական վարույթով մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
Թիվ 15-0401-24 քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Վանո Կարենի Հարությունյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի գրությամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, մուտքագրվել է 27.12.2024 թվականին և նույն օրն էլ համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, գործը մակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/3967/01/24 համարը:
Քրեական գործը դատավորին հանձնվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ին։
2025 թվականի հունվարի 03-ին որոշում է կայացվել Վանո Կարենի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ ԵԴ1/3967/01/24 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
Նախնական դատալսումների ընթացքում Դատարանը, անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով նախատեսված հարցին, որոշում է կայացրել մեղադրյալի նկատմամբ մինչդատական վարույթի ընթացքում ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Վանո Կարենի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա 2024 թվականի մայիսի 03-ին ժամը՝ 01։30-ի սահմաններում, ֆիզիկական ներգործություն է գործադրել Արփինե Սերժիկի Մայսուրյանի նկատմամբ՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
Այսպես․
2024 թվականի մայիսի 03-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Խանջյան 15 հասցեի դիմաց Վանո Կարենի Հարությունյանը մոտեցել է նշված վայրում միայնակ զբոսնող Արփինե Մայսուրյանին, առաջարկել ուղեկցել և մերժում ստանալուց հետո ֆիզիկական ներգործություն է գործադրել վերջինիս նկատմամբ այն է՝ սկսել է քաշքշել Արփինե Մայսուրյանին, որից հետո բռնություն գործադրելով ձեռքով փակել է վերջինիս բերանը, քաշելով նստացրել է նշված վայրում գտնվող աստիճանների վրա, ամբողջ մարմնով ընկել է վերջինիս վրա, որից հետո ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արփինե Մայսուրյանի գլխին և մարմնի տարբեր հատվածներին՝ վերջինիս պատճառելով քթի մեջքի, աջ արմնկահոդի, ձախ բազկի և նախաբազկի շրջանների քերծվածքների, կզակի, կրծքավանդակի հետին մակերեսի շրջանների արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
3.Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մայիսի 02-ի գիշերը, հստակ ժամը չի կարող նշել, ինքը քայլելիս է եղել Խանջյան փողոցով, անցել է աղջկան, որից հետո վերջինս հարցրել է իրեն, թե ինչ է ուզում իրենից, աղջիկ ասելով ինքը նկատի ունի տուժող Արփինե Մայսուրյանին: Վերջինիս հարցին ի պատասխան ինքը նշել է, որ ոչինչ չի ուզում, որից հետո Արփինե Մայսուրյանը ավելի բարձրաձայն տոնով հարցրել է, թե ինչ է ուզում իրենից, հեռու մնա իրենից, իրեն այլանդակ է անվանել, գոռացել է, որ օգնեն իրեն, այդ ամենն ասել է շատ բարձր տոնայնությամբ: Այդ ամենից հետո ինքն ասել է, որ ամոթ է, չգոռա, անհարմար վիճակի մեջ է դնում իրեն, սակայն դա որևէ արդյունք չի տվել և ինքը ձեռքը դրել է Արփինե Մայսուրյանի բերանին, որից քաշքշուկ է սկսվել, այդ ընթացքում Արփինե Մայսուրյանը կծել է իր մատը: Երբ տուժողը կծել է իր աջ մատնեմատը ինքն ահավոր ցավ է զգացել, չի կարողացել իր մատը հանել տուժողի բերանից, և այնուհետև իրեն ինչ-որ մեկը մեջքից, այսինքն հետևից հրել է, ինքն էլ արագ հեռացել է այդտեղից, այսինքն իրեն հրելով օգնել են, որ իր մատը հանի տուժողի բերանից։ Ինքը նախկինում ընդհանրապես չի ճանաչել տուժող Արփինե Մայսուրյանին։ Երբ ինքը քայլելով անցել է տուժողի կողքով, վերջինս իրեն հարցրել է, թե ինչ է ուզում իրենից, ինքը պատասխանել է, որ ոչինչ, սակայն եթե ցանկանում է տուժողը, ինքը կարող է ուղեկցել վերջինիս, որից հետո միանգամից գոռգոռոցը սկսվել է, չի կարող ասել, թե ինչով է պայմանավորված եղել գոռգոռոցը, որովհետև որևէ բան տեղի չի ունեցել, այլ տուժողն է սկսել միանգամից ու բարձր ձայնով գոռգոռալ, որն իրեն շփոթմունքի մեջ է գցել։ Ինքը տուժողին հարվածելու ոչ մի միտում կամ նպատակ չի ունեցել, նաև չի հարվածել վերջինիս։ Նշեց, որ քաշքշուկը սկսվել է այն ժամանակ, երբ ինքը փորձել է ձեռքով փակել տուժողի բերանը: Կանգնած ժամանակ տուժողը իր մատը կծել է, ինքն էլ փորձել է իր մատը ազատել, սակայն միասին ինքը և տուժողը ընկել են աստիճանների վրա, իսկ երբ իրեն մեջքից հրել են, այդ ժամանակ նոր իր մատը դուրս է եկել տուժողի բերանից և ինքն արագ հեռացել է։ Ավելացրեց, որ թեև ինքը ամուսնացած չէ, սակայն ընկերուհի ունի։ Թե ինչով է պայմանավորված եղել, որ ինքն ընկերուհի ունենալով հանդերձ ցանկացել է ուղեկցել տուժողին, կարող է ասել, որ անցել է անծանոթ անձի կողքով, ով իրեն հարցրել է թե ինչ է ուզում իրենից, որին ի պատասխան ինքն ուղղակի ասել է, որ եթե տուժողը ցանկանա, ապա ինքը կարող է ուղեկցել վերջինիս, այդքանը։ Դատաբժշկական փորձաքննությունը թվագրված է հուլիսի 17-ով և ինքը կարող է ասել, որ այդ ընթացքում տուժողի հետ կարող էր ամեն ինչ պատահել, ուստի ինքը համաձայն չէ դատաբժշկական փորձաքննության հետ։ Այդ օրը տուժողի գլխին կամ մարմնի այլ հատվածներին ընդհանրապես հարվածներ չի հասցրել, իսկ թեթև քերծվածքներ հնարավոր է, որ եղել են, քանի որ ինքը և տուժողը միաժամանակ և միասին ընկել են աստիճանների վրա։ Ինքը հստակ չի կարող ասել, թե մոտավոր ինչքան է անցել տուժողին, երբ վերջինս իրեն հարցրել է, թե ինչ է ուզում իրենից, քանի որ մեկ տարի ժամանակ է անցել, սակայն դա տեսանյութով դիտել են։ Ինքն ընդհանրապես իր հետքայլ կատարելը չի նկատել տեսանյութի մեջ։ Նշեց, որ այդ ժամանակ փողոցում շարժ է եղել, մեքենաներ են անցնելիս եղել։ Ինքը չի թողել և հեռացել, քանի որ Արփինե Մայսուրյանի պահվածքից շփոթմունքի մեջ է ընկել և մնացածն արդեն իր պատմածով է եղել։ Նշեց, որ չի հերքում, որ տուժողի բերանը փակել է, քանի որ ինքը շփոթմունքի մեջ է եղել և միակ տարբերակը դա է եղել, որ ձեռքով տուժողի բերանը փակի ու զգուշացնի, որ չգոռա, քանի որ իրենից ոչինչ չի ուզում։ Ինքը չի քայլել Արփինե Մայսուրյանի հետևից, այլ քայլել է ճանապարհով, և, բնականաբար, երբ քայլել և անցել է, նկատել է տուժողին, ով քայլելիս է եղել իր կողքով, հպվելով չի անցել տուժողին, այլ ուղղակի անցել է վերջինիս կողքով և եթե իրեն ձայն չտար, ապա ինքն իր ճանապարհը ուղղակի կշարունակեր։ Եթե փորձենք ամփոփել իր ցուցմունքը, ապա կստացվի, որ ինքը քայլելիս է եղել Խանջյան փողոցով, իր առջևից քայլելիս է եղել ինչ-որ անձնավորություն, որը հետագայում պարզվել է, որ տուժողն է հանդիսանում, երբ ինքը քայլելով հասել է տուժողին, ոչինչ չի ասել վերջինիս, այլ ուղղակի անցել է տուժողի կողքով, մոտ երկու քայլ անցել է տուժողին, և թեքվել է այն ժամանակ, երբ տուժողի կողմից հարց է հնչեցվել, այսինքն ինքը մինչ այդ իր ճանապարհով քայլելիս է եղել, չի թեքվել դեպի տուժողը և ոչինչ չի ասել, այլ տուժողն է իրեն հարցրել, թե ինչ է ուզում, դրանից հետո ինքը շրջվել է, նշեց, որ ինքն էլ է զարմանում, թե ինչու է տուժողը իրեն հարց ուղղել, թե ինչ է ուզում իրենից, որովհետև հստակ տեսանյութի մեջ երևում է, որ անցել է տուժողին նոր է շրջվել, ինքն ինչու պետք է շրջվեր, եթե արձագանք չլիներ հետևից։ Այն հարցին, թե ինչու է որոշել տուժողին ուղեկցելու առաջարկ անել, մեղադրյալը պատասխանեց, որ այդ պահին տուժողը իրեն հարց է ուղղել, ինքն էլ պատասխանել է, որ ոչինչ չի ուզում տուժողից, սակայն եթե վերջինս կցանկանա, ապա ինքը կարող է ուղեկցել, քանի որ ուշ ժամ է եղել։ Տուժողը այնպիսի ամոթալի և շփոթելի իրավիճակ է ստեղծել, որ ինքը չի կողմնորոշվել թե ինչ անի, փորձել է միանգամից տուժողին լռեցնել, դրա համար չի թողել և հեռացել։ Այն հարցին, թե ինչու է մեղադրյալը միանգամից դեպքի վայրից հեռացել, անգամ իր հեռախոսը չի վերադարձել վերցնելու, մեղադրյալը պատասխանեց, որ երբ տուժողը իր մատը կծել է, մինչ այժմ էլ սպի կա իր աջ մատնեմատին, ահավոր ցավ է զգացել ու ինքը միայն մտածել է իր մատը տուժողի բերանից հանելու մասին և երբ իր մեջքից ինչ-որ անձնավորություն հրել է այդ ժամանակ իր մատը պատռվելով դուրս է եկել տուժողի բերանից, իսկ ինքը մտածել է, թե դա հերթական ինչ-որ հարձակում է և շուտ հեռացել է այդտեղից, որովհետև մտածել է իմաստ չունի այդտեղ մնալը, այդ պատճառով էլ ինքը խառնված և շփոթված թողել և հեռացել է։ Այդ քաշքշուկի ընթացքում ինքը և տուժողը միմյանց հարվածներ չեն հասցրել, այսինքն միայն քաշքշուկ է եղել։ Ինքն առավոտյան ժամի միանգամից ներկայացել է քննչական մարմին, իսկ վնասվածքների առումով ստացել է թեթև քերծվածքներ, քանի որ ընկել են աստիճանների վրա, տուժողի քերծվածքները նույնպես կարող էին առաջանալ աստիճաններին միաժամանակ ընկնելու հետևանքով։ Նշեց, որ միանշանակ, պնդում է, որ ոչ մի հարված չի հասցրել տուժողին։ Քաշքշուկը առաջացել է տուժողի ստեղծած իրավիճակից, վերջինս խառնաշփոթ իրավիճակ է ստեղծել, ինքն էլ փորձել է տուժողի բերանը փակել։ Երբ հետ հայացք է գցում, հասկանում է, որ միանշանակ, ճիշտ կլիներ, որ թողներ և հեռանար այդտեղից, այլ ոչ թե շարունակեր իր գործողությունները, ուղղակի ինքը շատ շփոթված և խառնված իրավիճակում է հայտնվել։ Նշեց, որ տուժողի պահվածքը իր համար տարօրինակ է եղել, թե ինչու է իրեն հարց ուղղել, թե ինչ է ուզում իրենից, ինքը նման իրավիճակում առաջին անգամ է։ Այդ ժամանակ մեկ-երկու գավաթ գարեջուր է խմած եղել, սակայն դա իրեն չէր կարող արբեցնել։ Ավելացրեց, որ ցանկացած անձնավորության, լիներ դա տղա թե աղջիկ, եթե նման իրավիճակ ստեղծվեր, ապա կառաջարկեր ուղեկցել, քանի որ ուշ ժամ է եղել։ Հստակ ինչ-որ բան չի հասկացել, թե ինչ էր ուզում ասել տուժողը, երբ իրեն հարցրել է, թե ինչ է ուզում իրենից, չի կարող ասել, թե արդյոք օգնություն է խնդրել, թե ոչ, սակայն որպես ուշ ժամ և որպես կին ինքն առաջարկել է ուղեկցել։
Քանի որ մեղադրյալ Վանո Հարությունյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը էականորեն հակասում է նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին, ուստի հանրային մեղադրողի կողմից միջնորդություն ներկայացվեց, որպեսզի հրապարակվի մեղադրյալ Վանո Հարությունյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը։ Դատարանը որոշեց թույլատրել հանրային մեղադրողին հրապարակել Վ. Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքը միայն առկա հակասությունների մասով, համաձայն որի․
-10.05.2024 թվականին վկայի կարգավիճակով Վանո Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2024 թվականի մայիսի 02-03-ին գտնվել է «Վերնիսաժի» հարևանությամբ իր ազգականին պատկանող մթերային խանութում: Այնտեղ գտնվելու ընթացքում օգտագործել է մեծ քանակությամբ գարեջուր: Իր հիշելով ժամը 02:00-ի սահմաններում այդ առևտրի կետ է մոտեցել մի աղջիկ և կատարել գնումներ: Դրանից հետո, երբ նա հեռացել է շուրջ 2-3 րոպե անց ինքը դուրս է եկել խանութից մաքուր օդ շնչելու, ինչպես նաև սթափվելու նպատակով, որի նպատակով այդ խանութի մայթով քայլել է դեպի վերև: Շարժվելով մայթով դեպի վերև մոտ 5 մետր անցնելով նկատել է, որ հենց այդ մայթով իր առջևով քայլում է մի աղջիկ։ Հասնելով այդ մայթին՝ գտնվող իր հիշելով «ՎՏԲ» բանկին պատկանող բանկոմատի մոտ, այն ժամանակ երբ գրեթե հավասար քայլելիս է եղել նրա կողքով, այդ անձը կտրուկ շրջվելով կանգնել և իրենից հարցրել է, թե ի՞նչ է ուզում իրենից: Ինքը պատասխանել է, որ ոչինչ չի ուզում, բայց եթե կցանկանա ինքը կարող է ուղեկցել, իսկ աղջիկը գոռալով իրեն պատասխանել է, որ հեռու մնա իրենից և որ չի ցանկանում իրեն ուղեկցել։ Այդ պահին քանի որ նա բարձր բղավել է խնդրել է, որ հանգիստ խոսի, քանի որ ժամը շատ ուշ է եղել, սակայն այդ աղջիկը կրկին շարունակել է բղավել իր վրա ասելով, որ հեռու մնա իրենից, իսկ ինքը, քանի որ արդեն իսկ գտնվել է բավականաչափ հարբած վիճակում փորձել է ձեռքով փակել բերանը այդ կերպ լռեցնելով նրան։ Այդ պահին նա կծել է իր աջ ձեռքի մատնեմատը, ինչի հետևանքով ինքը հրել է նրան, քանի որ շատ է ցավել, սակայն քանի որ նա դեռ չէր թողել իր մատնեմատը միասին ընկել են իր կողմից արդեն իսկ նկարագրված բանկոմատի աստիճանների վրա: Մատի կծելու ընթացքում իր ձեռքը դրել է այդ աղջկա գլխին և բռունցքի օգնությամբ մի քանի անգամ հրել է նրան, որպեսզի բաց թողնի մատը: Ցանկացել է հայտնել, որ որևէ այլ տեսակի ցանկություններ չի հետապնդել իրեն հանդիպած աղջկա նկատմամբ։ Նախկինում չի ճանաչել իրեն դեպքի օրը հանդիպած աղջկան:
Մեղադրյալ Վ․Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի միջև առկա հակասությունների մասով, ինչպես նաև այն հարցին, թե որն է բռունցքով հրելը, պատասխանեց, որ հարված, միանշանակ չի եղել, իսկ հրելու մասով կարող է ասել, որ ինքը տուժողի գլխից է հրել, երբ իր մատն է կծել, որպեսզի տուժողը բաց թողնի, նշեց, որ ինքը չի հերքում, հարցաքննության տեսագրության մեջ նույնպես ասել է, սակայն հարված չի եղել, եղել է հրել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ․թ․ 45-50)
Տուժող Արփինե Մայսուրյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2024 թվականի մայիսի 03-ին գիշերը, ժամը՝ 01:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում տեղի ունեցածի վերաբերյալ կարող է ասել, որ աշխատանքից տուն գնալիս է եղել ու գնացել է իր ընկերուհու տուն, արդեն այնտեղից Խանջյան փողոցով տուն վերադառնալու ճանապարհին, մոտավոր Վալեքսից մի փոքր ներքև, նկատել է, որ իր հետևից մարդ է գալիս, իսկ ինքը սովորություն ունի երեկոյան ժամերի կամ ընդհանրապես, եթե իր քայլելու ընթացքում իր հետևից մարդ է գալիս, ինքը թողնում է, որ այդ մարդը գնա, նոր ինքը վերջինիս հետևից հանգիստ քայլի, որ անընդհատ լարվածություն չունենա, որ իր հետևից ինչ-որ մեկը գալիս է։ Այդ սովորության համաձայն՝ ինքը կանգնել է և տվյալ մարդը, որ արդեն պետք է գար և անցներ իրեն, չի եկել ու անցել, այլ դեպի իր կողմ է գնացել, իսկ ինքը շարունակել է քայլել, սակայն այդ անձը սկսել է իրեն հպվելով քայլել, այդ պահին ինքն ասել է, թե ինչ է ուզում, վերջինս էլ պատասխանել է, որ ցանկանում է իրեն ուղեկցել տուն, ինքը պատասխանել է, որ ցանկություն չունի, որ իրեն տուն ուղեկցեն, թող իր ճանապարհը շարունակի ու անհասկանալի ձևով այդ անձը սկսել է իրեն բռնել, որն իր համար շոկային է եղել: Նշեց, որ եթե մեղադրյալը ինչ-որ բան է ցանկացել գողանալ, ապա իր հեռախոսը իր մոտ է եղել, սակայն վերջինս իրեն շատ անհասկանալի է պահել, իր բերանն է փակել, իսկ ինքը գոռացել է, դրանից հետո իր բերանը փակելով այդ անձը իր գլխին հարվածներ է հասցրել, ինքն էլ ամեն կերպ ցանկացել է ազատվել այդ անձից, սակայն վերջինս ասել է, որ ինքն իր ձայնը կտրի, իրեն բռնել չտա ու շատ վատ է պահել իրեն։ Այնքան ուժեղ է այդ անձը սեղմել իրեն, որ հետքերը նույնիսկ մնացել են, երբ ինքը գնացել է քննիչի և դատաբժշկի մոտ: Այնուհետև մեղադրյալը հրել է իրեն, քարշ տալով տարել է դեպի բանկոմատը, ինչքան էլ ինքն ուժ է գործադրել, չի կարողացել ազատվել մեղադրյալից, հետո արդեն իր հեռախոսն է ընկել գետնին, այնուհետև պայուսակը ու այդ պահին ինքը կծել է մեղադրյալի մատը ու շատ բարձր գոռացել, այդ ժամանակ դիմացի մայթից մի տղա եկել և մեղադրյալին վերցնելով իր վրայից գցել է մի կողմ ու մեղադրյալի հեռախոսը ընկել է, այդ տղային թվացել է, թե իր հեռախոսն է ընկել, իրեն հարցրել է, թե դա իր հեռախոսն է, թե ոչ, ինքն էլ պատասխանել է, որ ոչ, այդ ամենից հետո մեղադրյալը փախել է, իրենք տեսել են, որ դա վերջինիս հեռախոսն է, հետո ինքը հեռախոսը տվել է ոստիկանության աշխատակիցներին։ Ինքը չի կարողացել հասկանալ իրավիճակը, քանի որ 20 և ավել տարի է ինչ ինքն այդ հատվածում բնակվում է, և նմանատիպ դեպք չի եղել ու այնպես չէ, որ ինքը բանկոմատի մոտ է եղել և փորձել է գումար հանել, որ մտածեր, թե դա գումարի պահանջ է։ Սա այն դեպքն է եղել, որ իրեն ուղեկցելու ցանկություն է արել մեղադրյալը, ինքը մերժել և ասել է, որ վերջինս իր ճանապարհը շարունակի, սակայն մեղադրյալը համառ կերպով ասել է, որ ցանկություն ունի իրեն ճանապարհելու, երբ ինքը նկատել է ոգելից խմիչքի հոտը, արդեն իր մոտ վախ է առաջացել ու սկսել է ավելի ագրեսիվ իրեն պահել։ Այդ ընթացքում, երբ ինքը չի համաձայնվել, որ իրեն տուն ուղեկցի, մեղադրյալը սկսել է իրեն քաշքշել, ինքն էլ ասել է, որ հանգիստ թողնի իրեն և գնա այդտեղից, սակայն ոչ մի կերպ չի կարողացել ազատվել մեղադրյալից։ Նշեց, որ առերես հարցաքննության ժամանակ մեղադրյալի պաշտպանն իրեն ասել է, որ ինքն է մեղադրյալին հրահրել, սակայն իրեն այդ իրավիճակը հաճելի չի եղել և ինքը չի հրահրել։ Մեղադրյալը իրեն շատ հարվածներ է հասցրել, այսինքն իրեն հարվածելով փորձել է կանխել իր դիմադրությունը, ինքը եթե մեղադրյալի մատը չկծեր, չի կարող ասել, թե իր հետ ինչ կլիներ, ինքը չի ասում, թե մեղադրյալը փորձել է իրեն սպանել, սակայն վերջինս սեռական բնույթի ինչ-որ գործողություններ կարող էր կատարել, որովհետև երբ մյուս մայթից անծանոթ տղան եկել է իրեն օգնելու մեղադրյալը իր վրա պառկած է եղել, մեղադրյալին այդ տղան վերցրել և շպրտել է իր վրայից, ինքը չի կարող ասել, թե մեղադրյալի գործողությունները ինչ հետևանքներ կարող էին ունենալ, եթե այդ տղան չգար օգնության և այնուհետև նաև վերջինիս երկու ընկերները չգային, վերջիններս սրճարանից իր ձայնը լսելով էին եկել, իրեն էլ խորհուրդ են տվել, որ ինքը դիմի ոստիկանություն։ Մեղադրյալը իրեն հարվածել է ձեռքերով, հիմնականում հարվածել է գլխին, օրեր շարունակ գլխացավեր է ունեցել, սկզբից անգամ իր մայրիկին դեպքի մասին չի ասել, այլ ասել է, որ շունն է հարձակվել իր վրա։ Նույնիսկ բանկոմատի դիմաց իր վրա պառկած մեղադրյալը հարվածներ է հասցրել, ինքը եղել է անօգնական վիճակում, նույնիսկ եթե մի պահ կարողացել է ազատվել մեղադրյալից, ապա այդ ընթացքում գոռացել է, ոչ թե գոռացել է, այլ ոռնացել է, սակայն քանի որ անձրևոտ եղանակ է եղել, հնարավոր է չեն լսել կամ բնակիչները լսել են, սակայն չեն արձագանքել։ Քանի որ մեղադրյալը սթափ վիճակում չի եղել, ինքը չի կարող պատկերացնել թե վերջինիս գործողությունները ինչի կարող էին հանգեցնել։ Նշեց, որ երբ մեղադրյալին նկատել է, փողոցում այլ անձինք չեն եղել, միայն մեղադրյալն է եղել։ Ինքը նախկինում առնչություն ունեցել է իրավապահ մարմինների հետ, քանի որ բնակարանային խնդիր է ունեցել, սակայն Վերաքննիչ դատարանը իրեն արդարացրել է, այս պահին այդ գործը գտնվում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում, քանի որ անարդար վճիռ է կայացվել։ Ավելացրեց, որ 2010 թվականից ինքը բնակվում է այդ տարածքում, դեպքի վայրից իրենց բնակարանը մոտ 10 մետր հեռավորության վրա է գտնվում։ Չի կարող հիշել, թե մեղադրյալը քանի մետր հեռավորության վրա է իրենից գտնվել, երբ ինքը նկատել է, որ վերջինս քայլում է իր հետևից, մի քիչ ներքևի հատվածից է ինքը նկատել։ Այն հարցին, թե երբ տուժողը նկատել է, որ իր հետևից մարդ է գալիս, մինչ այդ մարդը կմոտենար տուժողին այդ ժամանակահատվածը տուժողին բավարար չի եղել, որ վերջինս հասնի իր բնակարան, տուժողը պատասխանեց, որ այդ մարդը պետք է գար և անցներ իր կողքով, ինքը ինչու պետք է վազեր, որ հասներ իր բնակարան, ինքն այդ պահին վտանգ չի զգացել, վտանգ զգացել է այն ժամանակ, երբ որ կանգնել է, սակայն մեղադրյալը չի գնացել։ Նշեց, որ մինչ մեղադրյալը իրեն կմոտենար ինքն արդեն իսկ վտանգը զգացել է, ուստի կանգնել է, որ մեղադրյալը շարունակի իր ճանապարհը: Ինքը լարվածություն է ունենում, երբ իր հետևից մարդ է գալիս, նախընտրում է կանգնել, որ այդ մարդը գա և անցնի, հետո ինքը շարունակի հանգիստ գնալ իր ճանապարհը։ Ինքը սովորության համաձայն կանգնել է, որ այդ անձը գա և անցնի իրեն, հետո ինքը շարունակի իր ճանապարհը, չգիտի ճիշտ է արել թե սխալ, որ տուն գնալու փոխարեն կանգ է առել, սակայն սովորության համաձայն կանգնել է, միշտ այդպես է անում, չի մտածել, որ այդ անձը կարող էր գալ և վնասել իրեն։ Ինքը ոչ թե ինչ-որ վախ է զգացել դրա համար է կանգնել, այլ իր սովորության համաձայն կանգնել է, երբ մեղադրյալը եկել է, սակայն չի շարունակել իր ճանապարհը, այլ իրեն առաջարկել է տուն ուղեկցել, այդ ժամանակ է ինքը վախ զգացել։ Երբ մեղադրյալը իրեն շատ է մոտ եկել, այսինքն հպվելու աստիճան մոտ, ինքն ասել է, թե ինչ է ուզում իրենից, մեղադրյալը պատասխանել է, որ սիրուն աղջիկ է, կարող է ճանապարհել տուն, ինչ-որ այսպիսի բան։ Ինքը նորմալ տոնայնությամբ է հարցրել մեղադրյալից, թե ինչ է ուզում իրենից, երբ ինքն առաջին անգամ ասել է, որ ցանկություն չունի, որ մեղադրյալն իրեն ուղեկցի, սակայն մեղադրյալը պնդել է, որ ցանկանում է ուղեկցել, այդտեղ արդեն ինքը սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել։ Եթե անգամ ինքը մեղադրյալին հարց չտար, թե ինչ է ուզում իրենից, միևնույն է մեղադրյալը էլի կանգնելու էր, ինքը որտեղ կանգնած է եղել, մեղադրյալն էլ է կանգնել ու ինքը վերջինիս այդ հարցը տվել է, թե ինչ է ուզում իրենից, այնպես չի եղել, որ մեղադրյալը իր ճանապարհը շարունակել է, սակայն ինքը վերջինիս հարց է ուղղել։ Իրենց միջև քաշքշուկը սկսվել է, որովհետև մեղադրյալը իրեն ուղեկցելու ցանկություն է հայտնել, որն իր կողմից մերժել է, սակայն մեղադրյալը նշել է, որ ինքը ցանկանում է ուղեկցել իրեն, ինքն էլ պատասխանել է, որ մեղադրյալի ցանկությունը շատ քիչ է, այդ ժամանակ մեղադրյալը սկսել է իրեն քաշքշել, ասել է, որ ձայնը կտրի, իրեն բռնել չտա, ու անընդհատ հարվածներ է հասցրել։ Այսինքն` իր գոռալուց հետո է մեղադրյալը փակել իր բերանը և ասել, որ ձայնը կտրի, իրեն բռնել չտա։ Ինքը ինչքան ուժ է ունեցել գոռացել է, որպեսզի մարդիկ իրեն օգնեն։ Իր գոռալու պատճառը եղել է այն, որ մեղադրյալը սկսել է իրեն վատ պահել։ Ինքը գոռացել է, որ մեղադրյալը իրեն հանգիստ թողնի, վերջինս կարող էր թողնել և գնար։ Նշեց, որ ինքը հարվածների քանակ չի կարող նշել, մեղադրյալը ուժեղ է հարվածել, չորսից հինգ և ավելի հարվածներ են եղել, ինքը մեղադրյալի մատը կծել է իրեն հարվածելուց հետո, երբ արդեն եղել է կիսանստած վիճակում, մեղադրյալը մի ձեռքով իր բերանն է փակել, իսկ մյուս ձեռքով հարվածներ է հասցրել, այդ ընթացքում անընդհատ իրեն ասել է, որ ձայնը կտրի։ Ինքը նախկինում չի ճանաչել Վանո Հարությունյանին, երբևիցե վերջինիս չի հանդիպել։ Այդ ընթացքում հարվածներ չի հասցրել մեղադրյալին, միայն կծել է։ Մի քանի րոպե է տևել իրեն հարվածներ հասցնելը, հստակ չի կարող ասել թե քանի րոպե։ Այլ խոսակցություն չի ընթացել իր և Վանո Հարությունյանի միջև։ Այդ դեպքից հետո Վանո Հարությունյանի մայրն է զանգահարել մի քանի անգամ իրեն, խնդրել է, որ ինքը գնա և հետ վերցնի իր դիմումը, նույնիսկ իրեն ասել է, որ մեղադրյալը անբուժելի հիվանդ է, իր ընտանիքը նույնիսկ չգիտի այդ մասին, իրեն խնդրել է որպես հայ աղջիկ, որ ինքը գնա դիմումը հետ վերցնի, իսկ ինքը պատասխանել է, որ որպես հայ կին մեղադրյալի մայրիկին շատ հարգում է, սակայն մեղադրյալը պետք է օրենքի առջև պատասխանատվություն կրի, որովհետև ինքը հայտնվել է վատ հոգեվիճակի մեջ։ Այդ ամենից հետո իրեն է զանգահարել նաև մեղադրյալի հորաքույրը և խնդրել, որ գնա իր դիմումը հետ վերցնի, որ իրեն ֆինանսապես կօգնեն, սակայն ինքը պատասխանել է, որ ինքը օգնության կարիք չունի, այլ ցանկանում է, որ մեղադրյալը պատասխանատվություն կրի, որպեսզի էլ նման բան չանի։ Հետո այս ամենի մասին պատմել է իր եղբորը և մայրիկին, իր եղբոր անուն-ազգանունը Արա Մայսուրյան է, իսկ մայրիկի անուն-ազգանունը՝ Կարինե Ասլանյան, իր մայրիկը իր հետ է բնակվում, իսկ եղբայրը գտնվում է Գերմանիայում։ Ինքը Վանո Հարությունյանից որևէ գույքային պահանջ չունի, ցանկանում է, որ մեղադրյալը պատասխանատվություն կրի իր արածի համար։ Եթե փորձենք ամփոփել իր ցուցմունքը, ապա կստացվի որ ինքը Վերնիսաժի ուղղությամբ վերև բարձրանալիս է եղել, նկատել է, որ ինչ-որ անձ իր հետևից քայլում է, քանի որ ինքը սովորություն է ունեցել, որ իր հետևից պետք է մարդ չքայլի, կանգնել է, որ այդ անձը գա և իրեն անցնի, սակայն այդ անձը իրեն չի կարող ասել հավասարվել է, թե մի փոքր իրենից անցել է նոր կանգնել է, առաջին հարցադրումը այդ անձին ինքն է արել, թե ինչ է ուզում իրենից, վերջինս ասել է, որ ինքը սիրուն աղջիկ է, ցանկանում է ուղեկցել ու ինքն այդ պահին մեղադրյալի վրայից զգացել է ոգելից խմիչքի հոտը և ասել է, որ ցանկություն չունի, որ իրեն ուղեկցեն, այդ ժամանակ իր մոտ խուճապ է առաջացել, մեղադրյալը իրեն ասել է, որ ինքն ուղեկցելու ցանկություն ունի, ինքն էլ ասել է, որ մեղադրյալի ցանկությունը շատ քիչ է, այդ ժամանակ իր ձայնի տոնը բարձրացրել է, ասել է, որ մեղադրյալը իր ճանապարհը շարունակի և գնա, այդ ընթացքում մեղադրյալը սկսել է իրեն քաշքշել ու տարել է դեպի բանկոմատի կողմ, դա վայրկյանների ընթացքում է եղել, այդ ընթացքում ինքն անընդհատ դիմադրել է, որևէ վիրավորական արտահայտություններ չեն հնչեցվել մեղադրյալի կողմից։ Ի պատասխան այն հարցին, թե եթե նույնիսկ տուժողն է իր ձայնը բարձրացրել է կամ տուժողն է հարց ուղղել մեղադրյալին, վերջինս կարող էր ուղղակի թողնել և գնար, տուժողը պատասխանեց, որ այո, կարող էր գնալ, ինքը չի ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որ մեղադրյալը չգնար, այլ իր հետ զրույցի բռնկվի, չի վիրավորել մեղադրյալին, որ վերջինս վիրավորելուն ի պատասխան իրեն քաշի կամ հարվածի, ինքը մեղադրյալի ոգելից խմիչքի հոտից արդեն իսկ վախեցած է եղել և ցանկացել է, որ րոպե շուտ ավարտվի այդ ամենը, վերջինիս բերանից ալկոհոլի հոտ է եկել, դրանից է ինքը հասկացել, որ վերջինս խմած է ու մեղադրյալի մայրը նույնպես չի հերքել, որ այդ օրը վերջինս խմած է եղել, չի հասկացել, թե ինչ է անում։ Մեղադրյալը իր բերանը փակել է, որ ինքը չկարողանա գոռալ, իսկ այդ տղաները, որ եկել և իրեն օգնել են, դա եղել է մեղադրյալի մատը կծելուց հետո։ Ինքը ինչ-որ վիրավորական արտահայտություններ չի հնչեցրել մեղադրյալի հասցեին, չի հարվածել վերջինիս, որին ի պատասխան մեղադրյալը նման գործողություններ կատարեր։ Ի պատասխան այն հարցին, որ հնարավոր է, որ ինչ-որ վախենալու բան չի եղել, սակայն տուժողն է ինքն իրեն ներշնչել և վախեցել, տուժողը պատասխանեց, որ ոչ, նույնիսկ եթե ինքն իրեն ներշնչած լիներ, մեղադրյալը կարող էր թողներ և գնար, ինքը նման իրավիճակ չի ստեղծել, որ մեղադրյալը չհեռանա, այնպես չէ, որ ինքը վերջինիս հրահրել է, մեղադրյալը իրեն քաշքշելուց հետո է իր բերանը փակել ու հարվածներ հասցրել, այնպես չէ որ ինքը գնացել և մեղադրյալին ստիպել է, որ գա իրեն հարվածի, այդպիսի բան չի եղել։ Ավելացրեց, որ Վանո Հարությունյանն իր հասցեին ինչ-որ վիրավորական արտահայտություններ չի հնչեցրել, չի հայհոյել, ուղղակի ասել է, որ իր ձայնը կտրի, իրեն բռնել չտա։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Հետազոտվել են նաև.
Հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Արփինե Սերժիկի Մայսուրյանը բանավոր հաղորդում է ներկայացրել այն մասին, որ 2024 թվականի մայիսի 03-ին ժամը՝ 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Խանջյան 19 հասցեի դիմաց անհայտ անձը փորձել է իրեն ուղեկցել, որից հետո սկսել է քաշքշել իրեն, հարվածներ հասցնել մարմնի տարբեր մասերին, ինչպես նաև գցել է գետնին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 4)
Տուժող Արփինե Մայսուրյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ դեպքի վայր է հանդիսանում՝ Երևան քաղաքի Խանջյան 15 հասցեն, մասնավորապես նշված շինության փողոցի կողմում տեղադրված «ՎՏԲ-ՀԱՅԱՍՏԱՆ ԲԱՆԿ» ՓԲ ընկերությանը պատկանող բանկոմատի դիմացի հետվածը։ Զննության ընթացքում մասնակից Ա․Մայսուրյանը մատնացույց է արել այն հատվածը, որտեղ անհայտ անձը, ով ուղեկցելու նպատակով մոտեցել էր իրեն, խոչընդոտել է իր ազատ տեղաշարժը, որի ընթացքում էլ հրելու կամ սայթաքելու հանգամանքով պայմանավորված հայտնվել է «ՎՏԲ-ՀԱՅԱՍՏԱՆ» բանկին պատկանող բանկոմատի աստիճաններին՝ կիսապարկած վիճակում, որի ժամանակ այդ անձը մի քանի անգամ հարվածել է գլխին, միաժամանակ՝ փակելով իր բերանը, որպեսզի օգնություն չկանչի։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 16-19)
Ձերբակալման վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի մայիսի 03-ին մարմնական վնասվածք պատճառելու հիմնավոր կասկածանքով ձերբակալվել է Վանո Կարենի Հարությունյանը, ում մարմնին՝ աջ ձեռքի արմունկին և աջ ձեռքի մատնեմատին առկա են եղել վնասվածքներ։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 25)
Փորձագետի թիվ 0626 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ա․Մայսուրյանի ստացած մարմնական վնասվածքներն ըստ օբյեկտիվ զննության տվյալների՝ քթի, մեջքի, աջ արմնկահոդի, ձախ բազկի և նախաբազկի շրջանների քերծվածքների, կզակի, կրծքավանդակի հետին մակերեսի շրջանների արյունազեղումների ձևով, որոնք հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 72-73)
Տուժող Արփինե Մայսուրյանի կողմից 2024 թվականի մայիսի 03-ին Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում իր վրա հարձակված անձի գրպանից ընկած «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսը տրամադրելու և վերցնելու վերաբերյալ արձանագրությունը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 15-15ա)
Առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի մայիսի 13-ին առգրավվել է Երևան քաղաքի Խանջյան փողոց 19 հասցեում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՍՊԸ-ին պատկանող շինության արտաքին պատերին ամրացված տեսանկարահանող սարքերի դեպքին վերաբերելի տեսագրությունները:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 53-56)
Տուժող՝ Արփինե Մայսուրյանի մասնակցությամբ դեպքի վայրի տեսագրությունները զննելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝
1)«Камера3_Khandjan_Khandjan_20240503004137_20240503030406_578296» անվամբ տեսագրությունը, որի տևողությունը 2 ժամ 22 րոպե 29 վայրկյան է։ Տեսագրության անմիջապես սկզբնական հատվածում երևում է՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՓԲԸ-ի մուտքի դիմացի հատվածը։ Տեսագրությունը, ըստ հոլովակի վերնամասի ձախակողմյան հատվածում առկա թվագրման կատարվել է 2024 թվականի մայիսի 3-ին։ Տեսագրության սկզբնական հատվածում քրեական վարույթի համար հետաքրքրություն ներկայացնող տեղեկություններ չեն հայտնաբերվել։ Համաձայն տեսագրության ժամանակագրության ժամը՝ 01։07։00-ին, տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտում է հայտնվում մի աղջիկ, ում հագին առկա է կիսաթև մուգ գույնի շապիկ և տաբատ, ձախ ուսից կախված է պայուսակ, իսկ աջ ձեռքում պահած երևում է բջջային հեռախոսին նմանվող առարկա։ Վերոնշյալ անձը, ըստ մասնակցի հայտարարության հանդիսանում է ինքը։ Դրանից հետո ժամը՝ 01։07։13-ին, տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտում է հայտնվում մի անձ, ում հագին առկա է մուգ գույնի կիսաթև շապիկ, վրայից հագած շապիկից ավելի բաց գույնի կիսաթև ժիլետ՝ կապիշոնով, որն էլ տվյալ պահին գտնվում է նկարագրված անձի գլխին, մուգ գույնի տաբատ և սպորտային կոշիկներ, որի տակացույի եզրերը բաց գույնով ընդգծված են։ Այդ անձը զննության մասնակցի հայտարարության համաձայն հանդիսանում է Վանո Հարությունյանը։ Տեսագրության մեջ հստակ երևում է, որ Վանո Հարությունյանը քայլում է զննության մասնակից տուժող Արփինե Մայսուրյանից որոշակի հեռավորության վրա՝ նրանից ավելի հետ ընկած վիճակով։ Այնուհետև Արփինեն հասնելով տեսագրության մեջ երևացող գետնից որոշակի բարձրության վրա գտնվող թվով երկրորդ գազոնի վերջնամաս՝ դանդաղեցնում է իր քայլերը, շրջվում և նայում է դեպի հետ, որին միաժամանակ գլուխը թեքելով նույնպես հետ է նայում Վանոն։ Դրանից հետո Արփինեն կանգնում է գազոնների կողքին, և երբ Վանոն հասնում է զննության մասնակցին վերջինս սկսում է շարունակել իր ճանապարհը մայթով դեպի վերև։ Վերոնշյալ անձինք միմյանց զուգահեռ շուրջ 5 քայլ առաջ ընթանալուց հետո կանգնում են, որից հետո մասնակցի խոսքով ինքը սկսում է հետ-հետ քայլել, իսկ Վանոն կանգնելով իր դիմաց քայլել է իր ուղղությամբ՝ այդ կերպ արգելփակելով իր ճանապարհը։ Համաձայն ժամը՝ 01։08։02-ին, Վանոն ձեռքերով բռնում է Արփինեի ձեռքերից, ինչից հետո սկսվում է քաշքշուկ, որի ընթացքում ժամը՝ 01։08։13-ին Վանոն իր աջ ձեռքով բռնում է Արփինեի պարանոցից և փորձում այդ կերպ կոտրել նրա դիմադրությունը, միաժամանակ ձախ ձեռքը մոտեցնելով մասնակցի կրծքավանդակի շրջակայք ըստ Մայսուրյանի հայտարարության դիպչել է իր կրծքավանդակի հատվածին, և ըստ տուժող Արփինե Մայսուրյանի հայտարարության՝ Վանո Հարությունյանը մի քանի անգամ հարվածել է իր գլխին և մարմնի տարբեր մասերին։ Այնուհետև վայրկյաններ անց Արփինեն կարողանում է գլուխը բարձրացնել և կռացած դիրքից ուղղվել, որից հետո Վանոն իր երկու ձեռքերով բռնում է մասնակցի թիկունքից և դեպի իրեն քաշում։ Այդ ընթացքում համաձայն մասնակցի հայտարարության ինքը ձեռքերի կտրուկ շարժումների միջոցով կարողացել է ազատվել Վանոյի ճանկերից, ինչից հետո, երբ արդեն փոքր բայց որոշակի տարածություն է ստեղծվում Վանոյի և իր միջև, նա ձեռքը դրել է իր բերանին, որից հետո ինքը փորձել է ինչ-որ կերպ այնպես անել, որ Վանոն ձեռքը քաշի իր բերանից, ինչի համար էլ կտրուկ շրջադարձ է կատարել և թիկունքով կիսակռացած վիճակում հայտնվել է Վանոյի դիմաց։ Արդեն ժամը՝ 01։08։57-ին, դիմացի մայթից՝ մասնակցի խոսքով վստահաբար իր օգնության կանչերից, փողոցը անցնում է մի արական սեռի անձ բաց գույնի կիսաթև շապիկով, մարմնին կախված պայուսակով, կրում էր մուգ գույնի տաբատ և բաց գույնի եզրերով սպորտային կոշիկներ։ Վերոնշյալ անձը արագ քայլելով թիկունքից մոտենում է՝ Վանո Հարությունյանին, ով այդ պահին ըստ տեսագրության մեջ երևացող գործողությունների իր աջ ձեռքով բռնել էր Արփինեի պարանոցից, և ըստ մասնակցի հայտարարության նա ձախ ձեռքով մի քանի անգամ հարվածել է իրեն միաժամանակ, քաշում նրան և հեռվացնում տուժող Ա․Մայսուրյանից։ Այդ իրավիճակից խուճապահար գրեթե սայթաքելով դիմում է փախուստի որոշակի տարածություն իրեն հետապնդող երիտասարդից, որի ընթացքում էլ գրպանից գցում է բջջային հեռախոսը։
2)«Камера15_Khandjan_Khandjan_20240503000052_20240503021438_3054235» անվամբ տեսագրությունը, որի տևողությունը 2 ժամ 13 րոպե 46 վայրկյան է։ Տեսագրության անմիջապես սկզբնական հատվածում երևում է՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՓԲԸ-ի մուտքի դիմացի հատվածը։ Տեսագրությունը ըստ հոլովակի վերնամասի ձախակողմյան հատվածում առկա թվագրման կատարվել է 2024 թվականի մայիսի 3-ին։ Տեսագրությունը ամբողջությամբ արտացոլում է թիվ 1 տեսագրության մեջ առկա իրադարձություններն ավելի մեծ հեռավորության վրայից։
3)«Камера3_Khandjan_Khandjan_20240503004137_20240503030406_578296» անվամբ տեսագրությունը, որի տևողությունը 2 ժամ 22 րոպե 29 վայրկյան է։ Տեսագրության անմիջապես սկզբնական հատվածում երևում է՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՓԲԸ-ի մուտքի դիմացի հատվածը, ինչպես նաև Վերնիսաժի կողմից եկող մայթը։ Տեսագրության մեջ ժամը՝ 01։07։14-ին, տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտում է հայտնվում ըստ զննության մասնակցի հայտարարության ինքը, իսկ իր հետևից քայլող տղան, ով քայլելով իր հետևից գալիս է հանդիսանում է Վանո Հարությունյանը։ Արդեն ժամը՝ 01։07։26-ից սկսած Արփինեն և Վանոն դուրս են գալիս ամբողջությամբ տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից, ինչից հետո ժամը՝ 01։09։23-ին Վանո Հարությունյանը վազելով դիմում է փախուստի, ում հետապնդում է թիվ 1 տեսագրության մեջ Արփինե Մայսուրյանին օգնության հասած անձը։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ․թ․ 83-97)
Մեղադրյալ՝ Վանո Հարությունյանի մասնակցությամբ դեպքի վայրի տեսագրությունները զննելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝
1)«Камера3_Khandjan_Khandjan_20240503004137_20240503030406_578296» անվամբ տեսագրությունը, որի տևողությունը 2 ժամ 22 րոպե 29 վայրկյան է։ Տեսագրության անմիջապես սկզբնական հատվածում երևում է՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՓԲԸ-ի մուտքի դիմացի հատվածը։ Տեսագրությունը ըստ հոլովակի վերնամասի ձախակողմյան հատվածում առկա թվագրման կատարվել է 2024 թվականի մայիսի 3-ին։ Տեսագրության սկզբնական հատվածում քրեական վարույթի համար հետաքրքրություն ներկայացնող տեղեկություններ չեն հայտնաբերվել։ Համաձայն տեսագրության ժամանակագրության ժամը՝ 01։07։00-ին, տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտում է հայտնվում մի աղջիկ, ում հագին առկա է կիսաթև մուգ գույնի շապիկ և տաբատ, ձախ ուսից կախված է պայուսակ, իսկ աջ ձեռքում պահած երևում է բջջային հեռախոսին նմանվող առարկա։ Վերոնշյալ անձը, ըստ մասնակցի հայտարարության հանդիսանում է Արփինե Մայսուրյանը, ում ինքը մոտեցել է այդ օրը։ Դրանից հետո ժամը՝ 01։07։13-ին, տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտում է հայտնվում մի անձ, ում հագին առկա է մուգ գույնի կիսաթև շապիկ, վրայից հագած շապիկից ավելի բաց գույնի կիսաթև ժիլետ՝ կապիշոնով, որն էլ տվյալ պահին գտնվում է նկարագրված անձի գլխին, մուգ գույնի տաբատ և սպորտային կոշիկներ, որի տակացույի եզրերը բաց գույնով ընդգծված են։ Այդ անձը զննության մասնակցի հայտարարության համաձայն հանդիսանում է ինքը։ Տեսագրության մեջ հստակ երևում է, որ զննության մասնակից՝ Վանո Հարությունյանը քայլում է Արփինե Մայսուրյանից որոշակի հեռավորության վրա՝ նրանից ավելի հետ ընկած վիճակով։ Այնուհետև Արփինեն հասնելով տեսագրության մեջ երևացող գետնից որոշակի բարձրության վրա գտնվող թվով երկրորդ գազոնի վերջնամաս, դանդաղեցնում է իր քայլերը շրջվում և նայում է դեպի հետ, որին միաժամանակ գլուխը թեքելով Վանոն նույնպես հետ է նայում։ Դրանից հետո Արփինեն կանգնում է գազոնների կողքին, և երբ Վանոն հասնում է իրեն վերջինս սկսում է շարունակել իր ճանապարհը մայթով դեպի վերև։ Վերոնշյալ անձինք միմյանց զուգահեռ շուրջ 5 քայլ առաջ ընթանալուց հետո կանգնում են, որից հետո Արփինե Մայսուրյանը սկսում է հետ-հետ քայլել, իսկ մասնակից Վանո Հարությունյանը կանգնելով Արփինեի դիմաց սկսում է քայլել իր ուղղությամբ այդ կերպ արգելփակելով նրա ճանապարհը։ Համաձայն ժամը՝ 01։08։02-ին, Վանո Հարությունյանը ձեռքերով բռնում է Արփինեի ձեռքերից, ինչից հետո սկսվում է փոխադարձ քաշքշուկ, որի ընթացքում ժամը՝ 01։08։13-ին Վանոն իր աջ ձեռքով բռնում է Արփինեի պարանոցից և փորձում այդ կերպ կոտրել նրա դիմադրությունը, միաժամանակ ձախ ձեռքը մոտեցնելով մասնակցի կրծքավանդակի շրջակայք ինչ-որ գործողություններ է կատարում։ Այնուհետև վայրկյաններ անց Արփինեն կարողանում է գլուխը բարձրացնել և կռացած դիրքից ուղղվել, որից հետո Վանոն իր երկու ձեռքերով բռնում է մասնակցի թիկունքից և դեպի իրեն քաշում։ Այդ ընթացքում Արփինե Հարությունյանը ձեռքերի կտրուկ շարժումների միջոցով կարողանում է ազատվել Վանո Հարությունյանի ճանկերից, ինչից հետո, երբ արդեն փոքր, բայց որոշակի տարածություն է ստեղծվում Վանոյի և Արփինեի միջև, Վանո Հարությունյանը ձեռքը դնում է Արփինեի բերանին, որից հետո Արփինեն փորձում է ինչ-որ կերպ այնպես անել, որ Վանոն ձեռքը քաշի իր բերանից, ինչի արդյունքում էլ կտրուկ շրջադարձ է կատարում և թիկունքով կիսակռացած վիճակում հայտնվում Վանոյի դիմաց։ Բանկոմատի մոտ իրականացվող գործողությունների վերաբերյալ զննության մասնակից՝ Վանո Հարությունյանը հայտարարել է, որ իրենք իրար հետ կողք-կողքի ընկել են բանկոմատի աստիճաններին, երբ ձեռքով տուժողի բերանը փակելու հանգամանքով պայմանավորված Արփինեն կարողացել է կծել իր մատը։ Այդ ընթացքում ինքը միայն փորձել է մատը հանել Արփինե Մայսուրյանի բերանից ցավով պայմանավորված, որի ժամանակ էլ իր հետևից մի անձ, երբ հրել է իրեն դրան զուգահեռ մատը պատռվելով դուրս է եկել Արփինեի բերանից և շփոթահար դիմել է փախուստի իր գրպանից գցելով իրեն պատկանող «Սամսունգ» մոդելի սպիտակ գույնի սև պատյանով բջջային հեռախոսը, որի էկրանը ուներ ճաքեր։ Արդեն ժամը՝ 01։08։57-ին, դիմացի մայթից՝ ինչպես երևում է տեսագրությունում հավանաբար լսվող ձայներից օգնության հասնելու նպատակով փողոցն անցնում է մի արական սեռի անձ բաց գույնի կիսաթև շապիկով, մարմնից կախված պայուսակով, կրում էր մուգ գույնի տաբատ և բաց գույնի եզրերով սպորտային կոշիկներ։ Վերոնշյալ անձը արագ քայլելով թիկունքից մոտենում է զննության մասնակից Վանո Հարությունյանին, ով այդ պահին ըստ տեսագրության մեջ երևացող գործողությունների իր աջ ձեռքով բռնել էր Արփինեի պարանոցից, և ձախ ձեռքով 2-3 անգամ հարվածում էր նրան միաժամանակ կատարելով ինչ-որ գործողություններ, քաշում է նրան և հեռվացնում տուժող Ա․Մայսուրյանից։ Այդ իրավիճակից խուճապահար, գրեթե սայթաքելով զննության մասնակիցը դիմում է փախուստի որոշակի տարածություն իրեն հետապնդող երիտասարդից, որի ժամանակ էլ գրպանից գցում է իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը։
2)«Камера15_Khandjan_Khandjan_20240503000052_20240503021438_3054235» անվամբ տեսագրությունը, որի տևողությունը 2 ժամ 13 րոպե 46 վայրկյան է։ Տեսագրության անմիջապես սկզբնական հատվածում երևում է՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՓԲԸ-ի մուտքի դիմացի հատվածը։ Տեսագրությունը ըստ հոլովակի վերնամասի ձախակողմյան հատվածում առկա թվագրման կատարվել է 2024 թվականի մայիսի 3-ին։ Տեսագրությունը ամբողջությամբ արտացոլում է թիվ 1 տեսագրության մեջ առկա իրադարձությունները ավելի մեծ հեռավորությունից։
3)«Камера3_Khandjan_Khandjan_20240503004137_20240503030406_578296» անվամբ տեսագրությունը, որի տևողությունը 2 ժամ 22 րոպե 29 վայրկյան է։ Տեսագրության անմիջապես սկզբնական հատվածում երևում է՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՓԲԸ-ի մուտքի դիմացի հատվածը, ինչպես նաև Վերնիսաժի կողմից եկող մայթը։ Տեսագրության մեջ ժամը՝ 01։07։14-ին, տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտում է հայտնվում ըստ զննության մասնակցի հայտարարության ինքը, իսկ իր առջևից քայլող աղջիկը հանդիսանում է Արփինե Մայսուրյանը։ Արդեն ժամը՝ 01։07։26-ից սկսած Արփինեն և Վանոն դուրս են գալիս ամբողջությամբ տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից, ինչից հետո ժամը՝ 01։09։23-ին Վանո Հարությունյանը վազելով դիմում է փախուստի, ում հետապնդում է թիվ 1 տեսագրության մեջ Արփինե Մայսուրյանին օգնության հասած անձը։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ․թ․ 98-112)
Առարկան ճանաչման ներկայացնելու մասին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Վանո Հարությունյանը ճանաչել է իրեն ներկայացված բջջային հեռախոսը և հայտարարել, որ այն պատկանում է իրեն։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ․թ․ 117-119)
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ Վանո Հարությունյանին պատկանող սև ռետինե պատյանի մեջ դրված, ճաքած էկրանով և քերծվածքներով, սպիտակ հետնամասով «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց և կցել քրեական վարույթին։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ․թ․ 120-121)
Արտավարութային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ դեպքի վերաբերյալ տեսագրություններ պարունակող լազերային սկավառակը ճանաչվել է արտավարութային փաստաթուղթ։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ․թ․ 141-142)
4.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…)եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ է պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Անդրադառնալով «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել, որ այդպիսիք են.
1)անմեղության կանխավարկածը,
2)վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3)դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները:
Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները: Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) : Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 01-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է Վանո Կարենի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերագրվող արարքի կատարումը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով Վանո Կարենի Հարությունյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առկայության հարցը, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով հաստատված հանգամանքներին տրվել է ճիշտ իրավական գնահատական, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվում է մեղադրյալի մեղքը՝ իրեն մեղսագրվող հանցանքի կատարման մեջ:
Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող հանցանքի կատարումը հաստատվում է ինչպես տուժող Ա․Մայսուրյանի հիմնական դատալսումների ընթացքում տված ցուցմունքով, այնպես էլ սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում թվարկված թույլատրելի ապացույցներով:
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալի կողմից իրեն առաջադրված մեղադրանքը չընդունելու վերաբերյալ բերված պատճառաբանություններին, ապա հարկ է նշել, որ մեղադրյալի բերած փաստարկները հավատ չեն ներշնչում և նման ցուցմունք տալով՝ մեղադրյալը փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Ընդ որում՝ հարկ է նշել, որ սույն գործով մեղադրյալ Վ․Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արփինե Մայսուրյանը ավելի բարձրաձայն տոնով հարցրել է իրեն, թե ինչ է ուզում իրենից, հեռու մնա իրենից, իրեն այլանդակ է անվանել, գոռացել է, որ օգնեն իրեն, իսկ այդ ամենից հետո ինքն ասել է, որ ամոթ է, չգոռա, անհարմար վիճակի մեջ է դնում իրեն, սակայն դա որևէ արդյունք չի տվել և ինքը ձեռքը դրել է Արփինե Մայսուրյանի բերանին, որից քաշքշուկ է սկսվել։ Նման պայմաններում Դատարանի համար իրատեսական չէ այն, որ մեղադրյալը մի դեպքում տուժողին ասել է, որ չգոռա, ամոթ է, սակայն թողնել և հեռանալու փոխարեն ձեռքով փակել է տուժողի բերնը, որը վերածվել է քաշքշուկի։ Ընդ որում` սույն դեպքում մեղադրյալը նույնպես իր ցուցմունքով ընդունեց, որ երբ հետ հայացք է գցում, հասկանում է, որ միանշանակ, ճիշտ կլիներ, որ թողներ և հեռանար այդտեղից, այլ ոչ թե շարունակեր իր գործողությունները։ Բացի այդ դատաքննության ընթացքում հրապարակվեց նաև վկայի կարգավիճակով մեղադրյալ Վ․Հարությունյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը, համաձայն որի վերջինս իր ցուցմունքով նշել է, որ «Վերնիսաժի» հարևանությամբ իր ազգականին պատկանող մթերային խանութում գտնվելու ընթացքում օգտագործել է գարեջուր և գտնվելով ալկոհոլ օգտագործած վիճակում փորձել է ձեռքով փակել տուժողի բերանը և այդ կերպ լռեցնել նրան։ Նշված հանգամանքը հաստատվել է նաև տուժող Ա․Մայսուրյանի տրված ցուցմունքով, համաձայն որի ինքը ալկոհոլի հոտ է զգացել մեղադրյալի վրայից, ինչից էլ վախեցել է։ Հատկանշական է, որ դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով մեղադրյալը հայտնեց, որ այդ ժամանակ մեկ-երկու գավաթ գարեջուր է խմած եղել, սակայն դա իրեն չէր կարող արբեցնել։ Դատարանը սույն դեպքում ուշադրության է արժանացնում նաև մեղադրյալի կողմից նախաքննության ընթացքում հայտնած այն հանգամանքին, որ ինքն իր ձեռքը դրել է այդ աղջկա գլխին և բռունցքի օգնությամբ մի քանի անգամ հրել է նրան, իսկ համաձայն հիմնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալի կողմից տրված պարզաբանման՝ ինքը տուժողի գլխից է հրել, երբ իր մատն է կծել, որպեսզի տուժողը բաց թողնի, նշեց, որ ինքը չի հերքում, հարցաքննության տեսագրության մեջ նույնպես ասել է, սակայն հարված չի եղել, եղել է հրել: Սույն դեպքում Դատարանը ուշադրության է արժանացնում «բռունցքի միջոցով մի քանի անգամ հրել» արտահայտությանը, որը ըստ էության չհերքվեց նաև մեղադրյալի կողմից։ Դատարանն արձանագրում է, որ տուժող Ա.Մայսուրյանի քթի մեջքի, աջ արմնկահոդի, ձախ բազկի և նախաբազկի շրջանների քերծվածքների, կզակի, կրծքավանդակի հետին մակերեսի շրջանների արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքների առաջացման վերաբերյալ մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի պարզաբանումներն ու բացատրությունները անորոշ են, դրանցով հնարավոր չէ պարզել, թե արդյոք այդ վնասվածքները Ա.Մայսուրյանը ստացել է «բռունցքի միջոցով մի քանի անգամ իրեն հրելու» հետևանքով, ավելին` այդ պատճառաբանությունները ողջամիտ չեն և տրամագծորեն հակասում են Ա.Մայսուրյանի վերաբերյալ դատաբժշկական եզրակացության հետևություններին։
Անդրադառնալով տուժող Ա․Մայսուրյանի ցուցմունքին Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողը նույնպես իր ցուցմունքով ընդունեց, որ ինքն է առաջին հարցադրումը կատարել մեղադրյալին, թե ինչ է ուզում իրենից, սակայն մեղադրյալը կարող էր թողնել և գնալ, ինքը չի ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որ մեղադրյալը չգնա, այլ իր հետ զրույցի բռնկվի, չի վիրավորել մեղադրյալին, որ վերջինս վիրավորելուն ի պատասխան իրեն քաշի կամ հարվածի, ինքը մեղադրյալի ոգելից խմիչքի հոտից արդեն իսկ վախեցած է եղել և ցանկացել է, որ րոպե շուտ ավարտվի այդ ամենը, վերջինիս բերանից ալկոհոլի հոտ է եկել, դրանից է ինքը հասկացել, որ վերջինս խմած է ու մեղադրյալի մայրը նույնպես չի հերքել, որ այդ օրը վերջինս խմած է եղել, չի հասկացել, թե ինչ է անում։ Դատարանն արձանագրում է, որ եթե նույնիսկ տուժողն է իր ձայնը բարձրացրել կամ տուժողն է հարց ուղղել մեղադրյալին, ապա մեղադրյալը կարող էր ուղղակի թողնել և հեռանալ, այլ ոչ թե տուժողին ուղեկցելու ցանկություն հայտներ և այն էլ այն դեպքում, երբ տուժողն իր գործողություններով չի ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որ մեղադրյալը չշարունակի իր ճանապարհը, անգամ վերջինիս չի վիրավորել (հակառակի վերաբերյալ իր ցուցմունքով չի հայտնել նաև մեղադրյալը)։ Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ երբ դիմացի մայթից ինչ-որ անձնավորություն է եկել օգնության մեղադրյալը միանգամից դեպքի վայրից հեռացել է, անգամ իր հեռախոսը չի վերադարձել վերցնելու։
Դատարանը սույն դեպքում գնահատման է արժանացնում նաև արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ Երևան քաղաքի Խանջյան փողոց 19 հասցեում գործող «Վալլեքս Գրուպ» ՍՊԸ-ին պատկանող շինության արտաքին պատերին ամրացված տեսանկարահանող սարքերի դեպքին վերաբերելի տեսագրությունները, որպիսի ապացույց հանդիսացող տեսանյութն ունի ցուցմունքի նկատմամբ առավել բարձր ապացուցողական բնույթ։ Դեպքի վայրի տեսագրության զննությամբ և տուժող Ա.Մայսուրյանի ցուցմունքի համադրմամբ ակնհայտ է, որ Վ.Հարությունյանը նպատակաուղղված գործողություններ է կատարել ձեռքերով հարվածներ հասցնելով տուժողին։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանության կողմի դիրքորոշմանն առ այն, որ բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի մեղավորությունը հաստատելու համար անհրաժեշտ վերաբերելի, թույլատրելի և միաժամանակ արժանահավատ ապացույցների բավարար ամբողջությունը, ապա Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները չպետք է առանձին-առանձին գնահատման արժանացնել, դրանք անհրաժեշտ է գնահատել համակցության մեջ, յուրաքանչյուր ապացույցի բավարարությունը գնահատելիս դրանք պետք է համադրել մյուս ապացույցների հետ և կատարել եզրահանգում, թե արդյոք դրանցից յուրաքանչյուրը բավարար է՝ մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը ապացուցելու համար:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի կողմից միայն տուժողին քաշքշելու և/կամ հրելու վերաբերյալ տրված ցուցմունքները հերքվում է հենց տուժողի ցուցմունքով, ինչպես նաև սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում թվարկված թույլատրելի ապացույցներով: Ավելին՝ այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը հարվածներ է հասցրել տուժողին հաստատվում է դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ առ այն, որ Արփինե Մայսուրյանը ստացել է մարմնական վնասվածքներ քթի, մեջքի, աջ արմնկահոդի, ձախ բազկի և նախաբազկի շրջանների քերծվածքների, կզակի, կրծքավանդակի հետին մակերեսի շրջանների արյունազեղումների ձևով:
Դատարանն արձանագրում է, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցների համակցությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարել, որ Վ.Հարությունյանի գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշները։ Այլ խոսքով` հիմնական դատալսումների ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար է Վանո Կարենի Հարությունյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած և անաչառ դիտորդի մոտ ձևավորում է հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ:
Վերոգրյալով պայմանավորված՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասը և հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանի կողմից հաստատված են համարվում հետևյալ փաստական հանգամանքները.
- Վանո Հարությունյանը 2024 թվականի մայիսի 03-ին քայլելիս է եղել Խանջյան փողոցով,
- Արփինե Մայսուրյանը 2024 թվականի մայիսի 03-ին քայլելիս է եղել Խանջյան փողոցով,
- Վանո Հարությունյանը մոտեցել է միայնակ զբոսնող Արփինե Մայսուրյանին և վերջինիս առաջարկել ուղեկցել, որպիսի առաջարկը մերժվել է Ա․Մայսուրյանի կողմից,
- Վանո Հարությունյանը մերժում ստանալուց հետո ֆիզիկական ներգործություն է գործադրել Ա․Մայսուրյանի նկատմամբ, վերջինիս պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
5.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Դատարանը հաստատված համարելով հանցագործության և դրա կատարման մեջ Վանո Կարենի Հարությունյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյո՞ք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Պատժի նշանակման հիմնական կանոնները սահմանող իրավական նորմերը (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրք) ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Այսպիսով, պատիժ նշանակելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Հանցագործության այս հատկանիշներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Արմեն Սուրիկի Շահբազյանի վերաբերյալ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի ԵՇԴ/0143/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կողմից արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի բացահայտումը սերտորեն կապված է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ՝ թե՛ արդարացի պատիժ նշանակելու և թե՛ պատժի անհատականացման համատեքստում: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից՝ հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով (տե՛ս mutatis mutandis Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-17-րդ կետերը): Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա՝ առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա: (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:»
Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված է պատժի այլընտրանքային տեսակներ՝ տուգանք` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներ` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակում` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկում՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…)այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը, որպես մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է արձանագրում՝ նախկինում դատապարտված կամ արատավորված չլինելը, երիտասարդ լինելը, դրական բնութագրվելը:
Միաժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Վերոգրյալ իրավական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի հարցերին, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վանո Կարենի Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի՝ տուգանքի ձևով՝ նվազագույն ամսական աշխատավարձի հինգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։ Սահմանված պատիժը տվյալ դեպքում համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործությունների բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
Միաժամանակ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի կարգով՝ պետք է թույլատրել Վանո Կարենի Հարությունյանին դատավճռով նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ 1 (մեկ) տարվա ընթացքում՝ ըստ դատապարտյալի և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան մարմնի կողմից համատեղ սահմանած վճարման ժամանակացույցի:
ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածի համաձայն դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
-գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
-որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
-վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
-ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
-դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
-ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Դատարանը, քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, արձանագրում է, որ դեռևս քրեական գործի հիմնական դատալսումների փուլում ապացույցների հետազոտումն ավարտելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսը վերադարձվել է Վանո Հարությունյանին։
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել ամփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո վերացնել:
Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, ուստի դատարանը այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ինչ վերաբերվում է 6.000 ՀՀ դրամ վարութային ծախսերին, ապա Դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա չէ բռնագանձման մեղադրյալից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 100-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց
Վանո Կարենի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն ամսական աշխատավարձի հինգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի կարգով՝ թույլատրել Վանո Կարենի Հարությունյանին դատավճռով նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ 1 (մեկ) տարվա ընթացքում՝ ըստ դատապարտյալի և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան մարմնի կողմից համատեղ սահմանած վճարման ժամանակացույցի:
Վանո Կարենի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԻԳՐԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆ