ԵԴ1/3472/01/24




ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«13» դեկտեմբերի 2024թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ` Դատարան), նախագահությամբ՝ դատավոր Տաթևիկ Մուրադյանի, գրավոր ընթացակարգով՝ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կարգի կիրառմամբ քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի՝ ծնված՝ 11.12.1989թ. Արմավիրի մարզում, ազգությամբ եզդի, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երեք անչափահաս երեխա, աշխատում է՝ Ֆրանսիայի Հանրապետությունում գտնվող՝ «Ռումազ Բատ» շինարարական ընկերությունում, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ Արմավիրի մարզի Երասխահուն գյուղի 10-րդ փողոցի 8-րդ տանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հոկտեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի տարածքում կատարված հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 70921724 քրեական վարույթը:
2024 թվականի նոյեմբերի 21-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Վ․ Սամսոնյանի որոշմամբ՝ թիվ 70921724 քրեական վարույթով Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2024 թվականի նոյեմբերի 26-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/3472/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նույն օրը թիվ ԵԴ1/3472/01/24 քրեական գործն էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել և 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին հանձնվել է դատավոր Տաթևիկ Մուրադյանին:
2024 թվականի նոյեմբերի 29-ին Դատարանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3472/01/24 քրեական գործով վարույթն ստանձնելու և համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ հարուցելու մասին։
Վարույթն իրականացվել է գրավոր ընթացակարգով և դատավճռի կայացման օր է նշանակվել 2024 թվականի դեկտեմբերի 13-ը:

2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն բանի համար, որ «նա հանդիսանալով Երևան-Փարիզ չվերթի «Տրանսավիա» ավիաընկերության ուղևոր, 2024 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 16:40-ի սահմաններում, գնացել է «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայան, որտեղ տեղեկացվել է, որ ուշանալու պատճառով չի կարող հաշվառում անցնել, ինչից հետո Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանը մոտեցել է «Էյրֆրանս» ավիաընկերության գրասենյակ և հանդիպելով օդանավակայանի տեղային տնօրեն Կիրիլ Անատոլիի Դեմենկոյին, ներկայացրել է խնդիրը, ով իրեն պարզաբանել է, որ չի հանդիսանում «Տրանսավիա» ավիաընկերության ներկայացուցիչը, սակայն տեղյակ է, որ նշված չվերթի հաշվառումն արդեն փակ է, քանի որ «Տրանսավիա» ավիաընկերությունը հաշվառումն ավարտում է չվերթից մեկ ժամ առաջ, որից հետո, Ռուսլան Ավդոյանը նշված չնչին առիթով, իր եսը մյուսներից վեր դասելու մոլուցքով տարված, ակնհայտորեն խախտելով վարքագծի համընդհանուր կանոնները, անթաքույց արհամարհական վերաբերմունք դրսևորելով հասարակությունում ընդունված իրավական և բարոյական նորմերի, «Տրանսավիա» ավիաընկերության կողմից հաստատված կանոնների նկատմամբ, իսկ հասարակության՝ «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի մեկնման սրահի վերին հարկում գործող տարբեր ավիաընկերությունների աշխատակիցների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անտեսելով նրանց ներկայությունն ու իր ընկերոջ՝ Թենգիզ Բշարի Ավդոյանի՝ իր գործողությունները դադարեցնելու հորդորները, տևական ժամանակ հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, այդ կերպ՝ խոչընդոտել «Էյրֆրանս» ավիաընկերության բնականոն աշխատանքը:»:

3. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Ուսումնասիրելով քրեական վարույթի նյութերը, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրական եզրակացությանը կցված է համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ նախաձեռնելու վերաբերյալ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի տարածքում կատարված հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Տիգրան Մուրադյանի կողմից 2024 թվականի նոյեմբերի 21-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ մեղադրյալը չի վիճարկում իրեն ներկայացված մեղադրանքի փաստական հիմքն ու իրավական գնահատականը և պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո կամավոր ցանկություն է հայտնել, որ դատարանում գործի քննությունն իրականացվի համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կարգով, ինչի վերաբերյալ քննիչը մեղադրյալի միջնորդության հիման վրա կազմել է համապատասխան արձանագրությունը, որը ստորագրել են քննիչը, մեղադրյալը և նրա պաշտպանը:
Մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու և վարույթի նյութերը դատարան հանձնելու մասին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Վ․ Սամսոնյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ արձանագրվել է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464․7-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ իրականացնելու հիմքերը և բացակայում են նույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված բացառող հանգամանքները։
Միասնական էլեկտրոնային տեղեկատվական համակարգում կատարված հարցման պատասխանի համաձայն՝ ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեի տվյալների շտեմարանում մեղսագրվող հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի ստացած եկամուտները բացակայում են։

4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ ավարտված կամ չավարտված հանցագործություններով համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի դեպքում նշանակվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը՝ առանց լրացուցիչ պատիժ և անվտանգության միջոց նշանակելու:
Դատարանը համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու պայմաններում ապացուցված է համարում մեղադրյալ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, ինչպես նաև գտնում է, որ մեղադրյալի արարքի նկատմամբ պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասը։
Դատարանը, հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասից հետևում է, որ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու դեպքում որպես պատիժ նշանակվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը՝ առանց լրացուցիչ պատիժ և անվտանգության միջոց նշանակելու, ուստի սույն դատական ակտով չի անդրադառնում պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներին, քանի որ մեղադրյալի նկատմամբ՝ որպես պատիժ ենթակա է նշանակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը։
Դատարանն արձանագրում է, որ միասնական էլեկտրոնային տեղեկատվական համակարգում կատարված հարցման պատասխանի համաձայն՝ ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեի տվյալների շտեմարանում մեղսագրվող հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի ստացած եկամուտները բացակայում են, ուստի Դատարանը գտնում է, որ տուգանքի չափը պետք է հաշվարկվի հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով։
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի նկատմամբ որպես պատիժ պետք է նշանակել տուգանք` հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ նրան պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն։
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-14-րդ կետերով նշված հարցերին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը սույն քրեական վարույթով բացակայում է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո պետք է վերացնել:
Դատարանը գտնում է նաև, որ վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալ Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանից ենթակա չեն բռնագանձման՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.9 հոդվածի 4-րդ մասի։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ, 347-349-րդ, 464.6-464.10-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթուղթը պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դա պահելու ամբողջ ընթացքում:
Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Ռուսլան Ալիխանի Ավդոյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները վերացնել:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԱԹԵՎԻԿ ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ