ԵԴ1/3348/01/24

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

(այսուհետ՝ նաև Դատարան)

Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Ե․ԱԲՈՎՅԱՆԻ
պաշտպան Ս․ՔԱՐԱՄՅԱՆԻ
մեղադրյալ
տուժող Լ․ԱՂԱԲԵԿՅԱՆԻ
Վ․ՄԵՀՐԱԲՅԱՆԻ

2025 թվականի ապրիլի 22-ին Երևան քաղաքում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի (ծնված՝ 15․01․1990թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված Տիգրան Մեծ փողոց, 3Ա տանը, բնակվում է՝ ք․Երևան, Մոլդովական փողոց, 50/4 շենքի 56 բնակարան հասցեում, նախկինում չդատված), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2024 թվականի փետրվարի 1-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 14-0125-24 քրեական վարույթը։
2024 թվականի փետրվարի 1-ի որոշմամբ Վանուհի Իվանի Մեհրաբյանը ճանաչվել է տուժող։
2024 թվականի փետրվարի 6-ի արձանագրությամբ թիվ 14-0125-24 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության մեջ կատարվել է փոփոխություն, շտկվել է վարույթի իրավական գնահատականը ՝ այն է՝ 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետը և 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը։
2024 թվականի օգոստոսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով կազմվել է թիվ 14159524 արձանագրությունը քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին:
2024 թվականի օգոստոսի 20-ի որոշմամբ թիվ 14-0125-24 և 14159524 քրեական վարույթները միացվել են մեկ վարույթում, նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14-0125-24 հերթական համարով։
2024 թվականի օգոստոսի 20-ի որոշմամբ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանը ճանաչվել է տուժող։
2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում։
2024 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու մասին արգելքը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին կայացվել է Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով ՝ հանրային քրեական հետապնդում չհարուցելու մասին որոշում։
2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ թիվ 14-0125-24 քրեական վարույթից նոր քրեական վարույթ է անջատվել, անջատված վարույթին շնորհվել է թիվ 14801424 համարը։
2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2024 թվականի նոյեմբերի 14-ին։
2024 թվականի նոյեմբերի 15-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը ստանձնել է դատավոր Ս.Անդրեասյանը և նշանակվել են նախնական դատալսումներ:
Նախնական դատալսումների ընթացքում Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի նկատմամբ մինչդատական վարույթի ընթացքում ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը անփոփոխ թողնելու մասին:

Էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով այն բանի համար, որ «(…) հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Վանուհի Մեհրաբյանին:
Այսպես․
Լևոն Աղաբեկյանը 2024 թվականի հունվարի 31-ին՝ ժամը 00:05-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Հ.էմին 4-րդ շենքի 4-րդ բնակարանի բակային հատվածում վիճաբանության ժամանակ' բռնել է իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ' Վանուհի Մեհրաբյանի մազերից և քարշ տվել գետնին, որից հետո ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ է հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին, որի արդյունքում Վանուհի Մեհրաբյանը ստացել է աջ ուսահոդի, ձախ բազկի, աջ նախաբազկի, աջ դաստակի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի, ձախ դաստակի, աջ ծնկահոդի շրջանների քերծվածքների ձևով մարմնական վնասվածքներ, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»:

Ապացույցների հետազոտումը և գնահատումը.
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
-Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Հովսեփ Էմին փողոցի 4-րդ հասցեի 4-րդ բնակարանի պարսպապատ բակային հատվածը, որտեղ տեղի է ունեցել միջադեպը։
(տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, գ․թ․ 43-46, դատական նիստի արձանագրություն 16․12․2024թ․)։
- Փորձագետի թիվ 0114 եզրակացությամբ, համաձայն որի Վանուհի Մեհրաբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ ուսահոդի, ձախ բազկի, աջ նախաբազկի աջ դաստակի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի, ձախ դաստակի, աջ ծնկահոդի շրջանների քերծվածքների ձևով, պատճառվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
(տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, գ․թ․ 51-52, դատական նիստի արձանագրություն 16․12․2024թ․)։
- Տուժող Վանուհի Մեհրաբյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքը տեղի է ունեցել մոտ մեկ տարի առաջ, խոսակցությունը տեղի է ունեցել իրենց նեղ անձնական հարցի շուրջ, դեպքը տեղի է ունեցել փողոցում, բայց կոնկրետ դեպքի հանգամանքները շարադրել չի կարող։ Նշեց, որ դեպքի մասին ցուցմունք է տվել ՀՀ քննչական կոմիտեում, սակայն Լևոն Աղաբեկյանը իրեն կոնկրետ չի խփել, պարզապես շոկային իրավիճակից, դրսում շատ մարդիկ կային, թոհուբոհի ժամանակ բոլորը մեկը մյուսին քաշքշում էին, իրեն թվացել է, որ իրեն հարվածել է, բայց հետո արդեն երբ հանգիստ վիճակում էր վերլուծեց, որ ոտքը սայթաքել և վայր է ընկել։
Տուժողի խոսքով՝ դեպքից առաջ Լևոն Աղաբեկյանի հետ խոսակցություններ ունեցել է կապված իրենց անչափահաս որդու հետ, ում համար նրանք ունեն նորմալ հարաբերություններ, հաճախակի ունեցել են խոսակցություններ երեխայի տանել-բերելու հետ կապված, իսկ խոսակցությունը կապված է եղել իրենց նեղ անձնական հարցի հետ կապված։ Նշեց, որ հաղորդման բովանդակությունը հստակ չի հիշում, բայց այդ պահին հնարավոր է լարվածության և սթրեսային իրավիճակի մեջ է եղել, նրանք իրենց երեխայի համար միշտ շատ լավ հարաբերությունների մեջ են եղել, սակայն իր համար էլ է իրավիճակը խորթ եղել, այդքան մարդ հավաքվել էր, չի կարող հստակ ասել, թե ինչ բովանդակությամբ է հաղորդումը ներկայացրել, բայց որ Լևոն Աղաբեկյանն իրեն չի խփել, դա փաստում է։ Հայտնեց, որ հաղորդում ներկայացնելու ժամանակ իրեն պարզաբանվել է սուտ մատնության համար նախատեսված պատասխանատվության մասին, սակայն այդ պահին եղել է շատ լարված և շատ նյարդայնացած, նույնիսկ 1 շաբաթ-10 օր աշխատանքի չի գնացել, մինչև վերլուծել է և հասկացել, թե ինչ է եղել։ Նրա խոսքով՝ դեպքի վայրում շատ մարդիկ կային, մեկը մյուսին հրում էին, քաշքշում էին, նշեց, որ դեպքի վայրում եղել են հարևանները, հստակ չի կարող ասել, թե ով, քանի որ մութ էր և ահավոր անձրև։ Դեպքի վայրում եղել է միայն մայրը, պարզապես ոտքը սղացել է, վայր է ընկել, ներքևում ունեին տարբեր գործիքներ։ Նշեց, որ կարող է Լևոն Աղաբեկյանը իրեն չի խփել։ Դատախազի կողմից պարզաբանման հարցից հետո ասաց, որ հստակ ասում է, որ Լևոն Աղաբեկյանը իրեն չի խփել։
Սպառնալիքների հետ կապված նույնպես հաղորդում է ներկայացրել, բացատրության մեջ գրել է, որ ցանկացած մարդու մոտ կարող է իրավիճակ լինել, որ հուզված լինելու պատճառով կարող են մի քիչ այլ ձև գրել, հետո հանգիստ վիճակում հասկանալ՝ ինչ է եղել։ Բացի դա, նշեց, որ այդ մարդու հետ ունի համատեղ որդի։ Այս պահին կոնկրետ չի կարող ասել, թե մարմնի որ մասին է ստացել հարվածը։ Անդրադառնալով մազերից քարշ տալուն՝ նշեց, որ միջադեպի ընթացքում մազերն ընկել են որևէ մետաղական առարկայի արանքը և մտածել է, թե դա Լևոն Աղաբեկյանն է արել։ Ինչ վերաբերում է Լևոն Աղաբեկյանի սթափ լինելուն՝ նշեց, որ չի կարող ասել՝ արդյոք նա խմած է եղել թե ոչ։ Նշեց, որ իր մայրը միջադեպի ընթացքում հորդորել է ներկաներին՝ հավաքված մարդկանց անցնել իրենց գործերին, քանի որ մեծ մասին չեն էլ ճանաչում, հնարավոր է անցորդներ լինեին, փորձել է Լևոն Աղաբեկյանին ճանապարհել, որպեսզի այլ օր այլ վայրում խոսեին։ Հայտնեց, որ դեպքի օրը ստացել է վնասվածքներ, սակայն վերջիններս չեն պատճառվել Լևոն Աղաբեկյանի կողմից։ Նրա խոսքով՝ դեպքի պահին կանգնել են անցնող գնացող մեքենաները, հստակ թիվ չի հիշում։ Նշեց, որ այդ պահին շփոթված, լարված էր և ահավոր անձրև էր գալիս։
Նշեց, որ կոնֆլիկտը եղել է իր և Լևոն Աղաբեկյանի միջև, նրան դիմավորել է իր մայրը, ապա մոտեցել է ինքը, քանի որ մայրը մի փոքր տաքարյուն է, սկսել է բարձր խոսել, այդ պահին իր դուրս գալուց հետո, երբ սկսել է ավելի բարձրաձայն խոսել, հավաքվել են մարդիկ, նախքան իր կողմից մոտենալը ևս մարդիկ կային։ Երբ սկսվել է հրմշտոցը գտնվել են բակում, հավաքված մարդիկ փորձել են Լևոն Աղաբեկյանին դուրս հրավիրել։ Հնարավոր է, որ հավաքված մարդկանցից որևէ մեկը քաշքշած լինի իրեն, ուժեղ բռնելուց կամ հրելուց ընկած լինի։ Այդ ընթացքում Լևոն Աղաբեկյանի վրա վնասվածքներ, վերքեր, կամ արյունահոսություն չի նկատել։
Նշեց, որ դեպքի օրը Լևոն Աղաբեկյանին ինքը չի կանչել, նա է իր կամքով է եկել։ Վերջինս հնարավոր է, եղել է ոչ սթափ, մեկ-երկու բաժակ խմած է եղել։ Դարպասի դուռը բացել է մայրը, տան դուռը բացել է ինքը, խոսակցությունը եղել է բակում։ Նրա խոսքով Լևոն Աղաբեկյանը իրեն հարվածներ չի հասցրել, գետնին քարշ չի տվել պարզապես քանի որ մարդիկ փորձում էին իրենց հանգստացնել, հնարավոր է ինչ-որ մեկը իրենց մեջտեղում է կանգնել և դրա արդյունքում նա ընկել է, հետո վերլուծել է իրավիճակը և վերհիշել է, թե ինչպես է եղել դեպքը։
Հանրային մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել տուժողի նախաքննական ցուցմունքը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դատաքննության ընթացքում տված և նախաքննական ցուցմունքի միջև առկա են էական հակասություններ, մասնավորապես՝ Լևոն Աղաբեկյանի ոչ ադեկվատ գտնվելու, հարվածներ հասցնելու, գետնին քարշ տալու և այլ բնույթի փաստական հանգամանքների առնչությամբ։
Դատարանը որոշեց բավարարել միջնորդությունը։
- Տուժող Վանուհի Մեհրաբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին որ «2024 թվականի հունվարի 31-ին ժամը 00:05-ի սահմաններում իր նախկին ամուսինը՝ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանը, ումից արդեն ամուսնալուծված է շուրջ 3 տարի և ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել են 1 երեխա, եկել է իր բնակության հասցե, զանգահարել իրեն և պահանջել որպեսզի նա դուրս գա, ինքը հասկացել է, որ Լևոնը գտնվում է անադեկվատ վիճակում և դուրս չի եկել, ինչի արդյունքում Լևոնը պարսպի վրայով ներս է մտել բակային հատված և հարձակվել իր վրա և ծեծի ենթարկել իրեն` հարվածելով մարմնի տարբեր հատվածներին, բռնել մազերից և քարշ տվել գետնին, որի հետևանքով իր մարմնի տարբեր հատվածներում վնասվածքներ են առաջացել: Լևոնը գտնվել է ոչ սթափ վիճակում իսկ նման վարքագծի պատճառը եղել է այն, որ նա իմացել է, որ իրենով մեկ այլ տղամարդ է հետաքրքրվել և այդ իսկ պատճառով ծեծի է ենթարկել իրեն: Հայտնել է, որ այդ ժամանակ ներկա են եղել իր մայրիկը՝ Հասմիկ Բարիսի Մեհրաբյանը։ Հայտնել է, որ երբ Լևոնը պարսպի վրայից ներս է մտել անմիջապես հարձակվել է իր վրա՝ բռնել մազերից գցել գետնին և սկսել քարշ տալ բակով մեկ, այդ ընթացքում իր մայրը փորձել է իրեն ազատել Լևոնի ձեռքերից սակայն նրա մոտ չի ստացվել և Լևոնը իրեն քարշ տալու հետ միասին նաև այդ ընթացքում ձեռքերով հարվածներ է հասցրել գլխի տարբեր հատվածների, ոտքերով հարվածել է մարմնին՝ թիակին, ոտքին, որի հետևանքով կապտուկներ են առաջացել»:
Հարցերին ի պատասխան տուժողը, անդրադառնալով պարսպի վրայով ցատկելուն և ներս մտնելուն նշեց, որ դեպքի պահին իրեն թվացել է, թե նա այդպես է մտել բակ, սակայն հետո՝ երկու օր հետո, երբ հանգստացել է, խոսել է մոր հետ, մայրն ասել է, որ ինքն է բացել դարպասի դուռը և Լևոնը ներս է մտել։ Հանրային մեղադրողի հարցին, թե հաջորդիվ առերես հարցաքննության ընթացքում ինչու է նորից պնդել նախաքննական ցուցմունքը, եթե առկա էր փոփոխություն, ապա տուժողը նշեց, որ ամեն ինչ հիշում է շատ աղոտ, և երբ ասում է երկու օր հետո, նկատի չունի հենց երկու օր։ Անդրադառնալով ցուցմունքների միջև առկա հակասությանը՝ նշեց, որ պատճառ կարող է հանդիսանալ այն, որ այդ պահին զայրացած և բորբոքված է եղել, որ Լևոն Աղաբեկյանը, անտեսելով, որ որդին քնած է տանը, նման պահվածք է դրսևորել, սակայն հետո վերլուծելով, քննարկելով այդ ամենը, հասկացել է ինչ է տեղի ունեցել։ Չի հիշում առերեսման պահին ինչ է ասել։ Այդ ընթացքում ունեցել է հոգեբանական դժվար պահ, որին էլ գումարվել է Լևոնի նման պահվածքը։
Պաշտպանի հարցին, թե հարցաքննության արձանագրության օրինակը՝ թղթային տարբերակով իրեն քննիչի կողմից հանձնվել է թե ոչ, նշեց՝ ոչ։ Հայտնեց, որ առերեսման ժամանակ չի պնդել նախորդ ցուցմունքը, ասել է, որ չի հիշում ընկել է, թե խփել են։ Առերեսումը տևել է 1 րոպեից քիչ, ասել է որ բողոք պահանջ չունի և խնդրել է գործը փակել։
Նշեց, որ ճանաչելով Լևոն Աղաբեկյանին, հասկացել է, որ պետք է սպասել լարված իրավիճակի, նրա կողմից բարձր տոնով խոսելը հնարավոր է իր կողմից ընկալվեր որպես սպառնալիք։ Ստացված վնասվածքների մասով պնդեց, որ ստացել է որոշակի վնասվածքներ, սակայն, թե ում կողմից կատարված գործողությունների արդյունքում է ստացել վնասվածքները չի հիշում, հաշվի առնելով այն, որ իրավիճակը եղել է լարված և ամոթալի։ Նշեց, որ մինչև միջադեպը իր մայրը և Լևոն Աղաբեկյանը գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Եթե Լևոն Աղաբեկյանը հարվածեր իրեն, իր մայրը տեսած կլիներ։
Նախագահողի հարցին, թե արդյոք գիտակցում է, որ նախորդ հաղորդման հիման վրա անձի նկատմամբ նախաձեռնվել է քրեական վարույթ, հարուցվել է քրեական հետապնդում, տուժողը նշեց, որ այդ ժամանակ եղել է շատ ջղայն, իրեն թվացել է, որ տվյալ անձն է իրեն ներքաշել այս իրավիճակի մեջ։ Հետո երբ հանգստացել է, հասկացել է, այդ մարդը իրեն կոպիտ ասած չի հարվածել, չի քաշքշել, չի բռնել մազերից։ Նշեց, որ այդ պահին հստակ մտածում էր, որ իրեն քարշ են տալիս, սակայն հասկացել է, որ այդպես չի եղել։ Երբ մայրն ասել է, որ չի բացելու դուռը, գնա հետո կխոսենք, իրեն թվացել է, թե պարսպի վրայով է մտել, դրանից էլ է զայրացել։ Հաջորդիվ նշեց, որ զայրացած լինելուց չի նշել, այլ այդ պահին այդ մարդն է եկել իր աչքի դիմաց։ Եթե նույնիսկ այդպես եղած լիներ, նշեց, որ նա հաղորդում չէր տա, քանի որ այդ մարդու հետ ունի իր ամենաթանկը՝ որդուն։ Նշեց, որ իրեն ոչ ոք չի ստիպել հաղորդում տալ։
Առերես հարցաքննությունների արձանագրությունների հրապարակումից հետո պաշտպանի կողմից հարց հնչեց, թե 2024 թվականի հոկտեմբերի 11-ին տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ժամանակ «ցուցմունքները պնդել» ասելով տուժողը կոնկրետ որ ցուցմունքն է նկատի ունեցել՝ վարույթի սկզբում տրված ցուցմունքը, թե առաջին առերես հարցաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, ապա տուժողը նշեց, որ նկատի է ունեցել առաջին առերես հարցաքննության արձանագրությունը։
(տե՛ս 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):
Պաշտպանի միջնորդությամբ հրապարակվել է 2024 թվականի մայիսի 07-ին տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի և մեղադրյալ Լևոն Աղաբեկյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ընթացքում կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի «մինչև առերես հարցաքննությունը սկսելը, առերես հարցաքննվողներին հարց ուղղվեց այն մասին, թե ճանաչո՞ւմ են, արդյոք, միմյանց և ինչպիսի՞ փոխհարաբերությունների մեջ են գտնվում միմյանց հետ, որի վերաբերյալ առերես հարցաքննվողները հայտնեցին․
Տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի պատասխանը՝ Լևոն Աղաբեկյանը հանդիսանում է իր նախկին ամուսինը և իր երեխայի հայրը։
Վկա Լևոն Աղաբեկյանի պատասխանը՝ Վանուհի Մեհրահյանը հանդիսանում է իր նախկին կինը։
Նախքան վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից հարցերի առաջադրումը կողմերին պարզաբանվեց իրենց իրավունքները և պարտականությունները, որի վերաբերյալ վկա Լևոն Աղաբեկյանը հայտարարեց, որ ցանկանում է օգտվել իր իրավունքից և չպատասխանել առաջադրված հարցերին քանի որ, Վանուհի Մեհարաբյանը հանդիսանում է իր նախկին կինը՝ այսինքն մերձավոր ազգականը և որ դա հետագայում կարող է օգտագործվեր նրա դեմ: Ըստ էության Վանուհի Մեհրաբյանը նույնաբովանդակ հայտարարություն արեց և նույնպես օգտվեց իր այդ իրավունքից՝ չցանկանալով պատասխանել վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից առաջադրված հարցերին»:
2024 թվականի հոկտեմբերի 11-ին տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի և մեղադրյալ Լևոն Աղաբեկյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ընթացքում կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի «նախքան վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից հարցերի առաջադրումը կողմերին պարզաբանվեց իրենց իրավունքները և պարտականությունները, որի վերաբերյալ վկա Լևոն Աղաբեկյանը հայտարարեց, որ ցանկանում է օգտվել իր իրավունքից և չպատասխանել առաջադրված հարցերին իսկ Վանուհի Մեհրաբյանը հայտարարեց, որ պնդում է նախկինում տուժողի կարգավիճակով տրված իր ցուցմունքը և ավելացնելու ոչինչ չունի»:
- Տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի ցուցմունքը տեղում ստուգելու մասին արձանագրությամբ, որի ժամանակ Վանուհի Մեհրաբյանը մանրամասն նկարագրել է, թե որտեղ և ինչ պայմաններում է տեղի ունեցել միջադեպը։
(տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, գ․թ․ 48-50, դատական նիստի արձանագրություն 16․12․2024թ․)։
- Վկա Հասմիկ Մեհրաբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք չի տվել, հայտնել է, որ մեղադրյալ Լևոն Աղաբեկյանը հանդիսանում է իր նախկին փեսան՝ իր մերձավոր ազգականը։
(տե՛ս 2025 թվականի հունվարի 10-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):
- Մեղադրյալ Լևոն Աղաբեկյանը դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ զանգահարել է Վանուհուն երեխայի հետ կապված հարցեր պարզաբանելու համար։ Երբ միջադեպը սկսվել է, աղմուկից տնից բոլորը դուրս են եկել՝ բաժանելու համար։ Նշեց, որ միջադեպի ընթացքում ստացել է գլխի վնասվածք, մի քանի հոգի հարձակվել են վրան, չգիտի, թե կոնկրետ ով է եղել։ Պարսպի վրայից ցատկելու մասով նշեց, որ նման բան չի եղել, զանգահարել է, որ Վանուհին դուրս գա տնից, երեխայի հետ կապված հարցեր պարզաբանելու համար, sms հաղորդագրություն է ուղարկել նաև նախորդիվ «դուրս արի, հեսա հասնում եմ» բովանդակությամբ։ Իր վրա հարձակված անձանց մասով նշել է, որ միջին տարիքի, բոյով տղաներ են եղել, ուժերի անհավասարության պայմաններում է տեղի ունեցել վեճը։ Մեղադրյալը նշեց, որ Վանուհու նկատմամբ անմիջականորեն հարված կամ ֆիզիկական ներգործություն չի կատարել, հնարավոր է բաժանելուց Վանուհու ոտքը դիպչել է բորդյուրին, վայր է ընկել լինի և վնասվածք ստացել, իր վնասվածքի մասով նշել է, որ իր գլուխը պատռված է եղել, դեմքով մեկ արնահոսել է։ Նշեց, որ ինքն է վիրակապել իր վնասվածքը։ Վանուհու հետ ունեցած հարաբերությունների մասով նշել է, որ վատ հարաբերություններ չի ունեցել, նույնիսկ առկա չէ դատարանի որոշում՝ երեխայի տեսակցության հետ կապված, երեխան երկու ծնողից էլ ստանում է ջերմություն։ Իր և վկա Հասմիկ Մեհրաբյանի միջև հարաբերությունների մասով նշել է, որ նրա հետ ևս ունի նորմալ հարաբերություններ։ Պաշտպանի հարցին, թե ինչից է ծագել կոնֆլիկտը նշել է, որ երեխայի նկարն է տեսել՝ օտար տղամարդու հետ, նույն տան մեջ, որտեղ բնակվել է ինքը նույնպես։ Իր երեխայի հետ կապված հարցով է եկել, որ եթե Վանուհին ցանկանում է իր կյանքը շարունակել այլ մարդու հետ, ապա ինչու է երեխայի հետ նկարներ հրապարակում, եթե շաբաթը մեկ կամ ամիսը մեկ տուժողը ընկեր է փոխում չի կարելի տղամարդուն բերել ընտանիք։ Նշեց, որ հասել է շենքի բակ, միանգամից կռիվ է գնացել, հետո տուժողը և վկան դուրս են եկել տնից։ Ինչ վերաբերում է պարսպի վրայով ցատկելուն հայտնեց, որ այլ անձ է ցատկել պարսպի վրայով և մտել է բակ, դա տեղի է ունեցել մի քանի շաբաթ առաջ։
Հանրային մեղադրողի հարցին, թե արդյոք երեխայի հետ լուսանկարի մեջ երևացող անձը գտնվել է դեպքի վայրում, մեղադրյալը նշեց, որ չի կարող ասել, քանի որ մութ է եղել, ոչ մեկի դեմքը չի կարող հիշել։ Դատարանի հարցին, թե արդյոք մեղադրյալն իրեն մեղավոր ճանաչում է, մեղադրյալը պատասխանեց, որ մեղադրանքը չի ընդունում և իրեն մեղավոր չի ճանաչում։
(տե՛ս 2025 թվականի հունվարի 10-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(…)
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(…)»։
Վերլուծելով մեղադրյալ Լ․Աղաբեկյանին ներկայացված մեղադրանքը և հիմնվելով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա` Դատարանը գտնում է, որ.
1) ապացուցված են մեղադրյալ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է նշված արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է մեղադրյալ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանին կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է մեղադրյալ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանրային աշխատանքները դատարանի նշանակած և իրավասու մարմնի որոշած վայրում չվարձատրվող, դատապարտյալի ուսումնառությունից կամ աշխատանքից ազատ ժամանակահատվածում նրա կողմից հանրության համար օգտակար այնպիսի աշխատանքների կատարումն է, որոնք չեն վտանգում նրա ֆիզիկական կամ հոգեկան առողջությունը։
2. Հանրային աշխատանքները դատապարտյալի համաձայնությամբ ոչ ավելի, քան օրական 4 ժամ տևողությամբ սահմանվում են ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար՝ 60-270 ժամ տևողությամբ:
3. Հանրային աշխատանքների նվազագույն տևողությունը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 60 ժամից:
4. Հանրային աշխատանքները կարող են նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով, ինչպես նաև սույն օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված դեպքերում։
5. Հանրային աշխատանքներ չեն նշանակվում դատավճիռ կայացնելու պահին 15 տարին չլրացած անչափահասի, ինչպես նաև զինվորական ծառայության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ:
6. Եթե հանրային աշխատանքները նշանակելուց հետո ի հայտ է եկել սույն հոդվածի 5-րդ մասով նախատեսված հանգամանքը, կամ տեղի է ունեցել դատապարտյալի առողջական վիճակի այնպիսի վատթարացում, որի պայմաններում նա զրկվել է հանրային աշխատանքների հետագա կատարման հնարավորությունից, ապա անձն ազատվում է պատժի հետագա կրումից:
7. Հանրային աշխատանքները կատարելուց խուսափելու դեպքում այն փոխարինվում է ազատազրկմամբ` հանրային աշխատանքների 8 ժամը հաշվարկելով ազատազրկման 1 օրվա դիմաց: Հանրային աշխատանքներն ազատազրկմամբ փոխարինելիս ազատազրկման ժամկետը չի կարող գերազանցել այն հոդվածի սանկցիայով տվյալ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն ժամկետը, որով նախատեսված հանցագործության համար անձը դատապարտվել է: Եթե հաշվարկի արդյունքով ազատազրկման ժամկետը պակաս է ստացվում այն հոդվածի սանկցիայով տվյալ պատժատեսակի համար նախատեսված նվազագույն ժամկետից, որով նախատեսված հանցագործության համար անձը դատապարտվել է, ապա պատիժը նշանակվում է հաշվարկի արդյունքով ստացված ժամկետի չափով:
8. Սույն հոդվածի 7-րդ մասով նախատեսված կանոնով է իրականացվում հաշվարկը նաև այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի սանկցիայով ազատազրկում նախատեսված չէ: Այդ դեպքում սահմանվող ազատազրկման ժամկետը չի կարող գերազանցել 1 տարին:
9. Հանրային աշխատանքները կատարելուց խուսափող է համարվում այն դատապարտյալը, որը՝
1) 1 ամսվա ընթացքում կատարել է հանրային աշխատաժամերի հաշվառման քարտով նախատեսված աշխատանքների 90 տոկոսից պակաս հանրային աշխատանքներ` առանց հարգելի պատճառի,
2) հանրային աշխատանքների կատարման ժամանակ 1 ամսվա ընթացքում երկուսից ավելի անգամ կոպտորեն խախտել է աշխատանքային կարգապահության կանոնները,
3) ծանուցվելու դեպքում երկու և ավելի անգամ անընդմեջ կամ օրենքով նախատեսված դեպքում չի ներկայացել տարածքային մարմին,
4) հրաժարվել է հանրային աշխատանքներ կատարելուց»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կողմի միջնորդությամբ և դատարանի որոշմամբ մինչդատական վարույթում կամ դատարանում սույն օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ տրված ցուցմունքի, ինչպես նաև դրան կցված հավելվածների (նկարների, գծագրերի, սխեմաների, լուսանկարների, ձայնագրությունների, տեսագրությունների, տեսաձայնագրությունների, նկարահանումների, տեսաֆիլմերի) հրապարակումը թույլատրվում է, եթե՝
(…)
2) առկա է էական հակասություն անձի՝ դատարանում և նախկինում տված ցուցմունքների միջև
(...)»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար.
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են`
1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից.
2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը.
3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները.
4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ.
5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել:
3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝
1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3) դատարանի փաստական վերլուծությունները.
4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները:
4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝
1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը.
2) դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս:
5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են`
1) դատարանի որոշումները.
2) դատավճռի բողոքարկման կարգը:
6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից: Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև և տեսակ, շարժառիթ, նպատակ, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակություն, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման:
Նարեկ Սարգսյանի գործով թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է նաև. «(...) Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից (…):
(…) Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, (…) որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Մեղադրյալ Լևոն Աղաբեկյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։ Այն ուղղված է ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ։ Այն նախատեսում է քրեական պատասխանատվություն անձին հարվածներ հասցնելու կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելու համար, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները։ Հանցակազմի որակյալ տեսակներից է հանցանքը մերձավոր ազգականի նկատմամբ կատարելը։ Մերձավոր ազգականի հասկացությունը օրենսդիրը տվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 18-րդ կետում, ըստ որի, ի թիվս այլնի, մերձավոր ազգական է հանդիսանում նաև նախկին ամուսինը։
Օբյեկտիվ կողմից արարքը դրսևորվում է գործողությամբ՝ հարվածներ հասցնելով կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելով, թե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները։ Սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ։
Վերլուծելով տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ մեղադրյալի կողմից ենթադրյալ հանցանքը չկատարելու, իրեն հարվածներ հասցրած չլինելու մասին արժանահավատ չեն և հերքվում են դատաքննության ընթացքում հետազոտված մյուս ապացույցներով, մասնավորապես՝ 2024 թվականի փետրվարի 01-ին տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի կողմից տրված ցուցմունքով, որպիսի պայմաններում Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով՝ բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը, թույլատրել է հրապարակել տուժողի նախաքննական ցուցմունքը (հատկանշական է, որ սույն ցուցմունքը տրվել է դեպքի հաջորդ օրը, երբ միջադեպի մանրամասները դեռևս թարմ են եղել, դեպքից անցած է եղել ընդամենը 12 ժամ), ըստ որի տուժողը հայտնել է, որ «Լևոնը գտնվում է անադեկվատ վիճակում և դուրս չի եկել ինչի արդյունքում Լևոնը պարսպի վրայով ներս է մտել բակային հատված և հարձակվել իր վրա և ծեծի ենթարկել իրեն` հարվածելով մարմնի տարբեր հատվածներին, բռնել մազերից և քարշ տվել գետնին, որի հետևանքով իր մարմնի տարբեր հատվածներում վնասվածքներ են առաջացել», մինչդեռ դատաքննության ընթացքում տուժողը հերքել է նախկինում հայտնած տվյալները, նշելով, որ «Լևոն Աղաբեկյանը իրեն կոնկրետ չի խփել, պարզապես շոկային իրավիճակից, դրսում շատ մարդիկ կային, թոհուբոհի ժամանակ բոլորը մեկը մյուսին քաշքշում էին, իրեն թվացել է, որ իրենց հարվածել է, բայց հետո արդեն երբ հանգիստ վիճակում էր վերլուծեց, որ ոտքը սայթաքել և վայր է ընկել»։
Իրարամերժ ցուցմունքներ տալու մասով տուժողի կողմից հնչեցված պատճառաբանությունը, ըստ որի նման ձևով կատարվածը նկարագրելու պատճառ հանդիսացել է իր սթրեսային վիճակը, Դատարանն արժանահավատ չի համարում, քանի որ ցուցմունքով նա մանրամասն նկարագրել է նաև մեղադրյալի՝ պարսպի վրայից ներս ցատկելու մանրամասները, նշել է, որ «Լևոնը պարսպի վրայից ներս է մտել անմիջապես հարձակվել է իր վրա՝ բռնել մազերից գցել գետնին և սկսել քարշ տալ բակով մեկ, այդ ընթացքում իր մայրը փորձել է իրեն ազատել Լևոնի ձեռքերից, սակայն նրա մոտ չի ստացվել և Լևոնը իրեն քարշ տալու հետ միասին նաև այդ ընթացքում ձեռքերով հարվածներ է հասցրել գլխի տարբեր հատվածների, ոտքերով հարվածել է մարմնին՝ թիակին, ոտքին, որի հետևանքով կապտուկներ են առաջացել», իսկ դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ «դեպքի պահին իրեն թվացել է, թե նա այդպես է մտել բակ, սակայն հետո՝ երկու օր հետո, երբ հանգստացել է, խոսել է մոր հետ, մայրն ասել է, որ ինքն է բացել դարպասի դուռը և Լևոնը ներս է մտել։ Հանրային մեղադրողի հարցին, թե հաջորդիվ առերես հարցաքննության ընթացքում ինչու է նորից պնդել նախաքննական ցուցմունքը, եթե առկա էր փոփոխություն, ապա տուժողը նշեց, որ ամեն ինչ հիշում է շատ աղոտ, և երբ ասում է երկու օր հետո, նկատի չունի հենց երկու օր»։
Դատարանն արձանագրում է, որ դեպքից 8 օր անց՝ ցուցմունքը տեղում ստուգելու ընթացքում նա պնդել է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքը, մինչդեռ դատական նիստի ընթացքում հայտնել է, որ դեպքից 1 շաբաթ անց վերլուծել է տեղի ունեցածը և հասկացել, որ նման բան տեղի չի ունեցել (տես մանրամասն՝ ստորև)։
Հիշյալ հանգամանքները հերքվում են նաև հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով․
2024 թվականի փետրվարի 08-ին տեղի ունեցած ցուցմունքը տեղում ստուգելու մասին արձանագրությամբ, որով տուժողը դեպքից 8 օր անց մատնացույց է արել, թե կոնկրետ որտեղ է տեղի ունեցել դեպքը, մասնավորապես՝ նշել է, որ «ծեծկռտուքը սկսվել է բակային հատվածից և տեղափոխվել է ավելի ներս։ 19։56։24 վայրկյանին նշել է, որ իր մայրը հիշում է, որ պարսպի դուռը փակ է և մեկ վայրկյան չանցած մեղադրյալը ցատկել է բակ, հարվածել է բակի ներսում գտնվող մետաղական պարսպին, որից էլ արյունահոսել է նրա գլուխը, արյունը քսվել է իրեն, հետքերը կային գետնին, սակայն անձրև, ձյուն է եկել, մաքրվել է, սկսել է քաշքշել նրա ձեռքերից, մազերից քարշ է տվել։
19։57։19 վայրկյանին նշում է, որ մեղադրյալին պատի գլխով է տեսել, մայրը դուռը լավ փակել էր։ Քննիչի հարցին, թե հնարավոր է, որ պարսպով մտած չլինի, տուժողը նշել է, որ դժվար թե, քանի որ մայրը դուռը լավ փակել էր, դրսում կանգնած տղաները ասել են մենք կպահենք նրան, դուռը փակեք։ Ինքը ցավի մեջ, մթության մեջ ցանկացել է շրջվել գնալ տուն, սակայն տեսել է, որ նորից է մտել, մտածում էր ինչ անել, որ կյանքին վնաս չլինի ոչ ոքի։
Քննիչը կրկին հստակեցնում է, որ դուռը փակ լինելու պայմաններում է մեղադրյալը մտել, որին ի պատասխան տուժողը նշել է, որ հիշում է, որ պարսպի վրայով է ցատկել, քանի որ «գայլի» նման հարձակվել է և գլխով հարվածել է պարսպին։ 90 տոկոսով հավաստիացրել է, որ մեղադրյալը պատի վրայով է մտել(...)»։
Հիմնական դատալսումների ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ «մեղադրյալը հնարավոր է որ եղել է ոչ սթափ, մեկ-երկու բաժակ խմած է եղել», մինչդեռ ցուցմունքը տեղում ստուգելու արձանագրության 19։59։54 վայրկյանին նշել է, որ «մեղադրյալը ահավոր խմած է եղել, իրեն թվում է, որ նրա հետ հաստատ մարդ կար, այդ վիճակով մեքենա վարել չէր կարողանա, «դա նույնիսկ խմած էլ չէր»։
Ցուցմունքը տեղում ստուգելու ընթացքում քննիչը բազմիցս հստակեցրել է մեղադրյալի կողմից պարսպի վրայով ցատկելու հանգամանքը, որի առնչությամբ տուժողը պնդել է իր կողմից ներկայացված տվյալները, քանի որ լսել է ցատկի ձայնը և դուռը փակ է եղել։ Բացի այդ նշել է, որ մեղադրյալի համար պատը բարձրանալը «ոչ մի բան է, նա եզան ուժ ունի»։
Սույն արձանագրությամբ հիմնավորվում է այն հանգամանքը, որ տուժողը, դեպքից 8 օր անց, գտնվելով հավասարակշռված և սթափ վիճակում, ինչպես ինքն է նշում՝ դեպքից անցել էր արդեն 1 շաբաթ, և նա արդեն վերլուծել էր կատարվածը, մանրամասն նկարագրել է տեղի ունեցածը, ցույց է տվել, թե պարսպի որ մասից է ներս ցատկել մեղադրյալը, վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից մի քանի անգամ հիշյալ հանգամանքը հստակեցվել է հարցադրումների միջոցով, որից հետո տուժողը կրկին պնդել է իր կողմից հայտնած տվյալները։
Բացի այդ, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տուժողը աշխատում է իրավապահ համակարգում, հանդիսանում է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության բաժնի ԱԳԲ տեսուչ, վերջինս ենթադրաբար գիտակցել է, որ իր կողմից հայտնած տվյալների արդյունքում նախաձեռնվում է քրեական վարույթ, իրականացվում են քննչական գործողություններ՝ հաղորդմամբ հայտնած տվյալների ստուգման ուղղությամբ։
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանի գնահատմամբ արժանահավատ է տուժող Վանուհի Մեհրաբյանի կողմից 2024 թվականի փետրվարի 01-ին տված ցուցմունքը և 2024 թվականի փետրվարի 08-ին ցուցմունքը տեղում ստուգելու արձանագրությունը։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Լ․Աղաբեկյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ նրա և տուժող Վ․Մերաբյանի կողմից հայտնած տվյալների միջև ևս առկա են հակասություններ․ մեղադրյալի խոսքով «դեպքի օրը հասել է շենքի բակ, միանգամից կռիվ է գնացել, հետո տուժողը և վկան դուրս են եկել տնից։ Ինչ վերաբերում է պարսպի վրայով ցատկելուն հայտնեց, որ այլ անձ է ցատկել պարսպի վրայով և մտել է բակ, դա տեղի է ունեցել մի քանի շաբաթ առաջ», մինչդեռ տուժողը նշել է, որ «Լևոն Աղաբեկյանին դիմավորել է իր մայրը, ապա մոտեցել է ինքը, քանի որ մայրը մի փոքր տաքարյուն է, սկսել է բարձր խոսել, այդ պահին իր դուրս գալուց հետո, երբ սկսել է ավելի բարձրաձայն խոսել հավաքվել են մարդիկ, նախքան իր կողմից մոտենալը ևս մարդիկ կային»։ Նման պայմաններում Դատարանը արժանահավատ չի համարում նաև մեղադրյալի կողմից հայտնած տվյալները։
Մեղադրյալ Լևոն Աղաբեկյանի կողմից ենթադրյալ հանցանքի կատարումը հիմնավորվում է նաև դատաքննության ընթացքում հետազոտված փորձագետի թիվ 0114 եզրակացությամբ, որի «Օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալներ բաժնի» համաձայն՝ «Աջ ուսահոդի հետին մակերեսին առկա է անկանոն ձևի կապտամանուշակագույն, եզրերում կանաչավուն երանգի արյունազեղում՝ 6,0*2,5սմ չափսերի: Նմանատիպ արյունազեղումներ կան նաև ձախ բազկի ստորին երրորդականի առաջային մակերեսին` 2,0*1,5սմ, աջ՝ նախաբազկի միջին երրորդականի հետին մակերեսին՝ 1,5 1,0սմ, աջ դաստակի թիկնային մակերեսին՝ 2,5 1,8սմ, աջ ազդրի վերին երրորդականի առաջակողմնային մակերեսին՝ 2,2 2,0սմ, աջ ազդրի ստորին երրորդականի առաջակողմնային մակերեսին՝ 3,5 3,0սմ չափսերի։ Աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի առաջային մակերեսին առկա է անկանոն ձևի, շրջակա մաշկի մակարդակից քիչ բարձր դարչնակարմրավուն գույնի կեղևով պատված քերծվածք՝ 1,5 1,0սմ չափսերի: Նմանատիպ քերծվածքներ առկա են նաև ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին՝ 0,70,2սմ, աջ ծնկահոդի առաջային մակերեսին՝ 1,5 1,2սմ չափսերի(․․․)»։
Սույն եզրակացության հետևություններ բաժնի համաձայն՝ «Վանուհի Մեհրաբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ ուսահոդի, ձախ բազկի, աջ նախաբազկի աջ դաստակի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի, ձախ դաստակի, աջ ծնկահոդի շրջանների քերծվածքների ձևով, պատճառվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։
Այսպիսով, տուժողը ունեցել է բազմակի և տարբեր տեղայնության քերծվածքներ, որոնք ըստ տուժողի սայթաքելու և վայր ընկնելու կամ փոխադարձ հրմշտոցների արդյունք են, մինչդեռ դրանք Դատարանի գնահատմամբ առերևույթ չէին կարող առաջանալ նշված պայմաններում՝ հաշվի առնելով վնասվածքների քանակը և տեղակայումը ըստ փորձագետի եզրակացության՝ երկու ձեռքերին, ոտքերին, ուսին, ինչպես նաև ըստ տուժողի խոսքի՝ նաև գլխին, թիակին, մեջքին, ուստի Դատարանն ավելի արժանահավատ է համարում նախաքննական ցուցմունքը՝ ի համեմատ տուժողի դատաքննական ցուցմունքի։
Դատարանը, գնահատելով վերը շարադրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները վերաբերելիության, թույլատրելության և արժանահավատության տեսանկյունից արձանագրում է, որ ապացուցված Լ․Աղաբեկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը։
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Լ․Աղաբեկյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները.
-մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը և հանգամանքները, հանցանքը մերձավոր ազգականի նկատմամբ կատարելու հանգամանքը,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում:
-որպես անձը բնութագրող տվյալ է հանդիսանում մեղադրյալի՝ նախկինում դատապարտված չլինելու հանգամանքը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Լ․Աղաբեկյանի վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով քրեական գործի հանգամանքները և լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում նրա կողմից արված հայտարարությունը՝ հանրային աշխատանքներ կատարելու համաձայնության վերաբերյալ, Դատարանն արձանագրում է, որ կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ՝ հանրային աշխատանքների ձևով՝ 120 (հարյուր քսան) ժամ տևողությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Քննարկելով գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գույքային հայց հարուցված չէ, բռնագրավման ենթակա կամ արգելադրված գույք, ինչպես նաև վարութային ծախսեր առկա չեն։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել։
Արտավարութային փաստաթղթերը անհրաժեշտ է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքների ձևով՝ 120 (հարյուր քսան) ժամ տևողությամբ:
Լևոն Ժորայի Աղաբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Պատժի կատարումը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությանը։
Վարութային ծախսերի հարցը լուծել դատավճռի պատճառաբանական մասում։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ