Գործ ԵԴ1/3811/01/24




Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Վ.Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Լ.ՊՐԱԶՅԱՆԻ,
Մասնակցությամբ`
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ,
ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Ն.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ,
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ` Դ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

2025 թվականի հունվարի 07-ին Երևան քաղաքում` դռնբաց դատական նիստում, արագացված վարույթի կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի` ծնված 27.05.1986թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, խնամքին ֆիզիկապես վատառողջ մեկ անչափահաս երեխա, դատվածություն չունեցող, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Հր.Քոչարի 161/3 տուն հասցեում: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: Սույն գործով անազատության մեջ է գտնվել 29.03.2024թ-ից մինչև 30.03.2024թ-ը, 19.07.2024թ-ից մինչև 22.07.2024թ-ը և 24.07.2024թ-ից մինչև 25.07.2024թ-ը:

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հուլիսի 19-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՊԾ ԵՔԳ 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Լ.Բաղդասարյանը կազմել է արձանագրություն՝ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի հուլիսի 19-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Արշակյանը կազմել է արձանագրություն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կոտով և 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին:
2024 թվականի հուլիսի 19-ին քննիչ Է.Արշակյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթով Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ԵՔՎ ՁՊՎ պետի ժ/պ Վ.Սահակյանը որոշում է կայացրել Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին ազատելու մասին՝ արգելանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետը լրանալու կապակցությամբ:
2024 թվականի հուլիսի 22-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Ալիխանյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթով Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի հուլիսի 23-ին քննիչ Է.Արշակյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթով ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին դատարան ներկայացնելու համար ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի հուլիսի 24-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ ՀԳ Հ.Հարությունյանը կազմել է արձանագրություն՝ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը որոշել է մերժել կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին քննիչի միջնորդությունը և Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին անհապաղ ազատ արձակել արգելանքից:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին ավագ քննիչ Է.Արշակյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթով մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց «Բացակայելու արգելք» կիրառելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 06-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0367-24 քրեական վարույթը թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթին միացնելու մասին:
2024 թվականի մարտի 30-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը կազմել է արձանագրություն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 14-0367-24 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին:
2024 թվականի մարտի 29-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՊԾ ԵՔԳ 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի պարեկ Խ.Հաննեյանը կազմել է արձանագրություն՝ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի մարտի 30-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը որոշում է կայացրել ձերբակալված Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին ազատ արձակելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Ալիխանյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթով Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին՝ այն հանցանքի կատարման համար, որ նա, խախտելով «թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, առանց իրացնելու նպատակի՝ իր անձնական օգտագործման համար, քննությամբ ստույգ չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել, ապօրինի տեղափոխել և իր մոտ ապօրինի պահել զգալի չափերով՝ 0,08 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց, որը 2024թ. մարտի 29-ին Դ. Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Կոմիտասի Պողոտա 39 հասցեին կից տարածքում գետնին նետվելուց հետո հայտնաբերվել և վերցվել է նույն օրը նույն վայրում Դավիթ Հովհաննիսյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության ժամանակ:
Բացի այդ, Դավիթ Հովհաննիսյանը, խախտելով «թմրամիջոցների և հոգեմետ հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, առանց իրացնելու նպատակի՝ իր անձնական օգտագործման համար, քննությամբ ստույգ չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել, ապարինի տեղափոխել և իր մոտ ապօրինի պահել խոշոր չափերով՝ 0,95 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել և վերցվել է 2024թ. հուլիսի 19-ին կատարված Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի անձնական խուզարկության ժամանակ:
2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը որոշում է կայացրել Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի կողմից նետած 0,08 գրամ քաշով մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցը և Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի մոտ հայտնաբերված 0,95 գրամ մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցը որպես իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը որոշում է կայացրել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի պարեկային ծառայողներ Խաչիկ Հաննեյանին, Արմեն Մարտիրոայանին և Դավիթ Եսայանին ծառայության համար հատկացված անհատական տեսաձայնագրող սարքերի 29.03.2024թ-ի ժամը 21:23-ից մինչև ժամը 21:29-ն ընկած ժամանակահատվածի տեսաձայանագրությունները՝ ներբռնված լազերային սկավառակի վրա որպես արտավարույթային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին քննիչ ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը որոշում է կայացրել թիվ 14-0685-24 քրեական վարույթից մաս անջատելու և անջատված մասին թիվ 14829824 համարը շնորհելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 19-ին թիվ 14-0685-24 քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում, որը ստացել է թիվ ԵԴ1/3811/01/24 դատական համարը:

Արագացված վարույթ.
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանը միջնորդեց կիրառել արագացված վարույթ և հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու բնույթը և հետևանքները:
Հանրային մեղադրող Ա.Ալիխանյանը ներկայացրեց մեղադրանքի փաստական հիմքը, ինչպես նաև մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը:
Մեղադրյալը հայտնեց, որ ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, պնդում է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, որոշում է կայացրել արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը բավարարելու և լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական պատասխանատվության հիմքն ինչպես ավարտված, այնպես էլ չավարտված հանցանք կատարելն է:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 16-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանք է համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, հանցագործության սուբյեկտի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարքը:
(...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է խոշոր չափերով՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով:
(...):»
Մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` Դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնպիսի գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին հանցագործություն չի հանդիսացել: Չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը ենթակա էր կիրառման հանցանք կատարելու պահին: Արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(...)
4. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։
(...)
10. Համաձայնեցման կամ համագործակցության կամ արագացված վարույթ կիրառելն արգելք չէ լրացուցիչ պատիժ կամ անվտանգության միջոց նշանակելու համար:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի սանկցիաներն այլընտրանքային են, պատիժ են նախատեսում ինչպես տուգանքի, հանրային աշխատանքների, ազատության սահմանափակման, այնպես էլ՝ ազատազրկման ձևով:
Ուսումնասիրելով մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի անձը` նրա կատարած հանցագործությունների համար պատիժ նշանակելիս, Դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել, սույն գործով իրեն ներկայացված մեղադրանքը չի վիճարկել, զղջացել է կատարածի համար:
Դատարանը որպես մեղադրյալի քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարում այն, որ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի խնամքի տակ է գտնվում ֆիզիկապես վատառողջ անչափահաս երեխան:
Հաշվի առնելով մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունները կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը` Դատարանը գտնում է, որ վերջինս իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա է տուգանքի ձևով նախատեսված պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Տուգանքը դրամական տուժանք է, որը նշանակվում է սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում և չափերով:
2. Տուգանքը որպես հիմնական պատիժ կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում:
3. Տուգանքը որպես հիմնական պատիժ սահմանվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար՝ հանցանք կատարած անձի ամսական եկամտի հնգապատիկից հիսնապատիկի չափով։
(…)
5. Հանցանք կատարած անձի եկամտի բացակայության կամ դրա չափը պարզելու անհնարինության դեպքում տուգանքի չափը հաշվարկվում է հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով: Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով, եթե հանցանք կատարած անձի եկամուտն առաջացել է հանցանքն ավարտվելուց հետո։ Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով նաև այն դեպքում, երբ անձի ամսական եկամտի հաշվարկի արդյունքով դրա չափը պակաս է ստացվում նվազագույն աշխատավարձի չափից:
(…)
8. Եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում։ Եթե տուգանքը նշանակելուց հետո դատապարտյալի նյութական վիճակի վատթարացման հետևանքով նա զրկվում է տուգանքը վճարելու հնարավորությունից, ապա դատարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալի դիրքորոշումը`
1) երկարաձգում է տուգանքի վճարման սահմանված վերջնաժամկետը` առավելագույնը 1 տարով,
2) նշանակում է հանրային աշխատանքներ` հանրային աշխատանքների 24 ժամը հաշվարկելով հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:
(…)
11. Տուգանքը վճարելուց խուսափելու դեպքում բռնագանձվում է դատարանի որոշած տուգանքի չափին համարժեք գույք, եթե այդպիսին առկա է: Եթե այդպիսի գույք առկա չէ, ապա տուգանքը փոխարինվում է ազատազրկմամբ` ազատազրկման 3 օրը հաշվարկելով նվազագույն աշխատավարձի դիմաց:
(…)»:
Նկատի ունենալով, որ մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանը չի աշխատում, Դատարանը գտնում է, որ տուգանքի չափը պետք է հաշվարկել արարքները կատարելու պահի նվազագույն աշխատավարձի չափով, ինչպես նաև հաշվի առնելով, որ մեղադրյալն ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը, զղջացել է կատարած արարքների համար, խնամքին է գտնվում վատառողջ անչափահաս երեխան, ուստի Դատարանը գտնում է, որ նվազագույն՝ հնգապատիկի և տասնապատիկի չափով պատիժ նշանակելով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
4. Անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց:
(…)»:
Անդրադառնալով Դ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելու հարցին, հաշվի առնելով, որ վերջինս սույն գործով հինգ օր գտնվել է անազատության մեջ, ուստի Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 11-րդ մասով սահմանված հաշվարկների արդյունքով նշանակված պատժից պետք է նվազեցվի յուրաքանչյուր օրվա համար 25.000-ական ՀՀ դրամ տուգանքը:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ սույն գործով մեղադրյալ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ բացակայելու արգելք խափանման միջոցն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քննարկելով իրեղեն ապացույց ճանաչված թմրամիջոցի պահպանման հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դրանք ենթակա են վերադարձման հանրային մեղադրողին՝ թիվ 14829824 քրեական վարույթի նյութերին կցելու համար:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 464.4-րդ, 464.5-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգապատիկի՝ 375.000 /երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի՝ 750.000 /յոթ հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Պատիժների լրիվ գումարմամբ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ 1.125.000 /մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը մեղմացնել և վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո թույլատրել Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանին դատավճռով նշանակված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամը վճարել մաս առ մաս` 12 /տասներկու/ ամսվա ընթացքում, յուրաքանչյուր ամիս նվազագույնը 83.500 /ութսուներեք հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամի չափով:
Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցները վերադարձնել հանրային մեղադրողին՝ թիվ 14829824 քրեական վարույթի նյութերին կցելու համար:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ` Վ.Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ