ԵԴ1/3753/01/24



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ՝
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

նախագահող դատավոր՝ Լ.Ալավերդյան
դատավորներ՝ Մ.Կիրակոսյան
Ս.Համբարձումյան

քարտուղարությամբ՝ Հ.Հակոբյանի

մասնակցությամբ՝
պաշտպաններ՝ Հ.Ճարոյանի,
Հ.Հարությունյանի,
Ա.Ալիխանյանի
մեղադրյալներ՝ Մ.Գաբրիելյանի,
Ա.Մկրտչյանի
տուժող՝ Ռ.Հ------------------ի

2026 թվականի մայիսի 06-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի պաշտպան Հ.Ճարոյանի և մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի պաշտպան Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի և Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր՝ Ժ.Չիչոյան) 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը․
2024 թվականի հունիսի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ․Դանիելյանի կողմից կազմվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով թիվ 12-0575-24 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին արձանագրությունը:
2024 թվականի հունիսի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա․Մելքոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 12-05-75-24 քրեական վարույթով Ռ------ Հ----------ի Հ------------------ին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2024 թվականի հունիսի 27-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի ՔՀԲ-ի օպերլիազոր Ա․Պետիկյանի կողմից կազմվել է Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը:
2024 թվականի հունիսի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ․Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի հունիսի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Է․Գաբրիելյանի կողմից կազմվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով թիվ 12139224 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին արձանագրությունը:
2024 թվականի հունիսի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ․Դանիելյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 12139224 քրեական վարույթը թիվ 12-0575-24 քրեական վարույթին միացնելու և նախաքննությունը թիվ 12-0575-24 վարույթով շարունակելու մասին։
2024 թվականի հունիսի 28-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի ՔՀԲ-ի օպերլիազոր Տ․Ավանեսյանի կողմից կազմվել է Արա Մկրտչի Մկրտչյանի ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը:
2024 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ․Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով Արա Մկրտչի Մկրտչյանին ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի հունիսի 29-ին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Հեբոյանի կողմից որոշում է կայացվել Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի հունիսի 29-ին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Հեբոյանի կողմից որոշում է կայացվել Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի հունիսի 29-ին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Հեբոյանի կողմից որոշում է կայացվել Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանին ձերբակալելու մասին քննիչի՝ 2024 թվականի հունիսի 28-ի որոշումը վերացնելու մասին՝ այն ճանաչելով ոչ իրավաչափ։
2024 թվականի հունիսի 29-ին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Հեբոյանի կողմից որոշում է կայացվել Արա Մկրտչյանին ձերբակալելու մասին քննիչի՝ 2024 թվականի հունիսի 28-ի որոշումը վերացնելու մասին՝ այն ճանաչելով ոչ իրավաչափ։
2024 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Դ․Դանիելյանի կողմից որոշում է կայացվել հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալված Արա Մկրտչի Մկրտչյանին ձերբակալումից ազատ արձակելու մասին։
2024 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Դ․Դանիելյանի կողմից որոշում է կայացվել հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալված Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանին ձերբակալումից ազատ արձակելու մասին։
2024 թվականի հունիսի 29-ին կազմվել է Արա Մկրտչի Մկրտչյանի ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը:
2024 թվականի հունիսի 29-ին կազմվել է Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը:
2024 թվականի հունիսի 30-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1158/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով, կալանքի սկիզբը հաշվել է 2024 թվականի հունիսի 29-ից։
2024 թվականի հունիսի 30-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1159/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով, կալանքի սկիզբը հաշվել է 2024 թվականի հունիսի 29-ից։
2024 թվականի հուլիսի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ․Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնից՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկված թիվ 11139024 քրեական վարույթը թիվ 12-0575-24 քրեական վարույթին միացնելու և նախաքննությունը թիվ 12-0575-24 վարույթով շարունակելու մասին։
2024 թվականի օգոստոսի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1159/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամանակով:
2024 թվականի օգոստոսի 29-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1158/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամանակով։
2024 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1159/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամանակով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1158/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամանակով։
2024 թվականի դեկտեմբերի 07-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ․Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 12-0575-24 քրեական վարույթից մաս անջատելու, անջատված մասին թիվ 12814924 համարը շնորհելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 09-ին կազմվել է թիվ 12-0575-24 վարույթով մեղադրական եզրակացությունը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արա Մկրտչի Մկրտչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։
2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու վերաբերյալ։
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու վերաբերյալ:
2025 թվականի մարտի 26-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու վերաբերյալ։
2025 թվականի մարտի 26-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու վերաբերյալ։
2025 թվականի մարտի 26-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել հիմնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի հունիսի 24-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքը փոփոխելու և վերջինիս նկատմամբ համակցված որպես խափանման միջոցներ՝ վարչական հսկողությունը, գրավը և բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին։
2025 թվականի հունիսի 24-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու վերաբերյալ։
2025 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել Մուշեղ Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու վերաբերյալ։
2025 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից մեղադրյալներ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի և Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ կայացվել է մեղադրական վերդիկտ և նույն օրը որոշում է կայացրվել լրացուցիչ դատալսումներ նշանակելու վերաբերյալ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճռով վճռվել է՝ «Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ հանցագործությունների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով։
Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի պատժի սկիզբը հաշվարկել 2024 թվականի հունիսի 29-ից։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ կալանքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը
Արա Մկրտիչի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ հանցագործությունների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին հաշվակցել Արա Մկրտչի Մկրտչյանի` 2024 թվականի հունիսի 29-ից մինչև 2025 թվականի հունիսի 29-ը անազատության մեջ պահվելու 1 (մեկ) տարի ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով։
Արա Մկրտչի Մկրտչյանի պատժի սկիզբը պետք է հաշվարկել վերջինիս արգելանքի տակ վերցնելու պահից։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ վարչական հսկողությունը, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները՝ վերացնել, իսկ 4․000․000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամ գրավը՝ վերադարձնել գրավատու՝ Կարեն Սերոբի Կյուրեղյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի «iPhone» ապրանքանիշի սև երանգի պատյանով, հետնամասի ստորին հատվածում լատինատառ «Designed by Apple in California Assembled in China, Model A1784 FCC ID:BCG-E3092A IC:579C-E3092A» գրառումներով սև երանգի բջջային հեռախոսը, վերադարձնել Մուշեղ Գաբրիելյանին կամ նրա կողմից լիազորված անձին։
Արտավարույթային փաստաթուղթ ճանաչված և քրեական վարույթին կցված՝ փաստաթղթերը, պահել գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:(…)։
2026 թվականի փետրվարի 04-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի պաշտպան Հ․Ճարոյանի վերաքննիչ բողոքը։
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2026 թվականի փետրվարի 10-ին, նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2026 թվականի փետրվարի 11-ին:
2026 թվականի փետրվարի 12-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին։
2026 թվականի փետրվարի 23-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի պաշտպան Հ․Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը։
2026 թվականի փետրվարի 24-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և արդեն իսկ բերված վերաքննիչ բողոքի հետ համատեղ քննության նշանակելու մասին։

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա «(...) Արա Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի ------------------------------------- շենքի ------------- բնակարանում, ազատությունից ապօրինի զրկել և վերջինիս հետ խմբի կազմում առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք է պատճառել Ռ--------- Հ---------ի Հ---------------ին, որպիսի գործողությունները դրսևորվել են հետևյալում:
Այսպես.
2024 թվականի մայիսի 24-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմամաներում, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանն Արարատի մարզի -------------------------- տան մոտ հանդիպել են իրենց ծանոթ Ռ----------- Հ-------------------------ին և վերջինիս զրուցելու համար իրենց հետ հրավիրել են Արա Մկրտչայնի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի ---------------- շենքի ------------ բնակարան: Նշված վայր հասնելուց և բնակարան մտնելուց անմիջապես հետո Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ------------ Հ---------------ի կողմից իրենց միջև առկա հարաբերությունները պարզելու նպատակով իրենց հետ հանդիպելուց խուսափելու համար ծեծի ենթարկելու և նվաստացնելու միջոցով առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտավորությամբ միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով անձի ինքնասիրությունը նվաստացնող սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել Ռ-------------- Հ----------------ի հասցեին, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրելել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին: Դրանից հետո, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը խմբի կազմում միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով մինչև 2024թ. մայիսի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում խմբի կազմում բնակարանի դուռը կողպելու, վերջինիս հսկելու միջոցով նշված բնակարանում ապօրինի պահել և այդ կերպ ազատությունից ապօրինի զրկել են Ռ-------------- Հ-----------------------ին: Այդ ողջ ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը ծեծի ենթարկելու և նվաստացնելու միջոցով առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտավորությամբ շարունակելով փոխլրացնել միմյանց գործողությունները՝ անձի ինքնասիրությունը նվաստացնող սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել Ռ------------ Հ-------------------ի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և առարկաներով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրելել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին, ապա վերջինիս նվաստացնելով և ստորացնելով սափրել են գլխի մազերը, ստիպել են հանել հագուստները և մերկանալ, ինքն իր հասցեին հնչեցնել ինքնասիրությունը ծանր կերպով նվաստացնող հայհոյանքներ, կռացած չորեքթաթ վիճակով քայլելով շարժվել բնակարանում: Դրանից բացի, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ---------- Հ--------------------ին առանձնակի տանջալից ապրումներ պատճառելու նպատակով նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով վերջինիս մերկ վիճակում ստիպել են մտնել բնակարանի սանհանգույց և ատամի խոզանակով մաքրել զուգարանակոնքի ներսի հատվածը, ապա ստիպել են դրանով մաքրել իր ատամները, ինչպես նաև բնակարան են հրավիրել ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող, ինքնությունը չպարզված անձնավորությանը և վերջինիս Ռ---------- Հ-----------------ի ներկայությամբ առաջարկել են կամքին հակառակ սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարել նրա հետ, սակայն ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հրաժարվել է դա կատարել և հեռացել է: Այս ողջ ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով Ռ------------ Հ----------------ին առանձնակի տանջալից ապրումներ պատճառելու նպատակով իրենց մոտ գտնվող բջջային հեռախոսով տեսանկարահանել են Ռ---------- Հ---------------------ին ապօրինի ազատությունից զրկելու և առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճատող իրենց գործողությունները և սպառնացել են հետագայում դրանք հրապարակել։(...)»։

Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա «(...) Մուշեղ Գաբրիելյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի ------------------------------ շենքի --------- բնակարանում, ազատությունից ապօրինի զրկել և վերջինիս հետ խմբի կազմում առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք է պատճառել Ռ------------- Հ---------------ի Հ--------------------------ին, որպիսի գործողությունները դրսևորվել են հետևյալում:
Այսպես.
2024 թվականի մայիսի 24-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմամաներում, Արա Մկրտչյանը և Մուշեղ Գաբրիելյանն Արարատի մարզի ----------------------------- տան մոտ հանդիպել են իրենց ծանոթ Ռ---------- Հ--------------------ին և վերջինիս զրուցելու համար իրենց հետ հրավիրել են Արա Մկրտչայնի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի ----------------------- շենքի ----------------------- բնակարան: Նշված վայր հասնելուց և բնակարան մտնելուց անմիջապես հետո Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ------------------ Հ------------------------ի կողմից իրենց միջև առկա հարաբերությունները պարզելու նպատակով իրենց հետ հանդիպելուց խուսափելու համար ծեծի ենթարկելու և նվաստացնելու միջոցով առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտավորությամբ միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով անձի ինքնասիրությունը նվաստացնող սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել Ռ------------ Հ------------------------ի հասցեին, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրելել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին: Դրանից հետո, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը խմբի կազմում միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով մինչև 2024թ. մայիսի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում խմբի կազմում բնակարանի դուռը կողպելու, վերջինիս հսկելու միջոցով նշված բնակարանում ապօրինի պահել և այդ կերպ ազատությունից ապօրինի զրկել են Ռ----------- Հ----------------ին: Այդ ողջ ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը ծեծի ենթարկելու և նվաստացնելու միջոցով առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտավորությամբ շարունակելով փոխլրացնել միմյանց գործողությունները՝ անձի ինքնասիրությունը նվաստացնող սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել Ռ--------------- Հ------------------ի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և առարկաներով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրելել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին, ապա վերջինիս նվաստացնելով և ստորացնելով սափրել են գլխի մազերը, ստիպել են հանել հագուստները և մերկանալ, ինքն իր հասցեին հնչեցնել ինքնասիրությունը ծանր կերպով նվաստացնող հայհոյանքներ, կռացած չորեքթաթ վիճակով քայլելով շարժվել բնակարանում: Դրանից բացի, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ------------ Հ------------------ին առանձնակի տանջալից ապրումներ պատճառելու նպատակով նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով վերջինիս մերկ վիճակում ստիպել են մտնել բնակարանի սանհանգույց և ատամի խոզանակով մաքրել զուգարանակոնքի ներսի հատվածը, ապա ստիպել են դրանով մաքրել իր ատամները, ինչպես նաև բնակարան են հրավիրել ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող, ինքնությունը չպարզված անձնավորությանը և վերջինիս Ռ-------------- Հ---------------------ի ներկայությամբ առաջարկել են կամքին հակառակ սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարել նրա հետ, սակայն ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հրաժարվել է դա կատարել և հեռացել է: Այս ողջ ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով Ռ--------------- Հ------------------------ին առանձնակի տանջալից ապրումներ պատճառելու նպատակով իրենց մոտ գտնվող բջջային հեռախոսով տեսանկարահանել են Ռուբեն Հովհաննիսյանին ապօրինի ազատությունից զրկելու և առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճատող իրենց գործողությունները և սպառնացել են հետագայում դրանք հրապարակել։ (...)»:

Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի՝ Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները բաժնում արձանագրել է հետևյալը. «(…) Դատարանի հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա.
«Դեպքի վայրի զննություն» քննչական գործողությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 28-ին սկզբնական զննության է ենթարկվել Արա Մկրտչյանի կողմից վարձակալված բնակարանը: Քննչական գործողությանը մասնակցել է մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանը: Նշված բնակարանի մուտքի դռնից դեպի աջ առկա է զուգարան: Բնակարանը բաղկացած է այդ զուգարանից և մեկ սենյակից: Դեմքով դեպի սենյակը կանգնելիս՝ ձախ պատին կիպ տեղադրված է բազմոց, որի վրա, ի թիվս այլնի, առկա է կապույտ երանգի գծերով ներքնակ: Նշված բազմոցի հարևանությամբ տեղադրված է պահարան: Սենյակի պատուհանին մոտ տեղադրված է մահճակալ: Սենյակում կան տարբեր կեցաղային իրեր ու պարագաներ, այդ թվում՝ լվացարան:
Մուշեղ Գաբրիելյանը մատնացույց է արել զուգարանի առջևի հատվածը՝ նշելով, որ Ռ--------------- Հ----------------------ի մազերը կտրել են այդտեղ: Մատնացույց է արել նաև Ռ--------------- Հ-----------------------ի մերկանալու, նրան հարվածներ հասցնելու հատվածները: Ըստ Մուշեղ Գաբրիելյանի հայտնածի՝ մերկանալուց հետո Ռ-------------- Հ---------------------ը գնացել է «բաղնիք», որտեղ իր «ասելով»՝ Ռ----------------- Հ----------------------------ը ատամի խոզանակը մտցրել է զուգարանի մեջ, հանել ու քսել է ատամներին: Մուշեղ Գաբրելյանը նշել է, որ Ռ----------------- Հ------------------------ը նախ և առաջ իր ընկերն է եղել, իր ընտանիքի անդամը: Սրբապիղծ քայլեր է իրեն թույլ տվել, ինքն էլ մտածել է, որ այդ կերպ պատժի նրան, սակայն հետագայում հասկացել է, որ չպետք է իջներ նրա մակարդակին:
(հատոր 1-ին գ.թ. 55-57, դատական նիստի արձանագրություն)
Առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 27-ին առգրավվել է ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնված թիվ 11139024 քրեական վարույթի նյութերում առկա Մուշեղ Գաբրելյանի «iPhone» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը, որը հայտնաբերվել ու վերցվել է նրա անձնական խուզարկությամբ:
(հատոր 1-ին գ.թ. 12-14, դատական նիստի արձանագրություն)
Մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի «iPhone» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 29-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1430/08/24 որոշման հիման վրա թվային խուզարկություն է կատարվել Մուշեղ Գաբրիելյանի վերը նշված բջջային հեռախոսում: Ի թիվս այլնի, հայտնաբերվել և մագնիսական կրիչ հանդիսացող լազերային սկավառակի վրա գրառվել են տարբեր տևողությամբ 17 /տասնյոթ/ տեսանյութ, որոնք պարունակում են սույն վարույթի համար առանցքային նշանակություն ունեցող տվյալներ։
(հատոր 1-ին գ.թ. 65, դատական նիստի արձանագրություն)
«Մագնիսական կրիչի բովանդակության զննում» քննչական գործողությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 29-ին տուժող Ռ---------------- Հ----------------------ի մասնակցությամբ տեսողական ուսումնասիրության են ենթարկվել Մուշեղ Գաբրիելյանի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությամբ հայտնաբերված տեսանյութերը: Ռ--------------- Հ----------------------ը հայտարարել է, որ տեսանյութերում երևացող անձն ինքն է, իրեն հարվածներ հասցնողը Արա Մկրտչյանն է: Տեսանյութերում լսվում են վերջինիս և Մուշեղ Գաբրիելյանի ձայները:
2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին հիշյալ տեսանյութերը տեսողական ու լսողական ուսումնասիրության են ենթարկվել վկա Թ------------- Ա---------------ի Հ--------------ի մասնակցությամբ.
«IMG_1316» անվամբ նիշքի տեսանյութը տեսողական և լսողական ուսումնասիրության ենթարկելուց հետո մասնակիցը հայտնեց, որ տեսանյութում երևացող երիտասարդը «Չխկո» անվամբ հայտնի Ռ--------------ն է, իսկ «Էս ա, Էս սրբապիղծ բոզն ա, բերել եմ ստեղ (...)» ասողը իր ծանոթ Մուշեղ Գաբրիելյանն է:
«IMG_1317» անվամբ նիշքի տեսանյութը տեսողական և լսողական ուսումնասիրության ենթարկելուց հետո մասնակիցը հայտնեց, որ տեսանյութում երևացող ծխող երիտասարդը «Չխկո» անվամբ հայտնի Ռ------------ն է: «Հը, ի՞նչ անենք, ականջը կտրենք (...)» ասողը Մուշեղ Գաբրիելյանն է, իսկ դրան զուգահեռ լսվող «Արա, ես մեր բերանը քունեմ, հիշո՞ւմ էս ես ու դու ինչքան լուրջ խոսակցություն ենք ունեցել սրա մոր վերաբերյալ» ձայնը Արայի ձայնն է:
Նույն տեսանյութի 00:25 վայրկյանից սկսած բազմոցին նստած Ռ-------------- Հ----------------------ին ձեռքով հարվածներ հասցնող անձի կապակցությամբ մասնակիցը հայտնեց, որ դա Արան է, քանի որ նրան տեսել է նույն հագուստով և կոշիկներով:
«IMG_1319» անվամբ նիշքի տեսանյութը տեսողական և լսողական ուսումնասիրության ենթարկելուց հետո մասնակիցը հայտնեց, որ տեսանյութում երևացող անձը «Չխկո» անվամբ հայտնի Ռ---------------ն է, իսկ նրան հարվածներ հասցնելով «սենց բոզի տղերքին տապչկով են տփում» ասողը Մուշեղն է:
Նույն տեսանյութում երևացող, ցուցամատին սև երանգի առաջնամասով մատանի ունեցող անձի կապակցությամբ մասնակիցը հայտնեց, որ դա Արան է, քանի որ նա ձախ ձեռքի ցուցամատին մատանի է կրում: Մասնակիցը հայտնեց նաև, որ տեսանյութի վերջում լսվող «հասկացողությունդ ուր» արտահայտությունը ևս Արան է անում:
«IMG_1334» անվամբ նիշքի տեսանյութը տեսողական և լսողական ուսումնասիրության ենթարկելուց հետո մասնակիցը հայտնեց, որ տեսանյութում երևացող սափրած գլխով, մերկ անձը «Չխկո» անվամբ հայտնի Ռ---------------ն է: «Չաթլախ բոզի տղա, ֆռա, հեսա ոռիցդ քունում ա (...)» ասողը Մուշեղն է:
Նույն տեսանյութի 00:03 վայրկյանին կադրում երևում է բաց կապույտ երանգի ջինսե տաբատ, սպիտակ երանգի կարճաթև շապիկ, սպիտակ սպորտային կոշիկներ հագած, շագանակագույն երանգի վարսերով անձը: Նկարագրված անձի կապակցությամբ մասնակիցը հայտնեց, որ ինքն է:
«IMG_1335» անվամբ նիշքի տեսանյութը տեսողական և լսողական ուսումնասիրության ենթարկելուց հետո մասնակիցը հայտնեց, որ տեսանյութում երևացող սափրած գլխով, մերկ անձը, որ ծնկաչոք գնում է «Չխկո» անվամբ հայտնի Ռ------------ն է: Նրան «քայլի, չոքեչոք, բոզի տղա» ասողը Մուշեղն է:
Նույն տեսանյութի 00:26 վայրկյանին երևացող բաց կապույտ երանգի ջինսե տաբատ, սպիտակ երանգի կարճաթև շապիկ, սպիտակ սպորտային կոշիկներ հագած, շագանակագույն երանգի վարսերով անձի կապակցությամբ, որը կանգնած է մուտքի դռան մոտ, ինքն է:
«IMG_1340» անվամբ նիշքի տեսանյութը տեսողական և լսողական ուսումնասիրության ենթարկելուց հետո մասնակիցը հայտնեց, որ տեսանյութում երևացող սափրած գլխով, մերկ անձը, որ ծնկաչոք է և ատամի խոզանակով մաքրում է զուգարանակոնքի ներսի հատվածը, ապա իր ատամները՝ «Չխկո» անվամբ հայտնի Ռ----------------ն է: Նրան «չոտկի ատամներդ, նայի կամեռային» ասողը Մուշեղն է:
Մասնակիցը հայտնեց նաև, որ երբ Չխկոն զուգարանում խոզանակով մաքրել է ատամները, այդ ժամանակ իրենք տանը եղել են երեքով: Ինքը չի տեսել այդ տեսարանը, քանի որ լարվել է և գնացել է աթոռին նստելու:
Բացի այդ, Արան խանութից վերադառնալուց հետո իրեն հարցրել է. «Հն, Թ-------, սխմիր»: Ինքն էլ պատասխանել է, որ ոչ: Հավելեց, որ «Թ-------, Թ------------» անվանումներն իր անվան կարճ տարբերակներն են և իրեն դիմում են նաև այդ կերպ:
2024 թվականի դեկտեմբերի 7-ին խնդրո առարկա տեսանյութերը կրկին ենթարկվել են տեսողական ու լսողական ուսումնասիրության՝ սույն վարույթի համար առանցքային նշանակություն ունեցող այլ տվյալներ ձեռք բերելու նպատակով:
«IMG_1317» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ սույն վարույթով տուժող Ռ------------ Հ------------------ը նստած է պատին կիպ տեղադրված բազմոցին, որի վրա, ի թիվս այլնի, գցված է մուգ կապույտ երանգի գծերով ներքնակ:
«IMG_1325» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական ու լսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ հատակին կիսամերկ նստած Ռ------------- Հ-------------------ի հետ խոսող Մուշեղ Գաբրիելյանը նրան տեսանյութի 01.17-րդ վայրկյանից ասում է. «Էլի փախնելու ես չէ, արա՛, որ քեզի մի րոպե կանտրոլից թողնեմ կփախնես, կեթաս չէ»: Զուգահեռ լսվում է մեկ այլ արական սեռի անձի ձայն, որի խոսքերից հստակ հասկացվում է միայն «...կուտես» բառը:
«IMG_1336» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական և լսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ իր հասցեին հայհոյանքներ հնչեցնող Մուշեղ Գաբրիելյանին Ռ---------------- Հ------------------------ը դիմում է խնդրանքով, մասնավորապես տեսանյութի 24-րդ վայրկյանին ասում է. «խնդրում եմ, թող, թո գնամ»:
«IMG_1339» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական ու լսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ Մուշեղ Գաբրիելյանը զուգարանում ծնկաչոք դիրքով գտնվող Ռ---------------- Հ---------------------ին հրահանգում է, որ նա «չոտկի ատամները», իսկ վերջինս նրան դիմում է խնդրանքով՝ ասելով. «Մուշ, լավ էլի, Մուշ, գոնե էտի չէ» /տեսանյութի վերջ/:
«IMG_1340» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական ու լսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ Մուշեղ Գաբրիելյանը Ռ------------- Հ--------------------ին կրկին հրահանգում է ատամի խոզանակով մաքրել զուգարանակոնքի ներսի հատվածը, ապա՝ ատամները՝ ասելով. «ինչ, որ ասում եմ, արագ ես անում ու անունս էլ չես տալիս»:
«IMG_1343» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական ու լսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ մերկ վիճակում հատակին նստած է Ռ------------- Հ---------------------ը, իսկ նրա կողքին առկա մահճակալին պառկած Մուշեղ Գաբրիելյանն ասում է. «բան ու գործս թողել եմ, նստել եմ էս եթիմին պահակ»:
«IMG_1344» անվամբ նիշքի տեսանյութի ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ Ռ----------- Հ---------------------ը մահճակալի տակ՝ հատակին, պառկած է: Նրան Մուշեղ Գաբրիելյանն ասում է, որ մինչև լուսադեմ այդտեղ է «մնալու»:
«IMG_1347» անվամբ նիշքի տեսանյութի տեսողական ու լսողական ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ Ռ-------------- Հ-------------------ը նստած դիրքով է և բջջային հեռախոսով խոսում է մի կնոջ հետ: Մահճակալին դրված բջջային հեռախոսի բարձրախոսը միացված է: Ռ--------------- Հ-------------------ը զրուցակցին դիմում է՝ ասելով «մամ», զրուցակիցն էլ նրան դիմում է՝ ասելով «Ռ---------------»:
Բառացի մեջբերում հեռախոսային խոսակցությունից.
Ռ.Հովհաննիսյան- «մամ, էն տղերքի փողն ինչ եղավ, շատ եմ մնալու ստեղ»:
Մայր- «որը, էդ հեռախոսի փողը»:
Ռ.Հովհաննիսյան- «հա, էն փողն էլ մինչև ամսի 5-ը պրծնենք գոնե»:
Մայր- «դե, էդ փողը, իրանք դրա հետ գործ չունեն, իրանց հետ կխոսամ: Էդ հեռախոսի փողն էլ ես մի ժամից կիջնեմ տուն, թող քեզի բերեն տուն, էդ փողն էլ վեկալեն, էթան»:
Այս միտքը լսելուց հետ Ռ.Հովհաննիսյանը նայում է իրեն տեսանկարահանող բջջային հեռախոսի ուղղությամբ և ստանալով «հրահանգ»՝ մորն ասում է.
Ռ.Հովհաննիսյան- «քարտ ասեմ, քցես, մամ»:
Մայր- «չէ, քեզի բերեն տուն, էդ փողը տամ»:
Այս խոսքից հետո Ռ------------ Հ--------------------ը մտածում է, թե ինչ պատասխանի: Այդ ընթացքում հստակ լսելի են արական սեռի տարբեր ձայներ, որոնք մի քանի անգամ շշուկով կրկնում են՝ «ասա, հա»: Այնուհետև Ռ------------- Հ---------------------ը համաձայնում է.
Ռ.Հովհաննիսյան- «լավ, վսյո, լավ, լավ, հասկացա, լավ»:
(հատոր 1-ին գ.թ. 96-98, հատոր 3-րդ գ.թ. 166-167, 195-196, դատական նիստի արձանագրություն)
«Մագնիսական կրիչի բովանդակության զննում» քննչական գործողությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 6-ին տեսողական ուսումնասիրության է ենթարկվել Վիվա Արմենիա ՓԲ ընկերություններից, ի պատասխան ներկայացված «տեղեկատվության պահանջ»-ի, «41/45199-24» գրության «3499-ե, 3499ե-1» նիշքերով ստացված թվային տվյալները /գրառվել են լազերային սկավառակի՝ մագնիսական կրիչի վրա/՝ նախաքննությանը հետաքրքրող, մասնավորապես՝ սույն վարույթով մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի կողմից շահագործվող ------------------------ բջջային հեռախոսահամարի ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, այդ թվում՝ զրոյական զանգերը, սպասարկման կայանների տեղակայման հասցեները և բաժանորդային տվյալները՝ 2024 թվականի մարտի 1-ից 2024 թվականի հունիսի 29-ն ընկած ժամանակահատվածում:
Պարզվել է, որ հիշյալ բջջային հեռախոսահամարը հաշվառված է Ս------------ Հ--------------ի Մ----------------------ի /նույնականացման քարտ՝ -------------------------------/ անվամբ: Վերջինս, ըստ նախաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների, հանդիսանում է Մուշեղ Գաբրիելյանի մայրը:
«3499ե» նիշքում առկա հեռախոսային հաղորդակցությունն սկսելու պահին և դրա ընթացքում հաղորդակցվողների գտնվելու վայրին ու նրանց տեղաշարժին վերաբերող տվյալների ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ խնդրո առարկա բջջային հեռախոսահամարը 2024 թվականի մայիսի 1-ից մինչև 2024 թվականի մայիսի 11-ն ընկած ժամանակահատվածում առանց բացառության ամեն օր՝ տարբեր ժամերի, սպասարկվել է կա՛մ «Yerevan, Nor Aresh 35st. 125/3» կա՛մ «Yerevan, Titogradian st. 14» հասցեներում տեղադրված ալեհավաք կայաններով:
«3499ե-1» նիշքում առկա համացանցին միանալու և համացանցից դուրս գալու վայրին, ժամանակին ու տևողությանը /.../ վերաբերող տվյալների ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ խնդրո առարկա բջջային հեռախոսահամարով 2024 թվականի մայիսի 1-ից մինչև 2024 թվականի մայիսի 11-ն ընկած ժամանակահատվածում առանց բացառության ամեն օր՝ տարբեր ժամերի, համացանցից օգտվելու ժամանակ այն սպասարկվել է կա՛մ «Yerevan, Nor Aresh 35st. 125/3» կա՛մ «Yerevan, Titogradian st. 14» հասցեներում տեղադրված ալեհավաք կայաններով /բազային կայան՝ ԲԿ/:
Հարկ է նշել, որ դեպքի վայր հանդիսացող բնակարանը գտնվում է Երևանի ---------------------------------- շենքում, որը շատ մոտ է Տիտոգրադյան 14 հասցեում գործող «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնին:
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին տեսողական ուսումնասիրության է ենթարկվել Վիվա Արմենիա ՓԲ ընկերություններից, ի պատասխան ներկայացված «տեղեկատվության պահանջ»-ի, «3498-e, 3498e-1» նիշքերով ստացված թվային տվյալները /գրառվել են լազերային սկավառակի՝ մագնիսական կրիչի վրա/՝ նախաքննությանը հետաքրքրող, մասնավորապես՝ սույն վարույթով մեղադրյալ Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի կողմից շահագործվող --------------------- բջջային հեռախոսահամարի ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, այդ թվում՝ զրոյական զանգերը, սպասարկման կայանների տեղակայման հասցեները և բաժանորդային տվյալները՝ 2024 թվականի մարտի 1-ից 2024 թվականի հունիսի 29-ն ընկած ժամանակահատվածում:
Պարզվել է, որ հիշյալ բջջային հեռախոսահամարը հաշվառված է Թ----------------- Վ-----------------------ի Մ---------------------ի /անձնագիր -------------------------/ անվամբ:
«3498e» նիշքում առկա հեռախոսային հաղորդակցությունն սկսելու պահին և դրա ընթացքում հաղորդակցվողների գտնվելու վայրին ու նրանց տեղաշարժին վերաբերող տվյալների ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ խնդրո առարկա բջջային հեռախոսահամարը «տեղեկատվության պահանջ»-ով ներկայացված ժամանակահատվածում հիմնականում սպասարկվել է կա՛մ «Yerevan, Nor Aresh 35st. 125/3» կա՛մ «Yerevan, Titogradian st. 14» հասցեներում տեղադրված ալեհավաք կայաններով:
Սույն վարույթի համար առանցքային նշանակություն ունեցող ժամանակահատվածում, մասնավորապես՝ 2024 թվականի մայիսի 20-ից 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ևս հիմնականում սպասարկիվել է վերը նշված հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայաններով:
Հատկանշական է, որ 2024 թվականի մայիսի 20-ի երեկոյան Արա Մկրտչյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի հաղթանակի զբոսայգու մոտակայքում տեղակայված ալեհավաք կայանով: Ընդ որում՝ հեռախոսազանգը մնացել է անպատասխան:
Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ 2024 թվականի մայիսի 22-ին խնդրո առարկա բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Դավիթաշեն թաղամասում տեղակայված ալեհավաք կայանով:
Հարկ է նշել, որ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարը 2024 թվականի մայիսի 23-ին առհասարակ չի շահագործվել.
Հարկ է նշել նաև, որ 2024 թվականի մայիսի 24-ից ուշ երեկոյից Արա Մկրտչյանի բջջային հեռախոսը սպասարկվել է Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանի Նոր Արեշ անվամբ հայտնի թաղամասում տեղակայված ալեհավաքներով, այդ թվում՝ Նոր Արեշ 35 և 41-րդ փողոցներում տեղակայված:
«3498ե-1» նիշքում առկա համացանցին միանալու և համացանցից դուրս գալու վայրին, ժամանակին ու տևողությանը /.../ վերաբերող տվյալների ուսումնասիրությամբ փաստվում է, որ խնդրո առարկա բջջային հեռախոսահամարով համացանցից օգտվելու ժամանակ 2024 թվականի մայիսի 22-ին այն սպասարկվել է Արարատի մարզի Արբաթ գյուղի վարչական տարածքում տեղակայված ալեհավաք կայանով:
2024 թվականի մայիսի 22-ի մեջբերված ժամանակահատվածին հաջորդող օրերին հիմնականում սպասարկվել է Երևանի Նոր Արեշ 35 և 41-րդ փողոցներում տեղակայված ալեհավաքներով:
(հատոր 2-րդ գ.թ. 207-208, 230-238, դատական նիստի արձանագրություն)
«Փաստաթղթի բովանդակության զննում» քննչական գործողությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 2-ին տեսողական ուսումնասիրության է ենթարկվել ի պատասխան «41/56656-2024» թվակիր գրության «Վիվա-Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից «4425ե» նիշքով ստացված տվյալները, որոնք արտատպվել են թղթային կրիչի վրա:
Զննությամբ պարզվել է, որ «Titogradyan 14st.» և «Nor Aresh 35st. 125/3» հասցեներում տեղակայված ալեհավաքները կարող են սպասարկել Երևանի -------------------------- շենքից, որտեղ գտնվում է դեպքի վայր հանդիսացող բնակարանը, կատարված ելքային կամ ընդունած մուտքային հեռախոսազանգերը:
(հատոր 3-րդ գ.թ. 78, դատական նիստի արձանագրություն)
«Փաստաթղթի բովանդակության զննում» քննչական գործողությունը՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 2-ին տեսողական ուսումնասիրության է ենթարկվել ի պատասխան «41/56683-2024» թվակիր գրության «Վիվա-Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից «4426ե» նիշքով ստացված տվյալները, որոնք արտատպվել են թղթային կրիչի վրա: Զննությամբ պարզվեց, որ «Nor Aresh 41str. Near house 89» հասցեներում տեղակայված ալեհավաքը կարող է սպասարկել Երևանի -------------------------------- շենքից, որտեղ գտնվում է դեպքի վայր հանդիսացող բնակարանը, կատարված ելքային կամ ընդունած մուտքային հեռախոսազանգերը:
(հատոր 3-րդ գ.թ. 84, դատական նիստի արձանագրություն)
Հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ թիվ 013953 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 27-ին՝ ժամը 19:21-ին, Ռ------------------ Հ-------------------ի Հ--------------------------ը /17.12.2004թ., բնակվող՝ Արարատի մարզ --------------------------------------- տուն/ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ԵՔՎ Էրեբունու բաժնում հաղորդում է տվել, որ իր ծանոթներ Մուշեղը և Արան 2024 թվականի մայիսի 24-ին պարտք-պահանջի վերաբերյալ ծագած վիճաբանության ընթացքում իրեն պահել են Արայի բնակարանում, որը գտնվում է Երևանի ------------------------------------- հասցեում և ծեծի են ենթարկել: Սույն հաղորդումը նույն օրը «3962» համարի ներքո գրանցվել է բաժնի հանցագործությունների, վարչական իրավախախտումների, պատահարների գրանցամատյանում՝ հերթապահ փխգնդապետ Ս.Սիմոնյանի կողմից:
(հատոր 1-ին գ.թ. 2, դատական նիստի արձանագրություն)
Ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 27-ին՝ ժամը 22:00-ին, Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանը /ծնված՝ 20.08.2001թ, բնակվող՝ ք.Երևան --------------------------------------- տուն/ ձերբակալվել է ազատությունից ապօրինի զրկելու և ֆիզիկական ներգործություն կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով: Արձանագրությունը կազմել է օպերլիազոր, ոստիկանության ավագ լեյտենանտ Ա.Պետիկյանը: Արձանագրությունը ստորագրել են այն կազմած պաշտոնատար անձն ու ձերբակալվածը:
(հատոր 1-ին գ.թ. 26, դատական նիստի արձանագրություն)
Ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 28-ին՝ ժամը 22:30-ին, Արա Մկրտչի Մկրտչյանը /ծնված՝ 01.01.2002թ, հաշվառված՝ ք.Եղեգանձոր Գետափի 17 փողոց տուն 10/1/ ձերբակալվել է ազատությունից ապօրինի զրկելու և ֆիզիկական ներգործություն կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով: Արձանագրությունը կազմել է օպերլիազոր, ոստիկանության մայոր Տ.Ավանեսյանը: Արձանագրությունը ստորագրել են այն կազմած պաշտոնատար անձն ու ձերբակալվածը:
(հատոր 1-ին գ.թ. 82, դատական նիստի արձանագրություն)
2024 թվականի դեկտեմբերի 7-ին արտավարութային ապացույց ճանաչված՝ մագնիսական կրիչ հանդիսացող լազերային սկավառակը, որում գրառված են մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությամբ հայտնաբերված տեսանյութերը:
(հատոր 3-րդ գ.թ. 197-198, դատական նիստի արձանագրություն)
2024 թվականի սեպտեմբերի 6-ին ապացույց ճանաչված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի օգոստոսի 28-ին «3499ե» նիշքով ստացված թվային տվյալները կրող լազերային սկավառակը։
(հատոր 2-րդ գ.թ. 206, 209-210, դատական նիստի արձանագրություն)
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին ապացույց ճանաչված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի օգոստոսի 23-ին «3498ե» նիշքով ստացված թվային տվյալները կրող լազերային սկավառակը։
(հատոր 2-րդ գ.թ. 229, 239-240, դատական նիստի արձանագրություն)
2024 թվականի նոյեմբերի 2-ին ապացույց ճանաչված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի նոյեմբերի 1-ին «4425ե» նիշքով ստացված տվյալները կրող թղթային կրիչը։
(հատոր 3-րդ գ.թ. 77, 79-80, դատական նիստի արձանագրություն)
2024 թվականի նոյեմբերի 2-ին ապացույց ճանաչված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի հոկտեմբերի 28-ին «4426ե» նիշքով ստացված տվյալները կրող թղթային կրիչը։
(հատոր 3-րդ գ.թ. 83, 85-86, դատական նիստի արձանագրություն)
2024 թվականի դեկտեմբերի 5-ին իրեղեն ապացույց ճնաչված՝ մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի՝ «iPhone» ապրանքանիշի սև երանգի պատյանով՝ հետնամասի ստորին հատվածում լատինատառ «Designed by Apple in California Assembled in China, Model A1784 FCC ID:BCG-E3092A IC:579C-E3092A» գրառումներով, սև երանգի բջջային հեռախոսը:
(հատոր 3-րդ գ.թ. 193-194, դատական նիստի արձանագրություն)
Տուժող Ռ-------------- Հ-------------------ի Հ-------------------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ՝ դատարանում զննված տեսագրությունը նկարահանվել է Մուշեղ Գաբրիելյանի կողմից, այդ ընթացքում Արա Մկրտչյանը այդ տանը չի գտնվել։ Իր մազերը սափրելու վերաբերյալ հայտնեց, որ ունի նյարդային խնդիրներ ու երբ ինչ-որ բան իր սրտով չի լինում կամ ինչ-որ բանից նյարդայնանում է սկսում է մազերը պոկել, այդ իսկ պատճառով Արա Մկրտչյանին ասել է, որ ավելի լավ է մազերը սափրեն, քան թե պոկի, քանի որ պոկելուց ցավ է զգում։ Մազերը սափրելը եղել է իր կամքով։ Արա Մկրտչյանը այդ տանը չի եղել ոչ տեսանյութը նկարելու, ոչ էլ տրանսգենդերին կանչելու ժամանակ։ Արա Մկրտչյանը իրեն հարվածել է ընդհամենը երկու անգամ, որից ինքը միայն ֆիզիկական ցավ է զգացել, բայց ոչ հոգեբանական։ Ինքը երբ գնացել է այդ տուն այդ ժամանակ Արա Մկրտչյանը այնտեղ է եղել, սակայն հետո դուրս է եկել։ Այն հարցին, թե ինչպես է ստացվում, որ Արա Մկրտչյանը սկզբում է գնացել, այն դեպքում, որ տեսագրության մեջ երևում է, որ մազերը սափրել են վերջում, հայտնեց, որ մազերը սափրելու գործընթացը եղել է սկզբում՝ իր խնդրանքով, հնարավոր է, որ տեսագրությունն է խճճված։ Հայտնեց, որ Արա Մկրտչյանը իրեն հարվածել է ընդհամենը երկու անգամ, որից ինքը միայն ֆիզիկական ցավ է զգացել, իսկ հոգեբանական ցավը զգացել է տեսանյութի մնացած դրվագներից։ Արան իրեն հարվածել է ձեռքով՝ ստելու և հեռաոսի համար, հողաթափով իրեն հարվածել է Մուշեղ Գաբրիելյանը։ 2024 թվականի մայիսի 23-ին հանդիպել է Արա Մկրտչյանին և Մուշեղ Գաբրիելյանին՝ իրենց բնակարանում, այն պատճառով, որ իրենց հեռախոսը եղել է իր մոտ։ Այդ օրը վերջիններս իրեն դուրս են կանչել, որպեսզի խոսեն, սակայն ինքը չի գնացել, քանի որ վատ է զգացել, մայրն էլ այդ ընթացքում ոստիկանություն է կանչած եղել, քանի որ անհանգստացել է և վտանգ է զգացել։ Ոստիկանները երբ գնացել են Մուշեղ Գաբրիելյանը փախել է, իսկ Արա Մկրտչյանը մնացել է, վերջիններս ընդհամենը արձանագրություն են կազմել ու գնացել։ 2024 թվականի մայիսի 24-ին ևս հանդիպել է Արա Մկրտչյանին և Մուշեղ Գաբրիելյանին՝ իրենց տան բակում, խոսել են իրենց հեռախոսի մասին, որը ինքը վաճառել էր և պետք է նրանց դրա տեղը ցույց տար, սակայն այդ տեղը չեն գնացել, քանի որ Մուշեղ Գաբրիելյանը որոշել էր որ պետք է գնան Արա Մկրտչյանի բնակարան՝ հարցեր պարզելու համար։ Երբ հասել են այդ բնակարան ինքը Մուշեղին ասել է, որ իրենք խոստացել էին, որ պետք է հեռախոսի տեղը ցույց տար և իրեն բաց թողեին, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ կպարզաբանեն և հետագան կհասկական։ Բնակարանի դուռը բացել է Արա Մկրտչյանը և իրենք ներս են մտել, վերջիններս իրեն հարցրել են, թե ինչու է վաճառել հեռախոսը, ինչի ինքը պատասխանել է, որ նրանցից է վախեցել, դրանից հետո կատարվել է այն ինչ տեսել են տեսագրության մեջ։ Ներս մտնելուց հետո դուռը բանալիով փակվել է, սակայն չի հիշում թե ով է փակել, փակելուց հետո ուզեցել է փորձել բնակարանից դուրս գալ, սակայն մտածել է, որ դուռը փակ է ու չի կարողանա։ Այդ տանը գտնվելու ընթացքում զանգահարել է միայն իր մայրիկին՝ հեռախոսի գումարը ուզելու համար։ Զանգելու ժամանակ իր կողքին եղել է Մուշեղ Գաբրիելյանը, չի հիշում Արա Մկրտչյանը տանն է եղել, թե ոչ։ Այդ տանը բացի Մուշեղից և Արայից եկել է ևս մի անձ՝ ում զանգել էր Մուշեղը, այդ անձը եղել է Թ--------------- անունով մի տրանսգենդեր։ Մուշեղը այդ անձին կանչել էր, որպեսզի պատժի իրեն, այդ ժամանակ Արան տանը չի եղել։ Տրանսգենդերի գալուց հետո Մուշեղ Գաբրիելյանը իրեն հանվացրել է, վերջինիս ներկայությամբ, սակայն նա ոչինչ չի արել, մի փոքր նստել է ու գնացել։ Մուշեղ Գաբրիելյանը խոսել է նաև իր մայրիկի հետ՝ հեռախոսի գումարի հարցով։ Տեսագրության մեջ երևացող և իր հետ կապատված գործողությունները իրեն հոգեկան տառապանք են պատճառել։ Արա Մկրտչյանը սանհանգույցի դրվագում տանը չի եղել, հայհոյանքներ չի հիշում հնչեցրել է թե, ոչ։
Ինքը վարձակալությամբ երկու մեքենաներ էր վերցրել, որոնք վթարի էր ենթարկել ու դրանց վերանորոգման ընդհանուր ծախսը կազմել է 1000 ԱՄՆ դոլար։ Այդ գումարը վերադաևձնելու համար ինքը հսկատ ժամկետ չէր նշել, որից հետո այն հետ վերադարձնելու համար իր հետ գնացել են խոսելու Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը, վերջիններս իրեն առաջարկել են գողություն կատարել և այդպես վերադարձնել գումարը, որից ինքը հրաժարվել է։
Իրեն Մուշեղ Գաբրիելյանն է ասել, որ մտնի մահճակալի տակ և դուրս չգա, Արա Մկրտչյանը երբ վերադարձել և տեսել է իրեն այդ վիճակում, ասել է, որ դուրս գա մահճակալի տակից։ Արա Մկրտչյանը դուռը չի բացել կամ չի առաջարկել իրեն հեռանալ այդ տնից, միայն Մուշեղի հետ է խոսել, որ իրեն բաց թողնեն։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Հանրային մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել տուժողի նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դատաքննության և նախաքննության ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասությունները: Դատարան՝ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, որոշեց բավարարել հանրային մեղադրողի միջնորդությունը և թույլատրեց հրապարակել տուժող Ռ----------------- Հ----------------------ի նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների հատվածը:
(դատական նիստի արձանագրություն)
Տուժող Ռ------------- Հ------------ի Հ--------------------ը 2024թ. հունիսի 27-ին՝ տուժողի դատավարական կարգավիճակով է թիվս այլնի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (․․․) Առաջինը ինքն է մտել ներս, ապա Մուշեղն ու Արան: Այնուհետև Մուշեղը բռունցքով հարվածել է իր գլխին, ապա երկուսով հարվածել են իր մարմնի տարբեր մասերին: Մուշեղը և Արան դուռը կողպել են ու բանալին պահել: Երբ իրեն հարվածներ են հասցրել, ինքը փորձել է բնակարանից դուրս գալ: Դռան մոտ կանգնած է եղել Արան, որին ինքը հրել է ու փորձել դուրս գալ, բայց դուռը բանալիով փակ է եղել: Իրեն ծեծի ենթարկելուց հետո ասել են զանգի այնպիսի տեղ, որ 1000 ԱՄՆ դոլարը բերեն։ (․․․)
Իր հետ կատարված դեպքից առաջ Մուշեղ Գաբրիելյանի հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ, իսկ Արա Մկրտչյանի հետ՝ նորմալ: Արայի հետ ծանոթացել է Մուշեղի միջոցով: Ժամանակին ավտոմեքենա է «արենդով» վերցրել ու վթարի ենթարկվել, ինչից հետո ավտոմեքենան տարել է տիրոջ մոտ, հայտնել եղելությունն ու ասել, որ կհատուցի: Ավտոմեքենայի տերն էլ ասել է, որ վնասի չափը 1000 ԱՄՆ դոլար է: Ասել է նաև այդ գումարը տալու օրը՝ 2024 թվականի մայիսի 21-ի լույս 22-ի գիշերը: Ինքը մեքենայատիրոջը հայտնել է, որ այդ օրը չի կարող նշված գումարը տալ և հեռացել է: 2024 թվականի մայիսի 21-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, հիշյալ ավտոմեքենայի սեփականատեր Համլետը եկել է իրենց բակ, ինչից հետո գնացել են Երևանի Դավիթաշեն թաղամաս՝ գումարի կապակցությամբ խոսելու: Դավիթաշենում Համլետն ասել է, որ գումարը տալ կարողացող մարդու զանգի: Ինքն էլ հայտնել է, որ նման մարդ չունի: Խոսակցությանը ներկա եղած Կարեն անվամբ անձը, որը տեղյակ է եղել իր և Մուշեղի շփման մասին, զանգահարել է վերջինիս ու կանչել Դավիթաշեն, ինչից հետո Մուշեղն ու Արան եկել են, Մուշեղը խոսել է այդ անձանց հետ ու «վզով արել», որ 1000 ԱՄՆ դոլարը կտա: Վերադարձի ճանապարհին ինքը Մուշեղից հետաքրքրվել է, թե այդ գումարը «ոնց» են տալու: Վերջինս պատասխանել է, որ վաղը կասի: Արդեն հաջորդ օրը Մուշեղն իրեն կանչել է Արայի վարձած բնակարան: Ինքը գնացել է: Արդեն բնակարանում Մուշեղն իրեն ասել է, որ Բելգիայից եկած կին կա՝ «iPhone 15 pro max» ունեցող, և, եթե իքն այդ հեռախոսը գողանա, ապա կկարողանա գումարը տալ: Նշված հեռախոսը պետք է հափշտակեր Երևանի Ազատության պողոտայում, որտեղ պետք է գնային ինքն ու Արան: Պայմանավորվածության համաձայն ինքն ու Արան գնացել են «մոնումենտ», որտեղ այգու մոտ տաքսուց իջել են, Արան ասել է, որ գողության գնա, իսկ ինքն, այսպես ասած, «շախ է պահելու»: Արան նաև տվել է «SAMSUNG A13» բջջային հեռախոս, որ կապի մեջ լինի հետները: Ինքը գողության վայր չի գնացել, այլ՝ մոր աշխատավայր՝ Երևանի Սարալանջի փողոցում գործող «Զեն» անվամբ հյուրանոց՝ ճանապարհին անջատելով ու գցելով Արայի տված բջջային հեռախոսը: Մորը պատմել է իր խնդիրների մասին, ապա ուղևորվել «Հոկտեմբերյան»՝ բարեկամի տուն: Այդ օրը՝ 2024 թվականի մայիսի 23-ին, ինքը վերադարձել է տուն, որի դիմաց տեսել է Մուշեղին, Արային ու Գ------------------ին, որը մարմնավաճառ է: Վերջիններս իր հետ խոսել են գումարի շուրջ և ինքը նրանց ասել է, որ այդքան գումար միանգամից չի կարող տալ: Խոսակցության ընթացքում Մուշեղը հետաքրքրվել է, թե գողության ինչի չի գնացել, ինքն էլ պատասխանել է, որ ցանկություն չի ունեցել: Ասել են, որ իրենց հետ գա: Ինքը չի ցանկացել գնալ ու փորձել է մտնել տուն: Նրանք ևս փորձել են մտնել: Մայրը դա նկատել է ու ահազանգել ոստիկանություն: Ոստիկաններին տեսնելուն պես Մուշեղը «փախել» է: Մոտ 4-5 րոպե հետո Արան և Գ----------ն նույնպես գնացել են: 2024 թվականի մայիսի 24-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, Մուշեղը և Արան կրկին եկել են իր բնակության վայր՝ առաջարկելով գնալ և խոսել: Ինքը երաշխիքներ է ուզել, որ միայն խոսելու են հետը ու չեն ծեծելու: (․․․)
(հատոր 1-ին գ․թ․ 21-24, դատական նիստի արձանագրություն)
Տուժող Ռ---------- Հ---------------ի Հ---------------------ը 2024թ. օգոստոսի 16-ին՝ տուժողի դատավարական կարգավիճակով է թիվս այլնի լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (․․․) Մուշեղն ու Արան իրեն իրենց բակից տարել են «յանի» հեռախոսի խանութ, սակայն «Կայարան» չհասած Արան ասել է, որ խանութը փակ է: Ինքն էլ նրանց ասել է, որ իրեն «հետ» տանեն, բայց չեն արել: Արդեն Արայի բնակարանում նրանք փակել են դուռն ու բանալին պահել։ (․․․)
(հատոր 2-րդ գ․թ․ 67-72, դատական նիստի արձանագրություն)
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պատասխանելով նախաքննական և դատարանում տված ցուցմունքների միջև առկա հակասությունների վերաբերյալ հարցերին տուժողը հայտնեց, որ հակասությունները կապված են, նրա հետ, որ երբ ինքը գտնվել է Էրեբունու քննչականում այլ բաներ է ասել, սակայն գործում այլ բաներ են գրված։ Տանից չի փորձել դուրս գալ, քանի որ մտածել է, որ չի կարողանա։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Ս------------ Հ---------------ի Մ-------------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ՝ իրեն հայտնի է միայն, որ Ռ---------------ը Արայի և Գ---------------ի հեռախոսն էր գողացել, ինչի պատճառով նրա գլուխը սափրել են։ Դեպքը տեղի է ունեցել Էրեբունի թաղամասում՝ կոնկրետ հասցեն չգիտի։ Դեպքի օրերին անընդհատ զանգահարել է որդուն սակայն վերջինս կամ չի պատասխանել կամ ասել է որ զբաղված է, ինքն էլ որոշել է, որ գնա տեսնի թե ինչով է զբաղված ու երբ հասել է այդ բնակարան այնտեղ տեսել է Արային, Մուշեղին և տուժողին՝ գետնին նստած, հարցրել է անունը, որտեղ է ապրում և այլն։ Հարցրել է նաև արդյոք իրեն նեղացրել են ինչին Ռ----------------ը պատասխանել է, որ ոչ, ինքը ասել է նաև, որ շապիկը բարձրացնի, որպեսզի տեսնի կապտուկ կամ նման հետքեր կան, սակայն ոչինչ չի նկատել։ Դրանից հետո ինքը ասել է, որ տաքսի կանչեն և ճանապարհեն Ռ-----------------ին։ Ինքը Ռ--------------ին տեսել է հագուստով, միայն գլուխն է սափրած եղել, գտնվել է նորմալ հոգեվիճակում։ Ռ---------------ին իր ներկայությամբ են ճանապարհել տուն։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Գ--------------- Լ----------------ի Ա--------------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ՝ Արան և Մուշեղը իր ընկերնեն են, Ռ----------------ը հեռախոս է վերցրած եղել, իրենք երեքով գնացել են Ռ-------------ենց տուն, վերջինիս մայրը զանգահարել էր ոստիկանություն, որից հետո ինչ-որ խոչընդոտ է եղել, իրեն միայն այդքանն է հայտնի։ Իր կարծիքով Ռ-------------ի մայրը սխալ է հասկացել, այդ պատճառով է զանգահարել ոստիկանություն։ Հեռախոսները եղել են երկուսը՝ մեկը իրեն է պատկանել, որը հետագայում վերադարձրել են։ Ռ--------------ին տեսել է իր տան իրերը տեղափոխելու ժամանակ՝ վերջինս և Արան գնացել էին իրեն օգնելու, Ռ------------ի գնալուց հետո նկատել է, որ իր հեռախոսը չկա, ենթադրել է, որ Ռ--------------ը պատահմամբ վերցրել է։ Դրանից հետո իրենք գնացել են Ռ---------------ի տուն որտեղ եղել է նաև նրա մայրը, այնտեղ խոսելուց հետո իր հեռախոսը վերադարձել են։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Լ------------- Գ----------------ի Թ-----------------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ՝ կոնկրետ օրը չի հիշում, տղան եղել է տուն գլուխը սափրված, լարված, սակայն իրեն ոչինչ չի ասել, թե ինչ է պատահել։ Հետո ոստիկաններից է իմացել թե ինչ է կատարվել, իրեն ասել են, որ տեսագրություն կա, սակայն ինքը չի ցանկացել դա նայել, այդքանից հետո նոր իր տղան պատմել է իրեն, որ Մուշեղը իրեն պահել է սենյակում, ստիպել է, որ խոզանակով զուգարանակոնքը մաքրի և այլն։ Իր իմանալով պատճառը հեռախոսի և մեքենայի գումարն է եղել։ Հեռախոսը տվել էին իր որդուն, որպեսզի վերջինս գնա գողություն կատարի և իրենց գումարը վերադարձնի, իսկ հեռախոսը նրա համար է եղել, որ նրանց հետ կապի մեջ լինի։ Իր տղային պահել են երեք օր, վերջին օրը տղան զանգել իրեն ասել է, որ պետք է հեռախոսի գումարը տա, որպեսզի իրեն բաց թողնեն, ինքն էլ գումարը տվել է երբ որդուն տարել են տուն։ Որդուն տուն էր տարել Արան, այդ ժամանակ Ռ-------------ը շատ լարված է եղել, աչքին ինչ-որ բաներ է երևացել, և իրեն զգուշացրել են, որ ուշադիր լինի որպեսզի վերջինս իրեն վնաս չտա։ Երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն իմացել է, որ տղային տարել են տանից ու ինքը սկսել է զանգել է նրա ընկերներին, այդ թվում նաև Արային, սակայն վերջինս ասել է, որ տեղյակ չէ, սակայն կփորձի ճշտել, դրանից հետո Մուշեղը զանգել է և ասել, որ իր մոտ է և կբերեն մեկ ժամից։ Իրեն տղան ասել է, որ իր հետ կատարվածը արել է Մուշեղը, Արան այդ ժամանակ տանը չի եղել։
Հանրային մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դատաքննության և նախաքննության ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասությունները: Դատարան՝ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, որոշեց բավարարել հանրային մեղադրողի միջնորդությունը և թույլատրեց հրապարակել վկա Լ-------------- Գ----------------ի Թ---------------------ի նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների հատվածը:
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Լ---------------- Գ---------------------ի Թ-----------------ը 2024թ. հունիսի 28-ին՝ վկայի դատավարական կարգավիճակով է թիվս այլնի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (․․․) Այդ ժամանակ քանի որ ուշ է լինում նրան տանում են Էրեբունիում գտնվող նրանց տուն, հաջորդ օրը գնում են հեռախոսի տեղը ցույց է տալիս, սակայն հեռախոսի համար 40.000 ՀՀ դրամ գումար են ուզում, որից հետո Ռ---------------ը զանգահարում է իրեն և 40.000 ՀՀ դրամ գումար է ուզում, սակայն ինքը պատասխանում է, որ ինքը գումար չունի և իրեն հայտնում է, որ փողը բեր որ ինքը կարողանա գալ տուն, հետո Արան է վերցրել հեռախոսը և իրեն ասել է, որ 40․000 ՀՀ դրամ գումարը երբ տա տղուն նոր բաց կթողնի, ինքը ասել է եթե տղուս բաց րթողեք ոստիկանություն եմ զանգելու, սակայն այդ ժամանակ արդեն Մուշեղը իրեն ասել է, որ ոստիկանությունից ես մեզ վախացնում։
(հատոր 1-ին գ․թ․ 42-45, դատական նիստի արձանագրություն)
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պատասխանելով նախաքննական և դատարանում տված ցուցմունքների միջև առկա հակասությունների վերաբերյալ հարցերին վկան հայտնեց, որ ինքը հեռախոսով է խոսել ու հնարավոր է ձայները շփոթել է։ Դեպքից արդեն մեկ տարի է անցել և հնարավոր է այժմ ինչ-որ բաներ լավ չհիշի։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Թ----------------- Ա-------------------ի Հ------------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ՝ դեպքի օրը իրեն զանգել են Մուշեղը և Արան ու կանչել են Էրեբունի համայնքում գտնվող իրենց բնակարան որտեղ եղել է նաև «Չխկոն», որի անունը չի հիշում, վերջիններս իրեն չեն ասել պատճառը թե ինչի են կանչում։ Այդ տանը եղել են Մուշեղը, Արան, «Չխկոն» և ինքը։ Մուշեղը իրեն առաջարկել է «Չխկոյին» պատժել իր միջոցով, սակայն ինքը հրաժարվել է ասելով, որ այդ ամենը իրենք էլ կարող են անել, ինքը ուրիշի կամքին հակառակ ոչինչ չի անի։ Այնտեղ լինելու ժամանակ ինքը գումար է տվել Արային և ասել, որ գնա խանութ և խմելու ինչ-որ բան բերի։ Տանը լինելու ժամանակ ինքը տեսել է, որ Մուշեղը տեսանկարահանում է «Չխկոյին» երբ վերջինս ծնկաչոք գնում էր լոգարան, իսկ թե լոգարանում ինչ է արել ինքը չի տեսել, միայն ատամի խոզանակ է տեսել «Չխկոյի» ձեռքին։ Արան այդ ընթացքում տանը չի եղել։ Տեսանյութը ինքը տեսել է քննիչի մոտ։
Ինքը երբ գնացել է այդ բնակարան տեսել է, որ «Չխկոն» մերկ վիճակում մահճակալի կողքին նստած է եղել։ Իրեն Մուշեղն է առաջարկել «Չխկոյի» հետ սեռական հարաբերություն ունենալ, Արան այդ ժամանակ գնացել էր խանութ։ Արան խանութից վերադարձել է այդ տեսանյութը նկարելուց հետո, երբ արդեն Մուշեղն ու «Չխկոն» լոգարանից գնացել էին հյուրասենյակ։ Այդ ընթացքում չի տեսել, որ Արան «Չխկոյին» փորձի օգնել։ Ինքը չգիտի Արան տեղյակ եղել է, թե ինչ նպատակով են իրեն կանչել այդ բնակարան, իրեն զանգահարել է Մուշեղը։ Իրեն վերելակի մոտից դիմավորել է Արան, գնացել են ներս, ներսում եղել են Մուշեղն ու «Չխկոն»։ Ներս մտնելուց և բարևելուց հետո ինքը Արային խնդրել է գնալ խանութ։ Ռ---------------ի մարմնի վրա վնասվածքներ չի նկատել։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Հանրային մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դատաքննության և նախաքննության ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասությունները: Դատարան՝ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, որոշեց բավարարել հանրային մեղադրողի միջնորդությունը և թույլատրեց հրապարակել վկա Թ-------------- Ա------------------ի Հ-------------------ի նախաքննական ցուցմունքները:
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Թ----------------- Ա------------------ի -------------------------ը 2024թ. հոկտեմբերի 17-ին՝ վկայի դատավարական կարգավիճակով է թիվս այլնի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մուշեղին ճանաչում է Խարբերդից, որտեղ ապրել է, երբ դեռ երեխա էին: Մուշեղը տատիկի տուն էր գալիս: Արային ճանաչում է Մուշեղի և իր եղբոր միջոցով: Հետները ուղղակի, սովորական հարաբերությունների մեջ է, հետները կարևոր շփում չի ունեցել: Նրանցից որևէ մեկի հանդեպ թշնամանք չունի: Վերջին անգամ նրանց տեսել է այս տարվա մայիս ամսին, էդ դեպքերի վախտ: Տեսել է Էրեբունիում, իրանց վարձակալած բնակարանում: Էդ բնակարան բացի օրվանից երբևէ չի այցելել: Տելեգրամին զանգ է եկել, հետ է գրել ով ա, հետո զանգել է Մուշեղն էր: Ասեց բա կարաս գաս մի հատ մեր տուն, ասել է ինչ ա եղել, ասեց ոչ մի բան: Ասեց գնա իրանց վարձած տունը, հասցեն ուղարկեց, ինքն էլ պատրաստվել է ու գնացի: Բարձրացել է յոթերորդ հարկ, իրեն դիմավորել են պադեստում: Տանն էին Արան, Մուշեղը և Չխկոն: Չխկոյին ճանաչել է դեմքով, քանի որ գիշերային ժամերին իրան տեսել է Երևանի Զաքյան փողոցում: Մի քանի անգամ հետը խոսել է: Երբևէ Չխկոյի հետ սեռական հարաբերություն կամ սեռական կապ չի ունեցել, չի սիրում էդ տարիքի մարդկանց: Երբ մտել է ինքը քաչալ վիճակում էր, պպզած էր անկողնու կողոքը: Մուշեղը ասել է, որ Չխկոն հարցեր ա ունեցել էդ հարցերի մեջ ինքն էլ ախառնվել իրա հանդեպ քայլ ա արել ու ինքը ուզում ա Չխկոյին նակազատ անի: Ասել է բա ես տուտ պռիչոմ, ասել է հետը կարաս սեռական հարաբերություն ունենաս փողոցային լեքսիկոնով ասեց կամ քունի, կամ ծծցնի: Էդ ասելու ժամանակ Արան ներկայա գտնվել: Իրանցից մեկը ասել է թարգի մենք մերոնցով ենք իբր չհրաժարվեմ: Ինքն էլ ասել է, որ նախ ինքը իրա կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն չի ունենում, հետո գումարի դիմաց է ունենում, հետո էլ զզվում է իրա տիպի մարդկանցից, իր կլիրը ափսոս ա, որ կպցնեմ իրան: Արային խնդրել է, որ գնա սիգարետ ու խմելու բան բերի: Գումարը տվել է Արային, որ գնա բերի: Էդ ընթացքում Մուշեղը Չխկոյին հայհոյել ա ու նկարել: Տանը երկար չի մնացել, մոտ կես ժամ, առհասարակ չի սիրում նման միջավայրեր ու նման մարդկանց հետ մնալ: Երբ Մուշեղը ասել է, որ Չխկոյի հետ սեռական հարաբերություն ունենա Արան չի հանդիմանել Մուշեղին, ինքը լուռ էր: Չխկոյի մռութները կախ էր: Գ----------------ին ճանաչում է երկար ժամանակ ու գիտի ակումբից: Ճանաչում է դեռ 16 թվականից: Հետը սովորական հարաբերությունների մեջ է, թշնամանք չունի: Դեպքից հետո մի անգամ խոսել է հետը, ինքը ասել է, որ Արային ու Մուշեղին են բռնել, ասել է ինչ որ վիդեոներ են տեսել: Ինքը իմացել էր ինչ համար է ըտեղ եղել: Իրա ասելով ինքը բաժնում ասել ա, որ Մանեի ծանոթն ա Չխկոն, ամեն ինչ նորմալ ա: Ես իրան ասել եմ նախ իմ տեղը անպատասխանատու հայտարարություններ մի արեք և հետո Մանեն էդքան վատ մարդ չի, որ մարդու կամքին հակառակ սեռական ոտնձգություն կատարի: Բացի այդ ինքը Չխկոյի հետ մտերիմ չի, ինքը ուր, Չխկոն ուր: Հայտնեց, որ ինքը Չխկոյին չի կպել, իրան չի համոզել, որ հետը սեռական հարաբերություն ունենա, ինչ վերաբերում ա էն հարցին, թե ինչի չի օգնել էդ մարդուն, քանի որ ինքը օգնություն չի խնդրել:
(հատոր 3-րդ գ․թ․ 69-71, դատական նիստի արձանագրություն)
Հրապարակվեց նաև, վկա Թ------------ Հ---------------ի և մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի միջև՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին, կատարված առերես հարցաքննության վերաբերյալ արձանագրությունը, համաձայն որի՝ վկան հայտնել է, որ Արա Մկրտչյանի նկատմամբ թշնամանք չունի, ճանաչում է Մուշեղի և իր եղբոր միջոցով։ Վերջին անգամ տեսել է այդ տարվա մայիսին։
Մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը հայտնել է, որ վկային տեսել է մեկ անգամ՝ իր եղբոր հետ, թշնամանք չունի։
Վկա Թ--------------- Հ------------------ը հայտնել է, որ մեղադրյալին վերջին ագամ տեսել է Էրեբունու տանը, հանրակացարանի 7-րդ հարկում։ Նրա հետ առանձնապես լուրջ խոսակցություն չի ունեցել։ Երբ Արային տեսել է եղբայրը Օնիկը կալանքի վայրում էր գտնվում։ Իր հետ կապվել են տելեգրամի միջոցով։ Իր հետ կապվել է Մուշեղը։ Իրեն Մուշեղը հրավիրել է հանրակացարան։ Իրեն դիմավորել է Արան։ Մուշեղը «Չխկոյի» հետ եղել են ներսում։ Իրեն կանչելու նպատակի մասին ասել է Մուշեղը։ Ասել է, որ «Չխկոն» ղալաթներա արել, որ պետք է հարաբերություն ունենա։ Ինքը ասել է, որ եթե մարդը չի ուզում ոնց անի։ Այդ ժամանակ Արան եղել է խանութուն, քանի որ խնդրել էր գնա խանութից խմելու բան բերի։ Արան եկել և հարցրել է ինչ արեցին, ինքն էլ պատասխանել է, որ ոչ մի բան չի եղել։
Մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը հայտնել է, որ հնարավոր է, որ ինքը շենքի շքամուտքից դուրս գալուց է եղել և վկան շքամուտքում իրեն նկատել է, սակայն ինքը չի նկատել։ Վերջինիս հայտնած տեղեկությունները չի համապատասխանում իրականությանը։ Ինքը դուրս է եկել տանից և չի վերադարձել տուն, դետալային չի ցանկանում ներկայացնել։
Առերես հարցաքննվողները հայտնել են, որ պնդում են իրենց ցուցմունքները։
Վկա Թ------------------ Հ-----------------ը պաշտպանի հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ իրեն առաջինը զանգել է Մուշեղը, հետո չի հիշում։ Երբ գնացել է մուտքի դուռը կողպված է եղել։ Արայի գնալուց հետո չի հիշում կողպված է եղել, թե ոչ։ Երբ մտել է բնակարան Ռ-----------------ը լրիվ մերկ է եղել, մահճակալի կողքին։ Արան «Չխկոյի» հարցերի մասին ոչինչ չի մասել, իրեն դիմավորել է վերելակի մոտ։ Հետո տանը գումար է տվել նրան ու խնդրել որ գնա խանութ ծխախոտ և խմիչք բերի, ու վերջինս գնացել է։ Ռ-------------------ը իրենից օգնություն չի խնդրել, բայց խնդրում էր, որ թողնեն գնա։ Ռ----------------ի մոտ հեռախոս չի տեսել, կապտուկներ չի նկատել։ Արան վերադառնալուց հետո կոնկրետ չի հիշում ինչ է ասել, բայց եթե երկու հոգով են ու տրանս են կանչել, ինչի պիտի կանչեն։ Ենթադրում է, որ իմացել է։
(հատոր 3-րդ գ․թ․ 180-184, դատական նիստի արձանագրություն)
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պատասխանելով նախաքննական և դատարանում տված ցուցմունքների միջև առկա հակասությունների վերաբերյալ հարցերին վկան հայտնեց, որ դեպքից մի քանի ամիս հետո են իրեն կանչել հարցաքննելու, այդ պատճառով մանրամասները չի հիշել։ Հայտնեց, որ պնդում է առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքը։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Ա------------------ Գ-----------------ի Թ---------------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ ինքը Արայի և Մուշեղի հետ ընդհամենը մեկ անգամ է տեսել և խոսակցություն ունեցել։ Ռ-----------------ը իր քրոջ որդին է, սակայն վերջինիս հետ կապ չունի։ Դեպքի մանրամասները իրեն հայտնի չեն։ Ռ------------------ի խնդիրների հետ կապված ինքը ոչինչ չգիտի, իրեն չի հետաքրքրել։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Հանրային մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դատաքննության և նախաքննության ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասությունները: Դատարան՝ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, որոշեց բավարարել հանրային մեղադրողի միջնորդությունը և թույլատրեց հրապարակել վկա Ա------------------ Թ-------------------ի նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների հատվածը:
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Ա----------------- Թ-----------------ը 2024թ. օգոստոսի 21-ին՝ վկայի դատավարական կարգավիճակով է թիվս այլնի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (․․․) Մուշեղ Գաբրիելյանին ու Արա Մկրտչյանին մեկ անգամ է տեսել: Երբ նրանք գնացել են Արբաթ գյուղ, քրոջ աղջիկը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ եկել ու անհանգստացնում են Ռ--------------ին: Իր հիշելով՝ քրոջ որդին բջջային հեռախոսը փոխանցել է նրանցից մեկին և ինքն ասել է, որ գան Արգավանդ: Արդեն Արգավանդում նրանց ասել է, որ եթե Ռ--------------ի հետ հարց ունեն, թող տան մոտ չգնան: հետաքրքրվել է այդ հարցից ու տեղեկացել, որ հեռախոսի խնդիր ա: Արայի և Մուշեղի հետ գնացել է Արբաթ, որտեղ Ռ-----------------ին ասել է նրանց հետ գնա՝ հեռախոսը վերցնելու, ինչից հետո նրանք թող Ռ---------------ին տուն բերեն։ (․․․)
(հատոր 2-րդ գ․թ․ 97-99, դատական նիստի արձանագրություն)
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պատասխանելով նախաքննական և դատարանում տված ցուցմունքների միջև առկա հակասությունների վերաբերյալ հարցերին վկան հայտնեց, որ դեպքից բավականին ժամանակ է անցել, ուստի խնդրում է հիմք ընդունել նախաքննական ցուցմունքը։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Ղ----------- Վ--------------ի Մ----------------ը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ ճանաչում է Արա Մկրտչյանին, վերջինս վարձակալել էր իր բնակարանը, նրան հանդիպել է մի քանի անգամ միայն վարձավճարը վերցնելու նպատակով։ Բնակարանը գտնվել է Երևան քաղաքի ----------------------------- շենքում՝ --------------- բնակարան, այն պատկանել է իրեն, և վարձակալական հիմունքներով հանձնել է Արա Մկրտչյանին։ Արա Մկրտչյանը այնտեղ մնացել է մոտ 2-3 ամիս, իր տեղեկություններով վերջինս այնտեղ բնակվել է միայնակ։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Ն--------------- Գ------------------ը դատաքննության ընթացքում հայտնեց, որ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Մուշեղ Գաբրիելյանը հանդիսանում է իր որդին, ուստի օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանը հայտնեց, որ չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակվեց մեղադրյալի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ Մուշեղն իր ընկերն է, իսկ Ռ---------------ը՝ ծանոթը: Վերջինիս մայրը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ Ռ---------------ին «դռան դեմից գողացել» են: Այնուհետև ինքն ու Մուշեղը գնացել են Երևանի Դավիթաշեն թաղամաս, սակայն ներս մտել է Մուշեղը, իսկ ինքը դրսում սպասել: Մուշեղն այդ անձանց հետ վթարված ավտոմեքենայի գումարը տալու հետ կապված պայմանավորվածություն է ձեռք բերել: Նույն օրն իրենք եկել են Արբաթ գյուղ և Ռ----------ի մայրիկին պատմել եղելությունը: Այնուհետև ինքը, Մուշեղն ու Ռ-------------ը եկել են իր վարձակալած բնակարան՝ հասկանալու գումարը տալու հետ կապված իրենց անելիքները: Հաջորդ օրն ինքն ու Ռ--------------ը գնացել են իր ընկերուհի Գ-----------ին օգնելու՝ նոր բնակարանի իրերը տեղափոխելու հարցով: Այդ ընթացքում նկատել է, որ և՛ Ռ------------ը, և՛ իր ու Գ--------------ի բջջային հեռախոսները չկան: Եկել են եզրահանգման, որ Ռ--------------ը գողացել է բջջային հեռախոսներն ու փախել: Այնուհետև ինքը, Մուշեղն ու Գ-------------ն գնացել են Ռ-------------ի տուն՝ նրան տեսնելու: Վերջինս տանը չի եղել: Որոշ ժամանակ անց Ռ-----------------ին տուն հասցրած տաքսու վարորդի միջոցով տեղեկացել են, որ նա վերադարձել է տուն, ուստի կրկին գնացել են Արբաթ գյուղ: Արդեն Ռ----------------ի տանը վերջինիս և նրա մոր հետ պարզաբանումներ են արել: Ինքը Ռ---------------ի մորն ասել է, որ իր հեռախոսը 40.000 ՀՀ դրամ արժի և ցանկացել է գոնե հեռախոսի տեղն իմանալ: Պարզաբանումների ընթացքում Ռ-------------ի մայրը ոստիկանություն է զանգել: Ոստիկանների գալուց հետո Մուշեղը, որը մինչ այդ բջջային հեռախոսով խոսելիս է եղել Ռ---------------ի քեռու հետ, դուրս է եկել տնից: Այնուհետև ինքն ու Գ-----------ն են դուրս եկել և վերադարձել Երևան: Հաջորդ օրը Ռ--------------ի քեռուն են տեսել, ինչից հետո Ռ-----------ի հետ Արբաթ գյուղից եկել են Երևան, որպեսզի Ռ-------------ը ցույց տա այն տեղը, որտեղ վաճառել է իր բջջային հեռախոսը: Վաճառակետը փակ է եղել, ուստի ինքը, Ռ------------ը և Մուշեղը գնացել են իր բնակարան, որտեղ ինքը Ռ---------------ին մեկ անգամ ապտակել է՝ իրեն խաբելու համար: Արա Մկրտչյանը հայտնել է նաև, որ Ռ-----------------ի գլուխը սափրել են նրա համաձայնությամբ: Այդ օրը ո՛չ ինքը, ո՛չ էլ Մուշեղը Ռ----------------ի նկատմամբ որևէ տեսակի բռնություն չեն գործադրել: Հաջորդ օրը, երբ մի պահ վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Ռ-------------ը մերկ է: Հետաքրքրվել է, թե ինչու է մերկ, Մուշեղն էլ պատասխանել է, որ «տոչնի ա»: Այնուհետև կրկին դուրս է եկել տնից, իսկ վերադառնալուց հետո Ռ-------------ինն տեսել է հագուստով: Իր տուն մտնելուց հետո եկել են նաև Մուշեղի ծնողները: Մուշեղի հայրն ասել է, որ Ռ----------------ին տուն տանեն, ինչից հետո ինքը Ռ-------------ին տաքսով տարել է Արբաթ՝ ճանապարհին վերցնելով Գ--------------ին: Արբաթ գյուղում Ռ----------------ի մայրը իրեն 40.000 ՀՀ դրամ է տվել: Արա Մկրտչյանը հերքել է Ռ--------------ի հետ գողության գնալու հանգամանքը: Հայտնել է նաև, որ ինքն իր բնակարանում չի տեսանկարահանել Ռ---------------ին, բայց Մուշեղի ձեռքին հեռախոս տեսել է: Ինքն իր բնակարան Թ------------------ անունով տրանսգենդեր չի հրավիրել և չգիտի Մուշեղը հրավիրել է, թե՝ ոչ: Ռ-------------ը չի փորձել իր տնից դուրս գալ, ինքն էլ նրա առաջը չի փակել: Երբ Ռ-------------ն իր տանն է եղել, այդ ընթացքում իրենց մի քանի անգամ այցելել է Գ--------------ն: Նկարագրված իրադարձություններից մի քանի օր հետո ինքն ու Մուշեղը կրկին գնացել են Արբաթ գյուղ՝ Ռ-----------ի տուն՝ հասկանալու համար պարտք եղած գումարը տալու է, թե՝ ոչ:
2024 թվականի հունիսի 29-ին հարցաքննված Արա Մկրտչյանը ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ պնդելով նախկին ցուցմունքը: Բացի այդ, հրաժարվել է պատասխանել քննիչի այլ հարցերի։
(հատոր 1-ին գ․թ․ 90-95, 145-146, դատական նիստի արձանագրություն)
Մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, ընդունում է ինրեն առաջադրված մեղադրանքը, և որ Ռ------------- Հ------------------ին ճանաչում է 2023 թվականի դեկտեմբեր ամսից և վերջինիս հետ ունեցել է մտերմիկ հարաբերություններ, ծանոթացել է ընդհանուր ծանոթների միջոցով։ Ռ---------------ի կողմից մեքենաները վթարի ենթարկելու մասին իմացել է դեպքի օրը, երբ գնացել են Դավիթաշեն, այնտեղ իմացել է նաև, որ Ռ-------------ը պարտք է 1000 ԱՄՆ դոլարի չափով։ Ռ---------------ի մայրը զանգահարել է իրեն և ասել է, որ իր տղային եկել տան դիմացից տարել են ու խնդրել է ինչ-որ բանով օգնել։ Մինչև իր ինչ-որ բան ճշտելը իրեն զանգահարել է Ռ----------------ը և ասել է իր տեղը, ինքն էլ գնացել է այդ հասցեով և այնտեղ ասել են, որ Ռ-----------------ը 1000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք, վերջինս իրեն խնդրել է խոսել այդ մարդկանց հետ, հետագայում այդ գումարը տանեցիներից ուզելու և վերադարձնելու նպատակով։ Ինքը խղճացել է Ռ-----------------ին և այդ մարդկանց աել է, որ ինքը կտա այդ գումարը։ Իրենք գողություն չեն պլանավորել, Ռ------------------ին նման հանձնարարություն չեն տվել։ Ռ---------------ը իրենց հեռախոսները վերցրել էր, սակայն իրենք դա որպես գողություն չեն դիտարկել, միայն հարցրել են, թե որտեղ է այդ հեռաոսները վաճառել։ Հեռախոսները չեն կարողացել հետ վերադարձնել, քանի որ դրանք արդեն վաճառված են եղել։ Այդ օրը ոստիկանություն զանգահարել է կամ Ռ--------------ը, կամ վերջինիս տանեցինը, ասելով, որ իրենք անհանգստացրել են նրանց, սակայն այդպիսի բան չի եղել։ Այդ օրը արդեն ուշ ժամ է եղել և իրենք որոշել է, որ Ռ----------------ը մնա իրենց հետ, որպեսզի առավոտյան տանի հեռախոսների տեղը ցույց տա, սակայն հետո իմացան որ արդեն վաճառվել է։ Հաջորդ օրը իր ծնողներն են գնացել այդ տուն և ասել են, որ թողնեն գնա Ռ----------------ը, իրենք էլ պայմանավորվել են, որ գնա տուն գումարը վերադարձնի։ Իրենք տեսանյութը ոչ մի տեղ չեն տարածել։ Իրենք տուժողի մորը չեն զանգահարել։ Ռ----------------ին այդ բնակարանում բռնի չեն պահել, եթե վերջինս ցանկություն ունենալ գնալու կարող էր գնալ։ Հետագայում հասկացել են, որ սխալվել են և մի փոքր չափը անցել են բնակարանում կատարվածի մասով։ Արա Մկրտչյանը այդ ամենում ոչ մի դերակատարություն չի ունեցել։ Արա Մկրտչյանը բնակարանից հեռացել է մինչև այդ գործողությունները սկսելը, վերադարձել է երբ այդ եմնը վերջացած է եղել։ Ռ----------------ին տուն է ուղեկցել Արա Մկրտչյանը և այդ նույն օրը գումարը իրենց վերադարձրել են։
Հայտնեց, որ բնակարանում կատարվածի մասով հարցերին պատասխանելուց հրաժարվում է։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը 2025 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Արա Մկրտչի Մկրտչյանի վերաբերյալ կայացրել է մեղադրական վերդիկտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի վերաբերյալ կայացրել է մեղադրական վերդիկտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով։»։

Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտի՝ Դատարանի պատճառաբանությունը և եզրահանգումները վերտառությամբ բաժնում արձանագրել է հետևյալը. (…) Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հաստատված է համարում, որ 2024 թվականի մայիսի 24-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմամաներում, Արա Մկրտչյանը և Մուշեղ Գաբրիելյանն Արարատի մարզի --------------------------------- տան մոտ հանդիպել են իրենց ծանոթ Ռ-------------- Հ--------------------------ին և վերջինիս զրուցելու համար իրենց հետ հրավիրել են Արա Մկրտչայնի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի -------------------------- շենքի --------------- բնակարան: Նշված վայր հասնելուց և բնակարան մտնելուց անմիջապես հետո Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ------------- Հ--------------------ի կողմից իրենց միջև առկա հարաբերությունները պարզելու նպատակով իրենց հետ հանդիպելուց խուսափելու համար ծեծի ենթարկելու և նվաստացնելու միջոցով առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտավորությամբ միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով անձի ինքնասիրությունը նվաստացնող սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել Ռ----------------- Հ------------------ի հասցեին, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրելել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին: Դրանից հետո, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը խմբի կազմում միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով մինչև 2024թ. մայիսի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում խմբի կազմում բնակարանի դուռը կողպելու, վերջինիս հսկելու միջոցով նշված բնակարանում ապօրինի պահել և այդ կերպ ազատությունից ապօրինի զրկել են Ռ------------------ Հ-------------------------ին: Այդ ողջ ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը ծեծի ենթարկելու և նվաստացնելու միջոցով առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտավորությամբ շարունակելով փոխլրացնել միմյանց գործողությունները՝ անձի ինքնասիրությունը նվաստացնող սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել Ռ---------------- Հ------------------ի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և առարկաներով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրելել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին, ապա վերջինիս նվաստացնելով և ստորացնելով սափրել են գլխի մազերը, ստիպել են հանել հագուստները և մերկանալ, ինքն իր հասցեին հնչեցնել ինքնասիրությունը ծանր կերպով նվաստացնող հայհոյանքներ, կռացած չորեքթաթ վիճակով քայլելով շարժվել բնակարանում: Դրանից բացի, Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ----------------- Հ-------------------ին առանձնակի տանջալից ապրումներ պատճառելու նպատակով նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով վերջինիս մերկ վիճակում ստիպել են մտնել բնակարանի սանհանգույց և ատամի խոզանակով մաքրել զուգարանակոնքի ներսի հատվածը, ապա ստիպել են դրանով մաքրել իր ատամները, ինչպես նաև բնակարան են հրավիրել ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող, ինքնությունը չպարզված անձնավորությանը և վերջինիս Ռ---------------- Հ-----------------------ի ներկայությամբ առաջարկել են կամքին հակառակ սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարել նրա հետ, սակայն ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հրաժարվել է դա կատարել և հեռացել է: Այս ողջ ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը միմյանց գործողությունները փոխլրացնելով Ռ--------------- Հ---------------------ին առանձնակի տանջալից ապրումներ պատճառելու նպատակով իրենց մոտ գտնվող բջջային հեռախոսով տեսանկարահանել են Ռ----------------- Հ----------------------ին ապօրինի ազատությունից զրկելու և առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճատող իրենց գործողությունները և սպառնացել են հետագայում դրանք հրապարակել։ Այլ խոսքով, Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի համար կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը, ինչպես նաև Արա Մկրտչյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի համար կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը։
Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում մարդուն ազատությունից ապօրինի զրկելու համար, որն առևանգելու հետ կապված չէ: Ազատությունից ապօրինի զրկելն ու մարդուն առևանգելը սահմանակից հանցագործություններ են: Սակայն, ի տարբերություն առևանգելու հանցակազմի, ազատությունից ապօրինի զրկելը, իրականացվում է առանց մարդուն իր կամքին հակառակ մի վայրից մյուսը տեղափոխելու: Սույն հանցագործության հիմնական անմիջական օբյեկտը մարդու անձնական (ֆիզիկական) ազատությունն է: Տվյալ հանցագործությունից տուժող կարող է հանդիսանալ ցանկացած մարդ՝ անկախ սեռից, տարիքից, զբաղմունքի տեսակից և այլն։ Այս հանցագործության օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է մարդուն տեղափոխվելու, գտնվելու վայրն ընտրելու, այլ մարդկանց հետ շփվելու ազատությունից ապօրինաբար զրկելու մեջ։ Օրինակ՝ տուժողի բռնի արգելափակումը որևէ շինության մեջ։ Ազատությունից ապօրինի զրկելու եղանակներ կարող են լինել ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնությունը կամ երկուսն էլ միաժամանակ։ Ազատությունից ապօրինի զրկելու սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Այսինքն՝ անձը տվյալ դեպքում պետք է գիտակցի, որ ապօրինաբար մեկ ուրիշին զրկում է ազատությունից։
(...)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտը հավաքական բնույթ է կրում, այն բաղկացած է մարդու կյանքի և առողջության, ինչպես նաև անձի հոգեբանական և բարոյական անձեռնմխելիության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններից։
Ընդ որում, ուշագրավ է, որ քննարկվող հոդվածում օրենսդիրը չի կոնկրետացրել, թե ինչ գործողությունների ձևով կարող է արտահայտվել հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ՝ հանրորեն վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը)՝ սահմանափակվելով հանրության համար վտանգավոր հետևանքների շրջանակի ընդգծմամբ (ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու այլընտրանքային հետևանքներով), որոնց առաջացման դեպքում արարքը կարող է որակվել նշված հոդվածով։ Հատկանշական է նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածով հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը ներառում է անձին ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելուն ուղղված ցանկացած գործողություն (անգործություն)։
Անդրադառնալով ֆիզիկական ուժեղ ցավի և հոգեկան ուժեղ տառապանքի բովանդակությանը՝ պարզ է դառնում, որ «ֆիզիկական ուժեղ ցավի կամ հոգեկան ուժեղ տառապանքի» տարրի բովանդակության գնահատման չափանիշների որոշակիացումը շարունակում է մնալ արդիական ինչպես ներպետական, այնպես էլ միջազգային մակարդակում, մասնավորապես` «Խոշտանգումների և այլ դաժան, անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի ու պատժի դեմ» կոնվենցիայի 1-ին հոդվածում և փոխկապակցված միջազգային և տարածաշրջանային փաստաթղթերում, այդ թվում` Եվրոպական կոնվենցիայի ժամանակակից մեկնաբանություններում։ Այս առումով հարկ է նշել, որ հենց ֆիզիկական ցավի ու հոգեկան տառապանքի ուժգնության աստիճանն է այն հիմնական չափանիշը վատ վերաբերմունքի դրսևորման ձևերը տարբերակելու և համապատասխան քրեաիրավական գնահատական տալու համար։
Նախորդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո պետք է փաստել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայում նշված՝ «ֆիզիկական ուժեղ ցավի կամ հոգեկան ուժեղ տառապանքի» այլընտրանքային հետևանքների առաջացումը գնահատելիս պետք է հաշվի առնել, որ՝
- ցավի առկայությունը չի պահանջում, որ պարտադիր այն լինի ծայրահեղ, երկար, մշտական, սուբյեկտի համար դժվար դիմանալու, չպետք է ներառի մահ, օրգանի անբավարարություն կամ որոշակի ֆունկցիայի լուրջ խանգարում, ուժեղ ցավը կարող է նաև կարճատև լինել,
- ուժգնությունը կարող է առաջանալ անհատական մեթոդից կամ մեթոդների կուտակումից կամ համադրությունից (ինչպես սովորաբար ցավ է պատճառվում), որը տեղի է ունենում մի առիթով կամ որոշակի ժամանակահատվածում,
- հոգեկան տառապանքը կարող է ուժեղ լինել՝ առանց զուգակցվելու ֆիզիկական ցավի հետ։
Միաժամանակ, Ֆիզիկական ցավի կամ հոգեկան տառապանքի ուժգնության աստիճանը գնահատելիս կարևոր է նաև «խստության նվազագույն մակարդակի» թեսթի օգտագործումը, որը կիրառվում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Դատարանը նշել է, որ դաժան վերաբերմունքը պետք է ուժգնության նվազագույն մակարդակի հասնի, որպեսզի դիտարկվի 3-րդ հոդվածի շրջանակներում: Ուժգնության նվազագույնի գնահատումը հարաբերական է. Դա կախված է գործի բոլոր հանգամանքներից, ինչպիսիք են՝ բուժման տևողությունը, դրա ֆիզիկական և մտավոր ազդեցությունները և, որոշ գործերով, զոհի սեռը, տարիքը և առողջական վիճակը: Նշվածի հաշվառմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի շրջանակներում գործողությունը (անգործությունը) որպես ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառող վերաբերմունք դիտարկելու համար այն պետք է ունենա Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից կիրառվող չափանիշներին համարժեք խստության նվազագույն աստիճան։
Մեղադրյալներ՝ Արա Մկրտչյանի և Մուշեղ Գաբրիելյանի արարքում նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, Ռ------------- Հ---------------------ին ազատությունից ապօրինի զրկելու և վերջինիս հետ խմբի կազմում ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու փաստը հաստատվում է քրեական գործով ձեռք բերված և միմյանց հետ փոխկապակցված մի շարք վերաբերելի ապացույցներով, մասնավորապես՝ «Դեպքի վայրի զննություն» քննչական գործողությամբ, առգրավում կատարելու մասին արձանագրությամբ, մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի «iPhone» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությամբ, «Մագնիսական կրիչի բովանդակության զննում» քննչական գործողություններով, «Փաստաթղթի բովանդակության զննում» քննչական գործողությամբ, հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ թիվ 013953 արձանագրությամբ, ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրություններով, տուժող Ռ------------- Հ---------------ի ցուցմունքով, վկաներ՝ Թ---------------- Հ--------------ի, Լ--------------- Թ----------------ի, Ա----------------- Թ-------------------ի, Ս----------- Մ--------------ի, Գ-------------- Ա---------------ի և Ղ------------- Մ------------------ի ցուցմունքներով, ինչպես նաև մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի ցուցմունքով։
Ընդ որում` Դատարանն արձանագրում է, որ վերը նշված փաստական հանգամանքներն ամրագրող վերոթվարկյալ ապացույցները համադրվում են միմյանց հետ, չեն հակասում և ունեն ներքին տրամաբանություն։
Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ տուժող Ռ--------------- Հ---------------ի, վկա Թ------------- Հ-----------------ի և մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի ցուցմունքներին, այն մասով, որ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը՝ Ռ------------ Հ-------------------ին ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու գործողություններին չի մասնակցել, մասնավորապես՝ այդ ընթացքում վերջինս վկա Թ----------------- Հ-----------------ի խնդրանքով գնացել է խանութ և վերադարձել է միայն, երբ ամեն ինչ ավարտված է եղել։ Քրեական գործով որպես ապացույց ճանաչված և դատարանում հետազոտված «IMG_1317» անվամբ տեսանյութի ուսումնասիրությունից պարզ երևում է, որ տեսանյութի 00:25 վայրկյանից սկսած բազմոցին նստած Ռ-------------- Հ------------------ին ձեռքով հարվածներ հասցնող անձը Արա Մկրտչյանն է, ինչը նաև իր ցուցմունքով հաստատել է վկա Թ--------------- Հ-------------ը։ Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ Ռ--------------- Հ----------------ին Արա Մկրտչյանը և Մուշեղ Գաբրիելյանը ապօրինի ազատությունից զրկել և պահել են հենց Արա Մկրտչյանի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի ------------------------ շենքի -------------- բնակարանում, ինչը ևս հաստատում է մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի առնչությունը տվյալ հանցանքի կատարմանը։
Հաշվի առնելով վերոգրյալը, Դատարանը արձանագրում է, որ տուժող Ռ-------------- Հ--------------------ի հետագա ցուցմունքները, վկա Թ---------------- Հ-------------------ի և մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի կողմից տրված ցուցմունքները Արա Մկրտչյանի մասով արժանահավատ չեն, չունեն ներքին տրամաբանություն և նպատակ են հետապնդել մեղադրյալ Արա Մկրտչյանին քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու։
Հիմք ընդունելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերը մեջ բերված թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցները, Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք են բերվել բավարար ապացույցների համակցություն, որոնց պայմաններում հաստատապես հնարավոր է հանգել այն համոզման, որ մեղադրյալներ Արա Մկրտչյանը և Մուշեղ Գաբրիելյանը նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, Երևան քաղաքի ------------------------ շենքի --------------------- բնակարանում, ազատությունից ապօրինի զրկել և խմբի կազմում ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք են պատճառել Ռ-------------------- Հ-----------------ի Հ---------------------ին, ուստի նման պայմաններում հաստատապես հնարավոր է հանգել այն համոզման, որ մեղադրյալներ Արա Մկրտչյանի և Մուշեղ Գաբրիելյանի արարքներին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական
Այսպիսով՝ ապացուցված է մեղադրյալներ Արա Մկրտչյանին և Մուշեղ Գաբրիելյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը) և այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը կատարվել է նրա կողմից և ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Հաստատված համարելով մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջիններս ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի:
(...)
Դատարանը մեղադրյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում ինչպես նրանց կատարած գործողությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աuտիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող տվյալները:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, որպես Մուշեղ Գաբրիելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առնում այն, որ վերջինս նախաքննության սկզբից ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը և զղջացել է կատարածի համար։
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածով արձանագրում է, որ Մուշեղ Գաբրիելյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը, որպես մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ արձանագրում է վերջինիս դատվածություն չունենալը։
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, որպես Արա Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առնում այն, որ վերջինս վերջինս մասնակցել է 44-օրյա պատերազմին:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածով արձանագրում է, որ Արա Մկրտչյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Դատարանը, որպես մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ արձանագրում է վերջինիս դատվածություն չունենալը, ինչպես նաև դրական բնութագրվելը։
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի՝ օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների պահպանումը:
(...)
Վերոգրյալ իրավական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների լույսի ներքո Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի և 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի սանկցիաները հնարավորություն է տալիս Դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցավորի անձից, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներից, ինչպես նաև գործի այլ տվյալներից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժաչափերից որևէ մեկը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների, ինչպես նաև վերևում նշված փաստական հանգամանքների գնահատման արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանը իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով 2 (երկու) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով 3 (երեք) տարի ժամկետով, ինչը տվյալ դեպքում, համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից և բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների իրականացման տեսանկյունից:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով մեղադրյալ՝ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի պատժի սկիզբը պետք է հաշվարկել 2024 թվականի հունիսի 29-ից։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների, ինչպես նաև վերևում նշված փաստական հանգամանքների գնահատման արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանը՝ իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով 2 (երկու) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով 3 (երեք) տարի ժամկետով, ինչը տվյալ դեպքում, համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից և բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների իրականացման տեսանկյունից:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով մեղադրյալ՝ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել Արա Մկրտչի Մկրտչյանի` 2024 թվականի հունիսի 29-ից մինչև 2025 թվականի հունիսի 29-ը անազատության մեջ պահվելու 1 (մեկ) տարի ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով։
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Արա Մկրտչի Մկրտչյանի պատժի սկիզբը պետք է հաշվարկել վերջինիս արգելանքի տակ վերցնելու պահից։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալների նկատմամբ Դատարանի կողմից որոշած պատժաչափը համապատասխանում է ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ և 78-րդ հոդվածներով ամրագրված քրեական պատժի և պետական հարկադրանքի «Համաչափության» սկզբունքին:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի «iPhone» ապրանքանիշի սև երանգի պատյանով, հետնամասի ստորին հատվածում լատինատառ «Designed by Apple in California Assembled in China, Model A1784 FCC ID:BCG-E3092A IC:579C-E3092A» գրառումներով սև երանգի բջջային հեռախոսի տնօրինման հարցը, Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո այն պետք է վերադարձնել Մուշեղ Գաբրիելյանին կամ նրա կողմից լիազորված անձին։
Քննության առնելով քննիչի որոշմամբ որպես արտավարույթային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված և քրեական վարույթին կցված՝ մագնիսական կրիչ հանդիսացող լազերային սկավառակի, «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի օգոստոսի 28-ին «3499ե» նիշքով ստացված թվային տվյալները կրող լազերային սկավառակի, «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի օգոստոսի 23-ին «3498ե» նիշքով ստացված թվային տվյալները կրող լազերային սկավառակի, «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի նոյեմբերի 1-ին «4425ե» նիշքով ստացված տվյալները կրող թղթային կրիչի, «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2024 թվականի հոկտեմբերի 28-ին «4426ե» նիշքով ստացված տվյալները կրող թղթային կրիչի տնօրինման հարցը, Դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է պահել գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Քննության առնելով մեղադրյալ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը
Քննության առնելով մեղադրյալ Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ կիրառված խափանման միջոց՝ վարչական հսկողությունը, Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո կիրառված՝ 4․000․000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամ գրավը՝ պետք է վերադարձնել գրավատու՝ Կարեն Սերոբի Կյուրեղյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին:
Դատարանը գտնում է նաև, որ վարույթային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածով նախատեսված վարույթային ծախսը բացակայում է: (…)»։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի պաշտպան Հ.Ճարոյանը (այսուհետ նաև՝ Առաջին բողոքաբեր) նշել է, որ Ռ------------- Հ------------------ի Հ----------------------ը Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ, իսկ Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի հետ՝ նորմալ: Ռ---------------- Հ---------------------------ն ավտոմեքենա է «արենդով» վերցրել ու վթարի ենթարկվել, վնասի չափը կազմել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որը պետք է վճարեր մինչև 21.05.2024թ.-ը: 21.05.2024թ.-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, հիշյալ ավտոմեքենայի սեփականատերը եկել է Ռ․Հովհաննիսյանի բակ, ինչից հետո միասին գնացել են Երևանի Դավիթաշեն թաղամաս՝ գումարի կապակցությամբ խոսելու։ Ռ․Հովհաննիսյանի խնդրանքով Դավիթաշեն են գնացել և ավտոմեքենայի սեփականատիրոջ հետ հանդիպել են Մուշեղ Գաբրիելյանն ու Արա Մկրտչյանը, որի ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանն ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը խոստացել է, որ ինքն այդ գումարը կվճարի, որից հետո երեքով հեռացել են Դավիթաշենից։ Ռ------------------ Հ-------------------------ը ստում է, որ Դավիթաշենից վերադառնալուց մեկ օր հետո Արա Մկրտչյանի կողմից վարձակալած բնակարանում հանդիպել է Մուշեղ Գաբրիելյանի հետ և քննարկել Բելգիայից եկած կնոջից «iPhone 15 pro max» բջջ հեռախոս գողանալու վերաբերյալ հարցերը: 22.05.2024թ.-ին Ռ------------ Հ-----------------ը գողացել է Մուշեղ Գաբրիելյանի, Արա Մկրտչյանին և Գ----------------- Ա------------------ին պատկանող բջջային հեռախոսները։ 23.05.2024թ.-ին Ռ--------------- Հ--------------------ը վերադարձել է տուն, որի դիմաց տեսել է Մուշեղ Գաբրիելյանին, Արա Մկրտչյանին ու Գ--------------- Ա-----------------ին, ովքեր պահանջել են, որ նա հետ վերադարձնի իրենցից գողացած բջջային հեռախոսները, առաջացել է վեճ, որը նկատել է Ռ-------------------- Հ---------------------ի մայրը և ահազանգել ոստիկանություն: Ոստիկաններին տեսնելուն պես Մուշեղ Գաբրիելյանը «փախել» է: Մոտ 4-5 րոպե հետո Արա Մկրտչյանը և Գ----------------- Ա----------------ը նույնպես գնացել են։ 24.05.2024թ.-ին՝ ժամը 18:00-ին Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը կրկին գնացել են Ռ----------------- Հ--------------------ի բնակության վայր՝ առաջարկելով գնալ և խոսել, որից հետո գնացել են Արա Մկրտչյանի կողմից վարձակալած բնակարան։ 24.05.2024թ.-ին՝ ժամը 18:00-ից հետո այդ բնակարանում տեղի ունեցած փաստական հանգամանքները տեսաձայնագրվել են և, որպես անհերքելի ապացույցներ, անհրաժեշտ է հիմք ընդունել տեսաձայնագրությունը, դատարանում տուժող Ռ--------------- Հ------------------ի Հ----------------------ի կողմից և վկա Թ--------------- Ա-----------------ի Հ-----------------ի կողմից տրված ցուցմունքները։ 25.05.2024թ.-ին Ռ-------------- Հ---------------ը հեռացել է նշված բնակարանից։ 25.05.2024թ.-ին այդ բնակարանից հեռանալուց հետո Ռ------------ Հ-------------------ն առողջության հետ կապված հիվանդանոց չի դիմել, որևէ անձի մոտ իր առողջությանը վնաս պատճառելու, իրեն ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու մասին որևէ անձի չի հայտնել։ 26.06.2024թ.-ին՝ ժամը 13:26-ին, այդ բնակարանում տեղի ունեցած դեպքից ավելի քան 1 (մեկ) ամիս հետո, Ռ------------ Հ-------------ի Հ------------------ը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոն բաժնում տվել է հաղորդում հանցագործության մասին, որը հետևյալն է՝ «Տալիս եմ հողորդում այն մասին, որ իմ ծանոթներ Մուշեղը և Արան, 2024 թվականի մայիսի 24-ին պարտք պահանջի վերաբերյալ ծագած վիճաբանության ընթացքում ինձ պահել են Արայի բնակարանում, որը գտնվում է Երևան քաղաքի -------------------------հասցեում և ծեծի են ենթարկել։»։
Առաջին բողոքաբերի գնահատմամբ՝ ներկայացված անհերքելի ապացույցներից հետևում է, որ 24.05.2024թ.-ին Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը Ռ---------------- Հ-------------------ին Արա Մկրտչյանի կողմից վարձակալած բնակարան չէին հրավիրի և նրա հետ որևէ գործողություն չէին իրականացվի, եթե նա Մուշեղ Գաբրիելյանից, Արա Մկրտչյանից և Գ---------------- Ա-------------------ից չգողանար նրանց պատկանող բջջային հեռախոսները: 2024 թվականի մայիսի 24-25-ին Ռ-------------- Հ-----------------------ն առանց խոչընդոտի կարող էր հետանալ այդ բնակարանից, որը չի կատարել։ 2024 թվականի մայիսի 24-25-ին տեղի ունեցածի մասին հաղորդումը Ռ----------------- Հ-----------------------ը ներկայացրել է բնակարանում տեղի ունեցած դեպքից ավելի քան 1 (մեկ) ամիս հետո։
Առաջին բողոքաբերն ընդգծել է, որ եթե 2024 թվականի մայիսի 24-25-ին Արա Մկրտչյանի կողմից վարձակալած բնակարանում Ռ--------------- Հ----------------------ին ազատությունից ապօրինի զրկել են, և/կամ այնտեղ տեղի ունեցած դեպքերը Ռ----------------- Հո-----------------ին ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք են պատճառել, ապա ինչո՞ւ է Ռ----------------- Հ-----------------------ի Հ---------------------ն այդ մասին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Էրեբունի բաժնում հաղորդումը ներկայացրել տեղի ունեցած դեպքից ավելի քան 1 (մեկ) ամիս հետո։
Ըստ Առաջին բողոքաբերի՝ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչի Մկրտչյանը չեն կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքներ, այսինքն՝ վարույթն իրականացնող մարմինը մեղադրյալներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ակնհայտ անհիմն մեղադրանք է առաջադրել, որից էլ հետևում է, որ դատարանը մեղադրյալներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում պետք է արդարացնի՝ կայացնի արդարացման վերդիկտ։
Առաջին բողոքաբերի կարծիքով՝ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք, քանի որ այդ բնակարանում տեղի ունեցած դեպքերը կատարվել են Ռ--------------- Հ--------------------ի Հ--------------------------ի կողմից իրականացված գործողությունների արդյունքում։ Քանի որ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքներ, ապա սույն կետում նշված իրավակարգավորումներից հետևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացներ արդարացման դատավճիռ։ Քանի որ Մուշեղ Գաբրիելյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք, իսկ Արա Մկրտչյանի կողմից վարձակալած բնակարանում տեղի ունեցած դեպքերը տեղի են ունեցել Ռ----------------- Հ---------------------------ի կողմից իրականացված գործողությունների արդյունքում, հետևաբար Մուշեղ Գաբրիելյանի նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատավճիռ։
Առաջին բողոքաբերի պնդմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 354-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դատական սխալ, որի արդյունքում խախտվել են մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի իրավունքներն ու շահերը, Առաջին ատյանի դատարանը, կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ճիշտ չի կիրառել նյութական օրենքը և կատարել է քրեադատա¬վարական օրենքի էական խախտումներ։
Ելնելով վերոգրյալից՝ Առաջին բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը և կայացնել արդարացման դատական ակտ կամ գործն ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության։

Մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի պաշտպան Հ.Հարությունյանը (այսուհետ նաև՝ Երկրորդ բողոքաբեր) գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական և նյութական օրենքի էական խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Երկրորդ բողոքաբերը նախ նշել է, որ ստացել է տուժող Ռ--------------------- Հ----------------------------ի դիմումի օրինակը՝ ուղղված Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանին և մեղադրյալ Արա Մկրտչյանին, որով տուժողը հայտնել է մեղադրյալի հետ հաշտության մասին։ Երկրորդ բողոքաբերն ընդգծել է, որ Արա Մկրտչյանն այս մասով ընդունում է մեղադրանքը, չի առարկում և համաձայն է, որպեսզի իր նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը՝ տուժողին ազատությունից ապօրինի զրկելու մասով, դադարեցվի տուժողի հետ հաշտության ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով։
Երկրորդ բողոքաբերը, մեջբերելով տուժող Ռ------------------- Հ-------------------ի Հո----------------------------ի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, գտել է, որ դրանց վերլուծության արդյունքում կարելի է եզրահանգել, որ տուժողը թե՛ նախաքննական, թե՛ դատաքննական ցուցմունքներով հայտնել է Արա Մկրտչյանի կողմից իրեն հարվածելու մեկ դրվագի մասին, ինչից ինքը զգացել է ֆիզիկական ցավ, սակայն՝ ոչ ուժեղ, չի զգացել հոգեկան տառապանք։ Ըստ տուժողի՝ մյուս բոլոր գործողությունները կատարել է մյուս մեղադրյալը՝ Մուշեղ Գաբրիելյանը, իսկ Արա Մկրտչյանը տուժողին նույնիսկ չի հայհոյել կամ այլ կերպ վիրավորել։ Նշել է, որ Արան տանը չի եղել, երբ Մուշեղ Գաբրիելյանը իր հանդեպ ստորացուցիչ գործողություններ է կատարել և այդ ամենը տեսաձայնագրել, ավելին՝ Արա Մկրտչյանը ցուցաբերել է կարեկցանք՝ տուժողին ասելով, որ նա դուրս գա մահճակալի տակից։ Տուժողի ցուցմունքից էական է նաև այն հատվածը, որ իր մազերը սափրել են իր խնդրանքով, քանի որ ինքը նյարդերից կարող էր դրանք պոկել։
Մեջբերելով վկա Լ----------------- Գ-------------------ի Թ--------------------ի ցուցմունքները՝ Երկրորդ բողոքաբերը ընդգծել է, որ դրանցով հաստատվում է տուժողի հայտնած տվյալներն առ այն, որ ստորացուցիչ բնույթի բոլոր գործողությունները կատարվել են Մուշեղ Գաբրիելյանի կողմից, իսկ Արա Մկրտչյանը այդ ժամանակ բնակարանում չի եղել։ Այս ցուցմունքից էական է նաև այն, որ Արա Մկրտչյանը դեպքից հետո տուժողին ուղեկցել է տուն, այսինքն, ցուցաբերել է կարեկցանք և հոգացողություն, ինչը տրամաբանական չէր լինի, եթե Արա Մկրտչյանը ևս տուժողին խոշտանգած լիներ։
Անդրադառնալով վկա Թ---------------- Ա------------------ի Հ---------------------ի ցուցմունքներին՝ Երկրորդ բողոքաբերը գտել է, որ դրանցով հաստատվում է, որ տրանսգենդեր անձնավորությանը զանգահարել և կանչել է Մ․Գաբրիելյանը, տուժողի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու առաջարկը արել է Մ․Գաբրիելյանը, տուժողին ստորացրել է Մ․Գաբրիելյանը, այդ ամենը տեսաձայանգրել է Մ․Գաբրիելյանը, իսկ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը այդ ընթացքում տանից բացակայել է։
Երկրորդ բողոքաբերի կարծիքով՝ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքները վերլուծելու արդյունքում կարելի է եզրահանգել, որ դրանով հաստատվում են տուժողի հայտնած տվյալներն առ այն, որ Արա Մկրտչյանը տուժողին հարվածել է մեկ դրվագում, իսկ տուժողի գլուխը սափրել են նրա կամքով։ Նշված ցուցմունքով հաստատվում է նաև այն, որ տուժողի հանդեպ ստորացուցիչ բնույթի գործողություններ կատարելու պահի դրությամբ Արա Մկրտչյանը բացակայել է տանից։ Սույն ցուցմունքից էական է նաև այն, որ տուժողը հափշտակել է մեղադրյալի բջջային հեռախոսը և մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի գործողությունների՝ մեկ դրվագում նրան հարվածելու շարժառիթն ու նպատակը տուժողին դրա համար պատժելը և իր հեռախոսի գումարը հետ ստանալն էր, այլ ոչ թե նրան խոշտանգելը։
Երկրորդ բողոքաբերի գնահատմամբ՝ մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի ցուցմունքները վերլուծելու արդյունքում կարելի է եզրահանգել, որ դրանով հաստատվում են մյուս բոլոր ապացույցներում ամփոփված փաստական տվյալները, մասնավորապես՝ այն, որ տուժողը հափշտակել է մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի բջջային հեռախոսը, տուժողի հանդեպ ստորացուցիչ բնույթի գործողությունները կատարվել են Մուշեղ Գաբրիելյանի նախաձեռնությամբ, նրա կողմից, Արա Մկրտչյանի բացակայության պայմաններում, ավելին՝ Արա Մկրտչյանը կարեկցանքից ելնելով վերջում տուժողին ուղեկցել է տուն։
Ըստ Երկրորդ բողոքաբերի՝ տեսագրությունների զննությամբ հաստատվում են մյուս բոլոր ապացույցներով ամփոփված փաստական տվյալներն առ այն, որ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը տուժողին հարվածել է միայն մեկ դրվագում, տուժողին ուղղված հայհոյանքները հնչեցվում են միայն Մուշեղ Գաբրիելյանի կողմից, ողջ ընթացքում Արա Մկրտչյանը միայն մեկ անգամ է հայհոյանք հնչեցնում, որն էլ ուղղված է իրեն և Մուշեղ Գաբրիելյանին, բջջային հեռախոսով տեսանկարահանումը կատարվում է Մ․Գաբրիելյանի կողմից, ստորացուցիչ բնույթի գործողությունները կատարվում են Մ․Գաբրիելյանի կողմից, Արա Մկրտչյանը այդ ընթացքում ոչ երևում է, ոչ էլ լսվում է նրա ձայնը և ըստ զննության մասնակից վկայի հայտարարության՝ այդ ընթացքում տանը գտնվել են երեք անձ՝ ինքը, տուժողը և Մուշեղ Գաբրիելյանը։ Արա Մկրտչյանը երևում է միայն <<IMG_1317>> տեսագրությունում, տուժողին մեկ դրվագում հարվածելիս, որը կատարվում է մինչև տուժողին մերկացնելը և նրա հանդեպ ստորացուցիչ բնույթի գործողություններ կատարելը։
Երկրորդ բողոքաբերի կարծիքով՝ տեսագրությունները դիտելու արդյունքում վստահաբար կարելի է եզրահանգել, որ Արա Մկրտչյանի գործողությունները որևէ պարագայում չէին կարող որակվել որպես խոշտանգում, դրանք ընդամենը ֆիզիկական ներգործություն են։ Մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի նկատմամբ խոշտանգման հոդվածով քրեական հետապնդում հարուցվել է՝ հաշվի առնելով բացառապես Մուշեղ Գաբրիելյանի արարքները, որոնք տեղի ունենալիս Արա Մկրտչյանը բացակայել է տանից, եթե Մուշեղ Գաբրիելյանի արարքները չլինեին, չէր լինելու նաև խոշտանգման հոդվածը։
Երկրորդ բողոքաբերն արձանագրել է, որ ֆիզիկական ցավը և հոգեկան տառապանքը հանդիսանում են դատաբժշկական և դատահոգեբանական կատեգորիաներ, ուստի դրանց ուժգնությունը պետք է որոշվի համապատասխան բնագավառի փորձաքննությամբ, ինչն էլ մեծամասամբ արվում է դատաքննչական պրակտիկայում, քանի որ օրինակ՝ մեկ անձի համար 10 հարված ստանալը կարող է առաջացնել ֆիզիկական ուժեղ ցավ, իսկ մեկ այլ անձի համար՝ լինել տանելի երևույթ, նույնը վերաբերվում է նաև հոգեկան տառապանք պատճառող գործողություններին։ Անգամ տուժողն իր ցուցմունքներով չի հայտնել, որ իրեն պատճառվել է ֆիզիկական ուժեղ ցավ կամ հոգեկան ուժեղ տառապանք, հետևաբար, նման պայմաններում խոսք չի կարող գնալ խոշտանգման հանցակազմը հաստատված համարելու մասին։
Երկրորդ բողոքաբերը նշել է, որ եթե Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնի, որ սույն դեպքում մի խումբ անձանց կողմից կատարվել է խոշտանգում, ապա պետք է փաստի նաև, որ մեղադրյալներ Արա Մկրտչյանը և Մուշեղ Գաբրիելյանը հանցանքը կատարելիս չեն եղել հավասար կարգավիճակներում, Մուշեղ Գաբրիելյանը հանցանք կատարելիս ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր և խոշտանգման հիմք հանդիսացող գործողությունները կատարել է միայնակ, հետևաբար եթե Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Մուշեղ Գաբրիելյանը և Արա Մկրտչյանը ենթակա են նվազագույն պատժի, ապա նման պայմաններում Արա Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառվեր, քանի որ տարբեր կարգավիճակներում գտնվող անձանց նկատմամբ պատիժ նշանակելիս միևնույն մոտեցումը ցուցաբերելը կարող է հանգեցնել պատժի անհատականացման սկզբունքի խախտման։
Երկրորդ բողոքաբերի շեշտադրել է, որ Արա Մկրտչյանը ընդամենը 23 տարեկան է, ավելի երիտասարդ է, քան մյուս մեղադրյալը, Արա Մկրտչյանի ընտանիքի միակ անդամ է հանդիսանում հայրը՝ Մկրտիչ Վարբակեսի Մկրտչյանը, ով 2-րդ կարգի հաշմանդամ է, ով ոչ խոսում է և ոչ էլ լսում, իսկ միակ խնամողը հանդիսանում է Արա Մկրտչյանը, Արա Մկրտչյանը ֆիզիկական ներգործությունը կատարել է հանցագործությունից տուժած անձի հակաիրավական վարքագծի ազդեցության տակ (տուժողը հափշտակել է մեղադրյալի բջջային հեռախոսը), ապա հանցագործությունից հետո տուժած անձին այլ օգնություն է ցույց տվել՝ ուղեկցել է տուն, միաժամանակ տուժողի մորը հորդորել է լինել առավել ուշադիր, որ տուժողն ինքն իրեն չվնասի, 2020 թվականի հուլիս ամսին զորակոչվել է հայկական բանակ, ծառայել է Արցախի Հանրապետությունում, 27․09․2020-09․11․2020թ․ մասնակցել է 44-օրյա պատերազմին, 101 հոգանոց գումարտակով հայտնվել են շրջափակման մեջ, միայն 9 հոգի են փրկվել՝ կարողանալով դուրս գալ շրջափակումից, իրականացրել է մարտական հերթապահություն և իր կատարած սխրանքների համար ԱՀ նախագահի 2021 թվականի N3138 հրամանագրով պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն N15591 մեդալով», սովորում է «Էրեբունի» բժշկական ակադեմիայում, բնութագրվում է դրական, ներկայումս աշխատում է ԱՁ «Խորեն Մկրտչյան Վաչկաբեսի» դեղատանը՝ որպես մենեջեր։
Ելնելով վերոգրյալից՝ Երկրորդ բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով Արա Մկրտչյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ տուժողի հետ հաշտության հիմքով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով Արա Մկրտչյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը վերաորակել և նրան մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և այդ դրվագով ևս նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ տուժողի հետ հաշտության հիմքով, իսկ նշվածը չբավարարելու դեպքում՝ պատժի մասով դատական ակտը փոփոխել և Արա Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան։

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.
Հանրային մեղադրող Ա.Հեբոյանի կողմից Վերաքննիչ դատարանին հասցեագրվել է գրություն այն մասին, որ աշխատանքային ծանրաբեռնվածությամբ պայմանավորված՝ չի կարող ներկայանալ դատական նիստին, խնդրել է այն անցկացնել իր բացակայությամբ, վերաքննիչ բողոքները մերժել, անփոփոխ թողնել վիճարկվող դատական ակտը։
Պաշտպան Հ.Ճարոյանը բացատրություններ ներկայացրեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, պնդեց այն և խնդրեց բավարարել։
Մեղադրյալ Մ.Գաբրիելյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը՝ միաժամանակ չառարկեց տուժողի հետ հաշտության հիքով քրեական հետապնդման դադարեցման դեմ։
Պաշտպան Հ.Հարությունյանը և Ա․Ալիխանյանը բացատրություններ ներկայացրեցին պաշտպան Հ․Հարությունյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, պնդեցին այն և խնդրեցին բավարարել։ Պաշտպան Հ.Հարությունյանը միջնորդություն ներկայացրեց տուժողի հետ հաշտության հիքով իր պաշտպանյալ Ա․Մկրտչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով դադարեցնելու մասին։
Մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանը միացավ պաշտպաննների դիրքորոշմանը՝ միաժամանակ չառարկեց տուժողի հետ հաշտության հիքով քրեական հետապնդման դադարեցման դեմ։
Տուժող Ռ․Հ-----------------------ը հայտնեց, որ մեղադրյալներ Ա․Մկրտչյանի և Մ․Գաբրիելյաի դեմ բողոք, պահանջ չունի, հաշտվել և ներել է նրանց, խնդրեց մեղմ վարվել։ Նշեց, որ ցանկանում է, որ տուժողի հետ հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը նրանց նկատմամբ կարճվի։
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպան Հ․Հարությունյանի միջնորդությունը, որոշեց դրա լուծումը հետաձգել՝ արձանագրելով, որ միջնորդությանը անդրադառնա կայացվելիք դատական ակտով։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ նաև նոր ապացույցներով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը.
3) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից.
2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1.Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ (…)3.Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը։
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ(…)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2.Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ 5.Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական:
6.Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում:
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները.
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ. (…)»:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով քրեական գործի նյութերը, գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքների քննության կապակցությամբ անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցադրումներին՝
ա) հիմնավորված են արդյո՞ք մեղադրյալներ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանին և Արա Մկրտիչի Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները,
բ) հիմնավորված են արդյո՞ք մեղադրյալ Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի նկատմամբ ռեալ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները։
Անդրադառնալով ա) կետով առաջադրված հարցադրմանը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(…)
Քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Մ.Հակոբյանի գործով անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013թ. մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ընդհանրացնելով մեջբերված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում (տե՛ս Ն.Ափոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշման 24-րդ կետը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 45-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցակցություն է համարվում քրեական պատասխանատվության ենթակա երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ կատարող է համարվում այն անձը, որն անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանը մասնակցել է այլ անձի (համակատարողի) հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այնպիսի անձի օգտագործելու միջոցով, որն օրենքի ուժով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության կամ ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության տվյալ հանցագործության համար որպես կատարող կամ հանցանքը կատարել է անզգուշությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 50-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե հանցագործությանը մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, որոնք նախքան հանցանքն սկսելը պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արամ Միքայելյանի և Արայիկ Վաղարշակյանի գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները․ (…) [Հ]անցակցի քրեական պատասխանատվության հիմքում ընկած է ոչ միայն նրա և կատարողի արարքի միջև պատճառական կապի առկայությունը, այլ նաև նրա կողմից կատարողի արարքի և դրա հետևանքների նկատմամբ որոշակի գիտակցական-կամային վերաբերմունք դրսևորելը։
Այսպես` հանցակցության սուբյեկտիվ կողմը նախատեսում է մեղքի բացառապես դիտավորյալ ձև, ընդ որում, որոշակի հանցանքի կատարմանն այլ անձանց հետ համատեղ մասնակցելու դիտավորությունն արտահայտվում է միայն ուղղակի ձևով, իսկ հանցագործության վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ դրսևորվող դիտավորյալ մեղքի տեսակը կարող է լինել և՛ ուղղակի, և՛ անուղղակի։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցակցության սուբյեկտիվ կողմին բնորոշ է այն, որ յուրաքանչյուր հանցակից պետք է`
1) գիտակցի, որ համատեղ գործում է կատարողի կամ այլ հանցակցի հետ.
2) գիտակցի, որ իր արարքն անհրաժեշտ պայման է մյուս հանցակցի կողմից արարք կատարելու համար և ցանկանա համատեղ մասնակցել հանցագործությանը.
3) նյութական հանցակազմի դեպքում նախատեսի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը և ցանկանա կամ գիտակցաբար թույլ տա դրա առաջացումը։
...) [Թ]եև հանցագործությանը երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցության դեպքում հանցակիցներից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի ոչ միայն իր, այլ նաև մյուս հանցակիցների վարքագծին վերաբերող հանգամանքները, այդուհանդերձ, դա չի նշանակում, որ հանցակիցը քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի դիսպոզիցիայի հատկանիշների ճշտությամբ պետք է բնութագրի այն հանցագործությունը, որի կատարմանը նա մասնակցում է։ (…)
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ հանցակցի սահմանազանցման հարցը քննարկելիս իրավակիրառողը հանցակցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները պետք է գնահատի ոչ միայն առանձին-առանձին` երկու և ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությամբ դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու փաստը հաստատելու համար, այլև իրենց օրգանական ամբողջության մեջ, որպեսզի լիարժեք լուծի նշված անձանց պատասխանատվության և պատժի հարցը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ հանցակցի սահմանազանցում առկա չէ այն դեպքում, երբ հանցակցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշներն օրգանական ամբողջության մեջ գնահատելու արդյունքում կպարզվի, որ՝
ա) միևնույն հանցանքը կատարող երկու կամ ավելի անձինք փոխադարձաբար տեղյակ են եղել, որ իրենց արարքները գտնվում են պատճառական կապի մեջ (համատեղ են) և ուղղված են միևնույն հանցագործության կատարմանը,
բ) յուրաքանչյուր հանցակից նախատեսել է հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը և ցանկացել կամ գիտակցաբար թույլ է տվել դրանց առաջացումը (…):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ալիկ Մաթևոսյանի և Ռաֆիկ Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(…) Եթե կատարողները երկու կամ ավելի անձինք են, ապա այդպիսի հանցակցությունը կոչվում է համակատարում, որի դեպքում հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի հանցագործության օբյեկտիվ կողմը: Համակատարում նշանակում է, որ երկու կամ ավելի անձինք անմիջականորեն կատարում են հանցագործության օբյեկտիվ կողմը: (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Անդրանիկ Ասլանյանի վերաբերյալ որոշմամբ արձանագրել է, որ եթե հանցակիցներից երկուսը կամ ավելին անմիջականորեն կատարում են հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կամ դրանց մի մասը, ապա հանցակցությունը դրսևորվում է համակատարման ձևով։ Համակատարում չէ հանցագործությանն այնպիսի մասնակցությունը, երբ հանցակիցներից մեկը տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող ոչ մի գործողություն չի կատարել, այլ միայն օժանդակել է հանցագործությանը:
Վերաքննիչ դատարանը նախ և առաջ հարկ է համարում փաստել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանքներ կատարած անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար անհրաժեշտ է թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն հանցագործության դեպքի և այն բնութագրող հանգամանքների առկայության, դրանում անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնելու հիմնավորված ու պատճառաբանված որոշում։ Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Մուշեղ Գաբրիելյանին և Արա Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ միմյանց հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, Երևան քաղաքի ---------------------------- շենքի ------------------- բնակարանում, ազատությունից ապօրինի զրկել և խմբի կազմում առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք են պատճառել Ռ--------------- Հ-----------------ի Հ-----------------------ին։
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ ապացուցված են Մուշեղ Գաբրիելյանին ու Արա Մկրտչյանին մեղսագրվող արարքները, դրանք նրանց կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրանց մեղավորությունն այդ արարքների կատարման մեջ: Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես, դեպքի վայրի զննության, առգրավում կատարելու մասին, մեղադրյալ Մ․Գաբրիելյանի «iphone» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկության, «մագնիսական կրիչի բովանդակության զննում» քննչական գործողության, փաստաթղթի բովանդակության զննում քննչական գործողության, ապացուցողական և վարութային այլ գործողությունների արձանագրություններով, արտավարութային փաստաթղթերով, մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի, տուժող Ռ----------------- Հ-----------------------ի, վկաներ Լ----------------- Թ---------------------ի, Ա------------------ Թ-------------------------ի, Ղ-------------------- Մ-----------------ի, Գ--------------- Ա-----------------------ի, Թ---------------------- Հ-------------------ի ցուցմունքներով, հաստատվել է այն հանգամանքը, որ Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի կատարել են իրենց մեղսագրված արարքները։
Մեջբերված իրավադրույթների և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանն ու Արա Մկրտչյանը կատարել են իրենց մեղսագրված արարքները: Առաջին ատյանի դատարանը կատարել է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների պատշաճ իրավական վերլուծություն և արդյունքում ճիշտ եզրահանգման է եկել Մուշեղ Գաբրիելյանի ու Արա Մկրտչյանի մեղավորության հարցում։ Առաջին ատյանի դատարանի կատարած իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը ընդունելի են Վերաքննիչ դատարանի համար, դրանց հետ չհամաձայնելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցների համակցությունը հնարավորություն է տալիս անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ պարզելու ապացուցման առարկայի բոլոր տարրերը, և հիմնավորված հետևության հանգելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանքներում Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի մեղավորության մասին, ինչը Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կատարվել է:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վկայակոչված ապացույցները, օբյեկտիվ ապացույց հանդիսացող տեսագրությունների հետ համակցության մեջ, վկայում են Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ Ռ------------- Հ-------------------ի Հ----------------------ին ազատությունից ապօրինի զրկելու և վերջինիս առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու մասին։
Անդրադառնալով Երկրորդ բողոքաբերի այն փաստարկին, որ տուժողին հոգեկան տառապանք պատճառող գործողությունները կատարելիս մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը բացակայել է տանից, հետևաբար դրան մասնակցություն չունի, Վերաքննիչ դատարանը, քրեական վարույթում առկա տեսաձայնագրությունների բովանդակությունը գնահատելով գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հաստատված է համարում մեղադրյալ Մուշեղ Գաբրիելյանի և մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի կողմից խմբի կազմում իրենց մեղսագրված արարքների կատարումը։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալներին մեղսագրված՝ ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կատարվել են երկու մեղադրյալների կողմից։ Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ IMG_1316 անվամբ տեսանյութի 00։25 վայրկյանից սկսած բազմոցին նստած Ռ․Հ-----------------------------ին հարվածներ հասցնող անձը Արա Մկրտչյանն է, վկա Թ---------------- Հ-------------------ին բնակարան ուղեկցել է Արա Մկրտչյանը, որի ժամանակ արդեն իսկ տուժող Ռ---------------- Հ-------------------------ը գտնվել է գլուխը սափրված և մերկ վիճակում, խանութից վերադառնալուց հետո Արա Մկրտչյանի կողմից վկա Թ․Հ------------------ին հնչեցված հարցադրումից և հետագա արձագանքի բովանդակությունից առնվազն ակնհայտ է դառնում, որ Արա Մրտչյանը քաջատեղյակ է եղել Թ------------------ Հ----------------------ի այցի նկատակի մասին։ Այն հանգամանքը, որ Արա Մկրտչյանը որոշակի ժամանակով բացակայել է տանից, որի ընթացքում Մուշեղ Գաբրիելյանի կողից շարունակվել են իրականացվել է ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող որոշակի գործողություններ, դեռևս չի վկայում այն մասին, որ Արա Մկրտչյանի կողմից նշյալ հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող որևէ գործողություն չի կատարվել։ Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ Ռ------------------ Հ-----------------------ին Արա Մկրտչյանը և Մուշեղ Գաբրիելյանը ապօրինի ազատությունից զրկել և պահել, ինչպես նաև ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք են հենց Արա Մկրտչյանի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի ----------------------------- շենքի ---------------------- բնակարանում, ինչը ևս հաստատում է մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի առնչությունը տվյալ հանցանքի կատարմանը։ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է որ մեղադրյալներից յուրաքանչյուրն անմիջականորեն կատարել է հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կամ դրանց մի մասը, փոխադարձաբար տեղյակ են եղել, որ իրենց արարքները գտնվում են պատճառական կապի մեջ (համատեղ են) և ուղղված են միևնույն հանցագործության կատարմանը, նրանցից յուրաքանչյուրը նախատեսել է հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը և ցանկացել կամ գիտակցաբար թույլ են տվել դրանց առաջացումը, ուստի նրանց գործողությունները պետք է դիտարկել ստեղծված իրավիճակի հետ համակցության մեջ, և հաստատված համարել մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի կողմից խմբի կազմում իրենց մեղսագրված արարքների կատարումը։
Անդրադառնալով Երկրորդ բողոքաբերի այն փաստարկին, որ ֆիզիկական ցավը և հոգեկան տառապանքը հանդիսանում են դատաբժշկական և դատահոգեբանական կատեգորիաներ, ուստի դրանց ուժգնությունը պետք է որոշվի համապատասխան բնագավառի փորձաքննությամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ խնդրո առարկա իրավիճակում մեղադրյալների կողմից տուժողի նկատմամբ իրականացված գործողությունների բնույթը, դրանց ինտենսիվությունը, պարբերականությունը ունակ են եղել տուժողի մոտ առաջացնելու նսեմացման կամ նվաստացման զգացումներ, և բնորոշ են անձին ֆիզիկական ուժեղ ցավ և հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելուն։
Վերոշարադրյալի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ բողոքաբերների դիրքորոշումները կառուցված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները միակողմանի և բացառապես պաշտպանության կողմի համար նախընտրելի սուբյեկտիվ մեկնաբանումների վրա, որոնք, նշյալ պատճառաբանությունների համատեքստում, անհիմն են և բողոքարկված դատական ակտի բեկանման իրավաչափ հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
Ելնելով վերոշարադրյալից՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով թույլ չի տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Անդրադառնալով բ) կետով առաջադրված հարցադրմանը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված` ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, այնուամենայնիվ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ մեղադրյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը իրական կրելու: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու անհնարինության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությանը և գտնում, որ Առաջին ատյանի դատարանը, մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի կատարած հանցագործությունների բնույթի և հանրային վտանգավորության աստիճանի, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակության, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածության համատեքստում վերլուծելով հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը, նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգել է իրավաչափ հետևության պատիժը ռեալ կրելու անհրաժեշտության մասին։
Վերաքննիչ դատարանը շեշտադրում է, որ թեև մեղադրյալ Արա Մկրտչյանը երիտասարդ է, խնամքին է 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, մասնակցել է 44-օրյա պատերազմին, իրականացրել է մարտական հերթապահություն և իր կատարած սխրանքների համար ԱՀ նախագահի 2021 թվականի N3138 հրամանագրով պարգևատրվել է <<Մարտական ծառայություն N15591 մեդալով>>, բնութագրվում է դրական, սովորում է, աշխատում է, այդուհանդեձ, անհրաժեշտ է հաշվի առնել վերջինիս կատարած արարքի բնույթը և հանրային վտանգավորությունը, դիտավորության ուղղվածությունը, արարքը խմբի կազմում կատարելը։
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանի գնահատամբ՝ մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին, հետևաբար նշանակած պատիժը մեղադրյալ Արա Մկրտչյանի կողմից իրական (ռեալ) կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ հետևությունը հիշյալ սկզբունքների երաշխավորման տեսանկյունից հիմնավորված է և ըստ այդմ՝ բացակայում են Երկրորդ բողոքաբերի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմքերը:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ուղղվելու համար նշանակված պատիժը Արա Մկրտչյանը պետք է կրի, քանի որ բացակայում է Վերաքննիչ դատարանի համոզվածությունը, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց դրա, և առկա չեն մեղադրյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օրենսդրական հիմքեր։
Հաջորդիվ Վերաքննիչ դատարանը, քննարկման առարկա դարձնելով պաշտպան Հ.Հարությունյանի միջնորդությունը, արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կատարված հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ:
(...) 5.Նախկինում սույն հոդվածով նախատեսված հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատված անձը չի կարող նույն հիմքով կրկին ազատվել քրեական պատասխանատվությունից»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մարդուն ազատությունից ապօրինի զրկելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 188-րդ, 189-րդ, 191-րդ կամ 315-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքների հատկանիշները՝
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
5) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով: (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ Միջին ծանրության հանցանքներ են համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 5 տարի ժամկետով ազատազրկումը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1.Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(…) 12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից.
(…)
4. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 11-14-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքների առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե անձն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1.Սույն օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-14-րդ կետերով նախատեսված որևէ հանգամանքի առկայության դեպքում, երբ դա հնարավոր է առանց ապացույցների հետազոտման, դատարանը որոշում է կայացնում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և վարույթը կարճելու մասին: Եթե քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքը վերաբերում է մեղադրյալներից մեկին, ապա քրեական հետապնդումը դադարեցվում է միայն նրա նկատմամբ՝ առանց վարույթը կարճելու:
2. Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշմամբ վերացվում են տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված հարկադրանքի միջոցները, իսկ վարույթը կարճելու դեպքում` նաև այլ անձանց նկատմամբ կիրառված հարկադրանքի միջոցները: Վարույթը կարճելու մասին որոշմամբ լուծվում է նաև իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը:
3. Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և վարույթը կարճելու մասին որոշման պատճենն ուղարկվում է հանրային մեղադրողին և վարույթի մասնավոր մասնակիցներին։
Քրեական պատասխանատվության անխուսափելիությունը քրեական իրավունքի առանցքային սկզբունքներից է, այնուամենայնիվ, դա չի ենթադրում, որ ցանկացած հանցավոր վարքագիծ պետք է անխուսափելիորեն հանգեցնի անձի նկատմամբ քրեաիրավական ներգործության միջոցների կիրառման։ Ընդհակառակը, որոշ դեպքերում քրեաիրավական ռեսուրսների վատնումն աննպատակահարմար է, ուստի քրեական օրենսդրությամբ նախատեսվել են քրեական պատասխանատվությունից ազատելու կոնկրետ տեսակներ և սպառիչ պայմաններ։ Միաժամանակ, քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հիմքերը և պայմանները սահմանելիս պետք է ապահովվի անհրաժեշտ հավասարակշռություն հանրային ու մասնավոր շահերի միջև, հակառակ պարագայում՝ վտանգի տակ կդրվի իրավական անվտանգությունը, կխարխլվեն պետության օրինականության հիմքերը, կխախտվի միջազգային իրավունքում տեղ գտած մոտեցումն առ այն, որ մարդու իրավունքների լուրջ խախտումներին համարժեք արձագանք չտալը, դրանց կատարման համար մեղավոր անձանց պատասխանատվության չենթարկելը հանգեցնում է անպատժելիության: Ինչպես նշվում է «Մարդու իրավունքների լուրջ խախտումների համար անպատժելիությունը վերացնելու վերաբերյալ» ԵԽ ուղեցույցում, պետությունները պետք է պայքարեն անպատժելիության դեմ՝ որպես զոհերի համար արդարադատության միջոց և որպես մարդու իրավունքների հետագա խախտումները զսպող և արդարադատության համակարգում իրավունքի գերակայության և հանրային վստահության ապահովման միջոց (CoE Guidelines on Eradicating Impunity for Serious Human Rights Violations, Section I, paras 1-3)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի վերլուծությունից հետևում է, որ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու համար օրենսդիրը նախատեսել է որոշակի պարտադիր պայմաններ, այն է՝ անձի կողմից առաջին անգամ ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած լինելը, նրա ու տուժողի միջև հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնության առկայությունը և նախկինում նույն հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատված չլինելը։ Առաջին պայմանի հասկացությունը տրված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, ըստ որի՝ առաջին անգամ հանցանք կատարած է այն անձը, որը նախկինում հանցանք չի կատարել կամ կատարել է, սակայն ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, կամ որի դատվածությունը սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով մարվել կամ վերացվել է։ Ինչ վերաբերում է նախկինում նույն հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատված չլինելու պայմանին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն սերտորեն փոխկապակցված է առաջին պայմանի հետ, և այն նախատեսելով՝ օրենսդիրը նպատակ է ունեցել հնարավորություն չտալ նույն հիմքով ազատվել քրեական պատասխանատվությունից այն անձանց, ովքեր նախկինում տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատվելուց հետո կրկին կատարել են ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք։ Բանն այն է, որ նշված նորմի ընդհանուր տրամաբանությունից հետևում է, որ մեղադրյալը քննարկվող խրախուսական նորմից կարող է օգտվել միայն մեկ անգամ, և հետագայում, եթե դարձյալ հանցանք կատարի, ապա նշված հիմքով չի կարող ազատվել քրեական պատասխանատվությունից:
Վերոշարադրյալի լույսի ներքո անդրադառնալով սույն գործի փաստական տվյալներին Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ՝
1. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով մեղավոր են ճանաչվել Մուշեղ Գաբրիելյանն ու Արա Մկրտչյանը։
2. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռի կայացումից հետո՝ 2026 թվականի հունվարի 22-ին Առաջին ատյանի դատարան է ստացվել տուժող Ռ----------------- Հ------------------ի գրությունն այն մասին, որ հաշտվել է Արա Մկրտչյանի հետ և որևէ բողոք չունի:
3. Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ընթացքում տուժող Ռ-------------------- Հ-------------------------ը պնդեց, որ հաշտվել է մեղադրյալների հետ և ցանկանում է, որ Մուշեղ Գաբրիելյանի ու Արա Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցվի հաշտության հիմքով։
4. Մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանն ու Արա Մկրտչյանը ևս հայտնեցին, որ հաշտվել են տուժողի հետ և համաձայն են, որ իրենց նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցվի հաշտության հիմքով։
5. Մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանի ու Արա Մկրտչյանի նկատմամբ մեղսագրվող արարքների կատարումից առաջ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի դրույթները կիրառված չեն եղել։
Վերոգրյալի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպան Հ.Հարությունյանի միջնորդությունը պետք է բավարարել և մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանի ու Արա Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի կանոններով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձանց հաշտության հիմքով։
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ պաշտպաններ Հ.Ճարոյանի և Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել։ Պաշտպան Հ.Հարությունյանի միջնորդությունը պետք է բավարարել, Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը պետք է մասնակիորեն բեկանել, մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի կանոններով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հետ հաշտության հիմքով։ Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2024 թվականի հունիսի 28-ից։ Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) տարի ժամանակահատվածը և թողնել կրելու ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով։ Պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ Դատավճիռը մնացած մասով պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոշարադրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության 367-րդ, 369-371-րդ և 379-380-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպաններ Հ.Ճարոյանի և Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել։
Պաշտպան Հ.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարել, թիվ ԵԴ1/3753/01/24 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել։
Մեղադրյալներ Մուշեղ Գաբրիելյանի և Արա Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի կանոններով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հետ հաշտության հիմքով։
Մուշեղ Նարեկի Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2024 թվականի հունիսի 28-ից։
Արա Մկրտիչի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցել անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) տարի ժամանակահատվածը և թողնել կրելու ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Լ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Մ.ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ

Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ