ԵԴ1/3543/01/24





Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

«20» ապրիլի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը /այսուհետ նաև` Դատարան/,

նախագահությամբ՝ դատավոր Ռ.ՍՄԲԱՏՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Հ.ԱՂՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Ա.ՀԵԲՈՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
մեղադրյալ
տուժող
տուժողի լիոզոր ներկայացուցիչ Մ.ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆԻ
Գ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
Վ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ


դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով թիվ ԵԴ1/3543/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի՝ ծնված՝ 04.09.1986 թվականին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, այրի, աշխատում է Գինափ ՍՊԸ-ում՝ որպես գործավար, փաստացի բնակվում է՝ ք․Երևան, Սարի Թաղ 9–րդ փողոց, տուն 26 հասցեում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով,


ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2022 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Թովմասյանը որոշում է կայացրել թիվ 12143522 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին:
2022 թվականի հոկտեմբերի 01-ին որոշում է կայացվել Վարդուհի Ստեփանի Սարգսյանին տուժող ճանաչելու մասին:
2022 թվականի հոկտեմբերի 03-ին որոշում է կայացվել Գոհարիկ Վոլոդյայի Սարգսյանին տուժող ճանաչելու մասին:
2024 թվականի սեպտեմբերի 03-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Հեբոյանը որոշում է կայացրել Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի սեպտեմբերի 03-ին Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով։
2024 թվականի սեպտեմբերի 03-ին քննիչ Տ․Հովհաննիսյանը որոշում է կայացրել Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել բացակայելու արգելքը։
2024 թվականի նոյեմբերի 26-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Հեբոյանը որոշում է կայացրել Ադրինե Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չհարուցել տուժող Վարդուհի Սարգսյանի հետ հաշտության հիմքով։
2024 թվականի նոյեմբերի 29-ին թիվ 12808022 քրեական վարույթով կազմվել է մեղադրական եզրակցությունը:
2025 թվականի հունիսի 06-ին դատախազ Ա.Բադալյանը որոշում է կայացրել մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է մուտք եղել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/3543/01/24 համարը։
Նույն օրը քրեական գործը մակագրվել և հաջորդ օրը հանձնվել է դատավոր Ռ․Սմբատյանին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 06-ին որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2026 թվականի ապրիլի 20-ին Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, կայացվել է մեղադրական վերդիկտ:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքը կատարելու համար, որ նա նա կենցաղային բնույթի հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ հարվածներ է հասցրել մերձավոր ազգական հանդիսացող Գոհարիկ Վոլոդիայի Սարգսյանի մարմնի տարբեր մասերին:
Այսպես.
Մերի Ռաֆայեփ Միքաելյանը, 2022 թվականի սեպտեմբերի 13-ին՝ ժամը 19:50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սարի Թաղ 9-րդ շարքի 26-րդ տանը կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով 3-4 հարվածներ է հասցրել մերձավոր ազգական հանդիսացող, իր ամուսնու մոր՝ Գոհարիկ Վոլոդիայի Սարգսյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ Գ.Սարգսյանին պատճառելով ֆիզիկական ցավ:
Այսպիսով' Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարում:

Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
2022 թվականի սեպտեմբերի 13-ին կազմվել է Վարդուհի Ստեփանի Սարգսյանի կողմից հանցագործության մասին տրված հաղորդումը, համաձայն որի՝ 13.09.2022թ. ժամը 19:50-ի սահմաններում կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանություն է ստեղծվել նրա և հանգուցյալ եղբոր կնոջ և քրոջ հետ՝ Միքայելյան Մերի և Միքայելյան Ադրինեի հետ, որի ընթացքում նրանք հարձակվել են նրա և իր մայրիկի վրա և մարմնի տարբեր հարվածներին հարվածներ են հասցրել, որի հետևանքով ստացել է ողերի սալջարդ, ձախ աչքի վերևի մասում ուռածություն, ընդհանուր ինքնազգացոության վատացում: Դեպքի վերաբերյալ չեմ բողոքում պայմանով, որ վերհիշյալ անձիք նրան և իր մայրիկին այլևս չեն անհանգսացնի, քանի որ նմանատիպ դեպք մոտ 2 տարի առաջ ևս տեղի է ունեցել և այդ 2 անձինք հարձակվել են իր մայրիկի վրա պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
տե՛ս 1-ին հատոր, գ.թ. 5, դատական նիստի արձանագրությունը
Փորձագետի թիվ 1209/հ եզրակցությամբ, համաձայն որի՝ Վ.Սարգսյանի ստացած մարմնական վնասվածքը ըստ բժկական փաստաթղթերի՝ ձախ ճակատային շրջանի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, ենթամաշկային արյունահավաքի/հեմատոմայի/ ձևով, պատճառված են բութ առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում:
տե՛ս 1-ին հատոր, գ.թ. 57-58 դատական նիստի արձանագրությունը
Փորձագետի թիվ 1208/հ եզրակցությամբ, համաձայն որի՝ 13.09.2022թ. ժամը 20:55-ին՝ շտապ օգնության ուղեգրով։ Հիվանդը գանգատվում է գլխացավերից: Ըստ իր խոսքերի՝ տուժել է ծեծի հետևանքով։
...
Գ.Սարգսյանի մոտ, ըստ բժշկական փաստաթղթերի, մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել: Սակայն, եթե հետագայում ներկայանա փորձաքննվողը և ի հայտ գան նոր տվյալներ, ապա հնարավոր է փոփոխություններ հետևություններում:
տե՛ս 1-ին հատոր, գ.թ. 62-63, դատական նիստի արձանագրությունը
2024 թվականի նոյեմբերի 01-ին կազմվել է մեղադրյալ Մերի Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրութուն, համաձայն որի՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Սարի Թաղի 9-րդ շարքի 26-րդ հասցեն: Մասնակից Մերի Միքայելյանը մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ տեղի է ունեցել վիճաբանությունը:
տե՛ս 1-ին հատոր, գ.թ. 95-97, դատական նիստի արձանագրությունը
Վկա Վարդուհի Սարգսյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքում, Սարի թաղ 9-րդ շարք, 26-րդ տուն հասցեում: Հայտնեց, որ Մերի Միքայելյանը ևս բնակվում է նույն հասցեում, այն երկհարկանի սեփական տուն է, երկրորդ հարկում բնակվում են ինքն ու իր մայրը, իսկ առաջին հարկում՝ Մերի Միքայելյանը: Նշեց, որ ճանաչում է Ադրինե Միքայելյանին, վերջինս հանդիսանում է Մերի Միքայելյանի քույրը, ով տունը կորցնելուց հետո մի քանի տարի է, ինչ բնակություն է հաստատել իրենց տանը և մշտապես անհարմարություններ է պատճառել իրենց: Հայտնեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել մոտավոր երկուսից երեք տարի առաջ, ինչպես արդեն նշել է, դեպքը առաջին անգամ չէ, որ տեղի է ունեցել, սակայն չէր կարծում, որ գործին ընթացք կտրվի, քանի որ նախորդ անգամ, երբ Ադրինե Միքայելյանը և Մերի Միքայելյանը հարձակվել են իր մայրիկի վրա ու պատճառել մարմնական վնասվածքներ, գործը կարճվել է: Ինչ վերաբերվում է երկրորդ դեպքին, ապա նշեց, որ իր եղբոր որդին եկել է և ասել՝ «Հորքուր, դու ես գողացել գարաժի բանալին», ինչին ի պատասխան՝ վկան ասել է, որ սա իր տունն է, երբ ինքը ու իր մայրը չկային, նա կար և բնակվում էր այդ տանը, ինչպես նաև նշել է, որ որևէ դատական որոշում դեռևս չկա, որ այդ տունը կիսվել է, և ավտոտնակը ևս պատկանում է նրանց: Տղան սկսել է աղմկել, այնուհետև հեռացել է: Հայտնեց, որ այդ աղմուկ լսելով՝ Միքայելյան քույրերը եկել են և հարձակվել իր և իր մայրիկի վրա, բայց հարվածները ավելի շատ իրեն էին դիպչում, քանի որ նա փորձում էր պաշտպանել իր մայրիկին: Նշեց, որ մայրը ունի ճնշման խնդիրներ, և վիճակը ավելի չվաթարանալու համար նա զանգահարել է շտապօգնություն, ինչպես նաև քաղաքային վարչություն: Շտապօգնության ժամանելուց հետո նրանց տեղափոխել են հիվանդանոց, որտեղ անցել են ստուգումներ, մայրիկի մոտ առկա էր բարձր ճնշում, որը բժիշկներին չէր հաջողվում կարգավորել, իսկ իր մոտ ճակատային հեմատոմա էր: Նշեց, որ վիճաբանության ժամանակ Ադրինե Միքայելյանը մի քանի անգամ հարվածներ է հասցրել իրեն, հստակ չի հիշում, թե ինչով, բայց ենթադրում է, որ եղել է ծաղկամանի միջոցով, քանի որ նկատել է, թե ինչպես է ծաղկամանն ընկել: Հայտնեց, որ հստակ չի հիշում՝ այդ վիճաբանության ժամանակ իր մայրիկին հարվածել են, թե ոչ: Նշեց, որ նրանց կողմից հարվածները դադարել են, երբ ինչ-որ անծանոթ տղամարդ պատահական փողոցը անցնելու ժամանակ ձայներ է լսել և մոտեցել նրանց օգնելու նպատակով, քանի որ վիճաբանության ժամանակ մայրը պատուհանից բարձր բղավում էր, որ օգնեն իրենց: Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկան նշեց, որ նմանատիպ դեպքերից հետո իր մայրիկի առողջությունը վատթարացել է, հարվածներից մայրիկի ոտքն է վնասվել, ունի գլխացավեր, տեսողության հետ կապված խնդիրներ և այլն:
տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը
Վկա Ադրինե Միքայելյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է Վարդուհի Սարգսյանին և Գոհար Սարգսյանին, չունի որևէ թշնամական հարաբերություններ նրանց հետ: Հայտնեց, որ դեպքի օրը եղել է տանը, վիճաբանության ձայներ է լսել վերևից և բարձրացել երկրորդ հարկ: Նշեց, որ այդ ժամանակ լսել է թե ինչպես են իր քույրը՝ Մերի Միքայելյանը, Վարդուհի Սարգսյանը և Գոհար Սարգսյանը միմյանց անպատվում, գոռգոռոցներ է լսել: Այնուհետև դիմել է ոստիկանություն: Հայտնեց, որ վիճաբանության ժամանակ հարվածներ չեն եղել, շուտ է ավարտվել: Գրեթե քսան տարի է, ինչ նույն վիճակն է այդ տանը: Նշեց, որ որևէ մասնակցություն չի ունեցել վիճաբանությանը և իր բարձրանալու միակ պատճառը եղել է իր քրոջը տուն տանելը: Հանրային մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ հայտնեց, որ վիճաբանության ժամանակ Վարդուհի Սարգսյանը հրել է Մերի Միքայելյանին, որով պայմանավորված՝ Մերի Միքայելյանն էլ հրել է Վարդուհի Սարգսյանի ուսից: Նշեց, որ քրոջ և տուժողի ու իր աղջկա միջև լարված հարաբերություններ են եղել, մշտական բնույթ կրող վիճաբանություններ, նրանք վիրավորում էին իր քրոջը և հերթական դեպքն էլ բացառություն չէր, որն էլ հիմք է հանդիսացել վիճաբանության առաջացման համար: Մարմնական վնասածքներից տեղյակ չէ, չգիտի՝ ինչպես են առաջացել, քանի որ ծեծկռտուք չի եղել: Նշեց, որ ամբողջ կյանքում Վարդուհին այդպիսին է եղել: Դեպքն սկսվել է հետևյալ կերպ. քույրը դուրս է եկել, ներքևում՝ իր բակում, նստած է եղել, նրա հետևից ամբողջ փողոցով մեկ բակային՝ դեպի դուրս նայող պատուհանից, վատ խոսքեր են գոռացել, իսկ քույրը, լսելով դրանք, բարձրացել է, որպեսզի հորդորի, որ իր հետևից այլևս նման խոսքեր չբղավեն: Հայտնեց, որ թեև տունը պարսպապատ է, այնուամենայնիվ վերևից երևում է: Սովորաբար նրանք բարձրանում են այնտեղ գտնվող աստիճանների վրա և գոռում: Այդ ամենը լսելով՝ մեղադրյալը բարձրացել է վերև, որ չխայտառակվի, ասել է՝ ի՞նչ եք ուզում ինձնից: Վարդուհին շատ վատ խոսքեր է ասել, հայհոյել է, սակայն իրենք ապտակ չեն հասցրել: Ինքը հրելու պահը չի տեսել, քրոջը ասել է, որ հանգստանա և մի կողմ գնա, միևնույն է, ամեն ինչ նույնն է, տարել է տուն, որպեսզի կռիվ չլինի: Նշեց, որ ինքը չի տեսել, որ իր քույրը Գոհարին հրած կամ հարվածած լինի: Քույրը վիճաբանել է տուժողի դստեր հետ: Տուժողը այդ պահին տանն է եղել, տան մեջ կանգնած վիճակում գոռգոռացել է: Իր քրոջ առջև եղել է Վարդուհին: Հարևանների կողմից զգաստության կոչ չի լսել: Հավելեց նաև, որ ինքը տուժողին չի տեսնում, հետը առհասարակ չի զրուցում, այս պահին ևս որևէ առնչություն չունեն: Նշեց, որ տուժողը մշտապես ստեր է հորինում, անցյալում ևս բազմաթիվ կռիվներ են եղել: Ավելին, նույնիսկ մեկ անգամ ինքը աստիճաններին նստած է եղել, երբ եկել է տուժողի աղջիկը, հարվածել իր գլխին և բարձրացել վերև: Չի հիշում՝ արդյոք միջադեպից հետո շտապօգնություն եկել է, թե ոչ: Եվս մեկ անգամ նշեց, որ հարված չի եղել, հնարավոր է հրել են միմյանց, հստակ չի կարող ասել: Դատարանի հարցին ի պատասխան՝ նշեց, որ գ.թ. 102-ում գտնվող դիմումը իր կողմից է գրվել:
Դատարանը բավարարեց հանրային մեղադրողի միջնորդությունը, և հրապարակվեց վկայի նախաքննական ցուցմունքը: Վկան նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ Պատասխան - հայտնում եմ, որ լսել եմ ձայներ և այդ ձայների ուղղությամբ գնացել եմ և տեսել եմ, որ քրոջս Մերիի և նրա ամուսոնւ ծնողի ու քրոջ միջև վիճաբանություն է, այդ ժամանակ ես գնացի և միջամտեցի, մասնավորապես փորձում էի բաժանել, և այդ նպատակով քաշքշել եմ Վարդուհուն, ինչպես նաև այդ քաշքշոցներից հետո ես նրան մեկ անգամ ապտակել եմ, քանի որ նա ինձ վատ խոսքեր էր ասում։ Ես նրա հետ հաշտվել եմ, նա բողոք չունի: /…/:
Վկան նշեց, որ չի ապտակել:
տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը
Տուժող Գոհարիկ Սարգսյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ սա առաջին դեպքը չէ, ինքը Ադրինե Միքայելյանի նախաձեռնությամբ բնակարանի աստիճանների վրա դաժան ծեծի է ենթարկվել, որի հետևանքով աստիճանաբար կորցրել է տեսողությունը: Քննություն է եղել, սակայն ծածկադմբոց է արվել, և գործը փակվել է: Դա է պատճառը, որ սույն դեպքը տեղի է ունեցել, քանի որ առաջին անգամ քույրերը չեն պատժվել: Դեպքն սկսվել է հետևյալ կերպ. ինքը գնացել էր Նովոսիբիրսկ, որպեսզի աչքերի հետ կապված բուժում ստանա, սակայն բուժումը արդյունք չի տվել: Հետ վերադառնալիս ուղիղ չվերթ չի եղել, այդ պատճառով աղջիկը գնացել է իր մոտ, որպեսզի միասին վերադառնան: Գնալուց առաջ աղջիկը տան բանալիները տվել է իր մեծ թոռանը՝ Կարենին, որպեսզի վերջինս բնակարանին հետևի: Երբ հետ են վերադարձել. իրենց այնտեղ անակնկալներ էր սպասվել, մասնավորապես՝ բնակարանի մուտքի առջևի աստիճանները քանդել էին ուրիշ ուղղությամբ: Նշեց, որ այդ օրը Կարենը ներս է մտել և ավտոտնակի բանալիներն ուզել, ինչին ի պատասխան իրենք ասել են, որ այդ բանալիները նրա մոտ է: Հայտնեց, որ մի քանի րոպե հետո երկու քույրերը ներխուժել են իրենց տուն, Ադրինեն բռնել է իր աղջկա մազերից և պահանջել, որ բանալին տան, կարծես թե բնակարանը իրենն էր: Ինքը մոտեցել է պատուհանին, բացել է այն, օգնություն կանչել, ասել է խնդրում եմ՝ օգնեք, մեզ սպանում են: Քույրերից մեկը պատուհանի բռնակը փակել է, պոկել, որից հետո գնացել են: Իր ճնշումը բարձրացել է, շատ վատ վիճակում են եղել, շտապօգնություն են կանչել:
Դատարանը բավարարեց հանրային մեղադրողի միջնորդությունը, և հրապարակվեց տուժողի նախաքննական ցուցմունքը: Տուժողը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ Ինձ պարզաբանվել է, որ հարցաքննության եմ կանչվել 2022 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնած քրեական վարույթի շրջանակներում և առաջադրված հարցերի շուրջ ցուցմունք եմ տալիս այն մասին, որ բնակվում եմ վերը նշված հասցեում աղջկաս Վարդուհի Սարգսյանի հետ միասին: 2019թ. հունիսի 17-ին իմ որդին Արտակ Սարգսյանը մահացել է ու նրա մահից հետո՝ Երևան քաղաքի Սարի Թաղի 9 շարքի 26 հասցեում գտնվող մեր տան առաջին հարկում շարունակեցին բնակվել որդուս Արտակ Սարգսյանի կինը Մերի Միքայելյանը իր երեխանների հետ և Մերի Միքայելյանի քույրը Անդրինե Միքայելյանը, իսկ ես իմ աղջկա Վարդուհի Սարգսյանի հետ միասին բնակվում ենք մեր տան երկրորդ հարկում: 2022թ. սեպտեմբերի 13-ին ժամը 19:50-ի սահմաններում ես ու դուստրս Վարդուհի Սարգսյանի հետ գտնվում էինք մեր տանը և այդ ժամանակ մեր տուն մտավ Մերի Միքայելյանը և սկսեց անհիմն մեղադրել ինձ և աղջկաս իբր մենք վերցրել ենք ավտոտնակի փականի բանալին: Վարդուհի Սարգսյանը նրան ասաց թե ինչու ավտոտնակի բանային պետք է վերցնենք կամ որտեղից: Մերի Միքայելյանը սկսեց այդ հարցի շուրջ վիճաբանել իմ և աղջկաս Վարդուհի Սարգսյանի հետ, որի ընթացքում նաև մեր տուն եկավ Մերի Միքայելյանի քույրը Անդրինե Միքայելյանը և նրանք երկուսով սկսեցին հարձակվել իմ և աղջկաս վրա, որի ժամանակ Անդրինե Միքայելյանը ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածեց աղջկաս մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Մերի Միքայելյանը՝ ձեռքերով մոտ 3-4 անգամ հարվածեց իմ մարմնի տարբեր մասերին: Վարդուհին այդ ընթացքում զանգահարեց ոստիկանություն և շտապօգնություն ու նրանք թողեցին տանից դուրս եկան: Շտապօգնության աշխատակիցները ժամանեցին՝ մեր տուն և ինձ ու աղջկաս շտապօգնության մեքենայով տեղափոխեցինք Էրեբունի հիվանդանոց: Որտեղ հետազոտվելուց հետո վերադարձանք տուն: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ տեղի ունեցած վիճանբանությունը տեվել է մոտ 8-10 րոպե, որի ժամանակ միմիյանց հասցեին հայհոյանքներ չենք հնչեցրել: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ հարևաններից որևէ մեկը չի եկել ու չի միջամտել: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ ես կամ աղջիկս նրանց չենք հարվածել: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ Մերի Միքայելյանի հարվածի հետևանքով ստացել եմ մարմնական վնասվածք: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ նախկին նման դեպք է եղել, որի համար էլ դիմել ենք ՀՀ ոստիկանության էրեբունու բաժին, որը զբաղվել են ՀՈ ծառայողները, ինչպես նաև քննիչը և գործը կարճվել է: Ես հրաժարվում եմ` դատաբժշկական փորձաքննության որոշումը ստանալուց և դատաբժշկական փորձաքննության ենթարկվելուց։ Ես հրաժարվում եմ Վարդուհի Սարգսյանը՝ դեպքի հետ կապված հաղորդում ներկայացնելուց, քանի որ ներկայացրել է հաղորդում :Ես նրանց նկատմամբ բողոք կամ պահանջ չունեմ և իմ պահանջն է, որ մեզ չանհանգստացնեն: /…/:
տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը
Մեղադրյալ Մերի Միքայելյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը տանը պառկած է եղել, երբ հայհոյանքներ է լսել, սակայն բանալիների հետ կապված ոչինչ չի լսել: Բարձրացել է վերև, այնպես, որ ոչ ոք չնկատի, նույնիսկ իր տղան, ասել է՝ ի՞նչ ես ուզում մեզանից, ինչո՞ւ ես մեր կյանքով ապրում: Այդ ընթացքում իր սկեսուրը կանգնել ու բղավել է, երկուսով իրեն անպատվել են, աղջիկը ասել է, թե իբր նրանց եղբորը ինքն է սպանել այն պատճառով, որ իր ընտանիքը այդտեղ ապրի: Պատուհանի փականը իր տղան է ջարդել և հանել, որպեսզի տուժողը գլուխը պատուհանից դուրս չհանի և իրեն անբարո խոսքեր չասի, սակայն դրանից հետո նրա կողմից կրկին հնչել են անբարո խոսքեր, եղել է հրմշտոց: Նշեց, որ իր համար այս երևույթը արդեն սովորական է, քանի որ արդեն քսան տարի է, ինչ նույն իրավիճակն է իրենց տանը: Նշեց, որ մշտապես երբ տուժողը տեսնում է, որ իրենք բարձրանում են վերև, բղավում է, որ իրեն ու իր աղջկան սպանում են: Մեղադրյալը հայտնեց, որ առաջինը ինքն է բարձրացել նրանց տուն, որպեսզի իր տղան այդ խոսքերը չլսի: Տուժողը գլուխը պատուհանից դուրս է հանել և սկսել անբարո խոսքեր հնչեցնել իր հասցեին: Տանը եղել են երկուսով: Իր քույրը, նկատելով, որ վիճաբանությունը շարունակվում է, բարձրացել է վերև, որ իրեն իջեցնի ներքև: Միջադեպի ժամանակ ինքը տուժողին ընդհանրապես չի դիպչել: Ինքը ոչ մեկի չի հարվածել: Նշեց, որ Գոհարը ինչ ասում է, ստում է: Բացի քրոջից, ոչ ոք չի միջամտել, իսկ վիճաբանությունը տևել է երկուսից երեք րոպե: Միջադեպից հետո շտապօգնություն է եկել, և տուժողը իր աղջկա հետ շտապօգնությամբ գնացել է: Նշեց, որ ինքը հրել է Վարդուհուն, Վարդուհին՝ իրեն: Գոռգոռացել են և հարձակվել միմյանց վրա: Հրելու իմաստը այն էր, որ ինչ-որ մեկը իրենցից առաջ է եկել, միմյանց բրդբրդել են: Մեղադրյալը հստակ նշեց, որ ապտակ և այլ ֆիզիկական ներգործություն չի եղել: Նշեց, որ Գոհար Սարգսյանը մի քանի տասնամյակ է, ինչ բնակվում է այդ տանը, որի ընթացքում տան հետ կապված ճարտարապետական որոշակի փոփոխություններ տեղի ունեցել են, մասնավորապես, տան մուտքը: Մեղադրյալը պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Դատարանը բավարարեց հանրային մեղադրողի միջնորդությունը, և հրապարակվեց մեղադրյալի նախաքննական ցուցմունքը: Մեղադրյալը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ 2019թ. հուլիսի 17-ին իմ ամուսին Արտակ Սարգսյանը մահացել է ու նրա մահից հետո էլ շարունակել եմ իմ երկու երեխանների և իմ քրոջ Անդրինե Միքայելյանի հետ բնակվել Երևան քաղաքի Սարի Թաղի 9 շարքի 26 հասցեում գտնվող իմ տան առաջին հարկում, իսկ կիսուրս Գոհարիկ Սարգսյանը և տալս Վարդուհի Սարգսյանը բնակվում են նույն հասցեի տան երկրորդ հարկում։ 2022թ. սեպտեմբերի 13-ին ժամը 19:50-ի սահմաններում մեր տան բակում գտնվող ավտոտնակից ցանկացա ինչ-որ իր վերցնել և այդ ժամանակ նկատեցի, որ ավտոտնակի փականի բանալին չկա և այդ ժամանակ մտա կիսուրս Գոհարիկ Սարգսյանի տուն և կիսուրիս Գոհարիկին և տալիս Վարդուհուն հարցրեցի կարող դուք եք վերցրել ավտոտնակի փականի բանալին: Նրանք պատասխանեցին, որ տեղյակ չեն: Այդ հարցի շուրջ վիճաբանեցի Գոհարիկ և Վարդուհու հետ, որի ընթացքում նշված տուն եկավ իմ քույրը՝ Անդրինե Միքայելյանը, որի ժամանակ Անդրինե Միքայելյանը ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածեց Գոհարիկի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ ես ձեռքերով մոտ 3-4 անգամ հարվածեցի Գոհարիկի մարմնի տարբեր մասերին և այդ ժամանակ Գոհարիկը զանգահարեց ոստիկանություն և տեսնելով որ նա զանգահարել է ոստիկանության ես ու քույրս թողեցինք նրանց տանից դուրս եկանք: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ տեղի ունեցած վիճանբանությունը տեվել է մոտ 5-6 րոպե, որի ժամանակ միմիյանց հասցեին հայհոյանքներ չենք հնչեցրել: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ հարևաններից որևէ մեկը չի եկել ու չի միջամտել։ Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ ես Վարդուհուն կամ Գոհարին որևէ գողության մեջ չեմ մեղադրել, ուղղակի նրանց հարցրել եմ ավտոտնակի փականի բանալին թե ձեր մոտ է թե ոչ: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Գոհարը կամ Վարդուհին ինձ կամ քրոջս չեն հարվածել: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ դեպքից հետո իմ քույրը Անդրինե Միքաելյանը իմ տանից գնաց և նա բնկավում է այլ հասցեում, սակայն նրա բնակվելու հասցեն չգիտեմ ու նրանից որևէ տեղեկություն չունեմ: Ես զղջում եմ իմ արարքի համար և խնդում եմ ձեզ Գոհարիկ և Վարդուհի Սարգսյանի բողոքի հիման վրա իմ նկատմամբ կարճվի քրեական վարույթը: /…/:
Մեղադրյալը այնուամենայիվ նշեց, որ հարվածներ չեն եղել, ինքը Գոհարին չի ծեծել, միգուցե քննիչը շատ արագ է խոսել ու ինքն էլ հրմշտոցի փոխարեն հարված է գրել: Նշեց, որ Գոհարը մշտապես լսողական խնդիր է ունեցել:
տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը

Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Հետազոտված ապացույցների՝ մասնավորապես 2022 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Վարդուհի Ստեփանի Սարգսյանի կողմից հանցագործության մասին տրված հաղորդմամբ, փորձագետի թիվ 1209/հ եզրակցությամբ, փորձագետի թիվ 1208/հ եզրակցությամբ, 2024 թվականի նոյեմբերի 01-ին մեղադրյալ Մերի Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, վկա Վարդուհի Սարգսյանի, վկա Ադրինե Միքաելյանի, տուժող Գոհարիկ Սարգսյանի, մեղադրյալ Մերի Միքաելյանի ցուցմունքներով Դատարանի կողմից հաստատվում են հետևյալ փաստական հանգամանքները.
Մերի Ռաֆայեփ Միքաելյանը, 2022 թվականի սեպտեմբերի 13-ին՝ ժամը 19:50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սարի Թաղ 9-րդ շարքի 26-րդ տանը կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով 3-4 հարվածներ է հասցրել մերձավոր ազգական հանդիսացող, իր ամուսնու մոր՝ Գոհարիկ Վոլոդիայի Սարգսյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ Գ.Սարգսյանին պատճառելով ֆիզիկական ցավ:
Այսպիսով' Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարում:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն՝
1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
/…/
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
...
6) մերձավոր ազգականի կողմից,
...:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
6. Խոստովանական ցուցմունքը չի կարող անձին դատապարտելու հիմք հանդիսանալ, եթե այն չի հիմնավորվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված բավարար ապացույցներով:
7. Մեղադրյալի դատապարտումը հակակշռող բավարար գործոնների բացակայության պայմաններում չի կարող միայն կամ առավելապես հիմնվել այնպիսի անձի ցուցմունքի վրա, որի հակընդդեմ հարցման հնարավորություն տվյալ մեղադրյալը կամ նրա պաշտպանը կամ ներկայացուցիչը չի ունեցել:
8. Դեպոնացված ցուցմունքը չի կարող դրվել դատավճռի հիմքում, եթե դատարանում վերաբերելի մասով չի հետազոտվել դրա տեսաձայնագրությունը:»։
ՀՀ քրեական դատավարության 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով, այնպես էլ Եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքն ըստ էության վերարտադրել է Սահմանադրությամբ ամրագրված անմեղության կանխավարկածի իրավունքը, նաև ամրագրել անմեղության կանխավարկածի հիմնական բաղադրիչները, որոնք համակցության մեջ արտացոլում են անմեղության կանխավարկածի բովանդակությունը: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հերքված չէ: Այլ խոսքով` քրեական դատարավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
Ապացույցների գնահատման կանոնները դատարանին պարտավորեցնում են քրեադատավարական նորմերում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա:
Օրենսգրքով սահմանված կանոնը, որի համաձայն չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը, նշանակում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Որպես այդպիսին պետք է հասկանալ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Դա, իհարկե, չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն դրա հավանականության աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների պատշաճ գնահատումը ենթադրում է դրա արդյունքում հիմնավոր, այսինքն՝ հասցեատերերի համար օբյեկտիվորեն համոզիչ, դատավարական ակտի կայացում:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի վարույթի համար նշանակություն ունեցող բոլոր հանգամանքների համակողմանի, անաչառ և պատշաճ քննությունը:
Ցանկացած դատավարական ակտում արվող եզրահանգման հիմնավորվածությունը կախված է նաև բացահայտված փաստերի վերաբերելիության ճիշտ գնահատականից: Յուրաքանչյուր ապացույցի վերաբերելիության ճիշտ որոշումը պետք է հանգեցնի օրինական և հիմնավոր որոշում կայացնելու համար անհրաժեշտ և բավարար ապացույցների հավաքմանը:
Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին վարույթի նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց տված գնահատականներով:
Նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունենալու օրենսդրական արգելքը բացառում է որևէ ապացույցի նկատմամբ կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելը (մյուս ապացույցների նկատմամբ այդ փաստական տվյալի ապացուցողական արժեքին առավելություն վերագրելը կամ այդ արժեքը նվազեցնելը), քանի դեռ այդ ապացույցը քրեադատավարական օրենսգրքով ամրագրված ընթացակարգով մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության, մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման և այլ սկզբունքների պահպանմամբ չի հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: Այնուհանդերձ, ապացույցների նկատմամբ կանխակալ մոտեցման արգելքը գործում է մինչև «պատշաճ իրավական ընթացակարգով դրանց գնահատումը», ուստի ապացույցների հետազոտումից հետո բացակայում է ապացույցների գնահատման արդյունքում դրանցից մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն վերագրելու արգելքը, հակառակ դեպքում, հակասական ապացույցների առկայության պարագայում հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ:
Ապացույցների գնահատման բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը: Նշված կանոնից միակ բացառությունն այն հանգամանքներն են, որոնք կարող են հաստատվել միայն որոշակի տեսակի ապացույցներով:
Վերը շարադրված իրավադրույթների և իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար են ապացուցված համարելու Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները, որի նկատմամբ կիրառելի են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետ:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ պաշտպանական կողմի այն դիտարկմանը, որ առկա չէ բավարար ապացույցներ, որով ապացուցվում է Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարումը:
Այսպես․
Դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը պետք է գնահատվի ոչ թե միմյանցից մեկուսի, այլ փոխկապակցված և միմյանց փոխլրացնելու տրամաբանության մեջ՝ ելնելով քրեական դատավարության հիմնարար սկզբունքներից։
Դատարանը սույն համատեքստում անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ պաշտպանական կողմի վկայակոչած փորձագետի թիվ 1208/հ եզրակցությանը: Մասնավորապես, պաշտպանական կողմը իր եզրափակիչ ելույթում նշեց, որ սույն եզրակացությունը չի կարող հաստատել մեղադրյալի կողմից տուժողին հասցված ֆիզիկական ներգործությունը, քանի որ այն վերաբերում է տուժողի ոտքի ցավերին, որը կարող է կապված լինել բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ: Դատարանը արձանագրում է, որ սույն փորձագիտական եզրակացությամբ հստակ ամրագրված է, որ տուժողը գանգատվում է գլխացավերից:
Պաշտպանական կողմի առարկությունների համատեքստում Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև ցուցմունքների արժանահավատությանը, մասնավորապես վկա Ադրինե Միքաելյանի և մեղադրյալ Մերի Միքաելյանի ցուցմունքներին և արձանագրում, որ նշված մասնակիցների դատաքննական ցուցմունքները Դատարանի համար անարժանահավատ չեն ոչ միայն մյուս ապացույցների և հետ համակցված գնահատման տրամաբանությամբ, այլև հենց իրենց խոսքերի տրամաբանությունից ելնելով: Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի և վկա Ադրինե Միքաելյանի նախաքննական ցուցմունքների և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքերի միջև առկա են բացահայտ էական հակասություններ:
Դատարանը նախևառաջ անդրադառնում է վկա Ադրինե Միքաելյանի ցուցմունքին: Վկա Ադրինե Միքաելյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ Մարմնական վնասածքներից տեղյակ չէ, չգիտի՝ ինչպես են առաջացել, քանի որ ծեծկռտուք չի եղել:, /…/ Վարդուհին շատ վատ խոսքեր է ասել, հայհոյել է, սակայն իրենք ապտակ չեն հասցրել:: Մինչդեռ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ այդ ժամանակ ես գնացի և միջամտեցի, մասնավորապես փորձում էի բաժանել, և այդ նպատակով քաշքշել եմ Վարդուհուն, ինչպես նաև այդ քաշքշոցներից հետո ես նրան մեկ անգամ ապտակել եմ, քանի որ նա ինձ վատ խոսքեր էր ասում։: Դատաքննական ցուցմունքը հերքվում է նաև գ/թ 102-ում առկա դիմումով, որի վերաբերյալ հարց ուղղվեց նաև հարցաքննությոն ընթացքում։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Մերի Միքաելյանի ցուցմունքին, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Մերի Միքաելյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ Միջադեպի ժամանակ ինքը տուժողին ընդհանրապես չի դիպչել: Ինքը ոչ մեկի չի հարվածել: /…/, /…/ Մեղադրյալը հստակ նշեց, որ ապտակ և այլ ֆիզիկական ներգործություն չի եղել: /…/: Մինչդեռ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /…/ Այդ հարցի շուրջ վիճաբանեցի Գոհարիկ և Վարդուհու հետ, որի ընթացքում նշված տուն եկավ իմ քույրը՝ Անդրինե Միքայելյանը, որի ժամանակ Անդրինե Միքայելյանը ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածեց Գոհարիկի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ ես ձեռքերով մոտ 3-4 անգամ հարվածեցի Գոհարիկի մարմնի տարբեր մասերին /…/:
Վերոգրյալից պարզ է դառնում, որ չնայած այն հանգամանքին, որ և՛ վկան /Անդրինե Միքայելյանը/, և՛ մեղադրյալը հիմնական դատալսումների ընթացքում հերքել են մեղադրյալի կողմից տուժողի նկատմամբ ցանկացած ֆիզիկական ներգործություն իրականացնելը, այնուամենայնիվ, նախաքննության ընթացքում Անդրինե Միքայելյանը հստակ նշել է, որ քաշքշոցներ և նույնիսկ ապտակ է եղել, իսկ մեղադրյալ Մերի Միքաելյանը հստակ նշել է, որ 3-4 անգամ տուժողի մարմնի հատվածներին հարվածեր է հասցրել: Ավելին՝ հենց համանման ցուցմունքեր տվել են և՛ տուժողը, և՛ վկա Վարդուհի Սարգսյանը։ Արդյունքում բոլոր անձնային ապացույցներով հաստատվում է դեպքը, իսկ դրանց գերակշիռ մասով նաև՝ մեղադրյալի առնչակցությունը։ Մեղքը ապացուցվում է նաև հենց վերջինիս նախաքննական ցուցմունքով։
Ինչ վերաբերում է փորձագետի եզրակացությամբ վնասվածք արձանագրված չլինելու պնդումներին, Դատարանը փաստում է, որ ֆիզիկական ներգործության հաստատման համար ամենևին է անհրաժեշտ չէ եզրակացությամբ վնասվածքների արձանագրումը և վերոնշված ապացույցները բավարար են մեղադրյալի մեղքը ապացուցված համարելու համար։
Այսպիսով, Դատարանը, հաստատված համարելով հանցագործությունների կատարման մեջ Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը::
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները::
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: …»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Դատարանը, Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, հաշվի է առնում այն, որ վերջինս դիտավորությամբ կատարել է ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ ուղղված ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն, հանցագործության շարժառիթները, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի վրա ազդեցության հանգամանքը դատվածության և հետախուզման առկայության հարցման վերաբերյալ Ձև 8 տեղեկանք:
Դատարանը որպես մեղադրյալ Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ արձանագրում է խնամքին անչափահաս երեխայի առկայությունը:
Դատարանը մեղադրյալ Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրում:
Դատարանը, ըստ քրեական վարույթում առկա նյութերի, որպես Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ է դիտարկում այն, որ ըստ հայտարարության՝ ունի մշտական բնակության վայր, ըստ դատվածության վերաբերյալ Ձև 8 տեղեկանքի՝ երբևէ չի կանչվել քրեական պատասխանատվության կամ այլ կերպ արատավորված չի եղել:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ անդրադառնալով մեղադրյալ Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի՝ ազատության սահմանափակման ձևով:
Տվյալ դեպքում սահմանված պատիժը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Ազատության սահմանափակումը դատապարտյալին առանց ուսումնառությունից կամ աշխատանքից կտրելու տնային պայմաններում հսկողության տակ պահելն է:
2. Ազատության սահմանափակումը նշանակվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար` 6 ամսից 3 տարի ժամկետով: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, արգելում է հանցանք կատարած անձին այցելել տարբեր ժամանցային կամ այլ հաստատություններ, կազմակերպել, մասնակցել կամ այցելել որոշակի միջոցառումների կամ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը կամ որոշակի ժամերի բացակայել տնից: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, դատապարտյալի նկատմամբ սահմանում է սույն մասով սահմանված արգելքներից մեկը կամ մի քանիսը։
3. Դատարանի նշանակած արգելքները չեն կարող սահմանափակել դատապարտյալի հետ համատեղ բնակվող անձանց ազատության կամ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը։
4. Որոշակի ժամերի տնից բացակայելու արգելքը չի կարող պակաս լինել օրական 8 և չի կարող ավելի լինել օրական 12 ժամից:
/…/::
Այսպես, Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրյալի կատարած հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցագործության շարժառիթները և նպատակները, նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի վրա ազդեցության հանգամանքը, Մերի Ռաֆայելի Միքաելյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, անձը բնութագրող հանգամանքները, գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Ազատության սահմանափակման պայմաններում Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանին պետք է արգելել փոխել բնակության վայրը՝ առանց իրավասու մարմնի համաձայնության, ինչպես նաև պետք է արգելել 23:00-ից մինչև 07:00-ն ընկած ժամանակահատվածում բացակայել տնից:
Պատիժի կատարումը պետք է հանձնարարել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությանը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
- որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
- վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
- ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
- դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
- ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Անդրադառալով Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ գործում առկա արտավարութային փաստաթղթերը՝ պահել քրեական գործում:
Վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված՝ հաշվի առնելով այն հանագամանքը, որ մեղադրյալի վճարունակությոն վերաբերյալ տվյալներ Դատարանում առկա չեն:
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չէ, ուստի Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Ազատության սահմանափակման պայմաններում Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանին արգելել փոխել բնակության վայրը՝ առանց իրավասու մարմնի համաձայնության, ինչպես նաև արգելել 23:00-ից մինչև 07:00-ն ընկած ժամանակահատվածում բացակայել տնից:
Մերի Ռաֆայելի Միքայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատիժների կատարումը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությանը:
Վարույթում առկա ապացույցների տնօրինման հարցը լուծել ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և սույն դատավճռի պատճառաբանական մասով սահմանված կարգի:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ․ՍՄԲԱՏՅԱՆ