ԵԴ1/3834/01/24




Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան)՝

Նախագահող դատավոր Հ.Ավագյան
Քարտուղարությամբ` Մ.Թովմասյանի
Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրող Գ․Հովակիմյանի
Պաշտպան Մ․Մելքոնյանի
Մեղադրյալ Է․Պետրոսյանի

2025 թվականի հոկտեմբերի 13-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, համագործակցության վարույթով դատաքննության հատուկ կարգի կիրառմամբ քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի՝ (ծնված` 1969 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում դատապարտված՝
1) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի ապրիլի 1-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և պատիժ է նշանակվել տուգանքը՝ 600․000 ՀՀ դրամի չափով,
2) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի հոկտեմբերի 28-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և հանցանքների համակցությամբ՝ նախորդ դատավճռով նշանակված պատիժը մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանքը՝ 1․000․000 ՀՀ դրամի չափով, տուգանքն ամբողջությամբ վճարել է 2024 թվականի սեպտեմբերի 23-ին,
հաշվառված և բնակվում է Երևան քաղաքի Դ․Մալյան փողոցի 2-րդ շենքի 30-րդ բնակարանում) հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի փետրվարի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 14107624 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
2024 թվականի փետրվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 14108324 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
2024 թվականի փետրվարի 27-ին որոշում է կայացվել թիվ 14108324 քրեական վարույթը թիվ 14107624 քրեական վարույթին միացնելու մասին։
2024 թվականի փետրվարի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 14108424 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-308-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
Նույն օրը որոշում է կայացվել թիվ 14108424 քրեական վարույթը թիվ 14107624 քրեական վարույթին միացնելու մասին և հետագա նախաքննությունը շարունակելու համար քրեական վարույթն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի պետության, սահմանադրական կարգի հիմունքների և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության գլխավոր վարչություն։
2024 թվականի փետրվարի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 16119924 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի, 44-264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի, 336-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
Նույն օրն Արթուր Էդուարդի Բաղդասարյանը և Նարե Արթուրի Բաղդասարյանը ճանաչվել են տուժող։
Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Ա․Մարտոյանի 2024 թվականի փետրվարի 22-ի որոշմամբ՝ Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 6-րդ կետերով։
Դատախազ Ա․Մարտոյանի 2024 թվականի փետրվարի 22-ի մեկ այլ որոշմամբ՝ Արշամ Արշակի Գալստյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 6-րդ կետերով։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ՝ Արշամ Գալստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով։
Նույն դատարանի 2024 թվականի փետրվարի 26-ի որոշմամբ՝ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով։
2024 թվականի մարտի 3-ին Էդուարդ Պետրոսյանը հայտնաբերվել և արգելանքի է վերցվել։
Դատախազ Ա․Մարտոյանի 2024 թվականի մարտի 4-ի որոշմամբ՝ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, 44-264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 6-րդ կետերով՝ երկու դրվագով, 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 336-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2024 թվականի մարտի 6-ին թիվ 16119924 քրեական վարույթը հետագա նախաքննությունը շարունակելու համար ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի պետության, սահմանադրական կարգի հիմունքների և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության գլխավոր վարչություն։
2024 թվականի մարտի 6-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի պետության, սահմանադրական կարգի հիմունքների և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության գլխավոր վարչությունում նախաձեռնվել է թիվ 58203024 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
Նույն օրը որոշումներ են կայացվել թիվ 58203024 և թիվ 14107624 քրեական վարույթները թիվ 16119924 քրեական վարույթին միացնելու մասին և հետագա նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 16119924 քրեական վարույթի շրջանակներում։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 6-ի որոշմամբ՝ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին նույն դատարանի որոշումը վերահաստատվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով՝ սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի մարտի 3-ից։
2024 թվականի մարտի 6-ին Էդուարդ Պետրոսյանը միջնորդություն է ներկայացրել մինչդատական վարույթի օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ խնդրելով նախաձեռնել համագործակցության վարույթ։
ՀՀ գլխավոր դատախազության սահմանադրական կարգի հիմունքների, պետության և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության պետի տեղակալ Գ․Հովակիմյանի 2024 թվականի մարտի 6-ի որոշմամբ Էդուարդ Պետրոսյանի միջնորդությունը բավարարվել է և նույն օրը կողմերի միջև կնքվել է համագործակցության համաձայնագիր։
Նույն օրը որոշում է կայացվել թիվ 16119924 քրեական վարույթից Էդուարդ Պետրոսյանի վերաբերյալ մասն անջատելու մասին, որին շնորհվել է թիվ 58203124 քրեական վարույթի համարը։
2024 թվականի հուլիսի 3-ին Էդուարդ Պետրոսյանը կալանքից ազատ է արձակվել և նույն օրը որոշում է կայացվել նրա նկատմամբ բացակայելու արգելքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
Դատախազ Գ․Հովակիմյանի 2024 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ՝ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
2024 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 193-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի հիմքով։
2024 թվականի նոյեմբերի 8-ին Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդման կասեցված ժամկետը վերսկսվել է։
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին թիվ 58203124 քրեական վարույթի նյութերը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է ԵԴ1/3834/01/24 համարը:
Քրեական վարույթի նյութերի հետ միասին դատախազ Գ․Հովակիմյանը ներկայացրել է միջնորդություն՝ համագործակցության համաձայնագիր կնքած մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ դատաքննության հատուկ կարգ կիրառելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Դատարանի դատավոր Հ․Ավագյանը որոշում է կայացրել վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։

2. Մեղադրանքի փաստական և իրավական հիմնավորումները.
Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «(․․․) նա Արշամ Արշակի Գալստյանի հետ նախնական համաձայնությամբ ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել և փոխադրել է պայթեցման սարք և դրա օգտագործմամբ Գագիկ Գարուշի Սարգսյանի, Գարեգին Լիպարիտի Վանեսյանի և նախաքննությամբ դեռևս չպարզված անձանց կազմակերպմամբ Արշամ Գալստյանի հետ կատարել է ահաբեկչություն։
Այսպես․
Գագիկ Գարուշի Սարգսյանը, Գարեգին Լիպարիտի Վանեսյանի և նախաքննությամբ ինքնությունը չպարզված անձանց հետ, բնակչությանն ահաբեկելու, հանրային իշխանության մարմինների գործունեությունը կազմալուծելու, հանրային իշխանության ներկայացուցիչներին, պետական և հանրային ծառայողներին, այդ թվում՝ ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր, «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության անդամ Գուրգեն Գառնիկի Մելքոնյանին քաղաքական որոշակի հայտարարություններից ու դիրքորոշումներից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու և այդպիսով հանրային իշխանության մարմիններին ներքին և արտաքին քաղաքականության հետ կապված արարքներ կատարելուն, հարցերի կոնկրետ լուծումներից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու դիտավորությամբ նպատակադրվել է պայթուցիկ սարքի օգտագործմամբ, քաղաքացիական անձանց կյանքից զրկելու, նրանց առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու և այլ ծանր հետևանք առաջացնելու վտանգով զուգորդված պայթյուն կազմակերպել Գուրգեն Գառնիկի Մելքոնյանի և նրա ընտանիքի անդամների բնակության վայր հանդիսացող տան բակում։
Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գագիկ Սարգսյանը դիմել է Արշամ Արշակի Սարգսյանին, իսկ վերջինիս միջոցով նաև՝ Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանին, և վերջիններիս մոտ վերոգրյալ ահաբեկչության կատարելու վճռականությունն ամրապնդելու, դրա կատարմանն ուղղված գործողությունները համակարգելու, անհրաժեշտ գործիքներ և միջոցներ տրամադրելու, ինչպես նաև կոնկրետ ցուցումներ և հրահանգներ տալու եղանակով կազմակերպել է հիշյալ հանցանքի կատարումը։
Էդուարդ Պետրոսյանը և Արշամ Գալստյանը նույնպես համաձայն չլինելով Հայաստանի Հանրապետության կառավարության և Ազգային ժողովի կողմից վարած արտաքին և ներքին քաղաքականության, պետության ներքին ու արտաքին խնդիրներին տրվող լուծումների, հանրային իշխանության ներկայացուցիչների կողմից դրանց տրված գնահատականների հետ, հանձն են առել վերոհիշյալ նպատակներով իրականացնել Գուրգեն Գառնիկի Մելքոնյանի տան բակում պայթուցիկ սարք տեղադրելը և այն պայթեցնելը։
Ձեռնամուխ լինելով վերոգրյալ հանցանքի կատարմանը Գագիկ Սարգսյանը, Վահագն Հովհաննիսյանի և ինքնությունը չպարզված անձանց հետ, նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի պատրաստել են փշրտող գործողության տրոտիլ տեսակի պայթուցիկ նյութով լիցքավորված պայթուցիկ սարք, որը Գագիկ Սարգսյանը և Վահագն Հովհաննիսյանը, նախնական համաձայնությամբ ապօրինի պահել և իրացրել՝ փոխանցել են վերոհիշյալ ահաբեկչության կատարումը հանձն առած խմբի անդամ Արշամ Գալստյանին։
Այնուհետև՝ 2024 թվականի փետրվարի 10-ին Էդուարդ Պետրոսյանը և Արշամ Գալստյանը, իրավապահ մարմինների կողմից չբացահայտվելու նպատակով վերջինիս բնակության վայրում՝ Երևան քաղաքի Մայիսի 9-ի փողոցի 51 շենքի 153 բնակարանում են թողել իրենց բջջային հեռախոսները, և իրենց հետ վերցնելով վերոգրյալ պայթեցման սարքը, Երևան քաղաքի Շեվչենկոյի 8/2 հասցեի մոտակայքից «Նիսսան Տիդա» մակնիշի, 36 AM 541 հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Երևան քաղաքի Նոյ թաղամաս՝ Գուրգեն Մելքոնյանի բնակության վայր։
Հասնելով Նոյ թաղամասում գտնվող 1/10 հասցե, Էդուարդ Պետրոսյանն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ Արշամ Գալստյանը, շարունակելով երթևեկությունը, ավտոմեքենայից իջել է Էդուարդ Պետրոսյանից քիչ հեռու՝ Երևան քաղաքի Լենինգրադյան և Սեբաստիա փողոցների խաչմերուկի հատվածում։
Այնուհետև Էդուարդ Պետրոսյանը, կարծելով, թե Երևան քաղաքի Նոյ թաղամասի 143/1 հասցեում գտնվող, Արթուր Էդուարդի Բաղդասարյանին պատկանող առանձնատունը փաստացի օգտագործվում է Գուրգեն Մելքոնյանի կողմից, ժամը 03։36-ի սահմաններում մոտեցել է նշված հասցեի պարսպին, և իրենց հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու նպատակով, Արշամ Գալստյանի կողմից նախապես բացատրված եղանակով վերջինիս հետ նախնական համաձայնությամբ ապօրինի կերպով ձեռք բերած, պահած և փոխադրած վերոհիշյալ պայթեցման սարքի մեջ է տեղադրել դրա համար խթանիչ հանդիսացող էլեկտրական մարտկոցը և պայթուցիկ սարքը պարսպի վրայից նետել է դեպի հիշյալ առանձնատան աջ անկյունային հատվածն ու հեռացել դեպքի վայրից, որից հետո Էդուարդ Պետրոսյանը և Արշամ Գալստյանը տարբեր տաքսի ավտոմեքենաներով գնացել են վերջինիս բնակության վայր։
Նույն օրը՝ ժամը 04։30-ին, տեղի է ունեցել նշված պայթեցման սարքի պայթյունը, որը զուգորդվել է քաղաքացիական անձանց կյանքից զրկելու, նրանց առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու և այլ ծանր վնաս առաջացնելու իրական վտանգով։
Այսինքն, Էդուարդ Պետրոսյանին մեղսագրվում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ»։

3. Համագործակցության վարույթով դատաքննության հատուկ կարգի կիրառություն.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 472-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատարանը նախնական դատալսումների ընթացքում քննարկում է համագործակցության համաձայնագիր կնքած մեղադրյալի նկատմամբ դատաքննությունը հատուկ կարգով անցկացնելու հարցը, եթե դատախազը վարույթի նյութերը դատարան հանձնելիս նման միջնորդություն է հարուցել:
2. Դատարանը բավարարում է դատաքննությունը հատուկ կարգով անցկացնելու միջնորդությունը, եթե համոզվում է, որ`
1) համագործակցության վերաբերյալ մինչդատական համաձայնագիրը մեղադրյալը կնքել է կամավոր, դրա բնույթը և հետևանքները գիտակցելով, պաշտպանի մասնակցությամբ և սույն գլխով նախատեսված մյուս պահանջների պահպանմամբ.
2) ներկայացվել են մեղադրյալի կողմից համաձայնագրով ստանձնած պարտականությունները պատշաճ կատարելու մասին առերևույթ բավարար ապացույցներ.
3) մեղադրյալի համագործակցությունը չի հանգել հանցանքի կատարմանը բացառապես իր մասնակցության մասին տվյալներ հայտնելուն.
4) առկա չեն ակնհայտ տվյալներ այն մասին, որ մեղադրյալին մեղսագրվող արարքը նա չի կատարել.
5) առկա չեն ակնհայտ տվյալներ այն մասին, որ մեղադրյալին մեղսագրված արարքին տրված իրավական գնահատականը չի համապատասխանում մեղադրանքի փաստական հանգամանքներին:
3. Սույն հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պայմաններից անգամ մեկի բացակայության դեպքում դատարանն առանձին որոշում է կայացնում դատաքննությունը հատուկ կարգով անցկացնելը մերժելու և նախնական դատալսումներն ընդհանուր կարգով շարունակելու մասին:
4. Դատախազի միջնորդությունը բավարարելու դեպքում դատարանը որոշում է կայացնում լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին»:
Սույն քրեական վարույթի նախնական դատական լսումների ընթացքում հանրային մեղադրող Գ․Հովակիմյանը պնդել է իր կողմից վարույթի նյութերի հետ ներկայացված միջնորդությունը՝ խնդրելով կիրառել համագործակցության վարույթով դատաքննության հատուկ կարգ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանը պատշաճ կատարել է 2024 թվականի մարտի 6-ին կնքված համագործակցության համաձայնագրով ստանձնած իր պարտականությունները։
Մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանը և նրա պաշտպան Մ․Մելքոնյանը հայտարարել են, որ միանում են միջնորդությանը և խնդրում են այն բավարարել։
Համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 472-րդ հոդվածով նախատեսված՝ համագործակցության վարույթով դատաքննությունը հատուկ կարգով անցկացնելու հիմքերը և պայմանները՝ Դատարանը որոշում է կայացրել հանրային մեղադրող Գ․Հովակիմյան միջնորդությունը բավարարելու և լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։

4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 474-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Համագործակցության վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
2. Դատավճռում շարադրվում են`
1) մեղադրյալին մեղսագրվող հանցանքի փաստական նկարագրությունը և իրավական գնահատականը.
2) մեղադրյալի կողմից համագործակցության վերաբերյալ մինչդատական համաձայնագրով ստանձնած պարտականությունները կատարելու վերաբերյալ դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այդ հետևությունները հաստատող ապացույցները.
3) համագործակցության նպատակի նվաճման վերաբերյալ դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այդ հետևությունները հաստատող ապացույցները:
3. Հետազոտված ապացույցներով մեղադրյալի կողմից համաձայնագրով ստանձնած իր պարտականությունների կատարումը, ինչպես նաև համագործակցության նպատակի նվաճումը հաստատված համարելու դեպքում դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ կայացնում է մեղադրական դատավճիռ, նշանակում է պատիժ և սահմանում բռնագրավման ենթակա գույքը և դրա չափը՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները:
4. Սույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
5. Սույն հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանգամանքները չհաստատվելու դեպքում դատարանը որոշում է կայացնում նախնական դատալսումները վերսկսելու մասին:
6. Դատավճիռը հրապարակելուց հետո դատավորը կողմերին պարզաբանում է նաև դատավճիռը բողոքարկելու` սույն օրենսգրքով նախատեսված սահմանափակումները»:
Անդրադառնալով սույն վարույթի փաստական հանգամանքներին՝ հարկ է փաստել, որ Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի հետ կնքված համագործակցության համաձայնագրով մեղադրյալը պարտավորվել է տվյալներ հաղորդել իրեն ներկայացված մեղադրանքին համարժեք կամ ավելի ծանր, այլ անձանց կողմից կատարված հանցանքների վերաբերյալ։
Մասնավորապես․
 Տվյալներ հայտնել իրեն ներկայացված մեղադրանքում նշված դեպքին Արշամ Գալստյանի մասնակցության և դերակատարության մասին։
 Տվյալներ հայտնել իր կողմից Երևան քաղաքի Նոյ թաղամասի 143/1 տան բակ նետված պայթուցիկ սարքն իրեն տված անձի, դեպքի հանգամանքների, դա կատարելու դրդապատճառների և նպատակների մասին։
 Տվյալներ հայտնել Արշամ Գալստյանի մասնակցությամբ իր կողմից նշված արարքը կազմակերպած անձի, վերջինիս և Արշամ Գալստյանի կապի, այդ թվում՝ հեռախոսազանգերի և դրանց կատարման ժամանակահատվածի վերաբերյալ։
 Տվյալներ հայտնել նաև նույն անձի կողմից «ՔՊ» կուսակցության՝ Երևան քաղաքի Գյուլբենկյան փողոցում գտնվող գրասենյակի մոտ, մեկ այլ վայրում, ինչպես նաև «ՔՊ» խմբակցության պատգամավոր Հայկ Սարգսյանի բնակության վայրի մոտակայքում պայթուցիկ սարքեր տեղադրելը կազմակերպելու վերաբերյալ։
 Համագործակցել վարույթն իրականացնող մարմնի հետ և օժանդակել Արշամ Գալստյանի և վերոհիշյալ հանցագործությունների կազմակերպչի կողմից կատարված հանցանքների բացահայտմանը։
 Ցուցմունքներ տալ վերոհիշյալ դեպքերի մասին իրեն հայտնի հանգամանքների վերաբերյալ, ցուցմունքները պնդել ցանկացած անձի հետ առերեսման ընթացքում, անհրաժեշտության դեպքում մասնակցել դեպքի վայրի զննության և ցուցմունքը տեղում ստուգելու գործողություններին, որոնց ընթացքում նույնպես մատնացույց անել և տեղեկություններ հայտնել իրեն հայտնի հանգամանքների, այդ թվում՝ Արշամ Գալստյանի և հանցագործությունների կազմակերպչի կողմից հանցավոր արարքներ կատարելու վերաբերյալ։
Մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի համագործակցության արդյունքում քրեական վարույթով կատարված հետագա նախաքննությամբ նոր փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ենթադրաբար Գագիկ Գարուշի Սարգսյանը, Գարեգին Լիպարիտի Վանեսյանի և նախաքննությամբ ինքնությունը չպարզված անձանց հետ, բնակչությանն ահաբեկելու, հանրային իշխանության մարմինների գործունեությունը կազմալուծելու, հանրային իշխանության ներկայացուցիչներին, պետական և հանրային ծառայողներին, այդ թվում՝ ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր, «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության անդամ Գուրգեն Գառնիկի Մելքոնյանին քաղաքական որոշակի հայտարարություններից ու դիրքորոշումներից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու և այդպիսով հանրային իշխանության մարմիններին ներքին և արտաքին քաղաքականության հետ կապված արարքներ կատարելուն, հարցերի կոնկրետ լուծումներից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու դիտավորությամբ նպատակադրվել է պայթուցիկ սարքի օգտագործմամբ, քաղաքացիական անձանց կյանքից զրկելու, նրանց առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու և այլ ծանր հետևանք առաջացնելու վտանգով զուգորդված պայթյուն կազմակերպել Գուրգեն Գառնիկի Մելքոնյանի և նրա ընտանիքի անդամների բնակության վայր հանդիսացող տան բակում:
Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գագիկ Սարգսյանը դիմել է Արշամ Արշակի Գալստյանին, իսկ վերջինիս միջոցով նաև՝ Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանին, և վերջիններիս մոտ վերոգրյալ ահաբեկչության կատարելու վճռականությունն ամրապնդելու, դրա կատարմանն ուղղված գործողությունները համակարգելու, անհրաժեշտ գործիքներ և միջոցներ տրամադրելու, ինչպես նաև կոնկրետ ցուցումներ և հրահանգներ տալու եղանակով ենթադրաբար կազմակերպել է հիշյալ հանցանքի կատարումը:
Էդուարդ Պետրոսյանը և Արշամ Գալստյանը նույնպես համաձայն չլինելով Հայաստանի Հանրապետության կառավարության և Ազգային ժողովի կողմից վարած արտաքին և ներքին քաղաքականության, պետության ներքին ու արտաքին խնդիրներին տրվող լուծումների, հանրային իշխանության ներկայացուցիչների կողմից դրանց տրված գնահատականների հետ, հանձն են առել վերոհիշյալ նպատակներով իրականացնել Գուրգեն Գառնիկի Մելքոնյանի տան բակում, պայթուցիկ սարք տեղադրելը և այն պայթեցնելը:
Ձեռնամուխ լինելով վերոգրյալ հանցանքի կատարմանը Գագիկ Սարգսյանը, Վահագն Հովհաննիսյանի և ինքնությունը չպարզված անձանց հետ, նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի պատրաստել են փշրտող գործողության տրոտիլ տեսակի պայթուցիկ նյութով լիցքավորված պայթուցիկ սարք, որը Գագիկ Սարգսյանը և Վահագն Հովհաննիսյանը, նախնական համաձայնությամբ ապօրինի պահել և իրացրել՝ փոխանցել են վերոհիշյալ ահաբեկչության կատարումը հանձն առած խմբի անդամ Արշամ Գալստյանին։
Այնուհետև՝ 2024 թվականի փետրվարի 10-ին Էդուարդ Պետրոսյանը և Արշամ Գալստյանը, իրավապահ մարմինների կողմից չբացահայտվելու նպատակով վերջինիս բնակության վայրում՝ Երևան քաղաքի Մայիսի 9-ի փողոցի 51 շենքի 153 բնակարանում են թողել իրենց բջջային հեռախոսները, և իրենց հետ վերցնելով վերոգրյալ պայթեցման սարքը, Երևան քաղաքի Շեվչենկոյի 8/2 հասցեի մոտակայքից «Նիսսան Տիդա» մակնիշի, 36 AM 541 հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Երևան քաղաքի Նոյ թաղամաս՝ Գուրգեն Մելքոնյանի բնակության վայր:
Հասնելով Նոյ թաղամասում գտնվող 1/10 հասցե, Էդուարդ Պետրոսյանն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ Արշամ Գալստյանը, շարունակելով երթևեկությունը, ավտոմեքենայից իջել է Էդուարդ Պետրոսյանից քիչ հեռու՝ Երևան քաղաքի Լենինգրադյանն և Սեբաստիա փողոցների խաչմերուկի հատվածում:
Այնուհետև Էդուարդ Պետրոսյանը, կարծելով, թե Երևան քաղաքի Նոյ թաղամասի 143/1 հասցեում գտնվող, Արթուր Էդուարդի Բաղդասարյանին պատկանող առանձնատունը փաստացի օգտագործվում է Գուրգեն Մելքոնյանի կողմից, ժամը 03:36-ի սահմաններում մոտեցել է նշված հասցեի պարսպին, և իրենց հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու նպատակով, Արշամ Գալստյանի կողմից նախապես բացատրված եղանակով վերջինիս հետ նախնական համաձայնությամբ ապօրինի կերպով ձեռք բերած, պահած և փոխադրած վերոհիշյալ պայթեցման սարքի մեջ է տեղադրել դրա համար խթանիչ հանդիսացող էլեկտրական մարտկոցը և պայթուցիկ սարքը պարսպի վրայից նետել է դեպի հիշյալ առանձնատան աջ անկյունային հատվածն ու հեռացել դեպքի վայրից, որից հետո Էդուարդ Պետրոսյանը և Արշամ Գալստյանը տարբեր տաքսի ավտոմեքենաներով գնացել են վերջինիս բնակության վայր:
Նույն օրը՝ ժամը 04:30-ին, տեղի է ունեցել նշված պայթեցման սարքի պայթյունը, որը զուգորդվել է քաղաքացիական անձանց կյանքից զրկելու, նրանց առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու և այլ ծանր վնաս առաջացնելու իրական վտանգով:
Մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի համագործակցության արդյունքում քրեական վարույթով կատարված նախաքննությամբ փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել նաև այն մասին, որ բնակչությանը, ինչպես նաև դրա առանձին խմբերին, այդ թվում՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անդամներին, նրանց աջակիցներին ահաբեկելու, հանրային իշխանության գործունեությունը կազմալուծելու, հանրային իշխանության մարմիններին, այդ թվում՝ հանրային իշխանության ներկայացուցիչ և հանրային ծառայող, ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր, «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության անդամ, «Միավորված աշխատանքային կուսակցության» հիմնադիր ղեկավար Գուրգեն Արսենյանին արարքներ կատարելու, իրենց համար անընդունելի քաղաքականություն վարելուց և քաղաքական դիրքորոշումներ պահպանելուց ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու դիտավորությամբ, ենթադրաբար Գագիկ Սարգսյանը, Գարեգին Վանեսյանը և նախաքննությամբ ինքնությունը չպարզված այլ անձինք նպատակադրվել ն պայթուցիկ սարքերի օգտագործմամբ, քաղաքացիական անձանց կյանքից զրկելու, նրանց առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու և այլ ծանր հետևանք առաջացնելու վտանգով զուգորդված պայթյուններ կազմակերպել նաև Երևան քաղաքի Գյուլբենկյան 33 հասցեում գտնվող «Միավորված աշխատանքային կուսակցության» գրասենյակի և Գյուլբենկյան 30/3 հասցեում գտնվող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության տարածքային գրասենյակի մուտքի մոտ:
Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գագիկ Սարգսյանը դիմել է Վահագն Երվանդի Հովհաննիսյանին, և վերջինիս մոտ վերոգրյալ ահաբեկչությունը կատարելու վճռականությունը վերջնականապես ամրապնդելու, դրա կատարմանն ուղղված գործողությունները համակարգելու, ինչպես նաև կոնկրետ ցուցումներ և հրահանգներ տալու եղանակով կազմակերպել է վերոհիշյալ վայրերում պայթուցիկ սարքերի տեղադրումը:
Վերոգրյալի հիման վրա Վահագն Երվանդի Հովհաննիսյանը, նույնպես համաձայն չլինելով Հայաստանի Հանրապետության կառավարության և Ազգային ժողովի կողմից վարած արտաքին և ներքին քաղաքականության, պետության ներքին ու արտաքին խնդիրներին տրվող լուծումների, հանրային իշխանության ներկայացուցիչների կողմից դրանց տրված գնահատականների հետ, հանձն է առել իրականացնել հիշյալ հասցեներում պայթյուններ կատարելու նպատակով պայթուցիկ սարքեր տեղադրելը և դրանք գործարկելը, որն ի կատար ածելու համար Գագիկ Սարգսյանը, Վահագն Հովհաննիսյանը և ինքնությունը չպարզված անձինք, նախնական համաձայնությամբ ապօրինի կերպով պատրաստել և դարձյալ խմբով, նախնական համաձայնությամբ ապօրինի պահել են 2 պայթուցիկ սարքեր:
Այնուհետև, իրավապահ մարմինների կողմից չբացահայտվելու, իր գտնվելու իրական վայրը թաքցնելու նպատակով Վահագն Հովհաննիսյանը, 2024 թվականի փետրվարի 19-ին գնացել է Կոտայքի մարզի Նաիրի համայնքի Զովունի գյուղ, անջատել է բջջային հեռախոսը, ապա վերադարձել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 34 հասցեում գտնվող իր աշխատանքի վայր, և իր հետ վերցնելով ապօրինի կերպով պատրաստված վերոգրյալ պայթուցիկ սարքերը, հեծանիվով գնացել է Երևան քաղաքի Գյուլբենկյան 33 հասցեում գտնվող «Միավորված աշխատանքային կուսակցության» գրասենյակի մոտ և ժամը 03։50-ին, գրասենյակից 9 մետր հեռավորության վրա՝ մայթեզրին գտնվող ծառի տակ է տեղադրել ապօրինի կերպով պահած և փոխադրած, որպես պայթեցման միջոց տրոտիլ և պենտալիտ, իսկ որպես խոցման միջոց՝ հեղյուս և մանեկներ պարունակող, ավերածություններ գործելու, մարդկանց կյանքից զրկելու, շրջական շինություններն ամբողջությամբ ավիրելու համար պիտանի ինքնաշեն պայթեցման սարքը:
Վերոգրյալից հետո Վահագն Հովհաննիսյանը, ապօրինի կերպով պահած և փոխադրած, որպես խոցման էլեմենտներ՝ մանեկներ, իսկ որպես պայթուցիկ նյութ՝ անծուխ վառոդ պարունակող, մարդկանց կյանքից զրկելու և գույք վնասելու, ոչնչացնելու համար պիտանի ինքնաշեն պայթեցման մյուս սարքը տեղադրել է Գյուլբենկյան 30/3 հասցեում գտնվող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության տարածքային գրասենյակի մուտքի մոտ՝ այն ամրացնելով գրասենյակի մուտքից 3 մետր հեռավորության վրա գտնվող մետաղական գլանաձև ձողին, և հեռացել է դեպքի վայրից:
Գագիկ Սարգսյանի, Գարեգին Վանեսյանի և չպարզված անձանց կազմակերպմամբ, Վահագն Հովհաննիսյանը, մեկ միասնական դիտավորությամբ, նշված արարքներով առաջացրել է պայթյունի և հրկիզման իրական սպառնալիք՝ զուգորդված քաղաքացիական անձանց կյանքից զրկելու, նրանց առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու և այլ ծանր հետևանքներ առաջացնելու վտանգով:
Վահագն Հովհաննիսյանի կողմից տեղադրված պայթեցման սարքերը չեն պայթել և նշված հետևանքները վրա չեն հասել ինքնաշեն պայթեցման սարքերի գործարկման մեխանիզմը հաշվարկված եղանակով չգործելու պատճառով։
Բացի վերոգրյալը, փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել նաև այն մասին, որ ենթադրաբար Գագիկ Վանեսյանի կազմակերպմամբ է 2022 թվականի օգոստոսի 31-ին իրականացվել ՀՀ Ազգային ժողովի 8-րդ գումարման պատգամավոր, «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անդամ Հայկ Սարգսյանի և ՀՀ վարչապետի նախկին օգնական Նաիրի Սարգսյանի հայր Զարեհ Սարգսյանին պատկանող, Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 42/1 հասցեում գործող ավտոմեքենաների յուղման կետի մոտ պայթուցիկ սարքի տեղադրումը և դրա գործարկումը:
Թիվ 16119924 քրեական վարույթով Գագիկ Սարգսյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 2 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 2 դրվագ՝ 336-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 2 դրվագ՝ 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Վահագն Հովհաննիսյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 2 դրվագ՝ 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 2 դրվագ՝ 336-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, իսկ Արշամ Գալստյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նաև կայացվել է որոշում Գարեգին Լիպարիտի Վանեսյանի նկատմամբ 3 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում իրականացնելու մասին: ՀՀ-ից բացակայելու պատճառով հնարավոր չի եղել Գարեգին Վանեսյանին ներկայացնել նշված մեղադրանքը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 6-ին թիվ 16119924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալներ Գագիկ Սարգսյանի, Վահագն Հովհաննիսյանի և Արշամ Գալստյանի վերաբերյալ մասը և թիվ 58220524 համարի ներքո մեղադրական եզրակացությամբ 2024 թվականի սեպտեմբերի 23-ին հանձնվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան:
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ հարկ է արձանագրել, որ մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի հետ համագործակցության համաձայնագիր կնքելու արդյունքում բացահայտվել են առանձնապես ծանր հանցագործություններ և ապահովվել է դրանք կատարած անձանց պատասխանատվության անխուսափելիությունը:
Մասնավորապես.
1. Բացահայտվել են Երևան քաղաքի Նոյ թաղամասի 143/1 հասցեում իրականացված հանցանքի դրդապատճառը և Էդուարդ Պետրոսյանի հանցակիցների ինքնությունը:
2. Բացահայտվել են Երևան քաղաքի Երևան քաղաքի Գյուլբենկյան 33 և Գյուլբենկյան 30/3 հասցեներում իրականացված հանցանքների դրդապատճառը, այն կատարողի և վերջինիս հանցակիցների ինքնությունը:
3. Բացահայտվել են Երևան քաղաքի Ն.Զարյան 42/1 հասցեում իրականացված հանցանքի դրդապատճառը և այն կազմակերպած անձի ինքնությունը:
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանն ամբողջությամբ կատարել է համագործակցության վարույթով ստանձնած պարտականությունները, ինչը հաստատվել է լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հանրային մեղադրող Գ․Հովակիմյանի կողմից հրապարակված հետևյալ ապացույցներով՝
1. Էդուարդ Պետրոսյանի ցուցմունքներով (թիվ 58203124 քրեական վարույթի 1-ին հատոր՝ վ.թ. 80-85, 109-114, 194-197, 208-210, 244-245, 2-րդ հատոր՝ վ.թ. 34-41, 43-49, 54-60, 81-87, տեսագրությունների հղում՝ 20-րդ հատոր՝ վ.թ. 135):
2. Մեկ այլ քրեական գործով մեղադրյալ Արշամ Գալստյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում Էդուարդ Պետրոսյանի կողմից տրված ցուցմունքով (թիվ 58203124 քրեական վարույթի 8-րդ հատոր՝ վ.թ. 128-138):
3. Էդուարդ Պետրոսյանի ցուցմունքը տեղում ստուգելու մասին արձանագրությամբ (թիվ 58203124 քրեական վարույթի 1-ին հատոր վ.թ. 205-207, տեսագրության հղում՝ 20-րդ հատոր՝ վ.թ. 135):
4. Էդուարդ Պետրոսյանի ցուցմունքը տեղում ստուգելու մասին 2024 թվականի ապրիլի 4-ին կազմված արձանագրությամբ (թիվ 58203124 քրեական վարույթի 2-րդ հատոր՝ վ.թ. 88-97, տեսագրության հղում՝ 20-րդ հատոր՝ վ.թ. 135):
5. Զննում կատարելու մասին արձանագրությամբ (թիվ 58203124 քրեական վարույթի 1-ին հատոր՝ վ.թ. 198-204, տեսագրության հղում՝ 20-րդ հատոր վ.թ. 135):
6. Հեռախոսազանգերի վերծանումների զննում կատարելու մասին արձանագրությամբ (թիվ 58203124 քրեական վարույթի 9-րդ հատոր՝ վ.թ. 82-103):
Հաշվի առնելով, որ մեղադրյալի կողմից համաձայնագրով ստանձնած իր պարտականությունների կատարումը, ինչպես նաև՝ համագործակցության նպատակի նվաճումը հետազոտված ապացույցներով հաստատված է՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է կայացնել մեղադրական դատավճիռ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Պայթյուն, հրկիզում կամ այլ հանրավտանգ արարք կատարելը կամ դրա իրական սպառնալիքը կամ շինություն կամ տրանսպորտային, հաղորդակցության կամ կապի միջոց, այլ հաղորդակցության ուղի զավթելը կամ պահելը՝ զուգորդված քաղաքացիական անձին կամ զինված ընդհարման ժամանակ ռազմական գործողություններին ակտիվորեն չմասնակցող անձին կյանքից զրկելու, առողջությանը ծանր կամ միջին ծանրության վնաս պատճառելու, խոշոր չափերի գույքային վնաս պատճառելու կամ այլ ծանր հետևանք առաջացնելու վտանգով, որի նպատակն է բնակչությանը կամ դրա առանձին խմբին ահաբեկելը, հանրային իշխանության մարմինների գործունեությունը կազմալուծելը, հանրային իշխանության ներկայացուցչին, պետական կամ հանրային ծառայողին կամ միջազգային կազմակերպության ներկայացուցչին կամ այլ կազմակերպությունում ծառայող անձին որևէ արարք կատարելուն կամ հանցավորի այլ պահանջը կատարելուն հարկադրելը, ինչպես նաև միջազգային պայմանագրերով ահաբեկչություն համարվող ցանկացած այլ արարք`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասներկու տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապօրինի կերպով հրազեն (բացառությամբ քաղաքացիական ողորկափող հրազենի, դրա փամփուշտների կամ դրա բաղկացուցիչ մասերի), դրա հիմնական բաղկացուցիչ մաս, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտ, պայթուցիկ նյութ կամ պայթեցման սարք ձեռք բերելը, իրացնելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ կրելը՝
(․․․)։
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
(․․․)»։
Սույն դեպքում, Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 474-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հաստատված է համարում Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքները կատարելը և գտնում է, որ վերջինն իր կատարած արարքների համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Անդրադառնալով նշանակվելիք պատժի հարցին՝ Դատարանը փաստում է, որ անձի նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս, ինչպես նաև այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս պետք է ղեկավարվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
(․․․)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Համագործակցության վարույթ կիրառելու դեպքում նշանակվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել մեղմ պատժատեսակի նվազագույն չափը կամ ժամկետը կամ սույն օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ, կամ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվում»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (ի թիվս այլնի տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումները)։
Մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս Դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցագործությունների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։
Անդրադառնալով հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանին և բնույթին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ
ա) արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը որոշվում է այնպիսի փաստական տվյալների ամբողջությամբ, որոնք բնութագրում են մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության նպատակը և շարժառիթը, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
բ) արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը որոշվում է այնպիսի փաստական տվյալների ամբողջությամբ, որոնք բնութագրում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը և բնույթը (հանրորեն վտանգավոր հետևանքներ), հանցագործության կատարման եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Վերոգրյալի լույսի ներքո քննարկելով մեղադրյալի արարքները, հաշվի առնելով քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերությունների` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության նպատակը և շարժառիթը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը՝ Դատարանը փաստում է, որ Էդուարդ Պետրոսյանի կատարած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություններն օժտված են հանրության համար վտանգավորության առանձնահատուկ բարձր աստիճանով։
Որպես Էդուարդ Պետրոսյանի անձը բնութագրող տվյալ Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ կատարած արարքների համար անկեղծորեն զղջացել է:
Դատարանը մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է գնահատում այն, որ փաստացի ընդունել է իր մեղքը և տվել խոստովանական ցուցմունքներ, ինչպես նաև՝ համագործակցության վարույթի շրջանակներում գործուն աջակցություն է ցուցաբերել առանձնապես ծանր հանցագործություններ բացահայտելու և դրանք կատարած անձանց պատասխանատվության անխուսափելիությունն ապահովելու համար։ Բացի այդ, Էդուարդ Պետրոսյանն ունի առողջական խնդիրներ՝ 2015 թվականին ունեցել է սրտամկանի սուր ինֆարկտ, նրա մոտ ախտորոշվել է զարկերակային հիպերտենզիա 2-րդ շրջան, ինչպես նաև՝ խնամքին է գտնվում տարեց, թոշակառու մայրը։
Դատարանն արձանագրում է նաև, որ Էդուարդ Պետրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը։
Մասնավորապես, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի հոկտեմբերի 28-ի դատավճռով դատապարտված լինելով դիտավորյալ հանցագործությունների կատարման համար և նշանակված տուգանքի ձևով պատիժը կրած չլինելու պայմաններում, Էդուարդ Պետրոսյանը կատարել է սույն վարույթով իրեն վերագրվող հանցագործությունները։
Այսպիսով, մեղադրյալ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս՝ Դատարանը ղեկավարվում է պատժի նպատակներով, որպիսիք են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք այն աստիճան են նվազեցրել անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, որ դատարանի համոզմամբ սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափը կամ ժամկետը խիստ է տվյալ անձի համար, ինչպես նաև խմբի կողմից կատարված հանցանքի մասնակցի կողմից այդ խմբի կատարած հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելու դեպքում դատարանը կարող է նշանակել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի կամ հոդվածի մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից կամ ժամկետից պակաս չափ կամ ժամկետ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով կամ հոդվածի մասով: Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:
2. Համագործակցության վարույթ կիրառելու դեպքում ևս դատարանը կարող է նշանակել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի կամ հոդվածի մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից կամ ժամկետից պակաս չափ կամ ժամկետ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով կամ հոդվածի մասով:
3. Օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելն արգելք չէ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու համար»:
Տվյալ դեպքում, հաշվի առնելով մեղադրյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոգրյալ հանգամանքները, ինչպես նաև՝ վերջինի կողմից համագործակցության վարույթի շրջանակներում ստանձնած իր պարտականությունների պատշաճ կատարումը և համագործակցության արդյունքում առանձնապես ծանր հանցագործությունների բացահայտումը և դրանք կատարած անձանց պատասխանատվության ապահովումը՝ Դատարանը գտնում է, որ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից ավելի պակաս ժամկետով։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կարգով՝ անհրաժեշտ է պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կարգով՝ անհրաժեշտ է պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժին անհրաժեշտ է գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված պատժից 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկումը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակներն իրագործելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց (․․․)»:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն վարույթով Էդուարդ Պետրոսյանն անընդմեջ կալանքի տակ է գտնվել 2024 թվականի մարտի 3-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 3-ը, որպիսի ժամկետը պետք է հաշվակցվի նրա նկատմամբ նշանակված պատժին և վերջնական պատիժ թողնվի կրելու ազատազրկումը՝ 5 (հինգ) տարի 8 (ութ) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե դատարանը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու կամ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է հետևության, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
(․․․)։
4. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշում կայացնելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի հետևյալ հանգամանքները.
1) անձին մեղսագրվող հանցանքի բնույթն ու վտանգավորությունը,
2) պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) հանցանք կատարածի անձը,
4) պատճառած վնասը հատուցելու կամ այլ կերպ հարթելու պահանջի բացակայությունը կամ այն հատուցած կամ այլ կերպ հարթած լինելու հանգամանքը, եթե հանցագործությամբ վնաս է պատճառվել:
(․․․)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում անդրադառնալով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին, դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու, պետք է հիմնվի օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալների համակողմանի վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը բազմիցս փաստել է, որ թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն (ի թիվս այլնի տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԳԴ/0014/01/14, ԵԿԴ/0039/01/15 որոշումները)։
Տվյալ դեպքում, հաշվի առնելով կատարված արարքների բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, ելնելով սոցիալական արդարության վերականգնման, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացման և նոր հանցագործությունների կանխման անհրաժեշտությունից՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Էդուարդ Պետրոսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, այն պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերը բացակայում են և միայն ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ կրելու պայմաններում է հնարավոր ապահովել պատժի նպատակները:
Քննության առնելով Էդուարդ Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքի հարցը՝ Դատարանը հանգում է հետևության, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո վերացնել:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին և հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 474-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ համագործակցության վարույթի կարգով գործը քննելիս նույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման՝ Դատարանը հանգում է հետևության, որ այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Միաժամանակ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա չեն վնասի հատուցման ապահովման կամ քրեադատավարական հարկադրանքի այլ միջոցներ, ինչպես նաև՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասները հատուցելու պահանջ, հետևաբար այդ հարցերը ևս պետք է համարվեն լուծված:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-34-րդ, 99-100-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 364-րդ, 464․1-464․5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կարգով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով։
Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կարգով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժին գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված պատժից 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկումը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով՝ նշանակված պատժին հաշվակցել Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի՝ 2024 թվականի մարտի 3-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 3-ն անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը և վերջնական պատիժ թողնել կրելու ազատազրկումը՝ 5 (հինգ) տարի 8 (ութ) ամիս ժամկետով։
Պատիժը կրելու սկիզբը հաշվել Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։
Էդուարդ Արտավազդի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո վերացնել:
Վարույթային ծախսերի և մյուս վերաբերելի հարցերը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով):


ԴԱՏԱՎՈՐ` Հ.ԱՎԱԳՅԱՆ