Հիմնական
Գործի համար:
ԵԴ1/3558/01/24
Վիճակագրական տողի համար :
9.3
Պատասխանող
Մանուկ Ասատրյան Հովհաննեսի
Մանուկ Ասատրյան
Մանուկ Ասատրյան
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Մուշեղ Արամյան
Քրեական վերաքննիչ
Սեվակ Համբարձումյան
Հոդվածներ
Երևանի քրեական դատարան
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 254 Մաս 1
Երևանի քրեական դատարան
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 254 Մաս 1
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Մուշեղ Արամյան
Քրեական վերաքննիչ
Սեվակ Համբարձումյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-09-05 | 17:30 | 9 | Կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-08-15 | 11:30 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-07-30 | 10:00 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-07-15 | 15:00 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-06-12 | 11:30 | 9 | Չի կայացել | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-05-30 | 15:00 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-05-06 | 14:00 | 9 | Նիստը չի կայացել | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-05-05 | 15:30 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-04-18 | 11:00 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-03-18 | 15:00 | 9 | Նիստը չի կայացել | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-02-28 | 11:00 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-02-17 | 11:30 | 9 | Նիստը չի կայացել | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-02-04 | 12:30 | 9 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-01-15 | 17:00 | 9 | Նիստը չի կայացել | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2024-12-19 | 17:00 | 9 | Նիստը կայացել է |
ԵԴ1/3558/01/24
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ԵՎ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
05 սեպտեմբերի 2025թ․ ք.Երևանում
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահությամբ դատավոր՝ Մ․Արամյանի
քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանի
մեղադրյալ՝ Մ․Ասատրյանի
տուժող՝ Ս․Ստեփանյանի
պաշտպան՝ Լ․Հարությունյանի
դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին /ծնվել է 1972 թվականի դեկտեմբերի 28-ին՝ Երևանում, հայ է, ՀՀ քաղաքացի, չդատված, ստացել է միջնակարգ կրթություն, զբաղվում է կոշկակարությամբ, ամուսնացած է, ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» և «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲ ընկերություններում հաշվառման մեջ չի գտնվում, հաշվառված է Երևանի Ռոստոմի փողոցի թիվ 64 տանը/
ՊԱՐԶԵՑ
2024 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12-0341-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշում է կայացվել Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ հարուցել հանրային քրեական հետապնդում։
2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մանուկ Ասատրյանին ներկայացվել է մեղադրանք:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշում է կայացվել Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը ընտրելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Երևանի քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12-0341-24 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով մակագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ. Արամյանին:
Գործը դատավորին է հանձնվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին:
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «2024 թվականի մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս:
Այսինքն՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում»:
2024 թվականի դեկտեմբերի 05-ին որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2025 թվականի օգոստոսի 15-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելու և կալանքը խափանման միջոց ընտրելու մասին։
2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատական նիստում տուժող Ս․Ստեփանյանը հայտարարել է, որ մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ չունի և հաշտվել է նրա հետ:
Մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի հաստատեց հաշտության փաստը, զղջաց իր կատարածի համար և չառարկեց իր նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ:
Հանրային մեղադրող Լ․Քոչարյանը չառարկեց միջնորդության դեմ։
Դատարանի իրավական վերլուծությունը և պատճառաբանությունը.
Լսելով կողմերի դիրքորոշումները` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումն ենթակա է դադարեցման տուժողի և մեղադրյալի հաշտության հիմքով՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն`
/…/2) առաջին անգամ հանցանք կատարած` անձ, որը նախկինում հանցանք չի կատարել կամ կատարել է, սակայն ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, կամ որի դատվածությունը սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով մարվել կամ վերացվել է/…/
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցանքները դասակարգվում են չորս խմբի` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր:
/…/2. Ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ են համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ:/.../:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է/․․․/ 1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը` պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:/.../։
Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալին վերագրվող հանցանքը ոչ մեծ ծանրության է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն`/.../1. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կատարված հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ:
2. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, որը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործությանը հանցակցություն է, ապա նա հաշտության հիմքով ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե առկա է հաշտության վերաբերյալ տուժողի և տվյալ հանցակցի՝ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը/.../:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն․
1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե` (…)12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից:(…)
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն․
«Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(…) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները.»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածը սահմանում է իմպերատիվ պահանջ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ, եթե հանցանք կատարած անձն և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և միևնույն ժամանակ առկա չէ բացառող որևէ հանգամանք։
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության հիմքով մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք, որը դասվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքների շարքին։
Հաշվի առնելով նաև, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանը հանցանք կատարելու դրությամբ հանդիսացել է դատվածություն չունեցող անձ (հիմք Ձև8 և Ձև9 տեղեկանքներ) և չի առարկել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ՝ Դատարանը գտնում է, որ առկա է մեղադրյալի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով նախատեսված կարգով դադարեցնելու հիմքը՝/․․․/1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`/․․․/12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից/․․․/։
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու պարագայում արձանագրվում է, որ սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար առկա է քրեական վարույթը կարճելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը՝ /․․․/1. Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` /․․․/3) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները/․․./։
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը պետք է վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայցի, վարույթային ծախսեր և գույքի արգելադրում առկա չէ:
Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը և իրեղեն ապացույցները անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով, 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով Դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրականացվող քրեական հետապնդումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի դրույթի ուժով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով սահմանված կարգով, դադարեցնել:
Թիվ ԵԴ1/3558/01/25 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքով, կարճել։
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ԵՎ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
05 սեպտեմբերի 2025թ․ ք.Երևանում
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահությամբ դատավոր՝ Մ․Արամյանի
քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանի
մեղադրյալ՝ Մ․Ասատրյանի
տուժող՝ Ս․Ստեփանյանի
պաշտպան՝ Լ․Հարությունյանի
դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին /ծնվել է 1972 թվականի դեկտեմբերի 28-ին՝ Երևանում, հայ է, ՀՀ քաղաքացի, չդատված, ստացել է միջնակարգ կրթություն, զբաղվում է կոշկակարությամբ, ամուսնացած է, ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» և «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲ ընկերություններում հաշվառման մեջ չի գտնվում, հաշվառված է Երևանի Ռոստոմի փողոցի թիվ 64 տանը/
ՊԱՐԶԵՑ
2024 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12-0341-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշում է կայացվել Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ հարուցել հանրային քրեական հետապնդում։
2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մանուկ Ասատրյանին ներկայացվել է մեղադրանք:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշում է կայացվել Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը ընտրելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Երևանի քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12-0341-24 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով մակագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ. Արամյանին:
Գործը դատավորին է հանձնվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին:
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «2024 թվականի մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս:
Այսինքն՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում»:
2024 թվականի դեկտեմբերի 05-ին որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2025 թվականի օգոստոսի 15-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելու և կալանքը խափանման միջոց ընտրելու մասին։
2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատական նիստում տուժող Ս․Ստեփանյանը հայտարարել է, որ մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ չունի և հաշտվել է նրա հետ:
Մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի հաստատեց հաշտության փաստը, զղջաց իր կատարածի համար և չառարկեց իր նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ:
Հանրային մեղադրող Լ․Քոչարյանը չառարկեց միջնորդության դեմ։
Դատարանի իրավական վերլուծությունը և պատճառաբանությունը.
Լսելով կողմերի դիրքորոշումները` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումն ենթակա է դադարեցման տուժողի և մեղադրյալի հաշտության հիմքով՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն`
/…/2) առաջին անգամ հանցանք կատարած` անձ, որը նախկինում հանցանք չի կատարել կամ կատարել է, սակայն ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, կամ որի դատվածությունը սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով մարվել կամ վերացվել է/…/
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցանքները դասակարգվում են չորս խմբի` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր:
/…/2. Ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ են համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ:/.../:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է/․․․/ 1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը` պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:/.../։
Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալին վերագրվող հանցանքը ոչ մեծ ծանրության է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն`/.../1. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կատարված հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ:
2. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, որը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործությանը հանցակցություն է, ապա նա հաշտության հիմքով ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե առկա է հաշտության վերաբերյալ տուժողի և տվյալ հանցակցի՝ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը/.../:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն․
1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե` (…)12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից:(…)
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն․
«Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(…) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները.»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածը սահմանում է իմպերատիվ պահանջ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ, եթե հանցանք կատարած անձն և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և միևնույն ժամանակ առկա չէ բացառող որևէ հանգամանք։
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության հիմքով մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք, որը դասվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքների շարքին։
Հաշվի առնելով նաև, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանը հանցանք կատարելու դրությամբ հանդիսացել է դատվածություն չունեցող անձ (հիմք Ձև8 և Ձև9 տեղեկանքներ) և չի առարկել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ՝ Դատարանը գտնում է, որ առկա է մեղադրյալի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով նախատեսված կարգով դադարեցնելու հիմքը՝/․․․/1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`/․․․/12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից/․․․/։
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու պարագայում արձանագրվում է, որ սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար առկա է քրեական վարույթը կարճելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը՝ /․․․/1. Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` /․․․/3) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները/․․./։
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը պետք է վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայցի, վարույթային ծախսեր և գույքի արգելադրում առկա չէ:
Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը և իրեղեն ապացույցները անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով, 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով Դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրականացվող քրեական հետապնդումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի դրույթի ուժով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով սահմանված կարգով, դադարեցնել:
Թիվ ԵԴ1/3558/01/25 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքով, կարճել։
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ
Գործ հ.ԵԴ1/3558/01/24
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
22 սեպտեմբերի 2025թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան/
ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ
մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /դատավոր Մ․Արամյան/ 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1․Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ քննվում է թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Առաջին ատյանի դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործով մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, փոփոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանք 2/երկու/ ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբ հաշվվել է մեղադրյալին հայտնաբերելու և արգելանքի վերցնելու պահից:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ փոստի միջոցով 26․08․2025թ. հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել պաշտպան Ա․Մկրտչյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 2025թ․ սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, որոշվել է հատուկ վերանայման բողոքի քննությունն անցկացնել գրավոր ընթացակարգով և դատական ակտի կայացման օր է նշանակվել 22․09․2025թ․:
Հատուկ վերանայման բողոքի կապակցությամբ վերանայման վարույթի մասնակիցների կողմից պատասխան, բացատրություն, նյութեր և միջնորդություններ չեն ներկայացվել։
2․Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ <<․․․ նա 2024թ․ մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս>>։
3․Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով։
Պաշտպան Ա․Մկրտչյանն իր ներկայացրած հատուկ վերանայման բողոքում նշում է, որ դատարանն իր վիճարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ մեղադրյալը մնալով ազատության մեջ՝ կթաքնվի վարույթն իրականացնող մարմնից և իր պարտականությունները չի կատարի:
Այսպես, դատարանի հիշյալ վիճարկվող որոշման համար հիմք է հանդիսացել Մանուկ Ասատրյանի կողմից դատական նիստերին չներկայանալը, մասնավորապես վերջին դատական նիստի վերաբերյալ վերջինիս կողմից տեղեկացված լինելու պայմաններում/ տեղեկացվել է հեռախոսազանգով/, դատական նիստին չներկայանալը:
Այնուամենայնիվ, եթե դատարանը դիտարկել է մեղադրյալի վարքագիծն անհարգելի, ապա պետք է նախ քննարկման առարկա դարձներ վերջինիսի նկատմամաբ ավելի մեղմ խափանման միջոց կիրառելու հարցը, որը սակայն դատարանը քննարկման առարկա չի դարձրել:
Փաստացի, երբ դատարանը գտնում է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության պայմանները, ապա նա պետք է նախ և առաջ քննարկի այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման հնարավրությունը, քանի որ ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով, արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը, իսկ նույն օրենգրքի 286-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ դատարանում խափանման միջոց կիրառելու վարույթի առարկան է կազմում նաև մեղադրյալի նկատմամբ ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հնարավորությունը:
Դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության արձանագրել է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովել հնարավոր չէ:
Դատարանի ձևակերպումներից ստացվում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում խափանման միջոցի կիրառման հիմքերի առկայությունը վկայում է ոչ թե խափանման միջոցի կիրառման անհրաժեշտության և իրավաչափության մասին, այլ բացառապես կալանքի կիրառման անհրաժեշտության մասին:
Ուստի, հիշյալ պայմաններում խախտվել է մեղադրյալի արդար դատաքաննության, հավասարության և ազատության իրավունքը:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջները, բողոք ներկայացրած անձը խնդրում է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը, մեղադրյալի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք խափանման միջոցը։
4․Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումները ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում` ներկայացված նյութերի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Առաջին ատյանի դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի որոշումը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ դատարանի որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` /…/
4/ անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով./…/>>:
Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի 2077 /2015/ հանձնարարականի 1-ին կետում ամրագրված է, որ կալանավորումը պետք է օգտագործվի բացառության կարգով, որպես վերջին միջոց, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցները բավարար չեն քրեական վարույթի անվտանգությունն ապահովելու համար։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
/.../
4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ /…/
3/ չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1/ մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2/ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3/ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
/…/
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները։ Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։ /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները։
/…/
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով: /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Իրավասու անձը մեղադրյալին ազատում է կալանքից, եթե՝
1/ վերացել է անձին կալանքի տակ պահելու հիմքը կամ անհրաժեշտությունը. /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
<<Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
<<3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
1/ դատական ակտը թողնում է անփոփոխ.
2/ փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ.
3/ ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը՝ բեկանված մասով կայացնելով դրան փոխարինող դատական ակտ:
2. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքով կայացված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, իսկ գրավոր ընթացակարգով վարույթի դեպքում՝ կայացնելու օրը: Դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ ոչ ուշ, քան երեք օրվա ընթացքում, ուղարկվում է դատական վարույթի մասնակիցներին և համապատասխան առաջին ատյանի դատարան:
3. Եթե վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայումն իրականացվում է առաջին ատյանի դատարանում ընթացող վարույթի պայմաններում, ապա վերանայման արդյունքով վերաքննիչ դատարանի կայացրած եզրափակիչ դատական ակտը հայտարարվում է առաջին ատյանի դատարանի առաջիկա նիստում>>։
Տիգրան Պետրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ <</…/ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածում թվարկված մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք/եր/ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ /…/>>:
Դատական քննության փուլում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու հարցերի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումները վերադաս ատյանի կողմից վերանայելու սահմանների կապակցությամբ՝ Վճռաբեկ դատարանը Ն.Հարությունյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է. <</.../ [Գ]ործի ըստ էության քննության ընթացքում դատարանի կողմից մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու հարցերի լուծումը գտնվում են նրա` արդարադատության իրականացման պատշաճ կազմակերպման լիազորության ոլորտում։
/…/ Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ մրցակցող արժեքների` մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով` քննարկվող որոշումների վերաքննիչ վերանայման սահմանները ողջամտորեն պետք է նեղ լինեն մինչդատական վարույթի նկատմամբ դատական վերահսկողության շրջանակներում կալանքի կապակցությամբ կայացվող որոշումների վերանայման սահմաններից։ Մասնավորապես` քննարկվող որոշումների վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը։ Այդպիսիք են, օրինակ, հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն։/…/>>:
Անդրադառնալով դատական ակտ կայացնելիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի դատարանի՝ մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքն անփոփոխ թողնելու մասին որոշման օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման առանձնահատկություններին՝ Վճռաբեկ դատարանը Արման Մադաթյանի և Արքա Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2020թ․ մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշման մեջ արձանագրել է, որ <<․․․որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը պետք է հիմնված լիներ ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենար պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ /…/>> ։
Սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ նախ և առաջ արձանագրել է, որ դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստերից մեղադրյալը ներկայացել է երկու դատական նիստի, 30․07․2025թ․ դատական նիստի ժամանակ որոշում է կայացվել մեղադրյալին հարկադրաբար դատարան ներկայացնելու վերաբերյալ, որը հանձնարարվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնին:
15․08․2025թ․ ստացված պատասխանի համաձայն՝ որոշումը հնարավոր չի եղել ի կատար ածել, քանի որ մեղադրյալը չի գտնվել բնակության հասցեում, բացի այդ Առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի և ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսազանգերին վերջինս չի պատասխանել:
Նման պարագայում Առաջին ատյանի դատարանը քննարկման առարկա դարձնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը, անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի հարցին՝ արձանագրել է, որ քրեական գործի նյութերով՝ մասնավորապես` մեղադրական եզրակացությունում նշված ապացույցներով կարող է հիմնավորվել այն կասկածը, որ մեղադրյալը կարող է կատարած լինել մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը և առնչություն ունենալ դեպքին, այլ կերպ ասած՝ առկա է հիմնավոր կասկած մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելու վերաբերյալ:
Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ հիմնավոր կասկածի՝ առաջադրված մեղադրանքի մասով, առավել մանրամասն դատողություններ անելու հնարավորություն, մասնավորապես, քանի դեռ չեն հետազոտվել գործի նյութերը, չեն հարցաքննվել անձինք, տվյալ ընթացակարգի շրջանակներում առկա չէ:
Տվյալ պարագայում, Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ առկա է մեղադրյալի կողմից դատարանի կանչով չներկայանալու հստակ դեպքեր, ինչը ինքնին արդեն իսկ բավարար փաստ է արձանագրելու մեղադրյալի կողմից կալանքից ազատ արձակվելու պարագայում վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու և իր պարտականությունները չկատարելու վերաբերյալ կանխատեսական առարկայացված ենթադրության առկայության հանգամանքը, եկել է հիմնավոր հետևության, որ մեղադրյալը փոխելով իր մշտական բնակության վայրը՝ չի կատարել իր պարտականությունը, մասնավորապես վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես չի տեղեկացրել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ինչով էլ փաստացի արձանագրվել է, որ մեղադրյալը խախտել է իր վրա դրված պարտականությունը և թաքնվելով քննությունից՝ փախուստի է դիմել վարույթն իրականացնող մարմնից:
Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի և ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը հարցը լուծելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանը հանդես գալով որպես գործով վարույթն իրականացնող մարմին, արձանագրելով, որ դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստերից մեղադրյալը ներկայացել է երկու դատական նիստի, եկել է իրավաչափ հետևության, որ վերոգրյալը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել վերջինիս հետագա ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման վերաբերյալ ու բացահայտել մեղադրյալի անձնային այն հատկանիշները, որոնք բացասական են բնութագրում վերջինիս ու էապես բարձրացնում են ազատության մեջ մնալու դեպքում գործի քննությանը խոչընդոտելու հավանականությունը, և այդ համատեքստում իրավացիորեն գտել է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը պետք է փոփոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել կալանք 2 ամիս ժամկետով, այլընտրանքային ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հիմքերը բացակայում են, իսկ հակառակի մասին բողոքաբերի դիրքորոշումները հիմնված չեն ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա:
Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է իրավաչափ և հիմնավոր եզրահանգման առ այն, որ Մանուկ Ասատրյանին անազատության մեջ պահելու տեսանկյունից հիմնավորված կալանավորման հիմքերի չեզոքացման և վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իր լիազորություններն անարգել իրականացնելն ապահովելու համար օրենքով նախատեսված երաշխիք այլընտրանքային խափանման միջոցները չեն կարող հանդիսանալ, հաշվի առնելով, որ դրանք բավարար և պիտանի միջոց չեն հանդիսանում բացառելու մեղադրյալի ոչ իրավաչափ վարքագիծը։
Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում Է, որ մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցը քննարկելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանն արել է իրավաչափ հետևություններ, որոնք ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար: Ուստի, նման պայմաններում հատուկ վերանայման բողոքի փաստարկները բավարար չեն որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող և գործի լրիվ, օբյեկտիվ, բազմակողմանի և ողջամիտ ժամկետում քննության պարտավորություն կրող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հատուկ վերանայման բողոքում բարձրացված մյուս հարցերին Առաջին ատյանի դատարանն արդեն իսկ անդրադարձել է իր կողմից կայացված որոշման մեջ, որի հետևություններին Վերաքննիչ դատարանը համաձայն է և այդ պատճառով նպատակահարմար չի գտնում նորից մեկ առ մեկ անդրադառնալ դրանց:
Վերոշարադրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց երկու ամիս ժամկետով կալանք ընտրելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ, այդ թվում նաև՝ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա, և գործով կայացրել է ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բխում է ինչպես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի, այնպես էլ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով՝ Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել, իսկ <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը՝ թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից 15-օրյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ս․ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
22 սեպտեմբերի 2025թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան/
ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ
մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /դատավոր Մ․Արամյան/ 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1․Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ քննվում է թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Առաջին ատյանի դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործով մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, փոփոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանք 2/երկու/ ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբ հաշվվել է մեղադրյալին հայտնաբերելու և արգելանքի վերցնելու պահից:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ փոստի միջոցով 26․08․2025թ. հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել պաշտպան Ա․Մկրտչյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 2025թ․ սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, որոշվել է հատուկ վերանայման բողոքի քննությունն անցկացնել գրավոր ընթացակարգով և դատական ակտի կայացման օր է նշանակվել 22․09․2025թ․:
Հատուկ վերանայման բողոքի կապակցությամբ վերանայման վարույթի մասնակիցների կողմից պատասխան, բացատրություն, նյութեր և միջնորդություններ չեն ներկայացվել։
2․Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ <<․․․ նա 2024թ․ մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս>>։
3․Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով։
Պաշտպան Ա․Մկրտչյանն իր ներկայացրած հատուկ վերանայման բողոքում նշում է, որ դատարանն իր վիճարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ մեղադրյալը մնալով ազատության մեջ՝ կթաքնվի վարույթն իրականացնող մարմնից և իր պարտականությունները չի կատարի:
Այսպես, դատարանի հիշյալ վիճարկվող որոշման համար հիմք է հանդիսացել Մանուկ Ասատրյանի կողմից դատական նիստերին չներկայանալը, մասնավորապես վերջին դատական նիստի վերաբերյալ վերջինիս կողմից տեղեկացված լինելու պայմաններում/ տեղեկացվել է հեռախոսազանգով/, դատական նիստին չներկայանալը:
Այնուամենայնիվ, եթե դատարանը դիտարկել է մեղադրյալի վարքագիծն անհարգելի, ապա պետք է նախ քննարկման առարկա դարձներ վերջինիսի նկատմամաբ ավելի մեղմ խափանման միջոց կիրառելու հարցը, որը սակայն դատարանը քննարկման առարկա չի դարձրել:
Փաստացի, երբ դատարանը գտնում է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության պայմանները, ապա նա պետք է նախ և առաջ քննարկի այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման հնարավրությունը, քանի որ ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով, արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը, իսկ նույն օրենգրքի 286-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ դատարանում խափանման միջոց կիրառելու վարույթի առարկան է կազմում նաև մեղադրյալի նկատմամբ ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հնարավորությունը:
Դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության արձանագրել է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովել հնարավոր չէ:
Դատարանի ձևակերպումներից ստացվում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում խափանման միջոցի կիրառման հիմքերի առկայությունը վկայում է ոչ թե խափանման միջոցի կիրառման անհրաժեշտության և իրավաչափության մասին, այլ բացառապես կալանքի կիրառման անհրաժեշտության մասին:
Ուստի, հիշյալ պայմաններում խախտվել է մեղադրյալի արդար դատաքաննության, հավասարության և ազատության իրավունքը:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջները, բողոք ներկայացրած անձը խնդրում է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը, մեղադրյալի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք խափանման միջոցը։
4․Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումները ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում` ներկայացված նյութերի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Առաջին ատյանի դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի որոշումը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ դատարանի որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` /…/
4/ անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով./…/>>:
Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի 2077 /2015/ հանձնարարականի 1-ին կետում ամրագրված է, որ կալանավորումը պետք է օգտագործվի բացառության կարգով, որպես վերջին միջոց, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցները բավարար չեն քրեական վարույթի անվտանգությունն ապահովելու համար։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
/.../
4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ /…/
3/ չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1/ մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2/ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3/ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
/…/
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները։ Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։ /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները։
/…/
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով: /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Իրավասու անձը մեղադրյալին ազատում է կալանքից, եթե՝
1/ վերացել է անձին կալանքի տակ պահելու հիմքը կամ անհրաժեշտությունը. /…/>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
<<Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
<<3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
1/ դատական ակտը թողնում է անփոփոխ.
2/ փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ.
3/ ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը՝ բեկանված մասով կայացնելով դրան փոխարինող դատական ակտ:
2. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքով կայացված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, իսկ գրավոր ընթացակարգով վարույթի դեպքում՝ կայացնելու օրը: Դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ ոչ ուշ, քան երեք օրվա ընթացքում, ուղարկվում է դատական վարույթի մասնակիցներին և համապատասխան առաջին ատյանի դատարան:
3. Եթե վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայումն իրականացվում է առաջին ատյանի դատարանում ընթացող վարույթի պայմաններում, ապա վերանայման արդյունքով վերաքննիչ դատարանի կայացրած եզրափակիչ դատական ակտը հայտարարվում է առաջին ատյանի դատարանի առաջիկա նիստում>>։
Տիգրան Պետրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ <</…/ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածում թվարկված մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք/եր/ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ /…/>>:
Դատական քննության փուլում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու հարցերի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումները վերադաս ատյանի կողմից վերանայելու սահմանների կապակցությամբ՝ Վճռաբեկ դատարանը Ն.Հարությունյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է. <</.../ [Գ]ործի ըստ էության քննության ընթացքում դատարանի կողմից մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու հարցերի լուծումը գտնվում են նրա` արդարադատության իրականացման պատշաճ կազմակերպման լիազորության ոլորտում։
/…/ Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ մրցակցող արժեքների` մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով` քննարկվող որոշումների վերաքննիչ վերանայման սահմանները ողջամտորեն պետք է նեղ լինեն մինչդատական վարույթի նկատմամբ դատական վերահսկողության շրջանակներում կալանքի կապակցությամբ կայացվող որոշումների վերանայման սահմաններից։ Մասնավորապես` քննարկվող որոշումների վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը։ Այդպիսիք են, օրինակ, հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն։/…/>>:
Անդրադառնալով դատական ակտ կայացնելիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի դատարանի՝ մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքն անփոփոխ թողնելու մասին որոշման օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման առանձնահատկություններին՝ Վճռաբեկ դատարանը Արման Մադաթյանի և Արքա Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2020թ․ մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշման մեջ արձանագրել է, որ <<․․․որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը պետք է հիմնված լիներ ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենար պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ /…/>> ։
Սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ նախ և առաջ արձանագրել է, որ դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստերից մեղադրյալը ներկայացել է երկու դատական նիստի, 30․07․2025թ․ դատական նիստի ժամանակ որոշում է կայացվել մեղադրյալին հարկադրաբար դատարան ներկայացնելու վերաբերյալ, որը հանձնարարվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնին:
15․08․2025թ․ ստացված պատասխանի համաձայն՝ որոշումը հնարավոր չի եղել ի կատար ածել, քանի որ մեղադրյալը չի գտնվել բնակության հասցեում, բացի այդ Առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի և ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսազանգերին վերջինս չի պատասխանել:
Նման պարագայում Առաջին ատյանի դատարանը քննարկման առարկա դարձնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը, անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի հարցին՝ արձանագրել է, որ քրեական գործի նյութերով՝ մասնավորապես` մեղադրական եզրակացությունում նշված ապացույցներով կարող է հիմնավորվել այն կասկածը, որ մեղադրյալը կարող է կատարած լինել մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը և առնչություն ունենալ դեպքին, այլ կերպ ասած՝ առկա է հիմնավոր կասկած մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելու վերաբերյալ:
Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ հիմնավոր կասկածի՝ առաջադրված մեղադրանքի մասով, առավել մանրամասն դատողություններ անելու հնարավորություն, մասնավորապես, քանի դեռ չեն հետազոտվել գործի նյութերը, չեն հարցաքննվել անձինք, տվյալ ընթացակարգի շրջանակներում առկա չէ:
Տվյալ պարագայում, Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ առկա է մեղադրյալի կողմից դատարանի կանչով չներկայանալու հստակ դեպքեր, ինչը ինքնին արդեն իսկ բավարար փաստ է արձանագրելու մեղադրյալի կողմից կալանքից ազատ արձակվելու պարագայում վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու և իր պարտականությունները չկատարելու վերաբերյալ կանխատեսական առարկայացված ենթադրության առկայության հանգամանքը, եկել է հիմնավոր հետևության, որ մեղադրյալը փոխելով իր մշտական բնակության վայրը՝ չի կատարել իր պարտականությունը, մասնավորապես վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես չի տեղեկացրել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ինչով էլ փաստացի արձանագրվել է, որ մեղադրյալը խախտել է իր վրա դրված պարտականությունը և թաքնվելով քննությունից՝ փախուստի է դիմել վարույթն իրականացնող մարմնից:
Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի և ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը հարցը լուծելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանը հանդես գալով որպես գործով վարույթն իրականացնող մարմին, արձանագրելով, որ դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստերից մեղադրյալը ներկայացել է երկու դատական նիստի, եկել է իրավաչափ հետևության, որ վերոգրյալը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել վերջինիս հետագա ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման վերաբերյալ ու բացահայտել մեղադրյալի անձնային այն հատկանիշները, որոնք բացասական են բնութագրում վերջինիս ու էապես բարձրացնում են ազատության մեջ մնալու դեպքում գործի քննությանը խոչընդոտելու հավանականությունը, և այդ համատեքստում իրավացիորեն գտել է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը պետք է փոփոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել կալանք 2 ամիս ժամկետով, այլընտրանքային ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հիմքերը բացակայում են, իսկ հակառակի մասին բողոքաբերի դիրքորոշումները հիմնված չեն ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա:
Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է իրավաչափ և հիմնավոր եզրահանգման առ այն, որ Մանուկ Ասատրյանին անազատության մեջ պահելու տեսանկյունից հիմնավորված կալանավորման հիմքերի չեզոքացման և վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իր լիազորություններն անարգել իրականացնելն ապահովելու համար օրենքով նախատեսված երաշխիք այլընտրանքային խափանման միջոցները չեն կարող հանդիսանալ, հաշվի առնելով, որ դրանք բավարար և պիտանի միջոց չեն հանդիսանում բացառելու մեղադրյալի ոչ իրավաչափ վարքագիծը։
Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում Է, որ մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցը քննարկելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանն արել է իրավաչափ հետևություններ, որոնք ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար: Ուստի, նման պայմաններում հատուկ վերանայման բողոքի փաստարկները բավարար չեն որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող և գործի լրիվ, օբյեկտիվ, բազմակողմանի և ողջամիտ ժամկետում քննության պարտավորություն կրող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հատուկ վերանայման բողոքում բարձրացված մյուս հարցերին Առաջին ատյանի դատարանն արդեն իսկ անդրադարձել է իր կողմից կայացված որոշման մեջ, որի հետևություններին Վերաքննիչ դատարանը համաձայն է և այդ պատճառով նպատակահարմար չի գտնում նորից մեկ առ մեկ անդրադառնալ դրանց:
Վերոշարադրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց երկու ամիս ժամկետով կալանք ընտրելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ, այդ թվում նաև՝ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա, և գործով կայացրել է ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բխում է ինչպես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի, այնպես էլ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով՝ Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել, իսկ <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը՝ թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից 15-օրյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ս․ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԴ1/3558/01/24
Երևանի քրեական դատարան
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 04-12-2024 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 12-0341-24 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2024 թվականի մարտի 04-ին ժամը 17:52-ին մոտենալով «Արդշինբանկ» ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless) եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ' Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Մանուկ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Հայրանուն | Հովհաննեսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 9.3 |
| Լրացուցիչ վիճակագրական տողի համար | Առկա չէ |
| Իրավական բարդության չափանիշ | 1.3 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 04-12-2024 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մուշեղ |
| Ազգանուն | Արամյան |
Նոր օրենսդրությամբ քննվող գործեր
| Ամսաթիվ | 05-12-2024 |
|---|
Վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում
| Որոշման ամսաթիվ | 05-12-2024 |
|---|---|
| Որոշում | ԵԴ1/3558/01/24 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ՍՏԱՆՁՆԵԼՈՒ ԵՎ ՆԱԽՆԱԿԱՆ ԴԱՏԱԼՍՈՒՄՆԵՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 05 դեկտեմբերի 2024 թվական ք. Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան (այսուհետ՝ Դատարան), նախագահությամբ՝ դատավոր Մ. Արամյանի, ստանալով քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով: ՊԱՐԶԵՑԻ՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Երևանի քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12-0341-24 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով մակագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ. Արամյանին: Գործը դատավորին է հանձնվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 34-րդ և 310-րդ հոդվածներով, ՈՐՈՇԵՑԻ Քրեական գործը վարույթ ստանձնել և 2024 թվականի դեկտեմբերի 19-ին՝ ժամը 17։00-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի Աջափնյակ-1 նստավայրում (ք. Երևան, Նազարբեկյան թաղամաս 40, թիվ 9 դահլիճ) նշանակել նախնական դատալսումներ՝ դատավոր Մ. Արամյանի նախագահությամբ: Երկօրյա ժամկետում որոշման պատճենն ուղարկել հանրային մեղադրողին, մեղադրյալին, ինչպես նաև վկային՝ դրան կցելով մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ սահմանված ձևի հուշաթերթ, ներառյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերի ցանկը և դրանց կապակցությամբ միջնորդություններ ներկայացնելու իրավունքի մասին պարզաբանում: ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ․ԱՐԱՄՅԱՆ |
| Դատավարության կողմեր | Հանրային մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Լ |
| Ազգանուն | Քոչարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մանուկ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Հայրանուն | Հովհաննեսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անյուտա |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 19-12-2024 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 19-12-2024 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Որոշում | Սակայն հետաձգվել է, քանի որ պաշտպանի կողմից ստացվել է հետաձգման դիմում։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 15-01-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Անավարտ գործեր
| Հաշվետու ժամանակահատված | 2024 թվական |
|---|---|
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 15-01-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | Նշանակված դատական նիստը չի կայացել՝ պաշտպանի չներկայանալու հանգամանքով պայմանավորված։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 04-02-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 04-02-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Որոշում | Սակայն դատական նիստը հետաձգվել է մեղադրյալի չներկայանալու հանգամանքով պայմանավորված։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 17-02-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 17-02-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | Նշանակված դատական նիստը հետաձգվել է, քանի որ պաշտպանի կողմից ստացվել է դիմում, համաձայն որի վերջինս ունի աշխատանքային այլ ծանրաբեռնվածություն և դատական նիստին ներկայանալ չի կարող։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 28-02-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 28-02-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Որոշում | Դատական նիստը հետաձգվել է, քանի որ մեղադրյալը չի ներկայացել և վերջինիս վերաբերյալ կայացվեց հարկադրաբար ներկայացնելու որոշում։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 18-03-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 18-03-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | Նշանակված դատական նիստը չի կայացել, քանի որ նախագահող դատավոր՝ Մ․Արամյանը գտնվում է ամենամյա հերթական արձակուրդում։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 18-04-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 18-04-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 05-05-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 05-05-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 06-05-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 06-05-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | Նշանակված դատական նիստը չի կայացել նախագահող դատավորի ինքնազգացողության վատացման հանգամանքով պայմանավորված։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 12-06-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 12-06-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | Նշանակված դատական նիստը չի կայացել պաշտպանի հերթական արձակուրդում գտնվելու հանգամանքով պայմանավորված։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 15-07-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 15-07-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Որոշում | Սակայն դատական նիստը հետաձգվել է, քանի որ հանրային մեղադրողը հայտնել է, որ գտնվում է ամենամյա արձակուրդում։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 30-07-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 30-07-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Որոշում | Սակայն դատական նիստը հետաձգվել է մեղադրյալի չներկայանալու հիմքով պայմանավորված։ Վերջինիս նկատմամբ կայացվել է հարկադրաբար ներկայացնելու որոշում։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 15-08-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 15-08-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Խափանման միջոցի հարցի քննարկում
| Ամսաթիվ | 15-08-2025 |
|---|---|
| Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցի քննարկում | Խափանման միջոցի փոխելը |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԴ1/3558/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՄԵՂԱԴՐՅԱԼԻ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ԸՆՏՐՎԱԾ ԽԱՓԱՆՄԱՆ ՄԻՋՈՑԸ ՓՈԽԵԼՈՒ ԿԱՄ ՎԵՐԱՑՆԵԼՈՒ ՀԱՐՑԸ ՔՆՆԱՐԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 15 օգոստոսի 2025թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը՝ նախագահությամբ դատավոր Մուշեղ Արամյանի, քարտուղարությամբ Մերի Գևորգյանի, մասնակցությամբ հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանի, պաշտպան՝ Ա․Մկրտչյանի, տուժող՝ Ս․Ստեփանյանի դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին /ծնվել է 1972 թվականի դեկտեմբերի 28-ին՝ Երևանում, հայ է, ՀՀ քաղաքացի, չդատված, ստացել է միջնակարգ կրթություն, զբաղվում է կոշկակարությամբ, ամուսնացած է, ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» և «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲ ընկերություններում հաշվառման մեջ չի գտնվում, հաշվառված է Երևանի Ռոստոմի փողոցի թիվ 64 տանը/ նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 2024 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12-0341-24 քրեական վարույթը: 2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշում է կայացվել Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ հարուցել հանրային քրեական հետապնդում։ 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մանուկ Ասատրյանին ներկայացվել է մեղադրանք: 2024 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշում է կայացվել Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը ընտրելու մասին: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Երևանի քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12-0341-24 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով մակագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ. Արամյանին: Գործը դատավորին է հանձնվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «2024 թվականի մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս: Այսինքն՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում»: Նախնական դատալսումներին ներկայացել է հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանը, պաշտպան՝ Ա․Մկրտչյանը և տուժող՝ Ս․Ստեփանյանը։ Դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստիերից մեղադրյալը ներայացել է երկու դատական նիստի, 30․07․2025 թվականին դատական նիստի ժամանակ որոշում է կայացվել մեղադրյալին հարկադրաբար դատարան ներկայացնելու վերաբերյալ, որը հանձնարարվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնին: 15․08․2025 թվականին ստացված պատասխանի համաձայն որոշումը հնարավոր չի եղել ի կատար ածել, քանի որ մեղադրյալը չի գտնվել բնակության հասցեում, բացի այդ Դատարանի աշխատակազմի և ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսազանգերին վերջինս չի պատասխանել: Նման պարագայում Դատարանը քննարկման առարկա է դարձրել մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը: Մեղադրյալի խափանման միջոցի վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելով՝ հանրային մեղադրողը նշել է, որ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը, այլևս ի զորու չէ ապահովել իր նպատակների իրականացումը, մեղադրյալը չի կատարում իր պարտականությունները, թաքնվում է վարույթն իրականացնող մարմնից, ուստի նրա նկատմամբ պետք է կիրառել գործուն խափանման միջոց, այն է` կալանք: Պաշտպանը մեղադրյալի խափանման միջոցի վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելով՝ նշել է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցներից մասնավորապես՝ տնային կալանքը ի զորու է ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Այսպիսով՝ Դատարանը, գնահատելով արձանագրված իրավիճակը, լսելով վարույթի մասնակիցների կարծիքները, գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը պետք է փոխվի ավելի խիստ խափանման միջոցով՝ կալանքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ. Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի՝ 1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք։ Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (...) 4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով: Համաձայն «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի. «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով(...) գ. անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն. 1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։ 2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են` 1) տնային կալանքը. 2) վարչական հսկողությունը. 3) գրավը. 4) պաշտոնավարման կասեցումը. 5) բացակայելու արգելքը. 6) երաշխավորությունը. 7) դաստիարակչական հսկողությունը. 8) զինվորական հսկողությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն. 1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը: 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ 1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ 2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ 3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: 2. Մինչդատական վարույթում դատարանի կիրառած խափանման միջոցը կարող է փոխել կամ վերացնել հսկող դատախազը, իսկ հսկող դատախազի համաձայնությամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ քննիչը՝ հսկող դատախազի համաձայնությամբ: 3. Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար: 4. Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին որոշումն անհապաղ հանձնվում է խափանման միջոցի կիրառումն ապահովող մարմնին կամ պաշտոնատար անձին, իսկ դրա պատճենը` այն անձին, որի նկատմամբ կիրառվում է խափանման միջոցը: Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին քննիչի որոշման պատճենը հանձնվում է նաև հսկող դատախազին: 5. Եթե խափանման միջոցի կիրառման վերաբերյալ բողոքի քննարկման արդյունքով կիրառված խափանման միջոցը վերացվել է, ապա այդ կամ այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կարող է կիրառվել նույն վարույթով միայն նոր հանգամանքի առկայության դեպքում: (...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով: 2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար(...): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝ (...)2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ 1) ներկայանալ վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով. 2) վարույթն իրականացնող մարմնի պահանջով ենթարկվել բժշկական զննման, մատնադրոշմման, անձնական խուզարկության, քննման և փորձաքննության, լուսանկարվել կամ փորձաքննության համար հանձնել սույն օրենսգրքով նախատեսված նմուշներ. 3) չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. 4) այլ վայր մեկնելիս վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես տեղեկացնել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին. 5) ենթարկվել վարույթն իրականացնող մարմնի կարգադրություններին և դատական նիստի կարգին(...): Մեջբերված նորմերի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ մարդու ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունքը նրա՝ Կոնվենցիայով և ՀՀ Սահմանադրությամբ երաշխավորված հիմնական և անքակտելի իրավունքներից է, ինչը սահմանափակելիս անհրաժեշտ է ելնել բացառապես նրա իրավունքները հարգելու, նրա հիմնական իրավունքը բովանդակազրկելու անթույլատրելիության սկզբունքներից: Մարդու ֆիզիկական ազատությունը կարելի է սահմանափակել ոչ այլ կերպ, քան օրենքով սահմանված դեպքերում և կարգով։ Համադրելով մեջբերված իրավանորմերը՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցների և փաստական հանգամանքների հետ՝ Դատարանը հարկ է համարում նախ անդրադառնալ հիմնավոր կասկածի հարցին: Այսպիսով՝ քրեական գործի նյութերով՝ մասնավորապես` մեղադրական եզրակացությունում նշված ապացույցներով կարող է հիմնավորվել այն կասկածը, որ մեղադրյալը կարող է կատարած լինել մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը և առնչություն ունենալ դեպքին, այլ կերպ ասած՝ առկա է հիմնավոր կասկած մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելու վերաբերյալ: Միևնույն ժամանակ պետք է փաստել, որ հիմնավոր կասկածի՝ առաջադրված մեղադրանքի մասով, առավել մանրամասն դատողություններ անելու հնարավորություն, մասնավորապես, քանի դեռ չեն հետազոտվել գործի նյութերը, չեն հարցաքննվել անձինք, այս ընթացակարգի շրջանակներում առկա չէ: Կալանքը քրեական գործի քննության ընթացքում կիրառվող խափանման միջոցներից ամենախիստն է: Այն պետք է ընտրվի միայն այն ժամանակ, երբ խափանման մյուս միջոցները քրեական գործի վարույթի ընթացքում չեն կարող ապահովել անձի պատշաճ վարքագիծը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությունը սահմանել է կալանավորման կիրառման օրինականությունն ու հիմնավորվածությունն ապահովող մի շարք երաշխիքներ, որոնց մեջ առաջին հերթին կարևորվում ու առանձնանում են կալանավորման հիմքերը: Դրանք օրենքով նախատեսված այն հանգամանքներն են, որոնք հաստատվում են ապացույցների որոշակի ամբողջությամբ և հնարավորություն են տալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել այն մասին, որ անձը, կալանքի տակ չգտնվելով, կարող է դրսևորել ոչ պատշաճ վարքագիծ և խոչընդոտել քրեական դատավարության խնդիրների իրականացմանը: Դատարանը արձանագրում է, որ առկա է մեղադրյալի կողմից Դատարանի կանչով չներկայանալու հստակ դեպքեր, ինչը ինքնին արդեն իսկ բավարար փաստ է արձանագրելու մեղադրյալի կողմից կալանքից ազատ արձակվելու պարագայում վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու և իր պարտականությունները չկատարելու վերաբերյալ կանխատեսական առարկայացված ենթադրության առկայության հանգամանքը:Նշված պարագայում արձանագրվումն է, որ մեղադրյալը փոխելով իր մշտական բնակության վայրը չի կատարել իր պարտականությունը, մասնավորապես վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես չի տեղեկացրել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ինչով էլ փաստացի արձանագրվում է, որ մեղադրյալը խախտել է իր վրա դրված պարտականությունը և թաքնվելով քննությունից՝ փախուստի է դիմել վարույթն իրականացնող մարմնից: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մաuին» Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ մաuով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 116-րդ, 117-րդ, 122-125, 270-րդ, 316-րդ և 389-390-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1․ Թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործով մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, փոփոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել կալանք երկու (2) ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբ հաշվել մեղադրյալին հայտնաբերելու և արգելանքի վերցնելու պահից: 2. Որոշման կատարումը հանձնարարել մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի բնակության վայրի ՀՀ ՆԳՆ ՀՈԳՎ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի պետին և համապատասխան ՀՀ ԱՆ ՔԿ հիմնարկի պետին: 3. Որոշում կարող է հատուկ վերանայման կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան այն ստանալուց հետո տաս օրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 05-09-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 17:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 05-09-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Քրեական հետապնդումը դադարեցվել է
| Ամսաթիվ | 05-09-2025 |
|---|---|
| Մեղադրյալ | |
| Անուն | Մանուկ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված | |
| Որոշում | ․ |
Վարույթը կարճվել է
| Կարճման ամսաթիվը | 05-09-2025 |
|---|---|
| Մեղադրյալ | |
| Անուն | Մանուկ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված | |
| Որոշում | ԵԴ1/3558/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ԵՎ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 05 սեպտեմբերի 2025թ․ ք.Երևանում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան) նախագահությամբ դատավոր՝ Մ․Արամյանի քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի մասնակցությամբ` հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանի մեղադրյալ՝ Մ․Ասատրյանի տուժող՝ Ս․Ստեփանյանի պաշտպան՝ Լ․Հարությունյանի դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին /ծնվել է 1972 թվականի դեկտեմբերի 28-ին՝ Երևանում, հայ է, ՀՀ քաղաքացի, չդատված, ստացել է միջնակարգ կրթություն, զբաղվում է կոշկակարությամբ, ամուսնացած է, ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» և «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲ ընկերություններում հաշվառման մեջ չի գտնվում, հաշվառված է Երևանի Ռոստոմի փողոցի թիվ 64 տանը/ ՊԱՐԶԵՑ 2024 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12-0341-24 քրեական վարույթը: 2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշում է կայացվել Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ հարուցել հանրային քրեական հետապնդում։ 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մանուկ Ասատրյանին ներկայացվել է մեղադրանք: 2024 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշում է կայացվել Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը ընտրելու մասին: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Երևանի քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12-0341-24 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով մակագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ. Արամյանին: Գործը դատավորին է հանձնվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «2024 թվականի մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս: Այսինքն՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում»: 2024 թվականի դեկտեմբերի 05-ին որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին: 2025 թվականի օգոստոսի 15-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելու և կալանքը խափանման միջոց ընտրելու մասին։ 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատական նիստում տուժող Ս․Ստեփանյանը հայտարարել է, որ մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ չունի և հաշտվել է նրա հետ: Մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի հաստատեց հաշտության փաստը, զղջաց իր կատարածի համար և չառարկեց իր նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ: Հանրային մեղադրող Լ․Քոչարյանը չառարկեց միջնորդության դեմ։ Դատարանի իրավական վերլուծությունը և պատճառաբանությունը. Լսելով կողմերի դիրքորոշումները` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումն ենթակա է դադարեցման տուժողի և մեղադրյալի հաշտության հիմքով՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` /…/2) առաջին անգամ հանցանք կատարած` անձ, որը նախկինում հանցանք չի կատարել կամ կատարել է, սակայն ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, կամ որի դատվածությունը սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով մարվել կամ վերացվել է/…/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Հանցանքները դասակարգվում են չորս խմբի` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր: /…/2. Ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ են համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ:/.../: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է/․․․/ 1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը` պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:/.../։ Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալին վերագրվող հանցանքը ոչ մեծ ծանրության է: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն`/.../1. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կատարված հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ: 2. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, որը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործությանը հանցակցություն է, ապա նա հաշտության հիմքով ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե առկա է հաշտության վերաբերյալ տուժողի և տվյալ հանցակցի՝ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը/.../: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն․ 1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե` (…)12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից:(…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն․ «Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` (…) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները.»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածը սահմանում է իմպերատիվ պահանջ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ, եթե հանցանք կատարած անձն և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և միևնույն ժամանակ առկա չէ բացառող որևէ հանգամանք։ Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության հիմքով մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք, որը դասվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքների շարքին։ Հաշվի առնելով նաև, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանը հանցանք կատարելու դրությամբ հանդիսացել է դատվածություն չունեցող անձ (հիմք Ձև8 և Ձև9 տեղեկանքներ) և չի առարկել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ՝ Դատարանը գտնում է, որ առկա է մեղադրյալի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով նախատեսված կարգով դադարեցնելու հիմքը՝/․․․/1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`/․․․/12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից/․․․/։ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու պարագայում արձանագրվում է, որ սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար առկա է քրեական վարույթը կարճելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը՝ /․․․/1. Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` /․․․/3) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները/․․./։ Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը պետք է վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայցի, վարույթային ծախսեր և գույքի արգելադրում առկա չէ: Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը և իրեղեն ապացույցները անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով, 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով Դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրականացվող քրեական հետապնդումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի դրույթի ուժով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով սահմանված կարգով, դադարեցնել: Թիվ ԵԴ1/3558/01/25 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքով, կարճել։ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԴ1/3558/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ԵՎ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 05 սեպտեմբերի 2025թ․ ք.Երևանում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան) նախագահությամբ դատավոր՝ Մ․Արամյանի քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի մասնակցությամբ` հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանի մեղադրյալ՝ Մ․Ասատրյանի տուժող՝ Ս․Ստեփանյանի պաշտպան՝ Լ․Հարությունյանի դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին /ծնվել է 1972 թվականի դեկտեմբերի 28-ին՝ Երևանում, հայ է, ՀՀ քաղաքացի, չդատված, ստացել է միջնակարգ կրթություն, զբաղվում է կոշկակարությամբ, ամուսնացած է, ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» և «Ավան» հոգեկան առողջության կենտրոն» ՓԲ ընկերություններում հաշվառման մեջ չի գտնվում, հաշվառված է Երևանի Ռոստոմի փողոցի թիվ 64 տանը/ ՊԱՐԶԵՑ 2024 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12-0341-24 քրեական վարույթը: 2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշում է կայացվել Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ հարուցել հանրային քրեական հետապնդում։ 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մանուկ Ասատրյանին ներկայացվել է մեղադրանք: 2024 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշում է կայացվել Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը ընտրելու մասին: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Երևանի քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12-0341-24 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2024 թվականի դեկտեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն՝ ըստ մեղադրանքի՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով մակագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ. Արամյանին: Գործը դատավորին է հանձնվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «2024 թվականի մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս: Այսինքն՝ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում»: 2024 թվականի դեկտեմբերի 05-ին որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին: 2025 թվականի օգոստոսի 15-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելու և կալանքը խափանման միջոց ընտրելու մասին։ 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատական նիստում տուժող Ս․Ստեփանյանը հայտարարել է, որ մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ չունի և հաշտվել է նրա հետ: Մեղադրյալ Մ․Ասատրյանի հաստատեց հաշտության փաստը, զղջաց իր կատարածի համար և չառարկեց իր նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ: Հանրային մեղադրող Լ․Քոչարյանը չառարկեց միջնորդության դեմ։ Դատարանի իրավական վերլուծությունը և պատճառաբանությունը. Լսելով կողմերի դիրքորոշումները` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումն ենթակա է դադարեցման տուժողի և մեղադրյալի հաշտության հիմքով՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` /…/2) առաջին անգամ հանցանք կատարած` անձ, որը նախկինում հանցանք չի կատարել կամ կատարել է, սակայն ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, կամ որի դատվածությունը սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով մարվել կամ վերացվել է/…/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Հանցանքները դասակարգվում են չորս խմբի` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր: /…/2. Ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ են համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ:/.../: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է/․․․/ 1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը` պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:/.../։ Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալին վերագրվող հանցանքը ոչ մեծ ծանրության է: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն`/.../1. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կատարված հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ: 2. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, որը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործությանը հանցակցություն է, ապա նա հաշտության հիմքով ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե առկա է հաշտության վերաբերյալ տուժողի և տվյալ հանցակցի՝ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը/.../: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն․ 1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե` (…)12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից:(…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն․ «Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` (…) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները.»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածը սահմանում է իմպերատիվ պահանջ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ, եթե հանցանք կատարած անձն և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և միևնույն ժամանակ առկա չէ բացառող որևէ հանգամանք։ Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության հիմքով մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք, որը դասվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքների շարքին։ Հաշվի առնելով նաև, որ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանը հանցանք կատարելու դրությամբ հանդիսացել է դատվածություն չունեցող անձ (հիմք Ձև8 և Ձև9 տեղեկանքներ) և չի առարկել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ՝ Դատարանը գտնում է, որ առկա է մեղադրյալի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով նախատեսված կարգով դադարեցնելու հիմքը՝/․․․/1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`/․․․/12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից/․․․/։ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու պարագայում արձանագրվում է, որ սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար առկա է քրեական վարույթը կարճելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը՝ /․․․/1. Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` /․․․/3) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները/․․./։ Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը պետք է վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայցի, վարույթային ծախսեր և գույքի արգելադրում առկա չէ: Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը և իրեղեն ապացույցները անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով, 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով Դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրականացվող քրեական հետապնդումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի դրույթի ուժով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով սահմանված կարգով, դադարեցնել: Թիվ ԵԴ1/3558/01/25 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքով, կարճել։ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ կալանքը վերացնել, և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 05-09-2025 |
| Գործը քննվել է | Դռնբաց |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 03-11-2025 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 25-11-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | Բաղկացած է 3 հատորից՝ 1-ին հատորը «138» թերթից, 2-րդ հատորը «166» թերթից, 3-րդ հատորը «70» թերթից, |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 28-11-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատորը «138» թերթից, 2-րդ հատորը «166» թերթից, 3-րդ հատորը «70» թերթից |
Դատական գործ N: ԵԴ1/3558/01/24
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 28-08-2025 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 26-08-2025 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Անյուտա |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Մանուկ Ասատրյան Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/ 15.08.2025թ. որոշումը , մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք խափանման միջոցը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 08-09-2025 |
|---|---|
| Վիճակագրական տողի համարը | 9.3 |
| Գործը ստացվել է | Երևանի քրեական դատարան |
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
| Միջանկյալ դատական ակտեր | Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշում |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 08-09-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սեվակ |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 12-09-2025 |
|---|
Գրավոր ընթացակարգ
| Ամսաթիվ | 22-09-2025 |
|---|
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ հ.ԵԴ1/3558/01/24 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ 22 սեպտեմբերի 2025թ. ք.Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան/ ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /դատավոր Մ․Արամյան/ 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1․Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ քննվում է թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Առաջին ատյանի դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/3558/01/24 քրեական գործով մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, փոփոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանք 2/երկու/ ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբ հաշվվել է մեղադրյալին հայտնաբերելու և արգելանքի վերցնելու պահից: Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ փոստի միջոցով 26․08․2025թ. հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել պաշտպան Ա․Մկրտչյանը: Վերաքննիչ դատարանի 2025թ․ սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, որոշվել է հատուկ վերանայման բողոքի քննությունն անցկացնել գրավոր ընթացակարգով և դատական ակտի կայացման օր է նշանակվել 22․09․2025թ․: Հատուկ վերանայման բողոքի կապակցությամբ վերանայման վարույթի մասնակիցների կողմից պատասխան, բացատրություն, նյութեր և միջնորդություններ չեն ներկայացվել։ 2․Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը. Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ <<․․․ նա 2024թ․ մարտի 04-ին՝ ժամը 17:52-ին, մոտենալով <<Արդշինբանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Էրեբունու փողոցի 14/2 հասցեում գործող բանկոմատին և տեսնելով, որ իրենից առաջ նույն բանկոմատով NRC /Contactless/ եղանակով բանկային քարտի հաշվի մնացորդը ստուգած Սվետիկ Ստեփանյանի բանկային քարտի հասանելիությունը բանկոմատին ապաակտիվացված չէ, գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ կանխիկացրել է մանր չափի 100.000 ՀՀ դրամ՝ Սվետիկ Ստեփանյանին պատճառելով նույնքան գույքային վնաս>>։ 3․Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով։ Պաշտպան Ա․Մկրտչյանն իր ներկայացրած հատուկ վերանայման բողոքում նշում է, որ դատարանն իր վիճարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ մեղադրյալը մնալով ազատության մեջ՝ կթաքնվի վարույթն իրականացնող մարմնից և իր պարտականությունները չի կատարի: Այսպես, դատարանի հիշյալ վիճարկվող որոշման համար հիմք է հանդիսացել Մանուկ Ասատրյանի կողմից դատական նիստերին չներկայանալը, մասնավորապես վերջին դատական նիստի վերաբերյալ վերջինիս կողմից տեղեկացված լինելու պայմաններում/ տեղեկացվել է հեռախոսազանգով/, դատական նիստին չներկայանալը: Այնուամենայնիվ, եթե դատարանը դիտարկել է մեղադրյալի վարքագիծն անհարգելի, ապա պետք է նախ քննարկման առարկա դարձներ վերջինիսի նկատմամաբ ավելի մեղմ խափանման միջոց կիրառելու հարցը, որը սակայն դատարանը քննարկման առարկա չի դարձրել: Փաստացի, երբ դատարանը գտնում է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության պայմանները, ապա նա պետք է նախ և առաջ քննարկի այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման հնարավրությունը, քանի որ ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով, արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը, իսկ նույն օրենգրքի 286-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ դատարանում խափանման միջոց կիրառելու վարույթի առարկան է կազմում նաև մեղադրյալի նկատմամբ ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հնարավորությունը: Դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության արձանագրել է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովել հնարավոր չէ: Դատարանի ձևակերպումներից ստացվում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում խափանման միջոցի կիրառման հիմքերի առկայությունը վկայում է ոչ թե խափանման միջոցի կիրառման անհրաժեշտության և իրավաչափության մասին, այլ բացառապես կալանքի կիրառման անհրաժեշտության մասին: Ուստի, հիշյալ պայմաններում խախտվել է մեղադրյալի արդար դատաքաննության, հավասարության և ազատության իրավունքը: Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջները, բողոք ներկայացրած անձը խնդրում է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը, մեղադրյալի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք խափանման միջոցը։ 4․Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումները ու եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում` ներկայացված նյութերի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Առաջին ատյանի դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի որոշումը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ դատարանի որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ` հետևյալ պատճառաբանությամբ: ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն` <<Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` /…/ 4/ անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով./…/>>: Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի 2077 /2015/ հանձնարարականի 1-ին կետում ամրագրված է, որ կալանավորումը պետք է օգտագործվի բացառության կարգով, որպես վերջին միջոց, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցները բավարար չեն քրեական վարույթի անվտանգությունն ապահովելու համար։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի: 2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը: /.../ 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով /…/>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ /…/ 3/ չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. /…/>>։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը: 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ 1/ մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ 2/ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ 3/ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: /…/>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին /…/>>։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով: 2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար: /…/ 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները։ Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։ /…/>>։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները։ /…/ 4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով: /…/>>։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Իրավասու անձը մեղադրյալին ազատում է կալանքից, եթե՝ 1/ վերացել է անձին կալանքի տակ պահելու հիմքը կամ անհրաժեշտությունը. /…/>>։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները>>։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` <<Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` <<3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում: 4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` 1/ դատական ակտը թողնում է անփոփոխ. 2/ փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ. 3/ ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը՝ բեկանված մասով կայացնելով դրան փոխարինող դատական ակտ: 2. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքով կայացված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, իսկ գրավոր ընթացակարգով վարույթի դեպքում՝ կայացնելու օրը: Դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ ոչ ուշ, քան երեք օրվա ընթացքում, ուղարկվում է դատական վարույթի մասնակիցներին և համապատասխան առաջին ատյանի դատարան: 3. Եթե վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայումն իրականացվում է առաջին ատյանի դատարանում ընթացող վարույթի պայմաններում, ապա վերանայման արդյունքով վերաքննիչ դատարանի կայացրած եզրափակիչ դատական ակտը հայտարարվում է առաջին ատյանի դատարանի առաջիկա նիստում>>։ Տիգրան Պետրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ <</…/ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածում թվարկված մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք/եր/ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ /…/>>: Դատական քննության փուլում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու հարցերի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումները վերադաս ատյանի կողմից վերանայելու սահմանների կապակցությամբ՝ Վճռաբեկ դատարանը Ն.Հարությունյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է. <</.../ [Գ]ործի ըստ էության քննության ընթացքում դատարանի կողմից մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու հարցերի լուծումը գտնվում են նրա` արդարադատության իրականացման պատշաճ կազմակերպման լիազորության ոլորտում։ /…/ Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ մրցակցող արժեքների` մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով` քննարկվող որոշումների վերաքննիչ վերանայման սահմանները ողջամտորեն պետք է նեղ լինեն մինչդատական վարույթի նկատմամբ դատական վերահսկողության շրջանակներում կալանքի կապակցությամբ կայացվող որոշումների վերանայման սահմաններից։ Մասնավորապես` քննարկվող որոշումների վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը։ Այդպիսիք են, օրինակ, հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն։/…/>>: Անդրադառնալով դատական ակտ կայացնելիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի դատարանի՝ մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքն անփոփոխ թողնելու մասին որոշման օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման առանձնահատկություններին՝ Վճռաբեկ դատարանը Արման Մադաթյանի և Արքա Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2020թ․ մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշման մեջ արձանագրել է, որ <<․․․որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը պետք է հիմնված լիներ ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենար պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ /…/>> ։ Սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ նախ և առաջ արձանագրել է, որ դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստերից մեղադրյալը ներկայացել է երկու դատական նիստի, 30․07․2025թ․ դատական նիստի ժամանակ որոշում է կայացվել մեղադրյալին հարկադրաբար դատարան ներկայացնելու վերաբերյալ, որը հանձնարարվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնին: 15․08․2025թ․ ստացված պատասխանի համաձայն՝ որոշումը հնարավոր չի եղել ի կատար ածել, քանի որ մեղադրյալը չի գտնվել բնակության հասցեում, բացի այդ Առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի և ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսազանգերին վերջինս չի պատասխանել: Նման պարագայում Առաջին ատյանի դատարանը քննարկման առարկա դարձնելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը, անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի հարցին՝ արձանագրել է, որ քրեական գործի նյութերով՝ մասնավորապես` մեղադրական եզրակացությունում նշված ապացույցներով կարող է հիմնավորվել այն կասկածը, որ մեղադրյալը կարող է կատարած լինել մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը և առնչություն ունենալ դեպքին, այլ կերպ ասած՝ առկա է հիմնավոր կասկած մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրված ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելու վերաբերյալ: Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ հիմնավոր կասկածի՝ առաջադրված մեղադրանքի մասով, առավել մանրամասն դատողություններ անելու հնարավորություն, մասնավորապես, քանի դեռ չեն հետազոտվել գործի նյութերը, չեն հարցաքննվել անձինք, տվյալ ընթացակարգի շրջանակներում առկա չէ: Տվյալ պարագայում, Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ առկա է մեղադրյալի կողմից դատարանի կանչով չներկայանալու հստակ դեպքեր, ինչը ինքնին արդեն իսկ բավարար փաստ է արձանագրելու մեղադրյալի կողմից կալանքից ազատ արձակվելու պարագայում վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու և իր պարտականությունները չկատարելու վերաբերյալ կանխատեսական առարկայացված ենթադրության առկայության հանգամանքը, եկել է հիմնավոր հետևության, որ մեղադրյալը փոխելով իր մշտական բնակության վայրը՝ չի կատարել իր պարտականությունը, մասնավորապես վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես չի տեղեկացրել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ինչով էլ փաստացի արձանագրվել է, որ մեղադրյալը խախտել է իր վրա դրված պարտականությունը և թաքնվելով քննությունից՝ փախուստի է դիմել վարույթն իրականացնող մարմնից: Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի և ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխելու վերաբերյալ հարցը հարցը լուծելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանը հանդես գալով որպես գործով վարույթն իրականացնող մարմին, արձանագրելով, որ դատարանի կողմից նշանակվել են բազմաթիվ դատական նիստեր, սակայն մեղադրյալին ուղարկված ծանուցագրերը վերադարձել են չպահանջված նշումով, նշանակված տասնմեկ դատական նիստերից մեղադրյալը ներկայացել է երկու դատական նիստի, եկել է իրավաչափ հետևության, որ վերոգրյալը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել վերջինիս հետագա ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման վերաբերյալ ու բացահայտել մեղադրյալի անձնային այն հատկանիշները, որոնք բացասական են բնութագրում վերջինիս ու էապես բարձրացնում են ազատության մեջ մնալու դեպքում գործի քննությանը խոչընդոտելու հավանականությունը, և այդ համատեքստում իրավացիորեն գտել է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը պետք է փոփոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել կալանք 2 ամիս ժամկետով, այլընտրանքային ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հիմքերը բացակայում են, իսկ հակառակի մասին բողոքաբերի դիրքորոշումները հիմնված չեն ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա: Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է իրավաչափ և հիմնավոր եզրահանգման առ այն, որ Մանուկ Ասատրյանին անազատության մեջ պահելու տեսանկյունից հիմնավորված կալանավորման հիմքերի չեզոքացման և վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իր լիազորություններն անարգել իրականացնելն ապահովելու համար օրենքով նախատեսված երաշխիք այլընտրանքային խափանման միջոցները չեն կարող հանդիսանալ, հաշվի առնելով, որ դրանք բավարար և պիտանի միջոց չեն հանդիսանում բացառելու մեղադրյալի ոչ իրավաչափ վարքագիծը։ Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում Է, որ մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցը քննարկելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանն արել է իրավաչափ հետևություններ, որոնք ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար: Ուստի, նման պայմաններում հատուկ վերանայման բողոքի փաստարկները բավարար չեն որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող և գործի լրիվ, օբյեկտիվ, բազմակողմանի և ողջամիտ ժամկետում քննության պարտավորություն կրող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար։ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հատուկ վերանայման բողոքում բարձրացված մյուս հարցերին Առաջին ատյանի դատարանն արդեն իսկ անդրադարձել է իր կողմից կայացված որոշման մեջ, որի հետևություններին Վերաքննիչ դատարանը համաձայն է և այդ պատճառով նպատակահարմար չի գտնում նորից մեկ առ մեկ անդրադառնալ դրանց: Վերոշարադրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Մանուկ Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը փոփոխելով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց երկու ամիս ժամկետով կալանք ընտրելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ, այդ թվում նաև՝ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա, և գործով կայացրել է ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բխում է ինչպես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի, այնպես էլ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքից: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով՝ Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրյալ Մանուկ Հովհաննեսի Ասատրյանի պաշտպան Ա․Մկրտչյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել, իսկ <<Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու հարցը քննարկելու մասին>> Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025թ․ օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԴ1/3558/01/24 որոշումը՝ թողնել անփոփոխ: Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից 15-օրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Ս․ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 22-09-2025 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 22-12-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 35, 52 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 22-12-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 35, 52 |
| Ուր | Երևանի քրեական դատարան |
| Գրության համարը | 109005/25 |