ԵԴ1/3673/01/24

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

17 դեկտեմբերի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),

Նախագահությամբ՝
դատավոր՝ Մ.Մելքոնյանի,
քարտուղարությամբ` Ս.Սուքիասյանի,

Մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրող՝ Դ.Կյուրեղյանի,
տուժող՝ Ս.Առաքելյանի,
մեղադրյալ ՝ Ա.Վարդանյանի.

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով թիվ ԵԴ1/3673/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի /ծնված՝ 2001 թվականի մայիսի 20-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չամուսնացած, հաշվառված և բնակվող Երևան քաղաքի Նոր-Նորքի 6-րդ զանգվածի Գյուրջյան փողոցի 62 շենքի 31-րդ բնակարանում/՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Վարույթի փաստական հանգամանքները.
1.1. 2023 թվականի նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 00:50-ին, Էլմիրա Սերգեյի Ներսեսյանը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում հաղորդում է ներկայացրել և հայտնել, որ նոյեմբերի 28-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Րաֆֆու փողոցի «Սուրբ Երրորդություն» եկեղեցու մոտ աղջկա՝ Սոֆիա Արարատի Առաքելյանի նախկին ընկեր Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանը ծեծի է ենթարկել աղջկան՝ հարվածելով շրթունքին, ձեռքին, ճանկռել պարանոցի հատվածը, որի արդյունքում աղջիկը կորցրել է գիտակցությունը, այնուհետև շտապօգնության ավտոմեքենայով աղջկան տեղափոխել են հիվանդանոց: Կոտրել է աղջկա հեռախոսը, վերցրել ականջակալը, իսկ երբ աղջիկը գիտակցության է եկել և ցանկացել զանգահարել իրենց, սպառնացել է, որ եթե դիմեն ոստիկանություն, կվնասի թե աղջկան և թե ընտանիքի անդամներին: Կատարվածի արդյունքում աղջկան պատճառվել է մարմնական վնասվածք և 730.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
1.2. Դեպքի առթիվ 01.12.2023թ. Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 16874223 քրեական վարույթը:
1.3. 2024 թվականի նոյեմբերի 18-ին նախաքննության նկատմամբ դատավարական հսկողություն ունեցող դատախազի կողմից թիվ 16874223 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին: Նույն օրը՝ ժամը 12:18-ին, Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել:
1.4. 2024 թվականի նոյեմբերի 18-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում որոշում է կայացվել թիվ 16874223 քրեական վարույթով մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին: Նույն օր որոշում է կայացվել թիվ 16874223 քրեական վարույթով տուժող Սոֆիա Առաքելյանի վնասված «Iphone 13 Pro Max» հեռախոսը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին:
1.5. 2024 թվականի նոյեմբերի 18-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 16839724 քրեական վարույթը: Նույն օրը որոշում է կայացվել թիվ 16839724 քրեական վարույթը թիվ 16874223 քրեական վարույթին միացնելու և նախաքննությունը թիվ 16874223 համարի քրեական վարույթի ներքո շարունակելու մասին, որից հետո նույն օրը որոշում է կայացվել թիվ 16874223 քրեական վարույթից տուժող Սոֆիա Արարատի Առաքելյանին պատկանող ականջակալը հափշտակելու փաստի վերաբերյալ մասն անջատելու և անջատված մասին թիվ 16840024 համարը շնորհելու մասին:
1.6. Թիվ 16874223 քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ի գրությամբ՝ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան: Դատավորների միջև գործերի բաշխման համակարգչային ծրագրի միջոցով քրեական գործը, թիվ ԵԴ1/3673/01/24 համարի ներքո, 2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ին մակագրվել և դեկտեմբերի 11-ին հանձնվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանի աշխատակազմին:
1.7. 2024 թվականի դեկտեմբերի 11-ին դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3673/01/24 քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
1.8. 17.12.2025թ.-ին Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով կայացվել է մեղադրական վերդիկտ: Վերդիկտ կայացնելիս Դատարանը քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ մեղադրյալ Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողել է անփոփոխ: Նույն օրը նշանակվել է լրացուցիչ դատալսումներ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը և իրավաբանական որակումը.
Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանը մեղադրվում է այն հանցանքի կատարման համար, որ նա 2023 թվականի նոյեմբերի 28-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի Րաֆֆու փողոցում գտնվող «Սուրբ Երրորդություն» եկեղեցու մոտ անձնական հարաբերությունները պարզաբանելու հարցի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում դիտավորությամբ ձեռքով հարվածել է Սոֆիա Արարատի Առաքելյանի բերանին, այնուհետև ձեռքով փակելով վերջինիս բերանը՝ ոտքով հարվածներ է հասցրել վերջինիս որովայնի և մեջքի հատվածներին, ապա ձեռքերով՝ նրա ձեռքերի հատվածներին՝ Սոֆյա Առաքելյանի առողջությանը պատճառելով աջ դաստակի թիկնային մակերեսի պարանոցի շրջանների քերծվածքների, ձախ բազկի և ձախ ծնկահոդերի շրջանների արյունազեղումների ձևով վնասվածքներ, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Այսինքն, Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին մեղսագրվում է հանցանքի ևատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3.1. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի նոյեմբերի 25-ին տեղի ունեցած դատական նիստում հարցաքննվել է մեղադրյալ Արմեն Վարդանյանը, ով ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ օրը արթնացել է Սոֆիայի զանգից։ Իրենք պայմանավորված են եղել, որ պետք է գնա նրա գործի ավարտի ժամին նշված վայր՝ Էլբակյան կրթահամալիր, որտեղ Սոֆիան և՛ աշխատում է, և՛ սովորում։ Ժամը մոտավորապես 2-4-ի սահմաններում է եղել, հստակ ժամը չի հիշում։ Գնացել է պայմանավորված վայր, սակայն Սոֆիան արդեն դուրս էր եկել և այնտեղ չի եղել։ Քիչ հետո, տեսել է, որ Սոֆիան եկել է և հետո ընկերոջն էլ է տեսել՝ Վահագին, չի հիշում՝ միասին եկան, թե առանձին-առանձին, բայց Սոֆիան որոշել էր իրեն մի բան ասել, սակայն չէր ցանկանում միայնակ ասել, խորհուրդ էր հարցնում նրանից երևի։ Դրանից հետո ընկերը գնացել է, իսկ իրենք քայլել են Բանգլադեշի տարածքում, ոչ հեռու։ Սոֆիան իրեն պատմել է դեպքեր, որտեղ սխալ արարքներ է արել, որոնք ցանկացել է խոստովանել, քանի որ միևնույն է՝ ինքն իմանալու էր: Նշել է, որ իմանալուց հետո շոկի մեջ է եղել։ Նախօրոք Սոֆիան ասել էր իր ընկերոջը, սակայն ընկերն իրեն ոչինչ չէր ասել, երևի հարցրել էր՝ արժե ասել, թե՝ ոչ։ Քանի որ շոկի մեջ էր, ասել է, որ չի ցանկանում այլևս շփվել նրա հետ։ Դրանից հետո սկսել են թեթև վիճել, ձայնը բարձրացրել է, այնուհետև՝ Սոֆիան էլ։ Վիճելուց հետո որոշել է հեռանալ, իսկ Սոֆիան վազելով եկել է իր հետևից է գնացել, իսկ ինքն ասել է՝ «գնա»։ Այդ պահին Սոֆիան ասել է՝ «ես դեպրեսիայի մեջ եմ, արի մոտիկ»։ Ինքը մոտեցել է, Սոֆիան ասել է, որ իրեն լավ չի զգում։ Սկզբում չի հավատացել և հետ է գնացել, սակայն հետո հետ նայելով տեսել է, որ Սոֆիան ուշաթափվում է։ Նրա խոսքով՝ Սոֆիան ոչ թե ուղղակի ընկել է կամ ուշքն է գնացել, այլ մարդ, որը դանդաղ ծնկները դնում է հատակին, հետո ընկնում։ Այդ տեսնելով՝ խիղճը չի տարել, շտապօգնություն է կանչել։ Շտապօգնություն կանչելու ժամանակ արդեն ընկերը եկել է, ընկերոջն ասել է, որ ինքը կտանի հիվանդանոց: Շտապօգնության հետ ինքն էլ գնացել է Հանրապետական հիվանդանոց, մտածել է, որ լուրջ բան է եղել, հնարավոր է հիվանդություն ունեցած լինի, շոկից հնարավոր չէր վատանար։ Նշել է, որ նույնիսկ 10.000 դրամ վճարելու կարիք է եղել, սակայն մոտը գումար չի եղել, դուրս է եկել, ճարել, գտել ու բերել տվել է։ Բժիշկը հարցրել է, թե ինչու է վատացել, իրենք ասել են, որ լարված վիճակ է եղել։ Բժիշկը պատասխանել է, որ լարվածություն է և լավ է, որ ընկնելուց միայն ոտքերն են վնասվել։ Որոշել է սպասի մինչև Սոֆիան իրեն լավ զգա, հետո տանի տուն։ Նշել է, քանի որ իր «կուրտկան» դրել է Սոֆիայի գլխի տակ, որպեսզի գլուխը ասֆալտից չվնասվի, իր հեռախոսը, դրամապանակը մնացել էր դրա մեջ, ինքը զանգել է և տաքսիով ուղարկել են։ Հետո զանգել է ընկերոջը՝ Արթուրին, խնդրել է, որ գա և տանի իրենց այդտեղից։ Այդ ժամանակ մոտավորապես մեկուկես ժամ էր անցել, Սոֆիան ընդամենը մեկ սիստեմա է ստացել։ Հարցրել է՝ ի՞նչ դեղորայք է պետք, ասել են՝ ոչ մի բան։ Սոֆիան սիստեման ստանալուց հետո արդեն իրեն լավ է զգացել։ Բժիշկն ասել է, որ թող կես ժամ էլ պառկած մնա, հետո կարող է տուն տանել։ Այդ ընթացքում Սոֆիային տնից կամ աշխատանքի վայրից զանգել են, իսկ ինքը նորմալ պատասխանել է զանգերին։ Այնուհետև իր ընկեր Արթուրը եկել է, իրենք արդեն դուրս էին եկել։ Ասել է՝ «արի քայլենք, օդափոխվենք ու գնանք»։ Հասել են, նստել մեքենան, գնացել նրանց շենքի բակ։ Մեքենայի մեջ խոսել են, հետո իջել են։ Սոֆիան եկել է, փաթաթվել և ասել՝ «կներես, արի շարունակենք, այսքան էլ դու իմ համար արեցիր», ինքն էլ պատասխանել է՝ «չէ, չեմ ուզում», նստել է մեքենան ու գնացել են։ Դրանից հետո իրենց կապերը կտրվել են։ Անցել է մեկուկես ամիս և ինքը հունվար ամսին տեղեկացել է, որ Սոֆիան ինչ-որ մարմնական վնասվածքի պատճառով իր դեմ ցուցմունք է գրել։ Քննիչը ասել է, որ Սոֆիան չի գրել, այլ նրա մայրիկն է գրել, իսկ Սոֆիան հաստատել է այդ ամենը: Նշվել է, որ Սոֆիան ունեցել է մարմնական վնասվածքներ, որոնք իբր ինքն է պատճառել, սակայն նման բան չի եղել։ Կոնկրետ այդ օրվա վերաբերյալ նշել է, որ իր կարծիքով հնարավոր է Սոֆիան ընտանիքի հետ կապված խնդիրներ է ունեցել, տանեցիները նրան նեղացրել կամ ծեծել են և հնարավոր է հենց այդ օրն էլ վնասվածքներ ստացած լինի, սակայն դա միայն իր կարծիքն է, ինքը Սոֆիային վնասված վիճակում չի տեսել։ Քննիչին էլ ասել է, որ եթե կարելի է, ուզում է այդ պահին տեսնել վնասվածքները։ Սակայն իրեն պատասխանել են, որ հիմա դրանք չկան, այն ժամանակվա վնասվածքներն են եղել, ինքն էլ նշել է, որ եթե մարդ ծեծվում է, երկու ամիս հետո չեն տեղեկանում դրա մասին, հենց այդ ժամանակ պետք է բերման ենթարկեին իրեն։ Նշել է նաև, որ այդ ժամանակ տանն է գտնվել։ Ավելացրել է, որ քննիչի մոտ նույնպես ասել է՝ իր եղբայրն ու ընկերները դեմ են եղել իրենց շփմանը մանրուքների պատճառով, սակայն ինքը ուշադրություն չի դարձրել, որովհետև շատ է սիրել Սոֆիային։ Սակայն վերջում, երբ իմացել է դավաճանության մասին, շոկի մեջ է հայտնվել։ Նրա խոսքով՝ Սոֆիան դերասանություն է արել և ընկել։ Բժիշկն էլ ասել է, որ ուղղակի նյարդային վիճակ է եղել, իսկ իր ճնշումն էլ չափել են և ինքն ավելի շոկային վիճակում է եղել, քան Սոֆիան։ Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե ինչ դիրքով է ընկել, պատասխանել է՝ մոտավորապես կանգնած վիճակից ծնկները գետնին կպած են եղել։ Նշել է, որ նրան տեսել է մոտավորապես 6 մետր հեռավորությունից և մինչև մոտեցել է, Սոֆիան դանդաղ ուզեցել է ընկնել, իսկ ինքը «կուրտկան» դրել է գլխի տակ։ Հաջորդ հարցին, թե որ տարածքն է եղել, պատասխանել է, որ եկեղեցու մոտ, որտեղ Մալաթիայի կողմից գալիս են, երեք հատ պուլպուլակ կա, և դեպի եկեղեցի տանող հատվածում մշտապես մարդիկ կան, տարբեր բաներ են վաճառում։ Հանրային մեղադրողի այն հարցին՝ որևէ մեկը միջամտե՞լ է, պատասխանել է, արդեն երբ գլուխը դրած էր իր կուրտկայի վրա և շտապ օգնությունը եկել էր, նոր մարդիկ նկատել են, որ վատ է զգացել։ Նշել է, որ հնարավոր է մարդիկ մոտեցած լինեն, բայց արդեն ուշաթափված վիճակում է եղել Սոֆիան և ինքը չի ֆիքսել, շտապօգնության հետ գնացել է Հանրապետական հիվանդանոց, որտեղ բժիշկը հարցեր է տվել։ Երկուսն էլ ասել են, որ ընկեր և ընկերուհի են։ Նշել է նաև, որ Սոֆիան արդեն իրեն լավ զգալուց հետո իր ձեռքով ինչ-որ բան գրել է, և իր ներկայությամբ չի գրել։ Հաջորդ հարցին՝ հնարավո՞ր է նրա գլխի տակ որևէ փափուկ առարկա կամ իր եղած լինի, պատասխանել է, որ Սոֆիայի գլուխը 100% չի վնասվել։ Ավելացրել է, որ այդ հանգամանքը նշել է ոչ թե դատարանում իրեն ռոմանտիկ տղա ցույց տալու համար, այլ բացատրելու, թե ինչու է ընկերոջը կանչել, քանի որ գումարի տեսանկյունից ամեն ինչ մնացել էր վերարկուի մեջ։ Հարցին՝ հատակը ինչպիսի՞ն է եղել, պատասխանել է, որ չի հիշում՝ խոտ էր, ասֆալտ էր, թե այլ բան, բայց քար չի եղել, սարքած հատված է եղել։ Այն հարցին՝ ուսումնական հաստատությունը եկեղեցուց հեռո՞ւ է, պատասխանել է, որ մոտավորապես 5 րոպեի ճանապարհ է ոտքով։ Նշել է նաև, որ երբ քննիչի մոտ առերեսում են անցկացրել, այնտեղ խոսվել է դանակի սպառնալիքի մասին ասել է, որ այն հատվածում, որտեղ Սոֆիան ուշաթափվել է, ինքը չի սպառնացել նրան։ Հետո Սոֆիան ասել է, որ հնարավոր է թվացել է։ Իր կարծիքով Սոֆիան փորձում է ուրիշ բաներ ներկայացնել, այդ ամենը նկարահանվել է ի դեպ: Հաջորդ հարցին, թե իր ընկերը ու՞ր էր գնացել, քանի որ սկզբում նշեց, որ ներկա է եղել, պատասխանել է՝ թողել է զույգերով առանձին շփվեն: Իրենք հատուկ գնացել էին այնպիսի տարածք, որ եկեղեցի կար և շատ մարդիկ, որ և՛ բարիշեն, և՛ հանկարծ չկռվեն: Այն հարցին՝ ընկերը տարածքու՞մ է եղել, պատասխանել է հեռու չի եղել երևի, հետո եկել տեսել է, որ ինքը գնում է, հարցրել է «գամ հետդ», ինքն էլ պատասխանել է «չէ ես կտանեմ»: Նախագահող դատավորի այն հարցին, թե կռիվը ե՞րբ է սկսել, պատասխանել է՝ ինքը կռիվ համարում է այդ ամբողջ զրուցելու ընթացքը: Այն հարցին, թե իր ընկերն իրեն առանձին ինչ-որ բան ասե՞լ է մինչև Սոֆիայի գալը, պատասխանել է՝ հիշում է, որ ասել է, որ գնում է եկեղեցի, սակայն իրեն բան չի ասել, երևի դեպքն էր իմացել, իսկ Սոֆիան ասել է՝ «ճիշտն ասած էլի մարդ կա բացի քեզնից, կասկածում էի քո հետ շփվել, թե՝ նրա, բայց քո հետ եմ ուզում շփվել», այդ ամենն իր համար շոկային է եղել, նրա ասելուց այդպես է հասկացել: Դատարանի այն հարցին, թե իր արձագանքը այդ ամենին ինչպիսի՞նն է եղել, պատասխանել է՝ շոկ է սկսել մոտը, հարցրել է «կատա՞կ ես անում»: Հաջորդ հարցին, թե ինչ հեռավորության վրա են եղել, պատասխանել է՝ մոտ կանգնած են եղել, այդ ամենը ասելուց հետո սկսել է քայլել, իսկ Սոֆիան հետևից գնացել է, հետո կանգնել են իրար վրա գոռգոռացել են, ինքը հնարավոր է Սոֆիային վիրավորած էլ լինի, քննիչին էլ է դա ասել, նա էլ իրեն է վատ բառեր ասել, դրանից հետո թողել գնացել է, նրան ասել է «ռադդ քաշի», նույնիսկ երևի ավելի վատ ձևով, պտտվել է, որ գնա և ձայն է լսել, շրջվել տեսել է, որ նա ուզում էր դանդաղ ուշաթափվել, մոտեցել է և չի թողել, որ ընկնի, ուշագնաց է եղել, զանգել է շտապօգնություն, շտապօգնության մեքենայի մեջ արդեն ուշքի է եկել: Այն հարցին, թե մարդիկ չհավաքվեցի՞ն, պատասխանել է՝ շտապօգնության մոտ արդեն զգացել է, որ կողքերը մարդիկ կան, ընկերը նույնպես այդ պահին է հասել իր մոտ, երևի շտապօգնության ձայնն էր լսել, իսկ այդ վայրը շատ մարդաշատ է լինում: Հաջորդ այն հարցին, թե զանգից քա՞նի րոպե հետո եկավ շտապօգնությունը, պատասխանել է՝ չի հիշում, վախեցել է դրա համար է մոտավորապես 10 անգամ զանգահարել: Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե հայհոյանքների ժամանակ քաշքշուկ եղե՞լ է, պատասխանել է՝ քաշքշուկ և իրար վիրավորել եղել է, բայց իրար հարվածել չի եղել, քաշքշուկ ասելով հասկանում է նա իր ձեռքից քաշի, ինքը նրա ձեռքից, բայց հարվածներ չեն եղել: Տուժող Ս.Առաքելյանի այն հարցին, թե կին մոտեցել է իրենց, պատասխանել է՝ իր մոտենալուց առաջ կին չի եղել (տե´ս 25.11.2025թ. դատական նիստի արձանագրությունը:
3.2. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի հունիսի 3-ին տեղի ունեցած դատական նիստի ժամանակ հարցաքննվել է տուժող Սոֆիա Առաքելյանը, ով հայտնել է, որ դատական նիստերի դահլիճում ճանաչում է Արմեն Վարդանյանին, միմյանց հետ չեն շփվում, ո՛չ մտերմություն, ո՛չ էլ թշնամանք չունեն: Տուժողը ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին. աշխատել է կրթահամալիրում որպես դասախոս, ամեն դասերի ավարտից հետո երբ դուրս է եկել, Արմեն Վարդանյանը միշտ իրեն հետապնդում էր, պարզ ասած՝ ինչ-որ տեղից դուրս էր գալիս, նրան ստիպված տեսնում էր: Այդ ամենը շարունակական է եղել, իսկ իր հետ կապված խնդիրներ սկսել են առաջանալ, երբ իրենք միասին գնացել էին «Երևան սիթի», այդտեղ Արմեն Վարդանյանը գողություն է արել, սակայն իր ընտանիքին ճանաչելով ոստիկանություն չեն կանչել և ոչ մի պատասխանատվության չեն ենթարկել, իսկ այդ ապրանքների վճարումը իր քույրիկ է արել՝ Աննա Ներսիսյանը: Դրանից հետո իր ընտանիքի և Արմենի հարաբերությունները լարվել են: Բուն դեպքի օրը սովորական օրերի նման Արմենը զանգել է և սպառնացել ասել, որ ինքը դուրս գա, թե չէ իր ընտանիքին կվնասի: Ստիպված դուրս է եկել: Կրթահամալիր գնալու ճանապարհին անբարո խոսքեր և զրպարտանքներ են տեղի ունենում, որի արդյունքում վախեցել է և կրթահամալիի գնալու ճանապարհին վազելով մտել է ջահերի խանութ, որտեղից զանգել է մեղադրյալի եղբորը և ասել, որ գա նրան տանի, որովհետև իրեն վնաս է հասցնում: Այդ ամենը եղել է նույն օրը՝ նոյեմբերի 28-ին, այնուհետև հասել է կրթահամալիր, որտեղ հասկացե են, որ ինքն ինչ-որ խնդիրներ ունի:Այնուհետև իջել է դուրս, տեսել է նրան (Արմենին) և իրենք հասնում են Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու մոտ, որտեղ տեղի է ունեցել այդ ամենը, անձնական խոսակցություններ էր գնում, որի արդյունքում նա հարվածել է իր շրթունքին, փակել է բերանը, հարվածել է որովայնին, մեջքին, իսկ ընտանիքի անդամների հասցեին ինչքան հնարավոր վատ բառեր կան ասել է, սպառնացել է, որ եթե նրա հետ չշփվի իր ընտանիքի անդամներին վնաս կտա, իր մայրիկը երեկոյան ժամերին միշտ դուրս էր գալիս աղբը թափելու, դրա համար մայրիկին կվնասի, ասել է, որ 3-րդ մասում ունի ընկերներ, որոնք ամեն ինչի ընդունակ են գումարի դիմաց: Այդ դեպքն ծանր է տարել, չգիտի թե որտեղ է հերքվել, որ եղել է նման դեպք, բայց այն եղել է: Հավելել է, որ եկեղեցու մոտ ոչ մեկ չի եղել, երբ որ հարվածները շարունակվում էին մի տատիկ է անցել, ով իրենց նկատել է, որ վատ է եղել և հենց տատիկն է զանգել 1-03, որ մոտենան և իրեն տանեն հիվանդանոց: Ինքն արդեն գիտակցությունը կորցրած արթնացել է հիվանդանոցում, Արմենը մոտեցել է իրեն: Իր հեռախոսը և ականջակալները Արմենի մոտ է եղել: Հիվանդանոցում իր կողքից ոչ մի տեղ չի գնացել՝ սպառնալով, որ եթե ինքը ինչ-որ մեկին ասի, թե իր հետ ինչ է տեղի ունեցել, այդտեղից դուրս գալուց նրա բառերով «իրեն դանակով սետկա կսարքի» և իրեն ցույց է տվել գրպանը, որտեղ դանակի սիլուետը տեսանելի է եղել: Ցույց է տվել, որ մոտը դանակ կա: Հիվանդանոցի վճարումը նա է կատարել, իր կողքից էլ այն կողմ չի գնացել, չի կարողացել որևէ մեկին հասկացնել, որ ինքը խնդրի մեջ է: Այդտեղից դուրս գալուց նրա ընկերն է եկել՝ Արթուրը, ազգանունը չգիտի, էլի ընկեր է լինում այդ «ԲՄՎ» մակնիշի մեքենայի մեջ նստած, ուղղակի այս պահին այդ տղայի անունը չի հիշում: Գնացել են եկեղեցու մոտ, որտեղ դեպքը տեղի էր ունեցել, բայց արդեն հակառակ կողմից, որտեղ եթե իր հեռախոսը չկոտրվեր կլիներ դանակահարություն, որովհետև նա նորից դանակը ցույց է տվել, որի արդյունքում հեռախոսը գցում և կոտրում է: Ինքն այդտեղից փախչել է, այնուհետև վերադառնում՝ քանի որ իր իրերը պետք է տուն տաներ: Իր ընտանիքի անդամներ իմացել են, որ ինքը աշխատանքի է: Հետո երբ գնացել է տուն՝ քույրը տեսել է, որ հեռախոսը կոտրված է, իսկ ինքը՝ կապտուկներով, շատ վատ վիճակով, որից հետո իր մայրը զանգել է ոստիկանություն: Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե երբ մտել է խանութ, կարո՞ղ է ասել, թե ում է զանգահարել, պատասխանել է՝ Արման եթե չի սխալվում, նրա եղբայրն է, այլ անձի չի զանգել: Հաջորդ այն հարցին, թե վիճաբանության ընթացքում ո՞վ է ներկա եղել, պատասխանել է՝ եկեղեցու մոտ ներկա է եղել Վահագը՝ Արմենի եղբայրը, ով ի սկզբանե ներկա է եղել, երբ ինքը կրթահամալիրից դուրս է եկել Արմենն արդեն Վահագի հետ է եղել ու բոլորով միասին են գնացել եկեղեցու մոտ, անկեղծ ասած վախեցել է, որովհետև իմացել է, որ Արմենը ընդունակ է որոշակի քայլերի, իսկ Վահագի հետ միասին մտածել է, որ խնդիրներ չեն առաջանա և իրեն ավելի պաշտպանված է զգացել, այնինչ ամեն ինչ հակառակն է ստացվել: Այն հարցին, թե Վահագի ներկայությա՞մբ է եղել ամբողջ խոսակցությունը, պատասխանել է՝ այո: Հաջորդ այն հարցին, թե Վահագը որևէ կերպ չի՞ փորձել կանխել, պատասխանել է՝ փորձել է, նրան քաշել է մի կողմ, բայց ապարդյուն:Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե հարվածներ հասցնելու պահին Վահագը որտե՞ղ է եղել և ինչ գործողություններ է արել, պատասխանել է՝ այդտեղ է եղել և որոշակի չափով միջամտել է: Հաջորդ հարցին, թե երբ հիվանդանոցում արթնացել է, այդ ժամանակ ո՞վ է եղել, պատասխանել է միայն Արմենը: Այն հարցին, թե բուժօգնություն ստանալուց հետո ի՞նչ եղանակով է տուն հասել, պատասխանել է՝ Վահագի եղբայրը՝ Արթուրը, իրեն և Արմենին տարել է եկեղեցու մոտ: Հաջորդ այն հարցին, թե տունը եկեղեցուց ի՞նչ հեռավորության վրա է, պատասխանել է՝ եկեղեցու հետևի շենքերն են Սվաճյան փողոցի վրա: Մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի այն հարցին, թե ինքը չի՞ հիշում, որ ընկերություն են արել և իրենց հանդիպումները եղել են ոչ թե սպառնալիքի ֆոնի վրա, այլ եղել են ընկեր-ընկերուհի կարգավիճակով, պատասխանել է՝ մինչև գողությունը եղել է ընկեր-ընկերուհի կարգավիճակ, դրանից հետո իր ընտանիքը թույլ չի տվել, որի արդյունքում նրա հետ սպառնալիքների պատճառով է շփվել: Հաջորդ հարցին, թե մտածում է, որ իր հետ սպառնալիքի պատճառով է շփվել, պատասխանել է՝ ինքն ունի ապացույցներ, որոնք սպառնալիք են պարունակում՝ իրենց նամակագրությունները: Դատարանի այն հարցին, թե ի՞նչ գողություն է եղել, ի՞նչ է գողացել, պատասխանել է՝ սուպերմարկետում քաղցրավենիք է գողացել մոտավորապես 3000 դրամի չափով, վիդեոն էլ եղել է: Հաջորդ հարցին, թե դրա վերաբերյալ հաղորդում ներկայացրե՞լ է ոստիկանություն, պատասխանել է՝ քննիչը տեղյակ է, ինքը ներկայացրել է, իսկ խանութը չի ներկայացրել՝ իր ընտանիքի շնորհիվ: Այն հարցին, թե հիվանդանոցում վճարումն ո՞վ է կատարել, պատասխանել է՝ հիվանդանոցում վճարումը կատարել է Արմենը, տեղյակ չէ, թե ինչքան, բայց իրեն ասել է վճարման հետ կապված: Հաջորդ այն հարցին, թե ինչքան ժամանակ է մնացել հիվանդանոցում և ո՞ր հիվանդանոցն է եղել, պատասխանել է՝ չգիտի ինչքան է մնացել, Հանրապետական հիվանդանոցում է եղել: Այն հարցին, թե ով է իրեն տեղափոխել հիվանդանոց, պատասխանել է՝ շտապօգնության մեքենայով: Դատարանի հաջորդ հարցին, թե նա իրեն ձեռքերո՞վ է հարվածել, պատասխանել է՝ ձեռքերով, ոտքերով և ինչ-որ փայտ կար: Այն հարցին, թե այն դանակը, որի պրոֆիլն ինքը տեսել է, նա փորձե՞լ է գրպանից հանել և սպառնալ, պատասխանել է՝ հեռախոսը կոտրելու ժամանակ դանակը հանել է: Հաջորդ հարցին, թե իրեն հարվածե՞լ է դանակով, պատասխանել է՝ ոչ, միայն ձեռքերով և ոտքերով: Այն հարցին, թե հիշու՞մ է ձեռքով որ հատվածին է հարվածել, պատասխանել է՝ բռունցքով շրթունքին է հարվածել, բայց չի կարողանում հիշել քանի անգամ, իսկ ոտքով որովայնի հատվածում՝ մի քանի անգամ մեջքին և ոտքին: Հաջորդ հարցին, թե երբ իրեն հարվածել է, ընկերը միջամտե՞լ է, պատասխանել է՝ որոշակի չափով այո, սկզբից քաշել է, հետո նրան հրել է մի կողմ, բայց ապարդյուն: Այն հարցին, թե այլ անձինք եղե՞լ են, փորձե՞լ են միջամտել, պատասխանել է՝ ոչ մեկ չի եղել, ինքը գոռացել և օգնություն է խնդրել, իսկ տատիկը պատահական անցնում էր այդտեղով բանկերի հատվածից, բայց եկեղեցու մայթին, ինքը արդեն վատացել էր և շունչը կտրվում էր: Հաջորդ այն հարցին, թե հարվածների՞ց էր վատացել, թե ճնշումից կամ իր վախենալուց, պատասխանել է՝ երկուսից էլ: Այն հարցին, թե ո՞ր պահն էր, որ արդեն չի հիշել, պատասխանել է՝ իրեն այդ տատիկը մոտեցել է և ինքն արդեն չի հիշում, մեկ էլ հիշում է հիվանդանոցում, ընդունարանում էր, որովհետև շատ մարդիկ կային, հենց արթնացել է մեղադրյալը իր կողքին է եղել: Հաջորդ հարցին, թե հիվանդանոցում քա՞նի օր կամ ժամ է մնացել, պատասխանել է՝ նույն օրն է դուրս եկել: Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե նախկինում նմանատիպ այլ դեպքեր եղե՞լ են, պատասխանել է՝ ոչ, երբևէ չի եղել, երբ իրենք ընկերություն են արել, իսկ երբ գողության դեպքը եղել է, դրանից հետո միայն սպառնալիքներ են եղել: Հաջորդ հարցին, թե գողության դեպքը ե՞րբ է եղել, պատասխանել է՝ հենց այդ ժամանակ, երբ իր գրպանն է մտել և քարտեր ու ականջակալ է հանել: Այն հարցին, թե «Երևան սիթի»-ում տեղի ունեցած դեպքը մոտավոր ե՞րբ է եղել, պատասխանել է՝ երևի 3-4 ամիս առաջ, որովհետև ամառ է եղել, իսկ այս դեպքը նոյեմբերին է տեղի ունեցել: Հաջորդ այն հարցին, թե այդ ընթացքում էլի սպառնալիքներ են հնչել, չե՞ն վախեցրել իրեն, ի՞նչ գործողություններ է ինքն արել, ինչ-որ մեկին պատմե՞լ է, պատասխանել է՝ ոչ մեկին չի պատմել, վախեցել է, միայն այս ամենը լինելուց հետո է պատմել, ընկերուհի է ունեցել, ով տեսել է, թե իրեն ինչ օրն է գցել վեճերի ժամանակ, այսինքն մինչ այս դեպքը էլի եղել է դեպք հարվածների տեսքով, ընկերուհու անունը Մարիամ Գևորգյան է: Այն հարցին, թե բացի Մարիամ Գևորգյանից այլ անձի պատմել է այդ սպառնալիքների մասին, պատասխանել է՝ ոչ (տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը:
3.3. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի նոյեմբերի 25-ին տեղի ունեցած դատական նիստի ժամանակ հարցաքննվել է վկա Արթուր Խաչատուրյանը, ով հայտնել է, որ դատական նիստերի դահլիճում գտնվող երկու կողմերին էլ ճանաչում է․ մեղադրյալ Արմեն Վարդանյանը իր ընկերն է, իսկ տուժող Սոֆիա Առաքելյանը՝ նրա նախկին ընկերուհին, թշնամություն չկա նրանց հետ։ Վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նրանք հաճախ էին կռվում, ինքը համարյա ամեն ինչից տեղյակ է եղել, ուղղակի արդեն երկու տարի է անցել և մանրամասները չի հիշում։ Նշել է, որ դա սովորական երևույթ է ընկեր-ընկերուհի խառը կռիվ, ինքն էլ է ունեցել նման հարաբերություններ: Նախագահող դատավորը հարցրել է՝ պարտադի՞ր է կռվելը, պատասխանել է՝ ոչ։ Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե իրենց միջև եղած վեճերն ի՞նչ բնույթի են եղել, արդյոք միայն լեզվակռի՞վ է եղել, պատասխանել է՝ աշխատել է չխառնվել նրանց անձնական կյանքին։ Հաջորդ հարցին, թե եղե՞լ է այնպիսի վեճ, որ մեղադրյալը պատմած լինի իրեն, կամ որևէ արտառոց դեպք տեղի ունեցած լինի, որի մասին ինքը տեղեկացած լինի, պատասխանել է՝ ոչ, եղել է, որ ինքն էլ գնացել ընկերոջը Սոֆիայենց շենքի բակից բերել, քանի որ ընկերոջ ոտքը կոտրած է եղել: Հաջորդ հարցին՝ Սոֆիային հիվանդանոցում երբևէ տեսե՞լ է, պատասխանել է, որ հիվանդանոցից վերցրել և իջեցրել է տուն։ Հարցին, թե ինչի՞ համար էին գնացել հիվանդանոց, պատասխանել է, որ դա չգիտի, և իրեն ոչ մեկը հստակ պատասխան չի տվել։ Հաջորդ հարցին, թե միայն Սոֆիայի՞ն է տարել, պատասխանել է, որ Արմենի հետ է եղել, Արմենը սպասել է մինչև Սոֆիան դուրս գա, հետո Սոֆիային իջեցրել են իրենց բակ, իսկ ինքը գնացել է իր գործերով։ Հաջորդ հարցին՝ Արմենը սկզբից իր հետ եղե՞լ է, պատասխանել է՝ ոչ։ Այն հարցին, թե այդ դեպքում ինչպե՞ս են տեղեկացել և գնացել, խնդրել է պատմել հանգամանքները, պատասխանել է՝ զանգով են տեղեկացրել, սակայն հանգամանքներն արդեն չի հիշում, եթե իր ընկերը զանգում և ասում է՝ «ինձ պետք ես, հիվանդանոց արի», ինքը չի հարցնում, թե ինչ է եղել, պարզապես գնում է հիվանդանոց։ Հաջորդ հարցին, թե ճանապարհին չե՞ն խոսել, պատասխանել է՝ ոչ, որովհետև դա իր հետ կապ չուներ ընդհանրապես։ Հարցին, թե նրանց միջև ևս խոսակցություն չի՞ եղել, պատասխանել է, որ նրանք երկուսն էլ հետևում են նստած եղել և նրանք գիտակցել են, որ պետք չի ինքը նրանց անձնականը չլսի և այնպես են խոսել, որ ինքը չլսի և ինքը չգիտի՝ ինչ են խոսել։ Նշել է, որ արդեն երկու տարի է անցել և մանրամասները չի հիշում։ Հաջորդ հարցին՝ Սոֆիան ինչ վիճակում էր գտնվում, պատասխանել է՝ գիտակից։ Հարցին՝ խուճապահա՞ր էր, ուրա՞խ էր, թե՞ տխուր, պատասխանել է՝ սովորական, արտառոց բան չի տեսել։ Մեղադրողը հարցրել է՝ կարո՞ղ են արձանագրել, որ այդ ընթացքում նրանց հետ խոսակցություն չի ունեցել, պատասխանել է, որ եթե խոսակցություն եղել էլ է, ինքը դա չի հիշում։ Նախագահող դատավորը հարցրել է․ «Երբ ասում եք՝ ընկերս զանգեց, գնացի, որպես ընկեր կամ հարազատ չե՞ք հարցրել՝ ինչ է պատահել, ինչո՞ւ են հասել հիվանդանոց», պատասխանել է՝ հարցրել է, և իրեն ասել են, թե Սոֆիան ուշաթափվել է։ Հարցին՝ ո՞վ է ասել, պատասխանել է՝ Արմենը։ Հարցին՝ իսկ Սոֆիան ի՞նչ է ասել, պատասխանել է, որ այդ ժամանակ միայն Արմենն է եղել, իսկ հետո, երբ եկել են, ինքը չի հարցրել, որովհետև դա իր գործը չի եղել։ Հաջորդ հարցին՝ Սոֆիան և Արմենը որքան ժամանակ էին ընկերություն անում, պատասխանել է, որ չի հիշում, սակայն տևական ժամանակ շփվում էին։ Հարցին՝ Սոֆիային մինչև Արմենի հետ ընկերություն անելը ճանաչո՞ւմ էր, պատասխանել է՝ ոչ։ Հարցին, թե Արմե՞նն է իրեն ծանոթացրել, պատասխանել է՝ այո։ Նախագահող դատավորի հաջորդ հարցին, թե ինչո՞ւ է Սոֆիան ուշաթափվել, մանրամասները վերջում իմացե՞լ է, պատասխանել է, որ չի հիշում, հնարավոր է հարցրած լինի, բայց չի հիշում։ Հարցին՝ հետո էլ չի՞ իմացել, այսօր Դատարան գալուց առաջ չի՞ հարցրել ձեր ընկերոջը, թե ինչի համար են իրեն կանչել Դատարան, պատասխանել է, որ գիտի՝ ինչ-որ մարմնական վնասվածքի գործ է։ Դատավորի այն հարցին, թե որտեղի՞ց են առաջացել Սոֆիայի մարմնական վնասվածքները, պատասխանել է՝ չգիտի։ Հարցին, թե ոչ Սոֆիա՞ն է պատմել, ոչ էլ Արմե՞նը, պատասխանել է, որ ինքը չի հարցրել (տե´ս 25.11.2025թ. դատական նիստի արձանագրությունը:
3.4. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի նոյեմբերի 25-ին տեղի ունեցած դատական նիստում հարցաքննվել է վկա Վահագ Խաչատուրյանը, ով հայտնել է, որ դատական նիստերի դահլիճում գտնվող Արմեն Վարդանյանը իր ընկերն է, իսկ մյուս կողմին՝ Սոֆիա Առաքելյանին, ուղղակի ճանաչում է, թշնամություն և մտերմություն չունի։ Ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն զանգահարել է Սոֆյան և կանչել իրենց մոտ՝ այն նպատակով, որ հնարավոր է բարիշեն։ Ասել է, որ երկուսի հետ էլ խոսել է ու գնացել, իսկ մնացածը նրանք երկուսն են խոսել։ Հանրային մեղադրողի հարցին, թե Սոֆիան զանգել ի՞նչ է ասել, պատասխանել է, որ ասել է՝ կռվել են։ Մեղադրողի հաջորդ հարցին՝ ամե՞ն անգամ էր զանգում, պատասխանել է՝ մոտավորապես 3-4 անգամ խառը հարցերով: Հաջորդ հարցին՝ եղե՞լ են դեպքեր, երբ Սոֆյան զանգել է և կիսվել իր ու Արմենի հարաբերությունների մասին, պատասխանել է՝ այո, զանգել է, ասել է, որ կռիվ են արել և ցանկանում են բարիշել։ Նշել է, որ ամեն անգամ այդպես է եղել։ Հարցին՝ նախորդ անգամները բարիշե՞լ են իրար հետ, պատասխանել է՝ բարիշել են, որ հետո էլի զանգել են, իսկ վերջին անգամն այլևս չեն բարիշել։ Հարցին՝ ինչու՞, պատասխանել է, որ դա իրենց անձնական հարցն է և ինքը չգիտի պատճառը։ Հաջորդ հարցին՝ վերջին անգամվա վեճը սովորակա՞ն վեճ է եղել, պատասխանել է, որ չգիտի, ինքը միայն գիտի, որ վեճ է եղել, սակայն ինչի պատճառով է եղել և ինչպես է ավարտվել, մանրամասներից տեղյակ չէ։ Նշել է, որ պարզապես գնացել է՝ երկուսին հանգստացնելու նպատակով, խոսել է ու հեռացել։ Հաջորդ հարցին, թե ու՞ր է գնացել, պատասխանել է՝ Բանգլադեշ, փողոցը չգիտի, եկեղեցու մոտ։ Ասել է, որ Սոֆյան դասի է եղել, նեղված դուրս է եկել, խոսել են, ինքը ասել է՝ «Դու մտիր դասի, ես Արմենի հետ կխոսեմ»։ Սոֆիան մտել է դասի, հետո ինքը տեսել է Արմենին, խոսել են, ապա հեռու չի գնացել, գնացել է եկեղեցի։ Այնուհետև նրանք իրար հետ են խոսել։ Նշել է, որ չգիտի, թե ինչ պատճառով Սոֆիան վատ է զգացել, իր համար շտապօգնություն են կանչել, հետո նրանք գնացել են։ Հաջորդ հարցին՝ հետո Սոֆիային տեսե՞լ է, պատասխանել է՝ այո, Դատարանում։ Հարցին՝ դրանից առաջ, դեպքից հետո մինչև դատարան գալը տեսե՞լ է, պատասխանել է՝ ոչ։ Տուժող Սոֆյա Առաքելյանի այն հարցին, թե կռվի ժամանակ ներկա եղե՞լ է, պատասխանել է՝ ոչ։ Նախագահող դատավորի հարցին, թե գնացել է այնտեղ, երբ Սոֆիան դուրս է եկել, ի՞նչ է խոսել Սոֆիայի հետ, պատասխանել է, որ խոսել են, աղջիկը նեղված է եղել, քանի որ վիճել են իրար հետ։ Հաջորդ հարցին՝ հետո ինչ է եղել, եկել է Արմենի հետ խոսե՞լ է, Սոֆյան սպասո՞ւմ էր մի փոքր հեռու, պատասխանել է՝ ոչ, Սոֆիան սպասում էր ուրիշ տեղ։ Հաջորդ հարցին՝ հետո Արմենի հետ ի՞նչ է խոսել, պատասխանել է, որ նույն ձևով հանգստացրել է, ինչպես Սոֆիային։ Հետո, երբ Սոֆիան եկել է, նրանք իրար են տեսել և ինքը գնացել է։ Սոֆյան և Արմենը մոտեցել են իրար, սկսել են հանգիստ խոսել, իսկ ինքը գնացել է, սակայն մոտակայքում է եղել, նրանք իր տեսադաշտում չեն եղել։ Հանրային մեղադրողը միջնորդել է հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքը էական հակասության մասով, ուստի Դատարանը որոշել է հրապարակել վկա Վահագ Արշակի Խաչատրյանի նախաքննության ընթացքում հայտնած ցուցմունքը հետևյալ բովանդակությամբ՝ «Հայտնել է, որ ըստ էության Արմենը և Սոֆյան եղել են ընկերներ։ Ընկերություն անելու ընթացքում նրանք հաճախակի վիճաբանել են, հետո հաշտվել և կրկին շփվել, ինչպես շատ զույգեր։ Հիշյալ օրը՝ ժամը 1-ի սահմաններում, իրեն զանգահարել է Սոֆիան և ասել, որ կռվել է Արմենի հետ, խնդրել է գնալ և հաշտեցնել։ Զանգից մոտ մեկ ժամ անց հասել է Սոֆիայի աշխատանքի վայր։ Ինքը ավելի շուտ է հասել, քան Արմենը։ Արմենը նույնիսկ տեղյակ չի եղել, որ Սոֆիան իրեն զանգահարել է։ Հասնելով այնտեղ՝ սկզբում զրուցել է Սոֆիայի հետ, որից հետո զրուցել է Արմենի հետ։ Նշել է, որ անմիջապես չի իմացել նրանց վիճաբանության պատճառը, սակայն մի փոքր ուշ, երբ իմացել է իրական պատճառը, այլևս չի ցանկացել նրանց հաշտեցնել։ Պարզվել է, որ Սոֆիան շփվել է մեկ այլ տղայի հետ։ Այդ մասին իրեն պատմել է Սոֆիան, որից հետո խնդրել է Արմենին մի փոքր հեռու գնալ։ Այնուհետև կրկին զրուցել է Սոֆիայի հետ, հետո Սոֆիան ու Արմենը ներսում զրուցել են։ Դրանից հետո, երբ ինքն ու Արմենը մի փոքր հեռու են զրուցել, Սոֆիան կորցրել է գիտակցությունը և ընկել գետնին։ Իր տեղեկություններով՝ ուշագնացության պատճառը եղել է Սոֆիայի նյարդային վիճակը։ Այդ պահին զանգահարել են շտապօգնություն և շտապօգնության գալուց հետո Արմենն ու Սոֆիան գնացել են հիվանդանոց, իսկ ինքը գնացել է իր գործերով»։ Հանրային մեղադրողը նշել է, որ ըստ էության հակասությունները այս մասով են։ Դատարանի պարզաբանող հարցին՝ թե այն ժամանակ ցուցմունք է տվել, որ ներկա է եղել Սոֆիայի ուշագնացությանը, իսկ հիմա ասում է, որ թողել է, որ Արմենն ու Սոֆիան խոսեն, իսկ ինքը գնացել է իր գործերով, ինչպե՞ս դա կպարզաբանի, պատասխանել է, որ ինքը գնացել է, Սոֆիան վատացել է, շտապօգնությունը կանչել են և ինքը արդեն հետ է եկել այդտեղ: Հանրային մեղադրողը խնդրել է հերթականությամբ ներկայացնել, թե ինքը երբ է խոսել Սոֆիայի հետ, նա ուր է գնացել և երբ են հանդիպել նրանք միմյանց հետ, պատասխանել է՝ Սոֆիան զանգել է իրեն, ինքը գնացել է, խոսել են Սոֆիայի հետ իրենց վեճի թեմայով, նա էլ որոշ չափով վախենում էր իր սխալ պահվածքից, քանի որ միաժամանակ շփվել է ուրիշ տղայի հետ։ Այնուհետև Սոֆիան գնացել է, իսկ ինքը տեսել է Արմենին, խոսել են, հետո նրանք իրար են տեսել, իսկ ինքը գնացել է եկեղեցի։ Դատախազի հաջորդ հարցին՝ սկզբում Սոֆյային տեսե՞լ է աշխատանքի կամ ուսումնական հաստատության մոտ, հետո՝ եկեղեցո՞ւ մոտ, պատասխանել է՝ այո։ Հաջորդ հարցին՝ Արմենը ներկա՞ է եղել, պատասխանել է, որ Արմենը եկել է, իսկ ինքը գնացել է։ Հանրային մեղադրողի հարցին ի պատասխան, թե ինչպես կպարզաբանի այն հակասությունը, որտեղ ասել է, որ սկզբում զրուցել է Սոֆիայի հետ, հետո մի փոքր առանձնացել է Արմենի հետ և տեսել է, թե ինչպես է Սոֆիան կորցրել է գիտակցությունն ու ընկել գետնին, արդյոք ներկա եղե՞լ է Արմենի և Սոֆիայի խոսակցությանը, պատասխանել է՝ մոտ մեկ րոպե ներկա է եղել, հետո գնացել է, չի հիշում, թե ինչ է տեսել այդ րոպեին և պարզաբանել է, որ արդեն երկու տարի է անցել, և բնական է, որ որոշ բաներ չհիշի կամ խառնի, դա չի նշանակում, թե փորձում է խաբել կամ այլ կերպ ներկայացնել։ Նախագահող դատավորը հարցրել է՝ այսինքն քննիչի մոտ ասելիս հիշո՞ւմ էր, պատասխանել է՝ այո, որովհետև այդ ժամանակ ընդամենը երկու ամիս էր անցել։ Հաջորդ հարցին՝ այսինքն պնդո՞ւմ է քննիչի մոտ տված ցուցմունքները, պատասխանել է՝ այո։ Նախագահողը նշել է, որ դատարանն արձանագրում է, որ այսօր՝ 25.11.2025թ., երկու տարի անց, վկան որոշ մանրամասներ մոռացել է, սակայն քննիչին տված ցուցմունքները պնդում է, վկան պատասխանել է՝ այո (տե´ս 25.11.2025թ. դատական նիստի արձանագրությունը:
3.5. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի հոկտեմբերի 16-ին տեղի ունեցած դատական նիստում հարցաքննվել է վկա Արման Վարդանյանը, ով հայտնել է, որ դատական նիստերի դահլիճում ճանաչում է Արմենին, Սոֆիային և մայրիկին՝ միայն որպես Սոֆիայի մայր։ Նախագահող դատավորի այն հարցին, թե ինչ հարաբերությունների մեջ են իրենք, պատասխանել է, որ Արմենը հարազատ եղբայրն է, մնացածի հետ շփում չունի։ Ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընդհանուր առմամբ գիտի, որ շփվել են որպես ընկեր-ընկերուհի, իսկ Սոֆիային ճանաչել է Արմենից ավելի շուտ՝ մոտ 2 տարի։ Ի սկզբանե, երբ եղբայրը տեսել և սիրահարվել է, ինքը դեմ է եղել հարաբերություններին՝ իր սեփական պատճառներն ու կարծիքներն ունենալու հետ կապված։ Բազմաթիվ անգամներ խոսել է եղբոր հետ դրա մասին, սակայն ապարդյուն, քանի որ իրենք սիրել են իրար, հետո ինչ-որ վեճի արդյունքում բաժանվել են։ Հանրային մեղադրողի հարցին, թե ինչ վեճ է տեղի ունեցել, ինչի արդյունքում են բաժանվել, պատասխանել է, որ, որքանով ինքը տեղյակ է եղել, պատճառը դավաճանությունն է եղել։ Հաջորդ հարցին՝ թե ինչպե՞ս է իմացել և ի՞նչ է տեղի ունեցել, պատասխանել է, որ եղբոր հետ խոսելուց է իմացել, որ վիճել են, գիտի, որ բազմաթիվ անգամներ վիճել են, աղջիկը եկել է թե իր մոտ, թե հարազատների մոտ, որպեսզի խոսի։ Դատախազը պարզաբանել է, որ հարցնում է վերջին դեպքի մասին, որը կապված է եղել հարվածներ հասցնելու հետ, պատասխանել է՝ այդ մասին տեղեկություն չունի։ Հաջորդ հարցին՝ նշել է, թե վիճաբանությունից հետո են բաժանվել, ինչպիսի՞ վիճաբանություններ են եղել, պատասխանել է, որ այն վիճաբանությունն է եղել, որի ընթացքում դավաճանություն է տեղի ունեցել, ինքն անձամբ ներկա չի եղել, այդ մասին իմացել է եղբորից՝ արդեն ամեն ինչ ավարտվելուց հետո։ Հաջորդ հարցին՝ վիճաբանությունից հետո, երբ արդեն բաժանվել էին, երբևէ լսե՞լ է, որ իր եղբայրը տուժողին հարվածներ հասցրած լինի, պատասխանել է, որ այդ մասին լսել է միայն գործի շրջանակներում, մինչ այդ նման բան չի լսել։ Հաջորդ հարցին՝ ցուցմունք տվե՞լ է, պատասխանել է՝ այո, տվել է։ Հաջորդ հարցին, թե հիշո՞ւմ է՝ ինչ հանգամանքներում է հարցաքննվել, պատասխանել է՝ հիշում է։ Հաջորդ հարցին՝ ինչ կարող է ասել այդ հանգամանքների վերաբերյալ, պատասխանել է՝ նկատի ունի վարույթի ամբողջ քննության ընթացքում, նույնն ասել է քննիչին, ինչը հիմա է ասում: Հաջորդ հարցին՝ գործի շրջանակներում ինչ է իմացել, պատասխանել է, որ լսել է՝ կա մեղադրանք, որ վիճել են, եղել են հարվածներ, սակայն ինչին ինքն անձամբ ականատես է եղել, իր սեփական կարծիքով չի հավատում նման բանի գոյությանը և դրա մասին տեղեկացել է միայն քննիչից ու դատարանից։ Հաջորդ հարցին՝ այդ օրը եղբոր հետ խոսակցություն ունեցե՞լ է, պատասխանել է՝ ունեցել է։ Հաջորդ հարցին՝ ի՞նչ է հայտնել իրեն, պատասխանել է, որ հայտնել է՝ տեսնելով դավաճանություն, կռվել են, բաժանվել են, եղել է անձնական վեճ, սակայն հարվածների մասին ոչինչ չի լսել։ Հաջորդ հարցին՝ իսկ գործի շրջանակներում հարվածների մասին չի՞ տեղեկացել, պատասխանել է՝ տեղեկացել է։ Հաջորդ հարցին՝ եղբոր հետ խոսակցություն չի՞ ունեցել, պատասխանել է, որ ունեցել է, և եղբայրը ասել է, որ նման բան չի եղել։ Նախագահողի այն հարցին՝ վեճը, որը տեղի է ունեցել, ե՞րբ է տեղի ունեցել, ո՞ր թվականին, պատասխանել է՝ վաղուց է տեղի ունեցել, կոնկրետ տարին չի հիշում, սակայն մեկ տարուց ավելի է անցել։ Հաջորդ հարցին՝ տեղյա՞կ է, թե որտեղ է տեղի ունեցել այդ վիճաբանությունը, պատասխանել է, որ ենթադրում է՝ Բանգլադեշում։ Հաջորդ հարցին՝ ներկա եղե՞լ է, պատասխանել է՝ ոչ։ Հաջորդ հարցին՝ այդ օրը եղբայրը տուն եկե՞լ է, պատասխանել է՝ եկել է։ Հաջորդ հարցին՝ այդ օրը պատմե՞լ է վեճի մասին, պատասխանել է, որ այդ օրը միայն իմացել է, որ վիճել են, սակայն եղբոր լարվածությունից ելնելով՝ շատ չեն զրուցել, հաջորդ օրն են խոսել։ Հաջորդ հարցին՝ իսկ հաջորդ օրը ի՞նչ է ասել, ինչպես է տեղի ունեցել վեճը, պատասխանել է, որ եղբայրը հայտնել է, որ բռնացրել է նախկին ընկերոջ հետ շփման մեջ։ Հաջորդ հարցին՝ չի՞ պատմել, թե ինչպես է եղել վեճը, և արդյոք այն վերածվե՞լ է ծեծկռտուքի, պատասխանել է՝ պատմել է, սակայն ծեծկռտուքի մասին խոսք չի եղել։ Հաջորդ հարցին՝ ինչպե՞ս է եղել, ինչպե՞ս է եղբայրը իրեն պատմել, պատասխանել է՝ պատմել է, որ միասին ինչ-որ տեղ գնալուց են եղել, հետո տեսել է հեռախոսի մեջ հեռախոսազանգ, սկսել են խոսել դրա մասին, ինչի մասին էլ իմացել է, սակայն դա չպետք է լիներ որպես նախապես պայմանավորվածություն, ասել է նաև, որ դա վերջին շանսն է եղել, հետո դուրս է եկել և արդեն միմյանց լքելով՝ գնացել են։ Որևէ ծեծկռտուքի մասին ոչինչ չի ասել (տե´ս 16.10.2025թ. դատական նիստի արձանագրությունը:
3.6. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի հունիսի 22-ին տեղի ունեցած դատական նիստում հարցաքննվել է վկա Էլմիրա Ներսեսյանը, ով հայտնել է, որ դատական նիստերի դահլիճում ճանաչում է միայն Արմենին և Սոֆիային, ով իր աղջիկն է։ Նախագահող դատավորի հարցին, թե դեպքի մասին ինչ կարող է ասել, պատասխանել է, որ Արմենը մտել է «Սիթի» սուպերմարկետ, գողություն է կատարել՝ գողացել է «Kinder» կոնֆետներ։ Այդ տեսաձայնագրությունը ինքը ցույց է տվել քննչական բաժնում, նրանք տեսել են։ Երբ զանգահարել է և հարցրել՝ «Ինչո՞ւ ես նման բան արել», Արմենը պատասխանել է, որ ինքը չի արել։ Այդ տեսանյութը ցույց է տվել շենքի մուտքի մոտ։ Նշել է, որ այդ գումարը մուծել է իր աղջիկը, և ինքն էլ ասել է, որ Արմենն այլևս չշփվի իր աղջկա հետ։ Հայտնել է, որ Արմենը գնացել է աշխատանքի վայր՝ Էլբակյան կրթահամալիր, անհանգստացրել և սպառնացել է իր աղջկան, նույնիսկ գիշերով եղել է, որ գնացել է իր երեխային տուն բերելու, Արմենը նստարանին նստած է եղել, տեսել է, որ ինքը աղջկան տուն է տարել։ Անցել է մեկ կամ երկու օր, հստակ չի հիշում, Արմենը կրկին գնացել է Էլբակյան կրթահամալիր և սպառնացել՝ ասելով. «Դուրս արի, քեզ կխայտառակեմ աշխատանքի վայրում», ապա այնտեղից դուրս է հանել՝ քաշելով, սպառնալով և ծեծելով, ինքն այդ ժամանակ արդեն այնտեղ չի եղել, տանն է եղել։ Հայտնել է, որ նա եկեղեցու բակում ծեծել է, սպառնացել, ջարդել է հեռախոսը, հարվածներ է հասցրել, ինչի հետևանքով շտապօգնություն են կանչել և եկեղեցու բակից իր աղջկան տեղափոխել են հիվանդանոց: Նշել է, որ Արմենը թույլ չի տվել, որպեսզի Սոֆյան զանգահարի իրեն և տեղեկացնի, որ հիվանդանոցում է։ Ինքը չի իմացել և այնքան է զանգահարել, սակայն ոչ ոք չի պատասխանել, անգամ Սոֆյան չի պատասխանել։ Հայտնել է, որ Սոֆյան այնքան վատ վիճակում է եղել, որ Արմենը թույլ չի տվել խոսել՝ ասելով, որ եթե մեկ բառ խոսի, Սոֆիային կվիրավորի։ Դրանից հետո զանգ է եկել այլ հեռախոսահամարից, որը եղել է Արմենի ընկերոջ հեռախոսահամարը, ով ներկա է եղել նրա հետ, ինքը չի ճանաչել, թե ով է եղել, նույնիսկ այդ պահին զանգահարել է, որպեսզի խոսի հետը, սակայն պատասխան չի եղել։ Հայտնել է, որ իր աղջկան Արմենն ընկերոջ հետ բերել են տուն։ Սոֆյան տուն է մտել վնասված, հոգեկան սթրես ապրած և ծանր հոգեկան վիճակում և չգիտեր՝ ինչ անել։ Այդ պահին տեսել է, որ հեռախոսը կոտրված է։ Նույն պահին զանգահարել է Արմենին և ասել. «Դու ինչ գործ ունես իմ երեխայի անդորրը խանգարելու», եթե ինքը թույլ չի տվել, որ շփվի իր երեխայի հետ, իսկ Արմենն իրեն վիրավորել է։ Ինքն էլ Արմենին ասել է, որ կգնա իրենց տուն և իրեն կսպառնա, նրան ասել է՝ «Սպասում եմ քեզ», սակայն Արմենը չի եկել։ Նշել է, որ կարող է ասել միայն, որ մեծ դաժանությամբ իր երեխային հասցրել է հոգեկան ապրումների և սթրեսային վիճակի, նյութական վնասներ է պատճառել, սպառնալիքներով վնասել է իր երեխային։ Հայտնել է, որ ինքն է զանգահարել ոստիկանություն, քանի որ եթե Արմենը իր երեխայի հետ նման կերպ է վարվել, ապա կարող է նույն կերպ վարվել նաև մեկ ուրիշի երեխայի հետ, և ինքը դրանում չի կասկածում։ Հանրային մեղադրողի հարցին, թե երբ իր դուստրը վերադարձել է տուն, ավելի հստակ նշի, թե ով է բերել և ինչ վիճակում է եղել, պատասխանել է, որ Սոֆիային բերել են և իջացրել շենքի մուտքի մոտ Արմենը և իր ընկերը, ում հեռախոսահամարով զանգահարել են իրեն։ Հայտնել է, որ իր աղջիկը տուն է եկել շատ ահավոր վիճակում՝ կապտուկներով, նույնիսկ իր երեխայի հետ գնացել է դատաբժշկական կենտրոն, որպեսզի զննեն իր երեխային։ Նշել է, որ պարզապես չի հասկանում՝ եթե ինքը քույր ունենար, և մեկը իր քրոջ հետ նման կերպ վարվեր, ինչպես կարձագանքեր։ Հայտնել է, որ միշտ էլ նրան ասել է՝ «տղա ջան, հեռու մնա, ոչ ինքն է ուզում, ոչ էլ իր աղջիկը»։ Վերջում նշել է, որ Արմենը նույնիսկ իրենց աստիճաններին նստած է եղել, և ինքը ասել է. «Ինչո՞ւ ես նստել, վեր կաց, գնա», իսկ նա չի գնացել: Հաջորդ հարցին, թե երբ դուստրը տուն է մտել, միայնա՞կ է եղել, պատասխանել է՝ այո, բերել իջացրել են և գնացել են, միայնակ է տուն մտել: Այն հարցին, թե հետագայում որտեղի՞ց է իմացել, որ աղջիկը հիվանդանոցում է գտնվել, պատասխանել է՝ աղջկանից է իմացել, երբ տուն է եկել, հիվանդանոցում Արմենը չի թողնել, որ զանգի: Հաջորդ այն հարցին, թե հիվանդանոցային ծախսերը ո՞վ է հոգացել, պատասխանել է՝ չգիտի: Մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի այն հարցին, թե ի՞նչ հիմքով է ասում, որ իր աղջկան ծեծել է և ֆինանսական վնաս է պատճառել, պատասխանել է՝ ինքը չի տեսել, աղջիկն է պատմել: Դատարանի այն հարցին, թե ժամը քա՞նիսն է եղել, որ իր աղջիկը տուն է եկել, պատասխանել է՝ երեկոյան 11 անց կես է եղել, որ հիվանդանոցից տուն են բերել: Հաջորդ հարցին, թե ինքը տեսե՞լ է, որ բերել են աղջկան, պատասխանել է՝ ոչ չի տեսել, աղջիկն է ասել իրեն: Այն հարցին, թե իր աղջիկը ինքնուրույն իր ոտքո՞վ է տուն մտել, պատասխանել է՝ այո, բարձրացել է: Հաջորդ այն հարցին, թե աչքին զարնող վնասվածքներ եղե՞լ է, պատասխանել է՝ թևին և մեջքին կապտուկներ են եղել, ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ աղջիկն ասել է, որ Արմենն իրեն քաշքշել և ծեծել է եկեղեցու բակում, որտեղ էլ շտապօգնություն են կանչել և տարել են հիվանդանոց, իր աղջիկը մենակ է եղել, իսկ Արմենը ընկերոջ հետ է եղել և չի թողել Արմենին նման բան անի, աղջիկն է պատմել դա իրեն: Հարցին, թե իր աղջիկը չի՞ ասել, թե ինչով է նա հարվածել, պատասխանել է՝ բռունցքով, ոտքերով և ձեռքերով (տե´ս 22.06.2025թ. դատական նիստի արձանագրությունը:
3.7. Հիմնական դատալսումների ընթացքում 2025 թվականի հունիսի 22-ին տեղի ունեցած դատական նիստում հարցաքննվել է վկա Աննա Ներսեսյանը, ով ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը տանն են եղել, Սոֆիան եկել է տուն ծեծված, հեռախոսը ջարդած, իսկ ականջակալը և քարտերը գողացել էին: Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե այդ պահին տանը ո՞վ է եղել, պատասխանել է՝ ինքն է եղել, մայրը, քույրիկը և երեխաները, երբ քույրը տանից դուրս է եկել, ինքը տանը չի եղել, բայց վերադառնալու պահին եկել մտել է սենյակ, հետո դուրս է եկել և իրենք տեսել են, որ վրան կապտուկներ կան, տուն մտնելու պահը չի տեսել, երբ դուռը բացել մտել է, իրենք ձայնը լսել են, ասել են «Սոֆա, արի», նա էլ ասել է «հեսա կգամ», որից հետո սենյակից դուրս է եկել տեսել են, որ կապտած ու ծեծված է: Այն հարցին, թե նա ի՛նչ է հայտնել, պատասխանել է՝ Սոֆիան ասել է, որ հիվանդանոցում է պառկած եղել, Արմենը դանակ է «քաշել» վրան, հեռախոսն է ջարդել, քարտերն է վերցրել: Հիվանդանոց երկուսով են գնացել, Սոֆիան վատացել է, Արմենը դրսից վերցրել տարել է հիվանդանոց: Հաջորդ հարցին, թե հիվանդանոց գնալու պատճառը ո՞րն է եղել, պատասխանել է՝ որ ծեծել է, դրա համար վատացել է: Հարցին, թե միջադեպի ժամանակ այլ անձ եղե՞լ է, պատասխանել է՝ ինքը չի հարցրել, բայց հիշում է, որ իրեն ասել են, որ Արմենը ընկերների հետ է եղել: Հաջորդ այն հարցին, թե դեպքից հետո նրանց միջև շփում եղե՞լ է, պատասխանել է՝ դրանից հետո ոչ: Մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի այն հարցին, թե արդյոք ինքը Սոֆիայի հարազա՞տ քույրն է, պատասխանել է՝ այո: Հաջորդ հարցին, թե երբ Սոֆիան մտել է տուն և եղել է կապտուկներով ու ինչ-որ մեկը նրա վրա դանակ է «քաշել», դրա համար իրեն մեղադրելու հիմքեր ունի՞, պատասխանել է՝ քույրիկն է ասել, որ ինքն է եղել: Նախագահող դատավորի այն հարցին, թե քույրիկը ասե՞լ է, թե դեպքը որտեղ է տեղի ունեցել, պատասխանել է՝ Բանգլադեշի տարածքում, կոնկրետ տեղը չի հիշում, հիշողության խնդիրներ ունի: Հաջորդ հարցին, թե քույրիկը ասե՞լ է իրեն ով է տուն բերել, ոնց է տուն եկել, պատասխանել է՝ Արմենը տարել է հիվանդանոց, հետո ընկերների հետ բերել է իջացրել տուն: Հարցին, թե տանը իր քույրիկը իրեն ո՞նց էր զգում, պատասխանել է՝ վախեցած էր, ձեռքերը դողում էին: Այն հարցին, թե իրենց ասե՞լ է ինչքան ժամանակ է հիվանդանոցում եղել և դեպքը ժամը քանիսի՞ն է եղել, ժամը չի հիշում, բայց ասել է, որ կես ժամից մեկ ժամ հիվանդանոցում են եղել, սակայն չի հիշում, թե որ հիվանդանոցում (տե´ս 22.06.2025թ. դատական նիստի արձանագրությունը:
3.8. Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ գրավոր ապացույցները՝
- դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 1507 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ս. Առաքելյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ դաստակի թիկնային մակերեսի պարանոցի շրջանների քերծվածքների, ձախ բազկի և ձախ ծնկահոդերի շրջանների արյունազեղումների ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով /ներով/, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև հասկանիշներ չեն պարունակում (Վ.Թ. 112-114, տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը:
- դատաապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ 319-ԱՊ-23 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ 1. Փորձաքննությանը տրամադրված «Iphone 13 Pro Max» տեսակի բջջային հեռախոսի մինչվնասվածքային միջին շուկայական արժեքը 2023 թվականի նոյեմբերի 29-ի դրությամբ, հաշվի առնելով օգտագործված, սակայն լավ պահպանված ապրանքային տեսք ունենալու հանգամանքը, գնահատվում է 320.000 (երեք հարյուր քսան հազար դրամ): 2. Փորձաքննությանը տրամադրված «Iphone 13 Pro Max» տեսակի բջջային հեռախոսը զննության պահին մեկնարկում էր, սակայն արտաքինից վնասված էր դրա էկրանը, հետնամասի ծածկոցը և իրանը: 3. Փորձաքննությանը տրամադրված «Iphone 13 Pro Max» տեսակի բջջային հեռախոսն արտաքինից նկատված վնասվածքների հաշվառմամբ վնասելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական արժեքը, 2023 թվականի նոյեմբերի 29-ի դրությամբ գնահատվում է 195.000 (մեկ հարյուր իննսունհինգ հազար) դրամ (Վ.Թ. 116-117, տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը:
- առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ քրեական վարույթով տուժող Սոֆիա Արարատի Առաքելյանը դիմումին կից ներկայացրել է իրեն պատկանող՝ հիշյալ օրը Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի կողմից կոտրած «Այֆոն» մոդելի բջջային հեռախոսը, որը առգրավվել է (Վ.Թ. 56-58, տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը:
- հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2023 թվականի նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 00:50-ին, Էլմիրա Սերգեյի Ներսեսյանը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում հաղորդում է ներկայացրել և հայտնել, որ նոյեմբերի 28-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Րաֆֆու փողոցի «Սուրբ Երրորդություն» եկեղեցու մոտ աղջկա՝ Սոֆիա Արարատի Առաքելյանի նախկին ընկեր Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանը ծեծի է ենթարկել աղջկան՝ հարվածելով շրթունքին, ձեռքին, ճանկռել պարանոցի հատվածը, որի արդյունքում աղջիկը կորցրել է գիտակցությունը, այնուհետև շտապօգնության ավտոմեքենայով աղջկան տեղափոխել են հիվանդանոց: Կոտրել է աղջկա հեռախոսը, վերցրել ականջակալը, իսկ երբ աղջիկը գիտակցության է եկել և ցանկացել զանգահարել իրենց, սպառնացել է, որ եթե դիմեն ոստիկանություն, կվնասի թե՛ աղջկան և թե՛ ընտանիքի անդամներին: Կատարվածի արդյունքում աղջկան պատճառվել է մարմնական վնասվածք և 730.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս (Վ.Թ. 28, տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը:
4.Հետազոտված ապացույցների թույլատրելիության վերաբերելիության և արժանահավատության և պաշտպանի կողմից ներկայացված դիրքորոշման վերաբերյալ Դատարանի իրավական վերլուծություններն ու եզրահանգումները․
4.1. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ՝ օրենսգիրք) 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ «4.Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին. 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են (...): 7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը»:
4.2. «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…)եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես, այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
4.3. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ նաև՝ օրենսգիրք) 103-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1. Ապացույցները հավաքվում են քրեական վարույթի ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով` օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով: Օրենսգրքի 104-րդ հոդվածը սահմանում է ապացույցների ստուգումը, համաձայն որի՝ 1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման` ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով: Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածը սահմանում է ապացույցների գնահատումը, համաձայն որի՝ 1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը` հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: 3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել: Օրենսգրքի 106-րդ հոդվածը սահմանում է փաստերի իրավական կանխավարկածը, համաձայն որի՝ 1. Եթե քրեական վարույթի ընթացքում հակառակը չի ապացուցվում, ապա ապացուցված են համարվում` 1) հանրահայտ փաստը. 2) արդի գիտության, տեխնիկայի, արվեստի, արհեստի կամ այլ բնագավառների համընդհանուր ճանաչում ստացած մեթոդիկաների ճշմարտացիությունը. 3) փաստը, որը անձին հայտնի է կամ պետք է հայտնի լիներ իրավական ակտով կամ պայմանագրով սահմանված իր մասնագիտական կամ պաշտոնեական պարտականությունների կապակցությամբ. 4) փաստը, որը մեղադրյալին հայտնի է կամ պետք է հայտնի լիներ` որպես նրա բացառիկ իրազեկության հանգամանք: 2. Եթե վարույթի մասնակիցը վիճարկում է սույն հոդվածի 1-ին մասով սահմանված փաստերի հավաստիությունը, ապա կրում է հակառակն ապացուցելու պարտականությունը: Օրենսգրքի 97-րդ հոդվածը սահմանում է ապացույցների թույլատրելիությունը և դրանց օգտագործման սահմանափակումները, համաձայն որի՝ 1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել: 2. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարութային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց: 3. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված են համարվում այն տվյալները, որոնք ձեռք են բերվել` 1) տվյալ քրեական վարույթն իրականացնելու, համապատասխան ապացուցողական կամ վարութային այլ գործողություն կատարելու իրավասություն չունեցող անձի կողմից. 2) բացարկման ենթակա անձի էական մասնակցությամբ, եթե նա իմացել է կամ ողջամտորեն պետք է իմանար վարույթին իր մասնակցությունը բացառող հանգամանքների առկայության մասին. 3) սույն օրենսգրքով նախատեսված ընթացակարգի խախտմամբ, եթե հնարավոր չէ դրա հետևանքը վերացնել այլ ապացուցողական գործողության պատշաճ կատարմամբ. 4) քննչական գործողության կատարման ընթացքում մեղադրյալի կարգավիճակ չունեցող անձից, որի նկատմամբ փաստացի իրականացվել է քրեական հետապնդում` առանց այդ մասին նրան պատշաճ ծանուցելու. 5) անհայտ աղբյուրից. 6) արդի գիտությանը հակասող մեթոդների կիրառմամբ: 4. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են նաև այն խախտումները, որոնք դրսևորվել են մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների ոտնահարմամբ կամ քրեական վարույթի սկզբունքների խախտմամբ: 5. Օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված տվյալները չեն կարող որպես ապացույց օգտագործվել, եթե` 1) առկա է դրանք փոխարինած լինելու կամ դրանց հատկանիշները փոփոխած լինելու ողջամիտ կասկած. 2) դրանք ստացվել են այն անձից, որը հոգեկան, մտավոր կամ ֆիզիկական առողջության խնդիր ունենալու պատճառով ունակ չէ ճիշտ ընկալելու, հիշելու և վերարտադրելու վարույթով պարզաբանման ենթակա հանգամանքները: 6. Պաշտպանի բացակայությամբ մեղադրյալի տված ցուցմունքները չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց, եթե մեղադրյալը դատարանում հրաժարվել է դրանցից: 7. Օրենքով սահմանված պահանջների խախտմամբ կատարված գաղտնի քննչական գործողության արդյունքով ձեռք բերված տեղեկություններն ապացուցման գործընթացում չեն կարող օգտագործվել: 8. Օրենքով սահմանված պահանջների խախտմամբ իրականացված օպերատիվ-հետախուզական գործունեության արդյունքները չեն կարող ապացուցողական գործողության կատարման հիմք լինել:9. Այն տվյալները, որոնք ստացվել են վարույթի հանրային մասնակցի թույլ տված` օրենքի պահանջների խախտմամբ, կարող են մեղադրյալի, նրա պաշտպանի կամ օրինական ներկայացուցչի միջնորդությամբ օգտագործվել որպես ապացույց, եթե այդ խախտմամբ չեն ոտնահարվել այլ անձի իրավաչափ շահերը: Այդպիսի ապացույցը կարող է օգտագործվել միայն ի շահ տվյալ մեղադրյալի: 10. Սույն օրենսգրքի 96-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված արտավարութային փաստաթղթերը չեն կարող օգտագործվել ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանքով մեղադրանքը հիմնավորելու համար: Այդ արտավարութային փաստաթղթերը կարող են օգտագործվել միայն այն դեպքում, երբ դրանք ստացվել են քրեական վարույթ նախաձեռնելուց առավելագույնը չորս ամիս առաջ` ծանր հանցագործության մեղադրանքը հիմնավորելու համար, կամ ութ ամիս առաջ` առանձնապես ծանր հանցագործության մեղադրանքը հիմնավորելու համար …): 11. Ապացույցների անթույլատրելիությունը, ինչպես նաև սույն հոդվածի 9-րդ մասով նախատեսված դեպքում օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված տվյալների օգտագործման հնարավորությունը որոշմամբ հաստատում է վարույթն իրականացնող մարմինը` վարույթի շահագրգիռ մասնակցի միջնորդությամբ կամ սեփական նախաձեռնությամբ:12. Անթույլատրելի ճանաչված ապացույցները պահվում են վարույթի նյութերում:
4.4. Օրենսգրքի 4-րդ հոդվածը սահմանում է քրեական դատավարության օրենսգրքի գործողությունը ժամանակ մեջ, որի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում կիրառվում է սույն օրենսգրքի այն դրույթը, որը գործում է համապատասխան վարութային գործողության կատարման կամ դատավարական ակտի կայացման ժամանակ: 2. Ապացույցի թույլատրելիությունը որոշվում է այն ձեռք բերելու պահին գործող օրենքով: 3. Սույն օրենսգրքի դրույթները հետադարձ ուժ չունեն, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:»:
4.5. Ամփոփելով մեջբերված իրավակարգավորումները՝ Դատարանն արձանագրում է, որ օրենսդիրը, ապացուցման հասկացությունը սահմանել է, հիմնվելով գործունեության այդ տեսակի հետևյալ երեք բնութագրիչերի վրա. ա) ապացուցումը ճանաչողական գործունեություն է (իրականացվում է ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները հաստատելու կամ հերքելու նպատակով), բ) ապացուցումը տրամաբանական գործունեություն է (իրականացվում է ապացույցներ հավաքելով, ստուգելով և գնահատելով), գ) ապացուցումը վարութային գործունեություն է (իրականացվում է Օրենսգրքով սահմանված կարգով): Օրենսդիրը հստակեցրել է ապացուցման ենթակա հանգամանքների շրջանակը՝ դրանում ներառելով այնպիսի հանգամանքներ, որոնց հաստատումը կարևոր նշանակություն ունի դատավարական ակտ կայացնելու համար: Նշված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որը կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, հարկ է ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան: Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել՝ հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները: Ապացուցման գործընթացի առաջին տարրն ապացույցներ հավաքելն է: Քրեական վարույթի ընթացքում ապացույցները հավաքվում են օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով: Վերլուծելով ապացույցների թույլատրելիության վերաբերյալ առկա սահմանումները՝ Դատարանը ողջամտորեն գալիս է այն եզրահանգմանը, որ բացառապես օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով ապացույցների հավաքման հրամայական պահանջն օրենսդրորեն ամրագրելու միջոցով իրացվել են ապացույցի թույլատրելիությանը ներկայացվող պայմաններից երկուսը, այն է՝ ապացույցը պետք է ստացվի միայն օրենքով նախատեսված աղբյուրից և միայն օրենքով նախատեսված միջոցներով (դատավարական եղանակով): Դատարանի գնահատմամբ՝ այս պահանջներն անհրաժեշտ է հաշվի առնել ապացույցի թույլատրելիությունը գնահատելիս: Ապացույցի ստուգման հասկացությունը Դատարանի գնահատմամբ ներառում է ստուգման դատավարական իմաստով ավանդական եղանակների (ապացույցների համադրում, նոր ապացույցների հավաքում, ապացույցի ստացման աղբյուրի վերհանում) շարքում նաև ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծությունը: Քրեադատավարական իմաստով ապացույցի ձևին ներկայացվող պահանջներին ապացույցի համապատասխանության ստուգման արդյունքում վարույթն իրականացնող մարմինը հավաստիանում է, որ պահպանված են ապացույցի արժանահավատության ապահովմանն ու ապացուցողական գործողության մասնակցի իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված՝ օրենքով առանձին ապացույցների ձևին ներկայացվող պահանջները: Մասնավորապես՝ օրենսգիրքը, որոշակի պահանջներ է ներկայացնում հարցաքննության արձանագրությանը (օրինակ՝ հարցաքննվողի կողմից հարցաքննության արձանագրության յուրաքանչուր էջը ստորագրելու պահանջը), կամ մասնակցի պարագայում՝ նրա իրավունքները և պարտականությունները, ինչպես նաև իրականացվող վարութային գործողության բնույթն ու նպատակը պարզաբանելը, որի նպատակը հարցաքննվողի կամ մասնակցի կողմից հարցաքննության ընթացքի և իր ցուցմունքների արձանագրման իսկության հաստատումն է, կամ վարութային և ապացուցողական գործողությունների ընթացքի և իսկության ընկալումն ու հաստատումը: Հետևաբար, ստուգման շրջանակներում վերլուծության է ենթակա ոչ միայն ապացույցի բովանդակությունը, այլ նաև ապացույցի ձևի համապատասխանությունը օրենսգրքի պահանջներին: Ապացույցի գնահատումն իրենից ենթադրում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության և հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին: Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների պատշաճ գնահատումը ենթադրում է դրա արդյունքում հիմնավոր, այսինքն՝ հասցեատերերի համար օբյեկտիվորեն համոզիչ, դատավարական ակտի կայացում: Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի վարույթի համար նշանակություն ունեցող բոլոր հանգամանքների համակողմանի, անաչառ և պատշաճ քննությունը: Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները:
4.6. Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից յուրաքանչյուրը՝ թույլատրելիության և վերաբերելիության առումով, դատարանը չի արձանագրում դատավարական պահանջների այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել վերը նշված ապացույցներից որևէ մեկի օգտագործման անթույլատրելիությանը: Միևնույն ժամանակ դատարանն արձանագրում է, որ վերոնշյալ ապացույցներից յուրաքանչյուրը պարունակում է տեղեկություններ գործի համար նշանակություն ունեցող փաստերի մասին, այսինքն՝ համապատասխանում են ապացույցի վերաբերելիության չափանիշին:
4.7. Գնահատելով գործում առկա ապացույցներից յուրաքանչյուրն արժանահավատության տեսանկյունից, համադրելով դրանք դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ, Դատարանն արժանահավատ չի համարում մեղադրյալի կողմից Դատարանում հայտնած ցուցմունքը. մասնավորապես՝ հարկ է արձանագրել, որ իր կողմից նշված մի շարք հանգամանքներ հերքվել են թույլատրելի ճանաչված այլ ապացույցներով: Դատարանը փաստում է, մեղադրյալը դատաքննության ընթացքում, հանրային մեղադրողի հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ իր և Սոֆիայի միջև եղել է քաշքշուկ և հնչել են միմյանց հասցեին վիրավորանքներ, բայց իրար հարվածել չի եղել, իսկ քաշքշուկ ասելով ինքը հասկանում է, որ Սոֆիան իր ձեռքից քաշի, ինքը նրա ձեռքից, բայց հարվածներ չեն եղել: Այս մասով Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի կողմից նշված հանգամանքները հերքվել են դատաքննության ընթացքում հետազոտված և թույլատրելի ճանաչված մի շարք այլ ապացույցներով, մասնավորապես՝ բարձր ապացուցողական ուժ ունեցող ապացույց դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 1507 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ տուժող Սոֆիա Առաքելյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ դաստակի թիկնային մակերեսի պարանոցի շրջանների քերծվածքների, ձախ բազկի և ձախ ծնկահոդերի շրջանների արյունազեղումների ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով /ներով/, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև հասկանիշներ չեն պարունակում, հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ արձանագրությամբ, ինչպես նաև դատաքննության ընթացքում տուժող Սոֆիա Առաքելյանի, վկաներ Էլմիրա Ներսեսյանի և Աննա Ներսեսյանի հայտնած ցուցմունքներով: Ինչ վերաբերում է դատաքննության ընթացքում վկա՝ Արման Վարդանյանի ցուցմունքի արժանահավատությանը, Դատարանի գնահատմամբ վկան դատաքննության ընթացքում տվել է խուսափողական պատասխաններ՝ այդ կերպ փորձելով հօգուտ մեղադրյալ Արմեն Վարդանյանի շահերին որոշակի տեղեկություններ չհայտնել, այս առումով կարևոր է արձանագրել, որ վկան հանդիսանում է մեղադրյալ Արմեն Վարդանյանի արյունակից հարազատ եղբայրը: Գնահատելով մյուս վկաներ՝ Արթուր Խաչատուրյանի և Վահագ Խաչատուրյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը՝ Դատարանը փաստում է վերջիններիս հետ մեղադրյալը գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ, ուստի հաշվի առնելով վկաների՝ գործի ելքով ունեցած որոշակի շահագրգռվածությունը, Դատարանը գտնում է, որ վկաներ՝ Արթուր Խաչատուրյանը և Վահագ Խաչատուրյանը դատաքննության ընթացքում հայտնած ցուցմունքները չեն համապատասխանում իրականությանը և հետապնդում են Արմեն Վարդանյանին քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ազատելու նպատակ:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը և դեպքի փաստական հանգամանքները հաստատվում են վերը նշված թույլատրելի ապացույցներով:
4.8. Գնահատելով գործում առկա ապացույցների համակցությունը՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դատարանը գտնում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են գործի լուծման համար:
5. Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանը 2023 թվականի նոյեմբերի 28-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի Րաֆֆու փողոցում գտնվող «Սուրբ Երրորդություն» եկեղեցու մոտ անձնական հարաբերությունները պարզաբանելու հարցի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում դիտավորությամբ ձեռքով հարվածել է Սոֆիա Արարատի Առաքելյանի բերանին, այնուհետև ձեռքով փակելով վերջինիս բերանը՝ ոտքով հարվածներ է հասցրել վերջինիս որովայնի և մեջքի հատվածներին, ապա ձեռքերով՝ նրա ձեռքերի հատվածներին՝ Սոֆյա Առաքելյանի առողջությանը պատճառելով աջ դաստակի թիկնային մակերեսի պարանոցի շրջանների քերծվածքների, ձախ բազկի և ձախ ծնկահոդերի շրջանների արյունազեղումների ձևով վնասվածքներ, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
6. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
6.1. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածը սահմանում է ֆիզիկական ներգործությունը, համաձայն որի՝ «1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները` պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով: (...)»:
6․3․ Վերլուծելով մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը և հիմնվելով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա` դատարանը գտնում է, որ. 1) ապացուցված է Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքները: 2) ապացուցված է, որ մեղադրյալի կատարած արարքը հակաիրավական է և նրա կատարած արարքի համար նախատեսվում է քրեական պատասխանատվություն: 3) ապացուցված է տվյալ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը: 4) ապացուցված է մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
6.4. Մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը. ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է: 2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` 1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության« պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացիª ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ 1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: 2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
6.5. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` 1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2.Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: 3 Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: 4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:
6.6. Պատիժ նշանակելը քրեական գործով արդարադատության իրականացման վճռական պահն է, որը պետք է դառնա կատարված հանցանքի հասարակական վտանգավորության գնահատման լիարժեք չափանիշ, պատժի ենթարկվող անձին վերասոցիալականացնելու, ինչպես մեղադրյալի, այնպես էլ այլ անձանց կողմից հանցագործությունները կանխելու գործուն միջոց: Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը պատժի տեսակը և չափը որոշելու բազմաթիվ դրույթների ու չափանիշների հետ մեկտեղ անխզելիորեն կապված է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները հետազոտելու և հաշվի առնելու հետ:
6.7.ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածում թվարկված են յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները: Այդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն՝ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները հաստատվում են միայն ապացույցների հիման վրա: Ընդ որում, անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների գնահատումը յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս հնարավորություն է տալիս դատարանին պատկերացում կազմել հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, ինչպես նաև հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատժի անհատականացման կարևորությունն այն է, որ դա լուրջ երաշխիք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակների իրականացման համար:
6.8. ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքներն, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների պատժի համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում:
6.9. Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը: ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ: Նշված չափանիշներն են` ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես բ) հանցավորի անձը, գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները՝ (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 30.03.2007թ. թիվ ՎԲ-50/07, 30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-142/07,30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-145/07, 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-185/07, 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-192/07, 30.11.2007թ. թիվ ՎԲ-201/07, 17.02.2009թ. թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, 18.12.2009թ. թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, 05.11.2010թ. թիվ ԵԱՔԴ/0164/01/09, 22.12.2011թ. թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 և այլ որոշումները): Գարուշ Մադաթյանի գործով կայացված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն՝ անդրադառնալով պատիժը նշանակելիս արարքի հանրային վտանգավորության գնահատման հարցին, իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, ըստ որի՝ «(...) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, Դատարանն արձանագրում է, որ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի կատարած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը հանդիսանում է ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցանք, որը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին:
6.10. Հաստատված համարելով մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված հետևյալ հարցերին՝ դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանքներին: Դատարանը, որպես մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում նախկինում դատվածություն չունենալու հանգամանքը, որը հաշվի է առնվում Դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս: Միաժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ գործում մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները բացակայում են:
6.11. Վերոգրյալ իրավանորմերի և դատողությունների համատեքստում, քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի նկատմամբ, հաշվի առնելով մեղադրյալի կատարած հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, մեղքի ձևը, դրանք համադրելով մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալների հետ, հաշվի առնելով նաև մեղադրյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարման և պետք է նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով, որով կապահովվի ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, ավելին՝ այն անհրաժեշտ և բավարար է սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, պատժի ենթարկված անձին վերասոցիալականացնելու և հանցագործությունները կանխելու համար: Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժը մեղադրյալ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանը պետք է կրի:
6.12. Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս՝ դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
6.13. Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով տուժող Սոֆիա Առաքելյանի կողմից ներկայացվել է գույքային հայց՝ 345.000 ՀՀ դրամի չափով: Հարկ է արձանագրել, որ հայցի արժեքի չափը հիմնավորող փաստաթղթեր տուժողի կողմից Դատարանին չի ներկայացվել և Դատարանի համար առնվազն հիմնավոր չէ առանց համապատասխան փաստաթղթերի գումարի բռնագանձման պահանջ ներկայացնելը, ուստի քրեական գործի շրջանակներում տուժողի կողմից ներկայացրած գույքային հայցը Դատարանը թողնում է առանց քննության:
6.14. Այսպիսով հիմք ընդունելով վերը նշված վերլուծությունը, ինչպես նաև այն, որ ներկայացված գույքային հայցն առանց լուծման թողնելուց բացի այլ որոշում կայացնել հնարավոր չէ, քանի որ ներկայացված հայցում նշված հաշվարկները վերացական են և ոչ հիմնավոր, ուստի հաշվի առնելով տուժողին հետագայում ՀՀ քաղաքացիական դատավարության կարգով դատարան դիմելու հնարավորությունից չզրկելու անհրաժեշտությունը՝ Դատարանը գտնում է, որ ներկայացված գույքային հայցն ամբողջությամբ պետք է թողնել առանց լուծման:
6.15. Քննարկելով վարութային ծախսերի հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ վարույթով առկա է ընդհանուր 3.000 ՀՀ դրամ ծախս, ուստի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո այն անհրաժեշտ է մեղադրյալից բռնագանձել հօգուտ պետական բյուջեի:
6.16. Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելքը փոփոխելու և վերացնելու հիմքեր առկա չեն և այն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
6.17. Քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով քննիչի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Սոֆիա Առաքելյանի վնասված «Iphone 13 Pro Max» մոդելի հեռախոսը անհրաժեշտ է վերադարձնել վերջինիս տիրապետմանը:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ և 347-350-րդ հոդվածներով ՝ Դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարման մեջ և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
2. Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանին թույլատրել դատավճռով նշանակված տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ 12 /տասներկու/ ամսվա ընթացքում:
3. Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ապացույցները թողնել կցված վարույթի նյութերին:
4. Արմեն Հովհաննեսի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո վերացնել:
5. Դատավճռի օրինակները տրամադրել վարույթի հանրային և մասնավոր մասնակիցներին:
6. Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալուց հետո մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՄԱՍԻՍ ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ