ԵԴ1/3847/01/24





ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը. (այսուհետ նաև` Դատարան),

Նախագահությամբ դատավոր Ն.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ

Քարտուղարությամբ Ա.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրող Ե․ԱԲՈՎՅԱՆԻ,
Մեղադրյալ Յ. ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆԻ,


2025 թվականի հունիսի 18-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի (ծնված՝ 18.06.1996թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, ամուսնացած, խնամքին՝ մեկ անչափահաս երեխա, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվում է ք․Երևան, Աջափնյակ, Վ. Ռուստամյան փողոց, 68/6 տուն հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց`

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
10.10.2024թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 60631824 քրեական վարույթը։
10.10.2024թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 60633524 քրեական վարույթը։
02.12.2024թ. թիվ 60633524 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 60631824 քրեական վարույթին:
03.12.2024թ. կայացվել է որոշում՝ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի նկատմամբ երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար քրեական հետապնդում հարուցելու մասին, որը 10․12․2024թ․ ներկայացվել է վերջինիս:
04.12.2024թ. Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի նկատմամբ թիվ 60631824 քրեական վարույթով որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի՝ երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Հիշյալ քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/3847/01/24 դատական գործի համարը, որը նույն օրը մակագրվել և 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հանձնվել է դատավոր Ն. Բաղդասարյանին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին որոշում է կայացվել վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Դատարանի՝ 18․06․2025թ․ որոշմամբ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ։
2025 թվականի հունիսի 18-ին մեղադրյալ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի նկատմամբ կայացվել է արդարացման վերդիկտ։

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մեղադրյալ Յուրիկ Կիրակոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ երկու դրվագով քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «նա տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից 1/մեկ/ տարի ժամկետով զրկված լինելու պայմաններում վարել է տրանսպորտային միջոց:
Այսպես.
Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը 2024 թվականի օգոստոսի 17-ին կայացված թիվ 840055829 որոշմամբ 1 տարի ժամկետով զրկված լինելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և այդ մասին պատշաճ ծանուցված լինելու պայմաններում' 2024 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, ժամը' 05:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ծիծեռնակաբերդի խճուղիում վարել է «Ինֆինիտի» մակնիշի 01 KY 011 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, ինչի վերաբերյալ կազմվել է վարչական իրավախախտման մասին թիվ8180428568 արձանագրությունը:
Այսինքն' Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344֊ րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում:
Բացի այդ, Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը 2024 թվականի օգոստոսի 17-ին կայացված թիվ 840055829 որոշմամբ 1 տարի ժամկետով զրկված լինելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և այդ մասին պատշաճ ծանուցված լինելու պայմաններում' 2024 թվականի սեպտեմբերի 26-ին, ժամը' 08:45֊ի սահմաններում Երևան քաղաքի Հր.Քոչար փողոցում վարել է «Ինֆինիտի» մակնիշի 01 KY 011 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, ինչի վերաբերյալ կազմվել է վարչական իրավախախտման մասին թիվ 8180415290 արձանագրությունը:»:

Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Յուրի Կիրակոսյանը հայտնեց, որ չի ընդունել, որ իրեն զրկել են վարելու իրավունքից, այդ պատճառով էլ վարել է: Օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից՝ հրաժարվեց հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տալուց:
Նախաքննության ընթացքում Յուրի Կարապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և հայտնել, որ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելու պայմաններում երկու անգամ վարել է ավտոմեքենա: Օգտվելով իր դատավարական կարգավիճակից՝ հրաժարվել է մանրամասն ցուցմունք տալուց:

/վ.թ.55-57, դատական նիստի արձանագրություն/

Սույն քրեական գործով հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ գրավոր ապացույցները.
Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի օգոստոսի 17-ին' ժամը 23:31-ին, Արագածոտնի մարզի Աշտարակ քաղաքի Երևանյան փողոցում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ավագ պարեկ Ռոբերտ Ֆրանգյանի /կրծքանշան թիվ 12136/ կողմից կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400558829 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը (ծնված' 18.06.1996թ.) ժամը 23:30-ի սահմաններում Արագածոտնի մարզի Աշտարակ քաղաքի Երևանյան փողոցում վարել է «Ինֆինիտի» մակնիշի 01 KY 011 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ ոչ սթափ վիճակում: Այդ որոշմամբ Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ Յոտիկ Արմենի Կիրակոսյանը տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկվել է 1/մեկ/ տարի ժամկետով: Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր նշված' 73-1 թիվը: Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավուքների ու պարտականությունների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումը ստանալու հատվածում առկա է ստորագրություն: Հիշյալ որոշման «որոշման պատճենը և կատարման կարգի մասին քաղվածքը ստացա» հատվածում առկա է խախտողի ստորագրություն:
Ալկոհոլի պարունակության ստուգման կտրոնի զննության համաձայն՝ ստուգաչափման սարքի համարն է' 91101154, զննման համարը' 00701, զննման ամսաթիվը' 17.08.2024թ., զննման ժամը' 23:30:37, վերջին ստուգաչաւիման ամսաթիվը' 18.12.2023թ., դատարկ թեստ' 0.000 մգ/լ, ստուգաչաւիման ձևաչափը' ավտոմատ, ալկոհոլի պարունակությունը' 0.238 մգ/լ, վարորդի անունն է' Յուրիկ, ազգանունը' Կիրակոսյան, տրանսպորտային միջոցի համարանիշը' 01 KY 011, վարորդական վկայականի սերիա համարը RJ244757, Պ/Ծ ազգանունը' Ֆռանգյան, կրծքանշանի համարը' 12136:
ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության «Ստանդարտացման և չափագիտության ազագային մարմին» ՓԲԸ֊ից կողմից տրված թիվ 113751 ստուգաչափման վկայականի զննության համաձայն՝ վկայականը ուժի մեջ է 2023 թվականի դեկտեմբերի 18-ից մինչև 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ը, ստուգաչափման սարքի գործարանային համարն է 91101154, տեսակը' Jupiter X/RP, չափման տիրույթը' 0.000-0.200մգ/լ ճշտության դասը, կարգը /սխալանքը/ ±5-г±10%, արտադրողը' Չինաստան, պատկանում է ՀՀ ՊԾ֊ին, ստուգաչափումը կատարվել է հետևյալ ստուգաչափման մեթոդիկայի անվանման նշագրի' MU2835-2008, ստուգաչափող անվան դիմաց առկա է ստորագրույթուն և նշված է Վ.Բաբաջանյան, իսկ բաժնի /լաբորատորիայի վարիչ/ անվան դիմաց առկա է ստորագրույթյուն և նշված է Գ.Մարտիրոսյան:
2024 թվականի սեպտեմբերի 22-ին' ժամը 04:40-ին, Երևան քաղաքի Ծիծեռնակաբերդի խճուղում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 1-ին գումարտակի 3-րդ վաշտի կրտսեր պարեկ Երեմ Գալստյանի /կրծքանշան թիվ 08416/ կողմից կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180428568 արձանագրության զննության համաձայն՝ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը (ծնված' 18.06.1996թ.) տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից զրկված վիճակում, ժամը 05:30-ին Երևան քաղաքի Ծիծեռնակաբերդի խճուղում վարել է «Ինֆինիտի» մակնիշի 01 KY 011 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը: Արձանագրության վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը նշելու հատվածում առկա է «առարկություն չունեմ» ձեռագիր գրառումը և ստորագրություն: Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավուքների ու պարտականություեների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումը ստանալու հատվածում առկա է ստորագրություն: Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր նշված' 201.1 թիվը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 26-ին' ժամը 08:51-ին, Երևան քաղաքի Հր. Քոչարի փողոցում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 3-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի կրտսեր պարեկ Հունան Գզիրյանի /կրծքանշան թիվ 01341/ կողմից կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180415290 արձանագրության զննության համաձայն՝ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը (ծնված' 18.06.1996թ.) տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից զրկված վիճակում, ժամը 08:45֊ին Երևան քաղաքի Հր. Քոչարի փողոցում վարել է «Ինֆինիտի» մակնիշի 01 KY 011 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը: Արձանագրության վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը նշելու հատվածում առկա է և ստորագրություն: Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավուքների ու պարտականությունների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումը ստանալու հատվածում առկա է ստորագրություն: Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր նշված' 201.1 թիվը:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրում Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի (ՀԾ համարանիշ 2814960393) վերաբերյալ առկա տվյալների զննության համաձայն՝ վերջինս տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքը (RJ244757 սերիա համարի վարորդական վկայական) սույն քրեական վարույթը նախաձեռնելուց առաջ ունեցել է կասեցված կարգավիճակ' սկիզբը 17.08.2024 թվականից, ավարտը' 17.08.2028 թվականը:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության բնակչության պետական ռեգիստրի համակարգից ստացված քաղաքացու անձնագրի վերաբերյալ տեղեկանքի զննության համաձայն՝ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանը՝ ծնված' 18.06.1996թ., անձնագիր' 015893142, ՀԾՀ համարանիշն է' 2814960393, հաշվառված է քաղաք Երևան, Աջափնյակ, Վ. Ռուստամյան փողոց, 68/6 տուն հասցեում:
/վ.թ. 4-8, 16-20, 30-31, 32-34, դատական նիստի արձանագրություն/

Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին 02.12.2024թ. որոշումը համաձայն որի՝ Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի նկատմամբ կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400558829 արձանագրության, ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 00701 կտրոնի, ստուգաչափման թիվ 113751 վկայականի, վարչական իրավախախտման վերաբերյալ 8180415290 և 8180428568 արձանագրությունների, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության բնակչության պետական ռեգիստրի համակարգից ստացված քաղաքացու անձնագրի վերաբերյալ տեղեկատվության և ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից ստացված տեղեկատվության պատճենները ճանաչվել են արտավարութային փաստաթուղթ և կցվել քրեական վարույթին:
/վ.թ. 35-36, դատական նիստի արձանագրություն/

ՀՀ Վարչական դատարանի կողմից 11.0.2025թ. թիվ ՎԴ/12517/05/24 գործով կայացված վճիռը, որով վճռվել է.
1. Յուրիկ Կիրակոսյանի հայցն ընդդեմ ՀՀ ներքին գործերի նախարարության Ոստիկանության պարեկային ծառայության բավարարել.
անվավեր ճանաչել ՀՀ ներքին գործերի նախարարության Ոստիկանության պարեկային ծառայության 17.08.2024 թվականի վարչական իրավախախտման գործով թիվ 8400558829 և 17.09.2024 թվականի <<ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության վարչական իրավախախտման վերաբերյալ գործով 17.08.2024թ.-ին կայացված թիվ 8400558829 որոշումն անփոփոխ, իսկ վարչական բողոքն առանց բավարարման թողնելու մասին>> որոշումները:
2. ՀՀ ներքին գործերի նախարարության Ոստիկանության պարեկային ծառայությունից հօգուտ Յուրիկ Կիրակոսյանի բռնագանձել 10.000 ՀՀ դրամ՝ որպես հայցադիմումի համար նախապես վճարված պետական տուրքի գումար և 10.000 ՀՀ դրամ՝ որպես հայցվորի ներկայացուցչի վճար:
3. Սույն վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ վարչական դատարան՝ մինչև այդ ակտի օրինական ուժի մեջ մտնելու համար սահմանված ժամկետը:
4. Սույն վճիռը` դատական ծախսերի մասով, կամովին չկատարվելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության միջոցով՝ պարտապանի հաշվին::
Վճիռը 13.05.2025թ. մտել է օրինական ուժի մեջ:
/դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
1) անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը.
2)առկա է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքով նախատեսված՝ քրեական պատասխանատվությունը բացառող որևէ հանգամանք (բացառությամբ անմեղսունակության).
3) առկա է անձին մեղսագրվող նույն արարքի կապակցությամբ oրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ կամ այլ դատական ակտ.
4) առկա է անձին մեղսագրվող նույն արարքի կապակցությամբ քրեական հետապնդում չհարուցելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մաuին դատախազի չվերացված որոշում, բացառությամբ սույն մասի 9-րդ կետով նախատեսված դեպքի.
5) անձն անձեռնմխելիության ուժով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության.
6) իրավասու մարմինը պատշաճ իրավական ընթացակարգի արդյունքում ենթադրյալ հանցանք կատարած անձին չի զրկել անձեռնմխելիությունից.
7) լրացել է սույն օրենսգրքով սահմանված քրեական հետապնդման առավելագույն ժամկետը, և դատախազն այդ ժամկետի ընթացքում վարույթի նյութերը չի հանձնել դատարան.
8) վարույթը նախաձեռնվել է սույն օրենսգրքով չնախատեսված աղբյուրից ստացված տեղեկության հիման վրա.
9) վարույթով քրեական հետապնդումն իրականացվել է հանրային կարգով, մինչդեռ uույն oրենuգրքի պահանջներին համապատասխան` քրեական հետապնդումը պետք է իրականացվեր միայն մասնավոր կարգով.
10) անձը մահացել է.
11) անձն արարքի կատարման պահին չի հաuել քրեական պատաuխանատվության ենթարկելու` oրենքով նախատեuված տարիքին.
12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից.
13) անձը համաներմամբ ենթակա է ազատման քրեական պատասխանատվությունից.
14) անձին մեղսագրվող արարքն ապաքրեականացվել է։
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները ռեաբիլիտացնող են։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում: Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետը չի տարածվում քաղաքացիական դատավարության կարգով անձին մահացած ճանաչելու դեպքերի վրա:
4. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 11-14-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքների առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե անձն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է արտայհայտել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես` վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(...) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունն ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով նախկինում արտահայտած իր իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(...) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ)ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ Յուրի Կիրակոսյանի նկատմամբ հարուցվել է քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համաձայն՝
«... 1. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը նույն արարքի համար օրենքով սահմանված պատասխանատվության կիրառումից հետո` մեկ տարվա ընթացքում՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնհինգապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
...
5. Սույն օրենսգրքի իմաստով՝ անձը համարվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող, եթե նա սահմանված կարգով չի ստացել տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքի վարորդական վկայական կամ սահմանված կարգով ստացել է վարորդական վկայական, սակայն օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը, բացառությամբ ուսումնական վարման դեպքերի»:
Վերոգրյալ քրեաիրավական նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող է համարվում այն անձը, ով սահմանված կարգով չի ստացել տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքի վարորդական վկայական կամ սահմանված կարգով ստացել է վարորդական վկայական, սակայն օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը, բացառությամբ ուսումնական վարման դեպքերի:
Հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է վարորդական իրավունքից զրկված կամ նման իրավունքը կասեցված վիճակում անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելով: Այլ կերպ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածում նկարագրված՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելու հանցակազմի առկայությունը արձանագրելու համար անհրաժեշտ է, որ անձը պետք է օրենքով սահմանված կարգով, այն է՝ իրավաչափ վարչական ակտի հիման վրա, զրկված լինի տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից:
Մեջբերված իրավական դրույթները կիրառելով սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ, դատարանն արձանագրում է, որ Յուրի Կիրակոսյանի նկատմամբ երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել և նրան մեղադրանք է ներկայացվել այն բանի համար, որ վերջինս 17.08.2024թ. թիվ 840055829 որոշմամբ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից մեկ տարի ժամկետով զրկված լինելու պայմաններում, 22.09.2024թ. և 26.09.2024թ. վարել է տրանսպորտային միջոց, ինչը հայտնաբերվել է տվյալ տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության աշխատակիցներ կողմից, որի կապակցությամբ կազմվել են վարչական իրավախախտման վերաբերյալ համապատասխան արձանագրություններ:
ՀՀ Վարչական դատարանի կողմից 11.04.2025թ. թիվ ՎԴ/12517/05/24 գործով կայացված վճռով վճռվել է անվավեր ճանաչել ՀՀ ներքին գործերի նախարարության Ոստիկանության պարեկային ծառայության 17.08.2024 թվականի վարչական իրավախախտման գործով թիվ 8400558829 և 17.09.2024 թվականի <<ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության վարչական իրավախախտման վերաբերյալ գործով 17.08.2024թ.-ին կայացված թիվ 8400558829 որոշումն անփոփոխ, իսկ վարչական բողոքն առանց բավարարման թողնելու մասին>> որոշումները, 13.05.2025թ. վճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ: Դատարանը փաստում է, որ անվավեր ճանաչված վարչական ակտի առկայության պայմաններում հնարավոր չէ հաստատված համարել, որ տրանսպորտային միջոց վարելիս մեղադրյալը հանդիսացել է տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից օրենքով սահմանված կարգով զրկված անձ, այսինքն՝ տվյալ դեպքում բացակայել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը: Դատարանը գտնում է նաև, որ հնարավոր չէ հիմնավոր հետևության հանգել նաև հանցագործության սուբյեկտի առկայության հարցում, քանի որ օրենքով սահմանված կարգով տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից զրկված լինելու կամ այդ իրավունքը կասեցված լինելու ուժով է անձը ձեռք բերում տվյալ հանցագործության սուբյեկտին ներհատուկ հատկանիշները, իսկ սույն դեպքում Յ.Կիրակոսյանը ձեռք է բերել հատուկ սուբյեկտի կարգավիճակ ոչ իրավաչափ որոշման հիման վրա իր կամքից անկախ հանգամանքներով, և այդ որոշումը չի կարող դրվել անձի դատապարտման հիմքում:
Դատարանն արձանագրում է, որ օրենքի խախտմամբ ընդունված և անձի իրավունքները խախտող վարչական ակտի պայմանները չկատարելու հանգամանքը անձի դատապարտման հիմքում չի կարող դրվել:
Այսպիսով, դատարանում հետազոտված ապացույցներով հաստատված փաստական հանգամանքները գնահատելով վերը մեջբերված իրավական նորմերի, Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի և դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ արձանագրում է, որ ապացուցված չէ մեղադրյալ Յ.Կիրակոսյանի կողմից տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից մեկ տարի ժամկետով զրկված լինելու պայմաններում տրանսպորտային միջոց վարելու հանգամանքը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված երկու դրվագով հանցանք կատարելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ «Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«... 6. Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում: ...»:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Յուրի Կիրակոսյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, ուստի անհրաժեշտ է ճանաչել և հռչակել Յուրի Կիրակոսյանի անմեղությունը երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում՝ իրեն մեղսագրվող արարքները կատարած չլինելու հիմքով:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով գույքային հայց չի հարուցվել, բռնագրավման ենթակա գույքի, ինչպես նաև գույքի արգելադրման վերաբերյալ տվյալներ գործում առկա չեն, սույն գործով վարութային ծախսեր, իրեղեն ապացույցներ չկան:
Քննարկելով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ հոդվածով՝ դատարանը գտնում է, որ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերի պատճենները պետք է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Յուրի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացկայելու արգելքը պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-349-րդ հոդվածներով` դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց՝

Ճանաչել և հռչակել Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի անմեղությունը՝ երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարման մեջ:
Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 164-րդ հոդվածով նախատեսված արդարացվածի իրավունքները:
Յուրիկ Արմենի Կիրակոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը վերացնել:
Որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված և քրեական վարույթին կցված փաստաթղթերի պատճենները պահել գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ն. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ