ԵԴ1/3909/01/24





Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Տ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ք.ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ՝ Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Մ.ՄԱՆԳԱՍԱՐՅԱՆԻ

2025թ. մայիսի 13-ին Երևան քաղաքում

քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2025 թվականի փետրվարի 26-ի ԵԴ1/3909/01/24 դատավճռի դեմ մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը.

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1.1. 2024 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 11186124 քրեական վարույթը։
1.2. 2024 թվականի սեպտեմբերի 28-ին որոշում է կայացվել թիվ 11186124 քրեական վարույթով Մարիամ Մանուկի Ամիրխանյանին տուժող ճանաչելու մասին և նույն օրը որոշում է կայացվել Արամ Հայկարամի Պետրոսյանին որպես տուժողի ներկայացուցիչ ճանաչելու մասին:
1.3. Նույն օրը որոշում է կայացվել թիվ 11186124 քրեական վարույթով Արամ Հայկարամի Պետրոսյանի տուժողի ներկայացուցչի դատավարական կարգավիճակը դադարեցնելու մասին:
1.4. 2024 թվականի հոկտեմբերի 02-ին որոշում է կայացվել թիվ 11186124 քրեական վարույթով Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին՝ հետևյալ արարքի համար. «որ նա կատարել է կողոպուտ՝ բացահայտ հափշտակություն՝ գիտակցելով, որ այդ արարքը կատարում է բացահայտ:
Այսպես.
Արայիկ Հակոբյանը 2024 թվականի սեպտեմբերի 27-ին՝ ժամը 14:00-ի սահմաններում, մոտեցել է Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 20 շենքի հասցեի կանգառում երթուղային տրանսպորտ սպասող 92-ամյա Մարիամ Ամիրխանյանին և առաջարկել իր «Օպել» մակնիշի, 37 BX 416 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել վերջինիս՝ Նոր Խարբերդում գտնվող ամառանոց: Երթևեկության ընթացքում՝ Երևան քաղաքի Նոր Խարբերդ 32 փողոցի սկզբնամասում, Արայիկ Հակոբյանը կանգնեցրել է ավտոմեքենան, բացել Մարիամ Ամիրխանյանի դուռը և ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, քաշել-պոկելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է Մարիամ Ամիրխանյանի պարանոցից թելով կախված դրամապանակը և դրա մեջ առկա 50.000 ՀՀ դրամ գումարն ու դիմել փախուստի՝ Մարիամ Ամիրխանյանին պատճառելով 50.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս»։
1.5. 2024 թվականի հոկտեմբերի 03-ին որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Ա.Հակոբյանին դատարան ներկայացնելու համար ձերբակալելու մասին:
1.6. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 9-ի թիվ ԵԴ1/1856/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը, որը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 7-ի որոշմամբ բեկանվել է և մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
1.7. 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին մեղադրյալ Ա.Հակոբյանը տեղափոխվել է քրեակատարողական հիմնարկ:
1.8. 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին թիվ 11186124 քրեական վարույթը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/3909/01/24 համարը և մակագրվել է դատավոր Ս.Յուզբաշյանին:
1.9. 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին դատավոր Ս․Յուզբաշյանը որոշում է կայացրել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
1.10. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2024 թվականի հունվարի 07-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանքը, փոխվել է և նրա նկատմամբ համակցված որպես այլընտրանքային խափանման միջոցներ են կիրառվել վարչական հսկողությունը, 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով գրավը և բացակայելու արգելքը:
1.11. Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության արագացված վարույթի կարգով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 2025 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճռով վճռել է.
«Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում և պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին հաշվակցել վերջինիս փաստացի անազատության մեջ գտնվելու՝ 2 (երկու) ամիս 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի 9 (ինը) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանին արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված մետաղյա բռնակով թելը ոչնչացնել:
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ համակցված կիրառված խափանման միջոցները՝ վարչական հսկողությունը, բացակայելու արգելը և գրավը, ինչպես նաև դրանցով պայմանավորված սահմանափակումները՝ վերացնել, իսկ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում»։
1.12. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ 2025 թվականի ապրիլի 1-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը, որը նույն օրը մուտքագրվել է Վերաքննիչ դատարանում։ Բողոքի հիման վրա ԵԴ1/3909/01/24 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2025 թվականի ապրիլի 11-ին, իսկ նախագահող դատավոր Տ․Գրիգորյանի աշխատակազմին՝ վերաքննիչ բողոքի հետ միասին փոխանցվել 2025 թվականի ապրիլի 14-ին:
1.13. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, քրեական գործը նշանակվել է դատաքննության, իսկ մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ համակցված կիրառված խափանման միջոցները` վարչական հսկողությունը, բացակայելու արգելքը և գրավը, թողնվել են անփոփոխ:
1.14. Դատական կազմի դատավոր Վ.Ռշտունու՝ արձակուրդում լինելու պատճառով դատական կազմում 2025թ. մայիսի 13-ին ընդգրկվել է Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Ա.Մաթևոսյանը:


2. Վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2.1. ԵԴ1/3909/01/24 քրեական գործով 2025 թվականի փետրվարի 26-ին կայացված դատավճռի համաձայն. «(…) 4.1 Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտվեցին.
- ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանը նախկինում դատապարտվել է ազատազրկման դիտավորյալ հանցանք կատարելու համար և ունի դատվածություն /հատոր 1-ին, գ.թ 50-52, դատական նիստի արձանագրություն/,
- ՀՀ ԱՆ «Քրեակատարողական բժշկության կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի կողմից 01.06.2023թ.-ի տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Արայիկ Հակոբյանի մոտ ախտորոշվել է «Շաքարային դիաբետ, տիպ 2, ինսուլինապահանջ ձև: Հիպոթիրեոզ: Հետվիրահատական կպումային հիվանդություն:»,
- «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնի եզրակացություն, ըստ որի՝ Ա.Հակոբյանի մոտ «Լյարդի և երիկամների դիֆուզ փոփոխություններ, լեղապարկի քարեր, շագանակագեղձի ադենոմա-Գ պատկեր»:
5. Դատարանի պատճառաբանությունը և եզրահանգումները.
5.1 Առաջադրված մեղադրանքի հետ մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի համաձայն լինելու և արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքները, վերջինս կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքը, այն ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ինչպես նաև ապացուցված է մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ։
5.2 Հաստատված համարելով մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
5.3 Մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը. (…)
5.5 Դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածների համապատասխան Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս հաշվի է առնում կատարված հանցագործության եղանակը, շարժառիթն ու նպատակը, քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցության հանգամանքը:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով և 2-րդ մասով, որպես Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է արձանագրում հանցագործությամբ պատճառված վնասը հատուցելը /հատոր 1-ին, գ.թ. 189/, մեղքն ընդունելն ու անկեղծորեն զղջալը:
Մեղքն ընդունելը որպես մեղմացնող հանգամանք դիտարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում արագացված վարույթի կիրառմամբ պայմանավորված մեղադրյալի դիրքորոշումը, ինչպես նաև այդ կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի մոտեցումն, ըստ որի՝ «/.../ մեղքն ընդունելը կամ չընդունելն անձի սուբյեկտիվ իրավունքն է, որը նախատեսված և երաշխավորված է ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ և 22-րդ հոդվածներով։ Հետևաբար, մեղքը չընդունելը չի կարող պատիժ նշանակելիս հաշվի առնվել և հակառակը` մեղքն ընդունելը և կատարածի համար անկեղծորեն զղջալը ՀՀ քրեական օրենսգրքի շրջանակներում բարենպաստ քրեաիրավական նշանակություն ունեցող հանգամանք է և կարող է կատարել պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի դեր։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ մեղքն ընդունելը և կատարածի համար անկեղծորեն զղջալը, որպես մեղավոր անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ նա լրիվ գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունը, զղջացել է դրա համար։ Մեղքն ընդունելու պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է /.../ (տե՛ս Սերոբ Ֆրունզիկի Սարգսյանի գործով 2012 թվականի նոյեմբերի 01-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 27 կետը):
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, արձանագրում է, որ առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ, ուստի նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, որպես ծանրացնող հանգամանք, հաշվի չի առնվում: Այսպես, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0063/01/17 դատավճռով Արայիկ Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1․1-ին կետով և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով: Դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, իսկ պատժի կրումից վերջինս ազատվել է ժամկետին՝ 2024 թվականի մարտի 13-ին, և քանի որ արարքը կատարվել է Ա․Հակոբյանի վերաբերյալ կայացված դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո և մինչև դատվածությունը մարվելը, ուստի Ա․Հակոբյանի արարքում առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ:
Որպես Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի անձը բնութագրող հանգամանք է դիտարկվում նաև նախկինում նույնաբնույթ արարքի կատարման համար դատվածություն և առողջական խնդիրներ ունենալը:
5.6 Դատարանը, հիմք ընդունելով 4.1 և 5.5 կետերում արձանագրված հանգամանքները և ղեկավարվելով 5.3 և 5.4 կետերում մեջբերված նորմերով ու իրավական դիրքորոշումներով, գտնում է, որ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկում, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակների իրագործումն ապահովելու համար: (…)
Վերոնշյալի նորմի կիրառմամբ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին պետք է հաշվակցել վերջինիս փաստացի անազատության մեջ գտնվելու՝ 2 /երկու/ ամիս 1 /մեկ/ օր ժամանակահատվածը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 1 /մեկ/ տարի 9 /ինը/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետով:
5.8 Անդրադառնալով նշանակված պատիժը կրելու հարցին, հաշվի առնելով, որ հանցանքը ներառված է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքում և հանդիսանում է միջին ծանրության հանցանք, դրա վտանգավորության աստիճանը, այն, որ Ա.Հակոբյանը կատարել է բացահայտ հափշտակություն, ինչն ընդգծում է վերջինիս հանդուգն վերաբերմունքը, նրա կողմից նախկինում նույնաբնույթ արարքներ կատարելու, դրանց համար ազատազրկման ձևով պատիժ կրելու և ուղղված չլինելու, ինչպես նաև դատվածություն ունենալու պայմաններում նոր հանցանք կատարելու հանգամանքները, Դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր չէ առանց մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի կողմից պատիժը կրելու:
5.9 Քննության առնելով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ մետաղյա բռնակով թելի տնօրինման հարցը, նկատի ունենալով դրա արժեք չունենալու և տուժողի կողմից իրեն հանձնելու միջնորդության բացակայությունը, Դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է ոչնչացման:
5.10 Քննության առնելով մեղադրյալի նկատմամբ նախնական դատալսումների ընթացքում կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցներ վարչական հսկողության, 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով գրավի և բացակայելու արգելքի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո համակցված կիրառված խափանման միջոցները և դրանցով պայմանավորված սահմանափակումները պետք է վերացնել, իսկ գրավի գումարը՝ վերադարձնել գրավատուին:
5.11 Դատարանը գտնում է նաև, որ վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4–րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման: (…)»:


3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
3.1. Մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, առաջին ատյանի դատարանի իրավական դիրքորոշումները, վկայակոչելով օրենսդրության վերաբերելի դրույթները, որպես վերաքննիչ բողոքի հիմքեր և հիմնավորումներ՝ նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և դրա սխալ մեկնաբանության արդյունքում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվել է խիստ պատիժ, մասնավորապես՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-70-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներ, դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին, դատարանի հետևություննները չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից,
Ըստ բողոքաբերի՝ Արայիկ Հակոբյանը քրեական վարույթի ընթացքում ամբողջությամբ հատուցել է տուժողին պատճառած գույքային վնասը և վարույթն իրականացնող մարմնին դիմում ներկայացրել, որ հաշտվել է տուժողի հետ: Միևնույն ժամանակ, տուժող Մարիամ Մանուկի Ամիրխանյանը վարույթն իրականացնող մարմնին դիմում է ներկայացրել, որ Արայիկ Հակոբյանը վերականգնել է իրեն պատճառված՝ 50.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վնասը, հաշտվել են, բողոք չունի նրա դեմ: Նշված հանգամանքները բնութագրում են Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի կատարած հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցանքը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, նրա արարքի սոցիալական հետևանքները:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանն ի սկզբանե ամբողջությամբ հատուցել է տուժողին պատճառած գույքային վնասը, նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնություն, ընդունել է մեղքը, զղջացել է կատարածի համար, չի վիճարկել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, ունի առողջական լուրջ խնդիրներ և արձանագրվել է բացասական դինամիկա: Ռեալ ազատազրկման ձևով պատիժ կրելու պայմաններում առանց մասնագիտացված և բոլոր բժշկական հնարավորություններով ապահովված հիվանդանոցում պատշաճ բուժում ստանալու կարող է նրա կյանքին վտանգավոր հետևանքներ առաջացնել, ավելին՝ միջնորդելով արագացված վարույթ և չվիճարկելով առաջադրված մեղադրանքը՝ զգալիորեն խնայվել են պետական ռեսուրսները: Միջին ծանրության հանցանք կատարած լինելու, առաջադրված մեղադրանքը չվիճարկելու հանգամանքները կարևոր գործոններ են խախտված հասարակական հարաբերությամբ պայմանավորված պետության կողմից հակազդման աստիճանը որոշելու, այն է՝ պատիժ նշանակելու, դրա տեսակն ու պատժաչափն ընտրելու, ազատազրկման պարագայում դրա ռեալ կրման հարցը որոշելու համար: Հետևաբար, այսպիսի փաստական տվյալների առկայության, առավել ևս՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պարագայում, գտնում է, որ ստորադաս դատարանի կողմից նման պատժի կիրառմամբ խախտվել են պատիժ նշանակելու սկզբունքները՝ նկատի ունենալով, որ «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով: ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման:
Բողոքաբերը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ քննարկման առարկա չի դարձրել այն հանգամանքը, համաձայն որի՝ Արայիկ Հակոբյանն ունի մի շարք հիվանդություններ, մասնավորապես՝ «Շաքարային դիաբետ», օրական երկու անգամ սրսկում է «Ինսուլին» տեսակի դեղամիջոց, մեկ տարի առաջ իրականացված վիրահատությունից հետո շաքարի պատճառով վերքը չի ապաքինվել, ախտորոշվել է «Հեպատիտ C, լյարդի և երիկամների դիֆուզ փոփոխություններ, լեղապարկի քարեր, շագանակագեղձի ադենոմա», ոտքերի վրա առկա են բազմաթիվ վերքեր: Արայիկ Հակոբյանն Աշտարակ քաղաքի Սուրբ Սարգսի փողոցի 5 հասցեում ունի առանձնատուն, այսինքն՝ ունի հաշվառման և մշտական բնակության վայր, ամուսնացած է, ունի 2 որդի, աշխատում էր որպես տաքսու վարորդ, նրա նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառվել այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն և առ այս օր նրա կողմից որևէ հակաիրավական գործողություն չի կատարվել, արատավորված չի եղել որևէ արարքով, նույնիսկ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները չի խախտել: Գտնում է, որ մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին, մինչդեռ, ստորադաս դատարանը, խախտելով պատժի նշանակման սկզբունքները, մեղադրյալի նկատմամբ նշանակել է անհամաչափ պատիժ:
3.2. Մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը խնդրել է ԵԴ1/3909/01/24 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025թ. փետրվարի 26-ի դատավճիռը պատժի մասով բեկանել՝ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանին մեղսագրվող արարքի համար վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան:

4. Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արձանագրված դիրքորոշումները.
4.1. Մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանը և նրա պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը պնդել են ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել են այն բավարարել։

5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
5.1. Սույն վարույթով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորված և պատճառաբանվա՞ծ են արդյոք մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը վերջինիս կողմից փաստացի կրելով՝ պատժի նպատակների իրացվելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները:
5.2. ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալականացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
1.1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները:
2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը կամ չափը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կամ չափի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպքում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից կամ չափից: (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(...) 4. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։ (...)»:
5.3. Պատիժ նշանակելը քրեական գործով արդարադատության իրականացման վճռական պահն է, որը պետք է դառնա կատարված հանցանքի հասարակական վտանգավորության գնահատման լիարժեք չափանիշ, պատժի ենթարկվող անձին վերասոցիալականացնելու, ինչպես մեղադրյալի, այնպես էլ այլ անձանց կողմից հանցագործությունները կանխելու գործուն միջոց: Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս, դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա` ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։
5.4. Հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը պարտավոր է գործի նյութերում առկա փաստական տվյալների հիման վրա պատճառաբանել ինչպես պատժի տեսակի և չափի ընտրության, այնպես էլ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժը կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ իր որոշումը: Դատական որոշման որակը մեծապես կախված է դրա պատճառաբանական մասից, հետևաբար դատական որոշումները սկզբունքորեն պետք է պատճառաբանված լինեն: Պատժի տեսակի և չափի ընտրության, ինչպես նաև պատիժը կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները հիմնավորող պատճառների մատնանշումը ոչ միայն ավելի հասկանալի և ընդունելի է դարձնում դատավճիռը վարույթի մասնակիցների համար, այլև բացառում է կամայականությունը: Նախևառաջ, դա նշանակում է, որ դատարանը պարտավորված է լինում արձագանքել կողմերի ներկայացրած փաստարկներին և մատնանշել տվյալ որոշումը հիմնավորող և իրավաչափ դարձնող փաստարկները: Եվ երկրորդ` պատշաճ պատճառաբանությունը հասարակությանը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես է գործում դատական համակարգը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս:
Հետևաբար, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի պահանջները պահպանված լինելու առումով ընդունելի չի կարող համարվել ոչ միայն այն դատական ակտը, որտեղ պատժի վերաբերյալ դատարանի հետևությունները հիմնված չեն դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այլև այնպիսին, որում բացակայում են պատժատեսակի, պատժաչափի կամ պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները հիմնավորող հետևողական, հստակ և ոչ հակասական պատճառաբանությունները:
5.5. Ռեցիդիվի կանոնների կիրառմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված օրենսդրական կարգավորումների ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձի կողմից դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը չի կարող պակաս լինել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետի երկու երրորդից: Ընդ որում՝ հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները: Միևնույն ժամանակ, հարկ է նշել, որ մեղադրյալի կողմից արագացված վարույթ կիրառելուն համաձայնություն տալու և ներկայացված մեղադրանքի հետ համաձայն լինելու պարագայում պատժաչափի նշանակման հարցում օրենսդիրը արտոնյալ պայմաններ է նախատեսել: Մասնավորապես՝ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից: Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված ռեցիդիվի առկայությանը, ապա արագացված վարույթի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու դեպքում ռեցիդիվի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու կանոնները կիրառելի են:
5.6. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ.
- Արայիկ Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի կատարման համար, որ նա 2024 թվականի սեպտեմբերի 27-ին՝ ժամը 14:00-ի սահմաններում, մոտեցել է Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 20 շենքի հասցեի կանգառում երթուղային տրանսպորտ սպասող 92-ամյա Մարիամ Ամիրխանյանին և առաջարկել իր «Օպել» մակնիշի, 37 BX 416 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել վերջինիս Նոր Խարբերդում գտնվող ամառանոց: Երթևեկության ընթացքում՝ Երևան քաղաքի Նոր Խարբերդ 32 փողոցի սկզբնամասում, Արայիկ Հակոբյանը կանգնեցրել է ավտոմեքենան, բացել Մարիամ Ամիրխանյանի դուռը և ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, քաշել-պոկելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է Մարիամ Ամիրխանյանի պարանոցից թելով կախված դրամապանակը և դրա մեջ առկա 50.000 ՀՀ դրամ գումարն ու դիմել փախուստի՝ Մարիամ Ամիրխանյանին պատճառելով 50.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս,
- մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանը Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի հուլիսի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0063/01/17 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1․1-ին կետով և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով: Դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, իսկ պատժի կրումից վերջինս ազատվել է 2024 թվականի մարտի 13-ին՝ այն լրիվ կրելու արդյունքում,
- Առաջին ատյանի դատարանը, արագացված վարույթի կիրառմամբ մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանին մեղավոր ճանաչելով ներկայացված մեղադրանքում և հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող տվյալները՝ նախկինում նույնաբնույթ արարքի կատարման համար դատվածություն և առողջական խնդիրներ ունենալը, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասը հատուցելը, մեղքն ընդունելն ու անկեղծորեն զղջալը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 4-րդ մասով՝ արձանագրել է, որ առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ, ինչի արդյունքում գտել է, որ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով, որին պետք է հաշվակցել վերջինիս փաստացի անազատության մեջ գտնվելու՝ 2 (երկու) ամիս 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի 9 (ինը) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով,
- անդրադառնալով նշանակված պատիժը կրելու հարցին՝ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով, որ հանցանքը ներառված է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքում և հանդիսանում է միջին ծանրության հանցանք, դրա վտանգավորության աստիճանը, այն, որ Ա.Հակոբյանը կատարել է բացահայտ հափշտակություն, ինչն ընդգծում է վերջինիս հանդուգն վերաբերմունքը, նրա կողմից նախկինում նույնաբնույթ արարքներ կատարելու, դրանց համար ազատազրկման ձևով պատիժ կրելու և ուղղված չլինելու, ինչպես նաև դատվածություն ունենալու պայմաններում նոր հանցանք կատարելու հանգամանքները, գտել է, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր չէ առանց մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի կողմից պատիժը կրելու:
5.7. Նախորդ կետում շարադրված փաստական տվյալները գնահատելով սույն որոշմամբ վկայակոչված և արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ կերպով վերլուծելով և գնահատման ենթարկելով գործում առկա՝ մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալները, քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մեղսագրվող արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ և վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության՝ հաշվի առնելով, որ նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանն իրեն մեղսագրվող դիտավորյալ հանցանքը կատարել է նույն օբյեկտի՝ սեփականության դեմ ուղղված դիտավորյալ և ծանր հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման ձևով պատիժ կրելու և դատվածություն ունենալու պայմաններում, այսինքն` առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ, ինչով պայմանավորված՝ Առաջին ատյանի դատարանը հանցագործությունների ռեցիդիվի և արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժ նշանակելու կանոնների միաժամանակյա կիրառման վերաբերյալ օրենսդրական կարգավորումների գործադրմամբ մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ նշանակել է օրենքով նախատեսված նվազագույն՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ:
5.8. Ինչ վերաբերում է բողոքաբերի՝ մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու կապակցությամբ վերաքննիչ բողոքում բերված հիմնավորումներին, մասնավորապես՝ մեղադրյալի առողջական խնդիրներ ունենալուն, հանցագործության հետևանքով տուժողին պատճառված վնասը հատուցելուն, ապա դրանք չեն կարող ողջամտորեն նվազեցնել մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի և նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք հանդիսանալ:
Միաժամանակ, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի առողջական վիճակը՝ որպես նրա անձը բնութագրող տվյալ, ինչպես նաև հանցագործության հետևանքով տուժողին պատճառված վնասը հատուցելը՝ որպես քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, պատշաճ գնահատման է ենթարկել մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ արդարացի պատիժ նշանակելու և այն կրելու նպատակահարմարության հացը որոշելու դիտակետից:
5.9. Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Արայիկ Հակոբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը վերջինիս կողմից փաստացի կրելով՝ պատժի նպատակների իրացվելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր են։
5.10. Ամփոփելով վերոշարադրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ, ուստի մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր առկա չեն։
Հետևաբար, մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ ԵԴ1/3909/01/24 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 361-363-րդ, 370-371-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ ԵԴ1/3909/01/24 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Տ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ

Ա․ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ