ԵԴ1/3689/01/24
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«25» մայիսի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)՝

Նախագահությամբ՝ Մ.ԱՐԶՈւՄԱՆՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ Մ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
Ա․ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրողներ Դ․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
Վ․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
պաշտպան Հ․ԻՇԽԱՆՅԱՆԻ
մեղադրյալ Կ․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարեն Հարությունի Մարգարյանի (անձնական տվյալներ)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված բացակայելու արգելքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հուլիսի 19-ին՝ ժամը 22։00-ին, Կարեն Հարությունի Մարգարյանը հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկած առկայության հիմքով ձերբակալվել է։
2024 թվականի հուլիսի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա․Հախվերդյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 13-0911-24 քրեական վարույթը։
2024 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա․Հախվերդյանը որոշում է կայացրել թիվ 13-0911-24 քրեական վարույթով ձերբակալված Կարեն Հարությունի Մարգարյանին ձերբակալումից ազատ արձակելու մասին՝ անազատության մեջ պահելու առավելագույն ժամկետը լրանալու հիմքով։
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ն․Մհերյանը որոշում է կայացրել թիվ 13-0911-24 քրեական վարույթով Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա․Հախվերդյանը որոշում է կայացրել թիվ 13-0911-24 քրեական վարույթով մեղադրյալ Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին։
2024 թվականի նոյեմբերի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա․Հախվերդյանը որոշում է կայացրել թիվ 13-0911-24 քրեական վարույթից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով մաս անջատելու մասին, որին շնորհվել է թիվ 13148924 համարը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 9-ին թիվ 13-0911-24 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան և մակագրվել դատավոր Մ.Արզումանյանին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 11-ին թիվ ԵԴ1/3689/01/24 քրեական գործը հանձնվել է դատավոր Մ․Արզումանյանին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ.Արզումանյանի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն արարքի կատարման համար, որ նա առանց իրացնելու նպատակի քննությամբ դեռևս չպարզված անձից և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել, իր մոտ ապօրինի պահել զգալի չափերի թմրամիջոց:
Այսպես. Կարեն Հարությունի Մարգարյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցի շրջանառություն իրականացնելու, թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված անձից և հանգամանքներում առանց իրացնելու նպատակի իր անձնական օգտագործման համար ապօրինի ձեռք է բերել և 2024 թվականի հուլիսի 19-ին՝ ժամը 21:50-ի սահմաններում, գտնվելով «Օպել» մակնիշի, 37 CE 971 հաշվառման համարանիշի տաքսի մեքենայի մեջ, իր մոտ ապօրինի պահել է զգալի չափերի՝ 0,18 գրամ քաշով «մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց, որն էլ նույն օրը Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա Մաշտոցի պողոտա փողոցների խաչմերուկում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ոստիկանության աշխատակիցների կողմից հիշյալ ավտոմեքենան կանգնեցնելուց հետո դեն է նետել ավտոմեքենայի կողքը, որն էլ հայտնաբերվել է նույն վայրում կատարված դեպքի վայրի զննությամբ:

Արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդությունը և դրա քննարկումը․
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով նախատեսված հարցերի քննարկման ընթացքում մեղադրյալ Կ․Մարգարյանը միջնորդեց կիրառել արագացված վարույթ:
Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքի փաստական հիմքը, ինչպես նաև վերագրվող արարքների իրավական գնահատականը հրապարակելուց հետո մեղադրյալ Կարեն Մարգարյանը, պատասխանելով Դատարանի հարցերին, հայտնեց, որ միջնորդությունը ներկայացնում է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, ինչպես նաև հայտնեց, որ ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում:
Հանրային մեղադրող Վ․Մարգարյանը և պաշտպան Հ․Իշխանյանը առարկություններ չներկայացրեցին ներկայացված միջնորդության դեմ։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարեց արագացված վարույթ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը և գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, որոշում կայացրեց լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։

Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցները.
- Կարեն Մարգարյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով Կարեն Հարությունի Մարգարյանը մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի ժամկետով: 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանվելով փորձաշրջան` 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
- Քրեակատարողական հիմնարկի կալանավորված անձանց և դատապարտյալների հաշվառման ստորաբաժանման կողմից լրացված տվյալների նախնական մշակման քարտը, համաձայն որի՝ ներկա գործով Կարեն Հարությունի Մարգարյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանվելով փորձաշրջան` 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ բավարարվել է ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության միջնորդությունը, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է։
Պատժի սկիզբը՝ 29․05․2025թ․, պատժի վերջը՝ 29․05․2028թ․։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով՝ հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
Արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Կարեն Հարությունի Մարգարյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը արարքը կատարելու մեջ, ինչպես նաև գտնում է, որ մեղադրյալի արարքի նկատմամբ պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասը։
Հաստատված համարելով մեղադրյալ Կարեն Մարգարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, գտնում է, որ Կարեն Մարգարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը և կատարածի համար զղջալը (Դատարանի նման մոտեցումը համահունչ է Սերոբ Սարգսյանի գործով 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 27-րդ կետում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշմանը):
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Կարեն Մարգարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանգամանքներ առկա չեն, քանի որ Կարեն Մարգարյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակվի ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու կանոններով, քանի որ սույն դատավճռով հաստատված դիտավորյալ հանցանքը կատարելու ժամանակ (2024 թվականի հուլիսի 19-ին) մեղադրյալ Կ․Մարգարյանը դատվածություն է ունեցել դիտավորյալ հանցանքի կատարման համար (թիվ ԵԴ/0627/01/19 դատավճիռ), որով նրա նկատմամբ նշանակված է եղել ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ։
Միևնույն ժամանակ հարկ է հաշվի առնել նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքով ռեցիդիվը պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հիմք ինքնին չի դիտարկվում՝ պայմանավորված ռեցիդիվի առկայության դեպքում պատիժ նշանակելու կանոններում առկա առանձնահատկություններով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, որը դատվածություն ունի դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չի առնվում այն դատվածությունը, որը՝
1) վերացվել է օրենքով սահմանված կարգով,
2) առաջացել է մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով,
3) առաջացել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու հետևանքով»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալականացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
1.1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները:
2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը կամ չափը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կամ չափի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպքում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից կամ չափից: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 93-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածության մարման կամ վերացման պահը: Դատվածության վերացման համար հիմք են համաներման մասին օրենքը, ինչպես նաև արարքի ապաքրեականացումը:
2. Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում, պատիժ նշանակելիս, քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելիս:
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով: (…)»։
Օրենսդիրը նախատեսել է, թե որ դեպքերում ռեցիդիվի առկայության պայմաններում պետք է նշանակվեն ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակները և կարգավորվել է նշանակվող պատժի նվազագույն և առավելագույն չափերը։ Ընդ որում, եթե ռեցիդիվի առկայության պայմաններում դատապարտման ենթակա հոդվածի սանկցիայում նախատեսված է ազատազրկում պատժատեսակը, ապա նույն սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատժատեսակները չեն կարող անձի նկատմամբ նշանակվել։
Հետևաբար, պետք է արձանագրել, որ սույն դեպքում մեղադրյալ Կարեն Մարգարյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայում որպես պատժատեսակ նախատեսված է նաև ազատազրկումը՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, ուստի նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է առաջնորդվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 1.1-րդ մասի կանոններով:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը սույն դեպքում կարևոր է համարում նաև քննարկման առարկա դարձնել այն հարցը, թե արդյոք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն և առավելագույն չափերը կիրառելի են սույն դեպքում, թե ոչ: Մասնավորապես, հոդվածում խոսվում է նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձի մասին, այլ կերպ ասած՝ օրենքի տառացի մեկնաբանությունից հստակ է, որ խոսքը վերաբերում է միայն այն անձանց, ովքեր նախկինում ազատազրկման ձևով պատիժ են կրել կամ կրում: Հետևաբար այն բոլոր դեպքերում, երբ անձը նախկինում դատապարտվել է, սակայն ազատազրկման ձևով պատիժ չի կրել (օրինակ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել) և դեռևս ունի դատվածություն, ապա նրա նկատմամբ ռեցիդիվի կանոններով պատիժ նշանակելիս հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակի կամ պատժաչափի նվազագույն և առավելագույն շեմեր այլևս չեն հաշվարկվում և պատիժը նշանակվում է հոդվածի սանկցիայի սահմաններում:
Տվյալ դեպքում ևս պետք է արձանագրել, որ մեղադրյալ Կարեն Մարգարյանը սույն գործով մեղսագրված արարքը կատարելիս համարվել է նախկինում ազատազրկման ձևով պատիժ չկրած և չկրող անձ, սակայն ունի դատվածություն դիտավորյալ հանցանք կատարելու համար և կատարել է նոր հանցանք, որպիսի պայմաններում նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 1.1-րդ մասը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակներն են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն`
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից»։
Մեջբերված իրավական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված դատական ակտերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները գնահատման ենթարկելու կարևորությանը, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցությունը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, սեռը, դատվածությունը և այլն): Մասնավորապես Վճռաբեկ դատարանը փաստել է հանցավորի ընտանեկան դրությունը, վերջինիս ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա նշանակված պատժի ազդեցությունը, նրա խնամքին այլ անձանց առկայությունը, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղն ու դիրքը, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագիրը և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները գնահատման ենթարկելու անհրաժեշտությունը (տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Հազարապետ Հարությունյանի գործով 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07, Նարեկ Սարգսյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11, Սերոբ Սարգսյանի գործով 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12, Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12, Ջոն Շիրվանյանի գործով 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0091/01/14 և այլ որոշումները):
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
(…):
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ հանցագործության վերաբերյալ գործերով պատժի անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից արարքի հանրային վտանգավորությունը որոշելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պետք է հաշվի առնի.
- թմրանյութի տեսակը (վտանգավորության աստիճանը, անձի օրգանիզմի վրա ազդեցության աստիճանը),
- դրա չափը («Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը» սահմանող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի թիվ 1 հավելվածում նշված կոնկրետ չափի նվազագույն կամ առավելագույն սահմանին մոտ լինելը),
- արարքի կատարման նպատակն ու շարժառիթը (օրինակ՝ հիվանդությամբ պայմանավորված ցավերը թեթևացնելու համար կատարելը)։
Վկայակոչված հանգամանքները, այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս։
Վերը մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո մեղադրյալ Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես՝ այն, որ նա կատարել է ոչ մեծ ծանրության դիտավորյալ հանցագործություն, թմրամիջոցի տեսակը և չափը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի բացակայությունը և արարքում ռեցիդիվի առկայությունը։ Նման պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի համար 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժի նշանակման միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությամբ պարզ է դառնում, որ 2024 թվականի հուլիսի 19-ին Կ․Մարգարյանը ձերբակալվել է հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով, իսկ 2024 թվականի հուլիսի 22-ին ազատ է արձակվել ձերբակալումից՝ անազատության մեջ պահելու առավելագույն ժամկետը լրանալու հիմքով։
Ելնելով վերոգրյալից՝ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել Կարեն Հարությունի Մարգարյանի՝ սույն քրեական գործով 2024 թվականի հուլիսի 19-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 22-ն անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 3 (երեք) օրը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:
2. Դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը, բացառությամբ ազատազրկման ձևով վերջնական պատժի, չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասով պատժի տվյալ տեսակների համար սահմանված առավելագույն չափը:
(…)»։
Սույն գործի նյութերի համաձայն՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով Կարեն Հարությունի Մարգարյանը մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի ժամկետով: 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանվելով փորձաշրջան` 3 /երեք/ տարի ժամկետով: Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ բավարարվել է ՀՀ ԱՆ բպրոբացիայի ծառայության միջնորդությունը, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է, իսկ պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 29․05․2025թ․-ից։
Դատարանն արձանագրում է, որ Կարեն Մարգարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 2024 թվականի հուլիսի 19-ին, այսինքն առաջին գործով (թիվ ԵԴ/0627/01/19) դատավճիռ կայացնելուց հետո, ուստի Դատարանը գտնում է, որ պետք է առաջնորդվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով և սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկումը և Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով։ Ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկզբից՝ 2025 թվականի մայիսի 29-ից։
Տվյալ դեպքում սահմանված պատիժը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Կարեն Հարությունի Մարգարյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ նրան պատժից ազատելու, այդ թվում՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր առկա չեն։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Կ․Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ սույն քրեական գործով որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը պետք է վերացնել՝ նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ նրա նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ, որի սկիզբը հաշշվել է 2025 թվականի մայիսի 29-ից, ուստի սույն քրեական գործով կիրառված բացակայելու արգելք խափանման միջոցի պահպաման անհրաժեշտությունը վերացել է:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 0,15 գրամ «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի, «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի հետքերով կոլբայատիպ ապակյա գլանակի, անգույն թափանցիկ պոլիէթիլենային փաթեթում առկա, այրված «Տետրահիդրոկաննաբինոլ» տեսակի թմրամիջոցի հետքերով կապույտ գույնի պոլիմերային հատվածով ապակյա գլանակի, Կարեն Հարությունի Մարգարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Քսիաոմի Ռեդմի» մոդելի, M1908C3XG համարի, էկրանին 3333 գաղտնաբառով բջջային հեռախոսի հարցը պետք է թողնել լուծելու թիվ 13148924 քրեական վարույթով, իսկ որպես ապացույց արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայությունից 23.09.2024թ. թիվ 38/33757 գրությամբ ստացված, պարեկային ոստիկանության աշխատակիցներ Գագիկ Ծովակի Ասլանյանին, Մհեր Վանիկի Վարդանյանին և Արկադի Վահանի Ասլանյանին ամրակցված անհատական տեսաձայնագրառող սարքերի միջոցով 19.07.2024 թվականին կատարված դեպքին առնչվող ժամանակահատվածի տեսաձայնագրությունները բովանդակող «MEDIA» ապրանքանիշի լազերային սկավառակը, 30.07.2024թ. դատարանի թիվ ԵԴ1/1601/08/24 որոշման հիման վրա Կարեն Հարությունի Մարգարյանի «Քսիաոմի Ռեդմի» մոդելի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկության տվյալներն իրենց վրա կրող թվով 11 թերթ պատճենները և «MEDIA» ապրանքանիշի լազերային սկավառակը պահել գործի նյութերի հետ՝ դրանց պահման ամբողջ ընթացքում։
Դատարանը գտնում է, որ վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով գույքային հայցի լուծման, հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման, գույքի բռնագրավման և արգելադրման հարցեր առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 99-100-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ, 464.1-464.5 հոդվածներով
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Կարեն Հարությունի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցել Կարեն Հարությունի Մարգարյանի՝ սույն քրեական գործով 2024 թվականի հուլիսի 19-ից մինչև 2024 թվականի հուլիսի 22-ն անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 3 (երեք) օրը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` սույն դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի մայիսի 2-ի դատավճռով Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկումը և Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով։
Ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկզբից՝ 2025 թվականի մայիսի 29-ից։
Կարեն Հարությունի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 0,15 գրամ «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի, «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի հետքերով կոլբայատիպ ապակյա գլանակի, անգույն թափանցիկ պոլիէթիլենային փաթեթում առկա, այրված «Տետրահիդրոկաննաբինոլ» տեսակի թմրամիջոցի հետքերով կապույտ գույնի պոլիմերային հատվածով ապակյա գլանակի, Կարեն Հարությունի Մարգարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Քսիաոմի Ռեդմի» մոդելի, M1908C3XG համարի, էկրանին 3333 գաղտնաբառով բջջային հեռախոսի հարցը թողնել լուծելու թիվ 13148924 քրեական վարույթով, իսկ ապացույց ճանաչված արտավարութային փաստաթղթերը պահել գործի նյութերի հետ՝ դրանց պահման ամբողջ ընթացքում:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ԱՐԶՈւՄԱՆՅԱՆ