ԵԴ1/3672/01/24






Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«25» ապրիլի 2025 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ` ԴԱՏԱՎՈՐ ՎԱՀԵ ՋԻՎԱՆՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` ԳՈՀԱՐ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԼՈՒՍԻՆԵ ՍԱՐՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ ԱՆԴՐԱՆԻԿ ԱԼԵՔՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ ՏԻԳՐԱՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ ԿԱՐԵՆ ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼԻ ՕՐԻՆԱԿԱՆ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ ՔՆԱՐԻԿ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ ՎԱՀԱԳՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

«Աջափնյակ 1» նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում քննեց բժշկական հարկադրանքի վարույթն ըստ մեղադրանքի Կարեն Սաշայի Գալստյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով (ծնված՝ 12․07․1976 թվականին՝ Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվել է՝ քաղաք Երևան, Եղիշե Թադևոսյան փողոց, 18-րդ շենք, 9-րդ բնակարան, 29․11․2024 թվականից մինչև օրս գտնվում է ՀՀ ԱՆ «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ի հատուկ տիպի հոգեբուժական կազմակերպությունում)։

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Նկարագրական մաս.
2024 թվականի օգոստոսի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 13-1030-24 քրեական վարույթը։
2024 թվականի նոյեմբերի 21-ին Կարեն Սաշայի Գալստյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով։
2024 թվականի նոյեմբերի 21-ին որոշում է կայացվել քրեական վարույթը բժշկական բնույթի հարկադրանքի վարույթի փոխակերպելու մասին։
2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին դատարանի որոշմամբ Կարեն Սաշայի Գալստյանի նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառվել է բժշկական հսկողությունը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ին եզրափակիչ ակտով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան են մուտքագրվել թիվ 13-1030-24 քրեական վարույթի նյութերը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 11-ին քրեական գործը թիվ ԵԴ1/3672/01/24 համարի ներքո հանձնվել է դատավոր Վ․Ջիվանյանին, որով 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին ստանձնվել է վարույթ և նշանակվել նախնական դատալսումներ։
2025 թվականի հունվարի 20-ին Կարեն Գալստյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոց բժշկական հսկողությունը երկարաձգվել է 3 ամիս ժամկետով։
2025 թվականի ապրիլի 15-ին կայացվել է անմեղսունակության վերդիկտ և իրականացվել են լրացուցիչ դատալսումներ։

1.1. Մեղադրանքի փաստական նկարագրություն.
Կարեն Սաշայի Գալստյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն արարքի համար, որ «նա 2024 թվականի օգոստոսի 19-ին՝ ժամը 13։30-ի սահմաններում զբոսնելիս է եղել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցով, նույն փողոցի 50-րդ շենքի 2-րդ մուտքի մոտ պատահական նկատել է իր հետ խնամիական հարաբերությունների մեջ գտնվող Վահագն Մկրտիչի Գրիգորյանին, որից հետո վերջինիս մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող դանակով, առանց որևէ պատճառի, խուլիգանական դրդումներով մեկ անգամ հարվածել է վերջինիս աջ գոտկային շրջանին՝ պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող, առողջության կարճատև քայքայումով՝ ծակած-կտրած չթափանցող վերքի ձևով մարմնական վնասվածք։»։

1.2. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցներ.
1.2.1. Մեղադրյալ Կարեն Սաշայի Գալստյանը դատաքննության փուլում հայտնել է, որ տուժողին հարվածել է, քանի որ մինչ այդ հեռախոսային խոսակցության ժամանակ նա իրեն հայհոյել է, հետազոտված դանակն իրենն է։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.2.2. Տուժող Վահագն Գրիգորյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ դեպքի կոնկրետ օրը չի հիշում, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա Տերյան փողոցների խաչմերուկում իր մեջքին հասցրել են մարմնական վնասվածք, չի տեսել, թե ինչով է հարվածել, միայն ծակոց է զգացել։ Մինչև դեպքը մեղադրյալին չի ճանաչել, նրա հետ հեռախոսային խոսակցություն չի ունեցել և ընդհանրապես չի առնչվել։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.2.3. Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, հաաձայն որի՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Տերյալ 50-րդ շենքի 2-րդ մուտքի հատվածը, որտեղ շինության արտաքին պատին հայտնաբերվել է տեսանկարահանող սարք, որը վերցվել է, իսկ տուժող Վահագն Գրիգորյանը հայտարարել է, որ տվյալ հատվածում է իրեն անհայտ անձը հարվածել դանակով։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 19-21/

1.2.4. Տեսագրությունը զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որոնց զենվել է դեպքի վայրում առկա տեսագրությունը, որի ընթացքում պարզվել է, որ Վահանգ Գրիգորյանը քայլել է մայթով և նրա թիկունքից եկող Կարեն Գալստյանը ձեռքում գտնվող առարկայով (դանակով), հարվածել է Վ. Գրիգորյանի թիկնային հատվածին և արագացված քայլերով հեռացել է նշված վայրից:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 33/

1.2.5. Հագուստը ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի թիվ 1 Հերացու անվան հիվանդանոցից վերցվել է դեպքի ժամանակ Վ. Գրիգորյանի հագին եղած կապույտ շապիկը, որի վրա հայտնաբերվել է ծակած հետք:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 18/

1.2.6. Ձերբակալված Կ. Գալստյանի անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի Կարեն Գասլտյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է ծալովի դանակ, որը վերցվել է:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 40/

1.2.7. Դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունը, համաձայն որի Վ. Գրիգորյանի մարմնական վեասվածքները աջ գոտկային շրջանի ծակած-կտրած չթափանչող վերքի ձևով, պատճառվել է սուր ծակող կտրող առարկայով՝ ինչպես կարող էր հանդիսանալ փորձաքննությանը ներկայացված դանակը, ինչպես նաև նմանատիպ չափային և կառուցվածքային առանձնահատկություններ ունեցող սուր ծակող կտրող այլ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում և պատճառվել է առողջության թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 169-170/

1.2.8. Դատատեխնիկական փորձագետի եզրակացությունը, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված սևեռող շեղբով զսպանակային ծալովի, տետեսակենցաղային նշանակության դանակը գործարանային արտադրության զսպանակային ծալովի դանակ է, սառը զենք չի հանդիսանում:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 264-265/

1.2.9. Ստացիորնար դատահոգեբուժական փորձագետի եզրակացությունը, համաձայն որի վերլուծելով և համադրելորվ քրեական վարությի նյութերը, անամնեստիկ տեղեկությունները, առկա բուժ. փաստաթղթերը և ներկա հետազոտման արդյունքները փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացնում է, որ Կարեն Սաշայի Գալստյանը տառապել և տառապում է «Շիզոտիպային խանգարում դեկոմպենսացիայի շրջանում» F-21.0 հոգեկան հիվանդությամբ, որը արտահայտված է այն աստիճանի և ուղեկցվում է մոգական մտածողությամբ, կանխակալ դատողությամբ, հուզական սառնությամբ, անտարբերությամբ, էքսցենտրիկ վարքով, բուռն աֆեկտիվ հակազդումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս զրկել և զրկում է նրան գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, նշանակությունը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք: Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա չէր կարող և չի կարող գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Կարեն Սաշայի Գալստյանին հարկ է ճանաչել ԱՆՄԵՂՍՈՒՆԱԿ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես հանրության, այնպես իր իսկ համար, չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին: Հաշվի առնելով նրա մոտ առկա «Շիզոտիպային խանգարումը դեկոմպենսացիայի շրջանում» խորհուրդ է տրվում հարկադիր բուժում հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 215-219/

1.2.10. Իրեղեն ապացույց ճանաչված, դեպքի պահին Վ. Գրիգորյանի հագին եղած, կապույտ շապիկը, որի թիկնային հատվածում առկա են վնասված հատված և արնանման հետքեր:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 279/

1.2.11. Իրեղեն ապացույց ճանաչված, Կարեն Գալստյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված դանակը:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 278/

1.2.12. Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված, Երևան քաղաքի Տերյան 50 հասցեում գործող «Լաքշբի Բուտիկ» խանութի արտաքին պատին գտնվող տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 34, 280-281/

1.2.13. Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2008թ դեկտեմբերի 12-ի թիվ ԵԱՆԴ/3065/02/08 վճիռը, համաձայն որի դատարանը վճռել է Կարեն Սաշայի Գալստյանին ենթարկել հոգեբուժական հիվանդանոցային հարկադիր բուժման։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 105-106/

1.2.14. ՀՀ ԱՆ ««Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲԸ-ի 2024 թվականի օգոստոսի 29-ի գրությունը, համաձայն որի «Կ․Գալստյանը 20․11․2009թ․-ից հաշվառման մեջ է գտնվում ««Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲԸ-ում,իսկ 24․07-05․08․2024թթ-ին գտնվել է հիվանդանոցային բուժօգնության մեջ՝ «Շիզոտիպային խանգարում (F21)» ախտորոշմամբ։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 147/

1.2.15. ՀՀ ԱՆ «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ի 2025 թվականի ապրիլի 08-ի գրությունը, համաձայն որի Կարեն Սաշայի Գալստյանը ՀՀ ԱՆ «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ում գտնվում է շարունակական բուժման մեջ։ Բուժման ֆոնին Կարեն Գալստյանի հոգեվիճակում դիտվում է որոշակի դրական դինամիկա, սակայն իր ներկա հոգեվիճակով Կարեն Գալստյանը շարունակում է մնալ սոցիալապես վտանգավոր իր անձի և շրջապատի նկատմամբ։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

Լրացուցիչ դատալսումներում Դատարանը հետազոտել է նաև հետևյալ ապացույցները.

1.2.16. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Կարեն Սաշայի Գալստյանի դատվածության վերաբերյալ տեղեկություններ չկան։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 42/

1․2․17․ Կարեն Սաշայի Գալստյանի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերը։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, գ/թ 61-95

1.2.18. ՀՀ ԱՆ «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ի 2025 թվականի ապրիլի 18-ի գրությունը, համաձայն որի Կարեն Սաշայի Գալստյանը իր ներկա հոգեվիճակով շարունակում է մնալ սոցիալապես վտանգավոր իր անձի և շրջապատի նկատմամբ, ինչից ելնելով հետագա շարունակական բուժումը պետք է իրականացվի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.3. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, եզրահանգում է․ հաստատված է, որ մեղադրյալ Կարեն Սաշայի Գալստյանը 2024 թվականի օգոստոսի 19-ին՝ ժամը 13։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 50-րդ շենքի 2-րդ մուտքի մոտ իր հետ խնամիական հարաբերությունների մեջ գտնվող Վահագն Մկրտիչի Գրիգորյանին մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող դանակով, առանց որևէ պատճառի, խուլիգանական դրդումներով մեկ անգամ հարվածել է վերջինիս աջ գոտկային շրջանին՝ պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող, առողջության կարճատև քայքայումով՝ ծակած-կտրած չթափանցող վերքի ձևով մարմնական վնասվածք։ Այդ հանգամանքը հաստատվել է ինչպես տուժողի ցուցմունքով, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված տեսագրությամբ, դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությամբ, իրեղեն ապացույցներ դանակով և տուժողի շապիկով։

2․ Պատճառաբանական մաս.
2․1․ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանն այլ վնաս պատճառելը, որն առաջացրել է՝
1) առողջության կարճատև քայքայում կամ
2) ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
1) անձի կամ նրա մերձավոր ազգականի կամ մերձավորի նկատմամբ` կապված այդ անձի կողմից իր պետական, քաղաքական, ծառայողական, մասնագիտական կամ հասարակական գործունեության կամ պարտքի կատարման հետ,
2) հղի կնոջ նկատմամբ,
3) անօգնական վիճակում գտնվողի նկատմամբ,
4) անչափահասի նկատմամբ,
5) մի խումբ անձանց կողմից,
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից կամ
7) խուլիգանական դրդումներով,
8) ռասայական, ազգային, էթնիկ կամ սոցիալական ծագումով, կրոնով, քաղաքական կամ այլ հայացքներով կամ անձնական կամ սոցիալական բնույթի այլ հանգամանքներով պայմանավորված ատելության, անհանդուրժողականության կամ թշնամանքի շարժառիթով՝
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
(․․․)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Անմեղսունակության վիճակում սույն օրենսգրքով նախատեսված արարք կատարած անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության:
2. Անմեղսունակ է համարվում այն անձը, որը սույն օրենսգրքով նախատեսված արարքը կատարելու պահին հոգեկան առողջության խնդիրների հետևանքով չի գիտակցել իր արարքի հակաիրավականությունը կամ չի ղեկավարել դա:»:
Անդրադառնալով բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու վարույթում դատարանի կողմից անձին մեղսագրվող արարքի որակմանն անդրադառնալու իրավաչափության հարցին՝ Վճռաբեկ դատարանն Արա Շուշանյանի վերաբերյալ գործով իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ. «[Ա]նմեղսունակ անձի դեպքում գիտակցական և կամային հատկանիշները բացակայում են, քանի որ նա զրկված է իր գործողության (անգործության) փաստացի բնույթն ու նշանակությունը, դրա վտանգավորությունը գիտակցելու կամ դա ղեկավարելու ունակությունից (տե՛ս Հարություն Շուքուրյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ԵՔՐԴ/0350/01/08 որոշման 17-րդ կետը): Սակայն Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գիտակցական կամ կամային հատկանիշներ չունենալը դեռևս չի բացառում անմեղսունակ անձի՝ քրեական օրենքով արգելված արարքին ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասում նշված` օբյեկտի և օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներին համապատասխան իրավական որակում տալու հնարավորությունը: Հակառակ պարագայում առհասարակ պետք է բացառվի քրեաիրավական հարթությունում անմեղսունակ անձանց նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառումը քննարկելու հնարավորությունը, քանի որ գիտակցական և կամային հատկանիշները բնորոշ են ոչ միայն հանցափորձին, այլ ցանկացած ավարտված արարքին:
(…)
[Ա]նմեղսունակ անձի արարքը կարող է ստանալ թե՛ ձևական, թե՛ նյութական հանցակազմի հատկանիշներ կրող իրավական որակում (օրինակ, երբ անմեղսունակության վիճակում գտնվող անձի կողմից մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս է պատճառվում, ապա արարքն օբյեկտիվ իրադրության վերլուծությամբ ենթակա է որակման «Դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը» վերտառությունը կրող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով, չնայած, որ այդ դեպքում ևս բացակայում են քրեական օրենքով արգելված արարք կատարած անձի գիտակցական և կամային հատկանիշները: Ընդ որում, նույն իրադրության պայմաններում եթե անմեղսունակության վիճակում գտնվող անձը չկարողանա օբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով ավարտին հասցնել արարքի կատարումը (օրինակ` դանակով հարվածելու պահին բռնվի նրա ձեռքը կամ հրազենից արձակված գնդակը չդիպչի հասցեատիրոջը), ապա արարքն օբյեկտիվ իրադրության վերլուծությամբ ենթակա է որակման որպես դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու փորձ):
Դրա մասին է վկայում նաև այն, որ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման վարույթի շրջանակներում, ի տարբերություն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածում սահմանված ընթացակարգի, դատարանը չի քննարկում անձի մեղավորության հարցը։ Մասնավորապես, բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման վարույթի շրջանակներում դատարանը պարզում է, թե «կատարվել է արդյոք հանրորեն վտանգավոր արարք»` առանց անդրադառնալու գործողության (անգործության) վտանգավորությունը գիտակցելու կամ ղեկավարելու հատկանիշներին։» (տե՛ս Արա Սարգսի Շուշանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2017 թվականի հունիսի 22-ի թիվ ԵԱՆԴ/0030/01/15 որոշման 13-15-րդ և 19-րդ կետերը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական օրենսգրքի պայմաններում:

Վերոգրյալի հիման վրա և հաշվի առնելով սույն դատավճռի 1․3-րդ կետում հաստատված փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է Կարեն Սաշայի Գալստյանին վերագրվող արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այն որակված է ճիշտ և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված արարքի արտաքին հատկանիշներին։ Ապացուցված է նաև նշված արարքը կատարելու պահին Կարեն Սաշայի Գալստյանի անմեղսունակությունը։

2․2․ Ապացուցված համարելով Կարեն Սաշայի Գալստյանի անմեղսունակությունն իրեն մեղսագրված արարքը կատարելու պահին՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ վերջինիս նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու հետ կապված հետևյալ հարցերին.
- Կարեն Գալստյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է արդյոք կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց.
- բժշկական բնույթի հարկադրանքի ինչ միջոց պետք է կիրառվի Կարեն Գալստյանի նկատմամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անվտանգության միջոցը պետական հարկադրանքով ապահովված քրեաիրավական ներգործության միջոց է, որը դատարանի դատավճռով կամ որոշմամբ պետության անունից նշանակվում է պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն գլխով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Անվտանգության միջոցների նպատակն է կանխել պատժի սպառնալիքով արգելված արարքների կատարումը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Դատարանը կարող է նշանակել անվտանգության միջոց, եթե համարի, որ սույն օրենսգրքով պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձը կրկին կարող է այդպիսի արարք կատարել, կամ անվտանգության միջոցի կիրառումն անհրաժեշտ է իր կամ այլ անձի անվտանգությունն ապահովելու համար: Սույն օրենսգրքի 120-րդ հոդվածով նախատեսված անվտանգության միջոցի նշանակման վերաբերյալ որոշում կայացնելիս դատարանը հաշվի է առնում կոնկրետ անձի նկատմամբ դրա կիրառման անհրաժեշտության և առավել արդյունավետ իրականացման եղանակների վերաբերյալ փորձագետի, իսկ սույն օրենսգրքի 115-րդ և 116-րդ հոդվածներով նախատեսված անվտանգության միջոցների նշանակման վերաբերյալ՝ բժշկական-մասնագիտական հանձնաժողովի տված եզրակացությունը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի նկատմամբ կարող են նշանակվել անվտանգության հետևյալ միջոցները.
1) բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ՝
ա. հոգեբույժի մոտ արտահիվանդանոցային հսկողություն և հարկադիր բուժում,
բ. ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում,
գ. հատուկ տիպի հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում,
2) որոշակի վայրեր այցելելու արգելք,
3) հոգեբանական օգնություն ստանալու պարտականություն:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 114-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատարանը բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց է նշանակում այն անձի նկատմամբ, որը՝
1) պատժի սպառնալիքով արգելված արարքի կատարման պահին գտնվել է անմեղսունակության վիճակում,
(...)
2. Դատարանն անձի նկատմամբ նշանակում է բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց, եթե հանգում է հետևության, որ անձը, իր առողջական վիճակով պայմանավորված, կարիք ունի բժշկական միջամտության, որը կապահովի իր կամ այլ անձի անվտանգությունը, ինչպես նաև սույն օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ անվտանգության միջոցների կիրառման նպատակի իրականացումը:
(...)
4․ Դատարանը սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված և հոգեկան վիճակով իր կամ այլ անձի համար վտանգավորություն չներկայացնող անձի վերաբերյալ անհրաժեշտ նյութերն ուղարկում է առողջապահության համապատասխան մարմին՝ այդ անձի բուժման հարցը լուծելու համար։»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Դատարանը հոգեբույժի մոտ արտահիվանդանոցային հսկողություն և հարկադիր բուժում է նշանակում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած այն անձի նկատմամբ, որն իր հոգեկան վիճակով հիվանդանոցային բուժման կարիք չունի:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձյան․
«1․ Դատարանը հոգեբուժական կազմակերպությունների ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում է նշանակում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած այն անձի նկատմամբ, որի հոգեկան վիճակը պահանջում է բուժման, խնամքի և հսկողության այնպիսի պայմաններ, որոնք կարող են իրականացվել միայն հիվանդանոցային պայմաններում:
2. Դատարանը հոգեբուժական կազմակերպության հատուկ տիպի հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում է նշանակում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած այն անձի նկատմամբ, որն իր հոգեկան վիճակով վտանգավոր է իր կամ այլ անձի համար և պահանջում է մշտական հսկողություն:»։
Նույն օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն․
«Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի հոգեկան առողջության խնդրի դրսևորումն ու բնույթը, կատարված արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարմանը նպաստած գործոնները, անձի կողմից պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կրկին կատարելու հավանականությունը, իր կամ այլ անձի համար վտանգավորություն ներկայացնելը: Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցի կոնկրետ տեսակը նշանակելու որոշում կայացնելիս դատարանը հիմնվում է հոգեբուժական կազմակերպության հանձնաժողովի տված եզրակացության վրա:»։
2․2․1․ Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ անձի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու նպատակը օրենսդիրը պայմանավորում է իր կամ այլ անձի անվտանգության ապահովման, ինչպես նաև պատժի սպառնալիքով արգելված արարքների կատարումը կանխելու հետ։
Քննարկվող հարկադրանքի միջոցի կիրառման իրավական հիմքն իր առողջական վիճակով պայմանավորված անձի՝ բժշկական միջամտության կարիք ունենալն է։ Այդպիսի բժշկական միջամտությունը պետք է ուղղված լինի և ի զորու լինի ապահովել տվյալ կամ այլ անձի անվտանգությունը և կանխել պատժի սպառնալիքով արգելված արարքների կատարումը։
Վերոգրյալից երևում է, որ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու պահին անձը պետք է շարունակի վտանգավոր լինել հասարակության համար, հակառակ դեպքում՝ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունը կվերանա։ Այս տեսանկյունից բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց նշանակելիս դատարանը պետք է պատշաճ գնահատման ենթարկի պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի հոգեկան առողջության խնդրի դրսևորումն ու բնույթը (բժշկական չափանիշ)։ Դրա հետ մեկտեղ պետք է գնահատման ենթարկվեն հետևյալ իրավական չափանիշները․
- կատարված արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը,
- դրա կատարմանը նպաստած գործոնները,
- անձի կողմից պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կրկին կատարելու հավանականությունը,
- իր կամ այլ անձի համար վտանգավորություն ներկայացնելը:
Անվտանգության միջոց նշանակելը դատարանի համար ոչ թե պարտականություն է, այլ հայեցողության շրջանակներում տրված իրավունք: Օրենսդիրը հստակեցնում է, որ դատարանը կարող է նշանակել անվտանգության միջոց, եթե համարի, որ պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձը կրկին կարող է այդպիսի արարք կատարել, կամ անվտանգության միջոցի կիրառումն անհրաժեշտ է իր կամ այլ անձի անվտանգությունն ապահովելու համար:
2․2․2․ Քննարկվող անվտանգության միջոցի նշանակման վերաբերյալ որոշում կայացնելիս դատարանը հաշվի է առնում կոնկրետ անձի նկատմամբ դրա կիրառման անհրաժեշտության և առավել արդյունավետ իրականացման եղանակների վերաբերյալ բժշկական-մասնագիտական հանձնաժողովի տված եզրակացությունը։ Վերջինս անվտանգության միջոցի կիրառման բժշկական չափանիշի գնահատման միջոցն է: Ընդ որում, այդ եզրակացությունը դատարանի համար կաշկանդող չէ, քանի որ վերջինս ունի դատական հայեցողության շրջանակներում գործելու հնարավորություն և պարտավոր է գնահատման ենթարկել նաև իրավական չափանիշի առկայությունը։
Այսպես՝ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցի տեսակը որոշելու յուրաքանչյուր դեպքում դատարանը համապատասխան եզրակացության հետ մեկտեղ պետք է քննարկման առարկա դարձնի և հաշվի առնի նաև անձի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։ Մասնավորապես, դատարանը պետք է քննարկման առարկա դարձնի, ի թիվս այլոց, այն հարցը, թե ինչ օբյեկտի, ինչպիսի հասարակական հարաբերությունների դեմ է ուղղված եղել անձի ոտնձգությունը, ինչ եղանակով է կատարվել, ինչպիսի հետևանքներ է առաջացրել կամ կարող էր առաջացնել այն։
Էական կարևորություն ունի նաև անձի կողմից տվյալ արարքի կատարմանը նպաստած գործոնները վեր հանելը և դրանց պատշաճ գնահատումը։ Մասնավորապես որպես այդպիսիք կարող են լինել անձի՝ բուժում չստանալը կամ ոչ պատշաճ ստանալը, ընտանեկան վիճակը, այդ թվում՝ հսկողության բացակայությունը, արարքն այլ անձանց գործողություններով պայմանավորված լինելը և այլն։
Անձի կողմից պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կրկին կատարելու հավանականության գնահատումը սերտորեն կապված է նախորդ հանգամանքների գնահատման հետ։ Այս տեսանկյունից պետք է հաշվի առնել նաև մինչև հիվանդության ախտորոշումը, ինչպես նաև դրանից հետո անձի կողմից այլ հանցանքներ կատարած լինելու հանգամանքը, դրանց բնույթը, պարբերականությունը։
Անմեղսունակ անձանց նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցների կիրառման հնարավորությունը պայմանավորվում է նաև մինչև բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցների կիրառման վարույթի դատական քննության ավարտը հասարակության համար անձի՝ վտանգավոր լինելու շարունակականության հանգամանքով: Վերջինս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի իրավական դիրքորոշումների հաշվառմամբ կարող է գնահատվել ոչ միայն բժշկական փաստաթղթերի հետազոտության, այլ նաև հոգեկան հիվանդությամբ տառապող անձի անհատական հատկանիշների, դատական նիստերի դահլիճում նրա դրսևորած վարքագծի, ունեցած հոգեվիճակի անմիջական գնահատման արդյունքում: Այս տեսանկյունից անհրաժեշտ է հաշվի առնել այն, որ հոգեկան հիվանդություն ունեցող անձը դատավարությունում ունի երկբնույթ դեր, մասնավորապես` նա և՛ շահագրգիռ անձ է, և՛ դատաքննության օբյեկտ: Այս հաշվառմամբ էլ դատաքննությանը նրա մասնակցության ապահովմանն ուղղված պարտականություններ են դրված վարույթն իրականացնող մարմնի վրա, ինչը պայմանավորված է ոչ միայն գործն անձամբ ներկայացնելու նրա իրավունքի ապահովման, այլ նաև դատավորին հնարավորություն տալու համար իր անձնական կարծիքը ձևավորել գործի և այդ անձի հոգեկան վիճակի վերաբերյալ (տե՛ս, mutatis mutandis, Եվրոպական դատարանի` Kovalev v. Russia գործով 2007 թվականի մայիսի 10-ի վճիռը, գանգատ թիվ 78145/01, կետեր 35-37): Դատավորի համար կարևոր է առնվազն հոգեկան հիվանդություն ունեցող անձի հետ կարճ հանդիպում ունենալը և նախընտրելի է նրան հարցեր ուղղելը: Եվրոպական դատարանը գտնում է, որ դատավորի կողմից գործի լուծումը միայն փաստաթղթավորված ապացույցների հիման վրա, առանց տեսնելու կամ լսելու անձին, հանդիսանում է Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված մրցակցության սկզբունքի խախտում (տե՛ս Եվրոպական դատարանի` Shtukaturov v. Russia գործով 2008 թվականի մարտի 24-ի վճիռը, գանգատ թիվ 4409/05, կետեր 72-73):
Հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած սուբյեկտի անձը գնահատելիս դատարանը պետք է քննարկի նրա նկատմամբ նախկինում իրականացվող բուժման հանգամանքը, դրա տևողությունը, պայմանները, նրա ներկա հոգեկան վիճակը, վարքագիծը։ Դատարանը պետք է ուշադրություն դարձնի նաև այն հանգամանքների վրա, թե արդյոք տվյալ անձը նախկինում հանրորեն վտանգավոր արարք կատարել և համապատասխան բուժում ստացել է, թե ոչ։ Այս հանգամանքների պարզումը ևս կարող է էական նշանակություն ունենալ անձի` իր կամ շրջապատի համար վտանգավորության աստիճանը պարզելու հարցում։
Վերոնշյալ հանգամանքների համատեղ գնահատմամբ միայն դատարանը կարող է հիմնավորված որոշում կայացնել անձի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու անհրաժեշտության և դրա կոնկրետ տեսակի վերաբերյալ։
Դատարանն արձանագրում է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենգրքով նախատեսված բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցները միմյանցից տարբերվում են, նախևառաջ, անձին պահելու ռեժիմի խստությամբ։ Դրանցից առավել մեղմ ռեժիմն ունի հոգեբույժի մոտ արտահիվանդանոցային հսկողությունը և հարկադիր բուժումը, իսկ մյուս երկու տեսակները ենթադրում են անձի ազատության իրավունքի սահմանափակում։
Անձի ազատության իրավունքի սահմանափակման հետ կապված բժշկական հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել բացառապես այդպիսի բժշկական ցուցման առկայության դեպքում։ Միևնույն ժամանակ այդպիսի բժշկական ցուցման առկայությունն ինքնին դատարանին չի պարտավորեցնում անձի ազատության իրավունքը սահմանափակող հարկադրանքի միջոց կիրառել։ Մասնավորապես՝ բժշկական ցուցումը վերաբերում է հարկադրանքի միջոց կիրառելու բժշկական չափանիշի առկայությանը, մինչդեռ դատարանը պարտավոր է դրա հետ մեկտեղ գնահատման ենթարկել նաև իրավական չափանիշի առկայությունը։ Այլ խոսքով՝ անձի նկատմամբ չի կարող ազատության իրավունքի սահմանափակման հետ կապված բժշկական հարկադրանքի միջոց կիրառվել առանց դրա վերաբերյալ համապատասխան բժշկական ցուցման առկայության։ Միևնույն ժամանակ այդպիսի բժշկական ցուցման առկայության դեպքում դատարանն իրավասու է իրավական չափանիշի հաշվառմամբ անձի նկատմամբ կիրառել ավելի մեղմ, այդ թվում՝ ազատության սահմանափակման հետ չկապված բժշկական հարկադրանքի միջոց։
2․2․3․ Վերոգրյալի հիման վրա անդրադառնալով Կարեն Գալստյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու անհրաժեշտության հարցին՝ Դատարանը հաշվի է առնում, որ ՀՀ առողջապահության նախարարությանը կից միջգերատեսչական ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննությունների հանձնաժողովի կողմից տրված ստացիորնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 85 եզրակացության համաձայն՝ «(․․․) Վերլուծելով և համադրելորվ քրեական վարությի նյութերը, անամնեստիկ տեղեկությունները, առկա բուժ. փաստաթղթերը և ներկա հետազոտման արդյունքները փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացնում է, որ Կարեն Սաշայի Գալստյանը տառապել և տառապում է «Շիզոտիպային խանգարում դեկոմպենսացիայի շրջանում» F-21.0 հոգեկան հիվանդությամբ, որը արտահայտված է այն աստիճանի և ուղեկցվում է մոգական մտածողությամբ, կանխակալ դատողությամբ, հուզական սառնությամբ, անտարբերությամբ, էքսցենտրիկ վարքով, բուռն աֆեկտիվ հակազդումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս զրկել և զրկում է նրան գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, նշանակությունը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք: Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա չէր կարող և չի կարող գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Կարեն Սաշայի Գալստյանին հարկ է ճանաչել ԱՆՄԵՂՍՈՒՆԱԿ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես հանրության, այնպես իր իսկ համար, չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին: Հաշվի առնելով նրա մոտ առկա «Շիզոտիպային խանգարումը դեկոմպենսացիայի շրջանում» խորհուրդ է տրվում հարկադիր բուժում հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում:»։
Բացի այդ, Դատարանի հարցմանն ի պատասխան ստացված ՀՀ ԱՆ «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ի 2025 թվականի ապրիլի 18-ի գրության համաձայն՝ «Կարեն Սաշայի Գալստյանը իր ներկա հոգեվիճակով շարունակում է մնալ սոցիալապես վտանգավոր իր անձի և շրջապատի նկատմամբ, ինչից ելնելով հետագա շարունակական բուժումը պետք է իրականացվի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում։»։
Վերոհիշյալի հետ մեկտեղ Դատարանը հաշվի է առնում․
- Կարեն Գալստյանին վերագրված արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը։ Մասնավորապես, նրան վերագրվում է առողջության դեմ ուղղված ոչ մեծ ծանրության հանցագործության օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներ պարունակող արարք, որը կատարվել է խուլիգանական դրդումներով, դանակի գործադրմամբ,
- Կարեն Գալստյանի մոտ ախտորոշված հոգեկան հիվանդության ախտանիշները դրսևորվում են մոգական մտածողությամբ, կանխակալ դատողությամբ, հուզական սառնությամբ, անտարբերությամբ, էքսցենտրիկ վարքով, բուռն աֆեկտիվ հակազդումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս զրկել և զրկում է նրան գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, նշանակությունը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք, որով էլ իր և հասարակության համար սոցիալապես վտանգ ներկայացնելու վերաբերյալ եզրահանգումը։
- Կարեն Գալստյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2008թ․ դեկտեմբերի 12-ի թիվ ԵԱՆԴ/3065/02/08 վճռի հիման վրա կիրառվել է հոգեբուժական հիվանդանոցային հարկադիր բուժում։
- ՀՀ ԱՆ ««Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲԸ-ի 2024 թվականի օգոստոսի 29-ի գրության և քրեական գործի նյութերում առկա բժշկական փաստաթղթերի համաձայն՝ Կ․Գալստյանը 20․11․2009թ․-ից հաշվառման մեջ է գտնվում ««Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲԸ-ում, իսկ 24․07-05․08․2024թթ-ին գտնվել է հիվանդանոցային բուժօգնության մեջ՝ «Շիզոտիպային խանգարում (F21)» ախտորոշմամբ։
- դատական նիստի ընթացքում Դատարանի հարցերին տրված արձագանքներով և նրա դրսևորած վարքագծով պայմանավորված Դատարանն արձանագրել է դատական քննությանը նրա փաստացի մասնակցելու հնարավորությունը և ապահովել նրա մասնակցությունը, իսկ դատական նիստերի ընթացքում նրա կողմից որևէ ագրեսիվ կամ ողջամտորեն վտանգավոր այլ վարքագիծ չի դրսևորվել։
Ելնելով Կարեն Գալստյանի հոգեկան առողջության վիճակի վերաբերյալ վերոգրյալ բժշկական բնույթի տեղեկատվությունից, այն համադրելով նաև սույն գործով Կարեն Գալստյանին վերագրված քրեական օրենքով արգելված արարքի բնույթի (առողջությանը թեթև վնաս պատճառելը՝ խուլիգանական դրդումներով), դրանից հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի հետ՝ Դատարանը գտնում է, որ Կարեն Գալստյանի կողմից հանրության համար վտանգ ներկայացնելու աստիճանը և նրա կողմից պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարելու հավանականությունն առկա է և բավարար՝ նրա ազատության իրավունքի սահմանափակման տեսանկյունից։
2․2․4․ Այսպիսով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Կարեն Գալստյանն իր առողջական վիճակով պայմանավորված կարիք ունի բժշկական միջամտության և այդ միջամտությունն անհրաժեշտ է ինչպես իր և այլ անձանց անվտանգությունն ապահովելու, այնպես էլ պատժի սպառնալիքով արգելված արարքների կատարումը կանխելու համար:
Հաշվի առնելով նախորդ կետերում նշված հանգամանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ Կարեն Գալստյանի նկատմամբ համաչափ է և անհրաժեշտ է նշանակել բժշկական բնույթի ամենախիստ հարկադրանքի միջոցը՝ հարկադիր բուժում հատուկ տիպի հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում, որն ի զորու է ապահովել ինչպես իր և այլ անձանց անվտանգությունը, այնպես էլ պատժի սպառնալիքով արգելված արարքների կատարումը։
2․2․5․ Անդրադառնալով Կարեն Գալստյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցին՝ բժշկական հսկողությանը, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ դրա հիմքերը չեն վերացել:
2․2․6․ Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված Կարեն Գալստյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված դանակը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, պետք է ոչնչացնել, իսկ տուժող Վահագն Գրիգորյանի կապույտ շապիկը՝ վերադարձնել սեփականատիրոջը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 427-430-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մեղադրյալ Կարեն Սաշայի Գալստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարելու պահին ճանաչել անմեղսունակ:
Կարեն Սաշայի Գալստյանի նկատմամբ որպես բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառել հարկադիր բուժում հատուկ տիպի հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում:
Կարեն Սաշայի Գալստյանի նկատմամբ ընտրված անվտանգության միջոցը՝ բժշկական հսկողությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Կարեն Գալստյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված դանակը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, ոչնչացնել, իսկ տուժող Վահագն Գրիգորյանի կապույտ շապիկը՝ վերադարձնել սեփականատիրոջը:
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՎԱՀԵ ՋԻՎԱՆՅԱՆ