ԵԴ1/3660/01/24






Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

07 մարտի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը`

նախագահությամբ`
դատավոր Գ.Պողոսյանի
քարտուղարությամբ` Ա.Հովհաննիսյանի
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող Գ.Մուրադյանի
մեղադրյալ Լ.Ստեփանյանի
պաշտպան Կ.Գաբոյանի

դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Օնիկի Ստեփանյանի՝ ծնված 1974 թվականի փետրվարի 07-ին Երևան քաղաքում, ազ-գությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, նախկինում դատված՝ 1) Երևան քաղա-քի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի դեկտեմբերի 14-ի թիվ ԵԴ/1019/01/22 դատավճռով 18․04․2003թ․ ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) ամիս ժամկետով, 2) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԴ1/2768/01/24 դատավճռով դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենս-գրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ ազատազրկման 1 (մեկ) տարի 4 (չորս) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականո-րեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով (դատավճիռն օրինա-կան ուժի մեջ չի մտել), իր հայտարարությամբ՝ որպես բանվոր աշխատում է մասնավոր շինա-րարություններում, վատառողջ, ամուսնացած, խնամքին՝ յոթ անձ, բնակվում է՝ ք.Երևան, Ամա-ռանոցային 2-րդ տարածք, հմ․ 79 տնակ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժ-նի ավագ քննիչ Ա․Թովմասյանը 2024 թվականի օգոստոսի 22-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախաձեռնել է թիվ 60572624 քրեական վարույթը։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ա-վագ դատախազ Գ․Մուրադյանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշմամբ Լևոն Օնիկի Ստեփանյանի (այսուհետ՝ նաև Մեղադրյալ) նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասով հարուցել հանրային քրեական հետապնդում։
Քննիչի 2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշմամբ Մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2024 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Մեղադրյալին ներկայացվել է մեղադրանք։
2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ին թիվ 60572624 (ԵԴ1/3660/01/24 քրեական գործ) քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Գ.Պողոսյանը 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/3660/01/24 քրեական գործն ստանձնել է վարույթ և նշանակել նախնական դատալսումներ։
Մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հան-րային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա. «[Չ]ունենալով տրանս-պորտային միջոց վարելու իրավունք, հարբած (ոչ սթափ) վիճակում վարել է տրանսպորտային միջոց:
Այսպես.
Լևոն Ստեփանյանը չունենալով տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք, 2024 թվա-կանի օգոստոսի 04-ին' ժամը 21:50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 9-րդ փո-ղոցով ոչ սթափ վիճակում' արտաշնչած օդի մեջ ալկոհոլի 0.832 միլիգրամ պարունակությամբ, վարել է «ՕՊԵԼ» 36 UD 069 հաշվառման համարանիշով տրանսպորտային միջոցը, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության պարեկի կող-մից կազմված թիվ 8180408910 արձանագրությամբ»:

Արագացված վարույթ.

Նախնական դատալսումների ընթացքում Մեղադրյալը, հարուցելով արագացված վա-րույթ կիրառելու միջնորդություն, հայտարարեց, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը և համաձայն է մեղադրանքի հետ։ Նա պնդեց արագացված վարույթ կիրառելու մասին իր միջ-նորդությունը՝ բացատրելով, որ այն ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկա-յացնելը խորհրդակցել է պաշտպանի հետ և գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները։
Պաշտպանը, միանալով Մեղադրյալի միջնորդությանը, խնդրեց ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում այն պայմանականորեն չկիրառել՝ հաշվի առնելով, որ Մեղա-դրյալը խնամքին ունի յոթ անձ, ընտանիքի միակ կերակրողն է, նա ու ընտանիքի ևս երկու ան-դամ ունեն առողջական խնդիրներ ու խնամքի կարիք։
Մեղադրողը չառարկեց Մեղադրյալի միջնորդությանը։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը և բացակայում են նույն օրենսգըր-քի 464.1-ին հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացա-ռող հանգամանքները, ինչպես նաև՝ Մեղադրյալը համաձայն է իրեն մեղսագրվող արարքին, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր ու գիտակցում է իր միջնորդության բնույթը և հե-տևանքները, բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունն ու որո-շել է անցկացնել լրացուցիչ դատալսումներ։

Դատարանի վերլուծություն.

ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատա-կան պաշտպանության իրավունք։
(...)»:
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարա-ցի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:
2. (...):
3. Հիմնական իրավունքների խախտմամբ ձեռք բերված կամ արդար դատաքննության իրավունքը խաթարող ապացույցի օգտագործումն արգելվում է»:
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դա-տավճռով»։

ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատ-ժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվ-րոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտա-կանությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկե-տում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսդրության խնդիրներն են օրենքով նախատեսված շահերի պաշտպանությունը հանցավոր ոտնձգություններից, հանցագործութ-յունների կանխումը, քրեական պատասխանատվության ենթակա իրավաբանական անձի և հանցանք կատարած անձի պատասխանատվության արդարացիությունը, հասարակությունում հանցանք կատարած անձի վերաինտեգրումը, վերասոցիալականացումն ապահովելը»։
Նույն օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ֆիզիկական անձ ենթակա է քրեական պատասխանատվության մի-այն իր կատարած հանցանքի համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանա-տվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառ-վող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը։
(...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքնե-րը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
(...)»։
Նույն օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատա-րելն այն անձի կողմից, որը դատվածություն ունի դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չի առնվում այն դատվածու-թյունը, որը՝
1) վերացվել է օրենքով սահմանված կարգով,
2) առաջացել է մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետև-անքով,
3) առաջացել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու հետևան-քով»:
Նույն օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետու-թյան անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատ-մամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենս-գրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիա-լականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
Նույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնը-վում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, ո-րոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալա-կանացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
1.1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանա-տվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները:
2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դի-տավորյալ հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը կամ չափը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նա-խատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կամ չափի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպ-քում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համա-պատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից կամ չա-փից»:
Նույն օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝
(...)։
4. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օ-րենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քա-ռորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենս-գրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվա-զագույն չափից կամ ժամկետից։
(...)։
Նույն օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատա-զրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու կամ ազատազրկման ձևով պատիժ նշա-նակելիս հանգում է հետևության, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է ա-ռանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկի-րառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքով պատժից կարող է ազատվել նաև այն անձը, որի նկատմամբ սույն օրենսգրքի 72-րդ հոդվածով նշանակվել է օրենքով նախա-տեսվածից ավելի մեղմ պատիժ, կամ կիրառվել է համաձայնեցման կամ համագործակցության կամ արագացված վարույթ:
(...)
15.1. Եթե առաջին ատյանի դատարանում դատական ակտ կայացնելիս սույն օրենս-գրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասով կամ 75-րդ հոդվածով նախատեսված կարգով պատիժ նշա-նակելը հնարավոր չի եղել ժամանակագրական առումով դրան նախորդող դատական ակտի (ակտերի) օրինական ուժի մեջ մտած չլինելու պատճառով, և այդ դատական ակտերից որևէ մեկով նշանակված՝ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժը պայմանականորեն չի կի-րառվել, ապա ժամանակագրական առումով վերջինը օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի կատարման փուլում դատարանը հանցագործությունների կամ դատավճիռների համակ-ցությամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս՝
1) վերացնում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը, եթե սույն մասով նախատես-ված դատական ակտերից առնվազն մեկով որոշվել է, որ անձը պետք է կրի նշանակված ազա-տությունից զրկելու հետ կապված պատիժը.
2) հաշվի առնելով սույն հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանգամանքները՝ կարող է որոշում կայացնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու կամ վերջնական պա-տիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, եթե սույն մասով նախատեսված դատա-կան ակտերից որևէ մեկով չի որոշվել, որ անձը պետք է կրի նշանակված՝ ազատությունից զըր-կելու հետ կապված պատիժը:
(...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համաձայն՝
«2. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չու-նեցող անձի կողմից հարբած (ոչ սթափ) վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելը կամ այդ անձի կողմից սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշ-խատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատա-զրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
(...)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատարանը արագացված վարույթ կիրառում է հանրային մեղադրանքով նախնա-կան դատալսումների ընթացքում՝ մեղադրյալի միջնորդության հիման վրա:
2. Արագացված վարույթ չի կարող կիրառվել, եթե՝
1) մեղադրյալը մեղադրվում է առանձնապես ծանր հանցանք կատարելու համար.
2) վարույթում ներգրավված մի քանի մեղադրյալից առնվազն մեկն առարկում է արա-գացված վարույթ կիրառելու դեմ.
3) մեղադրյալը չունի պաշտպան կամ միջնորդությունը ներկայացրել է առանց պաշտ-պանի հետ խորհրդակցելու.
4) արագացված վարույթ կիրառելու դեմ փաստարկված առարկում է հանրային մեղա-դրողը կամ տուժողը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.2-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(...):
4. Դատարանը բավարարում է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությու-նը, եթե առկա է սույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացա-կայում են սույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վա-րույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, ինչպես նաև եթե մեղադրյալը համաձայն է իրեն մեղսագրվող արարքին, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր և գիտակցում է իր միջնորդության բնույթը և հետևանքները:
5. Դատարանը որոշում է կայացնում արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնոր-դությունը մերժելու և նախնական դատալսումները ընդհանուր կարգով շարունակելու մասին, եթե՝
1) մեղադրյալին մեղսագրվող արարքն ակնհայտորեն կատարվել է մեղադրյալ չհանդի-սացող այլ անձի կողմից կամ նրա մասնակցությամբ.
2) մեղադրյալին մեղսագրվող արարքին տրված իրավական գնահատականն ակնհայ-տորեն չի համապատասխանում մեղադրանքի փաստական հանգամանքներին.
3) սույն հոդվածի 3-րդ մասի հարցերից որևէ մեկին տրվում է ժխտական պատասխան:
6. Արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը բավարարելու դեպքում դա-տարանը սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կարգով ապացույցների հետազոտում չի իրականացնում և որոշում է կայացնում լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատա-վճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
2. Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայաց-նելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենս-գրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները:
3. Սույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
4. Դատավճիռը հրապարակելուց հետո դատավորը կողմերին պարզաբանում է նաև դատավճիռը բողոքարկելու` սույն օրենսգրքով նախատեսված սահմանափակումները»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.5-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Սույն օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածին համապատասխան կայացված դատավճիռը կարող է բողոքարկվել սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, սակայն այն չի կարող բողո-քարկվել սույն օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատես-ված հիմքերով»։
Վճռաբեկ դատարանը թիվ, թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ /0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11 և մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներով իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պա-տիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նա-հանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավոր-վում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա:
Մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, դա-տարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխա-նատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը, արձանագրելով, որ մեղադրյալին մեղսագրվել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործության կատարում, նկատի ունենալով, որ քրեական գործի նյութերից չի հետևում, որ նշված արարքն ակնհայտորեն կատարվել է մեղադրյալ չհանդիսացող այլ ան-ձի կողմից կամ նրա մասնակցությամբ, այդ արարքին տրված իրավական գնահատականն ակնհայտորեն չի համապատասխանում մեղադրանքի փաստական հանգամանքներին, Դա-տարանը հանգում է եզրակացության, որ արագացված վարույթի արդյունքով Մեղադրյալի նը-կատմամբ պետք է կայացվի մեղադրական դատավճիռ` հաշվի առնելով ՀՀ քրեական դատա-վարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
Միաժամանակ դատարանն արձանարում է, որ իրեն մեղսագրված հանցանքը Մեղա-դրյալը կատարել է ունենալով դատվածություն դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար։ Այսինքն՝ առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ, ինչից հետևում է, որ նրա նկատ-մամբ պատիժ պետք է նշանակվի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով նախատես-ված կանոնների կիրառմամբ։
Որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք-ներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա խոստովանել է կատարած հանցանքը և համա-ձայնվեց մեղադրանքի հետ։
Դատարանը նաև հաշվի է առնում, որ մեղադրյալ Լ․Ստեփանյանը Երևանի Շահումյանի շրջանի «ՄՈՒՇ» համատիրության կողմից տրված բնութագիր-տեղեկանքի համաձայն՝ սոցիա-լապես անապահով է և նրա հետ միասին նույն տնակում բնակվում են յոթ անձ, որոնցից երեքը վատառողջ են, մասնավորապես՝ կինն ու երկու որդին ունեն հոգեկան առողջության հետ կապ-ված խնդիրներ և հաշվառված են հոգեբուժարանում։
Մեղադրյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դա-տաքննությամբ ձեռք չեն բերվել։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ հաշվի առնելով Մեղադրյալի անձը, նախին հանցագործու-թյան և սույն գործով իրեն մեղսագրված հանցագործության կատարումից հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոգրյալ հանգամանք-ները, ելնելով գործի փաստական տվյալների ու հանգամանքների վերլուծության հիման վրա Դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրից ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 2-րդ, 7-րդ և 55-րդ հոդվածներով սահմանված՝ Մեղադրյալի պա-տասխանատվության արդարացիության, հասարակությունում նրա վերաինտեգրման, վերա-սոցիալականացումն ապահովելու, պատասխանատվության անհատականացման ու պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, Դատարանը հանգում է հետևության, որ սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և Մեղադրյալի կողմից նոր հանցագործությունների կա-տարումը կանխելու համար նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման։
Միաժամանակ Դատարանը, հաշվի առնելով մեղադրյալին մեղսագրված հանցանքի բը-նույթն ու վտանգավորության ոչ մեծ աստիճանը գտնում է, որ պատժի նպատակների իրա-կանացումը հնարավոր է առանց Մեղադրյալի կողմից պատիժը ռեալ կրելու, որպիսի պայման-ներում վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է որոշում կայացվի այն պայմա-նականորեն չկիրառելու մասին:
Դատարանը, քննության առնելով Մեղադրյալի նկատմամբ որոշակի պաշտոններ զբա-ղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկման ձևով լրացուցիչ պատժի նշանակման հարցը, գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի առանց որոշակի գոր-ծունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկման՝ նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի համաձայն որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը նույն օրենսգրքի 344-րդ հոդվածով մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակելը դատարանի հայեցողական լիազորությունն է, ինչպես նաև այն, որ Մեղադրյալի կողմից վարորդական իրա-վունքի վկայական ստանալու վերաբերյալ փաստական տվյալներ ձեռք չեն բերվել։
Անդրադառնալով քրեական գործում առկա գրավոր փաստաթղթերի պահպանման հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ դրանք՝ քրեական գործի գրավոր ապացույցները, պետք է պահվեն քրեական գործի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում։
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ Մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը պետք է թողնվի անփոփոխ:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ, 76-րդ, 99-րդ, 270-րդ, 464.4-րդ ու 464.5-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Լևոն Օնիկի Ստեփանյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 1 (մեկ) տարի 6 ամիս (վեց) ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ Լևոն Օնիկի Ստեփանյանի նը-կատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Լևոն Ստեփանյանին պարտավորեցնել փորձաշրջանի ընթացքում առանց ՀՀ ԱՆ պրո-բացիայի ծառայության համապատասխան տարածքային մարմնի համաձայնության չլքել Հա-յաստանի Հանրապետության տարածքը, բնակության վայրը փոխելու դեպքում նույն մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն։
Քրեական գործի գրավոր ապացույցները պահել քրեական գործի նյութերի հետ՝ դը-րանք պահելու ամբողջ ընթացքում։
Լևոն Օնիկի Ստեփանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինա-կան ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը, բացառությամբ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավա-րության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով և 377-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել է Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ