ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
քրեական գործ թիվ ԵԴ1/3808/01/24
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
քրեական դատարանը

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ՝ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ,
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Լ.ՄԱԿԱՐՅԱՆԻ,

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ,
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ
ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԴԱՏԱԽԱԶՈՒԹՅԱՆ
ԴԱՏԱԽԱԶ Մ․ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ,

ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Ա.ԱՆԱՆՅԱՆԻ,
ՊԱՇՏՊԱՆ Ա.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ,

2025 թվականի հունվարի 14-ին Երևան քաղաքում,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում արագացված վարույթով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Արարատ Արսենի Անանյանի՝
(ծնված 1975 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջին մասնագիտական կրթությամբ, չդատված, ամուրի, հաշվառված է ՀՀ ԱՆ «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲ ընկերությունում՝ «թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն (F70)» ախտորոշմամբ, հաշվառված է և բնակվում է Երևան քաղաքի Ավանեսովի փողոցի թիվ 18 շենքի թիվ 30 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասով)

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական ընթացքը.
1. 2024 թվականի հուլիսի 7-ին Արարատ Արսենի Անանյանը ձերբակալվել է ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով։
2․ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ՝ նաև Նախաքննության մարմին) 2024 թվականի հուլիսի 8-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախաձեռնվել է թիվ 12-0590-24 քրեական վարույթը:
3. Հսկող դատախազի 2024 թվականի հուլիսի 9-ի որոշմամբ քննիչի միջնորդության հիման վրա Արարատ Արսենի Անանյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգքրի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով։
4.1. Նախաքննության մարմնի կողմից 2024 թվականի հուլիսի 9-ին Արարատ Արսենի Անանյանին ներկայացվել է մեղադրանք:
5. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հուլիսի 10-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել տնային կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ համակցված բացակայելու արգելքի հետ:
Տնային կալանքի կիրառման ժամանակահատվածում մեղադրյալին արգելվել է․
- ունենալ նամակագրություն (բացառությամբ վարույթն իրականացնող մարմնի ուղարկած նամակներից), հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից, այդ թվում՝ փոստային առաքանուց,
- իր բնակարանում հյուրընկալել այլ անձանց (բացառությամբ իր պաշտպանի)։
Տնային կալանքի սկիզբը հաշվվել է 2024 թվականի հուլիսի 7-ից։
6. Նախաքննության մարմնում 2024 թվականի հուլիսի 12-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածով նախաձեռնվել է թիվ 12145224 քրեական վարույթը։
6.1. Նախաքննության մարմնի նույն օրվա որոշմամբ թիվ 12145224 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 12-0590-24 քրեական վարույթին, և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 12-0590-24 քրեական վարույթի համարի ներքո։
7․ Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի հուլիսի 14-ի որոշմամբ տուժող Բարեղամ Կառլենի Սահակյանի կարճաթև շապիկը և անթև ներքնաշապիկը ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց։
8․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի սեպտեմբերի 5-ի և նոյեմբերի 6-ի որոշումներով մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկուական ամիս ժամկետով՝ նույն սահմանափակումներով։
9․ Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի դեկտեմբերի 3-ի որոշմամբ դեպքի վայրի լրացուցիչ զննությամբ վերցված մկրատը ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց։
10․ Հսկող դատախազի 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի որոշմամբ Արթուր Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում չի հարոցվել՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի վկայակոչմամբ, սակայն հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
11. Հսկող դատախազի 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված այն արարքի համար, որ. «(…) Բարեղամ Սահակյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սուր, ծակող-կտրող առարկայով, հարվածել է նրա կրծքավանդակի շրջանին, պատճառելով կյանքի համար վտանգավոր մարմնական վնասվածք։
Այսպես․
Արարատ Անանյանը 2024 թվականի հուլիսի 7-ին՝ ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ավանեսով փողոցի 18-րդ շենքի բակում բջջային հեռախոսով զրուցելու ընթացքում փոխադարձ հայհոյանքներ հնչեցնելու շուրջ վիճաբանել է Բարեղամ Սահակյանի հետ, որի ընթացքում Արարատ Անանյանը բարձրանալով իր՝ Երևան քաղաքի Ավանեսով փողոցի 18-րդ շենքի 30-րդ բնակարան, վերցրել է մկրատ, այնուհետև իջել է բակ և առաջացած փոխադարձ քշքշուկի ընթացքում փորձել է մկրատով հարվածել Բարեղամ Սահակյանին, սակայն քաշքշուկի ընթացքում մկրատն ընկել է Արարատ Անանյանի ձեռքից և Արարատ Անանյանը հեռանալով դեպքի վայրից քիչ անց կրկին վերադարձել է, մոտեցել Բարեղամ Սահակյանին և սուր, ծակող-կտրող առարկայով հարվածել է Բարեղամ Սահակյանի կրծքավանդակի աջ հատվածին, վերջինիս պատճառելով աջից կրծքավանդակի և որովայնի շրջանների զուգակցված ծակած-կտրած, թափանցող վիրավորման ձևով, վերքային խողովակի ընթացքով՝ ստոծանու աջ գմբեթի և լյարդի վնասումներով, ուղեկված աջակողմյան հեմոպնևմոթորաքսով՝ առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող»:
12. 2024 թվականի դեկտեմբերի 19-ին թիվ 12-0590-24 վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում (այսուհետ՝ նաև Դատարան)։
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ Նախնական դատալսումներով դատական նիստը նշանակվել է նույն թվականի դեկտեմբերի 27-ին:
13. Դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված տնային կալանքը փոփոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել գրավը՝ 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գումարի չափով, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ:
Նույն թվականի դեկտեմբերի 30-ին Դատարան է ստացվել գրավի գումարի վճարման վերաբերյալ ապացույցը։

Արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդությունը և դրա քննարկումը.
14․ Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանը ներկայացրել է արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդություն՝ հայտնելով, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը, համաձայն է մեղադրանքի հետ, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները և պնդում է ներկայացված միջնորդությունը:
15. Հանրային մեղադրողը հայտնել է, որ չի առարկում արագացված վարույթ կիրառելու դեմ՝ ներկայացնելով մեղադրանքի փաստական հիմքը, ինչպես նաև մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը։
16. 2025 թվականի հունվարի 8-ին Դատարան է ստացվել տուժող Բարեղամ Սահակյանի դիմումը, որով վերջինս հայտնել է, որ վատառողջ լինելու պատճառով չի կարող ներկայանալ նշանակված դատական նիստին, բողոք, պահանջ չունի, չի առարկում արագացված կարգի դեմ, խնդրել է դատական նիստն անցկացնել իր բացակայությամբ:
17. Դատարանը, համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, արձանագրային որոշմամբ բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին մեղադրյալի միջնորդությունը և նշանակել լրացուցիչ դատալսումներ:

Արագացված վարույթով լրացուցիչ դատալսումները․
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ նյութերը․
18. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանի Ձև 8 տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Արարատ Արսենի Անանյանի՝ դատվածություն ունենալու վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 1-ին հատոր, գ․թ․ 25)
19. ՀՀ առողջապահության նախարարության դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոնի դատաբժշկական փորձաքննության 2024 թվականի հուլիսի 8-ի թիվ 1067 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» մասի համաձայն՝ «Ա.Անանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի աջ կեսի հետին մակերեսի, աջ արմնկահոդի հետին մակերեսի և ձախ դաստակի ափային մակերեսի քերծվածքների, ձախ ստորակնակապճային շրջանի արյունազեղման ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով /ներով/, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր, գ.թ. 5-6)
20. ՀՀ առողջապահության նախարարության «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերության ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 2024 թվականի նոյեմբերի 14-ի թիվ 22/2024 եզրակացությունը, որի «Ներկա հետզոտման արդյունքներից հայտնի է հետևյալը» մասի համաձայն՝ «(...) Իրավախախտման մասին խոսելիս տալիս է ցուցմունքներին նույնաբովանդակ տեղեկություններ: Մասնավորապես հայտնում է, որ հուլիս ամսին մեկ օրվա տարբերությամբ ծնողների ծննդյան օրն էր, հայրը մահացած է, «ես տանը հյուրեր ունեի, նստած էինք հեռախոսիս անծանոթ համարից զանգ եկավ ու խոսացողը շատ վատ խոսքերով ասում էր, աղջիկ էս բերել չե՞ս կարում բան անես արա, ու կոպիտ ձևերով ասում էր, ես էլ հյուրերիս, մամայիս հետ նստած էի, իմ սրբությունն ա, է՞ս ինչ ձևով են խոսում հետս, ասում եմ ո՞վ ա, էլի իրանցն են ասում, բա մամայիտ էս ինչ բանն անողնա ա, հլը իջի ներքև», «եթե ինձ ասեր, որ Բաբոնա, ես կասեյի Բաբո ջան էս ինչ ես ասում, մի հատ ուղղվի, մամայիս հետ նստած եմ, վերջապես ինձանից տարիքով մեծ ա, ես Բաբոին հարգում եմ», «ես իջա ներքև մարդ չկար, մի 10 անգամ էդ համարին զանգում եմ չեն վեկալում, հենց ուզում էի վերև բարձրանայի մեկ էլ զանգ եկավ, «էս փախնում էս արա, ես քո մերը...», «մեկ էլ տեսա չորս հոգով նստած են բուտկի դեմը, քայլելով մոտենում եմ իրանց, որ ասեմ չես ամանչում Բաբո մեր հերերը իրար հետ նստել հաց են կիսել, դու էս ի՞նչ ձև էս քեզ պահում, ու հլը իրանց չէի հասել մեկ էլ տեղից հելավ վազելով մոտեցավ ինձ ոտքերիցս փաթաթվեց, գցեց գետնին ու սկսեցին չորսով ինձ խփել, ես էլ տղա եմ համ ինձ քրֆեն, համ էլ ինձ ծեծե՞ն, նեղվեցի մկրատը վեկալեցի ու մկրատով մեկ անգամ խփեցի Բաբոին», «սաղ հայաթը Բաբոին ուրիշ ձև ա ճանաչում թող ինձանից դուրս չգա, բայց իրան ուրիշ ձև են ճանաչում, ես ասում եմ, որ ես խմած եմ եղել, բայց թող տանեն իրան ստուգեն նարկաման ա, ալկաշ ա, ինչ ա թող իրանք ստուգեն», «այդ օրը ուզում էի խունկ վառել, մաման ասեց վաղը կգնանք գերեզմաններ», «որ ինձ սրբություն քրֆեցին ես շատ վատ զգացի ինձ»: (...) Այն հարցին արդյոք հիմա նման բան կանեիր, պատասխանում է, որ «ոչ, ո՞նց կանեի, ես հայր եմ պահել, լողացրել, խնամել, պապայիս համար շատ էի հուզվել, համ քֆուր անեն, համ խփեն ինձի, ինքնասիրության հարցն ա, սրբության հարց ա, վերցրեցի մկրատը, եկա խփեցի, մեկ անգամ եմ խփել, բա ի՞նչ անեի»։ (...) Հասկանում է, որ կատարել է իրավախախտում, ասելով, որ «ես լավ բան չեմ արել, համամիտ եմ ձեզ հետ, հա ես հանցանք եմ կատարել, բայց հիմա որ լիներ նման բան չէի անի» ։(...)»։
«Հետևություններ» մասի համաձայն` «(...) հանձնաժողովը եզրակացնում է, որ Արարատ Արսենի Անանյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվում է «ԹԵԹԵՎ ԱՍՏԻՃԱՆԻ ՄՏԱՎՈՐ ՀԵՏԱՄՆԱՑՈՒԹՅՈՒՆ» ախտորոշմամբ սակավամտություն»։ Արարատ Անանյանի մոտ սակավամտությունը արտահայտված չէ այն աստիճանի, որ զրկի նրան իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու ունակությունից: Բացի այդ, մտավոր հետամնացությունը Ա․Անանյանի մոտ չի ուղեկցվում գիտակցության, հիշողության հուզական, վարքային, ընկալման խանգարումներով։ Արարատ Արսենի Անանյանը ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքի կատարման ժամանակ կարող էր, այնպես էլ ներկայումս կարող էր և կարող է իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալ և ղեկավարել դրանք, հասկանալ դրանց բնույթն ու նշանակությունը, հետևանքները, դրանց վնասակարությունը։ Ուստի Արարատ Անանյանը ներկայիս հոգեվիճակով կարող է ճիշտ ընկալել, հիշել և վերարտադրել քրեական գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող հանգամանքները, մասնակցել քննչական և այլ դատավարական գործողությունների։ Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցների կարիք չունի»։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր, գ.թ. 182-194)

Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
21. Առաջադրված մեղադրանքը մեղադրյալի կողմից ընդունելու և գործը արագացված վարույթով քննելու պայմաններում՝ Դատարանը, գործով ձեռքբերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արձանագրում է, որ մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանը կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքը, այն ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
22. Հաստատված համարելով մեղադրյալ Ա.Անանյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված հետևյալ հարցերին.
ա) արդյո՞ք ապացուցված են մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
բ) մեղադրյալը ենթակա է արդյո՞ք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի մեղադրյալի նկատմամբ.
դ) մեղադրյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
23. Անդրադառնալով «ա» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են՝
(...)
8) հանցանքը հանցագործությունից տուժած անձի հակաիրավական վարքագծի ազդեցության տակ կատարելը.
(...)
2. Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև սույն հոդվածի 1-ին մասով չնախատեսված մեղմացնող այլ հանգամանքներ:»:
23.1. Դատարանը որպես մեղադրյալ Արարատ Անանյանի պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում այն, որ նա․
- հանցանքը հանցագործությունից տուժած անձի հակաիրավական վարքագծի ազդեցության տակ է կատարել։ Մասնավորապես մեղադրյալի վարքագծի դրդապատճառը եղել է տուժող Բարեղամ Սահակյանի կողմից նրան հեռախոսազանգով հայհոյելը և դրա պարզաբանման ժամանակ նրան հարվածելը։ Նշված հանգամանքների վերաբերյալ մեղադրյալը հայտնել է ինչպես լրացուցիչ դատալսումների ժամանակ, այնպես էլ մինչդատական վարույթում՝ հարցաքննվելիս և փորձաքննության ենթարկվելիս, դրա հետ մեկտեղ նրա մարմնի վրա առկա են մարմնական վնասվածքներ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրոությունը, սույն դատավճռի 19-20-րդ կետերը),
- առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել՝ ըստ էության տվել խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է իր կատարած արարքի համար (տե՛ս, mutatis mutandis, Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 26-րդ կետը):
23.2. Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Արարատ Անանյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
24. Անդրադառնալով «բ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Արարատ Անանյանին պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար՝ նա ենթակա է պատժի իր կատարած հանցանքի համար։
25․Անդրադառնալով «գ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ նրա առողջությանն այլ վնաս պատճառելը, որը`
1) վտանգավոր է կյանքի համար,
2) առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ դրա գործառույթի կորուստ,
3) արտահայտվել է դեմքի, գլխի, ականջի կամ կզակի անջնջելի այլանդակմամբ,
4) առաջացրել է առողջության քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով,
5) առաջացրել է հղիության ընդհատում կամ
6) առաջացրել է հոգեկան խանգարում, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում՝
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
6) զենքի կամ մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես պատրաստված կամ հարմարեցված առարկայի կամ միջոցի գործադրմամբ,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ (…):»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4.1-ին մասի համաձայն՝
«Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից»։
25․1․ Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
Պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։
Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջներից է այն, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում կարևորվում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
25.2. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հանրային առավել բարձր վտանգավորությունը պայմանավորված է ոչ միայն նրանով, որ համապատասխան հակաիրավական արարքի արդյունքում մարդուն պատճառվում է վնաս, որը խիստ բացասական է անդրադառնում նրա առողջական վիճակի վրա, այլև նրանով, որ կարող է առաջ բերել ավելի ծանր հետևանքներ՝ ընդհուպ մինչև տուժողի մահ։ Այս հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, որը կարող է լինել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի կամ չկոնկրետացված:
Քննարկվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կարող է կատարվել տարբեր եղանակներով։ Մասնավորապես, հանցավորը տուժողի առողջությանը ծանր վնաս կարող է պատճառել՝ իր ֆիզիկական հնարավորությունները գործադրելով (ձեռքով կամ ոտքով հարվածելով, հրել-վայր գցելով, մարմնի որևէ մաս ջարդելով և այլն), տարբեր գործիքներ, իրեր կամ առարկաներ (դանակ, կացին, մուրճ, մետաղյա ձող, քար և այլն) օգտագործելով, զանազան մեխանիզմներ, միջոցներ կամ նյութեր (հրազեն, թույն, թմրանյութ և այլն) կիրառելով, տարերային աղետի իրադրությունը կամ առավել վտանգի աղբյուրն օգտագործելով և այլն։ Քննարկվող հանցագործության կատարման նշված եղանակները, ելնելով գործի փաստական հանգամանքների առանձնահատկություններից, տարբեր կերպ են բնորոշում հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության աստիճանը։
Այն, որ հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և հստակ նախատեսում է իր արարքի և վտանգավոր հետևանքների միջև առկա միանշանակ պատճառական կապը և դրա զարգացումը, այդ թվում՝ գիտակցում է կամ պարտավոր է գիտակցել, որ տուժողին կարող է պատճառել մահ, սակայն ինքնավստահությամբ կամ անփութությամբ հույս է ունենում, որ նշված ծանր հետևանքը չի առաջանա, ինքնին վկայում է հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության առավել բարձր աստիճանի մասին, քան անուղղակի կամ չկոնկրետացված դիտավորության դեպքում։ Ուստի դիտավորության տեսակը օբյեկտիվորեն պետք է գնահատվի և հաշվի առնվի պատիժ նշանակելիս։
Քննարկվող հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը ճիշտ գնահատելու և որպես արդյունք հանցավորի նկատմամբ քրեաիրավական ներգործության համաչափ միջոց կիրառելու համար հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնել արարքի կատարման եղանակին, օգտագործված գործիքներին, միջոցներին, մարմնական վնասվածքների քանակին, բնույթին ու տեղակայմանը։ Համապատասխան գնահատականի պետք է արժանացվի նաև կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքի և դրա հետևանքների նկատմամբ հանցավորի դրսևորած հոգեբանական վերաբերմունքը։
25․3․ Վերը մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների համատեքստում մեղադրյալ Արարատ Անանյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
- նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նրան մեղսագրված արարքը անձի առողջության դեմ ուղղված, դիտավորյալ, ծանր հանցագործություն է, որը դրսևորվել է տուժողի կյանքի համար վտանգավոր մարմնական վնասվածք պատճառելով, կատարվել է քաշքշուկի ընթացքում չկոնկրետացված դիտավորությամբ տուժողին մեկ անգամ սուր, ծակող-կտրող առարկայով հարվածելով, կատարվել է տուժողի հակաիրավական վարքագծի ազդեցության տակ, տուժողի մարմնական վնասվածքը եղել է կրծքավանդակի աջ հատվածի շրջանում, որը պատճառել է աջից կրծքավանդակի և որովայնի շրջանների զուգակցված ծակած-կտրած, թափանցող վիրավորման ձևով, վերքային խողովակի ընթացքով՝ ստոծանու աջ գմբեթի և լյարդի վնասումներով, ուղեկված աջակողմյան հեմոպնևմոթորաքսով մարմնական վնասվածք, տուժողը բողոք և պահանջ չունի,
- խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը,
- այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը,
- հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը,
- պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող սույն դատավճռի 23․1-րդ կետում նշված հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը,
- անձը բնութագրող հանգամանքները, այդ թվում՝ տարիքը, ընտանեկան դրությունը, առողջական վիճակը (տե՛ս սույն դատավճռի 20-րդ կետը), այն որ հանցնքը կատարել է առաջին անգամ:
Վերոգրյալների հիման վրա Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում մեղադրյալ Ա.Անանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով, որը սույն դեպքում համաչափ է նրա անձին և կատարած հանցանքին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժին անհրաժեշտ է հաշվակցել մեղադրյալ Արարատ Անանյանին անազատության մեջ պահելու 5 (հինգ) ամիս 23 (քսաներեք) oրը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս 7 (յոթ) օր ժամկետով:
26. Անդրադառնալով «դ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն․
«Եթե դատարանը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու կամ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է հետևության, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»:
26.1. Առանց պատիժը փաստացի կրելու անձի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով՝ նպատակ ունենալով ապահովելու պատժի նպատակների իրացվելիությունը։
Յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։ Մասնավորապես՝ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։ Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։
26․2. Մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը որոշելիս մեղադրյալ Ա.Անանյանի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (տե՛ս սույն դատավճռի 25․3-րդ կետը), այդ թվում՝ կատարման եղանակը (սուր ծակող-կտրող առարկայի գործադրմամբ), դիտավորությանը տեսակը (չկոնկրետացված դիտավորություն), շարժառիթը, մեղադրյալի և տուժողի վարքագիծը (այդ թվում՝ տուժողի վարքագծի հակաիրավականությունը), ինչպես նաև իրադրությունը բնութագրող հանգամանքները պատշաճ գնահատելու պայմաններում՝ Դատարանը գտնում է, որ.
- մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները (տե՛ս սույն դատավճռի 25․3-րդ կետը), այդ թվում՝ տարիքը, առողջական խնդիրները և դրանց բնույթը (ախտորոշված է «թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն»), արարքի կատարումից հետո մեղադրյալի կողմից մշտապես դրա համար զղջալու և այլևս նման արարք չկատարելու վերաբերյալ դիրքորոշումները, այն, որ առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ավելին՝ նրա վերաբերյալ նախկինում քրեական վարույթներ հարուցված լինեու վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն,
- պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները (տե՛ս սույն դատավճռի 23․1-րդ կետը)
սույն դեպքում բավարար են հանգելու այնպիսի համոզման, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, անձին վերասոցիալականացնելու և նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է և ողջամտորեն ավելի արդյունավետ առանց մեղադրյալի կողմից պատիժը կրելու՝ համապատասխան պարտականությունների սահմանմամբ։
Մասնավորապես, Դատարանը գտնում է, որ սույն դեպքում պատժի նպատակների տեսանկյունից, անհրաժեշտ է սահմանել 5 (հինգ) տարի ժամկետով փորձաշրջան և այդ ընթացքում մեղադրյալ Արարատ Անանյանի վրա դնել հետևյալ պարտականությունները.
- առանց դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության չլքել Հայաստանի Հանրապետության տարածքը,
- բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն,
- մեկ տարի ժամանակահատվածում առողջապահական հիմնարկներում ներգրավվել հանրօգուտ աշխատանքներում։
Վերջին պարտականության սահմանումը միտված է մեղադրյալի վերասոցիալականացման և հանցագործությունները կանխելու նպատակների պատշաճ իրացմանը՝ ելնելով այն հանգամանքից, որ մեղադրյալին մեղսագրված է անձի առողջության դեմ ուղղված հանցանք, իսկ վատառողջ անձանց միջավայրում հանրօգուտ աշխատանքների կատարումը կարող է ապահովել մեղադրյալի մոտ անձի առողջության արժևորման գիտակցում ձևավորելը և նմանատիպ արարքների հետագա կանխումը։
27. Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայցի, գույքի վրա արգելանք դնելու վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն, իսկ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման՝ Դատարանն այդ հարցերը համարում է լուծված։
28. Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի հուլիսի 14-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Բարեղամ Կառլենի Սահակյանի կարճաթև շապիկը և անթև ներքնաշապիկը անհրաժեշտ է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 100-րդ հոդվածի 2-րդ մաս):
Դատարանը գտնում է նաև, որ Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի դեկտեմբերի 3-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված մկրատը անհրաժեշտ է վերադարձնել մեղադրյալ Արարատ Անանյանին, քանի որ ըստ նրան վերագրված արարքի նկարագրության՝ տուժողին մկրատով մարմնական վնասվածք չի պատճառվել, հետևաբար սույն դեպքում այն հանցագործության գործիք չէ։
28.1. Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչված ապացույցներին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք անհրաժեշտ է պահել գործի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
29. Անդրադառնալով մեղադրյալ Արարատ Անանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցներին՝ մեկ միլիոն ՀՀ դրամի չափով գրավին և բացակայելու արգելքին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճռին ուժի մեջ մտնելուց հետո գրավի գումարը վերադարձնել այն վճարած անձին:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 100-րդ, 167-րդ, 270-րդ, 346-350-րդ, 464.1-464.5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը՝
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1. Մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
2. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ նշանակված պատժին հաշվակցել մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանին անազատության մեջ պահելու 5 (հինգ) ամիս 23 (քսաներեք) oրը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս 7 (յոթ) օր ժամկետով:
3. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
3.1. Փորձաշրջանի ընթացքում մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանին պարտավորեցնել՝
- առանց դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության չլքել Հայաստանի Հանրապետության տարածքը,
- բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն,
- մեկ տարի ժամանակահատվածում առողջապահական հիմնարկներում ներգրավվել հանրօգուտ աշխատանքներում։
4. Մեղադրյալ Արարատ Արսենի Անանյանին նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները՝ մեկ միլիոն ՀՀ դրամի չափով գրավը և բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գրավի գումարը վերադարձնել այն վճարած անձին։
5. Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի հուլիսի 14-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Բարեղամ Կառլենի Սահակյանի կարճաթև շապիկը և անթև ներքնաշապիկը պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում, իսկ Նախաքննության մարմնի 2024 թվականի դեկտեմբերի 3-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված մկրատը վերադարձնել մեղադրյալ Արարատ Անանյանին։
6. Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:
7․ Դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով և 377-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքերով:

ԴԱՏԱՎՈՐ ԱՆԻ ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ