Հիմնական
Գործի համար:
ԵԴ1/3737/01/24
Վիճակագրական տողի համար :
12.1
Պատասխանող
Սուրեն Այդինյան Արթուրի
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Հարություն Մանուկյան
Քրեական վերաքննիչ
Տաթևիկ Գրիգորյան
Հոդվածներ
Երևանի քրեական դատարան
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգիրք
Հոդված 10
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Հարություն Մանուկյան
Քրեական վերաքննիչ
Տաթևիկ Գրիգորյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Երևանի քրեական դատարան | 2024-12-27 | 15:00 | 2 | Կայացել է | ԵԴ1/3737/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ԽԱՓԱՆՄԱՆ ՄԻՋՈՑԻ ՀԱՐՑԸ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԱՌՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 30 դեկտեմբերի 2024 թվական ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը` (այսուհետ նաև` Դատարան) նախագահությամբ դատավոր Հարություն Մանուկյանի, քարտուղարությամբ Նառա Սարգսյանի, մասնակցությամբ՝ հանրային մեղադրող Արմեն Միքայելյանի, մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանի, պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի, դռնբաց դատական նիստում քննելով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի (ծնված՝ 2000 թվականի հունվարի 9-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված՝ Երևան քաղաքի Արզումանյան փողոցի 13-րդ շենքի 25-րդ բնակարան հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը) նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 2024 թվականի մարտի 15-ին նախաձեռնվել է թիվ 10121924 քրեական վարույթը։ 2024 թվականի մարտի 20-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու վերաբերյալ։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 2024 թվականի մարտի 21-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանին ձերբակալելու վերաբերյալ։ 2024 թվականի մարտի 21-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին ձերբակալելու վերաբերյալ։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի ապրիլի 2-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի ապրիլի 4-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի ապրիլի 3-ից։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մայիսի 29-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամկետով։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հուլիսի 26-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը լրանալուց հետո՝ 2024 թվականի օգոստոսի 3-ից որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրվել տնային կալանքը երկու ամիս ժամկետով և գրավը՝ 1.500.000 ՀՀ դրամի չափով։ 2024 թվականի օգոստոսի 1-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցնելու վերաբերյալ։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի օգոստոսի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցվել է։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը մերժվել է։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամկետով։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալներ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով) և Արթուր Աշոտի Ղազարյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով) վերաբերյալ նոր վարույթ և անջատված վարույթին շնորհվել է 59107124 համարը։ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Սուրեն Արթուրի Այդինյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ ԾՀՔ բաժին։ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման կասեցվածժամկետը վերսկսելու վերաբերյալ։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման կասեցված ժամկետը վերսկսվել է։ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանը ձերբակալվել է։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ից։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով) վերաբերյալ նոր վարույթ և անջատված վարույթին շնորհվել է 59107724 համարը։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ հաստատվել է։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին թիվ 11831522 քրեական վարույթը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/3737/01/24 համարը), մակագրվել նույն դատարանի դատավոր Հ․Մանուկյանին և 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին հանձնվել Դատարանի աշխատակազմին։ 2022 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Դատարանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/3737/01/24 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դատական նիստի ընթացքում քննարկվել է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը։ Դատավարության մասնակիցների դիրքորոշումները. Հանրային մեղադրող Արմեն Միքայելյանը ըստ էության նշեց, որ շարունակում են առկա լինել կալանքի կիրառման համար հիմնավոր կասկածը և իրավաչափության հիմքերը՝ այդ թվում նաև մեղադրյալի փախուստը կանխելու հիմքը, հետևաբար կալանքի ժամկետը ենթակա է երկարաձգման։ Դատարանի պարզաբանող հարցերին ի պատասխան՝ հանրային մեղադրողը նշեց, որ խափանման միջոց կալանքի կիրառման որոշումից հետո մեղադրյալի փախուստը կանխելու հիմքի վերաբերյալ ի հայտ չեն եկել նոր փաստական տվյալներ։ Պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանը նշեց, որ գործի նյութերով բացակայում է իր պաշտպանյալի վերաբերյալ հիմնավոր կասկածը, քանի որ որպես հիմնավոր կասկածը հիմնավորող փաստական տվյալներ քրեական գործում առկա են միայն երկու վկաների ցուցմունքներ, ովքեր տեսագրության զննությամբ ճանաչել են իր պաշտպանյալին նրա մարմնակազմությամբ, մինչդեռ իր պաշտանյալն ունի սովորական, ոչ աչքի ընկնող մարմնակազմություն։ Հայտնեց նաև, որ նշված վկաները ներկա չեն գտնվել դեպքի վայրում և նրանցից մեկը հանդիսանում է ոստիկանության ծառայող։ Նշեց նաև, որ ճանաչման և հարցաքննության արձանագրությունները կազմվել են քրեադատավարական նորմերի խախտմամբ։ Հավելեց նաև, որ հետագայում ստացված փորձագետի եղրակացության համաձայն՝ տվյալ տեսագրությամբ հնարավոր չէ անձանց դիմագծերով նույնականացնել։ Ամփոփելով ասվածը՝ պաշտպանը նշեց, որ հիմնավոր կասկածը բացակայում է։ Անդրադառնալով կալանքի հիմքերին՝ պաշտպանը նշեց, որ իր պաշտպանյալը, տեղեկանալով իր վերաբերյալ քննվող քրեական վարույթի և ընտրված խափանման միջոցի վերաբերյալ, ինքնակամ ներկայացել է, ինչը վկայում է փախուստը կանխելու հիմքի բացակայության մասին, իսկ հետախուզման մեջ գտնվելը պայմանավորված է եղել այն հանգամանքով, որ տեղյակ չի եղել քրեական վարույթի վերաբերյալ և ապրել է իր առօրյա կյանքով։ Պաշտպանը միջնորդեց մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոցների համակցություն կիրառել տնային կալանքը և գրավը՝ 3.000.000 ՀՀ դրամի չափով։ Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանը նշեց, որ ինքն ընդհանրապես առնչություն չունի իրեն ներկայացված մեղադրանքին։ Ինքն ապրել է իր առօրյա կյանքով և տեղեկացված չի եղել քրեական վարույթի վերաբերյալ, այլապես ավելի վաղ կներկայնար։ Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ մեղադրյալը նշեց, որ ինքն ընտանիքի անդամների հետ գտնվել է վատ փոխհարաբերությունների մեջ և որոշակի ժամանակ չի շփվել նրանց հետ, ուստի հնարավոր է, որ մայրն իրեն տեղեկացրած չլիներ ոստիկանության այցի վերաբերյալ։ Հայտնեց նաև, որ իր անվամբ գրանցված «Սայգա» տեսակի զենքն ավելի վաղ կորցրել է, սակայն այդ մասին դիմում չի գրել, ինչը եղել է իր սխալը։ Նշեց նաև, որ ինքը հոր միջոցով տեղեկացել է քրեական վարույթի վերաբերյալ, հայրն ապահովել է պաշտպանով և նոյեմբերի 8-ին ներկայացել են քննչական բաժին, սակայն իրենց ասել են, որ երկուշաբթի օրը գան։ Հանրային մեղադրողը հավելեց, որ դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված պարկուճները կարող էին կրակված լինել Սուրեն Այդինյանի անվամբ գրանցված զենքից։ Հայտնեց նաև, որ ոստիկանության աշխատակիցներն այցելել են Սուրեն Այդինյանի բնակության վայր և նրան չեն հայտնաբերել և մոր մասնակցությամբ կազմվել է արձանագրություն, բացի այդ նրա բնակության հասցեում կատարվել է խուզարկություն, որպիսի պայմաններում ողջամիտ է, որ անձը կարող է դիմել փախուստի։ Հանրային մեղադրողը նշեց նաև, որ առարկում է այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառելու միջնորդության դեմ։ Մանրամասն տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը. Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործի նյութերը խափանման միջոցի հարցի քննարկման համատեքստում, լսելով և ուսումնասիրելով դատավարության մասնակիցների հայտնած դիրքորոշումները, արձանագրում է հետևյալը. Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք։ Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (...) 4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով:» Համաձայն «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի. «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով. (...) գ. անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար»: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 115-րդ հոդվածի. «1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։ 2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են` 1) տնային կալանքը. 2) վարչական հսկողությունը. 3) գրավը. 4) պաշտոնավարման կասեցումը. 5) բացակայելու արգելքը. 6) երաշխավորությունը. 7) դաստիարակչական հսկողությունը. 8) զինվորական հսկողությունը:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 116-րդ հոդվածի. «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը: 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ 1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ 2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ 3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: 4. Խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ որոշման պատճենը մեղադրյալին հնարավորության դեպքում հանձնվում է անհապաղ:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 117-րդ հոդվածի. «1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: 2. Մինչդատական վարույթում դատարանի կիրառած խափանման միջոցը կարող է փոխել կամ վերացնել հսկող դատախազը, իսկ հսկող դատախազի համաձայնությամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ քննիչը՝ հսկող դատախազի համաձայնությամբ: 3. Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար: 4. Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին որոշումն անհապաղ հանձնվում է խափանման միջոցի կիրառումն ապահովող մարմնին կամ պաշտոնատար անձին, իսկ դրա պատճենը` այն անձին, որի նկատմամբ կիրառվում է խափանման միջոցը: Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին քննիչի որոշման պատճենը հանձնվում է նաև հսկող դատախազին: 5. Եթե խափանման միջոցի կիրառման վերաբերյալ բողոքի քննարկման արդյունքով կիրառված խափանման միջոցը վերացվել է, ապա այդ կամ այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կարող է կիրառվել նույն վարույթով միայն նոր հանգամանքի առկայության դեպքում:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 118-րդ հոդվածի. «1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով: 2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար: 3. Եթե մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ նախատեսված չէ, ապա կալանքը կարող է կիրառվել միայն մեղադրյալի կողմից իր նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի պայմանները խախտելու դեպքում: 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։ 5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու անհրաժեշտությունը: 6. Կալանք կիրառելու կամ կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին դատարանի որոշմամբ կարող է սահմանափակվել մեղադրյալի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը, եթե փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել է այդպիսի սահմանափակման անհրաժեշտությունը, ներառյալ ժամկետին և անձանց շրջանակին վերաբերող պայմանները:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 119-րդ հոդվածի. «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները: 2. Մինչդատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել, կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երկու ամսից ոչ ավելի ժամկետով` պահպանելով սույն հոդվածով սահմանված մինչդատական վարույթում կալանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետները: 3. Մինչդատական վարույթում կալանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետն է` 1) չորս ամիս` ոչ մեծ ծանրության հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում. 2) վեց ամիս` միջին ծանրության հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում. 3) տասը ամիս` ծանր հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում. 4) տասներկու ամիս՝ առանձնապես ծանր հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում: 4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով: 5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը: 6. Կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է անձին ազատությունից փաստացի զրկելու պահից: Կալանքի տակ պահելու ժամկետի մեջ հաշվակցվում է նաև այն ժամանակը, երբ մեղադրյալը դատարանի որոշմամբ գտնվել է բժշկական հաստատությունում` փորձաքննություն կատարելու համար, կամ նրա նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառվել է բժշկական հսկողությունը: 7. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր ժամկետի մեջ չի հաշվակցվում այն ժամանակը, որի ընթացքում անձը արգելանքի տակ է գտնվել այլ պետության տարածքում` պայմանավորված վարույթի փոխանցմամբ կամ անձի հանձնմամբ:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 120-րդ հոդվածի. «1. Իրավասու անձը մեղադրյալին ազատում է կալանքից, եթե՝ 1) վերացել է անձին կալանքի տակ պահելու հիմքը կամ անհրաժեշտությունը. 2) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը. 3) մեղադրյալի նկատմամբ կայացվել է արդարացման վերդիկտ. 4) դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ նշանակել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ. 5) լրացել է դատարանի կողմից սահմանված կալանքի ժամկետը, և չի ստացվել այն երկարաձգելու մասին դատարանի որոշումը. 6) լրացել է անձին կալանքի տակ պահելու՝ սույն օրենսգրքով սահմանված առավելագույն ժամկետը. 7) սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով կալանքը որպես խափանման միջոց փոխվել կամ վերացվել է: 2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 2-4-րդ կետերով նախատեսված դեպքերում մեղադրյալին դատարանը կալանքից ազատում է անմիջապես դատական նիստի դահլիճում: 3. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 5-7-րդ կետերով նախատեսված դեպքերում կալանքի տակ պահելու վայրի վարչակազմի ղեկավարը մեղադրյալին անմիջապես ազատում է կալանքից:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 121-րդ հոդվածի. «1. Կալանքից ազատված անձը չի կարող կրկին կալանավորվել նույն մեղադրանքով, եթե չեն հայտնաբերվել նոր էական հանգամանքներ, որոնք վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնի չէին մեղադրյալին կալանքից ազատելու պահին: 2. Եթե կալանքից ազատված անձը նորից է կալանավորվում, ապա նրան կալանքի տակ պահելու առավելագույն թույլատրելի ժամկետը որոշելիս հաշվարկվում է մինչև կալանքից ազատվելը կալանքի տակ նրա եղած ժամանակը:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 122-րդ հոդվածի. «1. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը: 2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները: 3. Մինչդատական վարույթում սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող է կիրառել` 1) քննիչը` մինչև մեղադրական եզրակացությունը վարույթի նյութերի հետ միասին դատախազին հանձնելը. 2) հսկող դատախազը` մեղադրական եզրակացությունը վարույթի նյութերի հետ միասին քննիչից ստանալու պահից մինչև դրանք դատարան հանձնելը. 3) դատարանը` խափանման միջոց կիրառելու կամ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու միջնորդությունը լուծելիս: 4. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները քննիչը կարող է կիրառել բացառապես հսկող դատախազի համաձայնությամբ: 5. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 123-րդ հոդվածի. «1. Տնային կալանքը մեղադրյալի ազատության այնպիսի սահմանափակում է, որի ընթացքում նա պարտավոր է չլքել դատարանի որոշման մեջ նշված բնակության տարածքը: 2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` 1) ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից, այդ թվում՝ փոստային առաքանուց. 2) շփում ունենալ որոշակի անձանց հետ կամ իր բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց: 3. Տնային կալանք կիրառելու մասին դատարանի որոշման մեջ նշվում են այն կոնկրետ սահմանափակումները, որոնք տարածվում են մեղադրյալի վրա, ինչպես նաև իրավասու այն մարմինը, որին հանձնարարվում է այդ սահմանափակումների պահպանման նկատմամբ վերահսկողությունը: Հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու արգելքը չի տարածվում շտապ բժշկական օգնություն, իրավապահ մարմիններ կամ արտակարգ իրավիճակներում փրկարար ծառայություն կանչելու, ինչպես նաև վերահսկողություն իրականացնող մարմնի հետ կապ հաստատելու դեպքերի վրա։ Այդ մասին մեղադրյալն անհապաղ տեղեկացնում է վերահսկողություն իրականացնող մարմնին։ 4. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին: 5. Տնային կալանքի կիրառման կարգի, ժամկետների և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները: 6. Տնային կալանքի մեկ օրը հավասար է կալանքի մեկ օրվան:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 127-րդ հոդվածի. «1. Եթե բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ մեղադրյալը կարող է դիմել փախուստի` օգտագործելով անձը հաստատող փաստաթուղթ, ապա իրավասու մարմինը կարող է որոշում կայացնել նրա` Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին: 2. Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին որոշումն անհապաղ ուղարկվում է սահմանային վերահսկողություն իրականացնող լիազոր մարմին:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 311-րդ հոդվածի. «1. Նախնական դատալսումների ընթացքում սույն հոդվածով սահմանված հաջորդականությամբ դատարանը քննարկման առարկա է դարձնում՝ 1) ինքնաբացարկի, բացարկի և վարույթին մասնակցելուց ազատելու հարցը. 2) վարույթի ընդդատության հարցը. 3) քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ վարույթը կարճելու հարցը. 4) մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը. 5) գույքային հայց հարուցված լինելու դեպքում` գույքային պատասխանող ճանաչելու հարցը. 6) միջնորդության դեպքում` համաձայնեցման վարույթ կամ համագործակցության վարույթով դատաքննության հատուկ կարգ կիրառելու հարցը. 7) հետազոտման ենթակա ապացույցների ծավալի հարցը. 8) ապացույցների թույլատրելիության հարցը. 9) այլ վերաբերելի հարցեր:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 316-րդ հոդվածի. «1. Նախնական դատալսումների ընթացքում դատարանը քննարկման առարկա է դարձնում մինչդատական վարույթում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու, իսկ եթե խափանման միջոց կիրառված չի եղել` այն կիրառելու հարցը:» Համադրելով մեջբերված իրավանորմերը սույն գործի փաստերի հետ՝ Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ հիմնավոր կասկածի հարցին․ Սույն քրեական գործի նյութերը ուսումնասիրելով հիմնավոր կասկածի համատեքստում՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով։ Վերը նշված որոշմամբ դատարանի կողմից հաստատված է համարվել մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին ներկայացված մեղադրանքում հիմնավոր կասկածի առկայությունը: Դատարանը գտնում է, որ ինչպես վերը նշվածով, այնպես էլ սույն քրեական գործում առկա փաստական տվյալներով շարունակվում է առկա լինել հիմնավոր կասկածը: Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի հայտնած անհամաձայնություններին, ապա հարկ է նշել, որ հիմնավոր կասկածը չի պահանջում կատարված արարքի մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցող` հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան բավարար փաստերի առկայություն, ինչն ավելի բարձր ապացուցողական չափանիշ է և կիրառելի է ոչ թե հիմնավոր կասկածը, այլ անձի մեղքը հավաստելիս։ Բացի այդ էլ Դատարանը դատավարական սույն փուլում զրկված է պաշտպանի կողմից նշված ձևաչափով ապացույցների թույլատրելիությունը և արժանահավատությունը գնահատելուց։ Եվ այդ համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված փաստական տվյալները դատավարության սույն փուլում՝ տվյալ հարցի քննարկմամբ, համակցության մեջ գնահատման արդյունքում բավարար են հիմնավոր կասկածի առկայությունը հավաստելու համար։ Անդրադառնալով կալանքի անհրաժեշտությանը՝ հարկ է փաստել, որ դեռևս 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Դատարանը, քննելով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը, արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում բավարար փաստարկներ կան ենթադրելու, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանը, մնալով ազատության մեջ, կարող է դիմել փախուստի և չկատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունները։ Այլ խոսքով, Դատարանը վերստին արձանագրում է, որ սույն դեպքում անհրաժեշտ է ընտրված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգել մեղադրյալի փախուստը կանխելու և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար։ (Մանրամասն տե՛ս 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ նշված դիրքորոշումները Նման եզրահանգում կատարելիս Դատարանը հաշվի է առնում Սուրեն Արթուրի Այդինյանին մեղսագրվող արարքի բնույթը, ծանրության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը։ Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու, մասնավորապես վարույթի քննությանը խոչընդոտելու մտավախությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև վարույթի նախաքննությունն արդեն ավարտվել է, սակայն դատական վարույթը նոր է սկսվել և գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս որևէ ապացույց հետազոտված չէ, չեն հարցաքննվել տուժողները և վկաները, որպիսի պայմաններում Դատարանն իրատեսական է համարում մեղադրյալի կողմից դեռևս չհարցաքննված վկաների վրա ապօրինի ազդեցություն գործադրելու մտավախությունը։ Անդրադառնալով մեղադրյալի փախուստը կանխելու մտավախությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանն ինքնակամ է ներկայացել, սակայն վերջինս շուրջ ութ ամիս փաստացի թաքնվել է վարույթ իրականացնող մարմնից։ Մասնավորապես, հարկ է նկատել, որ վարույթ իրականացնող մարմնի հանձնարարությամբ հետաքննության մարմնի աշխատակիցներն այցելել են մեղադրյալի բնակության վայր, սակայն վերջինս բնակության վայրից բացակայել է, իսկ մեղադրյալի ծնողները տեղեկացվել են վարույթի վերաբերյալ։ Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ ասվածի պայմաններում տվյալ դեպքում այն իրավիճակը չէ, որ մեղադրյալը, տեղեկանալով քրեական վարույթի վերաբերյալ, անմիջապես ներկայացել է, այլ շուրջ ութ ամիս թաքնվել է վարույթից։ Միևնույն ժամանակ կալանքի հիմքերի մտավախության առումով Դատարանի համար կանխորոշիչ է դատական նիստով մեղադրյալի կողմից տրված պարզաբանությունները․ մասնավորապես այն, որ մեղադրյալի կողմից վերը նշված մտավախությունների չեզոքացնելու վերաբերյալ չեն ներկայացվել բավարար պատճառաբանություններ և հիմնավորումներ, որպիսի պայմաններում Դատարանի մոտ կարող էր ողջամիտ համոզմունք ձևավորվեր, որ մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրելու պայմաններում վերջինս կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ։ Ավելին, Դատարանն արձանագրում է, որ անձի կողմից ներկայացվել են հակասական և առերևույթ ոչ արժանահավատ տեղեկություններ. Մասնավորապես՝ կապված իր անվամբ գրանցված զենքի կորցնելու և ընտանիքի անդամների հետ խնդիրներ ունենալու հանգամանքով պայմանավորված։ Այսինքն՝ Դատարանն արձանագրում է, որ անձը հայտնել է ինքնաձիգը կորցնելու վերաբերյալ, սակայն ասվածը որևէ ողջամիտ փաստարկով չի հիմնավորվում։ Միաժամանակ, անձը նշել է, որ թեև ութ ամիս բնակվել է այդ բնակարանում, սակայն ընտանեկան խնդիրներով պայմանավորված ընտանիքի անդամները չեն տեղեկացրել իրեն տվյալ վարույթի կամ ոստիկանների կողմից այցելելու վերաբերյալ, մինչդեռ ուշադրության է արժանի այն, որ փաստորեն այդ պայմաններում, ըստ մեղադրյալի՝ վերջինիս հայրն է հենց տեղեկացրել այս վարույթի վերաբերյալ և միջոցներ է ձեռնարկել մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը մասնավոր հիմունքներով ապահովելու հետ կապված։ Անդրադառնալով պաշտպանության կողմի այն դիրքորոշմանը, որ մեղադրյալը այդ ժամանակահատվածում շարունակել է իր առօրյա կյանքով ապրելը, ապա վերը նշվածի հետ միաժամանակ տեղին է նկատել Դատարանին ներկայացված աշխատանքի վայրի վերաբերյալ տեղեկանքը, որի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ մեղադրյալն աշխատել է 2021 թվականի մարտի 3-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 23-ը։ Մինչդեռ, սույն վարույթով վերջինիս կողմից ենթադրյալ արարքը կատարվել է 2024 թվականի մարտի 15-ին։ Այլ կերպ, Դատարանը իրատեսական չի համարում այն, որ անձը շուրջ երեք տարի միևնույն հիմնարկում աշխատելու պայմաններում, ենթադրյալ արարքի կատարումից շուրջ չորս ամիս անց ազատվում է աշխատանքից։ Այսինքն՝ Դատարանի գնահատմամբ անձը չի կարողացել շարունակել իր առօրյա կյանքով ապրելը։ Վերոգրյալը համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում՝ Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ դատավարական սույն փուլում դեռևս շարունակվում է առկա լինել վերը նշված՝ փախուստը կանխելու և մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու հիմքերի մտավախությունը և խափանման միջոց կալանքից բացի, որևէ այլ խափանման միջոց ի զորու չի լինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը։ Այլ խոսքով, ընդհանրացնելով կալանքի անհրաժեշտության վերաբերյալ բերված պատճառաբանությունները՝ Դատարանը դատավարական սույն փուլում գտնում է, որ ասվածը առավելապես կարող է վկայել մեղադրյալի կողմից ոչ պատշաճ վարքագծի դրսևորման մասին։ Ինչ վերաբերում է հանրային մեղադրողի կողմից նշված՝ հանցանք կատարելը կանխելու հիմքին, ապա հարկ է նկատել, որ նշված հիմքի ռիսկը 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ չի արձանագրվել և չեն ներկայացվել այնպիսի նոր փաստական հանգամանքեր, որ նշված հիմքի մտավախությունն արդեն իսկ առկա է։ Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու հիմքի մտավախությունն առկա չէ և չի կարող դրվել ամենախիստ խափանման միջոց կալանքի հիմքում։ Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքի կիրառման հարցի կապակցությամբ պաշտպանի հայտնած դիրքորոշումներին՝ Դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված պատճառաբանությունները, գտնում է, որ սույն դեպքում կալանքից բացի այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն լինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը։ Հետևաբար, պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառելու վերաբերյալ, ենթակա է մերժման։ Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ հարկ է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգել երեք ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի ապրիլի 11-ը, իսկ պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն կիրառելու վերաբերյալ, մերժել։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 115-120-րդ, 125-րդ, 270-րդ, 281-րդ, 311-րդ, 312-րդ, 316-րդ, 352-րդ, 389-րդ, 390-րդ հոդվածներով` Դատարանը՝ Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգել երեք ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի ապրիլի 11-ը, իսկ պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն կիրառելու վերաբերյալ, մերժել։ Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ տասնօրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ | |
| Երևանի քրեական դատարան | 2024-12-26 | 14:30 | 2 | Չի կայացել | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2024-12-18 | 16:30 | 2 | Նիստը կայացել է |
Դատական գործ N: ԵԴ1/3737/01/24
Երևանի քրեական դատարան
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 12-12-2024 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Երևան քաղաքի դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 59107724 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Սուրեն Արթուրի Այդինյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա զենքի գործադրմամբ ցուցաբերել է հասարակության նկառմամբ անհարգալից, իրավական, բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարական վերաբերմունք։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Սուրեն |
| Ազգանուն | Այդինյան |
| Հայրանուն | Արթուրի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 297 Մաս 3 Կետ /2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/ |
| Վիճակագրական տողի համարը | 12.1 |
| Լրացուցիչ վիճակագրական տողի համար | Առկա չէ |
| Իրավական բարդության չափանիշ | 1.4 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 12-12-2024 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
Նոր օրենսդրությամբ քննվող գործեր
| Ամսաթիվ | 01-07-2022 |
|---|
Վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում
| Որոշման ամսաթիվ | 16-12-2024 |
|---|---|
| Որոշում | ԵԴ1/3737/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎԱՐՈՒՅԹՆ ՍՏԱՆՁՆԵԼՈՒ ԵՎ ՆԱԽՆԱԿԱՆ ԴԱՏԱԼՍՈՒՄՆԵՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 16 դեկտեմբերի 2024 թվական ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Հ.Մանուկյանս, ստանալով թիվ ԵԴ1/3737/01/24 (նախաքննական համարը՝ 59107722) քրեական գործը` Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ի Թիվ ԵԴ1/3737/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սուրեն Արթուրի Այդինյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին մուտքագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, նույն օրը գործը մակագրվել է դատավոր Հարություն Մանուկյանին: Քրեական գործը դատավորի աշխատակազմին հանձնվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 310-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Նախնական դատալսումները պարտադիր են բոլոր քրեական վարույթներով: 2. Ստանալով քրեական գործը` դատավորը եռօրյա ժամկետում որոշում է կայացնում վարույթն ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին: 3. Եթե պահպանված չէ սույն օրենսգրքի 206-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված ժամկետը, ապա դատարանն առանց նախնական դատալսումներ անցկացնելու մասին որոշում կայացնելու քրեական գործը վերադարձնում է հսկող դատախազին խափանման միջոցի հարցը քննարկելու և գործը կրկին դատարան հանձնելու նպատակով: 4. Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված որոշումը պետք է բովանդակի տեղեկություններ այն կայացրած դատարանի և դատավորի, քրեական գործը ստանալու և որոշումը կայացնելու օրվա, ինչպես նաև նախնական դատալսումների վայրի և ժամանակի մասին: 5. Նախնական դատալսումներով առաջին դատական նիստը նշանակվում է սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված որոշման կայացումից հետո՝ երկշաբաթյա ժամկետում: 6. Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված որոշումը կայացնելուց հետո՝ երկօրյա ժամկետում, դատավորը դրա պատճենն ուղարկում է հանրային մեղադրողին, ինչպես նաև վարույթի մասնավոր մասնակիցներին` դրան կցելով հասցեատիրոջ իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ սահմանված ձևի հուշաթերթ: Հուշաթերթը ներառում է նաև սույն օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերի ցանկը և դրանց կապակցությամբ միջնորդություններ ներկայացնելու իրավունքի մասին պարզաբանում:» Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 310-րդ հոդվածներով և 483-րդ հոդվածի 6-րդ մասով՝ Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ի Ստանձնել թիվ ԵԴ1/3737/01/24 (նախաքննական համարը՝ 59107722) քրեական գործի վարույթը և նախնական դատալսումները նշանակել 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ին ժամը 16:30-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի Ավան նստավայրի թիվ 2 դահլիճում (հասցեն՝ ՀՀ Երևան քաղաքի Գյուլիքևխվյան փողոցի 20): ԴԱՏԱՎՈՐ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ |
| Դատավարության կողմեր | Հանրային մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | |
| Կազմակերպության անուն | ՀՀ ԴԱՏԱԽԱԶՈՒԹՅԱՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԴԱՏԱԽԱԶՈՒԹՅՈՒՆ |
| Կազմակերպության հասցե | ․ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սուրեն |
| Ազգանուն | Այդինյան |
| Հայրանուն | Արթուրի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Կարապետ |
| Ազգանուն | Աղաջանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 18-12-2024 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 18-12-2024 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 26-12-2024 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 26-12-2024 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | դատական նիստը չի կայացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ-ի կողմից մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանին դատական նիստին չներկայացնելու հիմքով |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 27-12-2024 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 27-12-2024 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Այլ նշումներ | ԵԴ1/3737/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ԽԱՓԱՆՄԱՆ ՄԻՋՈՑԻ ՀԱՐՑԸ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԱՌՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 30 դեկտեմբերի 2024 թվական ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը` (այսուհետ նաև` Դատարան) նախագահությամբ դատավոր Հարություն Մանուկյանի, քարտուղարությամբ Նառա Սարգսյանի, մասնակցությամբ՝ հանրային մեղադրող Արմեն Միքայելյանի, մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանի, պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի, դռնբաց դատական նիստում քննելով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի (ծնված՝ 2000 թվականի հունվարի 9-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված՝ Երևան քաղաքի Արզումանյան փողոցի 13-րդ շենքի 25-րդ բնակարան հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը) նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 2024 թվականի մարտի 15-ին նախաձեռնվել է թիվ 10121924 քրեական վարույթը։ 2024 թվականի մարտի 20-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու վերաբերյալ։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 2024 թվականի մարտի 21-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանին ձերբակալելու վերաբերյալ։ 2024 թվականի մարտի 21-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին ձերբակալելու վերաբերյալ։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի ապրիլի 2-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի ապրիլի 4-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի ապրիլի 3-ից։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մայիսի 29-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամկետով։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հուլիսի 26-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը լրանալուց հետո՝ 2024 թվականի օգոստոսի 3-ից որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրվել տնային կալանքը երկու ամիս ժամկետով և գրավը՝ 1.500.000 ՀՀ դրամի չափով։ 2024 թվականի օգոստոսի 1-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցնելու վերաբերյալ։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի օգոստոսի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցվել է։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշմամբ Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը մերժվել է։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամկետով։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Արթուր Աշոտի Ղազարյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալներ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով) և Արթուր Աշոտի Ղազարյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով) վերաբերյալ նոր վարույթ և անջատված վարույթին շնորհվել է 59107124 համարը։ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Սուրեն Արթուրի Այդինյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ ԾՀՔ բաժին։ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման կասեցվածժամկետը վերսկսելու վերաբերյալ։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման կասեցված ժամկետը վերսկսվել է։ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանը ձերբակալվել է։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ից։ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով) վերաբերյալ նոր վարույթ և անջատված վարույթին շնորհվել է 59107724 համարը։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ հաստատվել է։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին թիվ 11831522 քրեական վարույթը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/3737/01/24 համարը), մակագրվել նույն դատարանի դատավոր Հ․Մանուկյանին և 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին հանձնվել Դատարանի աշխատակազմին։ 2022 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Դատարանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/3737/01/24 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դատական նիստի ընթացքում քննարկվել է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը։ Դատավարության մասնակիցների դիրքորոշումները. Հանրային մեղադրող Արմեն Միքայելյանը ըստ էության նշեց, որ շարունակում են առկա լինել կալանքի կիրառման համար հիմնավոր կասկածը և իրավաչափության հիմքերը՝ այդ թվում նաև մեղադրյալի փախուստը կանխելու հիմքը, հետևաբար կալանքի ժամկետը ենթակա է երկարաձգման։ Դատարանի պարզաբանող հարցերին ի պատասխան՝ հանրային մեղադրողը նշեց, որ խափանման միջոց կալանքի կիրառման որոշումից հետո մեղադրյալի փախուստը կանխելու հիմքի վերաբերյալ ի հայտ չեն եկել նոր փաստական տվյալներ։ Պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանը նշեց, որ գործի նյութերով բացակայում է իր պաշտպանյալի վերաբերյալ հիմնավոր կասկածը, քանի որ որպես հիմնավոր կասկածը հիմնավորող փաստական տվյալներ քրեական գործում առկա են միայն երկու վկաների ցուցմունքներ, ովքեր տեսագրության զննությամբ ճանաչել են իր պաշտպանյալին նրա մարմնակազմությամբ, մինչդեռ իր պաշտանյալն ունի սովորական, ոչ աչքի ընկնող մարմնակազմություն։ Հայտնեց նաև, որ նշված վկաները ներկա չեն գտնվել դեպքի վայրում և նրանցից մեկը հանդիսանում է ոստիկանության ծառայող։ Նշեց նաև, որ ճանաչման և հարցաքննության արձանագրությունները կազմվել են քրեադատավարական նորմերի խախտմամբ։ Հավելեց նաև, որ հետագայում ստացված փորձագետի եղրակացության համաձայն՝ տվյալ տեսագրությամբ հնարավոր չէ անձանց դիմագծերով նույնականացնել։ Ամփոփելով ասվածը՝ պաշտպանը նշեց, որ հիմնավոր կասկածը բացակայում է։ Անդրադառնալով կալանքի հիմքերին՝ պաշտպանը նշեց, որ իր պաշտպանյալը, տեղեկանալով իր վերաբերյալ քննվող քրեական վարույթի և ընտրված խափանման միջոցի վերաբերյալ, ինքնակամ ներկայացել է, ինչը վկայում է փախուստը կանխելու հիմքի բացակայության մասին, իսկ հետախուզման մեջ գտնվելը պայմանավորված է եղել այն հանգամանքով, որ տեղյակ չի եղել քրեական վարույթի վերաբերյալ և ապրել է իր առօրյա կյանքով։ Պաշտպանը միջնորդեց մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոցների համակցություն կիրառել տնային կալանքը և գրավը՝ 3.000.000 ՀՀ դրամի չափով։ Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանը նշեց, որ ինքն ընդհանրապես առնչություն չունի իրեն ներկայացված մեղադրանքին։ Ինքն ապրել է իր առօրյա կյանքով և տեղեկացված չի եղել քրեական վարույթի վերաբերյալ, այլապես ավելի վաղ կներկայնար։ Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ մեղադրյալը նշեց, որ ինքն ընտանիքի անդամների հետ գտնվել է վատ փոխհարաբերությունների մեջ և որոշակի ժամանակ չի շփվել նրանց հետ, ուստի հնարավոր է, որ մայրն իրեն տեղեկացրած չլիներ ոստիկանության այցի վերաբերյալ։ Հայտնեց նաև, որ իր անվամբ գրանցված «Սայգա» տեսակի զենքն ավելի վաղ կորցրել է, սակայն այդ մասին դիմում չի գրել, ինչը եղել է իր սխալը։ Նշեց նաև, որ ինքը հոր միջոցով տեղեկացել է քրեական վարույթի վերաբերյալ, հայրն ապահովել է պաշտպանով և նոյեմբերի 8-ին ներկայացել են քննչական բաժին, սակայն իրենց ասել են, որ երկուշաբթի օրը գան։ Հանրային մեղադրողը հավելեց, որ դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված պարկուճները կարող էին կրակված լինել Սուրեն Այդինյանի անվամբ գրանցված զենքից։ Հայտնեց նաև, որ ոստիկանության աշխատակիցներն այցելել են Սուրեն Այդինյանի բնակության վայր և նրան չեն հայտնաբերել և մոր մասնակցությամբ կազմվել է արձանագրություն, բացի այդ նրա բնակության հասցեում կատարվել է խուզարկություն, որպիսի պայմաններում ողջամիտ է, որ անձը կարող է դիմել փախուստի։ Հանրային մեղադրողը նշեց նաև, որ առարկում է այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառելու միջնորդության դեմ։ Մանրամասն տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը. Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործի նյութերը խափանման միջոցի հարցի քննարկման համատեքստում, լսելով և ուսումնասիրելով դատավարության մասնակիցների հայտնած դիրքորոշումները, արձանագրում է հետևյալը. Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք։ Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (...) 4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով:» Համաձայն «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի. «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով. (...) գ. անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար»: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 115-րդ հոդվածի. «1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։ 2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են` 1) տնային կալանքը. 2) վարչական հսկողությունը. 3) գրավը. 4) պաշտոնավարման կասեցումը. 5) բացակայելու արգելքը. 6) երաշխավորությունը. 7) դաստիարակչական հսկողությունը. 8) զինվորական հսկողությունը:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 116-րդ հոդվածի. «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը: 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ 1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ 2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ 3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: 4. Խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ որոշման պատճենը մեղադրյալին հնարավորության դեպքում հանձնվում է անհապաղ:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 117-րդ հոդվածի. «1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: 2. Մինչդատական վարույթում դատարանի կիրառած խափանման միջոցը կարող է փոխել կամ վերացնել հսկող դատախազը, իսկ հսկող դատախազի համաձայնությամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ քննիչը՝ հսկող դատախազի համաձայնությամբ: 3. Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար: 4. Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին որոշումն անհապաղ հանձնվում է խափանման միջոցի կիրառումն ապահովող մարմնին կամ պաշտոնատար անձին, իսկ դրա պատճենը` այն անձին, որի նկատմամբ կիրառվում է խափանման միջոցը: Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին քննիչի որոշման պատճենը հանձնվում է նաև հսկող դատախազին: 5. Եթե խափանման միջոցի կիրառման վերաբերյալ բողոքի քննարկման արդյունքով կիրառված խափանման միջոցը վերացվել է, ապա այդ կամ այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կարող է կիրառվել նույն վարույթով միայն նոր հանգամանքի առկայության դեպքում:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 118-րդ հոդվածի. «1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով: 2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար: 3. Եթե մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ նախատեսված չէ, ապա կալանքը կարող է կիրառվել միայն մեղադրյալի կողմից իր նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի պայմանները խախտելու դեպքում: 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։ 5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու անհրաժեշտությունը: 6. Կալանք կիրառելու կամ կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին դատարանի որոշմամբ կարող է սահմանափակվել մեղադրյալի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը, եթե փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել է այդպիսի սահմանափակման անհրաժեշտությունը, ներառյալ ժամկետին և անձանց շրջանակին վերաբերող պայմանները:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 119-րդ հոդվածի. «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները: 2. Մինչդատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել, կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երկու ամսից ոչ ավելի ժամկետով` պահպանելով սույն հոդվածով սահմանված մինչդատական վարույթում կալանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետները: 3. Մինչդատական վարույթում կալանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետն է` 1) չորս ամիս` ոչ մեծ ծանրության հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում. 2) վեց ամիս` միջին ծանրության հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում. 3) տասը ամիս` ծանր հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում. 4) տասներկու ամիս՝ առանձնապես ծանր հանցագործության համար մեղադրվելու դեպքում: 4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով: 5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը: 6. Կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է անձին ազատությունից փաստացի զրկելու պահից: Կալանքի տակ պահելու ժամկետի մեջ հաշվակցվում է նաև այն ժամանակը, երբ մեղադրյալը դատարանի որոշմամբ գտնվել է բժշկական հաստատությունում` փորձաքննություն կատարելու համար, կամ նրա նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառվել է բժշկական հսկողությունը: 7. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր ժամկետի մեջ չի հաշվակցվում այն ժամանակը, որի ընթացքում անձը արգելանքի տակ է գտնվել այլ պետության տարածքում` պայմանավորված վարույթի փոխանցմամբ կամ անձի հանձնմամբ:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 120-րդ հոդվածի. «1. Իրավասու անձը մեղադրյալին ազատում է կալանքից, եթե՝ 1) վերացել է անձին կալանքի տակ պահելու հիմքը կամ անհրաժեշտությունը. 2) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը. 3) մեղադրյալի նկատմամբ կայացվել է արդարացման վերդիկտ. 4) դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ նշանակել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ. 5) լրացել է դատարանի կողմից սահմանված կալանքի ժամկետը, և չի ստացվել այն երկարաձգելու մասին դատարանի որոշումը. 6) լրացել է անձին կալանքի տակ պահելու՝ սույն օրենսգրքով սահմանված առավելագույն ժամկետը. 7) սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով կալանքը որպես խափանման միջոց փոխվել կամ վերացվել է: 2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 2-4-րդ կետերով նախատեսված դեպքերում մեղադրյալին դատարանը կալանքից ազատում է անմիջապես դատական նիստի դահլիճում: 3. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 5-7-րդ կետերով նախատեսված դեպքերում կալանքի տակ պահելու վայրի վարչակազմի ղեկավարը մեղադրյալին անմիջապես ազատում է կալանքից:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 121-րդ հոդվածի. «1. Կալանքից ազատված անձը չի կարող կրկին կալանավորվել նույն մեղադրանքով, եթե չեն հայտնաբերվել նոր էական հանգամանքներ, որոնք վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնի չէին մեղադրյալին կալանքից ազատելու պահին: 2. Եթե կալանքից ազատված անձը նորից է կալանավորվում, ապա նրան կալանքի տակ պահելու առավելագույն թույլատրելի ժամկետը որոշելիս հաշվարկվում է մինչև կալանքից ազատվելը կալանքի տակ նրա եղած ժամանակը:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 122-րդ հոդվածի. «1. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը: 2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները: 3. Մինչդատական վարույթում սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող է կիրառել` 1) քննիչը` մինչև մեղադրական եզրակացությունը վարույթի նյութերի հետ միասին դատախազին հանձնելը. 2) հսկող դատախազը` մեղադրական եզրակացությունը վարույթի նյութերի հետ միասին քննիչից ստանալու պահից մինչև դրանք դատարան հանձնելը. 3) դատարանը` խափանման միջոց կիրառելու կամ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու միջնորդությունը լուծելիս: 4. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները քննիչը կարող է կիրառել բացառապես հսկող դատախազի համաձայնությամբ: 5. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 123-րդ հոդվածի. «1. Տնային կալանքը մեղադրյալի ազատության այնպիսի սահմանափակում է, որի ընթացքում նա պարտավոր է չլքել դատարանի որոշման մեջ նշված բնակության տարածքը: 2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` 1) ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից, այդ թվում՝ փոստային առաքանուց. 2) շփում ունենալ որոշակի անձանց հետ կամ իր բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց: 3. Տնային կալանք կիրառելու մասին դատարանի որոշման մեջ նշվում են այն կոնկրետ սահմանափակումները, որոնք տարածվում են մեղադրյալի վրա, ինչպես նաև իրավասու այն մարմինը, որին հանձնարարվում է այդ սահմանափակումների պահպանման նկատմամբ վերահսկողությունը: Հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու արգելքը չի տարածվում շտապ բժշկական օգնություն, իրավապահ մարմիններ կամ արտակարգ իրավիճակներում փրկարար ծառայություն կանչելու, ինչպես նաև վերահսկողություն իրականացնող մարմնի հետ կապ հաստատելու դեպքերի վրա։ Այդ մասին մեղադրյալն անհապաղ տեղեկացնում է վերահսկողություն իրականացնող մարմնին։ 4. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին: 5. Տնային կալանքի կիրառման կարգի, ժամկետների և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները: 6. Տնային կալանքի մեկ օրը հավասար է կալանքի մեկ օրվան:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 127-րդ հոդվածի. «1. Եթե բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ մեղադրյալը կարող է դիմել փախուստի` օգտագործելով անձը հաստատող փաստաթուղթ, ապա իրավասու մարմինը կարող է որոշում կայացնել նրա` Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին: 2. Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին որոշումն անհապաղ ուղարկվում է սահմանային վերահսկողություն իրականացնող լիազոր մարմին:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 311-րդ հոդվածի. «1. Նախնական դատալսումների ընթացքում սույն հոդվածով սահմանված հաջորդականությամբ դատարանը քննարկման առարկա է դարձնում՝ 1) ինքնաբացարկի, բացարկի և վարույթին մասնակցելուց ազատելու հարցը. 2) վարույթի ընդդատության հարցը. 3) քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ վարույթը կարճելու հարցը. 4) մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը. 5) գույքային հայց հարուցված լինելու դեպքում` գույքային պատասխանող ճանաչելու հարցը. 6) միջնորդության դեպքում` համաձայնեցման վարույթ կամ համագործակցության վարույթով դատաքննության հատուկ կարգ կիրառելու հարցը. 7) հետազոտման ենթակա ապացույցների ծավալի հարցը. 8) ապացույցների թույլատրելիության հարցը. 9) այլ վերաբերելի հարցեր:» Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (ընդունված՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ին) 316-րդ հոդվածի. «1. Նախնական դատալսումների ընթացքում դատարանը քննարկման առարկա է դարձնում մինչդատական վարույթում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու, իսկ եթե խափանման միջոց կիրառված չի եղել` այն կիրառելու հարցը:» Համադրելով մեջբերված իրավանորմերը սույն գործի փաստերի հետ՝ Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ հիմնավոր կասկածի հարցին․ Սույն քրեական գործի նյութերը ուսումնասիրելով հիմնավոր կասկածի համատեքստում՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով։ Վերը նշված որոշմամբ դատարանի կողմից հաստատված է համարվել մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին ներկայացված մեղադրանքում հիմնավոր կասկածի առկայությունը: Դատարանը գտնում է, որ ինչպես վերը նշվածով, այնպես էլ սույն քրեական գործում առկա փաստական տվյալներով շարունակվում է առկա լինել հիմնավոր կասկածը: Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի հայտնած անհամաձայնություններին, ապա հարկ է նշել, որ հիմնավոր կասկածը չի պահանջում կատարված արարքի մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցող` հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան բավարար փաստերի առկայություն, ինչն ավելի բարձր ապացուցողական չափանիշ է և կիրառելի է ոչ թե հիմնավոր կասկածը, այլ անձի մեղքը հավաստելիս։ Բացի այդ էլ Դատարանը դատավարական սույն փուլում զրկված է պաշտպանի կողմից նշված ձևաչափով ապացույցների թույլատրելիությունը և արժանահավատությունը գնահատելուց։ Եվ այդ համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված փաստական տվյալները դատավարության սույն փուլում՝ տվյալ հարցի քննարկմամբ, համակցության մեջ գնահատման արդյունքում բավարար են հիմնավոր կասկածի առկայությունը հավաստելու համար։ Անդրադառնալով կալանքի անհրաժեշտությանը՝ հարկ է փաստել, որ դեռևս 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Դատարանը, քննելով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը, արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում բավարար փաստարկներ կան ենթադրելու, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանը, մնալով ազատության մեջ, կարող է դիմել փախուստի և չկատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունները։ Այլ խոսքով, Դատարանը վերստին արձանագրում է, որ սույն դեպքում անհրաժեշտ է ընտրված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգել մեղադրյալի փախուստը կանխելու և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար։ (Մանրամասն տե՛ս 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ նշված դիրքորոշումները Նման եզրահանգում կատարելիս Դատարանը հաշվի է առնում Սուրեն Արթուրի Այդինյանին մեղսագրվող արարքի բնույթը, ծանրության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը։ Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու, մասնավորապես վարույթի քննությանը խոչընդոտելու մտավախությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև վարույթի նախաքննությունն արդեն ավարտվել է, սակայն դատական վարույթը նոր է սկսվել և գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս որևէ ապացույց հետազոտված չէ, չեն հարցաքննվել տուժողները և վկաները, որպիսի պայմաններում Դատարանն իրատեսական է համարում մեղադրյալի կողմից դեռևս չհարցաքննված վկաների վրա ապօրինի ազդեցություն գործադրելու մտավախությունը։ Անդրադառնալով մեղադրյալի փախուստը կանխելու մտավախությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանն ինքնակամ է ներկայացել, սակայն վերջինս շուրջ ութ ամիս փաստացի թաքնվել է վարույթ իրականացնող մարմնից։ Մասնավորապես, հարկ է նկատել, որ վարույթ իրականացնող մարմնի հանձնարարությամբ հետաքննության մարմնի աշխատակիցներն այցելել են մեղադրյալի բնակության վայր, սակայն վերջինս բնակության վայրից բացակայել է, իսկ մեղադրյալի ծնողները տեղեկացվել են վարույթի վերաբերյալ։ Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ ասվածի պայմաններում տվյալ դեպքում այն իրավիճակը չէ, որ մեղադրյալը, տեղեկանալով քրեական վարույթի վերաբերյալ, անմիջապես ներկայացել է, այլ շուրջ ութ ամիս թաքնվել է վարույթից։ Միևնույն ժամանակ կալանքի հիմքերի մտավախության առումով Դատարանի համար կանխորոշիչ է դատական նիստով մեղադրյալի կողմից տրված պարզաբանությունները․ մասնավորապես այն, որ մեղադրյալի կողմից վերը նշված մտավախությունների չեզոքացնելու վերաբերյալ չեն ներկայացվել բավարար պատճառաբանություններ և հիմնավորումներ, որպիսի պայմաններում Դատարանի մոտ կարող էր ողջամիտ համոզմունք ձևավորվեր, որ մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրելու պայմաններում վերջինս կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ։ Ավելին, Դատարանն արձանագրում է, որ անձի կողմից ներկայացվել են հակասական և առերևույթ ոչ արժանահավատ տեղեկություններ. Մասնավորապես՝ կապված իր անվամբ գրանցված զենքի կորցնելու և ընտանիքի անդամների հետ խնդիրներ ունենալու հանգամանքով պայմանավորված։ Այսինքն՝ Դատարանն արձանագրում է, որ անձը հայտնել է ինքնաձիգը կորցնելու վերաբերյալ, սակայն ասվածը որևէ ողջամիտ փաստարկով չի հիմնավորվում։ Միաժամանակ, անձը նշել է, որ թեև ութ ամիս բնակվել է այդ բնակարանում, սակայն ընտանեկան խնդիրներով պայմանավորված ընտանիքի անդամները չեն տեղեկացրել իրեն տվյալ վարույթի կամ ոստիկանների կողմից այցելելու վերաբերյալ, մինչդեռ ուշադրության է արժանի այն, որ փաստորեն այդ պայմաններում, ըստ մեղադրյալի՝ վերջինիս հայրն է հենց տեղեկացրել այս վարույթի վերաբերյալ և միջոցներ է ձեռնարկել մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը մասնավոր հիմունքներով ապահովելու հետ կապված։ Անդրադառնալով պաշտպանության կողմի այն դիրքորոշմանը, որ մեղադրյալը այդ ժամանակահատվածում շարունակել է իր առօրյա կյանքով ապրելը, ապա վերը նշվածի հետ միաժամանակ տեղին է նկատել Դատարանին ներկայացված աշխատանքի վայրի վերաբերյալ տեղեկանքը, որի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ մեղադրյալն աշխատել է 2021 թվականի մարտի 3-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 23-ը։ Մինչդեռ, սույն վարույթով վերջինիս կողմից ենթադրյալ արարքը կատարվել է 2024 թվականի մարտի 15-ին։ Այլ կերպ, Դատարանը իրատեսական չի համարում այն, որ անձը շուրջ երեք տարի միևնույն հիմնարկում աշխատելու պայմաններում, ենթադրյալ արարքի կատարումից շուրջ չորս ամիս անց ազատվում է աշխատանքից։ Այսինքն՝ Դատարանի գնահատմամբ անձը չի կարողացել շարունակել իր առօրյա կյանքով ապրելը։ Վերոգրյալը համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում՝ Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ դատավարական սույն փուլում դեռևս շարունակվում է առկա լինել վերը նշված՝ փախուստը կանխելու և մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու հիմքերի մտավախությունը և խափանման միջոց կալանքից բացի, որևէ այլ խափանման միջոց ի զորու չի լինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը։ Այլ խոսքով, ընդհանրացնելով կալանքի անհրաժեշտության վերաբերյալ բերված պատճառաբանությունները՝ Դատարանը դատավարական սույն փուլում գտնում է, որ ասվածը առավելապես կարող է վկայել մեղադրյալի կողմից ոչ պատշաճ վարքագծի դրսևորման մասին։ Ինչ վերաբերում է հանրային մեղադրողի կողմից նշված՝ հանցանք կատարելը կանխելու հիմքին, ապա հարկ է նկատել, որ նշված հիմքի ռիսկը 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ չի արձանագրվել և չեն ներկայացվել այնպիսի նոր փաստական հանգամանքեր, որ նշված հիմքի մտավախությունն արդեն իսկ առկա է։ Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու հիմքի մտավախությունն առկա չէ և չի կարող դրվել ամենախիստ խափանման միջոց կալանքի հիմքում։ Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքի կիրառման հարցի կապակցությամբ պաշտպանի հայտնած դիրքորոշումներին՝ Դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված պատճառաբանությունները, գտնում է, որ սույն դեպքում կալանքից բացի այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն լինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը։ Հետևաբար, պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառելու վերաբերյալ, ենթակա է մերժման։ Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ հարկ է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգել երեք ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի ապրիլի 11-ը, իսկ պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն կիրառելու վերաբերյալ, մերժել։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 115-120-րդ, 125-րդ, 270-րդ, 281-րդ, 311-րդ, 312-րդ, 316-րդ, 352-րդ, 389-րդ, 390-րդ հոդվածներով` Դատարանը՝ Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգել երեք ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի ապրիլի 11-ը, իսկ պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն կիրառելու վերաբերյալ, մերժել։ Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ տասնօրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ |
Անավարտ գործեր
| Հաշվետու ժամանակահատված | 2024 թվական |
|---|---|
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
Քրեական գործը միացել է
| Ամսաթիվ | 08-01-2025 |
|---|---|
| Մայր գործի համարը | ԵԴ1/3378/01/24 |
| Հոդված | |
| Որոշման բովանդակություն | Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի նախագահի 08․01․2025թ․ որոշմամբ թիվ ԵԴ1/3378/01/24 և թիվ ԵԴ1/3737/01/24 քրեական վարույթները միացվել են՝ քննությունն իրականացնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Ա․Կարապետյանի վարույթում, ԵԴ1/3378/01/24 համարի ներքո։ |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
Դատական գործ N: ԵԴ1/3737/01/24
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 09-01-2025 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-01-2025 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Կարապետ |
| Ազգանուն | Աղաջանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սուրեն Այդինյան Ամբողջությամբ բեկանել, փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեականի /Ավան/ 30.12.2024թ. որոշումը և Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնել կամ նրա նկատմամբ կիրառել այլընտրանքային խափանման միջոց : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 20-01-2025 |
|---|---|
| Վիճակագրական տողի համարը | 12.1 |
| Գործը ստացվել է | Երևանի քրեական դատարան |
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
| Միջանկյալ դատական ակտեր | Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշում |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 20-01-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Տաթևիկ |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 24-01-2025 |
|---|---|
| Այլ նշումներ | ԳՐԱՎՈՐ ԸՆԹԱՑԱԿԱՐԳ |
Գրավոր ընթացակարգ
| Ամսաթիվ | 03-02-2025 |
|---|---|
| Որոշում | ԵԴ1/3737/01/24 ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ «03» փետրվարի 2025թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան), նախագահությամբ՝ դատավոր Տ.Գրիգորյանի, գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (դատավոր Հ.Մանուկյան)՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշման դեմ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի հատուկ վերանայման բողոքը. Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1․1․ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի` 2024 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 1․2․ 2024 թվականի մարտի 21-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին ձերբակալելու վերաբերյալ։ 1․3․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի` 2024 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը` երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ 1․4․ 2024 թվականի օգոստոսի 1-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցնելու վերաբերյալ։ 1․5․ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի` 2024 թվականի օգոստոսի 20-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցվել է։ 1․6․ 2024 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալներ Սարգիս Վաչագանի Սարոյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով) և Արթուր Աշոտի Ղազարյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով) վերաբերյալ նոր վարույթ և անջատված վարույթին շնորհվել է թիվ 59107124 համարը։ 1․7․ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Սուրեն Արթուրի Այդինյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժին և ձերբակալվել։ 1․8․ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի` 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման կասեցված ժամկետը վերսկսվել է։ 1․9․ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանը ձերբակալվել է։ 1․10․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի` 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը` երկու ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ից։ 1․11․ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Արմեն Միքայելյանի` 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։ 1․12․ 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ թիվ 10121924 քրեական վարույթից անջատվել է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով) վերաբերյալ նոր վարույթ և անջատված վարույթին շնորհվել է թիվ 59107724 համարը։ 1.13. 2024թ. դեկտեմբերի 12-ին թիվ 11831522 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում և մակագրվել դատավոր Հ․Մանուկյանին: 1.14. 2024թ. դեկտեմբերի 16-ին որոշում է կայացվել ԵԴ1/3737/01/24 քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ 1.15. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024թ. դեկտեմբերի 30-ի որոշմամբ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգվել է երեք ամիս ժամկետով։ 1.16. Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշման դեմ 2025 թվականի հունվարի 08-ին ներկայացրել է հատուկ վերանայման բողոք, որը 2025 թվականի հունվարի 09-ին մուտքագրվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: 1.17. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի հունվարի 24-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշման դեմ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, որոշվել է հատուկ վերանայման բողոքի քննությունն անցկացնել գրավոր ընթացակարգով, իսկ դատական ակտի կայացման օր նշանակել 2025 թվականի փետրվարի 03-ը: 2. Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը. 2.1. Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ հետևյալ արարքի համար. «որ նա զենքի գործադրմամբ ցուցաբերել է հասարակության նկատմամբ անհարգալից, իրավական, բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք, որպիսի գործողությունները արտահայտվել են հետևյալում. Այսպես՝ Սարգիս Սարոյանի և Արթուր Ղազարյանի անչափահաս որդիների միջև ծագած վիճաբանության հարցերի պարզաբանման կապակցությամբ 2024 թվականի մարտի 15-ին` ժամը 00:14-ի սահմաններում, Սարգիս Սարոյանը, իր կողմնակիցների՝ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի և դեռևս չպարզված անձանց հետ, «Nissan Altima» մակնիշի 37 ZM 872 հաշվառման համարանիշի և «BMW 525 I» մակնիշի 68 XX 543 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաներով, Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցի և Ֆուչիկի 1-ին նրբանցքի հատման խաչմերուկում հանդիպել են Արթուր Ղազարյանին, ով եղել է դեռևս չպարզված անձի կողմից շահագործվող «Mersedes-Benz 63AMG» մակնիշի 01 FR 100 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով և դեռևս չպարզված նրանց կողմնակիցների հետ, ովքեր եղել են «Mersedes-Benz CLS 550» մակնիշի 37 UQ 288 հաշվառման համարանիշի և «VAZ 21703-110-01» մակնիշի 50 GW 150 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաներով: Հանդիպելով նշված վայրում Սարգիս Սարոյանը «Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին» ՀՀ օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ ապօրինի կերպով ձեռք բերած և իր մոտ ապօրինի կրվող հրազենով, որը լիցքավորված է եղել նույն հրազենից կրակելու համար պիտանի ռազմամթերք հանդիսացող 5.45մմ տրամաչափի փամփուշտներով, գնացել է Արթուր Ղազարյանի ուղղությամբ և հասարակության նկատմամբ անհարգալից, իրավական, բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ մարդկանց անդորրը խախտելով, դեռևս չպարզված մի խումբ անձանց հետ զենքի գործադրմամբ, այլ` դեպքի վայրում գտնվող անձանց, դրան հարակից բնակելի շենքերի բնակիչների և պատահական անցորդների կյանքի համար վտանգավոր եղանակով, Արթուր Ղազարյանին սպանելու՝ ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ կրակահերթ է արձակել վերջինիս ուղղությամբ: Արթուր Ղազարյանը փորձել է Սարգիս Սարոյանի ձեռքից վերցնել հրազենը, որի ժամանակ նրանց են մոտեցել նաև Սարգիս Սարոյանի կողմնակիցներից Սուրեն Արթուրի Այդինյանը, ով ևս եղել է հրազենով զինված, և Արթուր Ղազարյանին սպանելու դիտավորությամբ գործով չպարզված անձինք փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները՝ ձեռքերով, ոտքերով, մահակներով, ինչպես նաև կտրող-ծակող գործիքով, իսկ Սուրեն Այդինյանը զենքի կոթի գործադրմամբ հարվածներ են հասցրել գետնին ընկած Արթուր Ղազարյանի մարմնի տարբեր հատվածներին: Արթուր Ղազարյանի ու Սարգիս Սարոյանի կողմից հրազենը միմյանցից վերցնելու ընթացքում անկանոն արձակված կրակոցների պատճառով հավաքված անձինք՝ այդ թվում Սուրեն Այդինյանը դիմել են փախուստի: Արթուր Ղազարյանն ու Սարգիս Սարոյանը շարունակել են փոխադարձ հարվածներ հասցնել միմյանց, որից հետո նրանց են մոտեցել Արթուր Ղազարյանի գործով չպարզված կողմնակիցները և միասնական դիտավորությամբ, փոխլրացնելով միմյանց խուլիգանական գործողությունները՝ հարվածներ են հասցրել Սարգիս Սարոյանի մարմնի տարբեր հատվածներին: Այդ ընթացքում Երևան քաղաքի Մարգարյան և Ֆուչիկ փողոցների խաչմերուկից դեպի վիճաբանող անձանց ուղղությամբ քայլող, գործով չպարզված անձը «Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին» ՀՀ օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ իր մոտ ապօրինի կրվող ռազմամթերք հանդիսացող «M 75» տեսակի մարտական ձեռքի նռնակով զինված, վիճաբանող անձանց ուղղությամբ նետել է նռնակ, որի պայթյունի հետևանքով նշված վայրում գտնվող Գևորգ Ղազարյանին պատճառվել է կրծքավանդակի, մեջքի, վերին և ստորին վերջույթների, նստատեղի ձախ կեսի բազմաթիվ բեկորային վնասվածքների, ուղեկցված կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող բեկորային վնասվածքի, ձախ թոքի կույր վիրավորման և ձախակողմյան կրծքաօդաարյունւսհավաքի /հեմոպևմոպնևմոթորաքսի/ և ձախից զստոսկրի թևի գծային կոտրվածքի ձևերով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածքներ: Նռնակի պայթեցման հետևանքով հավաքված անձինք դիմել են փախուստի, իսկ Սարգիս Սարոյանի և Արթուր Ղազարյանի միջև վիճաբանությունը շարունակվել է արդեն Ֆուչիկի 1 նրբանցքի հատվածում գտնվող ավտոլվացման կետի դիմաց, որտեղ ժամանել են պարեկային ոստիկանության աշխատակիցներն ու դեպքին մասնակից անձինք դիմել են փախուստի և իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով չեն իրագործել դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը՝ Արթուր Ղազարյանին պատճառելով ձախ սրունքի միջանցիկ հրազենային վնասվածքի` սրունքի զույգ ոսկրերի բեկորավոր կոտրվածքի, ձախ սրունքի շրջանի վ/3-ի և մ/3-ի ներսային և հետին մակերեսների տարածուն պատառոտված վերքի, սրունքի վ/3-ի և մ/3-ի դրսային և միջային մակերեսների ածխացած եզրերով «կետային» վերքերի, սրունքի հետին խմբի երկփորանի ձկամկանի, հետին ոլոքային մկանի, մատների երկար ծալիչ մկանի, բութ մատի երկար ծալիչ մկանների ջնջխածների և հետին ոլոքային երակի անատոմիական ամբողջականության լրիվ ընդհատման ձևով ծանր մարմնական վնասվածքներ:»: 2.2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշման համաձայն.«(…) Համադրելով մեջբերված իրավանորմերը սույն գործի փաստերի հետ՝ Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ հիմնավոր կասկածի հարցին․ Սույն քրեական գործի նյութերը ուսումնասիրելով հիմնավոր կասկածի համատեքստում՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը երկու ամիս ժամկետով։ Վերը նշված որոշմամբ դատարանի կողմից հաստատված է համարվել մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանին ներկայացված մեղադրանքում հիմնավոր կասկածի առկայությունը: Դատարանը գտնում է, որ ինչպես վերը նշվածով, այնպես էլ սույն քրեական գործում առկա փաստական տվյալներով շարունակվում է առկա լինել հիմնավոր կասկածը: Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի հայտնած անհամաձայնություններին, ապա հարկ է նշել, որ հիմնավոր կասկածը չի պահանջում կատարված արարքի մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցող` հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան բավարար փաստերի առկայություն, ինչն ավելի բարձր ապացուցողական չափանիշ է և կիրառելի է ոչ թե հիմնավոր կասկածը, այլ անձի մեղքը հավաստելիս։ Բացի այդ էլ Դատարանը դատավարական սույն փուլում զրկված է պաշտպանի կողմից նշված ձևաչափով ապացույցների թույլատրելիությունը և արժանահավատությունը գնահատելուց։ Եվ այդ համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված փաստական տվյալները դատավարության սույն փուլում՝ տվյալ հարցի քննարկմամբ, համակցության մեջ գնահատման արդյունքում բավարար են հիմնավոր կասկածի առկայությունը հավաստելու համար։ Անդրադառնալով կալանքի անհրաժեշտությանը՝ հարկ է փաստել, որ դեռևս 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Դատարանը, քննելով Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը, արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում բավարար փաստարկներ կան ենթադրելու, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանը, մնալով ազատության մեջ, կարող է դիմել փախուստի և չկատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունները։ Այլ խոսքով, Դատարանը վերստին արձանագրում է, որ սույն դեպքում անհրաժեշտ է ընտրված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգել մեղադրյալի փախուստը կանխելու և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար։ (Մանրամասն տե՛ս 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ նշված դիրքորոշումները Նման եզրահանգում կատարելիս Դատարանը հաշվի է առնում Սուրեն Արթուրի Այդինյանին մեղսագրվող արարքի բնույթը, ծանրության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը։ Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու, մասնավորապես վարույթի քննությանը խոչընդոտելու մտավախությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև վարույթի նախաքննությունն արդեն ավարտվել է, սակայն դատական վարույթը նոր է սկսվել և գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս որևէ ապացույց հետազոտված չէ, չեն հարցաքննվել տուժողները և վկաները, որպիսի պայմաններում Դատարանն իրատեսական է համարում մեղադրյալի կողմից դեռևս չհարցաքննված վկաների վրա ապօրինի ազդեցություն գործադրելու մտավախությունը։ Անդրադառնալով մեղադրյալի փախուստը կանխելու մտավախությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանն ինքնակամ է ներկայացել, սակայն վերջինս շուրջ ութ ամիս փաստացի թաքնվել է վարույթ իրականացնող մարմնից։ Մասնավորապես, հարկ է նկատել, որ վարույթ իրականացնող մարմնի հանձնարարությամբ հետաքննության մարմնի աշխատակիցներն այցելել են մեղադրյալի բնակության վայր, սակայն վերջինս բնակության վայրից բացակայել է, իսկ մեղադրյալի ծնողները տեղեկացվել են վարույթի վերաբերյալ։ Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ ասվածի պայմաններում տվյալ դեպքում այն իրավիճակը չէ, որ մեղադրյալը, տեղեկանալով քրեական վարույթի վերաբերյալ, անմիջապես ներկայացել է, այլ շուրջ ութ ամիս թաքնվել է վարույթից։ Միևնույն ժամանակ կալանքի հիմքերի մտավախության առումով Դատարանի համար կանխորոշիչ է դատական նիստով մեղադրյալի կողմից տրված պարզաբանությունները․ մասնավորապես այն, որ մեղադրյալի կողմից վերը նշված մտավախությունների չեզոքացնելու վերաբերյալ չեն ներկայացվել բավարար պատճառաբանություններ և հիմնավորումներ, որպիսի պայմաններում Դատարանի մոտ կարող էր ողջամիտ համոզմունք ձևավորվեր, որ մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրելու պայմաններում վերջինս կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ։ Ավելին, Դատարանն արձանագրում է, որ անձի կողմից ներկայացվել են հակասական և առերևույթ ոչ արժանահավատ տեղեկություններ. Մասնավորապես՝ կապված իր անվամբ գրանցված զենքի կորցնելու և ընտանիքի անդամների հետ խնդիրներ ունենալու հանգամանքով պայմանավորված։ Այսինքն՝ Դատարանն արձանագրում է, որ անձը հայտնել է ինքնաձիգը կորցնելու վերաբերյալ, սակայն ասվածը որևէ ողջամիտ փաստարկով չի հիմնավորվում։ Միաժամանակ, անձը նշել է, որ թեև ութ ամիս բնակվել է այդ բնակարանում, սակայն ընտանեկան խնդիրներով պայմանավորված ընտանիքի անդամները չեն տեղեկացրել իրեն տվյալ վարույթի կամ ոստիկանների կողմից այցելելու վերաբերյալ, մինչդեռ ուշադրության է արժանի այն, որ փաստորեն այդ պայմաններում, ըստ մեղադրյալի՝ վերջինիս հայրն է հենց տեղեկացրել այս վարույթի վերաբերյալ և միջոցներ է ձեռնարկել մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը մասնավոր հիմունքներով ապահովելու հետ կապված։ Անդրադառնալով պաշտպանության կողմի այն դիրքորոշմանը, որ մեղադրյալը այդ ժամանակահատվածում շարունակել է իր առօրյա կյանքով ապրելը, ապա վերը նշվածի հետ միաժամանակ տեղին է նկատել Դատարանին ներկայացված աշխատանքի վայրի վերաբերյալ տեղեկանքը, որի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ մեղադրյալն աշխատել է 2021 թվականի մարտի 3-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 23-ը։ Մինչդեռ, սույն վարույթով վերջինիս կողմից ենթադրյալ արարքը կատարվել է 2024 թվականի մարտի 15-ին։ Այլ կերպ, Դատարանը իրատեսական չի համարում այն, որ անձը շուրջ երեք տարի միևնույն հիմնարկում աշխատելու պայմաններում, ենթադրյալ արարքի կատարումից շուրջ չորս ամիս անց ազատվում է աշխատանքից։ Այսինքն՝ Դատարանի գնահատմամբ անձը չի կարողացել շարունակել իր առօրյա կյանքով ապրելը։ Վերոգրյալը համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում՝ Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ դատավարական սույն փուլում դեռևս շարունակվում է առկա լինել վերը նշված՝ փախուստը կանխելու և մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու հիմքերի մտավախությունը և խափանման միջոց կալանքից բացի, որևէ այլ խափանման միջոց ի զորու չի լինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը։ Այլ խոսքով, ընդհանրացնելով կալանքի անհրաժեշտության վերաբերյալ բերված պատճառաբանությունները՝ Դատարանը դատավարական սույն փուլում գտնում է, որ ասվածը առավելապես կարող է վկայել մեղադրյալի կողմից ոչ պատշաճ վարքագծի դրսևորման մասին։ Ինչ վերաբերում է հանրային մեղադրողի կողմից նշված՝ հանցանք կատարելը կանխելու հիմքին, ապա հարկ է նկատել, որ նշված հիմքի ռիսկը 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ չի արձանագրվել և չեն ներկայացվել այնպիսի նոր փաստական հանգամանքներ, որ նշված հիմքի մտավախությունն արդեն իսկ առկա է։ Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու հիմքի մտավախությունն առկա չէ և չի կարող դրվել ամենախիստ խափանման միջոց կալանքի հիմքում։ Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքի կիրառման հարցի կապակցությամբ պաշտպանի հայտնած դիրքորոշումներին՝ Դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված պատճառաբանությունները, գտնում է, որ սույն դեպքում կալանքից բացի այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն լինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը։ Հետևաբար, պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառելու վերաբերյալ, ենթակա է մերժման։ Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ հարկ է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգել երեք ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի ապրիլի 11-ը, իսկ պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն կիրառելու վերաբերյալ, մերժել։(…)»: 3. Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և բողոքի պահանջը. 3.1. Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանն իր հատուկ վերանայման բողոքում խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024թ. դեկտեմբերի 30-ի թիվ ԵԴ1/3737/01/24 որոշումը, Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, վերացնել կամ նրա նկատմամբ կիրառել այլընտրանքային խափանման միջոց: 3.2. Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանն իր հատուկ վերանայման բողոքում հակիրճ ներկայացրել է քրեական վարույթի նախապատմությունը, վկայակոչել է վերաբերելի իրավական դիրքորոշումները, իսկ որպես իր հատուկ վերանայման բողոքի հիմնավորում` նշել է հետևյալը. «(...)Գտնում եմ, որ իմ պաշտպանյալի նկատմամբ խափանման միջոցը ընտրվել է հիմնավոր կասկածի բացակայության պայմաններում: Սուրեն Այդինյանի նկատմամբ ներկայացված մեղադրանքի հիմքում ներկայացված նյութերով ոչ միայն չի հաստատվում, այլ ակնհայտ հերքվում է իմ պաշտպանյալի նկատմամբ հիմնավոր կասկածի առկայությունը և մեղադրանքը, իսկ Դատարանի հետևությունները այս հարցում անհիմն են, թերի և ենթադրական, Դատարանը պատշաճ և բավարար չափով, օբյեկտիվ քնության չի ենթարկել նաև կալանքի քրեադատավարական նպատակները: - Առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը, սույն գործով անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի առկայության հարցին, ընդամենը արձանագրել է՝ Դատարանը գտել է, որ սույն քրեական գործում առկա փաստական տվյալներով շարունակվում է առկա լինել հիմնավոր կասկածը: Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի հայտնած անհամաձայնություններին, ապա նշել է, որ հիմնավոր կասկածը չի պահանջում կատարված արարքի մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցող` հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան բավարար փաստերի առկայություն, ինչն ավելի բարձր ապացուցողական չափանիշ է և կիրառելի է ոչ թե հիմնավոր կասկածը, այլ անձի մեղքը հավաստելիս։ Բացի այդ էլ ըստ Դատարանի դատավարական սույն փուլում զրկված է պաշտպանի կողմից նշված ձևաչափով ապացույցների թույլատրելիությունը և արժանահավատությունը գնահատելուց։ Եվ այդ համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված փաստական տվյալները դատավարության սույն փուլում՝ տվյալ հարցի քննարկմամբ, համակցության մեջ գնահատման արդյունքում բավարար են հիմնավոր կասկածի առկայությունը հավաստելու համար։ - Գտնում եմ, որ դատարանի վերը նշված հետևությունները տեղին չեն, քանի որ 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին թիվ 11831522 քրեական վարույթը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/3737/01/24 համարը), մակագրվել նույն դատարանի դատավոր Հ․Մանուկյանին և 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին հանձնվել Դատարանի աշխատակազմին։ 2022 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Դատարանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/3737/01/24 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դատական նիստի ընթացքում քննարկվել է մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը: Վերը նշվածը հաստատում է, որ դատարանը նախնական դատալսումների փուլում զրկված չէր քննել և հաշվի առնել կատարված արարքի մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցող` հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան հարցը, բավարար փաստերի առկայություն պայմաններում, որը ներկայացվել է դատարանին։ Բացի դա, Դատարանը դատավարական սույն փուլում զրկված չէ ապացույցների թույլատրելիությունը գնահատելուց համաձայն՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասի, որով սահմանված է՝ նախնական դատալսումների ընթացքում Դատարանը քննում նաև քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ վարույթը կարճելու, ապացույցների թույլատրելիության հարցը։ - Հատկանշական է, որ վարույթն իրականացնող մարմինը իրականում պատշաճ կարգով չի անդրադարձել անազատության հետ չկապված այլ խափանման միջոցների նշանակման հարցին, այլ ընդամենը ձևական և չպատճառաբանված, բացառապես ենթադրական մեկնաբանությունների շարադրելով արձանագրել է, որ այլ խափանման միջոցներ չեն կարող կիրառվել: Մինչդեռ քրեական դատավարությամբ հստակ սահմանված է, որ վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի, վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով, արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը.: 3.2 Իրականում իմ պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքով և միջնորդությանը կից նյութերով հիմնավոր կասկածի վերաբերյալ պատշաճ մեկնաբանություն և պատճառաբանություններ չկան: -Սուրեն Այդինյանը 2024թ-ի նոյեմբերի 14-ին ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին և հայտնել, որ մի քանի ժամ առաջ է հորից՝ Արթուր Այդինյանից տեղեկացել, որ ոստիկանության աշխատակիցները պահանջել են ներկայանալ Երևան քաղաքի քննչական վարչություն: Միաժամանակ հայտնել է, որ իրեն Երևան քաղաքի քննչական վարչություն ավելի վաղ ներկայանալու մասին պահանջագիր չի ուղարկվել, մշտապես բնակվել է վերը նշված բնակարանում, գնացել է աշխատանքի /որի վերաբերյալ ներկայացվեց տեղեկանք/ և նա չի իմացել և պատկերացում չի ունեցել, թե ինչի համար պետք է ներկայանա: Այդ պատճառով դիմել է փաստաբանի կոնկրետ տեղեկություններ ճշտելու նպատակով: Իսկ դեպքի կապակցությամբ տվել է ցուցմունք և ընդհանուր առմամբ նշել, որ նա տեղի ունեցած միջադեպի հետ առնչություն չունի, մեղադրանքում նշված անձանց չի ճանաչում, և այդ պատճառով կատարված դեպքի վերաբերյալ որևէ բան չի կարող հայտնել: Դատարան ներկայացված քրեական գործի նյութերից ակնհայտ է, որ Սուրեն Այդինյանի մասով հանրային մեղադրանքը հիմնված է 18 մարտի 2024թ-ին Կարեն Գարուշի Մուխայելյանի/ հ1 գ.թ.166-180/ և 20 մարտի 2024թ-ի Արթուր Սերոժայի Առուստամյանի /հ 2 գ.թ.6-10/ մասնակցությամբ դեպքի վայրին մոտ՝ ք.Երևանի Ֆուչիկի փ. 13/1 հասցեում գործող ավտոլվացման կետից, առգրավված տեսաձայնագրությունները զննում կատարելու մասին արձանագրությունների վրա, որի արդյունքում զննման է ենթարկվել նախաքննության ընթացքում դրանից առաջ զննման ենթարկված տեսագրություններն այն մասը միայն, որով զննման մասնակցի կողմից մատնանշվել է, իսկ կոնկրետ իմ պաշտպանյալի մասով, որպես մասնակից Կարեն Մուխայելյանը նշել է, որ իբր ճանաչեց Սուրեն Այդինյանին ֆիզիոլոգիական կեցվածքով և կառուցվածքով, իսկ Արթուր Առուստամյանը նշել է, որ ճանաչեց շարժուձևից և սպորտային կառուցվածքից: Պետք է նշել, որ քննիչը զննում կատարելու մասին արձանագրությունները կատարել է ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 226 հոդվածի պահանջով, որի 6 կետի համաձայն՝ - Հանրամատչելի համակարգչային ծրագրերի, համացանցային կայքերի, թվայնացված տվյալների զննությունից առաջ քննիչը համակարգչային եղանակով պատճենահանում է զննվող օբյեկտները, ըստ անհրաժեշտության պատրաստում դրանց թղթային պատճեները և այդ մասին նշում արձանագրության մեջ: Ամրագրման արդյունք հանդիսացող թղթային պատճեները /երբ դա հնարավոր է և անհրաժեշտ վարույթի համար/ ստորագրվում են զննության մասնակիցների կողմից և համակարգչային պատճեների հետ միասին կցվում արձանագրությանը: - Ինչպես տեսնում ենք օրենսդիրը զննման արդյունքում, որպես մասնակիցների դերակատարում նախատեսել է բացառապես զննման օբյեկտի ամրակցման դերակատարում և ակնհայտ է, որ մասնակիցը տվյալ դեպքում չի կարող հանդես գալ, որպես զննման օբյեկտում պատկերված որևէ անձի կամ առարկայի ճանաչող: Հատկանշական է, որ վերը նշված մասնակիցները վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից սկզբում մասնակից են դարձվել զննմանը առանց նախազգուշացվելու սուտ ցուցմունք չտալու պարտավորության մասին և հետո նոր հարցաքննվել որպես վկա բացառապես հարցաքննվելով վերը նշված զննության արդյունքում որոշակի անձանց ճանաչման վերաբերյալ հանգամանքների շուրջ /այդ թվում նաև իմ պաշտպանյալի մասով/: Պետք է նշել, որ Կարեն Մուխայելյանը և Արթուր Առուստամյանը մեղադրանքում նշված դեպքի վայրում չեն եղել և որևէ առնչություն չունեն այդ դեպքին, նրանց վկայությունները միայն վերաբերվում են զննման արձանագրություններով նշմարվող անձանց ճանաչմանը: Այս պարագայում անհրաժեշտ եմ համարում վկայակոչել ՀՀ քրեական դատավարության 217 հոդվածով սահմանված՝ հարցաքննության ընդհանուր պայմանները, որի 6-րդ կետով հստակ սահմանված է՝ -հարցաքննության ընթացքում հարցաքննվողին կարող են ներկայացվել ապացույցներ՝ դրանց կամ դրանցում պարունակող տվյալներին ծանոթանալու համար: Հարցաքննության ընթացքում ապացույցների ներկայացումը չի կարող փոխարինել ճանաչմանը: Ինչպես վերևում նշեցի Կարեն Մուխայելյանին և Արթուր Առուստամյանին զննության տվյալները ներկայացվել է որպես վկա հարցաքննությունից առաջ և ոչ թե ընթացքում /դա ակնհայտ երևում է զննման և հարցաքննությունների սկսման և ավարտման տվյալներից/: Բացի դա այդ անձանց կողմից չի կատարվել ճանաչում կամ անձի ճանաչում Քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով և պայմաններով: Կարևոր եմ համարում նաև այն, որ քրեական գործում /ՎԹ. Հատոր 2 գ.թ.224-242/ առկա է դատատեսաձայնագրային, համակարգչատեխնիկական և դիմանկարային համալիր փորձաքննության արդյունքում 18 ապրիլի 2024թ-ի ստացված թիվ 109724406 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ /տեսագրություններում նկարագրված անձանց դիմապատկերները պիտանի չեն դիմանկարային նույնականացմանն ուղղված հետազոտությունների անցկացման համար՝ անձի անհատականացնող հատկանիշների բացակայության պատճառով: - Գտնում եմ, որ խիստ վտանգավոր է անձին մեղադրել, կամ հիմնավոր կասկածը ապացուցված համարել այն դեմքում, երբ մեղադրանքի հիմքում բացառապես դրված է միայն երկու անձանց տեղեկություն, որոնք ձեռք են բերվել և ստացվել են օրենքի էական խախտմամբ, կամ դրանց հիման վրա կատարված վարույթային գործողությունների արդյունքով: (…) -Հիմնվելով վերը շարադրվածով գտնում եմ, որ գործի փաստական հանգամանքների մասին շարադրված հետևությունները բավարար չեն և փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ չի հիմնավորվել մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու հիմնավոր կասկածը, բացակայում են այնպիսի փաստեր կամ տեղեկություններ, որոնք հնարավորություն կտան անաչառ դիտորդին եզրակացնելու, որ տվյալ անձը հնարավոր է, որ կատարած լիներ հանցանքը: (…) Քրեական գործում չկա որևէ ապացույց, որի միջոցով կհիմնավորվեր, որ իմ պաշտպանյալը երբևէ, որևէ մեկի նկատմամբ, ազդեցություն գործելու միջոցով խոչընդոտել է գործի քննությանը, կամ կարող է փախչել և թաքնվել վարույթն իրականացնող մարմնից և խուսափել պատասխանատվությունից: Խնդրում եմ հաշվի առնել այն, որ իմ պաշտպանյալը երբեք որևէ անօրինական վարքագիծ չի ցուցաբերել, որը թույլ կտար ենթադրելու, որ նա կարող է կատարել կալանավորման հիմք հանդիսացող որևէ գործողություն: Գտնում եմ, որ նշվածը բավարար է համարելու, որ Սուրեն Այդինյանը ազատության մեջ մնալու պարագայում կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ և չի թաքնվի վարույթն իրականացնող մարմնից: (…) Հիմնվելով վերը շարադրվածով գտնում եմ, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործի փաստական հանգամանքների մասին, դատական ակտում շարադրված հետևությունները բավարար չեն և փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ չի հիմնավորվել մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու հիմնավոր կասկածը, բացակայում են այնպիսի փաստեր կամ տեղեկություններ, որոնք հնարավորություն կտան անաչառ դիտորդին եզրակացնելու, որ տվյալ անձը հնարավոր է, որ կատարած լիներ հանցանքը: Ակնհայտ է, որ գործի փաստական հանգամանքների մասին ստորադաս դատական ակտում շարադրված հետևությունները կառուցված են բացառապես իմ պաշտպանյալի նկատմամբ ներկայացված մեղադրանքի առումով օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված և ոչ արժանահավատ ապացույցներով, կամ օրենքի խախտմամբ ստացված ակնհայտ անհիմն ցուցմունքի վրա և արդյունքում Դատարանը առանց անհրաժեշտ օբյեկտիվ և բազմակողմանի վերլուծություններ և բավարար և համոզիչ պատճառաբանություններ ներկայացնելու, քրեադատավարական օրենքի էական խախտման պայմաններում որոշում է կայացվել: Գործում առկա ապացույցները բավարար չեն հիմնավոր կասկածի չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ իմ պաշտպանյալը կատարել է հանցավոր արարք, իսկ ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցված լինելու վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: - Գտնում եմ ընդհանուր առմամբ խիստ վտանգավոր է անձին մեղադրել, կամ հիմնավոր կասկածը ապացուցված համարել այն դեմքում, երբ մեղադրանքի հիմքում բացառապես դրված է ակնհայտ օրենքի էական խախտմամբ ստացված, և կամ դրանց հիման վրա կատարված վարութային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալներով երկու անձանց ցուցմունքները: Պետք է հաշվի առնել նաև այն, որ Սուրեն Այդինյանը նախկինում երբեք դատապարտված, կամ արատավորված չի եղել, նա ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին և հայտնել, որ մշտապես բնակվել է իր բնակարանում, գնացել է աշխատանքի /որի վերաբերյալ ներկայացվեց տեղեկանք/ և նա սրանից առաջ չի իմացել և պատկերացում չի ունեցել, թե ինչի համար պետք է ներկայանա: Այդ պատճառով դիմել է փաստաբանի կոնկրետ տեղեկություններ ճշտելու նպատակով, իսկ տեղի ունեցած միջադեպի հետ առնչություն չունի, մեղադրանքում նշված անձանց չի ճանաչում և այդ պատճառով կատարված դեպքի վերաբերյալ որևէ բան չի կարող հայտնել: (…)»։ 4. Վերաքննիչ դատարանին ներկայացված բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան, վարույթի մասնակիցների բացատրություններ, դրանք հիմնավորող նյութեր, միջնորդություններ չեն ստացվել։ 5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. 5.1. Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով Վերաքննիչ դատարանին ներկայացված նյութերը, գտնում է հետևյալը. ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով՝ (…) 4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով (…)»: «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով. (…) գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար (…)»: Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ` նաև Եվրոպական դատարան) մշակել է հանցագործության համար մեղադրվող անձին մինչև դատավճիռը կալանքի տակ պահելու համար ընդունելի չորս հիմնական հիմքեր. մեղադրյալի՝ դատաքննությանը չներկայանալու վտանգը (տե՛ս Stogmuller v. Austria, 1969 թվականի նոյեմբերի 10, ¢ 15), մեղադրյալի ազատ արձակվելու դեպքում արդարադատության իրականացմանը խոչընդոտելու վտանգը (տե՛ս Wemhoff v. Germany, 1968 թվականի հունիսի 27, ¢ 14) կամ, որ նա կկատարի նոր հանցանքներ (տե՛ս Matznetter v Austria, 1969 թվականի նոյեմբերի 10, ¢ 9) կամ կկատարի հասարակական անկարգություններ (տե՛ս Letellier v. France, 1991 թվականի հունիսի 26, ¢ 51): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի: 2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։ 2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են` 1) տնային կալանքը. 2) վարչական հսկողությունը. 3) գրավը. 4) պաշտոնավարման կասեցումը. 5) բացակայելու արգելքը. 6) երաշխավորությունը. 7) դաստիարակչական հսկողությունը. 8) զինվորական հսկողությունը»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը: 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ 1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ 2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ 3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար: (…) 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։(…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները: (…) 4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով: 5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը: (…)»: 5.2. Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ խափանման միջոցները դասակարգվում են երկու մասի՝ կալանք և կալանքին այլընտրանք հանդիսացող խափանման միջոցներ: Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելիս պետք է առաջնորդվի նվազագույնի սկզբունքով, այն է՝ չպետք է ընտրի ավելի խիստ խափանման միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը: Այս իրավակարգավորումը իր ամրագրումն է գտել անձի ազատության և անձեռնմխելիության քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածում, որի նպատակն է բացառել կալանքի կիրառումը բոլոր այն դեպքերում, երբ առկա է որոշակի հնարավորություն երաշխավորելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը՝ առանց նրան ազատությունից զրկելու: Ինչ վերաբերում է խափանման միջոցի կիրառման հիմքերին, ապա դրանք ձևակերպվել են որպես նպատակներ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դրանք որպես կանոն կանխատեսական, այլ ոչ թե փաստական բնույթ են կրում։ Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: Այլ կերպ՝ օրենսդիրը շեշտը դնում է ոչ թե կոնկրետ հանգամանքների վրա, այլ մեղադրյալի հնարավոր վարքագծի տեսանկյունից դրական և բացասական գործոնների հակակշռման և հավասարակշռման գաղափարի վրա։ Խափանման միջոցներ կիրառելու, այդ թվում՝ դրանց տեսակներն ընտրելու, հետագայում դրանք փոխելու մեխանիզմի հիմքում դրված կարևոր գաղափարը խափանման միջոցի պիտանիությունն է՝ դրված նպատակին։ Այս չափանիշն օրենսդիրն ամրագրել է սկզբունքի մակարդակով՝ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովելու նպատակով ոչ միայն հնարավորություն տալով կիրառել խափանման միջոց, այլ կիրառել այն խափանման միջոցը, որն առավել պիտանի կլինի հետապնդվող նպատակին հասնելու համար: Այս պահանջն ուղղակիորեն ամրագրված է խափանման միջոցը փոխելու ընթացակարգի շրջանակներում, որով սահմանվել է, որ վարույթն իրականացնող մարմինը իրավասու է որոշում կայացնել խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին, եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները: 5.3. Վերոգրյալ իրավանորմերի և դատողությունների համատեքստում անդրադառնալով մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածի բացակայության կապակցությամբ հատուկ վերանայման բողոքի շրջանակներում բարձրացված հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ մեղադրանքի կողմը, մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նրա դատապարտումը մեծապես հավանական համարելով, կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ քրեական վարույթի նյութերն ուղարկել է դատարան, ինչը թույլ է տալիս Վերաքննիչ դատարանին մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի ենթադրյալ առնչությունն իրեն վերագրվող արարքին փաստելու համար: Բացի այդ, հիմնավոր կասկածի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ մրցակցող արժեքների` մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից՝ անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով` դատարանի վարույթում գտնվող քրեական գործերով որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի վերաբերյալ որոշումների դատական վերանայման սահմանները ողջամտորեն պետք է նեղ լինեն մինչդատական վարույթի դատական երաշխիքների շրջանակներում կալանքի կապակցությամբ կայացվող որոշումների վերանայման սահմաններից: Մասնավորապես` քննարկվող որոշումների վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը: Այդպիսիք են, օրինակ, հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն: 5.4. Անդրադառնալով մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետի երկարաձգման վերաբերյալ առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումներին և վիճարկվող դատական ակտը ստուգման ենթարկելով դրանց համատեքստում, հաշվի առնելով հատուկ վերանայման բողոքում մատնանշված պնդումները՝ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և գտնում է, որ դրանք իրավաչափ են։ Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ ազատության մեջ գտնվելու դեպքում՝ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի կողմից գործի քննությանը խոչընդոտելու մտավախությունը շարունակում է առկա լինել: Վերաքննիչ դատարանի դիրքորոշումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները դեռևս դատարանում հետազոտված չլինելու և դատակոչված անձանց հարցաքննված չլինելու հանգամանքները մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի բնույթի, վտանգավորության աստիճանի և առանձնահատկությունների հետ համակցությամբ հիմք են տալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել այն մասին, որ ազատության մեջ մնալով՝ մեղադրյալը կարող է խոչընդոտել քրեական վարույթին: 5.5. Ինչ վերաբերում է փախուստի վտանգին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ թեև մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի` վարույթն իրականացնող մարմին ինքնակամ ներկայանալու պայմաններում որոշակիորեն նվազել է այդ ռիսկը, սակայն այն ամբողջությամբ չի չեզոքացել` հաշվի առնելով, որ այդ մտավախության գոյության հարցը քննարկելիս` չեն կարող անտեսվել մինչ ինքնակամ ներկայանալը մեղադրյալի` շուրջ ութ ամիս վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու և հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքները: Հատկանշական է, որ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից մեղադրյալի բնակության վայրի հասցեով կատարված այցելությամբ պարզվել է, որ վերջինս բացակայել է բնակության վայրից, իսկ վերջինիս ծնողները տեղեկացվել են քննվող քրեական վարույթի մասին: 5.6. Անդրադառնալով այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման հնարավորությանը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ քրեական վարույթի ընթացքում մեղադրյալի ոչ պատշաճ վարքագիծը կանխելու, մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դրված՝ քրեական վարույթին չխոչընդոտելու հետ կապված պարտականության կատարումն ապահովելու և փախուստը կանխելու նպատակներին քրեական վարույթի ներկա փուլում հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ: 5.7. Ինչ վերաբերում է հատուկ վերանայման բողոքում պաշտպանի նշած` մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալներին, մասնավորապես` նախկինում դատապարտված կամ արատավորված չլինելուն, վարույթն իրականացնող մարմին ինքնակամ ներկայանալուն, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք, սույն որոշմամբ արձանագրված փաստական տվյալների պայմաններում, ողջամտորեն չեն կարող դիտարկվել որպես բավարար հակակշռող գործոններ` այլընտրանքային խափանման միջոցների կամ դրանց համակցված կիրառմամբ մեղադրյալ Սուրեն Այդինյանի կողմից ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորելու ռիսկերը չեզոքացնելու համար։ 5.8. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգելով՝ առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ, այդ թվում նաև՝ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա, և գործով կայացրել է ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, ուստի հիմնավորված են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշմամբ արտահայտված հետևությունները: 5.9. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը, հանդես գալով որպես գործով վարույթն իրականացնող մարմին, մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցը լուծելիս համակողմանի գնահատման է ենթարկել հետևյալ հանգամանքները՝ մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի բնույթը, վտանգավորության աստիճանը, առանձնահատկությունները, դատավարության փուլը, գործով հարցաքննման ենթակա անձանց շրջանակը, մեղադրյալի կողմից գործի քննության ընթացքում ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու ռիսկերը և գտել, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն ի զորու չէ չեզոքացնելու դրանք։ Ավելին՝ բողոքաբերի կողմից չեն մատնանշվել ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք կարող էին վկայել վարույթն իրականացնող՝ առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված որոշման ոչ իրավաչափության մասին, իսկ հատուկ վերանայման բողոքում նշված հիմնավորումները, սույն գործի փաստական տվյալների պայմաններում, չեն կարող գնահատվել որպես ծանրակշիռ հանգամանքներ՝ վարույթն իրականացնող մարմնի կայացրած որոշումը բեկանելու և այդ որոշմամբ արձանագրված՝ մեղադրյալի ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը չեզոքացված դիտարկելու համար։ 5.10. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ մերժել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ և 393-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Մեղադրյալ Սուրեն Արթուրի Այդինյանի պաշտպան Կարապետ Աղաջանյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել: 2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ԵԴ1/3737/01/24 որոշումը թողնել անփոփոխ: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Տ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 03-02-2025 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 15-10-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 144, 88,25 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 15-10-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 144, 88,25 |
| Ուր | Երևանի քրեական դատարան |
| Գրության համարը | 87017/25 |