ԵԴ1/3308/01/24



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան)՝

Նախագահող դատավոր Հ.Ավագյան
Քարտուղարությամբ` Մ.Թովմասյանի
Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրողներ Ա․Բաղդասարյանի, Ե․Աբովյանի
Պաշտպաններ Լ․Ավագյանի, Ա․Հարությունյանի,
Ա․Կոչուբաևի, Է․Ալեքսանյանի
Մեղադրյալ Պ․Բեյբությանի

2026 թվականի ապրիլի 13-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի`
Պապին Ռուբենի Բեյբությանի՝ (ծնված՝ 1984 թվականի հունվարի 3-ին Գեղարքունքի մարզի Մադինա գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երեք անչափահաս, աշխատում է «ԴավԱրտ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես գործադիր տնօրեն, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված ,,,,,,, բնակվում է ,,,,,,) հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել վարչական հսկողությունը, գրավը և բացակայելու արգելքը,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի մարտի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության մարդու դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության վարչությունում նախաձեռնվել է թիվ 69107524 քրեական վարույթը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 323-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի, 324-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 324-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով:
ՀՀ գլխավոր դատախազության սահմանադրական կարգի հիմունքների, պետության և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ա․Մանուկյանի 2024 թվականի հուլիսի 25-ի որոշմամբ՝ Պապին Ռուբենի Բեյբությանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Դատախազ Ա․Մանուկյանի 2024 թվականի հուլիսի 25-ի այլ որոշումներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել նաև Ալիկ Լյովայի Բանդուրյանի և Ռուբեն Վանիկի Ավետիսյանի նկատմամբ։
2024 թվականի հուլիսի 29-ին Պապին Բեյբությանը ձերբակալվել է, և նրան ներկայացվել է մեղադրանք։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հուլիսի 30-ի որոշմամբ՝ Պապին Բեյբությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը։
Նույն դատարանի 2024 թվականի հուլիսի 31-ի որոշմամբ՝ Ռուբեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը։
Նույն դատարանի 2024 թվականի օգոստոսի 1-ի որոշմամբ՝ Ալիկ Բանդուրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը։
ՀՀ գլխավոր դատախազության սահմանադրական կարգի հիմունքների, պետության և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ա․Բաղդասարյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 5-ի որոշմամբ՝ Պապին Բեյբությանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Դատախազ Ա․Բաղդասարյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 5-ի այլ որոշումներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նոր հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել նաև Ալիկ Բանդուրյանի և Ռուբեն Ավետիսյանի նկատմամբ։
Նույն օրը որոշում է կայացվել թիվ 69107524 քրեական վարույթից անջատել Պապին Բեյբությանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 69134424 վարույթի համարը։
2024 թվականի նոյեմբերի 13-ին թիվ 69134424 քրեական վարույթի նյութերը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է ԵԴ1/3308/01/24 համարը:
2024 թվականի նոյեմբերի 15-ին Դատարանի դատավոր Հ.Ավագյանը որոշում է կայացրել վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 13-ի որոշմամբ՝ Պապին Բեյբությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը փոփոխվել է և նրա նկատմամբ համակցված որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը, գրավը՝ 8․000․000 ՀՀ դրամի չափով և բացակայելու արգելքը:
Դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 28-ի որոշմամբ՝ Պապին Բեյբությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը փոփոխվել է և նրա նկատմամբ համակցված որպես խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը, գրավը՝ 11․000․000 ՀՀ դրամի չափով և բացակայելու արգելքը:
2026 թվականի ապրիլի 3-ին Դատարանը Պապին Ռուբենի Բեյբությանի նկատմամբ կայացրել է արդարացման վերդիկտ։

2. Մեղադրանքի փաստական և իրավական հիմնավորումները.
Պապին Ռուբենի Բեյբությանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «(․․․) նա մասնակցել է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում․
«Նորատուսցի Ալիկ» մականվամբ հայտնի, «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ ունեցող Ալիկ Բանդուրյանը քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման կողմից սահմանված ու ճանաչված վարքագծի կանոնների համաձայն համարվելով հեղինակություն և ունենալով «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ, հանդիսանալով քրեական աստիճանակարգությամբ և միջանձնային հիերարխիկ հարաբերություններով օժտված անձանց միավորման անդամ, որը գործում է իր կողմից սահմանված ու ճանաչված վարքագծի կանոնների համաձայն, որոնք չեն համապատասխանում պետության կողմից սահմանված վարքագծի համապարտադիր կանոններին կամ իրացման իրավաչափ ձևերին, և որի նպատակը հանցագործություն կատարելն է, հանցագործության կատարումը հովանավորելը, այլ անձանց հանցավոր արարքի կատարմանը ներգրավելը, բռնության, սպառնալիքի, հարկադրանքի կամ անօրինական այլ գործողությունների միջոցով հանրային կամ մասնավոր հարցերին առնչվող վեճերը (խնդիրները) լուծելը, անօրինական օգուտ կամ այլ առավելություն ստանալը, առնվազն մինչև 2024 թվականի փետրվարի 16-ը շարունակելով պահպանել «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակը, ղեկավարել է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորում՝ դրա կողմից հետապնդվող նպատակների իրականացմանն ուղղված գործողություններ կատարելու, մասնավորապես, իր անօրինական ազդեցությունն օգտագործելով, մասնավոր հարցին առնչվող վեճը (խնդիրը) լուծելու համար քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման անդամներ հանդիսացող անձանց հանձնարարություններ տալու եղանակով։
Իր հերթին, Պապին Ռուբենի Բեյբությանը, Ռուբեն Վանիկի Ավետիսյանի և այլոց հետ, ստանալով ու կատարելով քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման կողմից հետապնդվող նպատակների իրականացմանն ուղղված գործողություններ կատարելու մասին «Նորատուսցի Ալիկ» մականվամբ հայտնի, «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ ունեցող անձի հանձնարարությունները, մասնակցել է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը։
Այսպես․
«Նորատուսցի Ալիկ» մականվամբ հայտնի, «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ ունեցող Ալիկ Բանդուրյանը, իր կողմից ղեկավարվող քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման անդամ Պապին Բեյբությանից տեղեկանալով ՌԴ Օրենբուրգ քաղաքում բնակվող Ռաֆայել Խաչատրյանի և ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Սևան քաղաքի բնակիչ Վազգեն Խաչատրյանի միջև առկա՝ Ռաֆայել Խաչատրյանին պատկանող, Գեղարքունիքի մարզի Չկալովկա համայնքում գտնվող «Բուրգեր» ռեստորանահյուրանոցային համալիրին հարակից գտնվող և Վազգեն Խաչատրյանին պատկանող հողատարածքի խնդրին առնչվող մասնավոր վեճի մասին, անօրինական օգուտ, առավելություն ստանալու նպատակով ստանձնել է իր անօրինական ազդեցությունն օգտագործելու և այլ անօրինական գործողությունների միջոցով նշված վեճի լուծումը։
Հանցավոր գործունեությունն իրագործելու նպատակով Ալիկ Բանդուրյանը հանձնարարել է իր հետ մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվող և իր կողմից ղեկավարվող քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման մասնակից Պապին Բեյբությանին կապ հաստատել Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ և պայմանավորվածություն ձեռք բերել իր և Ռաֆայել Խաչատրյանի հանդիպման շուրջ։ Իր հերթին, Պապին Բեյբությանը, Ալիկ Բանդուրյանից ստանալով համապատասխան հանձնարարությունը, հեռախոսազրույց է ունեցել Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ և նշված մասնավոր խնդրի լուծման մանրամասներն Ալիկ Բանդուրյանի հետ առարկայական քննարկելու նպատակով նրան կանչել է Հայաստանի Հանրապետություն։ Ռաֆայել Խաչատրյանը, ժամանելով Երևան, կապ է հաստատել Պապին Բեյբությանի հետ և 2024 թվականի փետրվարի 09-ին վերջինիս միջոցով հանդիպել Ալիկ Բանդուրյանին՝ ներկայացնելով իր ու Վազգեն Խաչատրյանի միջև առկա մասնավոր հարցերին վերաբերող վեճը։
Այնուհետև, հիշյալ մասնավոր հարցերին վերաբերող վեճը «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ ունեցող Ալիկ Բանդուրյանի կողմից իր անօրինական ազդեցությունն օգտագործելու և այլ անօրինական գործողությունների միջոցով լուծելու նպատակով, վերջինիս կողմից ղեկավարվող քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման անդամ Ռուբեն Ավետիսյանը, քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման նպատակներն իրագործելու մտադրությամբ հեռախոսազանգով կապ է հաստատել Վազգեն Խաչատրյանի հետ և պահանջել հանդիպել՝ Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ ունեցած մասնավոր հարցին վերաբերող հարցի շուրջ զրուցելու նպատակով։ Պայմանավորվածության համաձայն Վազգեն Խաչատրյանն իր եղբոր՝ Ռուդիկ Խաչատրյանի և քրոջ ամուսնու՝ Արթուր Վարդանյանի հետ, 2024 թվականի փետրվարի 16-ին այցելել է Արմավիրի մարզի Արգավանդ գյուղում բնակվող Ռուբեն Ավետիսյանի տուն, որտեղից, Ռուբեն Ավետիսյանի ուղեկցությամբ այցելել են Երևան քաղաքի Տիչինայի 138/21 հասցեում գտնվող տուն և հանդիպել Ալիկ Բանդուրյանին, ով իր անօրինական ազդեցությունն օգտագործելով՝ քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման անդամներ Պապին Բեյբությանի և Ռուբեն Ավետիսյանի մասնակցությամբ Ռաֆայել Խաչատրյանի և Վազգեն Խաչատրյանի միջև առկա մասնավոր հարցին վերաբերող վեճը լուծելու նպատակով խոսակցություն է ունեցել վերջինիս հետ։
Այսինքն՝ Պապին Ռուբենի Բեյբությանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով»։

3. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Մեղադրյալ Պապին Ռուբենի Բեյբությանը ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հողի հետ կապված իրեն զանգահարել է իր ծանոթ, նկարիչ Վարդանը և ասել, որ հետաքրքիր թեմա կա, այդ գույքը վաճառվում է։ Քանի որ նախկինում իր ընկերներից շատերը հետաքրքրված են եղել, ինքն ասել է` թող գույքի տերը զանգի, զրուցեն։ Այնուհետև գույքի տերը կապ է հաստատել իր հետ, եկել է Հայաստան և խոսակցություն են ունեցել գույքի առուվաճառքի հետ կապված։ Այդ ժամանակ տեղեկացել է, որ տվյալ անձն իր եղբոր որդու հետ դատական պրոցեսի մեջ է, իր հարազատները, այն մարդիկ, ովքեր հետաքրքրված են եղել այդ գույքով, այլևս չեն ցանկացել գնել այն։ Դրանից հետո ինքն ընդհանրապես կապ չի ունեցել, մինչև իրեն զանգահարելը Ռաֆայելին չի ճանաչել, նա է Վարդանի միջոցով իր հետ կապ հաստատել։ Վարդանը մասնագիտությամբ նկարիչ է, վարպետ մարդ է, իրենց գույքերի վրա մշտապես աշխատանքներ է կատարել և կարծում է, որ նրա հետաքրքրությունը եղել է դա։ Ինքը որևէ վեճի արտաիրավական լուծմանը չի մասնակցել, այդպիսի հանձնարարություն չի ստացել, դա իրականությանը չի համապատասխանում։ Ռաֆայելը Վարդանի միջոցով է կապ հաստատել իր հետ, եկել է Հայաստան, հանդիպել են և իրենց խոսակցությունը եղել է առուվաճառքի վերաբերյալ։ Նրան հարցրել է, թե ինչ պայմաններ է առաջարկում, որպեսզի ինքն իր եղբայրներին, իր հարազատներին փոխանցի։ Ինչ վերաբերում է նրան, որ Ալիկ Բանդուրյանը քրեական ենթամշակույթի կրող է, ապա ինքը նրան այդպես չի ճանաչում, գիտի, որ նա գործարար մարդ է։ Իր հայրը և Ալիկ Բանդուրյանի հայրը նույն մարզի բնակիչներ են, միմյանց ճանաչել են ու իրենց կապն այդպես է ստեղծվել։ Ինքը շատ ջերմ, մտերիմ հարաբերություններ է ունեցել նրա հոր հետ և այդպես իրենք երբեմն հանդիպել են, մասնակցել տարբեր միջոցառումների։ Ինքը նրանից որևէ հանձնարարություն չի ստացել, ինչպես կարող է որևէ հանձնարարություն տրվել իրեն իր երկրում։ Ինքն աշխատել է շինարարության ոլորտում, մինչև կալանավորվելը գնացել-եկել է արտագնա աշխատանքների։ Իր եղբայրը շինարարական կազմակերպություն ունի, զբաղվել է ասֆալտի աշխատանքներով, իսկ երբ եկել է Հայաստան, բացել է իր անձնական կազմակերպությունը՝ նույնպես շինարարությամբ է զբաղվել։ Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, թե իբր ինքը քրեական հեղինակություն է կամ շփվում է այդպիսի անձանց հետ, ապա կարող է ասել, որ ծնվել և մեծացել է Մարտունու շրջանի Մադինա գյուղում, դպրոցն ավարտելուց հետո 2002 թվականին զորակոչվել է բանակ և ծառայել հատուկ նշանակության զորքերում, այնուհետև տեղափոխվել է այլ զորամաս և հետախուզական դասակի առաջին ջոկի հրամանատար է եղել, կոչումով կրտսեր սերժանտ։ Ծառայությունն ավարտելուց հետո մեկնել է արտագնա աշխատանքների, իր կյանքի ընթացքում երբևիցէ չի եղել մի դեպք, որ հայտնված լինի ուժային կառույցների՝ ոստիկանության, ազգային անվտանգության կամ քննչական մարմինների ուշադրության կենտրոնում կամ որևէ բանով աչքի ընկած լինի։ Ինքը 42 տարեկան է, եթե քրեական հեղինակություն լիներ, ապա գոնե մեկ անգամ որևէ անձ կասեր, որ այդպիսինն է։ Ինքն այդ աշխարհի մարդկանց հետ կապ չունի, առիթից-առիթ շփվել է ամեն ոլորտի մարդկանց հետ, հարսանիքի կամ այլ միջոցառումների ժամանակ տեսել են, բարևել են՝ որպես մի մարզի բնակիչ։ Իրականությանը չի համապատասխանում այն, որ Ալիկ Բանդուրյանը ենթամշակույթ կրող կամ բարձրագույն կարգավիճակ ունեցող անձ է, որովհետև ինքը նրան ճանաչում է որպես գործարար մարդու, ով զբաղվում է իր բիզնեսներով։ Վազգեն Խաչատրյանին չի ճանաչել, առաջին անգամ տեսել է դատարանում։ Ձերբակալվելուց առաջ օգտագործել է 098-26-56-27 հեռախոսահամարը։ Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ հանդիպել է մեկ անգամ, Լենինգրադյան փողոցում գտնվող էլիտար շենքերի մոտ առկա սրճարանում։ Հանդիպման ամսաթիվը չի կարող հիշել, տեղյակ չէ նաև, թե Ռաֆայել Խաչատրյանի խնդիրը եղբոր որդու հետ լուծվել է, թե ոչ, քանի որ իր հարազատներն այլևս հետաքրքրություն չեն ունեցել այդ գույքը ձեռք բերելու հարցում։ Տեղյակ է, որ Ալիկ Բանդուրյանը բնակվում է Երևան քաղաքի Շահումյան թաղամասում, սակայն հստակ հասցեն չի կարող նշել, նախկինում նրա հայրն է բնակվել այդ տանը։ Ինքը երբևէ Վազգեն Խաչատրյանի հետ հանդիպում չի ունեցել։ Երբ Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ հանդիպել է, գրեթե պետք է հասնեին Ալիկենց ճանապարհին, երբ Ռաֆայելը պատմել է, թե «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը ինչ կարգավիճակ ունի։ Ռաֆայելն իրեն ասել է, որ իր և իր եղբոր որդու՝ Վազգենի միջև երկուսուկես տարի դատական վեճ կա, քանի որ եղբոր որդին խարդախ ձևով հողը գրանցել է իր անունով, իսկ շինությունն իր որդու անունով է։ Դրանից հետո ինքն արդեն ասել է, որ եթե դատական վեճ կա, անլուրջ է, որ ինչ-որ մեկին առաջարկի ռեստորանային համալիրը գնել և հետ են վերադարձել, Ռաֆայելին իջացրել է Լենինգրադյան փողոցում ու այլևս նրա հետ կապ չի ունեցել։ Ռեստորանը գնելու մասին պետք է Ալիկ Բանդուրյանին ասեին, քանի որ իրենց մարզում է գտնվում և իրենց հետաքրքիր է եղել, այդ թվում՝ Ալիկը, նրա հայրը ցանկացել են գնել այն։ Ինքն Ալիկ Բանդուրյանին որևէ բան չի ասել «Բուրգեր» ռեստորանի վաճառքի հետ կապված, քանի որ երբ այդ օրը Ռաֆայել Խաչատրյանն իրեն պատմել է դատական վեճի մասին, հասկացել է, որ նրան չի հետաքրքրի։ Վարդան Եղիազարյանին, ում հետ հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել ռեստորանային համալիրի հետ կապված, ճանաչում է որպես նկարիչ, նրան նաև «փողոցային» են անվանում, քանի որ հաճախ նկարներ է անում տարբեր տեղերում, պատերին։ Վարդանի հետ խոսակցության ընթացքում, երբ նա հիշատակել է Ռաֆայելի եղբոր որդուն, ինքն էլ ասել է, որ ճանաչում է նրան՝ նկատի է ունեցել Ռաֆայելի ազգականին, ով դրսում էր աշխատում և նրա վերաբերյալ իր կարծիքն է արտահայտել։ Ինքը բնակվում է Անդրանիկի 43 հասցեում, Տիչինայի փողոցով օրվա մեջ մի քանի անգամ անցել-գնացել է։ Իր և Ալիկ Բանդուրյանի հարաբերությունների մասին կարող է ասել, որ հաճախակի չեն հանդիպում, ուղղակի առիթից առիթ են տեսնվել, միմյանց ճանաչել են։ Լյովա Բանդուրյանը՝ Ալիկի հայրը վաղուց ցանկություն է ունեցել գնել «Բուրգեր» ռեստորանը, ինչի հետ կապված մի քանի անգամ խոսակցություն է եղել։ Ինքը Ռաֆայել Խաչատրյանին ցանկանում էր տանել Ալիկ Բանդուրյանի հետ հանդիպման, որպեսզի այդ առուվաճառքի մասին խոսեն, սակայն երբ տեղեկացել է դատական վեճի մասին, այլևս չի տարել։ Դրանից հետո այդ թեման իրեն չի հետաքրքրել և նույնիսկ տեղյակ չի եղել, որ Վազգեն Խաչատրյանը հանդիպել է Ալիկ Բանդուրյանի հետ և վերջինը նրան առաջարկել է ռեստորանի դիմաց գտնվող հողակտորը վաճառել։ Իր հեռախոսային խոսակցություններից մեկում հիշատակվող ոմն Զապի հետ կապված կարող է ասել, որ նա Ախլքալակից է, դրսում է բնակվում, հարգանք վայելող մարդ է և նրան այդպես է ճանաչում։ Ինչ վերաբերում է այն խոսքին, որ ինքն ասել է, թե Ալիկ Բանդուրյանն իր համար կարևոր մարդ է, ապա դա այդպես է, քանի որ իրենց ծնողների միջև ընկերություն է եղել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը):
Վկա Վազգեն Ռուբիկի Խաչատրյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Պապին Բեյբությանին չի ճանաչում։ Ինքը Գեղարքունիքի մարզի Չկալովկա գյուղի բնակիչ է, Ռաֆայել Խաչատրյանը հանդիսանում է իր հորեղբայրը։ Ինքը ժամանակին հող է ձեռք բերել, հորեղբայրն ասել է, որ այդ հողն իրեն տա, սակայն ինքը հրաժարվել է և նա դիմել է դատարան։ Այդ վեճի հետ կապված իրենց միջև առկա է միայն դատական պրոցես, որևէ մեկը, այդ թվում՝ 2024 թվականի փետրվար ամսին, դրա հետ կապված իրեն չի դիմել։ Տեղյակ չէ, թե 2024 թվականին ինչու է Ռաֆայել Խաչատրյանը ժամանել Հայաստան, այդ ժամանակ նիստ է եղել, նա մասնակցել է, սակայն ամսաթվերը չի հիշի, թե դրանից բացի այլ պատճառ եղել է, ինքը չի կարող ասել։ 2024 թվականի փետրվար ամսին օգտագործել է 098-80-02-01 հեռախոսահամարը։ Իր հետ հեռախոսային խոսակցություն ունեցած Ռուբոյի մասին կարող է ասել, որ նա իրենց մարզի տղա է, իրար հետ աշխատել են, ինքն աշխատացրել է «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը, իսկ Ռուբոն օղի է բերել իր համար, առաքիչ է աշխատել։ Իրենց միջև զանգը և հանդիպումը զուտ գործնական է եղել։ Արթուր Վարդանյանն իր քրոջ ամուսինն է, նրա հետ ունի ջերմ հարաբերություններ։ Ալիկ Բանդուրյանին անձամբ չի ճանաչում, նրա մասին լսել է, նրան որպես «քերոբ» չի ճանաչում։ 2024 թվականի ընթացքում Ալիկ Բանդուրյանը կամ նրա հետ կապված մարդիկ իրեն դիմել են, ասել են, որ հողակտոր ունի, հնարավոր է վաճառի, ցանկանում են այդտեղ օբյեկտ կառուցել, ինքն էլ ասել է, որ չի վաճառում։ Քանի որ վաղուց է եղել, մանրամասները չի հիշում, իրեն զանգահարել են, ասել, թե կարող է Երևան իջնել, խոսելու բան կա, ինքն էլ գնացել է և հանդիպել, չի էլ իմացել, թե ում հետ է հանդիպում, հարցրել են՝ հող է վաճառում, ինքն ասել է՝ ոչ և այդպիսով ավարտվել է։ Հանդիպումը եղել է Երևանի Մալաթիա վարչական շրջանում, կոնկրետ հասցեն չի կարող ասել։ Իրեն զանգահարողն անծանոթ մարդ է եղել, իրեն ասել է, որ տեղեկություններ ունեն, որ հող է վաճառում, ինքն էլ պատասխանել է, որ չի վաճառում, որից հետո ասել է, որ հանդիպեն, խոսեն։ Իրենց հանդիպումը մոտ 5 րոպե է տևել, ասել է կարող է վաճառի, սակայն ինքը հրաժարվել է ու այդքանով հանդիպումն ավարտվել է։ Ինքը չի էլ իմացել, որ հանդիպել է Ալիկ Բանդուրյանի հետ, հետո է այդ մասին քննիչներից իմացել։ Հաճախ լինում է, որ ինքն անծանոթ մարդկանց հետ հանդիպման է գնում, քանի որ վախենալու բան չունի, եթե իրեն զանգահարում են և ասում, որ գործնական հարցի հետ կապված ցանկանում են հանդիպել, ինքն էլ գնում է։ Հանդիպման վայրի մասին իմացել է հեռախոսազանգով, տվյալ անձն իրեն ասել է, որ մի փոքր վատառողջ է, չի կարող տանից դուրս գալ, այստեղ հանդիպենք, ինքն էլ պատասխանել է, որ այդ կողմ իջնի, կհանդիպեն։ Այնուհետև գնացել է տան բակ, դարպասների մոտ հանդիպել են, իրեն ասել է, որ լսել է այդ հողը վաճառում է, ինքն էլ պարզաբանել է, որ չի վաճառում և այդքանով խոսակցությունն ավարտվել է։ Վահրամ Կարապետյանին ճանաչում է, նա Չկալովկա համայնքի ղեկավարն է, նրա հետ ունի մտերիմ հարաբերություններ, բազմիցս նրա հետ զանգեր է ունեցել, քննարկել է դատական պրոցեսի հետ կապված հարցերը։ Այն տունը, որտեղ հանդիպել է Ալիկ Բանդուրյանի հետ, չի կարող նկարագրել, հանդիպմանն այլ անձ ներկա չի եղել։ Չկալովկա գյուղում գտնվող նշված հողամասի հետ կապված հարցերի առնչությամբ իրեն քրեական աշխարհի որևէ ներկայացուցիչ չի դիմել, հաշվի առնելով, որ դրա հետ կապված ընթացիկ դատական գործ կա, այդպիսի բան չէր կարող լինել։ Ինքը երբևէ դատված չի եղել, քրեակատարողական հիմնարկում չի գտնվել։ Ալիկ Բանդուրյանի կամ Նորատուսցի Ալիկի մասին լսել է, որ իրենց մարզի բնակիչ է, հեռուստացույցով է լսել, գիտի, որ հարգված մարդ է։ Չի կարող ասել, որ Ալիկ Բանդուրյանը քրեական ենթամշակույթի կրող է։ Ռաֆայել Խաչատրյանն իր հարազատ հորեղբայրն է։ Տեղյակ չէ, որ Ռաֆայելը հողի հետ կապված հարցով երբևէ քրեական աշխարհի մարդկանց դիմի, քանի որ այդ հարցով իրեն ԴԱՀԿ-ից, ոստիկանությունից դիմել են, դատական նիստերի գնացել է, սակայն ուրիշ բան չի եղել։ Չի կարծում, որ Ռաֆայել Խաչատրյանն այդ հարցով դիմեր քրեական կյանքով ապրող անձանց, քանի որ նա տվյալ մարդկանց հետ կապ չի ունեցել։ Քննիչի մոտ երկու անգամ է հարցաքննվել, առաջին անգամ առավոտյան ժամը 5-ին մտել են իրենց տուն, տարել որպես քրեական ենթամշակույթի մասնակից, հետո հասկացել են, որ ինքն ընդհանրապես կապ չունի այդ մարդկանց հետ։ Հարցաքննությունների ժամանակ իր նկատմամբ որևէ ճնշում չի եղել, հայտնել է իրականությունը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը):
Մինչդատական վարույթի ընթացքում Վազգեն Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ռաֆայել Խաչատրյանը հանդիսանում է իր հորեղբայրը, ում հետ որևէ հարաբերություն չունի։ Գեղարքունիքի մարզի Չկալովկա գյուղում գտնվող հողամասի հետ կապված հորեղբոր հետ գտնվում է դատական պրոցեսի մեջ և իր տեղեկություններով՝ հարեղբայրն այդ հողամասն իրենից վերցնելու համար դիմել է «Նորատուսցի Ալիկին», սակայն այդ հարցով Ալիկը կամ նրա մերձավոր շրջապատի անձինք իրեն չեն դիմել։ Նշված հողամասի հետ կապված շուրջ մեկ տարի առաջ իրեն զանգահարել է անծանոթ անձ, ում հետ պայմանավորվել են հանդիպել Երևան քաղաքում։ Գնալով պայմանավորված հասցեով, որը գտնվել է Երևան քաղաքի Մալաթիա վարչական շրջանում՝ Հյուսիս-Հարավ ճանապարհի մոտակայքում, տան բակում նկատել է, որ իրեն հանդիպող անձը հանդիսանում է «Նորատուսցի Ալիկը»։ Ալիկի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ վերջինն իրենից հետաքրքրվել է հյուրանոցային համալիրի և հողամասի վաճառքի հետ կապված, ինչին պատասխանել է, որ շենքն իրենը չէ, իսկ հողամասը գտնվում է դատական պրոցեսի մեջ։ Ալիկն իրենից հետաքրքրվել է վաճառքի հարցով, ինչին պատասխանել է, որ դատական պրոցեսից հետո նոր կարող է պատասխանել, ինչի արդյունքում խոսակցությունն ավարտվել է և ինքը հեռացել է այդ վայրից։ Ռուբոն Սևան քաղաքից է, վերջինս «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրի համար երբեմն ապրանք է բերել, որտեղից էլ ճանաչել և շփվել է նրա հետ։ Իրենք հեռախոսազանգով պայմանավորվել են հանդիպել, սակայն հետագայում իմացել է, որ Ռուբոյին վիրահատել են ու իրենք պայմանավորվել են զրուցել հետագայում։ Ռուբոյին «սև» մականունով չի ճանաչում։ Տեղյակ չէ, թե Ռուբոն և Ալիկ Բանդուրյանը միմյանց ճանաչում են, թե ոչ, հնարավոր է ճանաչեն, քանի որ նույն գյուղից են։ Ալիկի հետ հանդիպմանն իր հետ է եղել հարազատ եղբայրը՝ Ռուդիկը, իսկ հանդիպումը տեղի է ունեցել նշված զանգերից հետո։ Այդ օրն ինքը, իր եղբայր Ռուդիկ Խաչատրյանը և քրոջ ամուսին Արթուր Վարդանյանը միասին Սևանից գնացել են Երևան, սակայն Երևանում Արթուրն իջել է, քանի որ ավտոմեքենայի շարժիչ պետք է վերցներ, իսկ ինքն ու Ռուդիկը գնացել են հանդիպման։ Վահրամ Կարապետյանի հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի այն հատվածը, որը վերաբերել է հանդիպման արդյունքները Վահրամին ներկայացնելուն, ներկայում չի հիշում, սակայն վստահ է, որ հեռախոսազրույցը չի վերաբերել Ալիկի հետ հանդիպմանը, այլ ուրիշ թեմայի է վերաբերել։ Ալիկի հետ հանդիպման ժամանակ խոսակցություն է տեղի ունեցել օբյեկտի վաճառքի հետ կապված, ինչին պատասխանել է, որ օբյեկտն իրենը չէ, իսկ հողատարածքը գտնվում է դատական պրոցեսի մեջ և այդքանով հանդիպումն ավարտվել է (տե՛ս քրեական վարույթի 3-րդ հատորի 132-137-րդ թերթերը, 4-րդ հատորի 163-177-րդ թերթերը):
Ցուցմունքները հրապարակելուց հետո Վազգեն Խաչատրյանը հայտարարել է, որ դրանք ճիշտ են (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը)։
Վկա Վահրամ Սամվելի Կարապետյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Պապին Բեյբությանին չի ճանաչում, առաջին անգամ տեսել է նիստերի դահլիճում, իսկ Վազգեն Խաչատրյանի հետ մանկության ընկերներ են, ունեն քավոր-սանիկ հարաբերություններ։ Ինքը 2016 թվականից հանդիսանում է Չկալովկա համայնքի ղեկավարը, տեղյակ է, որ Վագենը աշխատացրել է «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը, դրա հետ կապված բոլոր վճարումները կատարվել են նրա կողմից։ Տեղյակ չէ, թե ում անունով է գրանցված «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը, սակայն մինչև համայնքի խոշորացումը՝ 2021 թվականը բոլոր հարկերը վճարել է Վազգեն Խաչատրյանը, իսկ ներկայում չի կարող ասել, քանի որ վճարումները կատարվում են առցանց եղանակով։ Գիտի նաև, որ Վագենն իր հորեղբոր՝ Ռաֆիկի հետ դատական վեճ ունի, սակայն մանրամասներից տեղեկացված չէ, երբևէ իրեն թույլ չի տվել հարցեր տալ նեղ ընտանեկան հարցերի վերաբերյալ։ Միանշանակ տեղյակ չէ նաև, թե Ռաֆայել Խաչատրյանն առաջացած խնդրի լուծման համար որևէ անձի դիմել է, թե ոչ։ Ալիկ Բանդուրյանին չի ճանաչում, տեսել է միայն մամուլի հրապարակումներից։ 2024 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին օգտագործել է 093-80-44-22 բջջային հեռախոսահամարը։ Տեղյակ է, որ Վազգեն Խաչատրյանն Ալիկ Բանդուրյանի հետ հանդիպել է հողի առուվաճառքի հետ կապված հարցով, եթե այլ հարց լիներ, ինքը վստահաբար կիմանար դրա մասին, քանի որ իրենք միշտ միասին են և եթե ինքն այդ հանդիպմանը ներկա չի եղել, ուրեմն լուրջ հարց չի եղել։ Չի կարող հիշել, թե երբ է եղել այդ հանդիպումը, Վազգենն է իրեն պատմել, որ հողի վաճառքի հարցով են հանդիպել։ Ինքն ընտանիքի հետ, բացի Չկալովկա գյուղից, բնակվել է նաև Երևանի Զեյթուն թաղամասում։ Վազգենի հետ մշտապես հեռախոսային կապի մեջ են եղել, չի կարող հիշել, թե ինչ թեմաներով են միմյանց հետ խոսել։ Ռուբեն Ավետիսյան տվյալներով անձի, «սև» մականունով, չի ճանաչում։ Չի կարող ասել, թե Վազգեն Խաչատրյանն Արգավանդում բնակվող ծանոթ կամ բարեկամ ունի, թե ոչ։ Վազգեն Խաչատրյանի և նրա հորեղբոր՝ Ռաֆայել Խաչատրյանի խնդիրների մեջ ինքը չի մտել, քանի որ նրանք ազգականներ են և դրա անհրաժեշտությունը չի տեսել։ Տեղյակ է, որ նրանց միջև հողի հետ կապված վարչական դատարանում վեճ է եղել։ Վեճի առարկան եղել է Վագեն Խաչատրյանին պատկանող հողը, որը գտնվել է «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրի դիմաց։ Կարծում է նաև, որ եթե որևէ հարցի հետ կապված դատական պրոցես է ընթացքում, քրեական ենթամշակույթին առնչվող անձինք չեն կարող այդ վեճի լուծմանը միջամտել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը)։
Վկա Արթուր Իվանի Վարդանյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Պապին Բեյբությանին չի ճանաչում, իսկ Վազգեն Խաչատրյանը հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը, նրա հետ ունի ջերմ հարաբերություններ։ Տեղյակ է, որ Վազգեն Խաչատրյանը խնդիրներ ունի հորեղբոր՝ Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ, ինչը կապված է «Բուրգեր» ռեստորանի հարակից հողի հետ։ Տվյալ հողատարածքը սեփականության իրավունքով պատկանում է Վազգենին, սակայն Ռաֆայելը ցանկանում է, որ Վազգենն այն փոխանցի իրեն և դրա հետ կապված առկա է նաև դատական վեճ։ Տեղեկություններ չունի Ռաֆայել Խաչատրյանի կողմից նշված հարցով որևէ քրեական հեղինակության դիմելու վերաբերյալ։ Ալիկ Բանդուրյանին չի ճանաչում, նրա մասին գիտի միայն մամուլի հրապարակումներից և հեռուստատեսությունից։ Ռուբեն Ավետիսյան կամ «սև» մականունով անձի չի ճանաչում։ 2024 թվականի սկսզբներին օգտագործել է 093-63-37-84 հեռախոսահամարը։ Տեղյակ է նաև, որ Վազգեն Խաչատրյանը մեկ անգամ հանդիպել է Ալիկ Բանդուրյանին՝ ռեստորանի առուվաճառքի հարցով։ Մասնավորապես, Վազգենն իրեն պատմել է, որ հանդիպման ժամանակ իրեն հարցրել են, թե հնարավոր է ռեստորանային համալիրը վաճառում է, ինքն էլ պատասխանել է, որ օբյեկտը իրենը չէ, դրա դիմացի հողն է իրենը, որը դատական գործընթացի մեջ է և դրանով հանդիպումն ավարտվել է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը)։
Վկա Ռուբիկ Վազգենի Խաչատրյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Պապին Բեյբությանին չի ճանաչում, իսկ Վազգեն Խաչատրյանը հանդիսանում է իր որդին։ «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը պատկանում է իր փոքր եղբորը՝ Ռաֆայել Խաչատրյանին, իսկ որդին՝ Վազգենը երկար տարիներ աշխատել է այդտեղ։ Իր եղբոր և որդու հարաբերությունները մի փոքր լարվել են հայրական տան պատճառով, քանի որ իրենց հայրը տունը նվիրաբերել է իր կնոջը, իսկ իրենց հոր մահից հետո Ռաֆայելը Վազգենին ասել է, որ այդ տունը պետք է գրի իր անունով, Վազգենն էլ պատասխանել է, որ չի կարող, դա իրենց պապի նվիրատվությունն է։ Տեղյակ է նաև, որ Ռաֆայելի և Վազգենի միջև վեճ է եղել «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրի հարակից հողի հետ կապված, Ռաֆայելը պահանջել է իրեն փոխանցել նաև այդ հողը, սակայն մանրամասներին չի տիրապետում։ Տեղյակ չէ, թե Ռաֆայելն այդ հարցի հետ կապված որևէ մեկին դիմել է, թե ոչ, Վազգենն իրեն ոչինչ չի պատմել։ Նույնիսկ քննիչի մոտ հարցաքննվելուց հետո, երբ տեղեկացել է, թե ինչ գործ է քննվում, Վազգենին չի հարցրել՝ թե ինչ է տեղի ունեցել։ Իր որդին շատ խելոք, համեստ, իր ընտանիքին նվիրված անձ է, վստահ է, որ նա որևէ սխալ քայլ չի անի, դրա համար էլ չի հետաքրքրվում, թե Վազգենը ում հետ է հանդիպում, ինչ է անում։ Ալիկ Բանդուրյանին չի ճանաչում, լսել է Նորատուսցի Ալիկ, չի կարող ասել, թե այդ անձը հեղինակություն է հանդիսանում, թե ոչ։ Իր որդու ընկերական շրջապատին ճանաչում է, սակայն դրանց մեջ Ռուբեն Ավետիսյան տվյալներով անձ չկա։ Իր եղբայր Ռաֆայելը նորմալ մարդ էր, սակայն այդ տան պատճառով շատ է փոխվել, նրա հետ մոտ 2 տարի արդեն չի շփվում։ Ինքը նրա հետ այդ թեմայով չի փորձել խոսել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը)։
Վկա Վարդան Ռաֆիկի Եղիազարյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Պապին Բեյբությանին ճանաչում է, ինքը մասնագիտությամբ գեղանկարիչ է, Պապինը նկարներ է իրեն պատվիրել և այդպես ծանոթացել են։ Ինքը տեղյակ էր, որ Պապինը շրջապատի տղա է, երբ իմացել է, որ «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը վաճառվում է, նրան տեղեկացրել է, ասել է, որ հնարավոր է ինչ-որ մեկը ցանկանա գնել այն։ Մտածել է, որ եթե ռեստորանը գնեն, ինքն էլ դիզայներ-նկարիչ է, այնտեղ ինչ-որ աշխատանք կտան իրեն։ Պապին Բեյբությանի հետ ծանոթացել է ընդհանուր ընկերների միջոցով, շուրջ 5-6 տարի առաջ, որից հետո զանգվել են, ծանոթացել է իր աշխատանքներին, նկարներ է պատվիրել։ Պապին Բեյբությանին որպես հեղինակություն չի ճանաչում, նա շատ հանգիստ, կիրթ անձ է։ Ինքը մի տեղ, Բանգլադեշ թաղամասում աշխատում էր, Պապինին տեսել է, հրավիրել է իր ֆրեսկաները տեսնելու, իրենք հիմնականում մասնագիտական թեմաներով են շփվել։ Ալիկ Բանդուրյանին նույնպես ճանաչում է, նրա հետ նույնպես առանձնապես մտերիմ չէ, ավելի շատ ճանաչել է նրա հորը՝ Լյովային, նրանց համար նույնպես նկարներ է արել, շփվել են մասնագիտական թեմաներով։ Որևէ տեղեկություն չունի Ալիկ Բանդուրյանի քրեական հեղինակություն հանդիսանալու մասին, նրա հետ առանձնապես չի էլ շփվել, աշխատելու ընթացքում մի քանի անգամ տանը տեսել է։ Համացանցում տեսել է, որ գրում են Ալիկ Բանդուրյանը քրեական հեղինակություն է, սակայն հիմա ինչ խառը բան ասես գրում են, ինքն այդ առնչությամբ որևէ հստակ տեղեկատվություն չունի։ Գիտի նաև, որ Պապին Բեյբությանը և Ալիկ Բանդուրյանն իրար ճանաչում են, Պապինին տեսել է Ալիկենց տանը, սակայն թե ինչ հարաբերություններ ունեն, տեղյակ չէ։ «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրի վաճառքի մասին տեղեկացել է արհեստավորների, դիզայներների խոսակցություններից, ասել են նաև, որ այնտեղ վերանորոգման կարիք կա, ֆրեսկաներ պետք է արվի։ Իր հետաքրքրվածությունն այդ ռեստորանի վաճառքի հետ կապված եղել է այն, որ այնտեղ նկարեր, աշխատանք կատարեր, ինքը շատ ռեստորաններում է ներքին հարդարման աշխատանքներ կատարել։ Դրանից հետո պատահական տեսել է Պապինին և նրան ասել է, որ հնարավոր է ինչ-որ մեկը ցանկանա գնել ռեստորանը, ինքն էլ այնտեղ աշխատի։ Տեղյակ չէ, թե ում է պատկանում «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրը կամ դրա հետ կապված ինչ-որ խնդիրներ կան, թե ոչ։ Տեղյակ է միայն, որ ռեստորանի տերը բնակվել է Ռուսաստանում, բայց նրան չի ճանաչել, նույնիսկ անունը չգիտի։ 098-31-21-37 բջջային հեռախոսահամարը պատկանում է իրեն։ Նշված հեռախոսահամարով Պապին Բեյբությանի հետ խոսակցությունների ընթացքում ինքը հայտնել է Չկալովկա գյուղում գտնվող «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրի խնդիրների մասին տարբեր անձանցից լսելով, բայց այդ անձանց չի ճանաչել և մանրամասներին տեղյակ չի եղել։ Այդ պահին խնդրի մանրամասների մասին իմացել է և Պապինին փոխանցել է։ Իր ամբողջ շահագրգռվածությունը եղել է, որ ռեստորանը վաճառվի, ինքն էլ աշխատանք ունենա այդտեղ։ Վեճի մանրամասներն իրեն փոխանցել է իրավաբանը, ինքն էլ նույնությամբ ասել է Պապինին։ Իրեն ասել են, որ ռեստորանի իրական տերը, ով բնակվում է Օրենբուրգում, ցանականում է այն վաճառել, դրա համար էլ փոխանցել է Պապինին և նա ասել է, որ պետք է գա Հայաստան և հանդիպեն։ Չի կարող ասել, թե վաճառքի դեպքում ինչով է պայմանավորված, որ Պապինը պետք է խոսեր և ռեստորանի իրական տիրոջ հետ, և այն անձի հետ, ում հետ սեփականատերը ունի խնդիր։ Չի կարող ասել, թե ինչ է նկատի ունեցել Պապին Բեյբությանը, երբ խոսակցության ընթացքում ասել է, որ կօգնեն սեփականատիրոջը։ Ենթադրում է, որ պետք է եղբոր որդու հետ ինչ-որ հայտարարի գային, որ կարողանային վաճառել, իր իմանալով՝ ռեստորանի կեսը նրանն էր։ Ռեստորանի տիրոջ եղբոր տղայի մասին ինքը կողքից լսել է և հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ասել է նաև Պապին Բեյբությանին։ Իրեն որևէ մեկը չի դիմել, որ Պապին Բեյբությանին միջնորդի այդ վեճին լուծում տան, իրավաբանը՝ Ռուբեն Այվազյանն է իրեն ասել մանրամասները և այն, որ ցանականում են վաճառել ռեստորանը, ինչն էլ փոխանցել է Պապին Բեյբությանին։ Տեղեկություն չունի, թե ռեստորանի սեփականատերը այնուհետև կապ հաստատել է Պապինի հետ կամ ժամանել է Հայաստան, թե ոչ։ Նախկինում երբևէ Պապին Բեյբությանին որևէ հարցով չի դիմել, եթե պատահական չհանդիպեին, ռեստորանի հետ կապված հարցը ևս նրան չէր ասելու։ Նույնիսկ հետո, երբ տեսել է, որ այդպիսի խճճված պատմություն է, փոշմանել է, որ նրան ասել է դրա մասին (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը)։
Վկա Ռուբեն Լևի Այվազյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Պապին Բեյբությանին չի ճանաչում։ Ինքը մասնագիտությամբ իրավաբան է, իր ընկերներից մեկը՝ Հովհաննես Սահակյանն իրեն ծանոթացրել է Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ։ Ռաֆայելն իրեն ասել է, որ իր փաստաբանը, անունը Կարեն, իրեն խաբում է, գործը սխան ուղղությամբ է տանում, խնդրել է այդ հարցով զբաղվել, խորհրդատվություն տալ։ Վեճի էությունը եղել է նրանում, որ Չկալովկա գյուղում «Բուրգեր» ռեստորանի կառուցման ժամանակ Ռաֆայել Խաչատրյանը գումար է փոխանցել իր եղբոր որդուն և կառուցել են ու սկսել աշախատացնել։ Հետո ինչ-որ տեղեկություններ է ստացել, որ եղբոր որդին իրեն խաբում է, գումարը քիչ է տալիս, որոշել է գալ և իր անունով գրանցել ռեստորանը, բայց եղբոր որդին խաբել է, մի հատվածը չի գրանցել։ Ինքն առաջարկել է, որ այդ հատվածը, որը չի գրանցել Ռաֆայել Խաչատրյանի անունով, գնորդ ճարեն և գնեն։ Դրանից հետո այդ հարցով դիմել է տարբեր անձանց, այդ թվում՝ իր ընկերոջը՝ նկարիչ Վարդան Եղիազարյանին։ Հետագայում քննիչից է տեղեկացել, որ Վարդանն այդ հարցով դիմել է տարբեր մարդկանց, որ գնեն։ Դրանից ավել այս դեպքի վերաբերյալ տեղեկատվություն չունի։ Տեղեկություն չունի, թե Վարդանը ռեստորանը գնելու հարցով ում է դիմել, նույնիսկ քննիչին է հարցրել, սակայն նա չի պատասխանել։ Ինքը Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ ունեցել է գործնական հարաբերություններ, պայմանագիր են ստորագրել, սակայն ներկայում նրա զանգերին չի պատասխանում, քանի որ մի անգամ շատ վատ է խոսել իր հետ։ Ռեստորանի մի հատված ասելով, որը պետք է գնեին, նկատի ունի Ռաֆայելի եղբոր որդուն պատկանող հողամասը, որով ճանապարհն է դեպի ռեստորան, սակայն հետագայում պարզվել է, որ այնտեղ առկա է նաև համայնքային հողամաս, որի միջոցով հնարավոր է ճանապարհ բացել։ Որևէ վստահություն չի ունեցել, որ հողի տերը այն կվաճառի, սակայն հողը ամայի տարածքում է եղել և հնարավոր չէ, որ նորմալ գումար առաջարկեին ու չհամաձայներ վաճառել։ Վարդան Եղիազարյանին այդ մասին ասել է լավության կարգով, քանի որ նա ֆինանսական խնդիրներ ունի, նույնիսկ նրա տունն են վաճառքի հանել, որն ինքը կասեցրել է և կարծել է, որ Վարդանն այդ եղանակով կարող է փող աշխատել, իր խնդիրները լուծել։ Տեղյակ չէ, թե Վարդան Եղիազարյանին դիմելուց հետո ինչ իրադարձություններ են զարգացել, միայն ենթադրում է, որ Վարդանը դիմել է գնորդի, որից հետո վեճ է առաջացել։ Ալիկ Բանդուրյանին չի ճանաչում, նրա մասին ոչ լսել է, ոչ էլ դեմքով գիտի։ Կարծում է, որ Վարդան Եղիազարյանը դիմել է Պապին Բեյբությանին, որ կամ ինքը գնի, կամ գնորդ գտնի։ Ինքը Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ անձամբ չի հանդիպել, միայն հեռախոսով է խոսել։ 2024 թվականի փետրվար ամսին Ռաֆայել Խաչատրյանն իրեն զանգահարել է ինչ-որ հայկական համարով, ասել է, որ Հայաստանում է, եթե ժամանակ լինի, կհանդիպեն ու այդպես էլ չեն հանդիպել։ Որևէ տեղեկություն չունի, թե ինչի համար է եկել Հայաստան, մինչ այդ իրեն ասել էր, որ հայցադիմում գրի սերվիտուտի պահանջի մասին։ Երբ Ռաֆայելը եկել է Հայաստան, իրեն հարցրել է, թե արդյոք հայցադիմումը հանձնել է դատարան, ինքն էլ պատասխանել է, որ դեռ չի հանձնել, ասել է, որ չհանձնի։ Նույնիսկ իրեն այդ հայցադիմումը պատրաստելու նպատակով վճարած 100․000 ՀՀ դրամը Ռաֆայելը հետ է պահանջել։ Ռաֆայելն իրեն զանգահարել է Ռուսաստանից և խնդրել է իրավաբանական օգնություն ցույց տալ։ Ինքը գնացել է «Բուրգեր» ռեստորան և ծանոթացել է դրան, շատ գեղեցիկ, թանկարժեք գույք է, սակայն դադարել է գործել և եկամուտ ստանալ, քանի որ մուտք չի ունեցել։ Նրա եղբոր որդուն պատկանող հողատարածքը խաչընդոտում էր, որ ռեստորանային համալիրն աշխատի, չնայած հետագայում փաստաբանական հարցումներով պարզվել է, որ մեկ այլ՝ համայնքային հողամասով կարող էր հանգիստ մտնել։ Ինքը Վարդան Եղիազարյանին և Ռաֆայել Խաչատրյանին իրար հետ չի ծանոթացրել, հեռախոսահամար չի փոխանցել, դժվար թե իրար հետ կապված լինեն։ Ինքը գիտեր, որ Վարդանը չի կարողանա գնել այդ հողամասը, սակայն նրան ասել է, որ մարդ գտնի, ով կարող է գնել և հողամասը ամսական 1 միլիոն դրամով վարձով կարող էին տալ Ռաֆայելին։ Տեղյակ չէ, թե Վարդանը կամ որևէ այլ անձ հողի վաճառքի հետ կապված խոսել են սեփականատիրոջ հետ, թե ոչ։ Որևէ տեղեկություն չունի, որ Ռաֆայել Խաչատրյանն այդ հողամասի հետ կապված հարցը հանցավոր աշխարհի կանոններով լուծելու նպատակով ինչ-որ հեղինակության դիմեր։ Եթե այդպիսի բան իմանար, ինքը որևէ կերպ չէր զբաղվի խնդրի իրավական լուծման տարբերակներով (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը)։
Հիմնական դատալսումների ժամանակ հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.
Խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հուլիսի 29-ին Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 43-րդ շենքի 4-րդ բնակարանում կատարված խուզարկության ժամանակ Պապին Բեյբությանը ներկայացրել է իր կողմից օգտագործվող «Այֆոն 15 պրո մաքս» մոդելի բջջային հեռախոսը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 3-րդ հատորի 98-100-րդ թերթերը)։
Թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 13-ին թվային խուզարկության է ենթարկվել Պապին Բեյբությանի կողմից ներկայացված «Այֆոն 15 պրո մաքս» մոդելի բջջային հեռախոսը, որից արտածված տեղեկատվությունը գրառվել է էլեկտորնային կրիչի վրա (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 4-րդ հատորի 11-112-րդ թերթերը)։
Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին զննման է ենթարկվել Պապին Բեյբությանի կողմից ներկայացված «Այֆոն 15 պրո մաքս» մոդելի բջջային հեռախոսի ներքին հիշողության կրիչի տրամաբանական պատճեններից արտածված տեղեկատվությունը, ինչի արդյունքում պարզվել է, որ նշված բջջային հեռախոսում ներբեռնված «WhatsApp» հավելվածին ամրակցված է 79857554469 հեռախոսահամարը, «Viber» հավելվածին՝ +37499-97-15-10 հեռախոսահամարը, իսկ «Telegram» հավելվածին՝ 37498-26-56-27 հեռախոսահամարը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 4-րդ հատորի 123-րդ թերթը)։
Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հունիսի 3-ին զննման է ենթարկվել Պապին Բեյբությանի կողմից օգտագործվող 35390710494439 գործարանային համարի /IMEI/ բջջային հեռախոսով իրականացված «Թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» ՕՀ միջոցառման արդյունքները պարունակող լազերային սկավառակը և արձանագրվել են հետևյալ ձայնագրառումները՝
19․01․2024թ․-ին՝ ժամը 15։40։48-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 077-64-06-40 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /զրուցակիցը տղամարդ է/,
Զրուցում են առօրյա թեմաներից-
Հեռախոսազրույցի 5 րոպե 28 վայրկյանին,
Պապին-Էրեկ Զապն ու Արսենը մեր մոտ էին,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Տենց խոսացինք բան, բա ինձ Ալիկի մոտ ասումա, ապ ջան, ասումա, քեզի իմ կողմից ասոբի նվեր ունես, ասում եմ ինչ նվեր,
Տղամարդ-Զապնա ասում,
Պապին-Հա, ասում եմ տենց էնքան եմ լսել,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Ապ ջան ինձի պրեդյավկա կենես չեմ ջոկե, էդ երբվանից եմ քեզի պովըդ տվե կասկածելու,
Տղամարդ-Հա,
Պապին- Ասի չէ ախպեր ես, ասի ախպեր անցած անգամ էլ ասի քու կոլեգաներից էս մարդիկ էկան, ասի սենց էղավ, կորան ու կորան,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Տո չէ ապ ջան հո խելառ չես, էդ երբվանից առիթ տվել եմ, որ իմ վրեն կկասկածես, ասի մեր մեծ ախպոր ընտանիքը որ էկավ գնաց, ըտեղից Մեհրաբը ասեց, որ ինձի բան տվցվի չասավ,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Բա ում անունից է ըսէ, ասի քո անունից ու Սուրոյի,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Ախպորը ասումա պուցը ով ք․նե ջառմեն ով քաշե, ասի ախպեր բա դրա համար եմ ասում,
Տղամարդ-Բա,
Պապին-Տո չէ ախպեր ես հո խելառ չես, ախպորս ես քո ջանին մեռնեմ, էրեկ կայֆ էր ինձի էր գովում, ասումա դու հավատարիմ մինչև վերջ ախպորս կողքն ես եղել, ինձի ասումա էն թվերից հոր քարը շուռ ենք տվել, դու տակից հելել ես,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Ասի մերսի որ գնահատող կա գոնե մի հոգի մեր ժողովրդից,
Տղամարդ-Գնահատողները չեն գնահատում ասա դու ես գնահատում,
Պապին-Չէ դե ախպերը, Ալիկը արդեն աշխարհը մի յան իմ համար պրոբլեմ չկա, իմ հետ կապված վաբշե, էտի լավ էր իրա կաշվի վրեն զգաց,
Հեռախոսազրույցը շարունակվում է կենցաղային թեմաներից։
31․01․2024թ․-ին՝ ժամը 12։43։23-ին, Պապին Բեյբությանի 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է ստացվում 098-31-21-37 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդից /զրուցակիցը տղամարդ է/,
Պապին-Փողոցային,
Տղամարդ-Հա փողոցայինը, ստե լավ չի բռնում է ախր Պապին ջան, ստե տեղս նենց բանա չի բռնում,
Պապին-Ի՞նչ կա ախպերս, ասա տենամ ի՞նչա եղել,
Տղամարդ-Էն Չկալովկի բուրգերը որ կան է, էդ բուրգերի թեմանա,
Պապին-Հա ի՞նչա բուրգերի թեման,
Տղամարդ-Ուրեմն էդ բուրգերի տերը Օրենբուրգա ապրում, իսկական տերը, ինքը էդ փողերը որ ուղարկելա, ախպոր տղենա սեփականությամբ զբաղվել, շինարարություն արել, սարքել, աշխատացրել բան, հետո մեջները անհամաձայնությունա եղել, որ փող չի տվել, բան չի արել, վերջը գործա արել տենց չեն բան արել,
Պապին-Ո՞վա գործ չի տվել, փող չի տվել, ո՞վ,
Տղամարդ-Էդ ախպոր տղեն,
Պապին-Հա, գործա արել փող չի տվել էդ մարդուն, իսկական տիրոջը փող չի տվել,
Տղամարդ-Իսկական տերը Օրենբուրգա ապրում, էդ մարդն էլ ուզումա, դե իրան հանելա գործից, էդ տղեն էլ, որ սեփականացրելա էդ բուրգերի մուտքի դիմացի մասը իրա անունովա սեփականացրել, բլոկա քցել էլի ոնց որ, մուտքը փակվածա,
Պապին-Հա աֆյոռայա արել էլի,
Տղամարդ-Հա դե ինքը իրա ստրախովկի համար տենց պրյոմա արել, հիմա սենց պրոբլեմի մեջ են էլի դրանք,
Պապին-Տերը կարա՞ մի հատ ինձի զանգի էս համարիս վոցափ տամ, վոցափիս զանգի,
Տղամարդ-Ես քեզ մի հատ հիմա ասեմ, մի հատ ավելի, մի հատ տղու համար կասեմ դու զանգես իրան էլի, ուրեմն էդ տղեն իրավաբան տղայա, ինքը բան գործա անում էլի կադաստրային գործեր էդ հողերի բանի, ինձ մոտիկ տղայա, ընգեր տղայա էդ տղեն,
Պապին-Հա,
Տղամարդ-Էդ տղենա էլի թղթաբանություններն անում, ավելի մանրամասն գիտի,
Պապին-Չէ ինձի տերնա պետք, տիրոջը կարա, տերը ինձի զանգի, համար տամ զանգի,
Տղամարդ-Տերը,
Պապին-Հա,
Տղամարդ-Լավ գիտես,
Պապին-Էս իմ համարին թող զանգի,
Տղամարդ-Հենց էս համարին ասեմ քեզ զանգի,
Պապին-Հենց էս համարին թող զանգի, ես իրանից վոցափը կվերցնեմ կխոսամ հետը, որ հասկանանք իրան ինչա պետք, ինքը ինչա ուզում,
Տղամարդ-Հիմա նայի, էդ տղեն էլ կարա զանգի քեզ բացատրի էլի,
Պապին-Չէ, չէ էդ տղու հետ գործ չունենք ընգեր, էդ տղու հետ մենք գործ չունենք ընգեր,
Տղամարդ-Հա որ իրավաբանա բան դրա համար,
Պապին-Չէ ոչ թե իրավաբանա, այլ ինչ կապ ունի, տիրոջ հետ ինչ կա, թող զանգի ասի իրան ինչա պետք, որ ես էլ խոսամ ախպորը ասեմ, ախպեր էս մարդուն էսա պետք, մենք էս ենք անելու էդ մարդու համար,
Տղամարդ-Հա,
Պապին-Իրավաբանի հետ ես զանգեմ որ ինչ խոսամ, էդի ճիշտ չի էլի, դու փողոցային տղա ես, դու պտի ջոկես,
Տղամարդ-Ես ջոկում եմ դրա համար եմ բան անում, հեսա ես քո համարը կասեմ կզանգեն քեզ,
Պապին-Ֆսյո թող զանգի խոսանք, ասի իրան ինչա պետք կազմակերպենք,
Տղամարդ-Հա դե ինքն էլ պտի լավության տակից դուրս գա մի խոսքով,
Պապին-Հա խոսանք պայմանավորվենք, ես ախպորը ասեմ, հարցնեմ իրան ինչա պետք, ինքը ինչա ուզում, որ սաղ մանրամասն ասեմ,
Տղամարդ-Հա էղավ-էղավ,
Պապին-Լավ բռատ,
Տղամարդ-Հա ախպերս։
31․01․2024թ․-ին՝ ժամը 18։40։20-ին, Պապին Բեյբությանի 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է ստացվում 79620500301 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդից /ըստ դիմելաձևի Ռաֆո/,
Պապին-Ալյո,
Ռաֆո-Բարև ախպերս,
Պապին-Բարի օր ցավդ տանեմ,
Ռաֆո-Անունս Ռաֆոյա,
Պապին-Գիտեմ քեզ,
Ռաֆո-Հա գիտես, էղավ ախպերս, մի հատ ո՞նց անենք, ուզում էի մի հատ հանդիպենք Ալիկի հետ, ես հիմի դուրսն եմ, թե հարմար չի խոսալ կարամ թռնեմ գամ, թե ոնց, ո՞նց հարմարացնենք, ո՞նց կարելիա,
Պապին-Վոցափ ունե՞ս դու,
Ռաֆո-Ես Ռուսաստանում եմ,
Պապին-Դու վոցափ ունե՞ս, վոցափ,
Ռաֆո-Հա հա ունեմ,
Պապին-Էս համարի տակ ունե՞ս,
Ռաֆո-Չէ էս համարի տակ չունեմ,
Պապին-Մի հատ էս համարի վրեն մի հատ զանգ թող, ես քեզ վոցափով զանգեմ կամ սաաբշենի ղրգի վոցափով քեզ զանգեմ,
Ռաֆո-Էղավ, էս համարին կա՞ վոցափ բայց քո,
Պապին-Չէ իմը ռուսականա,
Ռաֆո-Հա ռուսական համարա։
01․02․2024թ․-ին՝ ժամը 10։51։42-ին, Պապին Բեյբությանի 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է ստացվում 098-31-21-37 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդից /ըստ դիմելաձևի Վարդան/,
Պապին-Հա Վարդան ջան,
Վարդան-Բարլուս-բարլուս Պապին ջան,
Պապին-Բարլուս ախպերս,
Վարդան-Ես էրեկ իրիկուն ուղարկել եմ համարդ,
Պապին-Հա զանգելա ինձ ախպերս ինքը,
Վարդան-Հա լավա ուրեմն,
Պապին-Զանգեց Վարդան ջան,
Վարդան-Խելքը գլխին գործ բանա ասում,
Պապին-Դե ախպերս ինքը պտի խոսքի գա ստե Վարդան ջան, ես չեմ կարա էլի տենց, ինքը պտի ստե լինի, որ խոսանք մենք էլ մեր պայմանն իրան ասենք, ջոկիր,
Վարդան-Հա, հա,
Պապին-Հիմա ինքը ասումա մի բան, որ խոսքի էն կողմն էլ պտի լսենք, ախպերը ասելա ճիշտա զբաղվեմ, բայց պտի խոսքի լսենք էլի,
Վարդան-Հա բա ոնց,
Պապին-Էդ տղուն էլ լսենք, էդ մարդուն էլ լսենք, տենանք ինչա խոսում էդ տղեն,
Վարդան-Էդ իրա ախպոր տղուն ճանաչում ես, բան արել ես,
Պապին-Հա ախպերս ճանաչում եմ, խելոք տուֆտա գյադայա,
Վարդան-Հա հա գիտեմ, դաժե մի անգամ տենց, դե բեսամթ վախումա ձեզնից էդի,
Պապին-Գիտեմ ախպերս, էդ մի անգամ մեր հետ հարց ունեցելա,
Վարդան-Հա հա,
Պապին-Բայց ինքը չէ էլի, հենց էդ մարդը ով որ քեզ զանգելա,
Վարդան-Հա,
Պապին-Բայց իրան ուժեղա պահել մեր նկատմամբ,
Վարդան-Հա,
Պապին-Հա շնորքով պահեց,
Վարդան-Դե լավա,
Պապին-Ինքը վատ մարդ չի, լավ մարդա,
Վարդան-Հա,
Պապին-Պադձերժկա կանենք, բայց ինքը պտի մեզի, որ լսի, դե էղավ Վարդ ջան,
Վարդան-Հա ցավդ տանեմ էղավ ախպերս,
Պապին-Լավ բռատս։
07․02․2024թ․-ին՝ ժամը 16։52։18-ին, Պապին Բեյբությանի 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է ստացվում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդից /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Պապին-Ալյո,
Ռաֆ-Պապին ջան բարլուս ախպերս,
Պապին-Պրիվետ պրիվետ,
Ռաֆ-Ռաֆոնա, էկել եմ, ստեղ եմ, Երևան եմ,
Պապին-Հա է՞կել ես արդեն,
Ռաֆ-Հա ե՞րբ հարմար կլինի, քանիսի՞ն, ո՞րդե,
Պապին-Ֆսյո Ռաֆ ջան ես քեզ ճիշտն ասած վաղն էի սպասում,
Ռաֆ-Չէ ես չասի 7-ին գալու եմ,
Պապին-Հա 7-ին ես ասել,
Ռաֆ-Ասի 7-ին ժամը 8-ին իրիգունը, դու էլ ասեցիր,
Պապին-Հա ֆսյո ես եմ սխալ հասկացել ուրեմն,
Ռաֆ-Ոչինչ ցավդ տանեմ,
Պապին-Ֆսյո ես քեզի կզանգեմ ցավդ տանեմ,
Ռաֆ-Էղավ ախպերս,
Պապին-Լալ լավ։
07․02․2024թ․-ին՝ ժամը 20։59։03-ին, Պապին Բեյբությանի 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է ստացվում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդից /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Պապին-Հա ցավդ տանեմ,
Ռաֆ-Պապին ջան կներես էլի զանգում եմ ախպերս, դու էսօր պիտի զանգես, թե ես կարամ դուրս գամ,
Պապին-Հա ես էսօր կզանգեմ քեզի ցավդ տանեմ,
Ռաֆ-Է՞սօր,
Պապին-Հա մի հատ տեղ եմ ախպերս,
Ռաֆ-Էղավ ախպերս, ուրեմն ես Էրևանում սպասում եմ, ուզում էի Սևանի կողմ գնայի դրա համար եմ ասում, ավելի լավա կսպասեմ էղավ,
Պապին-Չէ չէ սպասի,
Ռաֆ-Ֆսյո սպասում եմ։
08․02․2024թ․-ին՝ ժամը 00։13։47-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Ռաֆ-Հա Պապին,
Պապին-Ախպեր ջան հո քնած չէիր,
Ռաֆ-Չէ ասա,
Պապին-Ու՞րդե ես, դու ու՞րդե ես հմի ախպերս, ո՞րդե տենանք իրար,
Ռաֆ-Ուրդեյա հարմար ասա մոտենամ, ես բանում եմ, Լենինգրադյան եմ էլի, էս Եվրոպայի բանի հետևը, Համալիրի մոտերն եմ ասա որտեղ գամ,
Պապին-Ֆսյո էդ Եվրոպայի մոտ հանդիպենք,
Ռաֆ-Եվրոպայի մոտ ըլնեմ ընդե դուրսը հա՞,
Պապին-Հա Եվրոպա ռեստորանի մոտ հեսա ես էլ կիջնեմ, քեզ զանգեմ դու էդ բանի մոտ ես, էն սեփական տների մոտ ես՞
Ռաֆ-Հա սեփական չի, էս կվառտիրեքի մոտ եմ,
Պապին-Հա էդ Եվրոպա ռեստորանի հետևը,
Ռաֆ-Հա հա,
Պապին-Հա ֆսյո կգամ ըտե, սֆետաֆորից որ աջ ես անում գալիս ես, մտնում ես ներս,
Ռաֆ-Հա,
Պապին-Տակից հելնելուց,
Ռաֆ-Տակից հելնելուց հա աջ ես մտնում, հա սռազու հենց,
Պապին-Ֆսյո գամ զանգեմ,
Ռաֆ-Լավ։
08․02․2024թ․-ին՝ ժամը 00։27։38-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Ռաֆ-Հա,
Պապին-Էկել եմ ես աջ եմ արել սվետաֆորից մտել եմ, էս նորակառույց շենքերի հայաթ, ըտեյա՞,
Ռաֆ-Հա էդ սուպերմարկետի մոտն ե՞ս,
Պապին-Ուրդե՞,
Ռաֆ-Սուպերմարկետ կա ըտե հա,
Պապին-Չէ նոր եմ աջ անում մտնում եմ, հեսա մտա արդեն,
Ռաֆ-Ի՞նչ ավտոյա,
Պապին-X5-ա 86 888,
Ռաֆ-86 888 ինչա, հա տեսա ստեղ կայնի հեսա ես ստեղ եմ ձախի վրա նայի,
Պապին-Հա տեսա։
08․02․2024թ․-ին՝ ժամը 11։21։09-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Ռաֆ-Հա,
Պապին-Ռաֆ ջան բարիլուս,
Ռաֆ-Բարև Պապին ջան,
Պապին-Ո՞նց ես,
Ռաֆ-Ոչինչ յոլա,
Պապին-Ստեղ ե՞ս, թե գնացել ես գյուղ,
Ռաֆ-Գնացել էի, եկել եմ, ստեղ եմ,
Պապին-Դե ախպերս ժամ կասեմ 7-ի 8-ի կողմերը զանգեմ կերևաս կխոսանք ախպեր, ախպորն էլ կտենաս,
Ռաֆ-Հա պրոբլեմ չի քանիսին որդե ասես,
Պապին-Ֆսյո էղավ ախպեր ջան, ես քեզի կզանգեմ 1 ժամ առաջ,
Ռաֆ-Էղավ,
Պապին-Լավ։
08․02․2024թ․-ին՝ ժամը 19։21։15-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Ռաֆ-Հա Պապին ջան,
Պապին-Ռաֆ ջան բարի օր,
Ռաֆ-Բարև ախպերս,
Պապին-Ո՞րդե ես ցավդ տանեմ բա,
Ռաֆ-Էլի ստեղ էլի, էս Կարաս կաֆեյում եմ Եվրոպայի կողը,
Պապին-Հա լավ հեսա ես կգամ,
Ռաֆ-Հա էղավ։
08․02․2024թ․-ին՝ ժամը 19։49։39-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Ռաֆ-Հա ապեր,
Պապին-Ռաֆ ջան դու էրեկվա տեղն ես կանգնած,
Ռաֆ-Չէ ուգլի վրե, ըտե չհասած, որ ներքևից իջնում ես հենց ուգլավոյ կաֆեն որ կա Կարաս,
Պապին-Հա վերևից իջնող,
Ռաֆ-Չէ ներքևից հելնող,
Պապին-Ներքևից հելնող Կարաս,
Ռաֆ-Կարաս հենց ուգլի վրի,
Պապին-Պռոշի վրինը,
Ռաֆ-Հա էն որ հացը թխում են հա,
Պապին-Հա լավ,
Ռաֆ-Հա,
Պապին-Լավ ախպերս, հա կգամ։
09․02․2024թ․-ին՝ ժամը 01։22։23-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Ռաֆ-Ալո,
Պապին-Ռաֆ ջան հո քնած չէիր,
Ռաֆ-Մի քիչ քնած էի, ոչինչ ասա Պապին ջան,
Պապին-Ցավդ տանեմ վաղը քեզի ժամ կասեմ, կգամ հետևիցդ ցավդ տանեմ, ախպոր հետ կհանդիպես վաղը,
Ռաֆ-Վաղը քա՞նիսին,
Պապին-Ես քեզի ժամ կասեմ վաղը կգաս, ես կգամ հետևիցդ,
Ռաֆ-Էղավ ախպերս,
Պապին-Լավ։
09․02․2024թ․-ին՝ ժամը 18։33։59-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Պապին-Ռաֆ ջան բարի օր,
Ռաֆ-Բարև,
Պապին-Ախպերս քաղաք ես չէ՞ դու,
Ռաֆ-Հա,
Պապին-Ֆսյո ուշոտ ախպերս զանգեմ գամ հետևիցդ տենանք,
Ռաֆ-Էղավ,
Պապին-Լավ։
09․02․2024թ․-ին՝ ժամը 22։18։36-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Պապին-Ռաֆ ջան ալյո,
Ռաֆ-Լսում եմ,
Պապին-11-ից 11։30 գալու եմ հետևիցդ ախպեր ջան,
Ռաֆ-Ախպերը ը՞տեղա լինելու, թե չէ,
Պապին-Հա,
Ռաֆ-Լավ,
Պապին-Լավ։
09․02․2024թ․-ին՝ ժամը 22։57։57-ին, Պապին Բեյբությանը 098-26-56-27 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարում 043-22-90-94 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդին /ըստ դիմելաձևի Ռաֆ/,
Պապին-Ռաֆ ջան գալիս եմ հետևիցդ,
Ռաֆ-Ու՞ր պտի էթանք որ ընգեր ջան,
Պապին-Շահումյան, էս Տիչինայից ներքև, ախպոր տուն,
Ռաֆ-Հա հելնեմ ընդե, էն բանի մոտ,
Պապին-Հա հելի դու էն որ եկա էն ինչ էր, դրա հետևը,
Ռաֆ-Հա էն պավառոտը որ թեքվար աջ ընդե կայնանք հա,
Պապին-Սվետաֆորից աջ կանեմ թեքվեմ,
Ռաֆ-Հա,
Պապին-Ըտե քեզ հարմար չի,
Ռաֆ-Խի հարմարա հեսա կհելնեմ ընդե,
Պապին-Դե հելի եկա (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 1-ին հատորի 123-130-րդ թերթերը)։
Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 4-ին զննման է ենթարկվել Ռաֆայել Խաչատրյանի սահմանահատումների պատմության վերաբերյալ փաստաթուղթը, ինչի արդյունքում պարզվել է, որ Ռաֆայել Խաչատրյանը 2024 թվականի փետրվարի 7-ին՝ ժամը 14։27-ին, ՌԴ Մոսկվա քաղաքից «Զվարթնոց» օդանավակայանով մուտք է գործել ՀՀ, իսկ 2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին՝ ժամը 16։53-ին, «Զվարթնոց» օդանավակայանով մեկնել է ՌԴ Մոսկվա քաղաք (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 5-րդ հատորի 93-րդ թերթը)։
Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ին զննման է ենթարկվել «Տելեկոմ Արմենիա» ԲԲԸ-ից և «Վիվա Արմենիա» ՓԲԸ-ից ստացված տեղեկատվությունը, ինչի արդյունքում պարզվել է, որ Ռուբեն Ավետիսյանը 2024 թվականի փետրվարի 15-ին և 16-ին երկու հեռախոսազանգ է ունեցել Վազգեն Խաչատրյանի հետ, Պապին Բեյբությանը 2024 թվականի հունվարի 31-ից մինչև փետրվարի 9-ն ընկած ժամանակահատվածում մի շարք հեռախոսազանգեր է ունեցել Վարդան Եղիազարյանի և Ռաֆայել Խաչատրյանի հետ, 2024 թվականի հունվարի 31-ից մինչև փետրվարի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում Արթուր Վարդանյանը բազմաթիվ հեռախոսազանգեր է ունեցել Վազգեն Խաչատրյանի հետ, 2024 թվականի հունվարի 31-ից մինչև փետրվարի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում Վազգեն Խաչատրյանը բազմաթիվ հեռախոսազանգեր է ունեցել Վահրամ Կարապետյանի հետ։ Զննության արդյունքում պարզվել է նաև, որ 2024 թվականի փետրվարի 16-ին՝ ժամը 15։06-ից մինչև 18։27-ն ընկած ժամանակահատվածում, Վազգեն Խաչատրյանի, Արթուր Վարդանյանի և Ռուբեն Ավետիսյանի բջջային հեռախոսահամարները սկզբում սպասարկվել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղում, որից հետո տևական ժամանակ սպասարկվել են Երևան քաղաքի Լուկաշին և Տիչինա փողոցների վրա տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից, որտեղ ժամը 19։02-ից մինչև 19։21-ը սպասարկվել է նաև Պապին Բեյբությանի բջջային հեռախոսահամարը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 5-րդ հատորի 70-80-րդ թերթերը)։
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 5-ին վարույթն իրականացնող մարմինը որոշում է կայացրել Պապին Բեյբությանի և Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ իրականացված «Թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» ՕՀՄ-ների արդյունքները պարունակող 2 սկավառակները, Պապին Բեյբությանի բջջային հեռախոսի տեղեկավությունը պարունակող էլեկտրոնային կրիչը, Պապին Բեյբությանի, Ռուբեն Ավետիսյանի, Վազգեն Խաչատրյանի և Արթուր Վարդանյանի կողմից օգտագործվող բջջային հեռախոսահամարների վերծանումները պարունակող 2 սկավառակները և Ռաֆայել Խաչատրյանի սահմանահատումների պատմության վերաբերյալ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը, քրեական վարույթի 5-րդ հատորի 136-141-րդ թերթերը)։

Պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները վերլուծելով, դրանցից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուսի հետ և գնահատելով գործի քննության ընթացքում ձեռք բերված օբյեկտիվ փաստական տվյալների համակցության լույսի ներքո` Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել:
2. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարութային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց:
(․․․)
4. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են նաև այն խախտումները, որոնք դրսևորվել են մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների ոտնահարմամբ կամ քրեական վարույթի սկզբունքների խախտմամբ:
(․․․)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սարիբեկ Վարազդատի Հարությունյանի գործով 2014 թվականի մայիսի 31-ի թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ «(․․․) ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում էական չեն կարող համարվել քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի այն խախտումները, որոնցով չեն սահմանափակվել դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները կամ այդ իրավունքներից նրանք չեն զրկվել, ինչպես նաև այն խախտումները, որոնք ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա չեն ազդել կամ չէին կարող ազդել: Այլ խոսքով` քննչական կամ այլ դատավարական գործողությունների կատարման ժամանակ թույլ տրված քրեադատավարական օրենսդրության խախտումները պետք է գնահատվեն` ելնելով դրանց բնույթից, ծանրությունից և վերոնշյալ գործողությունների արդյունքում ստացված ապացուցողական նյութի որակի և հավաստիության վրա դրանց ազդեցության աստիճանից: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելը` որպես իրավական հետևանք, պետք է տեղի ունենա միայն քրեադատավարական օրենսդրության էական խախտման առկայության պարագայում: Հակառակ դեպքում ապացույցների թույլատրելիության հարցին կցուցաբերվի ձևական մոտեցում, ինչն էլ կհանգեցնի ապացուցողական նյութի անտեղի կորստի (․․․)»։
Վերը մեջբերված քրեադատավարական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործով դատալսումների ժամանակ հետազոտված և վերը շարադրված ապացույցների թույլատրելիությունը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գործի քննության ընթացքում չի ստացվել որևէ օբյեկտիվ տվյալ, որը հիմք կտար փաստելու, թե նշված ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում տեղ են գտել օրենքի էական խախտումներ, որոնցով սահմանափակվել են դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները կամ այդ իրավունքներից նրանք զրկվել են, ինչպես նաև՝ դրանք ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Այլ խոսքով՝ վկայակոչված ապացույցները թույլատրելիության առումով կասկածի տակ առնելու հիմքերը բացակայում են, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ հակառակի մասին վկայող որևէ օբյեկտիվ տվյալ գործի քննության ընթացքում չի ստացվել։
Այդ առնչությամբ հարկ է նաև փաստել, որ դեռևս նախնական դատալսումների ընթացքում պաշտպան Լ․Ավագյանը գրավոր միջնորդություն է ներկայացրել՝ խնդրելով Պապին Բեյբությանի նկատմամբ իրականացված «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքում ստացված ապացույցները ճանաչել անթույլատրելի։ Նշված միջնորդության հիմնավորումները քննարկելով, ինչպես նաև դրանք համադրելով վարույթի փաստական տվյալների հետ՝ Դատարանը գտնում է, որ Պապին Բեյբությանի նկատմամբ իրականացված «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում որևէ անձի սահմանադրական իրավունքներն ու ազատությունները չեն ոտնահարվել, իսկ քննարկվող օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն իրականացվել է օրենքի պահանջների պահպանմամբ, հետևաբար պաշտպան Լ․Ավագյանի միջնորդությունը հիմնազուրկ է և ենթակա է մերժման։
Քննարկելով վերը շարադրված ապացույցների վերաբերելիության հարցը՝ Դատարանը փաստում է, որ թվարկված յուրաքանչյուր ապացույց այս կամ այն չափով փաստական տվյալներ է պարունակում մեղադրանքում նշված արարքի, գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքների վերաբերյալ։ Այս պայմաններում, Դատարանը գտնում է, որ թվարկված ապացույցները ոչ վերաբերելի ճանաչելու հիմքեր նույնպես առկա չեն:
Անդրադառնալով Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ իրականացված «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքում ստացված փաստական տվյալների թույլատրելիության հարցին՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը․
ՀՀ Սահմանադրության 33-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի նամակագրության, հեռախոսային խոսակցությունների և հաղորդակցության այլ ձևերի ազատության և գաղտնիության իրավունք:
2. Հաղորդակցության ազատությունը և գաղտնիությունը կարող են սահմանափակվել միայն օրենքով՝ պետական անվտանգության, երկրի տնտեսական բարեկեցության, հանցագործությունների կանխման կամ բացահայտման, հասարակական կարգի, առողջության և բարոյականության կամ այլոց հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության նպատակով:
3. Հաղորդակցության գաղտնիությունը կարող է սահմանափակվել միայն դատարանի որոշմամբ, բացառությամբ երբ դա անհրաժեշտ է պետական անվտանգության պաշտպանության համար և պայմանավորված է հաղորդակցվողների՝ օրենքով սահմանված առանձնահատուկ կարգավիճակով»:
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Հիմնական իրավունքների խախտմամբ ձեռք բերված կամ արդար դատաքննության իրավունքը խաթարող ապացույցի օգտագործումն արգելվում է»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի իր անձնական ու ընտանեկան կյանքի, բնակարանի և նամակագրության նկատմամբ հարգանքի իրավունք։
2. Չի թույլատրվում պետական մարմինների միջամտությունն այդ իրավունքի իրականացմանը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ դա նախատեսված է օրենքով և անհրաժեշտ է ժողովրդավարական հասարակությունում՝ ի շահ պետական անվտանգության, հասարակական կարգի կամ երկրի տնտեսական բարեկեցության, ինչպես նաև անկարգությունների կամ հանցագործությունների կանխման, առողջության կամ բարոյականության պաշտպանության կամ այլ անձանց իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության նպատակով»:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Եվրոպական դատարան) իր նախադեպային իրավունքի շրջանակներում նշել է, որ չնայած հեռախոսային խոսակցություններն ուղղակիորեն հիշատակված չեն Կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի 1-ին մասում, այդպիսիք ներառվում են «անձնական կյանք» և «նամակագրություն» հասկացություններում (տե΄ս Klass and others v. Germany գործով 1978 թվականի սեպտեմբերի 6-ի վճիռը, գանգատ թիվ 5029/71, կետ 41):
Մեկ այլ վճռով Եվրոպական դատարանը փաստել է, որ Կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի 2-րդ կետի իմաստով` պետական մարմինների միջամտությունն անձնական կյանքի և նամակագրության նկատմամբ հարգանքի իրավունքին թույլատրվում է այն դեպքում, երբ «նախատեսված է օրենքով»: Համաձայն Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի` այս ձևակերպումը ոչ միայն պահանջում է համապատասխանություն ներպետական օրենքին, այլև վերաբերում է օրենքի որակին` պահանջելով դրա համապատասխանությունն իրավական պետությանը: Հասարակական հսկողության բացակայության և իշխանությունը չարաշահելու վտանգի պատճառով պետական մարմինների կողմից հեռահաղորդակցության հսկողության և գաղտնալսման գաղտնի միջոցառումների համատեքստում ներպետական օրենսդրությունը պետք է ապահովի 8-րդ հոդվածով սահմանված իրավունքներին կամայական միջամտությունից անձի պաշտպանությունը: Հետևաբար ներպետական օրենսդրությունը պետք է հստակ լուսաբանի պետական իրավասու մարմինների կողմից նման գաղտնի միջոցառումների կիրառման հանգամանքներն ու պայմանները (տե΄ս Halford v. the UK գործով 1997 թվականի հունիսի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20605/92, կետ 49):
Այլ խոսքով` օրենքը պետք է բավականաչափ հստակ լինի իր հասկացությունների մեջ` պատշաճ կերպով անձին մատնանշելով այն հանգամանքները, որոնց դեպքում հանրային իշխանություններն իրավասու են նման գաղտնի միջոցների դիմել (տե΄ս Malone v. the UK գործով 1984 թվականի օգոստոսի 2-ի վճիռը, գանգատ թիվ 8691/79, կետ 67):
Եվրոպական դատարանը գտել է, որ հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումը և վերահսկման այլ ձևերը լուրջ միջամտություն են անձնական կյանքի և հաղորդակցության նկատմամբ և համապատասխանաբար պետք է հիմնված լինեն հատկապես հստակ «օրենքի» վրա: Կարևոր է խնդրի վերաբերյալ ունենալ հստակ և մանրամասն կանոններ, հատկապես երբ կիրառման համար առկա տեխնոլոգիաները շարունակաբար կատարելագործվում են (տե΄ս Kopp v. Switzerland գործով 1998 թվականի մարտի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 13/1997/797/1000, կետ 72):
Իր նախադեպային իրավունքի շրջանակներում Եվրոպական դատարանը մշակել է նվազագույն երաշխիքների շարք, որոնք պետք է սահմանվեն օրենսդրությամբ` լիազորությունների չարաշահումներից խուսափելու նպատակով. հանցագործությունների բնույթը, որոնք կարող են վերահսկման մասին որոշում կայացնելու հիմք հանդիսանալ, մարդկանց այն կատեգորիաների սահմանումը, որոնց հեռախոսները կարող են ենթակա լինել գաղտնալսման, հեռախոսների գաղտնալսման ժամանակահատվածը, այն ընթացակարգը, որին պետք է հետևել ձեռք բերված տվյալների ուսումնասիրության, օգտագործման և պահպանման համար, կանխարգելիչ միջոցները, որոնք պետք է ձեռնարկել այդ տվյալներն այլ կողմերին հաղորդելու դեպքում, և այն հանգամանքները, որոնց դեպքում ձայնագրությունները կարող են կամ պետք է ջնջվեն կամ ժապավենները` ոչնչացվեն (տե΄ս Weber and Saravia v. Germany գործով 2006 թվականի հունիսի 29-ի որոշումը, գանգատ թիվ 54934/00, կետ 95, Association for Evropean Integration and Human Rights and Ekimdziev v. Bulgaria գործով 2007 թվականի հունիսի 28-ի վճիռը, գանգատ թիվ 62540/00, կետ 76, Liberty and Others v. the UK գործով 2008 թվականի հուլիսի 1-ի որոշումը, գանգատ թիվ 58243/00, կետ 95):
Եվրոպական դատարանն արձանագրել է նաև, որ երբ պետությունը սկսում է գաղտնի հսկողություն, որի գոյությունը հայտնի չէ հսկվող անձանց, և արդյունքում այդ հսկողությունը հնարավոր չի լինում բողոքարկել, Կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածը կարող է էականորեն նսեմացվել: Նման իրավիճակում հնարավոր է, որ անձի նկատմամբ վարվեն 8-րդ հոդվածին հակասող կերպով կամ անգամ զրկեն նրան այդ հոդվածով երաշխավորված իրավունքից` առանց նշված անձի գիտության, և, հետևաբար, առանց իրավական պաշտպանության միջոց ստանալու հնարավորության թե՛ ներպետական մակարդակում և թե՛ կոնվենցիոն ինստիտուտներում (տե΄ս Klass and others v. Germany գործով 1978 թվականի սեպտեմբերի 6-ի վճիռը, գանգատ թիվ 5029/71, կետ 36):
Բացի այդ, Եվրոպական դատարանը գտել է, որ ուշադրությունից չպետք է դուրս մնան այն հատուկ պատճառները, որոնք հիմնավորում են գաղտնի միջոցների վերաբերյալ գործերով Եվրոպական դատարանի նահանջն ընդհանուր մոտեցումից, ինչը կհերքի անձի իրավունքը` in abstracto բողոքարկելու օրենքը: Հիմնական նպատակն է ապահովել, որ նման միջոցների գաղտնիությունը չհանգեցնի դրանց անբողոքարկելիությանը և ներպետական դատական մարմինների ու Եվրոպական դատարանի իրավասությունից դուրս գալուն: Կոնկրետ գործով գնահատելու համար, թե արդյոք ֆիզիկական անձը կարող էր բողոքել գաղտնի հսկողության միջոցներ թույլատրող օրենսդրության հասարակ գոյության հետևանք հանդիսացող միջամտության դեմ, Եվրոպական դատարանը պետք է հաշվի առնի ներպետական մակարդակում իրավական պաշտպանության ցանկացած միջոցի հասանելիությունը և անձի նկատմամբ գաղտնի հսկողության միջոցների կիրառման ռիսկը: Այն դեպքում, երբ ներպետական մակարդակում չկա գաղտնի հսկողության միջոցների ենթադրյալ կիրառումը բողոքարկելու հնարավորություն, լայն հասարակության մոտ մեծ տարածում ունեցող կասկածը և մտահոգությունն առ այն, որ գաղտնի հսկողության միջոցները չարաշահվում են, անհիմն չեն լինի: Այս դեպքերում, անգամ երբ հսկողության իրական ռիսկը ցածր է, այնուամենայնիվ, առկա է դատարանի կողմից ստուգման անհրաժեշտություն (տե΄ս Kennedy v. the UK գործով 2010 թվականի մայիսի 18-ի վճիռը, գանգատ թիվ 26839/05, կետ 124):
Անդրադառնալով վարույթի ըստ էության քննության փուլում օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացված տվյալների թույլատրելիության գնահատման դատարանի իրավասության հարցին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել հետևյալի մասին․ «(․․․) Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օպերատիվ-հետախուզական գործողություններ կատարելու վերաբերյալ միջնորդության քննման արդյունքում ընդունված դատարանի որոշումը չբողոքարկելը չի կարող դիտվել որպես նահանջ ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքից:
Այսպես, Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ ապացույցների ազատ գնահատումն օրենսդիրը հռչակել է որպես քրեադատավարական օրենքի սկզբունք, ըստ որի` ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Համաձայն նշված սկզբունքի` ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով:
Վերոգրյալի համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ օպերատիվ-հետախուզական գործողություններ կատարելու վերաբերյալ միջնորդության քննման արդյունքում ընդունված և չբողոքարկված դատարանի որոշման առկայության փաստը չի ազատում հիմնական քրեական գործը քննող դատարանին, առանց այդ որոշման օրինականությունը կասկածի տակ առնելու, իր վարույթում գտնվող գործի նյութերով գնահատական տալու քրեական գործում առկա տվյալ ապացույցի թույլատրելիությանը, վերաբերելիությանը կամ արժանահավատությանը: Վերջին գործառույթը դատարանի պարտականությունն է և բխում է գործի լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունն ապահովելու, ինչպես նաև՝ յուրաքանչյուր ապացույց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով գնահատելու անհրաժեշտությունից» (տե΄ս Սամվել Անդրանիկի Բաբայանի և մյուսների գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2018 թվականի հունիսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0189/01/17 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, վերը մեջբերված իրավանորմերի և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո քննարկելով Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ իրականացված «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքում ստացված փաստական տվյալները սույն վարույթով որպես ապացույց օգտագործելու թույլատրելիության հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ նշված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն իրականացվել է համապատասխան օրենքի պահանջների խախտմամբ, ինչի արդյունքում ոտնահարվել են Վազգեն Խաչատրյանի՝ ՀՀ Սահմանադրության 33-րդ հոդվածով և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածով երաշխավորված իրավունքները։
Մասնավորապես, «Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին» ՀՀ օրենքի 14-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության ընթացքում կարող են անցկացվել օպերատիվ-հետախուզական հետևյալ միջոցառումները.
(․․․)
12) թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում.
(․․․)»։
Նույն օրենքի 31-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ «Սույն օրենքի 14-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ, 11-րդ, 12-րդ և 15-րդ կետերով նախատեսված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումները կարելի է անցկացնել միայն այն դեպքերում, երբ առերևույթ առկա են հիմքեր՝ կասկածելու, որ անձը, որի նկատմամբ պետք է դրանք անցկացվեն, կատարել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն և այլ եղանակով օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն անցկացնող մարմնի կողմից սույն օրենքով իր վրա դրված խնդիրների իրականացման համար անհրաժեշտ տեղեկատվության ձեռքբերումը ողջամտորեն անհնարին է»:
Մեջբերված և վերաբերելի այլ նորմերի համադրված վերլուծությունից բխում է, որ լիազորությունների չարաշահումներից խուսափելու նպատակով օրենսդրությամբ սահմանվել են օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների իրականացման թույլատրելիության նվազագույն երաշխիքներ։ Ըստ այդմ, օրենսդրի կողմից սահմանվել է իմպերատիվ պահանջ առ այն, որ «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումը, ի թիվս այլ պահանջների, կարող է անցկացվել միայն այն դեպքերում, երբ առերևույթ առկա են հիմքեր՝ կասկածելու, որ անձը, որի նկատմամբ պետք է դրանք անցկացվեն, կատարել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն։
Մինչդեռ, սույն քրեական վարույթի նյութերում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ կասկածելու, որ Վազգեն Խաչատրյանը կատարել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն։
Այդ առնչությամբ հարկ է փաստել, որ հետաքննության մարմինը, միջնորդություն ներկայացնելով դատարան Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում իրականացնելը թույլատրելու վերաբերյալ, դրանում նշել է, որ ստացվել են օպերատիվ տեղեկություններ այն մասին, որ Վազգեն Խաչատրյանը ներգրավված է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը և խմբի կազմում մասնակցում է դրա կողմից հետապնդվող նպատակների իրականացմանը, մասնավորապես՝ իրականացնում է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հավաքներ և պարզաբանումներ, դրամական միջոցների հավաքագրում, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններ։
Նշված միջնորդության քննության արդյունքում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը 2024 թվականի փետրվարի 5-ի որոշմամբ արձանագրել է, որ ներկայացված տվյալներն առերևույթ վկայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի հնարավոր առկայության մասին, որը հանդիսանում է ծանր հանցանք։ Ուստի, Դատարանը որոշել է միջնորդությունը բավարարել և թույլատրել Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ իրականացնել «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում։
Այնինչ, քրեական վարույթի փաստական տվյալները վկայում են, որ Վազգեն Խաչատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ծանր հանցանքի կատարման մեջ երբևէ չի կասկածվել։ Ավելին, վարույթի նյութերը վկայում են, որ ի սկզբանե առկա են եղել տեղեկություններ այն մասին, որ Վազգեն Խաչատրյանի հորեղբայրը՝ Ռաֆայել Խաչատրյանը, վերջինի հետ ունեցած մասնավոր վեճի լուծման նպատակով դիմել է քրեական ենթամշակույթ կրող անձի, որպիսի փաստական տվյալների հիման վրա նախաձեռնվել է վարույթը և դրա ողջ քննության ընթացքում Վազգեն Խաչատրյանն ունեցել է վկայի կարգավիճակ։
Այն հանգամանքը, որ մինչև քրեական վարույթի նախաձեռնումը Վազգեն Խաչատրյանը չի կասկածվել քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը ներգրավված լինելու և դրա կողմից հետապնդվող նպատակների իրականացմանը խմբի կազմում մասնակցելու մեջ, հաստատվում է հենց հետաքննության մարմնի կողմից ներկայացված առերևույթ հանցանքի մասին հաղորդմամբ։
Մասնավորապես, 2024 թվականի մարտի 13-ին ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ 3-րդ բաժնի 2-րդ բաժանմունքի ՀԿԳ ավագ օ/լ Ա․Ղարագյոզյանն առերևույթ հանցանքի մասին հաղորդում ներկայացնելով քննչական մարմնին, ի թիվս այլնի, նշել է, որ «քրեական հեղինակություն» համարվող, «Նորատուսցի Ալիկ» մականվամբ հայտնի Ալիկ Լյովայի Բանդուրյանը, 2020 թվականի փետրվարի 22-ից հետո շարունակելով պահպանել «քրեական հեղինակություն»՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակը, կատարել է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հետապնդած նպատակների իրականացմանն ուղղված գործողություններ, մասնավորապես՝ ստանձնել է մասնավոր անձ Ռաֆայել Վազգենի Խաչատրյանին սեփականության իրավունքով պատկանող, սակայն փաստացի Վազգեն Ռուբիկի Խաչատրյանի կողմից շահագործվող, Գեղարքունիքի մարզի Չկալովկա գյուղում գտնվող «Բուրգեր» ռեստորանա-հյուրանոցային համալիրի վերադարձման խնդրին վերաբերող վեճի՝ իր անօրինական ազդեցությունն օգտագործելու և սպառնալիքի միջոցով իրեն դիմած անձի օգտին լուծելու հարցը։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն իրականացվել է «Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին» ՀՀ օրենքի 31-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված պահանջների խախտմամբ, ինչի արդյունքում ոչ իրավաչափորեն սահմանափակվել է վերջինի՝ նամակագրության, հեռախոսային խոսակցությունների և հաղորդակցության այլ ձևերի ազատության և գաղտնիության սահմանադրական իրավունքը։
Հետևաբար, Վազգեն Խաչատրյանի նկատմամբ իրականացված «թվային, այդ թվում՝ հեռախոսային հաղորդակցության վերահսկում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքում ստացված փաստական տվյալները, ինչպես նաև՝ դրանցից բխող վարութային գործողությունների արդյունքում ստացված տվյալները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիմքով՝ հանդիսանում են անթույլատրելի ապացույցներ և չեն կարող օգտագործվել դատական ակտ կայացնելիս։

4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
(․․․)
3․ Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը։
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ (․․․)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(․․․) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(․․․) Քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր):
Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ «(․․․) ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (․․․)» (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Մ.Հակոբյանի գործով անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (․․․)» (տե΄ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ընդհանրացնելով մեջբերված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ «(․․․) հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում (․․․)» (տե՛ս Ն.Ափոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշման 24-րդ կետը):
Վերը մեջբերված իրավական դիրքորոշումների և վերլուծությունների համատեքստում անդրադառնալով Պապին Բեյբությանին ներկայացված մեղադրանքին, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցների վրա և մեղադրյալի մեղավորության մաuին չփարատված բոլոր կաuկածները նրա oգտին մեկնաբանելով՝ Դատարանը ներքին համոզմամբ գտնում է, որ հնարավոր չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարել, որ Պապին Բեյբությանը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը։
Այսպես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(․․․)
2. Սույն գլխի իմաստով՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակը պահպանող (օրենքով գող կամ քրեական հեղինակություն) է համարվում այն անձը, որը, քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման սահմանած և ճանաչած վարքագծի կանոնների համաձայն, համարվում է հեղինակություն և քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հետապնդած նպատակների իրականացման համար տալիս է հրահանգներ, կազմակերպում է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հավաքներ կամ մասնակցում է դրանց կամ կազմակերպում կամ իրականացնում է դրամական միջոցների հավաքագրում (այդ թվում՝ մոլախաղերի միջոցով) կամ տնօրինում է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման միջոցով ստացված անօրինական օգուտը կամ կատարում է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հետապնդած նպատակների իրականացմանն ուղղված այլ գործողություններ:
3. Սույն հոդվածի իմաստով՝ քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ (օրենքով գող կամ քրեական հեղինակություն) ստացած է համարվում այն անձը, որն, այդ կարգավիճակը ձեռք բերելով, իրական հնարավորություն է ունեցել կատարելու սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված գործողությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 323-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Սույն գլխի իմաստով՝ քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորում (գողական աշխարհ) է համարվում քրեական աստիճանակարգությամբ ու միջանձնային հիերարխիկ հարաբերություններով օժտված անձանց միավորումը, որը գործում է իր սահմանած և ճանաչած վարքագծի կանոնների համաձայն, որոնք չեն համապատասխանում պետության սահմանած վարքագծի համապարտադիր կանոններին կամ դրանց իրացման իրավաչափ ձևերին, և որի նպատակը հանցագործություն կատարելն է կամ հանցագործության կատարումը հովանավորելը կամ այլ անձանց հանցագործության կատարմանը ներգրավելը կամ բռնության, սպառնալիքի, հարկադրանքի կամ անօրինական այլ գործողությունների միջոցով հանրային կամ մասնավոր հարցերին առնչվող վեճերը (խնդիրները) լուծելը կամ անօրինական օգուտ կամ այլ առավելություն ստանալը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը մասնակցելը կամ դրա հետապնդած նպատակների իրականացմանը ներգրավված լինելը կամ քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հավաքներ կազմակերպելը կամ դրանց մասնակցելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 319-րդ և 321-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցանքների հատկանիշները`
պատժվում է (․․․)»։
Մեջբերված քրեաիրավական նորմերի վերլուծությամբ Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է՝
- քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը մասնակցելու կամ,
- քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հետապնդած նպատակների իրականացմանը ներգրավված լինելու կամ,
- քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հավաքներ կազմակերպելու կամ,
- քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հավաքներին մասնակցելու ձևով, եթե բացակայում են քրեական օրենսգրքի 319-րդ (հանցավոր կազմակերպությանը մասնակցելը) և 321-րդ (օրենքով չնախատեսված զինված միավորմանը մասնակցելը) հոդվածներով նախատեսված հանցանքների հատկանիշները։
Ինչ վերաբերում է «քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորում (գողական աշխարհ)» հասկացությանը, ապա այն սահմանված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 323-րդ հոդվածի 3-րդ մասում, որի համաձայն՝ այդպիսին է համարվում քրեական աստիճանակարգությամբ ու միջանձնային հիերարխիկ հարաբերություններով օժտված անձանց միավորումը, որը գործում է իր սահմանած և ճանաչած վարքագծի կանոնների համաձայն, որոնք չեն համապատասխանում պետության սահմանած վարքագծի համապարտադիր կանոններին կամ դրանց իրացման իրավաչափ ձևերին, և որի նպատակը հանցագործություն կատարելն է կամ հանցագործության կատարումը հովանավորելը կամ այլ անձանց հանցագործության կատարմանը ներգրավելը կամ բռնության, սպառնալիքի, հարկադրանքի կամ անօրինական այլ գործողությունների միջոցով հանրային կամ մասնավոր հարցերին առնչվող վեճերը (խնդիրները) լուծելը կամ անօրինական օգուտ կամ այլ առավելություն ստանալը։
Այսպիսով, նման խմբավորման հիմնական հատկանիշներից է քրեական աստիճանակարգությունը և անձանց միջև միջանձնային հիերարխիկ հարաբերությունները։
Այդ առնչությամբ հարկ է փաստել, որ «գողական աշխարհն» ունի իր առաջնորները և այն բնութագրվում է հատկապես լավ կազմակերպված ուժային կառուցվածքով և իր (քրեական) անդամների ու երբեմն նաև հասարակության տարբեր սեկտորների նկատմամբ վերահսկման խիստ համակարգով (տե΄ս Աշլարբան ընդդեմ Վրաստանի գործով ՄԻԵԴ 2014 թվականի հուլիսի 15-ի վճիռը, գանգատ թիվ 45554/08)։
«Գողական աշխարհի» աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ ունեն և այդ անձանց միջև միջանձնային հիերարխիկ հարաբերությունների գլխին կանգնած են «օրենքով գողերը» և «քրեական հեղինակությունները», որոնց հասկացությունները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 3-րդ մասում։ Ըստ այդմ, քրեական ենթամշակույթի հիշյալ ներկայացուցիչներն իրենց գաղափարակիցների շրջանում համարվում են հեղինակություններ, ովքեր կարող են տալ հրահանգներ, կազմակերպել կամ մասնակցել հավաքների, կազմակերպել կամ իրականացնել դրամական միջոցների հավաքագրում կամ տնօրինել ստացված անօրինական օգուտը, ինչպես նաև՝ կատարել քրեական ենթամշակույթի ներկայացուցիչների կողմից հետապնդվող նպատակների իրականացմանն ուղղված այլ գործողություններ։
Հիշյալ աստիճանակարգությունից քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորումներում անվերապահ հեղինակություն ունեցողներն են «օրենքով գողերը», իսկ նրանց հաջորդում են «քրեական հեղինակությունները», ովքեր քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորումներում հեղինակություն են ձեռք բերում իրենց հանցավոր համոզմունքների, սովորույթների և դրսևորած վարքագծի համար։
Քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հատկանիշներից հաջորդը՝ պետության կողմից սահմանված վարքագծի համապարտադիր կանոններին կամ դրանց իրացման իրավաչափ ձևերին չհամապատասխանող՝ իրենց կողմից սահմանված և ճանաչված վարքագծի կանոնների համաձայն գործելն է։
«Գողական աշխարհն» ունի նաև իր մշակված ավանդույթները և վարքագծի կանոնները, որոնք ժամանակի ընթացքում կրել են որոշակի փոփոխություններ (տե΄ս Աշլարբան ընդդեմ Վրաստանի գործով ՄԻԵԴ 2014 թվականի հուլիսի 15-ի վճիռը, գանգատ թիվ 45554/08)։ Մինչդեռ, արարքի որակման համար կարևոր է ոչ թե վարքագծի այդ կանոնների՝ կոնկրետ ժամանակահատվածում ընդունված լինելու, այլ պետության կողմից սահմանված իրավական նորմերին չհամապատասխանող, հակաիրավական վարքագծի կանոններով առաջնորդվելու հանգամանքը։
Քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման հատկանիշներից հաջորդը՝ հանցագործություն կատարելու կամ հանցագործության կատարումը հովանավորելու կամ այլ անձանց հանցավոր արարքի կատարմանը ներգրավելու կամ բռնության, սպառնալիքի, հարկադրանքի կամ անօրինական այլ գործողությունների միջոցով հանրային կամ մասնավոր հարցերին առնչվող վեճերը (խնդիրները) լուծելու կամ անօրինական օգուտ կամ այլ առավելություն ստանալու նպատակ հետապնդելն է։
«Գողական աշխարհը» գործում է հստակ նպատակներ հետապնդելով։ Ընդ որում, նման խմբավորումների համար հանցագործություն կատարելը կարող է լինել ինչպես վերջնական, այնպես էլ միջանկյալ նպատակ։ Օրինակ՝ նման խմբավորումներն անօրինական օգուտ կամ այլ առավելություն ստանալու վերջնական նպատակին հասնելու համար կարող են կազմակերպել և կատարել տարատեսակ հանցագործություններ։
Քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորումների համար հանրային կամ մասնավոր հարցերին առնչվող վեճերը (խնդիրները) լուծելը ևս, որպես կանոն, հանդիսանում է միջանկյալ նպատակ, քանզի այդպիսի վեճերը հաճախ լուծվում են նյութական օգուտ կամ որևէ այլ առավելություն ստանալու նպատակով։
Հարկ է նշել նաև, որ քննարկվող հանցակազմի իմաստով՝ քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման առկայությունը հաստատված համարելու համար անհրաժեշտ է վերը նկարագրված երեք հատկանիշների համաժամանակյա առկայությունը։
Սուբյեկտիվ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կարող են կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։
Վերը շարադրված իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո գնահատելով սույն վարույթի քննությամբ ստացված և դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությունը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ դրանք չեն բովանդակում այնպիսի տվյալներ, որոնք կարող էին հիմք հանդիսանալ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Պապին Բեյբությանը մասնակցել է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորմանը (գողական աշխարհին)։
Մասնավորապես, Պապին Բեյբությանի մեղադրանքի փաստական նկարագրության մեջ արտացոլված այն տվյալը, որ Ալիկ Բանդուրյանը հանդիսանում է քրեական աստիճանակարգության բարձրագույն կարգավիճակ ունեցող անձ՝ «քրեական հեղինակություն», որևէ ապացույցով (մեղադրյալի կամ վկաներից որևէ մեկի ցուցմունքով, իրականացված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքով կամ այլնով) ամրապնդված չէ, այդ առնչությամբ առկա են բացառապես հետաքննության մարմինների գրություններ։
Պապին Բեյբությանի մեղադրանքի փաստական նկարագրության մեջ արտացոլված մյուս տվյալը, այն, որ Ալիկ Բանդուրյանը ղեկավարել է քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորում, այն է՝ քրեական աստիճանակարգությամբ և անձանց միջև միջանձնային հիերարխիկ հարաբերություններով օժտված, պետության կողմից սահմանված վարքագծի համապարտադիր կանոններին կամ դրանց իրացման իրավաչափ ձևերին չհամապատասխանող՝ իրենց կողմից սահմանված և ճանաչված վարքագծի կանոնների համաձայն գործող և հանցագործություն կատարելու կամ հանցագործության կատարումը հովանավորելու կամ այլ անձանց հանցավոր արարքի կատարմանը ներգրավելու կամ բռնության, սպառնալիքի, հարկադրանքի կամ անօրինական այլ գործողությունների միջոցով հանրային կամ մասնավոր հարցերին առնչվող վեճերը (խնդիրները) լուծելու կամ անօրինական օգուտ կամ այլ առավելություն ստանալու նպատակ հետապնդող խմբավորում, իսկ Պապին Բեյբությանը և Ռուբեն Ավետիսյանը, ստանալով և կատարելով խմբավորման ղեկավարի հանձնարարությունները, մասնակցել են դրան, նույնպես որևէ ապացույցով հաստատված չէ։
Քրեական վարույթի դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացուցողական ողջ զանգվածը (այդ թվում՝ սույն դատական ակտով անթույլատրելի ճանաչված գաղտնալսումների ձայնագրառումները) վերաբերում է բացառապես Գեղարքունիքի մարզի Չկալովկա համայնքում գտնվող «Բուրգեր» ռեստորանային համալիրին հարակից հողատարածքի հետ կապված վեճի առնչությամբ Ռաֆայել Խաչատրյանի կողմից Պապին Բեյբությանին և նրա միջոցով Ալիկ Բանդուրյանին դիմելու հանգամանքներին։ Ընդ որում, այդ առնչությամբ հարցաքննված բոլոր անձինք թե΄ նախաքննության, թե΄ դատաքննության ընթացքում ըստ էության հերքել են վեճի լուծման նպատակով Պապին Բեյբությանին կամ Ալիկ Բանդուրյանին դիմելու հանգամանքը և նշել, որ խոսքը վերաբերել է ռեստորանային համալիրը և հողատարածքը վաճառելու խնդրին։
Դատարանի գնահատմամբ՝ վերոգրյալն ինքնին վարույթի լուծման տեսանկյունից էական նշանակություն չի կարող ունենալ՝ հաշվի առնելով այն, որ Պապին Բեյբությանին վերագրվող արարքի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի մյուս հատկանիշները, այն է՝ քրեական ենթամշակույթ կրող խմբավորման առկայությունը և դրան մեղադրյալի մասնակցությունն անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ չափանիշով հաստատված չէ։
Այսպիսով, գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, դրանք համադրելով մեղադրանքի ձևակերպման, գործով հավաքված ապացույցների և դրանց հիման վրա ձևավորված ներքին համոզմունքի հետ՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Պապին Բեյբությանը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքը։
Սույն դեպքում հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Պապին Բեյբությանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրան մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու համար այն ծավալով, որը կբացառի դրանց ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ «Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ «Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում»:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալ հիմնավորումները՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է ճանաչել և հռչակել Պապին Ռուբենի Բեյբությանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում՝ իրենց մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Անդրադառնալով մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում Պապին Բեյբությանին պարզաբանվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 164-րդ հոդվածի կարգավորումները և վերջինը հայտարարել է, որ որևէ պահանջ չունի, հետևաբար այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների հարցը՝ Դատարանը եզրահանգում է, որ Պապին Բեյբությանի նկատմամբ կիրառված վարչական հսկողությունը, բացակայելու արգելքը և գրավն անհրաժեշտ է վերացնել, իսկ դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված 11․000․000 (տասնմեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել այն վճարած անձին՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Անդրադառնալով վարույթային ծախսերի հարցին և հաշվի առնելով, որ մեղադրյալի նկատմամբ կայացվում է արդարացման դատավճիռ՝ Դատարանը հանգում է հետևության, որ այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Միաժամանակ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա չեն վնասի հատուցման ապահովման կամ քրեադատավարական հարկադրանքի այլ միջոցներ, հետևաբար այդ հարցերը ևս պետք է համարվեն լուծված:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-34-րդ, 99-100-րդ, 167-րդ, 345-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Ճանաչել և հռչակել Պապին Ռուբենի Բեյբությանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Պապին Ռուբենի Բեյբությանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց վարչական հսկողությունը, բացակայելու արգելքը և գրավը վերացնել, իսկ դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված 11․000․000 (տասնմեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել այն վճարած անձին՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Վարույթային ծախսերի և մյուս վերաբերելի հարցերը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Հ.ԱՎԱԳՅԱՆ