ԵԴ1/3241/01/24



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան)՝

Նախագահող դատավոր Հ.Ավագյան
Քարտուղարությամբ` Մ.Թովմասյանի
Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրող Խ.Մովսիսյանի
Տուժող Լ.Բադալյանի
Մեղադրյալ Ա.Խաչատրյանի

2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի`
Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանի` (ծնված` 1971 թվականի հուլիսի 19-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված Երևան քաղաքի Արմենակյան փողոցի Նաիրի հյուրանոցի 609 սենյակում, բնակվում է Երևան քաղաքի Սուվորովի փողոցի թիվ 2 տանը) հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի ապրիլի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 08-0429-24 քրեական վարույթը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով:
Նույն օրը Լուսինե Վաչագանի Բադալյանը ճանաչվել է տուժող։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Գ.Մարգարյանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 30-ի որոշմամբ Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով։
Նույն օրը մեղադրանքը ներկայացվել է Արմեն Խաչատրյանին, և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին վարույթի նյութերը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է ԵԴ1/3241/01/24 համարը:
2024 թվականի նոյեմբերի 13-ին Դատարանի դատավոր Հ.Ավագյանը որոշում է կայացրել վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Դատարանն Արմեն Խաչատրյանի նկատմամբ կայացրել է մեղադրական վերդիկտ։

2. Մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները.
Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «(․․․) նա 2014 թվականի ապրիլի 30-ին՝ ժամը 08:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արմենակյան փողոցի Նաիրի հյուրանոցի 6-րդ հարկի 609-րդ սենյակում, իր հեռախոսահամարին անծանոթ անձի կողմից զանգ ստանալու հարցի շուրջ վիճաբանել է մերձավոր ազգական հանդիսացող իր կնոջ` Լուսինե Վաչագանի Բադալյանի հետ, որի ընթացքում ֆիզիկական ներգործության է ենթարկել վերջինիս, այն է` ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Լուսինե Բադալյանի մարմնի տարբեր հատվածներին, որի ընթացքում քննությամբ դեռևս չհայտնաբերված մկրատը նետել է նրա ուղղությամբ՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով աջ բազկի և ոտնաթաթի շրջանների արյունազեղումների, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսի վերքի և արյունահավաքի ձևով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
Այսինքն՝ Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանին մեղսագրվում է դիտավորությամբ կատարված հանրորեն վտանգավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով»:

3. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Մեղադրյալ Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և հիմնական դատալսումների ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքներից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը):
Նախաքննության ընթացքում Արմեն Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է կնոջ հետ՝ Երևանի Սուվորովի 2 հասցեում, Նաիրի հյուրանոցից մոտ մեկ ամիս դուրս են եկել: Վերը նշված հասցեում բնակվում են ինքը և կինը, երեխաներ չունեն: Դեպքի օրը կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել կնոջը՝ Լուսինե Բադալյանին: Մկրատը կնոջ ուղղությամբ նետել է զայրույթից ելնելով և ցանկություն չի ունեցել վնասել նրան: Զղջում է կատարած արարքի համար (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 21-25-րդ, 47-50-րդ, 82-85-րդ թերթերը):
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո Արմեն Խաչատրյանը հայտարարել է, որ դրանք համապատասխանում են իրականությանը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, ձայնագրության սկավառակը):
Տուժող Լուսինե Վաչագանի Բադալյանը դատաքննության ընթացքում հայտարարել է, որ հանդիսանում է Արմեն Խաչատրյանի կինը, նրա հետ հաշտվել է, բողոք-պահանջ չունի և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից՝ հրաժարվում է ցուցմունք տալ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրության համառոտագրումը, ձայնագրության սկավառակը):
Հիմնական դատական լսումների ժամանակ հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները․
Փորձագետի թիվ 0615 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Լուսինե Բադալյանի ստացած մարմնական վնասվածքներն ըստ օբյեկտիվ զննման տվյալների՝ աջ բազկի և ոտնաթաթի շրջանների արյունազեղումների, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսի վերքի և արյունահավաքի ձևով հետևանք են բութ առարկայի, իսկ դաստակի շրջանի վերքը և արյունահավաքը կարող էր պատճառվել ինչպես ծակող-կտրող գործիքի, այնպես էլ նույնատիպի առարկայի միջոցով, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամկետում և հանգամանքներում, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում (տե՛ս դատական նիստի արձանագրության համառոտագրումը, ձայնագրության սկավառակը քրեական գործի 1-ին հատորի 40-41-րդ թերթերը):
Տուժող Լուսինե Բադալյանից հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ 2024 թվականի ապրիլի 30-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ որ 2024 թվականի ապրիլի 29-ին՝ ժամը 21:00-ին, Արմենակ Արմենակյան 121/7 շենքի 609 սենյակում ամուսնու հետ՝ Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանի, կենցաղային հարցերի շուրջ ունեցել են վիճաբանություն, որի ընթացքում ամուսինը բռնելով իր մազերից, գլուխը 4-5 անգամ հարվածել է պատին, որից հետո գցելով գետնին՝ ձեռքերով և ոտքերով բազմիցս հարվածել է մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով ֆիզիկական ցավ: Անուհետև, վերցնելով սենյակում դրված խոհանոցային դանակը՝ մեկ անգամ հարվածել է ձախ ձեռքի դաստակին՝ պատճառելով մարմնական վնասվածք (տե՛ս դատական նիստի արձանագրության համառոտագրումը, ձայնագրության սկավառակը քրեական գործի 1-ին հատորի 2-րդ թերթը):

Պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները վերլուծելով, դրանցից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուսի հետ և գնահատելով գործի քննության ընթացքում ձեռք բերված օբյեկտիվ փաստական տվյալների համակցության լույսի ներքո` Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել:
2. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարութային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց:
(...)»։
Վերը մեջբերված քրեադատավարական նորմի լույսի ներքո գնահատելով սույն գործով դատական լսումների ժամանակ հետազոտված ապացույցների թույլատրելիությունը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գործի քննության ընթացքում չի ստացվել որևէ օբյեկտիվ տվյալ, որը հիմք կտար փաստելու, թե նշված ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում տեղ են գտել օրենքի էական խախտումներ, որոնցով սահմանափակվել են դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները կամ այդ իրավունքներից նրանք զրկվել են, ինչպես նաև՝ դրանք ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
Այլ խոսքով՝ վկայակոչված ապացույցները թույլատրելիության առումով կասկածի տակ առնելու հիմքերը բացակայում են, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ հակառակի մասին վկայող որևէ օբյեկտիվ տվյալ գործի քննության ընթացքում չի ստացվել։
Բացի այդ, վերը թվարկված յուրաքանչյուր ապացույց այս կամ այն չափով փաստական տվյալներ է պարունակում մեղադրանքում նշված հանցավոր արարքի, գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքների վերաբերյալ։ Այս պայմաններում, Դատարանը գտնում է, որ թվարկված ապացույցները ոչ վերաբերելի ճանաչելու հիմքեր նույնպես առկա չեն։
Անդրադառնալով ապացույցների արժանահավատությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցներն այդ առնչությամբ կասկածի տակ առնելու օբյեկտիվ հիմքեր նույնպես առկա չեն։ Նշված ապացույցներով ստացվել են գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող մի շարք հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալներ, որոնց արժանահավատությունը ոչ միայն չի վիճարկվել դատավարության մասնակիցների կողմից, այլև հաստատվել է գործի ողջ նյութերով։
Այսպիսով, գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Դատարանը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված է համարում, որ Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանը 2014 թվականի ապրիլի 30-ին՝ ժամը 08:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արմենակյան փողոցի Նաիրի հյուրանոցի 6-րդ հարկի 609-րդ սենյակում կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանել է կնոջ` Լուսինե Վաչագանի Բարալյանի հետ, որի ընթացքում ոտքերով և ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Լուսինե Բադալյանի մարմնի տարբեր հատվածներին, ինչպես նաև՝ մկրատը նետել է նրա ուղղությամբ՝ վերջինի առողջությանը պատճառելով աջ բազկի և ոտնաթաթի շրջանների արյունազեղումների, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսի վերքի և արյունահավաքի ձևով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնաված վնասվածքներ։

4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
(․․․)։
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(․․․)
6) մերձավոր ազգականի կողմից,
(․․․)
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»:
Ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով և հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա՝ Դատարանն ապացուցված է համարում Արմեն Խաչատրյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, ինչպես նաև՝ նրա մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ։
Դատարանը գտնում է նաև, որ Արմեն Խաչատրյանի արարքն ամբողջությամբ համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ինչի համար նա ենթակա է քրեական պատախանատվության և պատժի:
Անդրադառնալով նշանակվելիք պատժի հարցին՝ Դատարանը փաստում է, որ անձի նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս, ինչպես նաև այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս պետք է ղեկավարվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
(․․․)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (ի թիվս այլնի տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումները)։
Ամբաստանյալ Արմեն Խաչատրյանի նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս Դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։
Անդրադառնալով հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանին և բնույթին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ
ա) արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը որոշվում է այնպիսի փաստական տվյալների ամբողջությամբ, որոնք բնութագրում են մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության նպատակը և շարժառիթը, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
բ) արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը որոշվում է այնպիսի փաստական տվյալների ամբողջությամբ, որոնք բնութագրում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը և բնույթը (հանրորեն վտանգավոր հետևանքներ), հանցագործության կատարման եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Վերոգրյալի լույսի ներքո քննարկելով Արմեն Խաչատրյանի արարքը, հաշվի առնելով քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերությունների` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության նպատակը և շարժառիթը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը՝ Դատարանը փաստում է, որ Արմեն Խաչատրյանի կատարած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունն օժտված է հանրության համար վտանգավորության որոշակի աստիճանով։
Որպես Արմեն Խաչատրյանի անձը բնութագրող տվյալ Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ վերջինը դատվածություն չունի, կատարած արարքի համար զղջացել է։
Դատարանը Արմեն Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է գնահատում այն, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն ամբողջությամբ մեղավոր է ճանաչել և տվել խոստովանական ցուցմունքներ, տուժող Լուսինե Բադալյանը նրա դեմ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել։
Դատարանն արձանագրում է նաև, որ Արմեն Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ քրեական գործի նյութերում առկա չեն։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, հաշվի առնելով նաև այն, որ մեղադրյալը հանրային աշխատանքների ձևով պատիժ կրելու համաձայնություն չի տվել՝ Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Խաչատրյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ ազատության սահմանափակման ձևով՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակների իրագործումն ապահովելու համար:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Խաչատրյանի նկատմամբ պետք է սահմանել պարտականություն, այն է՝ արգելել առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել իր մշտական բնակության վայրը, ինչպես նաև՝ պարտավորեցնել շաբաթական առնվազն մեկ անգամ գրանցվել իր բնակության վայրի՝ պրոբացիայի ծառայությունում:
Քննության առնելով Արմեն Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքի հարցը՝ Դատարանը հանգում է հետևության, որ այն պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Անդրադառնալով վարույթային ծախսերի հարցին և հաշվի առնելով, որ դրանց վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին՝ գործի քննության ընթացքում նման պահանջ չի ներկայացվել, Դատարանը հանգում է հետևության, որ այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Միաժամանակ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա չեն վնասի հատուցման ապահովման կամ քրեադատավարական հարկադրանքի այլ միջոցներ, ինչպես նաև՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասները հատուցելու պահանջ, հետևաբար այդ հարցերը ևս պետք է համարվեն լուծված:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-34-րդ, 99-100-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակումը՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
Պատժի կրման ընթացքում Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանին արգելել առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել իր մշտական բնակության վայրը, ինչպես նաև՝ պարտավորեցնել շաբաթական առնվազն մեկ անգամ գրանցվել իր բնակության վայրի՝ պրոբացիայի ծառայությունում:
Պատժի կրման ընթացքի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայության՝ Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանի բնակության վայրի ստորաբաժանմանը:
Արմեն Ասատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերացնել:
Վարութային ծախսերի և մյուս վերաբերելի հարցերը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` Հ.ԱՎԱԳՅԱՆ