ԵԴ1/3445/01/24



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ՝
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

նախագահող դատավոր՝ Լ.Ալավերդյան
դատավորներ՝ Մ.Կիրակոսյան
Ս.Համբարձումյան

քարտուղարությամբ՝ Հ.Հակոբյանի
Ս.Եղիազարյանի

մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող՝ Ա.Մանուկյանի
մեղադրյալ՝ Ա.Արշակյանի
պաշտպան՝ Գ.Հովհաննիսյանի
տուժող՝ Ա.Ա----------------ի
տուժողի ներկայացուցիչներ՝ Խ.Ղանդիլյանի
Վ.Զաքարյանի

2026 թվականի մայիսի 21-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի և տուժող Ա---------- Վ----------------ի Ա-----------------ի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր՝ Ռ.Սմբատյան) 2025 թվականի հոկտեմբերի 30-ի դատավճիռը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Վարույթի ընթացքը.
2024 թվականի օգոստոսի 07-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Մալաթիայի բաժնի ՔՀԲ օ/լ Ս.Սարգսյանի կողմից կազմվել է Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածով ձերբակալելու մասին արձանագրությունը։
2024 թվականի օգոստոսի 07-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Սահակյանի կողմից կազմվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով թիվ 16189324 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին արձանագրությունը։
2024 թվականի օգոստոսի 07-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա․Գրիգորյանի կողմից որոշում է կայացվել Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածով ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի օգոստոսի 07-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա․Բաղդասարյանի կողմից որոշում է կայացվել Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի օգոստոսի 07-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա․Գրիգորյանի կողմից որոշում է կայացվել Ա---------- Վ----------------ի Ա---------------------ին տուժող ճանաչելու մասին:
2024 թվականի օգոստոսի 08-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի կողմից որոշում է կայացվել Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանքը կիրառելու մասին, որը նույն դատարանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 03-ի որոշմամբ երկարաձգվել է 2 ամիս ժամկետով:
2024 թվականի նոյեմբերի 12-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Ա․Մանուկյանի կողմից որոշում է կայացվել Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նոր քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա․Գրիգորյանի կողմից կազմվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով թիվ 16836524 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին արձանագրությունը։
2024 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա․Գրիգորյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 16189324 և թիվ 16836524 քրեական վարույթները միացնելու և նախաքննությունը թիվ 16189324 քրեական վարույթով շարունակելու մասին։
2024 թվականի նոյեմբերի 13-ին որոշում է կայացվել թիվ 16189324 քրեական վարույթից Արտաշես Արշակյանին մարմնական վնասվածքներ հասցնելու վերաբերյալ մասն անջատելու և անջատված մասը թիվ 16836624 վարույթով շարունակելու մասին։
2024 թվականի նոյեմբերի 14-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա․Գրիգորյանի կողմից կազմվել է թիվ 16189324 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Ա.Մանուկյանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու և վարույթի նյութերը դատարան հանձնելու մասին:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին քրեական վարույթը ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան)։
2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3445/01/24 քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 05-ին, 2025 թվականի մարտի 05-ին, 2025 թվականի հունիսի 05-ին և 2025 թվականի օգոստոսի 18-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշումներ են կայացվել Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը յուրաքանչյուր անգամ 3 ամիս ժամկետով երկարաձգելու մասին:
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հոկտեմբերի 30-ի դատավճռով վճռվել է՝ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով և պատիժ նշանակել ազատազրկում 14 /տասնչորս/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասով սահմանված կարգով վերացնել Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ թիվ ԵԴ1/2088/01/23 քրեական գործով 1/մեկ/ ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 07-ի որոշումը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նշանակված՝ 14 /տասնչորս/ տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 07-ի թիվ թիվ ԵԴ1/2088/01/23 դատավճռով 1/մեկ/ ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը և Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 14 /տասնչորս/ տարի 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնել անփոփոխ:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2024 թվականի օգոստոսի 07-ից:
Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանից բռնագանձել 111.953 ՀՀ դրամի չափով դատական ծախս:
Վարույթում առկա իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը լուծել ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և սույն դատավճռի պատճառաբանական մասով սահմանված կարգի: (…)»։
2026 թվականի հունվարի 22-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ տուժող Ա--------- Վ------------ի Ա--------------ի վերաքննիչ բողոքը:
2026 թվականի փետրվարի 02-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2026 թվականի փետրվարի 06-ին, նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2026 թվականի փետրվարի 09-ին:
Վերաքննիչ դատարանի 2026 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական նիստում քննության։

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված հանցակազմով այն արարքի համար, որ նա (...) 2024 թվականի օգոստոսի 7-ին՝ ժամը 10:00-ի սահմաններում, գտնվելով Երևան քաղաքի --------------------- շենքի ---------------- բնակարանում, կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանության և կռվի մեջ է մտել նույն պահին բնակարան եկած, իր և ընտանիքի հետ համատեղ նույն հասցեում բնակվող, իր համար մերձավոր ազգական համարվող եղբոր` Ա------------- Վ----------------ի Ա-----------------ի հետ, որի ընթացքում, գտնվելով բնակարանի խոհանոցում, Ա--------------- Ա--------------------ի կողմից իր և ընտանիքի անդամների հասցեին հայհոյանքներ հնչեցնելուց և աշխատանքային գործիքով իրեն հարվածելուց հետո, Ա----------------- Վ--------------------ի Ա---------------------ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ խոհանոցային կահույքի դարակից վերցրել է խոհանոցային դանակն ու հարվածներ հասցրել Ա------------ Ա-----------------ի մարմնի կենսական կարևոր նշանակություն ունեցող հատվածներին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով ձախ քունքային, ձախ քունքահետին-գագաթային շրջանների ծակած-կտրած վերքերի՝ հետին գագաթային շրջանում ոսկրի կորտիկալ շերտի վնասումով, կրծոսկրի շրջանի կտրած վերքի ձևով միջին ծանրության մարմնական վնասվածքներ, սակայն չի կարողացել ավարտին հասցնել դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունն իր կամքից անկախ հանգամանքներով, հաշվի առնելով, որ Ա---------------- Ա---------------ը ստացած մարմնական վնասվածքներից չի մահացել։ (...)»։

Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի՝ «Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«Տուժող Ա------------ Ա-------------------ը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանը հանդիսանում է իր հարազատ եղբայրը, դեմքից անցել է շատ ժամանակ մանրամասները չի հիշում, ինքը իր եղբոր հետ հաշտ է՝ «շիրաբարիշ» է: Դեպքի օրը ինքը ցանկացել է ապակին հանել, սակայն դա փշրվել է։ Իր արհեստանոցում եղած գործիքը միացրել է որպեսզի գործ անի, սակայն դրա արդյունքում ինքը հոսանքահարվել է և կպել իր եղբորը: Իր եղբայրը իրեն չի հարվածել, նույնիսկ երբ հոսանքը իրեն խփել է, իր եղբայրը փորձել է օգնություն ցույց տալ: Երբ հոսանքը իրեն խփել է, այդ ժամանակ իր եղբայրը և ընտանիքի մյուս անդամները գտնվել են խոհանոցում, առավոտյան ժամը 8-ի կողմերն է եղել: Ինքը չիգիտի դանակը այդ ժամանակ ինչու էր իր եղբոր ձեռքին, սակայն երբ հոսանքը իրեն խփել է ինքը ընկել է եղբոր վրա: Իր եղբայրը որևէ դիտավորություն չի ունեցել իրեն հարվածելու: Դրանից հետո իր եղբայրը ներողություն է խնդրել, զանգել շտապ օգնույթյուն, նրան թվացել էր, թե նա է հարվածել: Նշեց նաև, որ մի քանի օր առաջ էլ է հոսանքը խփել, ինքը ընկել է և գլուխը խփել պատին, սակայն բժշկական օգնության չի դիմել: Այդ օրը ինքը մեկ հարված է ստացել, մյուս հարվածները դրանից միքանի օր առաջ է եղել: Ինքը և իր եղբայրը շատ լավ հաաբերություններ ունեն, իրենց մեջ որևէ խնդիր չկա: Իրենք Դդմաշենում ունեն հողատարածք, սակայն դա պատկանում է իր եղբորը, ինքը դրա հետ կապ չունի, դեպքի օրը այդ հողատարածքի վերաբերյալ որևէ խոսակցոթյուն չեն ունեցել: Դեպքի օրը իր եղբայրը իրեն չի հայհոյել, որևէ նման խոսակցոթյուն չի ունեցել: Գլխի հատվածում է մեկ հատ հարված եղել, ինքը չգիտի քունքը որն է: Ինքը բանակում ծառայելու ժամանակ հոգեբուժական հիվանդանոցում է պարկել, դրանից հետո էլ է խնդիրներ առաջացել: Ինքը ունի հիշողության խնդիր, սակայն պնդում է, որ հիշում է դեպքը և ասել է ճշմարտությունը: Նախաքննական ցուցմուքը ինքը կարդացել է, որը չի համապատասխանում իրականությանը:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը, որոշում կայացրեց թույլատրել հրապարակել տուժող Ա-------------- Ա--------------------ի նախաքննական ցուցմունքը:
2024 թվականի օգոստոսի 12-ին Ա--------------- Ա------------------ը որպես տուժող ի թիվս այլնի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2024 թվականի օգոստոսի 6-ին ինքն ու Արտաշեսը մի փոքր խոսակցություն են ունեցել կապված Դդմաշեն գյուղի տան հետ, մասնավորապես՝ այնտեղ առկա կարտոֆիլի հորը փլվել էր, ու անհրաժեշտություն կար այն նորոգելու, սակայն Արտաշեսն ասել է, որ ի վիճակի չէ ու այդպես խոսակցություն է եղել, նրան ասել է, որ ինչքան թողեն այդքան կմնա ու մի փոքր զայրացած տանից դուրս է եկել ու այնպես է ստացվել, որ գիշերել է ավտոտնակում։ Արդեն հաջորդ օրը, օգոստոսի 7-ի առավոտյան, երբ բարձրացել է բնակարան, նկատել է, որ Արտաշեսի ննջասենյակի ապակին գտնվում է ճաքած վիճակում, գործիքները վերցրել է, որպիսի այն հանի իր տեղից ու փոխարինի, այդ ընթացքում ապակին ամբողջությամբ ճաքել է ու այդ իսկ պատճառով մուրճով փորձել է հարվածել, որպիսի մանր կտորներով դուրս բերի շրջանակից, ու այդ պահին ապակին ամբողջությամբ կոտրվել է: Դրանից հետո Արտաշեսը իրեն հայհոյել է, ասելով յոբ տվացու մած. ու ինքն էլ նրան նույն հայհոյանքը տալով գնացել է դեպի խոհանոց, գործիքները իրենց տեղում դնելու նպատակով, այդ ընթացքոմ Արտաշեսը մտել է խոհանոց, ասել, որ տանը կին ու երեխա կա ինչու է հայհոյում, ինքն այդ պահին կռացած գործիքներն է տեղավորել, միաժամանակ ձախ կողմից՝ Երեսի հատվածում, ինչ որ բան է զգացել ծակոց կարծես ու գլխով դեպի պատը հենվել, այդ ժամանակ նկատել է, որ արնահոսում է, ու եղբայրը՝ Արտաշեսը միանգամից ասել է, կներս էս ինչ արեցի ու փաթաթվել իրեն, ասել է սպասի շտապ օգնություն զանգեմ, ոստիկանություն զանգեմ, սկզբում չի հասկացել թե ինչ է կատարվում, հետո հասկացել է, որ եղբայրը առանց հասկանալու խոհանոցից դանակ է վերցրել ու իրեն վնասվածքներ հասցրել, իր կարծիքով դա միտումնավոր չի արել, չի հասկացել թե ինչ է անում։ Մի խոսքով կատարվածից հետո Արտաշեսը ահանզագել է շտապ օգնություն այնուհետև ասել, որ ոստիկաններին էլ է զանգել, բժիշկներն եկել են ու իրեն տեղափոխել Աստղիկ բուժկնետրոն։ Իր և եղբոր փոխհարաբերությունները մշտապես գտնվել է լավ վիճակում, նրան թե նախորդող թե դեպքի օրը որևէ հարված չի հասցրել, չգիտի որտեղ և ինչ հանգամանքենրում է վնասվածքները ստացել, կնոջ վերաբերյալ ոչինչ չի ասել, որևէ ավելորդ բան չի եղել, ոչ կլյոչով ոչ էլ մուրճով նրան չի հարվածել, ապակին միտումնավոր չի կոտրել, իսկ ինչ վերաբերվում է մեր Դդմաշեն գյուղի տանը, ապա որևէ կիսելու բան չունեն:
Ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին նշեց, որ նման բան չի եղել, ապակու ճաքը շուտ է եղել: Դդմաշենում գտնվող հողատարածքի վերաբերյալ իրենք խոսակցություն չեն ունեցել, ինքը երեխաներ չունի այդ հողը իրեն պետք չէ, ինքը որ կարողանա նույնիսկ դրա վրա կավելացնի, որևէ հայհոյանքներ այդ օրը չեն եղել: Նախաքննական ցուցմունքը չի համապատասխանում իրականությանը, ճիշտը ներկայումս ինքը հայտնել է Դատարանում:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 135-140, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հ--------- Օ--------------ը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի օրը գտնվել է աշխատանքի վայրում՝ Մալաթիայի ոստիկանությունում, ահազանգ է ստացել Արտաշես Արշակյանից, ով հայտնել է, որ իր եղբորը դանակով հարվածել է: Այդ մասին ինքը զեկուցել է իր վերադասներին, որից հետո մեկնել է դեպքի վայր: Դեպքի վայրում պարզել է, որ Արտաշես Արշակյանի հայտնածը համապատասխանում էր իրականությանը, Ա------------- Ա---------------ը գտնվում էր տան խոհանոցում՝ կքանստած վիճակում, իսկ Արտաշես Արշակյանը հայտնել է, որ ինքն է դանակով հարվածել եղբորը: Մարմնական վնասվածքներ նկատել է գլխի հատվածում, վերքը արնահոսում էր: Շտապ օգնություն են կանչել, որը Ա-------------- Ա------------------ին տեղափոխել է հիվանդանոց, սակայն չգիտի թե որ հիվանդանոց են տեղափոխել: Ինչքանով որ հիշում է, վիճաբանությունը ծագել էր կենցաղային հարցի շուրջ՝ ապակին ճաքելու վերաբերյալ, իր հիշելով այդ մասին իրեն հայտնել է Արտաշեսի կինը: Այդ ժամանակ տուժողը որևէ բան չի ասել իր կարծիքով իվիճակի չէր նաև բան ասելու, Արտաշեսն էր պարբերաբար հայտնում, որ հենց ինքն է դանակով հարվածել: Նշեց, որ Արտաշեսը բջջային հեռախոսից զանգահարել է իր անձնական հեռախոսահմարին, հայտնեց նաև, որ Արտաշեսը հոգեկան խնդիրներ ունի և քանի որ ինքն է սպասարկում այդ տարածքը պրոֆիլակտիկ հսկողություն իրականացնելու նկատակով իր անձնական համարը ունեցել է Արտաշեսը: Նախկինում նման դեպքեր չեն արձանագրվել:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Ա----------- Ղ----------------ը հիմնական դատալսումների ընթացքում հայտնեց, որ հանդիսանում է մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի կինը և օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վ---------------- Ա------------------ը հիմնական դատալսումների ընթացքում հայտնեց, որ հանդիսանում է մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի դուստրը և օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Է---------- Ա------------------ը հիմնական դատալսումների ընթացքում հայտնեց, որ հանդիսանում է մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի դուստրը և օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Բ--------------- Ա---------------ը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի մասին հաջորդ օրն է իմացել, Ա----------------ը և Արտաշը իր լավ հարևաններն են, ցավում է, որ նման դեպք է տեղի ունեցել: Դեպքի մասին իմացել է, որ Ա---------------ը վնասվածքներ է ստացել և տեղափոխվել հիվանդանոց, այդ մասին իմացել է հարևաններից: Հիվանդանոցում տեսել է Ա----------------ին, ով իրեն ասել է, որ պատահական հարված է եղել, ինքը առողջություն է մաղթել: Ինքը ձայներ է լսել և տեսել է, որ բաց է Արտաշեսենց տան դուռը։ Իրեն հրավիրել են սուրճ խմելու: Այս պահի դրությամբ չի հիշում եղբայրները ինչ թեմայի շուրջ էին խոսում: Իր հիշելով իրենց Սևանում գտնվող տան թեմայով էին խոսում: Ինքը չգիտի արդյոք նրանք ալկոհոլի ազդեցության տակ էին, թե՝ ոչ: Ինքը և Ա---------------ը դուրս են եկել իրենց տանից, ինքը գնացել է տուն, իսկ Ա-----------------ը իր գործերով:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց թույլատրել հրապարակել վկա Բ------------------- Ա--------------------ի նախաքննական ցուցմունքը:
2024 թվականի օգոստոսի 19-ին վկա Բ------------------ Ա-------------------ը որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին որ 2024 թվականի օգոստոսի 7-ին, առավոտյան ժամը 9-ին տանից դուրս է եկել և վերադրաձել է արդեն հաջորդը օրը ժամը 01:30-ին ու գալուց հետո է տեղեկացել, որ Արտաշեսը Ա---------------ին դանակով հարվածել է, ոստիկանություն և շտապ օգնություն է եկել։ Այսինքն այդ օրվա մասին որևէ տեղեկություն չունի, ինչ էլ գիտի իմացել է հարևանների հետ խոսակցության արդյունքում: Դրա նախորդ օրը՝ օգոստոսի 6-ի երեկոյան, երբ գտնվել է տանը, Ա---------------ի և Արտաշեսի վիճաբանության ձայները լսելով տանից դուրս է եկել, և քանի որ դուռը բաց էր միանգամից ներս է մտել որպիսի հանդարտեցնի, խոսում էին իրենց Սևանում գտնվող տան մասին, մեկն ասում էր իմն է, մյուսն ասում էր իրենն, դա է հիշում, այդ պահին որևէ ծեծկոտուք չի տեսել, միայն նրանց վիճաբանությունն է եղել, նրանցից ոչ մեկի վրա վնասվածք չի տեսել, չի կարող ասել, եղել են թե ոչ: Այսպես բնակարան մտնելուց հետո նրանց հանդարտեցրել է, ասելով որ եղբայրներ են ու չարժի նման կերպ հարցերը լուծել, 2-ն էլ գտնվելն են ալկոհոլի ազդեցություն տակ ու Ա----------------ին համոզել է, որ իջնի բակ ծխելու ու վերջինս իրեն լսելով բնակարնից դուրս է եկել ու ինքն էլ վերադարձել է իր բնակարան: Նրանց բնակարանում գտնվելը տևել է երևի թե 2-3 րոպե: Այդ պահին միայն ինքն է եղել ներսում, հարևաններից եթե չի սխալվում շքամուտքում էին, բայց թե ովքեր էին հստակ չի հիշում։ Եղբայրները իրար հետ ինչ հաճախականությամբ են վիճում չի կարող ասել, քանի որ տանը շատ քիչ է լինում ու դրանով պայմանավորված չի կարող ասել:
Ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո, պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին նշեց, որ ինքը դեպքի մասին իմացել է հարևաններից, շատ տարբեր խոսակցություններ է լսել: Ինչ վերաբերում է ալկոհոլ օգտագործած լինելուն, հիշում է, որ սեղանին որոշ բաներ կար դրած, հնարավոր է խմիչք էլ է դրված եղել, սակայն ինքը չէր կարող ստուգել խմած էին, թե՝ ոչ: Երբ ինքը մտել է խոսակցություն էր գնում, ինքը ասել է, որ երկու եղբայր եք հետո կխոսեք, սուրճ է խմել նրանց տանը, որից հետո Ա-------------ի հետ տանից դուրս են եկել ծխելու, ինքը գնացել է տուն, իսկ Ա--------------ը՝ իր աշխատանքին: Դեպքի հաջորդ օր տեսել է Ա--------------ին հիվանդանոցում՝ գլոխը կապած, հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Ա-----------------ը հայտնել է, որ գործ անելուց է եղել: Ա---------------ը և Արտաշեսը չեն վիճաբանել, այլ պարզաբես խոսում էին իրենց տան վերաբերյալ, առաջին անգամ ինքը էր տենց խոսակցություն լսել:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 181-184, դատական նիստի արձանագրությունը/
Փորձագետի թիվ 2143 եզրակացության համաձայն, Ա--------------- Ա----------------ի մարմնական վնասվածքներն ըստ ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի տվյալների՝ ձախ քունքային, ձախ քունքահետին գագաթային շրջանների ծակած-կտրած վերքերի՝ հետին գագաթային շրջանում ոսկրի կորտիկալ շերտի վնասումով, կրծոսկրի շրջանի կտրած վերքի ձևով պատճառվել են սուր, ծակող-կտրող գործիքով կամ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետին, որոնք առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 210-211, դատական նիստի արձանագրությունը/
Փորձագետի թիվ 78 եզրակացության համաձայն, Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանը տառապել և տառապում է անձի օրգանական խանգարում։ Էպիլեպսիա` անձի բնութագրական փոփոխություններով, որը չի ուղեկցվում ակտիվ հոգեախտաբանական ախտանիշներով, զառանցական մտքերով, ընկալման խանգարումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս լիովին զրկեր և զրկի նրան գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, նշանակությունը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք, սակայն սահմանափակում է այն: Իրավախախտումը կատարելիս փորձաքննովող չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը կարող էր զրկել նրան գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, իրավախախտմանը նախորդող ժամանակահտավծում՝ նախորդ օրը, փորձաքննվողը գտնվել է ալկոհոլ գործածած վիճակում։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին հարկ է ճանաչել սահմանափակ-մեղսունակ:
/տե՛ս 2-րդ հատոր գ.թ. 93-98, դատական նիստի արձանագրությունը/
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ, Աստղիկ բուժկենտրոնից առգրավված քրեական վարույթով տուժող Ա------------- Վ-----------------ի Ա------------------ի` 07.08.2024 թ.-ի դեպքի ժամանակ հագին եղած հագուստները` մասնավորապես սև երանգի գծավոր կիսաթե շապիկը, որի թե դիմային, թե` հետին մակերեսներին առկա էին արնանման հերթեր, մուգ կապույտ երանգի սպորտային տաբատը՝ արնանման հետքերով և մեկ հետ` կտորից հողաթափը, որի վրա նույնպես առկա էին արնանման հետքեր, ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
/տե՛ս 2-րդ հատոր գ.թ. 8-9, դատական նիստի արձանագրությունը/
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ, Երևան քաղաքի ---------------------------- շենքի --------------------- բնակարանում կատարված դեպքի վայրի զննությամբ՝ բնակարանի ննջասենյակի ձախակողմյան պատի դիմաց՝ գետնից հայտնաբերված և վերցված 32 սմ ընդհանուր երակարությամբ, 19 սմ շեղքի երկարությամբ խոհանոցային դանակը, բնակարանի տարբեր հատվածներից՝ մասնավորապես միջանցքի հատակից, հյուրասենյակում առկա սեղանի վրայից, խոհանոցում առկա լվացարանից և խոհանոցի վերջնամասում առկա փակ պատշագմբի հատակից, հայտնաբերված և վերցված թվով 4 արնանման հետքերը, ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
/տե՛ս 2-րդ հատոր գ.թ. 19-20, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դեպքի վայրի զննության արձանագրության համաձայն, ձերբակալված Արտաշես Արշակյանի և Ա------------- Ղ--------------------ի մասնակցությամբ կատարվել է դեպքի վայրի զննություն Երևան քաղաքի -------------------------------- շենքի ------------ բնակարան հասցեում, որի ընթացքում` բնակարանի տարբեր հատվածներում` հայտագրվել են արնանման հետքեր, բնակարանից վերցվել է հանցագրծության գործիք դանակը, որն ըստ մասնակից Արտաշես Արշակյանի հանդիսանում է այն խոհանոցային դանակը, որով 2024 թվականի օգոստոսի 7-ին կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ հարվածել է եղբորը՝ Ա---------------- Ա--------------------ին, բացի այդ դեպքի վայրի զննությամբ վերցվել են մուրճն ու «կլյուչը», որով Ա------------- Ա-------------------------ը կոտրել է բնկարանի ննջասենյակի պատուհանի ապակին, բացի այդ հարվածել է Արտաշես Արշակյանին:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 19-23, դատական նիստի արձանագրությունը/
«Աստղիկ» բուժկենտրոնից առգրավում՝ կատարելու մասին արձանգրության համաձայն, առգրավվել են Ա---------------- Վ--------------------ի Ա-----------------------ի 07.08.2024 թվականին հագին եղած հագուստները` մասնավորապես սև երանգի գծավոր կիսաթև շապիկը, որի թե դիմային թե հետին մակերեսներին առկա էին արնանման հետքեր, մուգ կապույտ երանգի սպորտային տաբատը՝ արնանման հետքերով և մեկ հատ կտորից հողաթափը, որի վրա նույնպես առկա էին արնանման հետքեր:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 31-33, դատական նիստի արձանագրությունը/
«Աստղիկ» բուժկենտրոնի կրիմինալ դեպքերի մատյանի զննության արձանգրության համաձայն 2024 թվականի օգոստոսի 7-ին նշված բուժկենտրոն շ/օ 74-րդ խումբը Երևան քաղաքի -------------------------------շենքի ---------------- բնակարանից տեղափոխել է Ա---------------- Վ-----------------ի Ա----------------------ին՝ ծնված 07.03.1966 թ. ախտորոշումը՝ դեմքի և գլխի շրջանի կտրած-ծական վերքեր, որոնք ըստ շ/օ բժշկի հայտարարության ստացել է միևնույն հասցեում` դանակահարության հետևանքով։
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 28, դատական նիստի արձանագրությունը/
Արգրավում կատարելու մասինարձանագրության համաձայն, Աստղիկ բուժկենտրոնից առգրավվել են Ա--------------- Վ-------------------ի Ա--------------------ի վերաբերյալ կազմված բժշկական փասատթղթերը:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 129-131, դատական նիստի արձանագրությունը/
Զննություն կատարելու մասին արձանգրության համաձայն, զննության է ենթարկվել «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ից ստացված 07.08.2024 թվականի՝ ժամը 10:25-ին, ------------------------------- բջջային հեռախոս համարից 1-03 օպերատիվ ծառայությունում գրանցված կանչի ձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակը, որի արդյունքում պարզվել է, որ Արտաշես Արշակյանը ահազանգելով շտապ օգնություն, հայտնում է, որ դանակով մարդու է հարվածել, կարող է մահանալ։
Դատական նիստի ընթացքում հետազոտվել է հեռախոսազանգի ձայնագրությունը:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 173-174, դատական նիստի արձանագրությունը/
Զննություն կատարելու մասին արձանգրության համաձայն, զննության են ենթարկվել «Վիվա Արմենիա» ՓԲԸ-ից ստացված Ա--------------- Ա-------------------ի կողմից շահագործվող -------------------------բջջային հեռախոսահամարի և Տելեկոմ Արմենիա ՓԲԸ-ից ստացված Արտաշես Արշակյանի կողմից շահագործվող ----------------------- բջջային հեռախոսահամարի, քննության հետաքրքրող ժամանակահատվածի հեռախոսազանգերի, տեղակայման հասցեների վերաբերյալ տեղեկատվություն պարունակող լազերային սկավառակները, որի արդյունքում պարզվել է, որ 2024 թվականի օգոստոսի 7-ին 2 հեռախոսհամարներից էլ կատարվել են ելքային զանգեր 1-03` շտապ օգնության հեռախոսհամարին, բացի այդ սպասրկվել են միևնույն տարածքում գտնվող ալեհավաք կայանների կողմից։
/տե՛ս 2-րդ հատոր գ.թ. 74-76, դատական նիստի արձանագրությունը/
Զննություն կատարելու մասին արաձանգրության համաձայն, զննության է ենթարկվել «Աստղիկ» բուժկենտրոնից առգրավված Ա--------------- Վ-------------------ի Ա------------------ի 07.08.2024 թվականին հագին եղած հագուստները՝ մասնավորապես սև նրանգի գծավոր կիսաթև շապիկը, որի թե դիմային թե հետին մակերեսներին առկա էին արնանման հետքեր, մուգ կապույտ երանգի սպորտային տաբատը՝ արնանման հետքերով և մեկ հետ կտորից հողաթափը, որի վրա նույնպես առկա էին արնանման հետքեր:
/տե՛ս 2-րդ հատոր գ.թ. 5-7, դատական նիստի արձանագրությունը/
Արտավարութային փաստաթուղթը որպես ապացույց ճանաչված՝ «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ից ստացված, «Վիվա Արմենիա» ՓԲԸ-ից և «Տելեկոմ Արմենի» ՓԲԸ-ից ստացված լազերային սկավառակներով:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 175, 2-րդ հատոր գ.թ. 77, դատական նիստի արձանագրությունը/
Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին ձերբակալելու և անձնական խուզարկության ենթարկելու վերբերյալ կազված արձանգրություններ։
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 7-8, դատական նիստի արձանագրությունը/
Մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ խոհանոցում՝ դանակը ձեռքը, դուդուկի «ղամիշ» էր մշակում, և այդ ժամանակ, երբ պատուհանը կոտրվել էր, եղբորը հարցրել է, թե ինչ է պատահել։ Պատուհանը կոտրվել է, եղբայրը ասել է «սուս», քանի որ իր վրա էր ընկել պատուհանի կտորներից։ Այդ ընթացքում, երբ «ղամիշ» էր մշակում, սրիչը միացրած է եղել, եղբայրը մոտեցել է սրիչին և հենց այդ պահին միանգամից Ա-----------------ը ընկել է իր վրա։ Նշեց, որ հետո, երբ եղբորը հարցրել է թե ինչու նման կերպ պահեց իրեն, եղբայրը պատասխանել է, որ երբ նա մոտեցել էր սրիչին՝ հոսանքահարվել է, դիտավորություն չի ունեցել, քանի որ «իրար հետ ինչ-որ բան չունեն կիսելու»: Հայտնեց, որ նա եղբորը հարվածելուց հետո ընկել է գլուխը խփել է խոհանոցի սեղանին և կորցրել է գիտակցությունը: Գիտակցության գալուց հետո, արագ մոտեցել է եղբորը, ներողություն խնդրել կատարվածի համար, ասել է, որ դիտավորություն չի ունեցել հարվածել եղբորը և չգիտի թե ինչպես նման բան կատարվեց, եղբայրը ասել է «գիտեմ, որ դիտավորյալ չես արել»: Այդ պահին վազել է և զանգահարել է Շտապ օգնություն և ոստիկանություն և այդ ամենով նա ցույց է տվել, որ զղջում է կատարվածի համար և չի հասկացել այդ պահին թե ինչ է անում: Հայտնեց, որ երբ ոստիկանները եկել են, նա այդ ժամանակ փորձում էր օգնություն ցուցաբերել եղբորը, դրանից հետո եղբորը տեղափոխել են հիվանդանոց, նա ցանկացել է եղբոր հետ գնալ հիվանդանոց, սակայն ոստիկանները թույլ չեն տվել: Նշեց նաև, որ նա այդ ընթացքում քննիչին հայնտել է, որ հիվանդ է՝ էպիլեպսիայով, չի հերքում կամ հաստատում իր կողմից ցուցմունք տալու կամ չտալու հանգամանքը, քանի որ այդ ժամանակ նա գտնվել է հոգեպես անհավասարակշիռ վիճակում և չի գիտակցել թե ինչ է գրել կամ խոսել: Հայտնեց, որ երբ նրան ոստիկանները իջեցրել են ներքև, ինքը մի քանի անգամ վատացել է և նրան տեղափոխել են հիվանդանոց, որից մի քանի ժամ անց կինը բերել է իր 2-րդ կարգի հաշմանդամության թղթերը և ցույց տվել այնտեղ: Վերականգնվելուց հետո նրան տեղափոխել են «ԿԵՊԵԶԵ», այնուհետև քրեակատարողական հիմնարկ՝ մինչ օրս:
Պաշտպանի այն հարցին, որ եթե նա, ըստ իր խոսքերի, դիտավորություն չի ունեցել իր եղբորը հարվածելու, ապա ինչպես կմեկնաբանի իր հետևյալ արտահայտությունը, երբ նա զանգահահարել Է և ասել բառացի՝ «մարդ եմ խփել, կարողա մեռնի, շուտ եկեք»:
Մեղադրյալը պատասխանեց, որ իր նպատակը մեկ րոպե շուտ եղբոր կյանքը փրկելն էր, այդ իսկ պատճառով նման կերպ է արտահայտվել։ Բացի այդ, նա այդ պահին եղել է «կոմայի» մեջ և չի գիտակցել թե ինչ է խոսում:
Շարունակելով հարցաքննությունը, մեղադրյալը հայտնեց, որ լսելով կոտրված ապակու ձայնը, գնացել է խոհանոց և եղբորը հարցրել, թե ինչ եղավ, այդ ժամանակ եղբայրը պատասխանել է «սուս է» և ապակու կոտրվելու կապակցությամբ ասել է «ես սրա...» հայհոյանք հնչեցրել, այդ ժամանակ նա ասել է կամաց խոսիր Ա-------------ն և երեխաները տանն են, եղբայրն էլ պատասխանել է, որ լրիվ մոռացել էր այդ մասին: Եղբայրը գնացել է սրիչի մոտ, դրանից հետո, ըստ մեղադրյալի խոսքերի, եղբայրը՝ «միանգամից եկավ վրես», որից հետո նա ընկել է, հետո վեր է կացել, տեսել եղբորը վրա արյան հետքեր, տեսնելով այդ ամենը եղբորը ասել է «կներես՝ դիտավորյալ չեմ արել», եղբայրը պատասխանել է «գիտեմ, որ դիտավորյալ չես արել, գիտեմ»: Հայտնեց, որ եթե ցանկություն ունենար դիտավորյալ խփելու՝ կխփեր, բայց իր եղբոր վրա ոչ թե հարվածի հետքեր էր, այլ «ճղվածքի» հետքեր: Այն պահը թե ինչպես է հարվածել եղբորը, ոչինչ չի հիշում։ Քանի որ ոչինչ չի հիշում չի կարող հերքել կամ հաստատել իր ձեռքում դանակի առկայությունը կամ բացակայությունը, միայն հերքում է իր եղբոր հանդեպ ինչ-որ արարք կատարելու դիտավորությունը: Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը սխալ է, քանի որ այն ժամանակ չի գիտակցել թե ինչ է խոսում, իսկ ցուցմունք տալու պահին էլ հայտնել է քննիչին, որ էպիլեպսիայով հիվանդ է և իրեն հոգեբան է անհրաժեշտ:
Դատարանի այն հարցին թե ինչ ցուցմունք է տվել նախաքննության ընթացքում արդյոք հիշում է, որ ասում է սխալ է, պատասխանեց, որ «ինչ ասես ասել եմ», բայց հստակ չի հիշում ինչ է ասել, միայն կարող է հստակ ասել, որ իրականությանը չի համապատասխանում այն, որ նա դիտավորությամբ ցանկացել է զրկել եղբորը կյանքից:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց թույլատրել հրապարակել մեղադրյալի նախաքննական ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծնված օրվանից բնակվում է Երևան քաղաքի --------------------------------- շենքի ------------------- բնակարանում: Նույն հասցեում իր հետ բնակվում են նաև եղբայրը` Ա--------------- Ա---------------------ը, կինը՝ Ա--------------- Կ------------------ը և իր երկու անչափահաս աղջիկները Վ----------------ն և Է-----------------ը։ Եղբոր հետ տևական ժամանակ չի խոսել, քանի որ վերջինս քրոջ՝ Սուսաննային նեղացրել է ու իրենից էլ պահանջել է որ նրա հետ շփում չունենա։ Ու այդ թեմայով նրա հետ վերջնական խոսակցություն է ունեցել սույն թվականի մարտի 7-ին ու այլևս միասին չեն շփվել, նույն հարկի տակ ապրելով: Սույն թվականի օգոստոսի 3-ին կամ 4-ին եղբայրը կնոջն ասել է, որ իր հետ ցանկություն ունի բարիշելու ու այդ ամենը լսելով շատ է ուրախացել, քանի որ վերջի վերջո եղբայրն է ու իրեն դուր չի եկել միմյանցից նեղանալու փաստը։ Այդ օրը միասին նստել ու խմել են: Հայտնել է նաև, որ նախքան բարիշելը Ա------------------ի հեախոսային խոսակցությունն է լսել, երևի թե օգոստոսի 1-ին կամ 2-ին, խոսել է հորեղբորս տղայի Հարութի հետ և նրանց խոսակցությունից հասկացել է, որ Ա-----------------ին սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող ---------------------------------------------- տնից, ցանկանում է մաս տալ, ու այդ ամենն իրենն զայրացրել է, քանի որ դրանից բացարձակ տեղյակ չի եղել, սակայն այդ պահին որևէ ուշադրություն չի դարձրել ու չի արձագանքել: 2024 թվականի օգոստոսի 6-ին, իր բնակարան են եկել սոցապ աշխատողներ, քանի որ թե ինքը թե կինը ունեն առողջական խնդիրեն, ու ինքը ստանում է թոշակ 37.500 ՀՀ դրամի չափով, ցանականցել է, որ կնոջն էլ որևէ օգնություն տան, քանի որ դա է իրենց միակ ապրուստի միջոցը: Այդ ժամանակ եղբայրը` Ա-------------------ը տեսնելով աշխատակիցներին, նրանց մոտ ասել է, որ ինքն է պահողը ու ինչու է 35 տարվա մեջ առաջին անգամ դիմում նրանց։ Պատասխանել է, որ անիմաստ բաներ է խոսում։ Իսկ աշխատողների գնալուց հետո, շրջվել ու կնոջն ասել է, որ իրենից բաժանվի նրա համար մի լավ ամուսին կգտնի: Այդ խոսքի վրա սկել է վիճել նրա հետ, ու բանը հասել է կռվին, միմյանց փոխադարձ հարվածներ են հասցրել, Ա---------------ը մասնավորապես հարվածել է իր դեմքի տարբեր հատվածներին, ոտքերին, կրծքավանդակին, ինքն էլ մի քանի հարված է հասցրել նրա ուսերի հատվածներին, անկանոն է խփել։ Դրանից հետ Ա-----------------ը գնացել է տանից և գիշերը չի եկել; Արդեն առավոտյան, երբ ինքը, կինն ու երեխաները գտնվել են ննջասենյակում, Աթրուրը եկել է տուն, մուրճով կոտրել ննջասենյակի պատուհանի ապակին, ու բարձրաձայն ասել, որ ինքը ոնց ասի տենց է լինելու, այնուհետև հայհոհեյել, ասելով` «․․․ Ձեր լավը» դրանից հետո մուրճը դրել է, վերցրել 32 համարի «կլյուչը» ու դրանով հարվածել իր գլխի հետևի հատվածին` ինքը դեռ պառկած է եղել ու կրկին միևնույն հայհոհայնքը տվել; Դրանից հետո դուրս է եկել ննջասնեյակից ու շարունակել հայհոյել, տեղերից վեր է կացել և ննջասենյակից դուրս գալով հարցրել, թե ինչ է խոսում, ինչու է երեխաների ու կնոջ մոտ նման հայհոհայնքներ տալիս, ինչից հետո Ա-----------------ը պատասխանել է, որ լավ է անում ու նույն կլյուչով ևս մեկ անգամ հարվածել է գլխին՝ էլի հետնամասին, այդ ժամանակ գտնվել են խոհանցում, աջ ձեռքը գցել է դեպի ցանցը, որտեղ առկա են եղել դանակներ ու պատառաքաղներ ու այնտեղից վերցնելով խոհանոցային դանակը, մի քանի հարված է կատարել Ա--------------------ի դեմքի գլխի ուղղությամբ, այդ պահին ուղղակի համբերությունը սպառվել էր, քանի որ անչափահաս երեխանների ու կնոջ մոտ անբարոյական արտահայտություններ է արել, հարվածներ է հասցրել իրեն, ու ինքն էլ չի հասկացել թե ինչ է կատարվում, դրանից հետո նկատելով, որ Ա----------------ի վիճակը լավ չի, ինքն անձամբ է զանգահար թե շտապ օգնություն, թե ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Ա------------------ն իրեն հասցրել է ու անգիտակից ու առանց հասկանալու է արել այդ ամենը:
Մեղադրյալը նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հայտնեց, որ նման ցուցմունք է տվել, քանի որ գտնվել է հոգեբանական վատ վիճակում: Հայտնեց, որ ցուցմունքը տվել է առանց հասկանալու, եթե գիտակցեր նման ցուցմունք չէր տա: Նշեց նաև, որ նրան որևէ մեկը չի ուղորդել նման ցուցմունք տալու համար:
Դատարանի հարցին, ի պատասխան հայտնեց, որ եղբոր հետ ունեցել են արտակարգ լավ հարաբերություններ, թեպետ տուն է կարող է և լինեին խռովություններ, իսկ ինչ վերաբերում է Դդմաշենի իրենց տանը, նշեց, որ եղբոր հետ տան հետ կապված վեճ չի ունեցել, այդ տունը եղել է իր տատիկինը և տատիկը կտակել է իրեն՝ եղբայրը մասնաբաժին չունի այդ տանից, չնայած դա չի խանգարում, որ նա /Արտաշես Արշակյան/ տունը համարի իր եղբորինը /Ա------------------ Ա-----------------------/, քանի որ նրանք եղբայրներ են և կիսելու ոչինչ չունեն, ինչ իրենն է, այդ նույնը իր եղբորինն է: Հայտնեց, որ ներկայիս ցուցմունքը հիմք ընդունեն, քանի որ նախաքննական ցուցմունքը տվել է անգիտակցաբար:
/տե՛ս 1-ին հատոր գ.թ. 41-43, դատական նիստի արձանագրությունը/»։

Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Վերը շարադրված իրավադրույթների և իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար են ապացուցված համարելու Արտաշես Արշակյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետը:
Անդրադառնալ պաշտպանական կողմի և տուժող Ա---------------- Ա----------------------ի այն պնդումներին, որ Արտաշես Արշակյանը դիտավորություն չի ունեցել սպանելու, այլ դեպքը տեղի է ունեցել անզգուշության արդյունքում, ապա Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ թե մեղադրյալի կողմից տված ցուցմունքը, և թե տուժող Ա-------------------- Ա------------------------ի ցուցմքնքները դատարանի համար ոչ հավաստի են և դրանք հիմնավորող որևէ օբյեկտիվ փաստարկ չի ներկայացվել, մինչդեռ Դատարան ներկայացված և հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությունը թույլ է տալիս Դատարանին հաստատված համարվի Արտաշես Արշակյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված արաքի կատարումը: Նշվածի համատեքստում հատկանշական է նաև այն, որ հենց մեղադրյալը և տուժողը իրենց նախաքննական ցուցմունքերով ևս հաստատել են իրենց միջև առաջացած վեճը և մեադրյալի կողմից տուժողի գլխի շրջանում վնասվածքներ պատճառելը։ Նշված փաստը հաստատվում է նաև վարույթով ձեռք բերված մի շարք այլ ապացույցներով ևս։
Ինչ վերաբերվում է Արտաշես Արշակյանի դիտավորությանը՝ սպանության փորձ դիտարկելու համատեքստում, ապա Դատարանը նախ և առաջ հարկ է համարում անդրադառալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից արձանագրված նախադեպային որոշմանը:
Այսպես. Ա.Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է.
«(...) Օբյեկտիվ կողմից հանցափորձը բնութագրվում է`
1. գործողությամբ (անգործությամբ), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանքի կատարմանը,
2. հանցագործությունն անձի կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չհասցնելով։
Հանցափորձն առկա է այն ժամանակ, երբ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում, այլ կերպ` հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի կատարումն սկսվում է, սակայն չի ավարտվում։ Նյութական հանցագործության դեպքում չի առաջանում օրենքով նախատեսված հետևանքը կամ հետևանքն առաջանում է, սակայն ոչ հանցավորի դիտավորությամբ նախատեսվածը (օրինակ` սպանության փորձի ժամանակ տուժողը ոչ թե մահանում է, այլ ստանում է ծանր մարմնական վնասվածք)։ Ուստի, այն դեպքերում, երբ հանցագործության փորձի ժամանակ առաջանում են այնպիսի հետևանքներ, որոնք ոչ թե հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված, այլ մեկ ուրիշ ավարտված հանցագործության հատկանիշներ են, ապա դրանք կլանվում են հանցավորի դիտավորությամբ ընդգրկված հանցագործության փորձի մեջ և ինքնուրույն չեն որակվում։
Հանցափորձը բնութագրող հաջորդ հատկանիշն այն է, որ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում։ Սուբյեկտիվ կողմից հանցափորձը հնարավոր է միայն ուղղակի դիտավորությամբ» (տե՛ս Արարատ Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ին կայացված թիվ ԵԷԴ/0168/01/10 որոշման 16-րդ կետը)։:
Վճռաբեկ դատարանը Գ.Մանուկյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արձանագրել է հետևյալը` «(…) [Հ]անցափորձ են ձևավորում միայն ուղղակի դիտավորությամբ կատարվող այն գործողությունները (անգործությունը), որոնք անմիջականորեն ուղղված են հանցանքի կատարմանը։ «Անմիջականությունը» ենթադրում է, որ հանցավորը ձեռնամուխ է լինում հանցագործության օբյեկտիվ կողմի իրականացմանը, սակայն այն ավարտին չի հասցնում իր կամքից անկախ այնպիսի օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ հանգամանքներով, որոնք նա չէր նախատեսել կամ չէր կարողացել հաղթահարել։ Այլ կերպ ասած՝ հանցափորձի դեպքում հանցագործությունը չի ավարտվում, քանի որ կա՛մ հանցավոր արարքն ամբողջությամբ չի իրականացվում, կա՛մ արարքն իրականացվում է, սակայն չի առաջանում հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված և նրա համար ցանկալի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը (նյութական հանցակազմերի դեպքում)։
Վերոշարադրյալից բխում է, որ նյութական հանցակազմերի դեպքում ավարտված հանցագործության և հանցափորձի տարանջատման հիմնական չափանիշն անձի դիտավորության ուղղվածությունն է։ Մասնավորապես, եթե կատարվածի արդյունքում առաջանում են անձի դիտավորության մեջ չընդգրկված, սակայն ավարտված մեկ այլ հանցագործության հատկանիշներ, ապա արարքը պետք է որակել ոչ թե ըստ փաստացի վրա հասած հետևանքի, այլ ըստ անձի սուբյեկտիվ ընկալման` որպես իր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության փորձ։ Այսինքն` արարքը փորձ կամ ավարտված հանցագործություն որակելու հարցում էական նշանակություն ունի անձի դիտավորության ուղղվածության բացահայտումը, ինչը հնարավոր է գործի փաստական հանգամանքների համադրման և ամբողջական վերլուծության արդյունքում։
(...) [Հ]անցավորի դիտավորության ուղղվածության հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը, վնասվածքներ հասցնելիս օգտագործվող գործիքները, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն (...)» (տե՛ս Գրիգոր Մանուկյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի օգոստոսի 28-ին կայացված թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 որոշման 16-րդ կետը)։:
Սույն քրեական գործով հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներից հետևում է, որ Արտաշես Արշակյանը 2024 թվականի օգոստոսի 07-ին՝ ժամը 10:00-ի սահմաններում կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վեճի արդյունքում խոհանոցային դանակով հարվածներ է հասցրել իր համար մերձավոր ազգական համարվող եղբորը՝ Ա--------------- Ա---------------------------ի կենսական կարևոր օրգանին՝ գլխին /երկու հարված/, կրծքավանդակին։ Նշվածը հաստատվել է փորձագետի թիվ 2143 եզրակացությամբ:
Ինչ վերաբերում է մեղադրայլի և տուժողի այն պնդումներին, որ պատահարի արդյունքում մեկ հարված է եղել, իսկ փորձագետի կողմից հաստատված մյուս հարվածները այդ դեպքի հետ առնչություն չունեն, ապա Դատարանը մեղադրյալի և տուժողի հայտարարությունները, սույն պարագայում, հիմնավոր չի համարում, քանի որ դրանք չեն հաստատվում որևէ այլ ապացույցներով։ Նույնիսկ այն ապացույցներով, որոնց աղբյուրը եղել են հենց տուժողը և մեղադրյալը։ Գործով առկա ապացույցներով հաստատվել է մեղադրյալի և տուժողի միջև առկա է եղել տևական՝ կենցաղային վեճը, որը հանգուցալուծվել է մեղադրյալին մեղսագրված արարքով։ Ավելին՝ «Դատալեքս» տեղեկատվական համակարգի ուսումնասիրության արդյունքում պարզ է դարձել նաև, որ մեկ այլ քրեական վարույթով տուժողը և մեղադրյալը ունեն սույն վարույթին հակառակ դատավարական կարգավիճակներ՝ Ա------------------- Ա----------------------ը մեղադրյալ է, իսկ Արտաշես Արշակյանը՝ տուժող։ Նշվածը ևս որոշակի չափով կարող է խոսել կողմերի՝ ոչ համերաշխ կենցաղ ունենալու մասին։ Վերոշարադրյալից ելնելով, Դատարանը Արտաշես Արշակյանի՝ հանցագործության ընթացքում դրսևորած վարքագիծը ամբողջականության և համակցության մեջ գնահատելով, ինչպես նաև օգտագործված գործիքը, պատճառված մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթն ու տեղակայումը հաշվի առնելով, եզրահանգում է, որ Արտաշես Արշակյանի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական որակում:
Անդրադառնալով մեղադրյալի հետհանցավոր վարքագծին՝ շտապ բժշկական օգնություն ահազանգելուն, Դատարանը փաստում է, որ հանցանքի կատարումից հետո անձի դրսևորած հետհանցավոր վարքագիծը չի կարող նշանակություն ունենալ արարքի որակման ժամանակ, այլ այն որոշակի առումով կարող է գնահատման ենթարկվել պատիժ նշանակելիս: Նշված մոտեցումը բխում է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի բազմաթիվ նախադեպային որոշումներով արտահայտած դիրքորոշումից։
Դատարանը, հաստատված համարելով հանցագործության կատարման մեջ Արտաշես Արշակյանի մեղքի ապացուցված լինելը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
(...)
Դատարանը, Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, հաշվի է առնում այն, որ վերջինս դիտավորությամբ կատարել է մարդու կայնքի դեմ ուղղված առանձնապես ծանր հանցագործություն, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի վրա ազդեցության հանգամանքը /դատվածության և հետախուզման առկայության հարցման վերաբերյալ Ձև 8 տեղեկանք/:
Դատարանը որպես մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտարկում վերջինիս խնամքին անչափահաս երեխաների՝ -----.------.2012 թվականին ծնված Վ--------------- Արտաշեսի Արշակյանի և -----.------.2014 թվականին ծնված Է------------ Արտաշեսի Արշակյանի առակայությունը, հանցագործությունից հետո հանցագործությունից տուժած անձին բժշկական կամ այլ օգնություն ցույց տալը՝ շտապ օգնություն կանչելը, տուժողի հետ հաշտվելը և մեղադրյալի սահմանափակ մեղսունակությունը:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկում այն, որ սույն արարքը կատարել է դատվածություն ունենալու պայմաններում. Մասնավորապես՝ 07.03.2024 թվականին թիվ ԵԴ1/2088/01/23 դատվճռով Արտաշես Արշակյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել կարճաժամկետ ազատազրկման, որն էլ պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 տարի ժամկետով, դատական ակտը մտել է օրինական ուժի մեջ 16.04.2024 թվականին: Սույն քրեական գործով Արտաշես Արշակյանին մեղսագրվող արարքը տեղի է ունեցել 2024 թվականի օգոստոսի 07-ին, ուստի Դատարանն արձանագրում է, որ վերջինս արարքը կատարել է դատվածություն ունենալու պայմաններում:
Դատարանը, ըստ քրեական վարույթում առկա նյութերի, որպես Արտաշես Արշակյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ է դիտարկում այն, որ ունի մշտական բնակության վայր, ունի ընտանիք:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ անդրադառնալով մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի՝ ազատազրկման ձևով:
Տվյալ դեպքում սահմանված պատիժը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, դրա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
(...)
Այսպես, Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրյալի կատարած հանցագործությունների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցագործության շարժառիթները և նպատակները, նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի վրա ազդեցության հանգամանքը, Արտաշես Արշակյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, վերջինիս անձը բնութագրող հանգամանքները, գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով որպես պատիժ պետք է նշանակվի ազատազրկում 14 /տասնչորս/ տարի ժամկետով:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասով սահմանված կարգով Դատարանը գտնում է, որ պետք է վերացնել Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ թիվ ԵԴ1/2088/01/23 քրեական գործով 1/մեկ/ ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 07-ի որոշումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նշանակված՝ 14 /տասնչորս/ տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին պետք է լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 07-ի թիվ թիվ ԵԴ1/2088/01/23 դատավճռով 1/մեկ/ ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը և Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 14 /տասնչորս/ տարի 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
Անդրադառնալով Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է որ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանքը, պետք է թողնել անփոփոխ:
Պատժի սկիզբը պետք է հաշվել 2024 թվականի օգոստոսի 07-ից:
(...)
Անդրադառնալով վարութային ծախսերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Արտաշես Արշակյանից պետք է բռնագանձել 111.953 ՀՀ դրամի չափով դատական ծախս:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված դեպքի ժամանակ տուժող Ա----------------- Վ-------------------ի Ա--------------------ի հագին եղած հագուստները, մասնավորապես՝ սև երանգի գծավոր կիսաթե շապիկը, մուգ կապույտ երանգի սպորտային տաբատը և մեկ հատ` կտորից հողաթափը պետք է վերադարձնել տուժող Ա------------------ Ա--------------------ին, իսկ Երևան քաղաքի ------------------------------------------- շենքի -------------- բնակարանում կատարված դեպքի վայրի զննությամբ՝ գետնից հայտնաբերված և վերցված 32 սմ ընդհանուր երակարությամբ, 19 սմ շեղքի երկարությամբ խոհանոցային դանակը պետք է ոչնչացնել, իսկ բնակարանի տարբեր հատվածներից՝ հայտնաբերված և վերցված թվով 4 արնանման հետքերը պետք է պահել քրեական գործին կից: (...)»

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները.
Տուժող Ա--------------- Վ--------------------ի Ա--------------------ը (այսուհետ նաև՝ Տուժող) գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն անհիմն է և անօրինական, այն ենթակա է բեկանման։
Տուժողի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել են անմեղության կանխավարկածի և պատշաճ ապացուցման սկզբունքները, Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել բարձր դատարանների կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, դեռ ավելին՝ հակադրվել է դրանց։
Ըստ Տուժողի՝ սույն դեպքում չի ապացուցվել Արտաշես Արշակյանի մեղավորությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ։ Բացի այդ, մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի, մինչդեռ դրանք մեկնաբանվել են ի վնաս մեղադրյալի։
Տուժողի կարծիքով՝ քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները չեն հաստատվել պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ, իսկ եզրափակիչ դատավարական ակտը չի հիմնվել հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա, հակառակ պարագայում Արտաշես Արշակյանը պետք է մեղավոր ճանաչվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։ Նմանապես, մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվեր ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառեր դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս հաշվի չի առնվել նաև անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
Տուժողի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը հպանցիկ անդրադարձ է կատարել քրեական վարույթի նյութերում առկա գրավոր ապացույցներին և դրանք դրել մեղադրանքի հիմքում՝ առանց որևէ անդրադարձ կատարելու դրանց թույլատրելիությանը, վերաբերելիությանը և արժանահավատությանը։ Անհասկանալի է, թե Առաջին ատյանի դատարանն ինչպես է արձանագրել, որ սույն գործի քննության ընթացքում ստացված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված՝ փորձագետի թիվ 2143 և թիվ 78 եզրակացություններով, դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, «Աստղիկ» բժշկական կենտրոնից առգրավում կատարելու մասին կազմված արձանագրությամբ, կրիմինալ դեպքերի մատյանի զննության արձանագրությամբ, բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումների զննության արձանագրությամբ, դեպքի ժամանակ Ա-------------------- Ա---------------------ի հագին եղած հագուստների զննության արձանագրությամբ, Արտաշես Արշակյանի ձերբակալման և անձնական խուզարկության արձանագրություններով հաստատվում է Արտաշես Արշակյանի կողմից սպանության փորձ կատարելու դիտավորությունը, այն դեպքում, երբ նշված փաստաթղթերը վկայում են բացառապես Արտաշես Արշակյանի կողմից Ա------------------ Ա---------------------ին միջին ծանրության մարմնական վնասվածք պատճառած լինելուն։ Ինչ վերաբերում է «Շտապ օգնություն» ՓԲԸ-ից ստացված կանչի ձայնագրությանը, ապա դրանով հաստատվել է այն փաստը, որ Արտաշես Արշակյանը զանգահարել է և ասել բառացի՝ «մարդ եմ խփել, կարողա մեռնի, շուտ եկեք», և դատարանում տված ցուցմունքով մեղադրյալը հայտնել է, որ իր նպատակը մեկ րոպե շուտ եղբոր կյանքը փրկելն էր, այդ իսկ պատճառով նման կերպ է արտահայտվել: Ըստ Տուժողի՝ նշված արտահայտությունը չի կարող աներկբայորեն վկայել սպանության փորձ կատարելու դիտավորության մասին։
Տուժողն ընդգծել է, որ ինքը կասկածի տակ չի դնում իր ստացած մարմնական վնասվածները եղբոր՝ Արտաշես Արշակյանի կողմից հասցված լինելու փաստը, իսկ ինչ վերաբերում է սպանելու դիտավորությանը, ապա դրանք չեն հիմնավորվում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։
Տուժողն ընդգծել է, որ հարվածների ուժգնությունը եղել է այնպիսին, որը նույնիսկ իր կենսական կարևոր օրգանի՝ գլխի շրջանին հասցվելու դեպքում առողջությանը պատճառվել է միջին ծանրության վնաս։ Ընդ որում, քրեական վարույթով ձեռքբերված ապացույցներով, այդ թվում՝ դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությամբ, չի որոշվել դրանց քանակը, սակայն, հաշվի առնելով իր առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառված լինելու հանգամանքը, դրանք չէին կարող լինել բազմաթիվ, հակառակ պարագայում իր առողջությանը կպատճառվեր ոչ թե միջին ծանրության, այլ ծանր վնաս՝ հաշվի առնելով հարվածները կենսական կարևոր օրգանների շրջանում հասցված լինելը։
Տուժողի համոզմամբ՝ Արտաշես Արշակյանը իրեն դանակով հարվածներ հասցնելուց հետո ապօրինի կյանքից զրկելու ցանկություն կամ դիտավորություն ունենալու դեպքում կարող էր այն ավարտին հասցնել, և այն փաստը, որ դրան խոչընդոտող որևէ հանգամանք չի եղել, հաստատվել է քրեական վարույթի նյութերով, ինչն արդեն իսկ հնարավորություն է տալիս հիմնավոր դատողություն անել առ այն, որ նա չի ունեցել կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորություն։ Մասնավորապես, հարվածները հասցնելուց հետո Արտաշես Արշակյանը տեսել է, որ տուժողը կենդանի է, սակայն կյանքից զրկելուն ուղղված որևէ գործողություն չի նախաձեռնել, թեև ունեցել է դրա իրական հնարավորությունը։ Դեռ ավելին, մարմնական վնասվածքները հասցնելուց անմիջապես հետո, զանգահարել է շտապօգնության ծառայություն և հայտնելով կատարվածի մասին՝ շտապեցրել է բժշկական խմբին դեպքի վայր գալու և բուժօգնություն ցուցաբերելու համար՝ նշելով նաև, որ եթե ուշանան, տուժողը կարող է մահանալ։ Նշվածն արդեն իսկ վկայում է սպանության դիտավորության բացակայության մասին։ Այլ խոսքով՝ գործի փաստական հանգամանքների համակցության արդյունքում փաստվում է, որ հանցանքը կատարելու պահին Արտաշես Արշակյանի դիտավորությունն ուղղված չի եղել տուժողին կյանքից զրկելուն։
Տուժողի կարծիքով՝ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել քրեական վարույթի նյութերում առկա՝ փորձագետի թիվ 78 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին հարկ է ճանաչել սահմանափակ մեղսունակ։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Տուժողը գտել է, որ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի կողմից սպանության փորձ կատարելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Արտաշես Արշակյանի կողմից սպանության փորձ կատարելու վերաբերյալ առկա են ողջամիտ կասկածներ, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, ուստի դրանք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի հիման վրա և չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի:
Տուժողի գնահատմամբ՝ ստուգելով գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու կանոնի կիրառմամբ մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ բոլոր չփարատված կասկածները մեկնաբանելով հօգուտ մեղադրյալի` մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի կողմից կատարված արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով՝ հաստատված համարելով մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի կողմից տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հանգամանքը:
Տուժողի կարծիքով՝ Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանը նշանակել է խիստ պատիժ, պատշաճ գնահատման և ստուգման չի ենթարկել գործով ձեռք բերված մի շարք հանգամանքներ, որոնք վկայում և կարող են վկայել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու մասին, որպիսի հանգամանքն Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս քննարկման առարկա չի դարձրել։ Մասնավորապես՝ Առաջին ատյանի դատարանը, թեև դատական ակտում նշել է, որ որպես մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտարկում վերջինիս խնամքին անչափահաս երեխաների՝ -----․------․2012 թվականին ծնված Վ----------------- Արտաշեսի Արշակյանի և -----․-------․2014 թվականին ծնված Է--------- Արտաշեսի Արշակյանի առկայությունը, հանցագործությունից հետո տուժած անձին բժշկական կամ այլ օգնություն ցույց տալը՝ շտապ օգնություն կանչելը, տուժողի հետ հաշտվելը և մեղադրյալի սահմանափակ մեղսունակությունը, որպես անձը բնութագրող հանգամանքներ է դիտարկում մշտական բնակության վայր և ընտանիք ունենալը, սակայն մատնանշված հանգամանքները հաշվի է առել բացառապես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժաչափի նվազագույն չափը սահմանելիս՝ քննարկման առարկա չդարձնելով մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հարցը։
Տուժողի պնդմամբ՝ հաշվի առնելով մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի կողմից կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, հանցանքի կատարման շարժառիթն ու նպատակը, հանցավորի դերը, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո դրսևորած վարքագիծը, դրանց համակցությունը՝ նույնիսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի, այն է՝ արարքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելու պարագայում, հիմք են տալիս գալ եզրահանգման, որ նվազ է մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի և նրա կողմից կատարած արարքի՝ հանրային վտանգավորության աստիճանը, ըստ այդմ էլ, առկա են բավարար հիմքեր՝ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով (դատավճիռն արարքի որակման մասով անփոփոխ թողնելու դեպքում) նախատեսված պատժի նվազագույն չափից կամ ժամկետից պակաս չափ կամ ժամկետ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու համար, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով (վերաքննիչ բողոքն արարքի որակման մասով փոխելու դեպքում) նախատեսված պատժի նվազագույն չափից կամ ժամկետից պակաս չափ կամ ժամկետ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու համար։
Ելնելով վերոշարադրյաից՝ Տուժողը խնդրել է վիճարկվող դատական ակտը բեկանել, կայացնել նոր դատական ակտ, Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և տվյալ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում կամ նույն օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել համաչափ պատիժ, իսկ նշված խնդրանքը մերժելու դեպքում՝ փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավճիռը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կիրառմամբ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից մեղմ պատիժ։
Մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանը (այսուհետ նաև՝ Պաշտպան) գտել է, որ բողոքարկվող դատական ակտն օրինական և հիմնավոր չէ, այն չի բխում ՀՀ Սահմանադրությունից, միջազգային նորմերից և չի հանդիսանում համոզիչ այն սուբյեկտի համար, ում իրավունքները և ազատությունը սահմանափակվել են:
Պաշտպանի գնահատմամբ՝ թե՛ նախաքննության, թե՛ դատաքննության ընթացքում վկաներից ոչ մեկը չի հայտնել, որ Արտաշես Արշակյանը ցանկացել է սպանել տուժող Ա-------------- Ա------------------------ին կամ վերջինս ցանկացել է տուժողի մահը:
Պաշտպանի համոզմամբ՝ անհասկանալ է տուժող Ա--------------- Ա----------------------ի կողմից Արտաշես Արշակյանին վնասվածքներ հասցնելու քրեական վարույթը առանձնացնելու և մեկ այլ վարույթով քննելու հանգամանքը, քանի որ նույն վարույթում քննելու պարագայում քրեական վարույթի մասնակիցների յուրաքնաչյուրի գործողություններին ճիշտ իրավաբանական որակում տալով Արտաշես Արշակյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածով չէր ամբաստանվի, որից էլ տուժել է արդատության շահը, ինչպես նաև խախտվել է վերջինիս կողմից իր գործողություններին ճիշտ որակում տալու հնարավորությունը:
Պաշտպանի պնդմամբ՝ Արտաշես Արշակյանը միտում կամ դիտավորություն չի ունեցել կյանքից ապօրինի զրկել հարազատ եղբորը առանց դրդապատճառի:
Պաշտպանն ընդգծել է, որ տուժող Ա----------------- Ա---------------------ը ապրում է մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի ընտանիքի հետ միասին մեկ տան մեջ, այսինքն, նրանք որևէ թշնամություն չունեն միմյանց նկատմամբ, առավել ևս կյանքից ապօրինաբար զրկելուն:
Պաշտպանի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել Արտաշես Արշակյանի հոգեկան խնդիրներ ունենալու հանգամանքը։
Պաշտպանի կարծիքով՝ Արտաշես Արշակյանի նկատմամբ պետք էր քրեական հետապնդում իրականացվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ, 168-րդ, 170-րդ հոդվածներից որևէ մեկով:
Ելնելով վերոշարադրյաից՝ Պաշտպանը խնդրել է վիճարկվող դատական ակտը բեկանել և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ:

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.
Պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանը բացատրություններ ներկայացրեց իր վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, խնդրեց այն բավարարել, չառարկեց Տուժողի վերաքննիչ բողոքի դեմ։
Մեղադրյալ Ա.Արշակյանը միացավ պաշտպանի փաստարկներին։
Տուժող Ա.Ա------------------ն ու վերջինիս ներկայացուցիչներ Խ.Ղանդիլյանն ու Վ.Զաքարյանը բացատրություններ ներկայացրին Տուժողի վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, խնդրեցին այն բավարարել, չառարկեցին Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ։
Հանրային մեղադրող Ա․Մանուկյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց դրանք մերժել և անփոփոխ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
(...)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ նաև նոր ապացույցներով
(...)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը. (...):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1․Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ:»
Մեջբերված իրավակարգավորումների լույսի ներքո վերլուծելով վերաքննիչ բողոքների հիմքերը և հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով պետք է պատասխանել հետւևյալ իրավական հարցադրումներին՝ հիմնավոր են արդյո՞ք մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ նշանակված պատժաչափի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի հոդված 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Մ.Հակոբյանի գործով անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013թ. մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ընդհանրացնելով մեջբերված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում (տե՛ս Ն.Ափոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշման 24-րդ կետը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցափորձ է համարվում դիտավորյալ այն գործողությունը կամ անգործությունը, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն և պարունակում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներ, սակայն անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվում տվյալ հանցակազմի որևէ հատկանիշի բացակայության հետևանքով:
2. Եթե հանցափորձի ժամանակ հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված վնասից ավելի փոքր վնաս է պատճառվում, քան ընդգրկված էր դիտավորության մեջ, ապա դա կլանվում է անձի դիտավորության մեջ:
3. Եթե հանցափորձն իրականացնելիս հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված օբյեկտին անզգուշությամբ ավելի մեծ վնաս է պատճառվում, քան ընդգրկված էր դիտավորության մեջ, կամ անզգուշությամբ կամ անուղղակի դիտավորությամբ վնաս է պատճառվում մեկ այլ օբյեկտի, ապա արարքը որակվում է հանցագործությունների համակցությամբ:
4. Հանցափորձը լինում է ավարտված և չավարտված:
5. Հանցափորձը համարվում է ավարտված, եթե անձը կատարում է այն արարքը, որն անհրաժեշտ ու բավարար էր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար, և գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտին է հասել, կամ հանցագործությունն ավարտելու համար արարքը շարունակելու անհրաժեշտություն չկա:
6. Հանցափորձը համարվում է չավարտված, եթե անձը գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար անհրաժեշտ է շարունակել սկսած արարքի կատարումը կամ նոր արարք կատարել:»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Սպանությունը` ապօրինաբար մեկ ուրիշին կյանքից զրկելը` պատժվում է ազատազրկմամբ` ութից տասնհինգ տարի ժամկետով: (...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(...) 1. Մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 166-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է`
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(...)
9) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից հինգ տարի ժամկետով:»
Սպանության հանցափորձի իրավական վերլուծությանը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մանուկյանի գործով և իրավական դիրքորոշում հայտնել այն մասին, որ «(...) հանցափորձ են ձևավորում միայն ուղղակի դիտավորությամբ կատարվող այն գործողությունները (անգործությունը), որոնք անմիջականորեն ուղղված են հանցանքի կատարմանը: «Անմիջականությունը» ենթադրում է, որ հանցավորը ձեռնամուխ է լինում հանցագործության օբյեկտիվ կողմի իրականացմանը, սակայն այն ավարտին չի հասցնում իր կամքից անկախ այնպիսի օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ հանգամանքներով, որոնք նա չէր նախատեսել կամ չէր կարողացել հաղթահարել: Այլ կերպ ասած` հանցափորձի դեպքում հանցագործությունը չի ավարտվում, քանի որ կամ հանցավոր արարքն ամբողջությամբ չի իրականացվում, կամ արարքն իրականացվում է, սակայն չի առաջանում հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված և նրա համար ցանկալի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը (նյութական հանցակազմերի դեպքում):
Վերոշարադրյալից բխում է, որ նյութական հանցակազմերի դեպքում ավարտված հանցագործության և հանցափորձի տարանջատման հիմնական չափանիշն անձի դիտավորության ուղղվածությունն է: Մասնավորապես, եթե կատարվածի արդյունքում առաջանում են անձի դիտավորության մեջ չընդգրկված, սակայն ավարտված մեկ այլ հանցագործության հատկանիշներ, ապա արարքը պետք է որակել ոչ թե ըստ փաստացի վրա հասած հետևանքի, այլ ըստ անձի սուբյեկտիվ ընկալման` որպես իր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության փորձ: Այսինքն` արարքը փորձ կամ ավարտված հանցագործություն որակելու հարցում էական նշանակություն ունի անձի դիտավորության ուղղվածության բացահայտումը, ինչը հնարավոր է գործի փաստական հանգամանքների համադրման և ամբողջական վերլուծության արդյունքում:
Հարկ է նշել, որ Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային իրավունքում դիրքորոշում է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի դիտավորության ուղղվածության հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը, վնասվածքներ հասցնելիս օգտագործվող գործիքները, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն (տե՛ս, mutatis mutandis, Ս.Հունիկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08 որոշումը): (...)
Հանցափորձը, ըստ կատարվող գործողությունների բնույթի և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանի, բաժանվում է երկու տեսակի` ավարտված և չավարտված: (...)
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սպանության ավարտված հանցափորձը բնութագրվում է հետևյալ օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշներով.
ա) անձը կատարում է անհրաժեշտ բոլոր գործողությունները հանցագործությունը ավարտին հասցնելու համար,
բ) գիտակցում է, որ կատարվածն անհրաժեշտ և բավարար է հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու համար, սակայն հանրորեն վտանգավոր հետևանքը` մահը, վրա չի հասնում հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներով:
Սուբյեկտիվ կողմից սպանության փորձը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն` հանցավորը նախատեսում է մահվան առաջացման անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը և ցանկանում է դրա վրա հասնելը, գիտակցում է, որ եթե համապատասխան հետևանքն առաջանա, ապա այն անմիջականորեն բխելու է իր արարքից, և դրանց միջև առկա կլինի միանշանակ պատճառական կապ: Մասնավորապես, կոնկրետ դեպքում հանցագործության գործիքը կամ միջոցը, եղանակը, հասցված մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը, ինչպես նաև առկա այլ օբյեկտիվ հանգամանքները կարող են վկայել հանցավորի կողմից մահվան առաջացման անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը նախատեսելու, հետևաբար, վերջինիս մոտ ուղղակի դիտավորության առկայության մասին:
17.1. Այսպիսով, կատարվածը սպանության փորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որ հանցավորն ունենա անձին կյանքից զրկելու պարզ կոնկրետացված (նախապես կամ հանկարծակի առաջացած) դիտավորություն, ինչը հնարավոր է պարզել գործի հանգամանքների համակողմանի վերլուծության արդյունքում` հատկապես ուշադրություն դարձնելով հանցավորի` նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագծին:
(...)
Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բոլոր այն դեպքերում, երբ հանցավորի` նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագիծը բնութագրող հանգամանքների համակցությունը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության բացակայության և, համապատասխանաբար, անուղղակի կամ չկոնկրետացված դիտավորության առկայության մասին (օրինակ` տուժողին ձեռքերով հարվածներ հասցնելը, դրանց ուժգնությունը և տեղակայումը կամ նույնիսկ զենքով կրակելը, սակայն կենսական ոչ կարևոր օրգանների շրջանում և այլն), ապա համապատասխան հանրորեն վտանգավոր հետևանքը` մահը, չառաջանալու դեպքում արարքը չի կարող որակվել որպես սպանության փորձ և պետք է որակվի ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի»։ (տե՛ս, Գրիգոր Վոլոդյայի Մանուկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի օգոստոսի 28-ի թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 որոշումը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանքը համարվում է դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցում է իր արարքի այն փաստական հանգամանքները, որոնք տվյալ հանցակազմի հատկանիշ են: Դիտավորությունը լինում է ուղղակի կամ անուղղակի: Եթե օրենքը հանցագործության ավարտը կապում է վտանգավոր հետևանքների առաջացման հետ, ապա հանցանքը համարվում է ուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե այդ հետևանքների առաջացումն անձի նպատակն է եղել կամ նպատակին հասնելու միջոց, կամ նա նախատեսել է դրանց առաջացման անխուսափելիությունը: Եթե քրեական օրենքը հանցագործության ավարտը կապում է վտանգավոր հետևանքների առաջացման հետ, ապա հանցանքը համարվում է անուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե այդ հետևանքների առաջացումն անձի նպատակը չի եղել, սակայն նա նախատեսել է դրանց առաջացման իրական հնարավորությունը, և նրա համար միևնույն է եղել` դրանք կառաջանան, թե ոչ: Վերը նշված կարգավորումներից պարզ է դառնում, որ նյութական հանցակազմով նկարագրված հանցագործությունների դեպքում հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ են համարվում վտանգավոր հետևանքները, ուստի հանցավորի գիտակցական և կամային վերաբերմունքը դրսևորվում է նաև դրանց նկատմամբ:
Ուղղակի դիտավորությունը անձի կյանքի դեմ ուղղված հանցագործություններում կարող է դրսևորվել այն դեպքերում, երբ վտանգավոր հետևանքներն անձի նպատակն են, վտանգավոր հետևանքները նպատակին հասնելու միջոց են կամ անձը նախատեսել է վտանգավոր հետևանքների առաջացման անխուսափելիությունը: Ինչ վերաբերում է նյութական հանցակազմերով հանցագործություններում անուղղակի դիտավորության դրսևորմանը, ապա, ի տարբերություն ուղղակի դիտավորության, անուղղակի դիտավորության դեպքում վտանգավոր հետևանքներն անձի ոչ նպատակն են, ոչ նպատակին հասնելու միջոց են, ոչ էլ անխուսափելի են: Օրենքը նշում է այն մասին, որ անուղղակի դիտավորության դեպքում անձը նախատեսում է վտանգավոր հետևանքների առաջացման անխուսափելիությունը, սակայն, վերջինի համար միևնույն է` հետևանքները կառաջանան, թե ոչ: Այսինքն՝ անուղղակի դիտավորությունը բնորոշելիս օրենքը հստակ նշում է՝ վտանգավոր հետևանքների առաջացման իրական հնարավորությունը նախատեսելու մասին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2016 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՍԴ/0319/01/10 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, որ հանրորեն վտանգավոր հետևանքի (մահվան) նկատմամբ անձի դրսևորած սուբյեկտիվ վերաբերմունքը պարզելու և արարքին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական տալու հարցում կարևոր է գործի փաստական հանգամանքների համակողմանի վերլուծությունը՝ հատկապես ուշադրություն դարձնելով արարքի կատարման եղանակին և օգտագործվող գործիքներին, մարմնական վնասվածքների քանակին, բնույթին և տեղակայմանը (օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագծին հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերություններին, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառներին և այլն։
Վերոգրյալի համատեքստում վերլուծելով գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները` տուժող Ա․Ա--------------------ի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, վկաներ Հ․Օ----------------ի դատաքննական, Բ․Ա----------------------ի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, մեղադրյալ Ա․Արշակյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, փորձագետի թիվ 2143, թիվ 78 եզրակացությունները, իրեղեն ապացույցները, դեպքի վայրի զննության, «Աստղիկ» բժշկական կենտրոնից առգրավում կատարելու մասին, «Աստղիկ» բուժկենտրոնի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրությունները, զննություն կատարելու, առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունները, արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ապացույցները, Ա․Արշակյանին ձերբակալելու և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունները, Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է հետևյալը․
Վկա Բ․Ա--------------------ի և տուժող Ա․Ա------------------ի նախաքննական ցուցմունքներից, մեղադրյալ Ա․Արշակյանի նախաքննական ցուցմունքներից երևում է, որ մեղադրյալ Ա․Արշակյանի և տուժող Ա․Ա-----------------ի միջև դեպքի նախորդ օրը հողամասի հետ կապված հարցի շուրջ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որի պատճառով տուժողը տանը չի գիշերել։ Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ ինչպես երևում է վարույթի նյութերից, մասնավորապես, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունից, մեղադրյալի և տուժողի ցուցմունքներից, դեպքի ժամանակ տուժող Ա․Ա------------------ը կոտրել է ննջասենյակի դռան ապակին։ Վերաքննիչ դատարանը գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված վերոթվարկյալ թույլատրելի ապացույցներով հաստատված է համարում, որ տուժողը առավոտյան եկել է իր և եղբոր, մեղադրյալ Ա․Արշակյանի համատեղ բնակարան, հայհոյանքներ հնչեցրել եղբոր և նրա ընտանիքի հասցեին, աշխատանքային գործիքով հարվածել է մեղադրյալ Ա․Արշակյանին։ Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում նաև, որ տուժողի նշյալ վարքագծի դրսևորումից հետո մեղադրյալ Ա․Արշակյանն խոհանոցային կահույքի դարակից վերցրել է խոհանոցային դանակն ու հարվածներ հասցրել Ա----------------- Ա--------------------ի մարմնի կենսական կարևոր նշանակություն ունեցող հատվածներին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով ձախ քունքային, ձախ քունքահետին-գագաթային շրջանների ծակած-կտրած վերքերի՝ հետին գագաթային շրջանում ոսկրի կորտիկալ շերտի վնասումով, կրծոսկրի շրջանի կտրած վերքի ձևով միջին ծանրության մարմնական վնասվածքներ։ Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում փաստել, որ մեղադրյալը կարող էր գիտակցել, որ իր կողմից գործածվում է այնպիսի գործիք, որը կարող էր վտանգավոր լինել մարդու կյանքի և առողջության համար, սակայն միևնույն ժամանակ ընդգծում է, որ գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ մեղադրյալը չի գործել եղբորն ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ։ Վերաքննիչ դատարանը, փաստելով, որ սպանության հանցափորձը դիտավորյալ այն գործողությունը կամ անգործությունն է, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն և պարունակում է քրեական օրենսգրքի հատուկ մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներ, երբ անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվում տվյալ հանցակազմի որևէ հատկանիշի բացակայության հետևանքով, վերոգրյալ հաստատված հանգամանքների հաշվառմամբ վերլուծելով գործով ձեռք բերված թույլատրելի ապացույցները, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն գալու հետևության, որ մեղադրյալ Ա․Արշակյանն ունեցել է տուժողին կյանքից զրկելու դիտավորություն: Այլ կերպ ասած՝ կատարվածը սպանության փորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որ հանցավորն ունենա անձին կյանքից զրկելու պարզ կոնկրետացված` նախապես կամ հանկարծակի առաջացած դիտավորություն, որը խնդրո առարկա գործի շրջանակներում չի հաստատվել։ Վերաքննիչ դատարանի եզրահանգումը հիմնված է հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցության` մասնավորապես հանցավոր արարքի կատարման եղանակի, վնասվածքներ հասցնելիս օգտագործվող գործիքի, մարմնական վնասվածքների քանակի, բնույթի և տեղակայման, հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերի հանցավորի և տուժողի վարքագիծի, նրանց փոխհարաբերությունների, հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառների վերլուծության վրա:
Այսպես, մեղադրյալ Ա․Արշակյանն իր ցուցմունքներով երբևէ չի հայտնել, որ տուժողին սպանելու դիտավորություն է ունեցել, նշելով, որ ինքն էլ չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում, դրանից հետո նկատելով, որ Ա------------------ի վիճակը լավ չի, ինքն անձամբ է զանգահարել թե՛ շտապ օգնություն, թե՛ ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Տուժող Ա․Ա-----------------------ը հայտնել է, որ երբ փորձել է ապակին նորոգել, սակայն չի ստացվել, կոտրվել է, ինքն ու եղբայրը փոխադարձ հայհոյանքներ են հնչեցրել, որից հետո ինքն կռացած գործիքներն է տեղավորել, «միաժամանակ ձախ կողմից՝ երեսի հատվածում, ինչ որ բան է զգացել ծակոց կարծես ու գլխով դեպի պատը հենվել, այդ ժամանակ նկատել է, որ արնահոսում է, ու եղբայրը՝ Արտաշեսը միանգամից ասել է, կներես, էս ինչ արեցի ու փաթաթվել իրեն, ասել է, սպասի շտապ օգնություն զանգեմ, ոստիկանություն զանգեմ, սկզբում չի հասկացել թե ինչ է կատարվում, հետո հասկացել է, որ եղբայրը առանց հասկանալու խոհանոցից դանակ է վերցրել ու իրեն վնասվածքներ հասցրել, իր կարծիքով, դա միտումնավոր չի արել, չի հասկացել, թե ինչ է անում»։
Վերաքննիչ դատարանն հարկ է համարում վերլուծել նաև տուժողի ստացած մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը: Այսպես, դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` Ա------------------ Ա----------------------ի մարմնական վնասվածքներն ըստ ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի տվյալների՝ ձախ քունքային, ձախ քունքահետին գագաթային շրջանների ծակած-կտրած վերքերի՝ հետին գագաթային շրջանում ոսկրի կորտիկալ շերտի վնասումով, կրծոսկրի շրջանի կտրած վերքի ձևով պատճառվել են սուր, ծակող-կտրող գործիքով կամ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետին, որոնք առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով: Այսինքն, մեղադրյալի հարվածների հետևանքով տուժողը ոչ մի թափանցող վնասվածք չի ստացել, նրա կենսականորեն կարևոր օրգանները չեն վնասվել, վնասվել են թշային, հարականջային, քունքային, այտային շրջանները։ Ինչ վերաբերում է կրծոսկրի կոթի շրջանում առկա 0․5 սմ երկարությամբ կտրած վերքին, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ դրա խորությունը եղել է ենթամաշկային ճարպաբջջանքի սահմանով և կրծքավանդակի կողմից տրավմատիկ փոփոխություններ չեն արձանագրվել։
Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է նաև մեղադրյալ Ա․Արշակյանի առողջական վիճակը, մասնավորապես, փորձագետի թիվ 78 եզրակացության համաձայն, Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանը տառապել և տառապում է անձի օրգանական խանգարումով, էպիլեպսիա` անձի բնութագրական փոփոխություններով, որը չի ուղեկցվում ակտիվ հոգեախտաբանական ախտանիշներով, զառանցական մտքերով, ընկալման խանգարումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս լիովին զրկեր և զրկի նրան գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, նշանակությունը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք, սակայն սահմանափակում է այն, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին հարկ է ճանաչել սահմանափակ-մեղսունակ:
Վերոգրյալի արդյունքում` տուժուղի միջին ծանրության վնասվածքներ ստանալու պայմաններում, որոնք նրա կյանքի համար վտանգ չեն ներկայացրել, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հնարավոր չէ գալ հիմնավոր եզրահանգման, որ մեղադրյալը ցանկացել է սպանել տուժողին, սակայն նրա մահը վրա չի հասել մեղադրյալի կամքից անկախ հանգամանքներով։
Անդրադառնալով դեպքի վայրում տուժողի գործողություններին` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է նաև, որ գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հաստատվել, որ տուժողին սպանելու իր դիտավորությունը մեղադրյալը չի կարողացել իրացնել տուժողի ակտիվ դիմադրության հետևանքով: Վերոգրյալ փաստերի և իրավական վերլուծության համադրման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատված հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությամբ հնարավոր չէ եզրահանգել, որ մեղադրյալ Ա․Արշակյանն ունեցել է տուժող Ա․Ա-------------------------ին սպանելու դիտավորություն։ Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ մեղադրյալը գործել է անորոշ դիտավորությամբ՝ չկոնկրետացված, այսինքն՝ մեղադրյալը չի կոնկրետացրել վտանգավոր հետևանքները և անտարբերություն է դրսևորել հնարավոր բոլոր տեսակի հետևանքների նկատմամբ, գործել է՝ առանց հստակ պատկերացնելու վրա հասնող հետևանքները։ Այլ կերպ ասած՝ մեղադրյալը, հաշվի առնելով օգտագործված գործիքը, նախատեսել է մեկից ավելի հանցավոր հետևանքներից որևէ մեկի առաջացման հնարավորությունը, և նրա համար միևնույն է եղել, թե որ հետևանքը կառաջանա, որպիսի պայմաններում նրա արարքը պետք է որակվի ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ չկոնկրետացված դիտավորության դեպքում արարքը որակվում է ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի, եթե որևէ հետևանք չի առաջանում, ապա արարքը որակվում է որպես դիտավորության մեջ ընդգրկված, տվյալ իրադրությունում հնարավոր ամենաթեթև հանցագործության փորձ։ Խնդրո առարկա իրավիճակում, հաշվի առնելով նաև անմեղության կանխավարկած սկզբունքը, ինչպես նաև այն, որ տուժողի առողջությանը պատճառվել է միջին ծանրության վնաս, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ մեղադրյալ Ա․Արշակյանի արարքը պետք է որակվի ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի` այն է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։ Այս առումով Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Տուժողի և Պաշտպանի փաստարկներին և գտնում, որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաստատված համարելով հանցագործության կատարման մեջ մեղադրյալ Ա․Արշակյանի մեղքի ապացուցված լինելը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքիի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով, թույլ է տվել դատական սխալ, նյութական օրենքի խախտում, ճիշտ չի կիրառել նյութական օրենքը։
Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով քրեական վարույթի նյութերը, իր համաձայնությունն է հայտնում Պաշտպանի դիտարկմանն առ այն, որ անհասկանալ է տուժող Ա--------------- Ա-----------------------ի կողմից Արտաշես Արշակյանին վնասվածքներ հասցնելու քրեական վարույթն առանձնացնելու և մեկ այլ վարույթով քննելու հանգամանքը, քանի որ նույն վարույթում քննելու պարագայում քրեական վարույթի մասնակիցների յուրաքանչյուրի գործողություններին ճիշտ իրավաբանական որակում տալով՝ Արտաշես Արշակյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածով չէր ամբաստանվի, որից տուժել է արդատության շահը, ինչպես նաև խախտվել է վերջինիս կողմից իր գործողություններին ճիշտ որակում տալու հնարավորությունը:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի հնարավոր կիրառելիության վերաբերյալ Տուժողի փաստարկներին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք այն աստիճան են նվազեցրել անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, որ դատարանի համոզմամբ սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափը կամ ժամկետը խիստ է տվյալ անձի համար, ինչպես նաև խմբի կողմից կատարված հանցանքի մասնակցի կողմից այդ խմբի կատարած հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելու դեպքում դատարանը կարող է նշանակել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի կամ հոդվածի մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից կամ ժամկետից պակաս չափ կամ ժամկետ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով կամ հոդվածի մասով: Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: (...)»։
Պատժի նշանակման հիմնական կանոնները սահմանող իրավական նորմերը (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրք) ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Արմեն Սուրիկի Շահբազյանի վերաբերյալ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի ԵՇԴ/0143/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կողմից արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի բացահայտումը սերտորեն կապված է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ՝ թե՛ արդարացի պատիժ նշանակելու և թե՛ պատժի անհատականացման համատեքստում: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից՝ հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով (տե՛ս mutatis mutandis Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-17-րդ կետերը): Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա՝ առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա:(…)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իրավական դիրքորոշում է ձևավորել նաև այն մասին, որ «(…)Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: (...) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները` վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն։(…) (տե՛ս Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)»:
Վերոգրյալ իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով մեղադրյալ Ա․Արշակյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատժի նպատակների իրացման հնարավորությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Ա․Արշակյանի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
Վերաքննիչ դատարանը ընդգծում է մեղադրյալի կողմից կատարված հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի վրա ազդող մի շարք գործոններ, մասնավորապես․
ա) խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը, մասնավորապես այն, որ Ա․Արշակյանի արարքը ոտնձգել է այնպիսի հասարակական հարաբերության դեմ, որի խախտումը բացասաբար է անդրադարձել տուժողի առողջական վիճակի վրա՝ նրա առողջությանը պատճառելով միջն ծանրության վնաս,
բ) հանցագործության գործիքն ու եղանակը, մասնավորապես այն, որ Ա․Արշակյանը վիճաբանության ընթացքում տուժողի առողջությանը մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ դանակով ոտնձգել է տուժողի նկատմամբ,
գ) նախկինում դատապարտված լինելն ու սույն գործով մեղսագրված արարքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։
Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ՝ վերոնշյալ հանգամանքները էականորեն բարձրացնում են ինչպես հանցավորի, այնպես էլ կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Ուստի, նման պայմաններում, Տուժողի փաստարկները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի կիրառման առումով ինքնին չեն կարող բավարար լինել՝ մեղադրյալ Ա․Արշակյանի նկատմամբ առավել մեղմ պատիժ նշանակելու համար։
Վերոշարադրյալի հաշվառմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ խնդրո առարկա իրավիճակում մեղադրյալի նկատմամբ սույն որոշամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը բավարար է պատժի նպատակների իրացմանը հասնելու համար։
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով նաև մեղադրյալ Ա․Արշակյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցին, գտնում է, որ մեղադրյալը պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը, քանի որ միայն այդ եղանակով է հնարավոր հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացմանը՝ սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Ամփոփելով վերոշարադրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի կողմից կատարած արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով հաստատված համարելով, թույլ է տվել դատական սխալ՝ ճիշտ չի կիրառել նյութական օրենքը՝ մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի արարքին տալով խիստ իրավական գնահատական, հետևաբար, մեղադրյալ Արտաշես Արշակյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի և տուժող Ա----------------- Ա------------------------ի վերաքննիչ բողոքները պետք է բավարարել մասնակիորեն, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հոկտեմբերի 30-ի դատավճիռը արարքի որակման մասով մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել, մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված արարքում և պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասով սահմանված կարգով պետք է վերացնել Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ թիվ ԵԴ1/2088/01/23 քրեական գործով 1 (մեկ) ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 78-րդ հոդվածով սահմանված կարգով՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ2/2088/01/23 քրեական գործով 2024 թվականի մարտի 07-ի դատավճռով նշանակված 1 (մեկ) ամիս կարճաժամկետ ազատազրկումը համապատասխանեցնել 1 (մեկ) ամիս ժամկետով ազատազրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով՝ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին պետք է լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 07-ի թիվ ԵԴ1/2088/01/23 դատավճռով նշանակված 1 (մեկ) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը և Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 7 (յոթ) ամիս ժամկետով։ Պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2024 թվականի օգոստոսի 07-ից։ Դատավճիռը մնացած մասով պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոշարադրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության 367-րդ, 369-371-րդ և 379-380-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Տուժող Ա.Ա-------------------------ի և պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն։
Մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/3445/01/24 քրեական գործով 2025 թվականի հոկտեմբերի 30-ի դատավճիռը արարքի որակման մասով մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել՝
Մեղադրյալ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված արարքում և պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասով սահմանված կարգով՝ վերացնել Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ թիվ ԵԴ1/2088/01/23 քրեական գործով 1 (մեկ) ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 78-րդ հոդվածով սահմանված կարգով՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ2/2088/01/23 քրեական գործով 2024 թվականի մարտի 07-ի դատավճռով նշանակված 1 (մեկ) ամիս կարճաժամկետ ազատազրկումը համապատասխանեցնել 1 (մեկ) ամիս ժամկետով ազատազրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կանոններով՝ Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի մարտի 07-ի թիվ ԵԴ1/2088/01/23 դատավճռով նշանակված 1 (մեկ) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը և Արտաշես Վոլոդիայի Արշակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 7 (յոթ) ամիս ժամկետով։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2024 թվականի օգոստոսի 07-ից։
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Լ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Մ.ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ

Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ