ԵԴ1/3136/01/24





Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«11» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահող դատավոր՝ Ռազմիկ Մարիկյան
դատական նիստերի քարտուղար՝ Գոռ Բադալյան

մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրող Նարեկ Մհերյանի
պաշտպաններ Արման Ալիխանյանի
Մարզպետ Ավագյանի
Հրանտ Անանյանի
մեղադրյալ Մամիկոն Հակոբյանի
տուժող Աննա Ղազարյանի
տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ Գարիկ Գալիկյանի

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանի (ծնված՝ 16.02.1988թ., ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, չդատված, հաշվառված և փաստացի բնակվում է Արարատի մարզի Վեդի քաղաքի Գոռավան, Հովհաննես Շիրազի փողոցի 33 տուն հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հունվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով նախատեսված առերևույթ հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13-0076-24 քրեական գործը։
2024 թվականի հունվարի 19-ի որոշմամբ Աննա Ղազարյանը քրեական վարույթով ճանաչվել է որպես տուժող:
2024 թվականի հունվարի 22-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Նարեկ Մհերյանի որոշմամբ վարույթով Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով:
Դատարանի՝ 2024 թվականի հունվարի 27-ի որոշմամբ Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
2024 թվականի ապրիլի 4-ին Մամիկոն Հակոբյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին:
2024 թվականի ապրիլի 4-ին Մամիկոն Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով ներկայացվել է մեղադրանք:
Դատարանի՝ 2024 թվականի ապրիլի 6-ի որոշմամբ Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանք համակցված 2.000.000 ՀՀ դրամ գրավով:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի մայիսի 17-ի որոշմամբ Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
Դատարանի՝ 2024 թվականի օգոստոսի 5-ի որոշմամբ Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառել տնային կալանքը:
2024 թվականի նոյեմբերի 6-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/3136/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով:
2024 թվականի նոյեմբերի 6-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2024 թվականի նոյեմբերի 7-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2024 թվականի նոյեմբերի 11-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3136/01/24 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու մասին:
2025 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Դատարանը թիվ ԵԴ1/3136/01/24 քրեական գործով կայացրել է մեղադրական վերդիկտ՝ Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով ներկայացված մեղադրանքը վերաորակել է, և նրան մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով` այն բանի համար, որ «նա քննությամբ դեռևս չպարզված անձի հետ նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում Աննա Ղազարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով իրականացրել է վերջինիս գույքի հափշտակություն:
Այսպես.
Մամիկոն Հակոբյանը, քննությամբ դեռևս չպարզված ևս մեկ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում 2024 թվականի հունվարի 19-ին՝ ժամը 05։29-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Զավարյան 97 հասցեում գործող «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրից Աննա Ղազարյանի դուրս գալուց հետո, վերջինիս գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ հարձակվել են Աննա Ղազարյանի վրա, բռնություն գործադրել վերջինիս նկատմամբ, մասնավորապես` մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Աննա Ղազարյանի մարմնի տարբեր հատվածներին, ինչի արդյունքում Աննա Ղազարյանը ընկել է գետնին և վերջինս պատճառվել է քթի մեջքի, ձախից անցումով հետին ճակատային շրջանի վրա՝ ձախից ճակատային, ձախից գլխի մազածածկ հատվածի՝ ճակատային խրթեշի, աջից գլխի մազածածկ հատվածի՝ հետին կողմնային, աջից գլխի մազածածկ հատվածի՝ ծոծրակային, ձախ դաստակի երրորդ մատի միջային ֆալանգի թիկնային մակերեսի շրջանների արյունազեղումների, աջից ականջախեցու պարույրի, ձախ դաստակի հինգերորդ մատի մոտակա միջֆալանգային հոդի թիկնային մակերեսի շրջանների ճանկռվածքների, ձախ դաստակի չորրորդ մատի հեռավոր միջֆալանգային հոդի թիկնային մակերեսի շրջանի քերծվածքի, ձախ դաստակի երկրորդ մատի եղունգային թիթեղի մասնակի շերտազատմամբ ուղեկցված՝ ձախ դաստակի երկրորդ մատի եղունգային ֆալանգի թիկնային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի և ձախ դաստակի երրորդ մատի եղունգային թիթեղի կոտրվածքով ուղեկցված` ձախ դաստակի երրորդ մատի եղունգային ֆալանգի թիկնային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի ձևով՝ առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, այնուհետև Մամիկոն Հակոբյանը և քննությամբ դեռևս չպարզված անձը օգտվելով Աննա Ղազարյանի կողմից դիմադրություն ցույց տալու անկարողությունից հանցավոր մտադրությունը ավարտին հասցնելու նպատակով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 1.313.010 ՀՀ դրամ արժողությամբ ««Լուի Վիտոն»» ապրանքանիշի պայուսակը, որի մեջ եղել է 202.625 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար, 20․000 ՀՀ դրամ, 729․450 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանի, 152.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ տարբեր տեսակի պճնանքի պարագաներ այդ թվում ««Inito Rehab»» տեսակի օծանելիք և դիմել փախուստի՝ Աննա Ղազարյանին պատճառելով ընդհանուր խոշոր չափերի՝ 2․414․085 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարում:»։
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Դատաքննության ընթացքում մեղադրյալ Մամիկոն Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2024 թվականի հունվարի 17-ին կամ 18-ին Գայանեն իրեն խնդրել է, որ իրեն և իր երեխաներին տանի Արմավիր։ Արմավիր գնալու ճանապարհին Գայանեն հեռախոսով խոսում էր, չգիտի՝ նրա ընկերուհին էր, թե բարեկամը, սակայն Գայանեն նրան լացակումաց պատմում էր, որ տունը քանդվում է։ Գայանեն երեք անչափահաս երեխա ունի։ Նա լսել է, որ Գայանեն պատմում էր, որ այդ օրվանից մոտ 10 օր առաջ Աննա անունով, «Պուշոկ» մականունով աղջիկ ուզում է քանդի իրենց տունը, քանի որ մտել է իրենց ընտանիքի մեջ։ Լսել է, որ Լենինգրադյան փողոցի վրա կանգնել են, որ ինչ֊որ բան ավտոյից նետեն, նշված «Պուշոկ»-ը եկել է և նրանց մեքենայի դիմացը կտրել և կայանել՝ Նվեր Կիրակոսյանին տեսնելու համար, սակայն Աննան տեսել է, որ Գայանեն մեքենայում է, ուստի քշել և գնացել է։ Գայանեն այդ ամենը պատմել է հեռախոսով, լսել է, սակայն ձայն չի հանել։ Իր մտքին եկել է, որ «Պուշոկ»-ը նույն Աննան է, և հիշել է, որ մեկ տարի առաջ նրան «Նաիրի» հիվանդանոցում տեսել է իր ընկերոջ՝ Գուգոյի հետ: Գուգոն Նվերենց և Գայանեենց հետ կապ չունի և իր համար այլ ընկեր է։ Հիշել է,որ Աննայի վերաբերյալ խոսակցություններ է լսել, որ նրա ընկերուհուն «Մամա Ռոզա» են անվանած եղել, և Աննան այդ անձնավորությանը մահակներով ծեծի է ենթարկել։ Այնուհետև Արմավիրում իջեցրել է Գայանեին, հետ է եկել, մտքի մեջ է եղել այդ ամեն ինչը։ Մի քանի օր հետո իր հետ մարդ է եղել և գնացել են «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր՝ ժամանակ անցկացնելու համար։ «Ծղոտներ»-ի աստիճանների մոտ իջնելուց տեսել է Աննային, բարևել է և հիշել, թե Գայանեն ինչ էր հեռախոսով խոսում։ Ասել է` «ինչ գործ ունես, քիթդ խոթել ես իմ հարազատների ընտանիքի մեջ», Աննան ասել է՝ «քո գործը չի, դու ո՞վ ես, որ խառնվես», և վատ ձև է իրեն պահել։ Աննան ասել է՝« դու ո՞վ ես, որ խառնվես, ես ինչ ուզեմ, կանեմ, ես ում հետ կուզեմ կշփվեմ»։ Աննան ընտանիք է քանդում, և Գայանեն և Նվերը իր հարազատներն են, Գայանեն քրոջ պես է, իսկ Նվերը մտերիմ է։ Աննան ասել է՝ «քո ի՞նչ գործն է, կարող է քո համար վատ ըլնի», մի քիչ էլ հայհոյանքով է խոսել իր հետ, և ինքը ծեծել է Աննային հենց «Ծղոտներ»-ի դիմաց իր հետ այդպես խոսալու համար: Հավելել է, որ յուրաքանչյուր հայ տղա, թասիբով տղա, որ տեսնի իր քրոջ ընտանիքը քանդվում է, և երեք անչափահաս երեխա կա, և ինչ-որ մեկը եկել և քիթը խոթել է այդ ընտանիքի մեջ, իր կարծիքով՝ կծեծի այդ անձին։ Ծեծի ընթացքում ձեռքով էլ է խփել նրան, վերջինս ընկել է գետին, ոտքով էլ է խփել։ Իր հետ մարդ է եղել: Ծեծելուց հետո վազել և նստել է իր մեքենան։ Լսել է, որ Աննան շատ ահավոր ձևի գոռում է, գետնին ընկած՝ հայհոյում է իրեն, թե «դու պատասխան կտաս սրա համար, դու չգիտես ում ես բան անում», ինքն էլ նրան ասում էր՝ «էս անում եմ, որ էդ ընտանիքից հեռու մնաս, քիթդ չխոթես հանկարծ էդ ընտանիքի մեջ, ընտանիք է քանդվում, ընդեղ 3 հատ անչափահաս երեխա կա, արդեն բաժանություն է էդ տան մեջ»։ Այնուհետև նստել է մեքենան, որ գնա, հետի տղան է եկել, և նրա ձեռքին ինչ-որ պայուսակ է տեսել: Հարցրել է, թե ինչ պայուսակ է, և այդ տղան պատասխանել է, որ այդ անբարոյական մարմնավաճառի պայուսակն է։ Այնուհետև ինքը ասել է, որ իրենց պայուսակ պետք չի, և հարցրել է, թե «ինչի՞ ես էդ սումկեն վերցրել, տար շպրտի էդ սումկեն դրա վրա»: Նա իրեն ասել է, որ «չէ, քո հետ վատ է խոսացել, քեզ ինչ քֆուր ասես տվել է, դրա համար վեկալել եմ էս սումկեն, որ իրան պատժեմ»: Տղային ասել է, որ ինքը պատժել է արդեն, և այնպես է պատժել, որ գցել է գետին, քացով էլ խփել է իր հարազատի ընտանիքը քանդելու համար, և ասել է, որ այդ պայուսակը իրենց պետք չի, և թող տանի և նետի Աննայի վրա՝ հավելելով, որ այնտեղ «շուխուռ-մուխուռ» է։ Ապա այդ տղան պայուսակը տարել և հետ է գցել այնտեղ։ Այնուհետև նստել են իր ընկերոջ՝ Արամի մեքենան, ով այդ ամենի հետ կապ չունի, քանի որ նրա մեքենան իր մոտ է եղել։ Հետո հեռացել են այդտեղից, և պետք է ներկայանային փաստաբանի հետ։ Փաստաբանի հետ գնացել են այնտեղ, նայել են՝ տեսախցիկներ է եղել, մինչդեռ, քննիչը, առանց այնտեղ գնալու, իրենց ասել է, որ տեսախցիկ չկա։ Ինքը պայուսակ գողանալու կարիք չունի։ 2018 թվականից Մոսկվայում է ապրել։ Պատերազմի հետ կապված օգնություն ցուցաբերած լինելու վերաբերյալ այնտեղ հայ համայնքում փաստաթուղթ կա, ուղղակի չի հասցրել վերցնել դեսպանի փոխվելու պատճառով։ Մոսկվայում շուկա կա, այնտեղ բեռնատար էլ են կանգնեցրել: Պատերազմի համար շատ բաներ է ուղարկել, վրաններ է ուղարկել, փոքր բահեր է ուղարկել, այդ փաստաթղթերը բոլորը կա, և կարող էր բերել։ Չի իմացել, որ դրանք հնարավոր է մի օր պետք գա։ Դրանից հետո Հայաստանում է եղել, Վեդիում շինանյութի խանութ է ունեցել, Գագիկ Շամշյանի կայքէջում կա Վեդիում հայտնի իր շինանյութի խանութը, որը հրդեհվել է անցած տարի օգոստոսին։ «Յութուբ» հավելվածում առկա է, որ ինքն ամեն շաբաթ բարերարություն է արել։ Այս ամենը ասում է, որ իրեն ոչ պայուսակ է պետք եղել, ոչ օծանելիք և առհասարակ ոչ մի բան պետք չի եղել։ Այդ քայլը արել է այդ ընտանիքը փլուզելու համար։ Իր քրոջ տունը այդ անձը քանդել է և ուզում է, որ իրեն հասկանան, 3 հատ անչափահաս երեխա կա, տունը քանդելու համար է ծեծել։ Այդ պահին հետաքրքրում էր իր ընկերոջ տունը քանդողը, տեսել է, և իրեն հասցրել են այն աստիճանի, որ ծեծել է, իրեն միայն դա էր հետաքրքրում, մնացածը, այդ թվում՝ պայուսակը, իրեն չի հետաքրքրել։ Չի հիշում և չի տեսել, որ իր հետ եղած անձը հարվածած լինի տուժողին, սակայն հնարավոր է, որ հարվածած լինի, քանի որ տուժողը շատ վատ հայհոյանքներ է հնչեցրել։ Այդ պահին լարված է եղել և հնարավոր է, որ տեսած չլինի այդ անձի հարվածը։ Տուժողը երևի վատություն է ուզում իրեն անի, ոնց որ արել է շատերին, դրա համար է ասում, որ պայուսակը տարել են, սակայն նշեց, որ տուժողը ևս գիտի, որ ինքը ոչ մի բանի կարիք չունի։ Տուժողը ուզում է իրեն պատժի և լավ գիտի, որ ինքը պայուսակ գողացող չի և ընդհանրապես այդ պայուսակը իրեն ինչին է պետք, որ մի հատ էլ վերցներ։ Իր հետի եղած անձին ասել է, որ այդ պայուսակը իրենց պետք չի, դեն նետի, այդ անձը նետել է պայուսակը, թողել և գնացել են։ Այդ անձը իրեն մինչ նետելը ասել է, որ ներողություն խնդրելու դեպքում կարող է վերադարձնել պայուսակը։ Հաստատ հիշում է դա։ Ինքն է ասել, որ պայուսակը դեն նետի և գնան։ Այդ տղան ասել է, թե կտանի կվերադարձնի, բայց ներողություն խնդրելու պահանջով։ Հիշում է, որ մեկ անգամ էլ գետնի վրա է խփել։ Սկզբում ինքն է վազել մեքենայի մոտ, այնուհետև հետի տղան է եկել։ Մեքենայի մոտ լինելու ժամանակ տուժողը չէր երևում, այդ տարածքը չէր երևա։ Տուժողին ծեծելու վայրի հեռավորությունը ավտոմեքենայից մոտ 30-35 մ կլինի, սակայն քանի որ ոլոր-մոլոր հատված է, լավ չի երևում։ Չի ցանկանում հայտնել այն մարդու անունը, ով իր հետ է եղել։ Ծեծելուց հետո գնացել է դեպի մեքենայի մոտ այն ուղղությամբ, որով դեպքի վայրի զննության տեսանյութով տեսել են, այնտեղից հեռու մոտ 35–40 մ, այնուհետև իր հետի տղան է եկել։ Մեքենան այնպիսի տեղ է կանգնած եղել, որ Աննան չէր կարող տեսնել։ Այդ ամենը շատ պարզ հիշում է։ Տղայի ձեռքում պայուսակը տեսել է այն պահին, երբ նա փորձել է նստել մեքենայի մեջ, այնուհետև ինքն ասել է, որ տանի և նետի պայուսակը, քանի որ իրենց պետք չի, և վերջինս տարել և նետել է ինչ-որ փոքր աղբարկղի մոտ: Պայուսակը փակ է եղել և չեն բացել, չեն նայել, թե ինչ կա։ Օծանելիքի ընկած տարածքում են շպրտել պայուսակը, իր պատկերացմամբ՝ մի հինգ մետր հեռու, քանի որ մեքենան օծանելիքը և պայուսակի գցած տեղը հեռու չեն եղել։ Այդտեղով շատ մարդիկ են անցնում, քանի որ այդտեղ «Ծղոտներ» համալիրն է: Հետևաբար շատ մարդիկ կարող էին անցնելուց տեսնել և վերցնել պայուսակը, այդ տեղի հետևում «ԳՈՒՄ» շուկան է, այդտեղով կարող են շատ մարդիկ անցած լինեն։ Ծեծել է Աննային, ով ընկել է գետնին, գետնին ընկած ժամանակ էլ է խփել, Աննան սկսել է բարձր բղավել և իրեն շատ վատ ձևով հայհոյել, ինքը իր անելունը արել է և հեռացել, այդտեղ ոստիկաններ չեն եղել։ Հասել է մեքենայի մոտ, և այդ տղան եկել է: Չի հիշում, թե գնալուց հետ նայել է, թե ոչ։ Անցել է երկար ժամանակ, չի հիշում, սակայն ասում է այն, ինչ արել է, և արել է միայն իր հարազատի տունը քանդողին, այդ ամենի համար էլ ծեծել է Աննային։ Մնացածն էլ, ինչը վերաբերում է, որ պայուսակ է գողացել, դա չի ընդունում, քանի որ այդպիսի բան չի արել, և կարիք չունի պայուսակ գողանալու։ Նույնիսկ իր հետի անձնավորությունը կարիք չուներ պայուսակ գողանալու։ Մարմնավաճառի պայուսակ գողանալու կարիք ոչ մեկ չի ունեցել։ Իր հետի անձը ասել է, որ տանի հետ տա և ներողություն պահանջի, սակայն ինքը պահանջել է, որ նետի, քանի որ իրենց պայուսակ պետք չի, իրեն չի հետաքրքրել թե այդ պայուսակի մեջ ինչ կա՝ թանկարժեք իր կամ կարևոր իր կա թե ոչ, իրեն միայն հարազատներն են հետաքրքրել և նրանց ընտանիքը։ Իր հետի անձնավորությունը տղամարդ է եղել։ Երկու տղամարդ գնացել են ժամանցի, մինչև մնացածն էլ գային։ Պայմանավորված չեն եղել մնացածի հետ, որոշած են եղել գնան այնտեղ և որոշեն թե ոնց են անում և ինչ են անում։ Համար չեն հասցրել պատվիրել։ Տուժողի ավտոն այնտեղ կանգնած է եղել, Աննան ինչ-որ գոռացել է, թե ավտոյում ռումբ են դրել, ավտոմեքենայի կողքը պահակակետ կա, հենց դրա կողքը ծեծել են։ «Ծղոտներ»-ի աստիճաններով իջել է տուժողը դեպի փողոց և հանդիպել են իրար։
Դատաքննության ընթացքում տուժող Աննա Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2024 թվականի հունվարի 19-ին՝ ժամը 05։19-ին՝ լուսադեմին, նշված վայրից դուրս է եկել, որպեսզի մոտենա մեքենային և գնա տուն։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ մեքենայի անմիջապես կողքով երկու անձինք են կանգնած, որոնցից մեկը Մամիկոն Հակոբյանն է, մյուսին չի ճանաչում։ Պայուսակից մեքենայի բանալիները հանելու ժամանակ երկուսով հարձակվել են իր վրա, սկսել են իրեն ձեռքերով ծեծել, այնուհետև գցել գետին, քացիներով ծեծել, հայհոյանքներ տալ և պայուսակը Մամիկոն Հակոբյանը հափշտակել և փախել է տվյալ անձի հետ։ Իտալիայից եկած իր մտերիմի հետ է եղել, ով հայերեն էլ նույնիսկ խոսալ չգիտի, անգամ ինքը տեղյակ չի եղել դեպքի մասին։ Դեպքը կատարվելու ժամանակ միայնակ է եղել։ Այդ ժամանակ եղել է «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրում։ Մեքենային մոտենալիս նկատել է, որ սկզբում Մամիկոնն է շրջվել, հետո մյուս տղամարդը։ Տեսել է նրա դեմքը, քանի որ ճանաչում էր, ինքնըստինքյան ճանաչել է, նայել է նրան, բայց չի պատկերացրել, որ իր վրա պետք է հարձակվեր: Փաստորեն, հարձակվել են իր վրա ու արդեն անպաշտպան վիճակ է եղել իր մոտ։ Հարվածել են գլխին, սկզբից դեմքին են հարվածել, այնուհետև ձեռքերին, հետո գցել են գետնին ու հիշում է, որ ձեռքերով դեմքն է փակել, և ամբողջ մարմնին հարվածներ են հասցրել՝ այդ ընթացքում շատ վատ հայհոյանքներ տալով։ Ներկայումս ստույգ չի հիշում, բայց նշել է, որ երևի երեք րոպե տևած կլինի անդադար հարվածները։ Սկզբում դեմքի շրջանին են հարվածել, ապա ընկել է գետնին։ Վերջիններս այնպես են հարվածել, որ հավասարակշռությունը կորցրել է և ընկել գետնին, իսկ գետնին ընկած ժամանակ ևս հարվածել են։ Այդ ժամանակ, երբ սկսել են հարվածներ հասցնել, պայուսակը իր ձեռքում է եղել և պինդ բռնած է եղել, ու երբ գետնին են գցել, էլի պինդ բռնած է եղել, քանի որ գիտեր, որ իր պայուսակի մեջ արժեքավոր իրեր կան։ Իր մատը ծալելով ու վնասվածքներ հասցնելով՝ պայուսակը ձեռքից պոկել են ու վերցրել։ Չի հասկացել՝ ինչի այդպես եղավ։ Իրենց մինչև անգամ որևէ խոսակցություն չի եղել։ Իր պայուսակի բրենդը «Louis Vuitton» է եղել, մեջը իր ադամանդյա մատանին է եղել, օծանելիք, գումար, քսվելու պարագաներ։ Մամիկոնը ուժ գործադրելով քաշել և տարել է, անգամ հետո քննիչները տեսել են, որ իր օծանելիքը ճանապարհի կեսին ընկել է, դա էլ են նկարել, վերցրել են իրենց մոտ։ Այդ ամբողջ գործողությունների ժամանակահատվածը մոտավոր է ասում, չի կարող հստակ ասել, քանի որ այդ ժամանակ շատ շոկային վիճակի մեջ է եղել և բղավել ու օգնություն է խնդրել։ Գործողությունները ընդհանուր մոտ երեք րոպե են տևել, փախչելը միասին՝ երևի մի հինգ րոպե, կամ վեց րոպե՝ հստակ չի կարող ներկայացնել։ Մամիկոն Հակոբյանը բռնությամբ խլել է իր պայուսակը և միանգամից վազել են այն ուղղությամբ, որտեղ իր օծանելիքն էր ընկած։ Անգամ հետո տղամարդը իր հեռախոսն է վերցրել, սակայն հետ է շպրտել։ Նշեց, որ երևի հետագայում հասկացել է, որ հեռախոսով իրենց գտնվելու վայրը կգտնեն և շպրտել է։ Մամիկոնը պայուսակն է ձեռքից վերցրել, խլել, իսկ մյուս անձը` հեռախոսը։ Երբ է գետնին ընկած է եղել՝ արդեն լրիվ թուլացած վիճակում, բնականաբար, ավելի հեշտ է եղել ինչ-որ բան վերցնել։ Հեռախոսը իր ձեռքում է եղել։ Մամիկոն Հակոբյանի հետ ոչ մի տեսակի հարաբերությունների մեջ չեն եղել, և չէր կարող ունենալ, քանի որ իր նախկին ընկերոջ հետ է տեսել նրան։ Մի անգամ հիվանդանոցում է եղել այցելության և իրեն շատ մտերիմ Նվեր Կիրակոսյանի կողքին է նրան տեսել մի երկու կամ երեք անգամ, հարաբերություններ չի ունեցել բացարձակապես։ Այդ միջադեպից հետո հետաքրքրվել է՝ հասկանալու համար, թե ինչի համար է այդպես եղել։ Այդ ժամանակ ենթադրել է, որ այդ ամենը կազմակերպել է Նվեր Կիրակոսյանը՝ իր կնոջ հետ, և միանգամից անգամ նրանց է զանգեր կատարել։ Սակայն քանի որ բազմաթիվ անգամներ կոնֆլիկտներ են ունեցել իրար հետ, ոչ մեկ իր զանգերին չի պատասխանել, և անմիջապես դիմել է ոստիկանություն։ Ենթադրել է, որ Նվերի կազմակերպածն է և նրա կնոջ, քանի որ մի քանի օր առաջ դեպքից էլի խնդիր են ունեցել, իրեն հեռախոսով ահազանգել էր նորից։ Քանի որ Մամիկոնը նրանց աջ ձեռքն է եղել, դրա համար ենթադրել է, որ նրանց կազմակերպածն է, սակայն ժամանակ անցնելով՝ նման շոկային վիճակից դուրս գալուց հետո, ավելի սառն է դատել։ Փաստը մնում է փաստ, որ Մամիկոնին անձամբ ինքը տեսել է, և բնականաբար դա արդեն նրա արածն է։ Թե ինչի է արել՝ թող Մամիկոնը ասի։ Սկզբից մտածել է, որ Նվեր Կիրակոսյանի և նրա կնոջ կազմակերպածն է, սակայն հետագայում, երբ որ ավելի մանրամասն մտածել է, հասկացել է, որ ըստ էության այդպես չէ։ Կարծում է, որ վրեժխնդրության խնդիր չի եղել: Իրեն ուզել են ծեծել, վնաս տալ ու այդ հափշտակությունը կատարել են, որ այլ ուղղությամբ մտածի, որ դա գողություն էր: Տվյալ պահին չեն գիտակցել, որ ինքը կարող է հիշել Մամիկոնին և դիմել ոստիկանություն, որովհետև մտածել են, որ Աննան երևի ոչ մի տեղ չի դիմի։ Լավ հաշվարկ չեն արել։ Մամիկոն Հակոբյանի կամ նրա հետ գտնվող անձի հետ խոսակցություն բացարձակապես չի եղել։ Միայն նրանց կողմից իրեն ուղղված հայհոյանքներ են եղել։ Ծեծի ընթացքում ինքը ևս մի քանի «գեղեցիկ» խոսքեր է ասել։ Ծեծի են ենթարկել անմիջապես իր մեքենայի հետնամասում, իսկ օծանելիքը մոտ 1 մ այն կողմ ընկած է եղել: Երբ դիմել է ոստիկանություն, աշխատակիցներն են նկատել, ու այնուհետև քննիչը տարել է, իսկ Մամիկոն Հակոբյանը և իր հետի անձը հենց այդ ուղղությամբ են հեռացել։ Օծանելիքը տեսել է գետնին ընկած է, երբ որ նրանք վազել են, ու այդ ժամանակ, երբ որ գետնին ընկած էր, օգնություն էր կանչում, մի կերպ կարողացել է ուժ գտնել իր մեջ և ոտքի կանգնել, ապա տվյալ վայրի անվտանգության աշխատակիցը մոտեցել է իրեն, և ինքը նրան հարցրել է՝ «ու՞ր եք, էս ի՞նչ է կատարվում»։ Հյուրանոցի հենց պահակակետի անմիջապես կողքն է իր մեքենան կանգնած եղել, միշտ պահակ եղել է, չգիտի ինչի այդ օրը չի եղել։ Անգամ ենթադրել է, որ միգուցե պայմանավորվածություն է եղել, բայց հետագայում հասկացել է, որ ուղղակի տվյալ մարդը գտնվել է շենքի մյուս տարածքում և բղավոցների վրա մոտեցել է։ Գայանեին ճանաչում է հեռախոսով, կարելի է ասել երկար տարիներ, քանի որ Նվեր Կիրակոսյանը հանդիսանում է իրեն զուտ ընկեր, քրեակատարողական հիմնարկում իր պատիժը կրելու տարիներին են ծանոթացել հեռախոսով։ Միմյանց հետ բացարձակ ոչ մի սիրային կապ չեն ունեցել, սակայն նրա կինը միշտ նման ենթադրություններ է արել։ Բազմաթիվ անգամներ իրեն զանգել է, որ ամուսնուց հեռու մնա, անմիջապես հետո ինքը միշտ զանգահարել է Նվերին, ասել է, և Նվերը միշտ ներողություն է խնդրել կնոջ համար և ասել, որ չի լինի նման բան։ Ամսի 15-ին Լենինգրադյան փողոցով երթևեկելու ժամանակ նկատել է Նվերի մեքենան, և քանի որ ընկերներ են, բարևելու նպատակով փորձել է կանգնել, սակայն երբ որ տեսել է Գայանեին, վարել է դեպի առաջ և գնացել։ Կարմիր լույսի տակ Գայանեն մեքենայից դուրս է եկել ու վազել դեպի իր մեքենան։ Երբ որ նա վազել է դեպի իր մեքենան, քանի որ ինքը ևս տաքարյուն մարդ է, հասկացել է, որ պետք չի կանգնել և մեքենան վարել է, որպեսզի ինչ֊որ կոնֆլիկտ նորից չառաջանա իրենց միջև։ Այնուհետև իրեն զանգեր են եկել, որ՝ «հերիք է, իմ ամուսնուց ի՞նչ ես ուզում» և նմանատիպ ինչ֊որ զրույցներ, պատասխանել է, որ իրենից հեռու մնան, քանի որ բացարձակ չի ուզում նրանց հետ կապ ունենալ: Այնուհետև նա, լինելով 3 երեխայի մայր, իրեն վիրավորել է, բնականաբար, ինքն էլ նրան է վիրավորել: Եվ հենց դրա հետ կապված է ենթադրել, որ տվյալ անձինք կապ ունեն նշված դեպքի հետ։ Իմացել է, որ Գայանեի մայրը ապրում է Արմավիրում, Մամիկոնը հաճախակի երեխաներին և Գայանեին մեքենայով տարել է Արմավիր և բերել է։ Այսինքն Մամիկոնը մտերիմ կապի մեջ է եղել նրանց հետ։ Գիտի, որ Նվեր Կիրակոսյանի սանիկը հանդիսանում է Մամիկոնի քավորը, այդ իսկ պատճառով էլ ենթադրել է, որ նրանց կազմակերպածն է։ Անձամբ Նվեր Կիրակոսյանն է իրեն այս ամենը ասել։ Այդ օրը, երբ առավոտյան տնից դուրս է եկել, եղել է գեղեցկության սրահում, մի քանի այլ վայրերում է եղել։ Իրեն թվում է, որ ամբողջ օրը հետևել են իրեն։ Իր մեքենան վնասելու հետ կապված հայտարարությունները կատարել է ոստիկանության բաժնում, քանի որ մեքենայի կողքին է կանգնած եղել, և միգուցե վառ երևակայություն է, բայց ամեն ինչ հնարավոր է։ Առաջին անգամ է իր հետ նմանատիպ դեպք տեղի ունենում։ Մամիկոնը մոտեցել է իրեն, միանգամից հարվածել է դեմքին բռունցքով, ապա ապտակել, այնուհետև սկսել է բռունցքներով գլխին, դեմքին, մարմնի տարբեր հատվածներին հարվածել։ Ինքը ոսկու սիրահար է, և ոսկուց լավ գաղափար ունի և բնականաբար, դնելուց հաստատ հասարակ բաներ չի կարող ինքը իր համար գնել։ Պայուսակը ԱՄՆ-ից իր մորաքրոջ աղջիկը՝ Տաթևիկ Սիմոնյանն է իր համար նվեր գնել, բացի այդ ինքը ֆինանսապես լավ վիճակում է և հնարավորություն ունի իր համար «Louis Vuitton» և «Hermes» գնելու։ Իր տատիկը՝ Շաքե Քլենջյանը, եղել է ԱՄՆ-ում և իր հետ բերել է, դեպքից մոտ երկու տարի առաջ։ Տատիկը մահացել է։ Մատանին անդամանդե քարով իրեն նվիրել է իր ընկերը նախանցած տարվա մարտի 8-ին։ Ընկերոջ տվյալները չի կարող նշել, քանի որ դա իր անձնականն է։ Մատանին եղել է 7-8 կամ 10 գրամ, հնարավոր է, որ ավելին լիներ, մոտավոր արժեքը 1800-1850 դոլլար։ Մատանին գնել են ոսկու շուկայից։ Դեմքի քսուքի մասին է նշել 70000 դրամ արժեքի, օրիգինալ դեմքի քսուք է եղել, չի կարող փաստաթուղթ ներկայացնել, կանխիկ է գնել, չգիտեր որ պետք է գողանան։ Ինքը առևտուր անելուց հետո չեկերը չի վերցնում։ Մեծ մասը կանխիկ է գնել, նաև կանխիկ 36000 դրամ արժողությամբ «Dior» տեսակի շրթներկը ևս ինքն է գնել։ 150000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Initio Rehab» օծանելիքը դեպքից 2 օր առաջ է գնել կոսմետիկայի հետ, դրա համար գինը հստակ հիշում է։ Դեպքից 2 օր առաջ գնելու մասին քննիչին նշել է, շիշը նրանց մոտ է եղել։ Դեպքի օրը իր մեքենայում ինչ-որ ոսկի կամ գումար չի եղել, բայց իր վրա միշտ ոսկեղեն է եղել, որը իր վրա է եղել: Մատանին հենց այդ պահին ձեռքին չի եղել է, ականջօղեր, թևնոց և վզնոց է միայն եղել։ Եթե ինքն այն տեսակի մարդ լիներ, որ փորձեր բարդություն ստեղծել, կարող էր նշել, որ դրանք էլ են տարել, բայց նման բան չի արել, ուղղակի նշել է այն, ինչը իրականությունն է։ Օծանելիքի շիշը քննիչի մոտ է եղել, ինչ-որ փակ բանի մեջ են դրել և ստորագրել է։ Շիշը գետնին է տեսել։ Օծանելիքի շիշը հետազոտելուց հետո տուժողը նշել է, որ դա իր օծանելիքն է, սակայն փականի մոտ դետալ է լինում ամրացման համար, հիմա չկա, ուստի կարող է օծանելիքը ցնդած լինել: Հիմա էլ այդ օծանելիքից տանը ունի, կարող է ցույց տալ, որ փականը այդպես չի լինում, այլ մագնիսով ամուր փակվում է։ Այդ օծանելիքից մի քանի հատ ունի, նշեց որ այդ շիշն է եղել, կոնկրետ չի կարող ասել տանը ունեցածներից որ մեկն է վերցրել, չէր կարող դա վերջացած լիներ և դա վերցներ, դա իր նոր օծանելիքն է։ Չի նկատել, բայց ենթադրում է, որ իրեն հետևել են։ Մեքենան տեսանելի հատվածում է կանգնած եղել։ Մինչև իրեն ծեծելը որևէ պատճառ չեն նշել։ Իր մեքենայի պետհամարանիշը մի քանի տարի է՝ նույնն է, և Նվեր Կիրակոսյանը, Գայանեն և սանիկը տիրապետում են իր մեքենայի տեսակին և տվյալներին։ Օծանելիքի դետալը նույն գույքի երանգ ունի մետալիկ, որը փականի տակ է լինում և ամրացման հետ մեծ կապ ունի։ Դետալը չկա, դրա համար էլ այդ մասը դեղնած է։ Նվեր Կիրակոսյանի հետ Մամիկոնին տեսել է Նաիրի բժշկական կենտրոնում։
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է տուժողի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2014 թվականից, երբ կալանք կրելիս է եղել, ծանոթացել է Նվեր Մնացականի Կիրակոսյանի հետ և գտնվել է նրա հետ ընկերական հարաբերությունների մեջ։ Նվերը ևս հանդիսացել է կալանավոր այդ ժամանակ և իրենք, մինչև վերջինիս ազատվել է, շփվել են բացառապես հեռախոսի միջոցով։ Նշել է նաև, որ իրենց շփումը կրել է բացառապես ընկերական բնույթ և ինքն երբևէ չի հետաքրքրվել Նվեր Կիրակոսյանով որպես տղամարդ։ Քրեակատարողականից դուրս գալուց հետո իրենք հանդիպել են և արդեն սկսել են շփվել նաև բնական շփումով, սակայն այդ շփումը ևս սահմանափակվել է միայն ընկերականով և ավելին չի եղել։ Նշել է, որ Նվերը ունի կին Գայանե անունով, ում մասին որևէ այլ բան հայտնել չի կարող բացառապես այն փաստից, որ նա Նվերի հետ մասին բնակվում է Գնունու շուկայի դիմացի շենքում և նրանք ունեն 3 երեխա։ Հայտնել է, որ չգիտի ինչից, սակայն Գայանեն ենթադրել է, որ ինքը և Նվերը որևէ կապ ունեն և անընդհատ իրեն սպառնացել է, որ հեռու մնա նրանից և նրանց ընտանիքից, քանի որ իբր թե ինքը քանդում է նրանց ընտանիքը։ Ինքը բազմիցս նրան բացատրել է, որ որևէ այլ կապ, քան ընկերականը չունի նրա ամուսնու հետ և խնդրել է, որպեսզի իրեն այդ հարցով չանհանգստացնի։ Գայանեն իրեն զանգահարել է 044-77-33-36 բջջային հեռախոսահամարով։ Այդ թեմայով վերջին խոսակցությունը եղել է ամռանը, դրանից հետո այլ բան չի եղել։ Վերջին դեպքը եղել է 3 օր առաջ, երբ ինքը Երևան քաղաքի Լենինգրադյան փողոցում նկատել է Նվերի մեքենան, ով աջ թարթիչ է միացրել և ինքը մտածել է, թե նա իրեն նկատել է և ցանկանում է բարևել։ Ինքը մոտեցել է մեքենային, իսկ երբ արդեն նկատել է, որ վերջինս իր կնոջ հետ է, վարել է մեքենան և հեռացել։ Երբ «Վոլկսվագեն»-ի սերվիսի մոտ առկա լուսաֆորի տակ իրենք կանգ են առել և Գայանեն՝ իջնելով «Կադիլակ Էսկալեդ» մակնիշի ավտոմեքենայից, որի հաշվառման համարանիշները չի կարողացել նշել, մոտեցել է իր մեքենային, իսկ ինքը մեքենան վարել և հեռացել է։ Դրանից 20 րոպե անց իրեն է զանգահարել «վայբեր» հավելվածի միջոցով մի ռուսական հեռախոսահամար, ինքը պատասխանել է և պարզվել է, որ Նվերն է, ով իրենից հարցրել է, թե արդյոք դա ինքն էր եկել կանգնել իր մեքենայի կողքը, ինչին ինքը պատասխանել է, որ ոչ դա ինքը չի եղել այդ ժամանակ կողքից լսվել է Գայանեի ձայնը, ով սկսել է սեռական բնույթի տարբեր հայհոյանքներ հնչեցնել թե՛ իր և թե՛ իր ընտանիքի անդամների հասցեին։ Դրանից հետո ինքն էլ սկսել է պատասխանել, որ շառները իրենից իրենք բոլորով քաշեն և էլ իրեն ո՛չ ինքը, ո՛չ էլ իր ամուսինը չզանգեն։ Դրանից հետո հաջորդ օրը նույն հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել են։ Ինքը մտածել է, որ Գայանեն է և որոշել է վերցնել և վերջիվերջո հանգիստ, առանց վիրավորանքների, որպես կին հետը խոսել, սակայն պարզվել է, որ Նվերն է, ով իրեն հայտնել է, թե բա հերիք չի հետևիցս ընկնես, չես տեսնում, որ ընտանիքս քանդում ես։ Ինչին ինքը պատասխանել է, որ առհասարակ ընդհակառակը, դա նա է իր հետևից ընկած ամեն անգամ հանդիպում փնտրել։ Դրանից հետո 2024 թվականի հունվարի 19-ին՝ ժամը 05։20-ի սահմաններում ինքը դուրս է եկել «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրից, որտեղ գտնվել է միայնակ, տեսել է, որ անվտանգության տնակի մոտ երկու հոգի են կանգնած, սակայն մտածել է, որ դա աշխատակիցներն են և շարժվել է դեպի իր մեքենան, այդ ժամանակ այդ երկու հոգին, մոտեցել են իրեն, որոնցից մեկը հանդիսացել է Նվերի ընկեր Մամոն, ում ինքը բազմիցս տեսել է Նվերի հետ և տեսնելուց էլ բնականաբար կճանաչի և սկսել է այն երկրորդ անձի հետ համատեղ իրեն ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ և մարմնական վնասվածքներ հասցնել։ Հարվածներ հասցնելու ընթացքում Մամոն ասում էր, թե «էդ ում ախպոր կնգան ես քրֆել, դու չգիտեիր, որ դրա համար քեզ էսա սպասվելու, դե հիմա իմացի քո պեսներին ոնց են անում»։ Դրանից հետո նրանք իր ձեռքից խլել են իր «Լուի Վիտոն» պայուսակը 1,313,010 ՀՀ դրամին համարժեք 3240 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, որի մեջ եղել է 202,625 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար, 20000 ՀՀ դրամ, ոսկյա մատանին 14,5-15 գրամ քաշով սպիտակ-դեղին ոսկու խառնուրդով 729,450 ՀՀ դրամին համարժեք 1800 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 70․000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ռումիանան, 36․000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շրթներկը, 26․000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատիտ, 20․000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր քսվելիքը և 150․000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ինիցո Ռեհաբ» ապրանքանիշի իր օծանելիքը, որը վազելու պահին պայուսակից ընկել է և գտնվել է դեպքի վայրում։ Ընդհանուր առմամբ իրեն պատճառվել է 2․567․085 ՀՀ դրամի վնաս։ Հավելել է, որ իրենից պայուսակը հափշտակելու ընթացքում վնասել են իր մատը։ Ցուցմունքին հավելել է, որ այսօրվանից սկսված իր, իր գույքի կամ իր հարազատներից որևէ մեկի հետ ինչ-որ բան պատահելու դեպքում ինքը համոզված է լինելու, որ դա Նվեր Կիրակոսյանի և իր կնոջ կազմակերպածն է։
Ցուցմունքից հրապարակումից հետո տուժողը հայտնել է, որ երկար ժամանակ է անցել, մեկ ամիս առաջ էլ նարկոզ է տարել և հիշողությունը լավ չէ։ Նախաքննության ընթացքում մտածել է, որ Նվեր Կիրակոսյանի և նրա կնոջ կազմակերպածն է, սակայն հետագայում վերլուծել և հասկացել է, որ նրանք կապ չունեն, և Նվերը, իր հետ մտերիմ լինելով հանդերձ, նման բան չէր անի: Նշել է, որ նախաքննության ընթացքում սխալ է ասել, որ Մամիկոնը խփելուց առաջ ինչ-որ բան է ասել: Քանի որ Մամիկոնին բազմիցս տեսել է Նվերի հետ, և տեղյակ է եղել նրանց մտերիմ կապերից, ենթադրած է եղել, որ Նվերենց կազմակերպածն է: Մամիկոնը իրեն խփելուց առաջ ոչինչ չի ասել, և շփոթված և տաքացած ընթացքում նախաքննության ընթացքում սխալ է արել, որ ասել է, որ Մամիկոնը իրեն ասել է, թե ում ախպոր կնգան ես հայհոյում։ Օծանելիքը դեպքից 2 օր առաջ գնելու և Մամիկոնի հետի անձի կողմից իր հեռախոսը վերցնելու վերաբերյալ ցուցմունք տվել է, առաջնային ցուցմունքում չգիտի, թե ինչու չի ասել։ Մամիկոնի հետի անձը եղել է նիհար՝ գլխին կեպկայով և շատ տգեղ անձնավորություն։ Օծանելիքից տանը ևս մեկ հատ ունի վերջացած վիճակում, սակայն դրա փականը նորմալ փակվում է և այստեղի օծանելիքի շիշը չի կարող ասել, թե ինչու է այդպես։ Դեպքից հետո իրեն Հայաստանից բազմաթիվ մարդիկ են զանգահարել, գումարներ առաջարկել, սակայն դա իրեն չի փոխել։ Իր ճշտումներով հասկացել է, որ Նվերը կապ չունի։ Իրեն զանգահարել և ասել են, որ թյուրիմացություն է և Նվերը և Մամիկոնը կապ չունեն, պնդում է,որ Մամիկոնը կապ ունի, սակայն Նվերը իր հանդեպ այդպիսի բան չէր անի։
Դատաքննության ընթացքում վկա Գայանե Վարոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժողին չի ճանաչում, կապ չի ունեցել և չունի, երբևէ շփում չի ունեցել, հեռախոսազանգեր չի ունեցել։ Մամիկոն Հակոբյանին ճանաչում է, իր սանիկի ընկերն է, և իրեն ասել են, որ շնորքով տղա է և կարող է վստահել երեխաներին, և Մամիկոնին որպես վարորդ ընդունել։ Ամեն օր չէ, սակայն հաճախ է Մամիկոնը հաճախել, և իրեն ևս անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխել է։ Եթե ինչ-որ միջադեպ է լինում առհասարակ ինքը իր հարազատների, ընկերների և մտերիմների հետ խոսում է նաև հեռախոսով։ 2024 թվականի հունվարի 18-ին և 19-ին իր հեռախոսահամարը եղել է 093414334, այդ հեռախոսահամարը իր կողմից է միայն օգտագործվում։ Եթե ինչ-որ մարդիկ ուզում են, հեռախոսը տալիս է, և այդպիսի դեպքեր շատ են եղել։ Աննայի հետ կապ չունի և հեռախոսազանգեր նրան չի կատարել։ Երբ որ պետք է եղել ինչ-որ տեղ դուրս գալ կամ գնալ երեխայի հետևից, զանգահարել է Մամիկոնին։ Աննային ծեծի ենթարկելու դեպքի վերաբերյալ փողոցից ձերբակալվել է։ Չի զանգահարել Աննային և ահաբեկել։ Մինչև սանիկի հայտնած տեղեկությունը, Մամիկոնի վերաբերյալ տեղեկություններ չի ունեցել։ Իր կարծիքով Մամիկոնը երբևէ նման բան չի արել և չի հավատում, որ Մամիկոնը նման բան արած լինի։
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ամուսնացած է Նվեր Կիրակոսյանի հետ արդեն 11 տարի է։ Համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են 3 երեխա և այս պահին իրենց խնամքին ունեն 3 մանկահասակ երեխաներ։ Աննա Ղազարյան տվյալներով անձի որպես այդպիսին չի ճանաչել, սակայն մի Աննայի, ով իր ամուսնու Նվեր Կիրակոսյանի հետ սիրային կապի մեջ է եղել, ճանաչում է։ Նրա մասին առաջին անգամ իմացել է 2023 թվականի ապրիլ ամսին, երբ իր ամուսնու բջջային հեռախոսում տեսել է նրա հետ հեռախոսազանգեր։ Ինքը այդ ժամանակ իր կողմից արդեն 14 տարի շահագործվող վերը նշված բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է նրան և ասել, որ իր ամուսնուց հեռու մնա և իր ընտանիքի հետ գործ չունենա։ Դրանից հետո ինքը տևական ժամանակ այդ կնոջ մասին ոչինչ չի լսել։ 2023 դեկտեմբերի 27-ին ինքը իր ամուսնու սեփականության հետ ամուսնուն սեփականությանն իրավունքով պատկանող «Կադիլակ Էսկալեդ» մակնիշի 30NN333 հաշվառման համարանիշների ավտոմեքենայով գտնվել են Երևան քաղաքի «Փեթակ» առևտրի կենտրոնի մոտ, երբ իրենց ավտոմեքենային մոտեցավ Աննան իր «Մերսեդես» մանիշի ավտոմեքենայով և պատուհանը իջեցնելով ձեռքով է արել իր ամուսնուն։ Դրանից հետո ինքն ևս ձեռքով է արել, այն մասով, որ ինքն ևս այդ մեքենայի մեջ է։ Դա տեսնելով այդ աղջիկը արագ հեռացել է տարածքից։ Հաջորդ դեպքը եղել է սույն թվականի հունվարի 14-ին կրկին ինքը և իր ամուսնը գտնվել են Լենինգրադյան փողոցում, որտեղ իրենք կանգնել էին աղբ նետելու, կրկին եկել է այդ նույն աղջիկը այդ ավտոմեքենայով և կանգնել իրենց առջևում։ Դրանից հետո իր նյարդերը տեղի են տվել և իջել է ու մոտեցել է այդ ավտոմեքենային և այդ աղջկան մտքին եկածը ասել, իսկ ավելի ճիշտ այն ինչ իրականությունն է եղել՝ անվանելով նրան «պուտանկա», հորդորելով, որ իր ամուսնուց և ընտանիքից հեռու մնա։ Դրանից հետո վերջինս ավտոմեքենան վարել է և հեռացել։ Դա եղել է վերջին դեպքը, որ ինքը այդ աղջկան տեսել կամ վերջինիս հետ բառ է փոխանակել։ Նշել է, որ ինքը առհասարակ այդ աղջկան այդ դեպքից հետո չի զանգել և ոչինչ չի ասել, չի սպառնացել և առհասարակ վերջինիս հետ կապ չի ունեցել։ Ինչ ասելու էր տեղում ասել է և գնացել է։ Կոնկրետ սույն վարույթի շրջանակներում քննարկվող դեպքի վերաբերյալ հայտնել է, որ ոչ ինքը, ոչ էլ իր ամուսինը այդ դեպքի հետ առհասարակ կապ չեն ունեցել, ինքը Մամո կամ Մամիկոն անունով անձ չի ճանաչել և իր ամուսնու շրջապատում նման մարդ չի հանդիպել։ Բացառել է այն հանգամանքը, որ իր ամուսինը կամ առավել ևս ինքը կարող էին կապ ունենալ սույն վարույթի շրջանակներում քննարկվող դեպքի հետ։ Հետագայում, սակայն նախաքննության ընթացքում ի հայտ եկած հանգամանքների շուրջ լրացուցիչ հարցաքննվելիս հայտնել է, որ իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքի ընթացքում հայտնել է, որ Մամիկոն Հակոբյան կամ Մամո տվյալներով անձի չի ճանաչել, իսկ ցույց տված նկարին նույն կերպ է արձագանքել, քանի որ նախ ինքը այդ անձին ճանաչել է որպես Մամիկ, հետո նկարում վերջինս ամբողջությամբ ճաղատ է եղել, իսկ ինքը նրան տեսել է երկար մազերով։ Նշել է, որ այդ անձը չի հանդիսացել իր ամուսնու ընկերը, այլ հանդիսացել իրենց խաչորդի Բգոյի ընկերը, ով էլ այդ տղային ներկայացրել էր իրեն, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում իրեն կամ իր երեխաներին մի կետից մյուսը տեղափոխի։ Շփվել են բացառապես այդ շրջանակներում, իսկ այն հարցին, թե ինչպես է պատահել, որ իր և տուժող Աննա Ղազարյանի միջև տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակահատվածում ինքը հեռախոսազանգեր է ունեցել Մամիկոն Հակոբյանի հետ, վերջինս բացատրել է, որ զանգահարել էր, որպեսզի վերջինս իրենց որդուն բերի իրենց մոտ։ Հայտնել է, որ ինքը անձամբ Մամիկոնին ոչինչ չի ասել և, ըստ երևույթին, կոնկրետ նշել, թե վերջինս որտեղից է իմացել այդ միջադեպի մասին հայտնել չի կարող։ Գուցե իր հեռախոսով որևէ մեկի հետ խոսելու ընթացքում վերջինս լսել է։
Ցուցմունքից հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ ժամանակը շատ է անցել, չի հիշում՝ ինչ է ասել, ոնց է ասել, շատ լարված է ապրում, հիշողության հետ կապված խնդիրներ ունի։ Շատ լարված է եղել և չի կարողանում հիշել ինչ է եղել։
Դատաքննության ընթացքում վկա Յանա Մալխասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Աննա Ղազարյանին և նրա հետ ընկերական հարաբերությունների մեջ է գտնվում։ 2024 թվականի հունվարի 19-ի դեպքի մասին գիտի, որ Աննայի վրա հարձակվել են, ընկերուհին իրեն պատմել է, որ դեպք է պատահել, սակայն չգիտի, երբ, ոնց, ինչ է եղել։ Զանգահարել է իր համարին 077122210, որը 10 տարի է օգտագործում է։ Գիտի, որ հարվածներ հասցրել են, գնացել և Աննային տեսել է։ Հիշողությունից շատ վատ է, և չի կարողանում հիշել կոնկրետ ինչ է պատմել և նրանից ինչեր են հափշտակել: Գիտի, որ պայուսակն են տարել, հիմնականում իրեն հետաքրքիր է եղել, թե ինչպես է Աննայի առողջությունը։ Չգիտի, թե քանի հոգի են հարձակվել Աննայի վրա։ Իր իմանալով՝ ընկերուհին օգտագործել է թանկարժեք օծանելիք և չի կարողանում անունը հիշել։ Իր հիշելով՝ Աննան ասել է, որ մատանին էլ են տարել, սակայն ավելի մանրամասն չի հիշում, այլ ինչ են տարել։ Գիտի, որ ընկերուհու իրերը բավականին թանկ արժեն, սակայն չի կարող հիշել, թե ինչ իրեր է օգտագործում և ինչ բռենդի են դրանք։
Դատաքննության ընթացքում վկա Կարեն Օհանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի վերաբերյալ շատ բաներ չի հիշում և եղածն էլ կցկտուր է հիշում։ 2024 թվականի հունվարի 19-ին ահազանգ են ստացել և գնացել ծղոտներ հյուրանոցային համալիր, այնտեղ մի աղջիկ իրենց հայտնել է, որ իրեն ծեծել և կողոպտել են։ Դրանից հետո մոտեցել են Մարաշի բաժնի աշխատակիցները և աղջկան տարել բաժանմունք՝ հայտարարություն վերցնելու համար։ Իրենք գնացել են և դեպքի վայրի պահպանությամբ են զբաղվել։ Աղջիկը ասել է, որ իրեն ծեծել են և Նորագյուղցի Նվերը մարդ է ուղարկել, որ իրեն ծեծեն։ Մութ է եղել, և աղջկա դեմքին վնասվածքներ չի նկատել։ Աղջիկը իրենց ցույց է տվել այն հատվածը, որտեղով ծեծի ենթարկածները փախել են, այդ հատվածում տեսել են օծանելիք, որը աղջիկը փորձել է վերցնել, սակայն իրենք թույլ չեն տվել։ Այդ օծանելիքի ընկած տեղը շենքից եղել է 15-20 մետր հեռավորության վրա։ Հիշում է, որ աղջիկը ասել է, որ պայուսակը հափշտակել են, սակայն չգիտի, թե պայուսակի մեջ ինչ է եղել։ Չի հիշում ահազանգ ստանալու պահին որտեղ են եղել, ահազանգ ստանալուց հետո չի կարողանում հիշել, թե ինչքան ժամանակում են հասել դեպքի վայր։ Հիմնականում ահազանգ ստանալուց հնարավորինս սեղմ ժամկետում են աշխատում հասնել դեպքի վայր։ Իրենց դեպքի վայր ժամանելու պահին դեպքի վայրում այլ կարգախումբ չի եղել, իրենց գնալուց հետո են գնացել։ Դեպքի վայր երբ գնացել են, չի կարող կոնկրետ ասել, թե տուժողը որ հատվածում էր, սակայն դեպքի վայրում է եղել։ Մինչ դեպքի վայր հասնելը չի կարող ասել, թե տուժողը ինչով է զբաղված եղել, դեպքի վայրից այլ տեղ գնացել է, թե ոչ, իրենց դեպքի վայր հասնելուն պես տուժողին տեսել են այնտեղ՝ բորբոքված վիճակում։ Օծանելիքը գետնին ընկած իրենք են տեսել, հարցրել են տուժողին, և նա մատնացույց է արել, որ իրենն է։ Իրենց վրա այդպիսի մութ պահերի համար ամրացված լապտեր ունեն, որով փնտրել են, և ինչ տեսել են, դրա մասին հայտնել են: Իսկ հնարավոր է, որ ինչ-որ բան լիներ և իրենք նկատած չլինեին հարցին՝ պատասխանել է, որ հնարավոր է լույսը գցած չլինեին և տեսած չլինեին: Տուժողը իրենց հետ ևս ման է եկել այդ հատվածում։ Սկզբում իրենք են քայլել դեպքի վայրով, ապա օծանելիքը տեսնելուց և տուժողին հարցնելուց հետո այդ փողոցը ուսումնասիրել և քայլել են տուժողի հետ։ Քանի որ տուժողը ասել է, որ այդ ուղղությամբ են փախել, իրենք որոշել են քայլել այդ ուղղությամբ։ Հարցրել են, թե պայուսակի մեջ ինչ է եղել, տուժողը ստրեսի մեջ է եղել և չի պատասխանել հարցերին, ուղղակի ասել է, որ իրեն ծեծել են, հափշտակել են։ Տուժողը ասել է, որ իրեն ծեծողները և հափշտակողները եղել են 2 հոգի։
Դատաքննության ընթացքում վկա Ռոբերտ Զաքարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է և՛ տուժողին, և՛ մեղադրյալին։ Մեղադրյալին ճանաչում է գործի շրջանակներում, ինքը աշխատում է գործարանում և Մամիկոնը շինանյութի գործ է անում, և շինանյութի հետ կապված ճանաչում է Մամիկոնին։ Իր կողմից օգտագործվում է 041111105 հեռախոսահամարը, այդ հեռախոսահամարը 2024թ հունվարի 19-ին և ներկայումս օգտագործում է։ Դեպքի մասով նշել է, որ վաղ առավոտյան իրեն զանգահարել է Աննան և ասել է, որ Մամոն իրեն ծեծել է ինչ-որ անձի հետ և գտնվում են ոստիկանությունում։ Նվեր Կիրակոսյանի և Գայանեի հետ ունի ընկերական հարաբերություններ, և մանկուց մի թաղամասում են ապրել։ Դեպքից հետո մի անգամ է պատահական Աննային տեսել, սակայն երկար չի խոսել։ Դեպքի մասով շատ հարցեր չի տվել և չի հետաքրքրվել, քանի որ շատ զբաղված է լինում։ Աննային ճանաչում է մոտավոր 5 տարի։ Վերջինս իրեն զանգահարել է առավոտ շուտ՝ լուսադեմին, պատմել է, որ այդպիսի դեպք է եղել։ Հարցրել է Աննային, թե ինչով կարող է օգնել, ինչի կարիք ունի և Աննան ասել է, որ ոչ մի բանի կարիք չունի։ Աննային հարցրել է, թե Մամոն ովա, ինչի է զանգել վերջինի հետ կապված։ Աննա Ղազարյանը չգիտեր, որ Մամիկոնին ինքը ճանաչում է։ Հստակ հիշում է, որ Աննան իրեն ասել է, որ իրեն ծեծել են, պայուսակն էլ Մամոյի հետի անձը ձեռքից վերցրել և փախել են։
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է վկայի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ իր կողմից շահագործվող 041-11-11-05 բջջայի հեռախոսահամարը շահագործում է մոտավորապես 3 տարի և շահագործում է այն միանձնյա։ Ճանաչել է վարույթի մասնավոր բոլոր մասնակիցներին, մասնավորապես Նվեր Կիրակոսյանի հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ, վերջինիս ընտանիքի հետ մոտ են նաև ընտանիքներով, որտեղից էլ ճանաչում է նաև Նվեր Կիրակոսյանի կին Գայանե Վարոսյանին, ում հետ նույնպես ունի լավ հարաբերություններ։ Աննա Ղազարյանի հետ, ում ճանաչել է վաղուցվանից և նրա հետ ևս ունեցել է լավ ընկերական հարաբերություններ։ Ինչ վերաբերվել է Մամիկոն Հակոբյանին, ապա վերջինիս հետ հարաբերությունները զուտ վերացական կիսաաշխատանքային բնույթ են կրել, նրա հետ մտերիմ հարաբերություններ չի ունեցել, իսկ միմյանց զանգել են միայն այն դեպքում, երբ կամ իրեն կամ նրան որևէ օգնություն է պետք եղել, մասնավորապես Մամիկոնին ինքը զանգահարել է, երբ իրեն շինանյութ է պետք եղել, իսկ Մամիկոնն իրեն, երբ նրան ասենք կոնյակ կամ գինի է պետք եղել։ Հավելել է, որ Մամիկոնին ճանաչել իր ընկեր Բագրատի միջոցով, ով հանդիսացել է Մամիկոնի երեխաների կնքահայրը։ Գայանեին և Աննային կատարած ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերաբերյալ հայտնել է, որ դրանք նորմալ է, որ շատ են, քանի որ իրենք հաճախակի կապի մեջ են, իսկ Մամիկոնինը բացատրել է վերը նշված հանգամանքներով։ 2024 թվականի հունվարի 19-ին տեղի ունեցած դեպքի մասին իմացել է հենց նույն օրը Աննայից, ով առավոտ շուտ զանգահարել է իրեն ոստիկանությունից և ինչ-որ խառը բաներ պատմել Մամոյի և իր հետ տեղի ունեցածի մասին, ինչից ինքը բան չի հասկացել, քանի որ քնաթաթախ է եղել և վերջինիս հայտնել է, որ դուրս գա ոստիկանությունից նոր զանգի խոսեն։ Դրանից հետո արդեն, երբ զանգել է, պատմել է դեպքի մասին, ինչին ինքը առաջարկել է իր օգնությունը հիվանդանոց գնալու կամ որևէ այլ կերպ։ Հավելել է նաև, որ ինքը երբեք իրենց միջև եղած լավ հարաբերությունները չի օգտագործել վերջինիս ինչ-որ հակառակ բան համոզելու կամ որևէ այլ կերպ չի միջամտել դեպքի ընթացքին։ Մամիկոնի հետ դեպքի թեմայով առհասարակ չի խոսել, քանի որ այդ հարաբերությունների մեջ չեն։
Ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան նշել է, որ Մամո է ասել, հետո է իմացել, որ անունը Մամիկոն է։ Այլ անձի մասով չի նշել, քանի որ չեն հարցրել։ Չի կարևորել, որ այլ անձի մասով տվյալ հայտնի, նաև չեն էլ հարցրել, որ հիշեր ասեր։ Բագրատը իր ընկերն է և Մամիկոնի երեխայի կնքահայրն է, այդպես է ճանաչել նաև Մամիկոնին։
Դատաքննության ընթացքում վկա Հայկ Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ահազանգը ստացել են օպերատիվ կառավարման կենտրոնից։ Գնացել են դեպքի վայր, աղջիկը ասել է, որ իրեն ծեծել են, և նրան տարել են ոստիկանության բաժանմունք։ Դեպքի վայրում կնոջը տեսել են միայնակ։ Այդ աղջկանից որևէ առանձնահատկություն չի տպավորվել իր մեջ, վնասվածքներ, կապտուկներ, արյան հետքեր չի նկատել։ Տարածքն են ուսումնասիրել և դեպքի վայրն են պահպանել։ Այդ աղջիկը իրենց ուղղություն է ցույց տվել՝ ասելով, որ այդ վայրով են փախել ծեծի ենթարկածները, գնացել են այդ ուղղությամբ և տեսել են գետնին ընկած օծանելիք։ Չի հիշում, թե տուժողը քանի հոգի է ասել, որ իրեն ծեծել են։ Օծանելիքը հայտնաբերել են տուժողից մոտ 15-20 մետր հեռավորության վրա։ Տուժողը կանգնած է եղել մեքենաների մոտ՝ հուզված վիճակում։ Չի հիշում, թե ինչքան ժամանակում են հասել դեպքի վայր։ Ահազանգ ստանալու պահին չի հիշում, թե որտեղ են գտնվել։ Իրենք առաջինն են եղել դեպքի վայրում։ Այդ ժամանակ եղել է գիշերային լուսավորություն, իրենց համար տեսանելի է եղել, քանի որ իրենց վրա լապտերներ կային։ Ինքը տարածքն է ուսումնասիրել, տուժողի հետ չի խոսել, որ տեսնի տուժողի վիճակը։ Չի հիշում՝ տուժողը իրենց հայտնել է ծեծի պատճառը, թե՝ ոչ։ Իրենց հայտնի չէ, թե տուժողը մինչ իրենց գնալը դեպքի վայրից այլ տեղ գնացել է, թե՝ ոչ։ Այդ դեպքի վայրում տեսանկարահանող սարք չի նկատել։ Հնարավոր է այդ տարածքում այլ առարկաներ լինեին և իրենք տեսած չլինեին։ Իր գործընկերը մնացել է տուժողի հետ, և ինքը միայնակ է գնացել և տեսել օծանելիքը, մանրամասն չի հիշում, թե դրանից հետո ինչ է արել։ Օծանելիքը գտնելուց հետո շարունակել է տարածքը ուսումնասիրել, սակայն ոչինչ չի հայտնաբերել։ Չի հարցրել տուժողին, որ իմանա պայուսակի մեջ ինչ է եղել։ Օծանելիքին ձեռք չեն տվել։
- Տուժող Աննա Ղազարյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ վերջինս 19.01.2024 թվականին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում հաղորդում է ներկայացրել այն մասին, որ իր ծանոթ Նվեր Մնացականի Կիրակոսյանը և նրա կինը՝ Գայանեն, երկու օր առաջ զանգահարել են, սպառնացել, հայտնել, որպեսզի իրենցից հեռու մնա, իսկ այսօր վերջիններիս հորդորով երկու տղա, որոնցից մեկի անունը Մամո և նա հանդիսանում է Նվերի ընկերը եկել են ««Ծղոտներ»» հյուրանոցային համալիրի դիմաց, ծեծի են ենթարկել իրեն և գողացել իր պայուսակը, որի մեջ եղել է 500 ԱՄՆ դոլար, 20.000 ՀՀ դրամ, ոսկյա մատանի և օծանելիք իրեն պատճառելով 6.500 ԱՄՆ դոլարի վնաս:
- Տուժողի Աննա Ղազարյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, որի համաձայն՝ դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Զավարյան 97 հասցեում գտնվող «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրը։ Դեպքի վայրի զննությամբ Աննա Ղազարյանի մատնանշած հատվածում հայտնաբերվել է վերջինիս մազակալը, իսկ դրանից շուրջ 15 մետր հեռավորությամբ՝ այն ուղղությամբ, որով փախուստի էին դիմել հանցավորները՝ օծանելիքը, որը ընկել է տուժողից հափշտակված պայուսակի միջից։ Դեպքի վայրի զննության տեսագրության մեջ պաշտպանը Դատարանի ուշադրությունն է հրավիրել այն հանգամանքին, որ դեպքի վայրում առկա է տեսախցիկ, սակայն քննիչը միջոցներ չի ձեռնարկել հնարավոր տեսաձայնագրություններն առգրավելու ուղղությամբ:
- Տուժող Աննա Ղազարյանի մասնակցությամբ կատարված անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ տուժողը ճանաչել է իրեն ներկայացվող թվով 4 լուսանկարներում պատկերված անձանցից ձախից չորրորդ լուսանկարում պատկերված անձին և հայտարարել, որ դա հանդիսանում է Մամիկոն Հակոբյանը: Տուժողը հավելել է նաև, որ լուսանկարում Մամիկոն Հակոբյանը ունի կարճ մազեր, սակայն ներկայում վերջինիս մազերը երկար են:
- ՀՀ կապի օպերատորներից վերծանումներով լազերային սկավառակները առգրավելու մասին արձանագրությունները, որոնց համաձայն՝ առգրավվել են Աննա Ղազարյանի, Գայանե Վարոսյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարների վերծանումները։
- ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանությունից ստացված տուժող Աննա Ղազարյանի կողմից տրված հանցագործության մասին ահազանգով լազերային սկավառակում առկա տեղեկատվությունը զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ վերջինս ահազանգի ընթացքում ևս հստակ նշել է, որ իրեն ծեծի ենթարկած և իրենից գաղտնի հափշտակություն կատարած անձը հանդիսացել է «Նորագյուղցի Նվերի» մտերիմ Մամոն։
- Աննա Ղազարյանի, Գայանե Վարոսյանի և Մամիկոն Հակոբյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարների վերծանումները զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ պարզվել է, որ Մամիկոն Հակոբյանի կողմից շահագործվող 094-96-96-66 բջջային հեռախոսահամարը 14.01.2024 թվականին ժամը 19:28-ից 19:45-ն ընկած ժամանակահատվածում բազմաթիվ հեռախոսազանգեր է ունեցել Գայանե Վարոսյանի կողմից շահագործվող 093-41-43-34 բջջային հեռախոսահամարի հետ, ինչպես նաև դրան նախորդող օրերին պարբերաբար հեռախոսազանգեր են առկա Մամիկոն Հակոբյանի և Գայանե Վարոսյանի միջև:
- Մամիկոն Հակոբյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ պարզվել է, որ Մամիկոն Հակոբյանի կողմից շահագործվող 094-96-96-66 բջջային հեռախոսահամարը 19.01.2024 թվականին ժամը 02:03-ից մինչև 04:33-ը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Նար-Դոս 53 հասցեում տեղադրված ալեհավաք կայանի կողմից, որը դեպքի վայրից գտնվում է 200 մետր հեռավորության վրա:
- Տուժող Աննա Ղազարյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0062 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ տուժող Ա.Ա.Ղազարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ քթի մեջքի, ձախից անցումով հետին ճակատային շրջանի վրա՝ ձախից ճակատային, ձախից գլխի մազածածկ հատվածի՝ ճակատային խրթեշի, աջից գլխի մազածածկ հատվածի՝ հետին կողմնային, աջից գլխի մազածածկ հատվածի՝ ծոծրակային, ձախ դաստակի երրորդ մաստի միջային ֆալանգի թիկնային մակերեսի շրջանների ճանկռվածքների, ձախ դաստակի 4-րդ մատի հեռավոր միջֆալանգային հոդի թիկնային մակերեսի շրջանի քերծվածքի, ձախ դաստակի երկրորդ մատի եղունգային թիթեղի մասնակի շերտազատմամբ ուղեկցված՝ ձախ դաստակի երկրորդ մատի եղունգային ֆալանգի թիկնային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի և ձախ դաստակի երրորդ մատի եղունգային ֆալանգի թիկնային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկայի,/ների/ ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նաև որոշման մեջ նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, որոնք ըստ փորձաքննվողի խոսքերի ստացել է 19.01.2024 թվականին՝ ժամը 05։20-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի դիմաց, իր ծանոթ Նվերի ընկեր Մամոն և ևս մեկ իրեն անծանոթ տղամարդ, մեղադրելով իրեն, որ ինքը անվայել բառեր է հնչեցրել Նվերի կնոջ հասցեին՝ ծեծի են ենթարկել իրեն՝ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով իր մարմնի տարբեր մասերին և փորձել իր պայուսակը ձեռքից վերցնեն, ինչի հետևանքով վնասվել է ձախ դաստակի երրորդ մատի եղունգային թիթեղը։
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 222-ԱՊ-24 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը տրամադրված «INITO rehab» տեսակի, 90 մլ տարողությամբ օծանելիքը զննության պահին գտնվում էր օգտագործված և գրեթե դատարկ ապրանքային վիճակում, ՀՀ շուկայում նմանատիպ օգտագործված ապրանքային վիճակում օծանելիքի վաճառքի փաստ չի հայտնաբերվել, ուստի առկա ապրանքային վիճակում դրան շուկայական արժեք չի տրվում։ Փորձաքննությանը տրամադրված «INITO rehab» տեսակի, 90 մլ տարողությամբ օծանելիքի նոր ապրանքային վիճակում, միջին շուկայական արժեքը, 2024 թվականի հունվարի 19 դրությամբ ընդունելով այն որպես գործարանային ապրանք (առանց տուփ), գնահատվում է 90000 ՀՀ դրամ, իսկ ընդունելով այն որպես կրկնօրինակ, գնահատվում է 6000 ՀՀ դրամ:
- Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և տուժող Աննա Ղազարյանի պատկանող մազակալը և «Ինիտի Ռեհաբ» ապրանքանիշի օծանելիքը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց։
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
 ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Մամիկոն Հակոբյանը նախկինում դատվածություն չունի:
 ՀՀ Արարատի մարզի Վեդի համայնքի Գոռավան բնակավայրի վարչական ղեկավարի բնութագիրը, որի համաձայն՝ Մամիկոն Հակոբյանը կարգապահ և աշխատասեր անձնավորություն է, հարգված է բնակավայրի բնակիչների կողմից, նրա կողմից հակահասարակական արարքներ չեն նկատվել, զբաղվում է բարեգործությամբ: Գոռավան բնակավայրը դրական է բնութագրում Մ.Հակոբյանի վարքագիծը:
 2025 թվականի մարտի 13-ի՝ ՀՀ Արարատի մարզի Վեդի համայնքի Գոռավան բնակավայրի վարչական ղեկավարի ժ/պ-ի կողմից տրված բնութագիրը, որի համաձայն՝ Մամիկոն Հակոբյանը կարգապահ և աշխատասեր անձնավորություն է, հարգված է բնակավայրի բնակիչների կողմից, երբևէ հակահասարակական, հակաբարոյական արարքներ չի կատարել: Գոռավան բնակավայրը դրական է բնութագրում Մ.Հակոբյանի վարքագիծը: Մ.Հակոբյանը իր եղբայրների՝ Հրանտ և Մարտին ՀԱկոբյանների հետ միասին իրենց ընտանիքին պատկանող «Հակ Շին» շինանյութի խանութ-սրահի միջոցով 2021-2024թթ. ընթացքում մարդասիրական օգնություն է ցուցաբերել կարիքավորիներին և զբաղվել բարեգործությամբ:
4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի հիմնական դատալսումներում հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Ավազակությունը՝ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված հափշտակությունը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
(...)
3) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(...)
7) խոշոր չափերով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով:
(...)»։
Ավազակության հանցակազմը վերլուծության է ենթարկվել տեսական գրականությամբ: Մասնավորապես՝ ըստ «Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործություններն ըստ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի» գիտագործնական մեկնաբանությունների՝
«(…)
Ավազակության հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականության, իսկ լրացուցիչը՝ մարդու կյանքի, առողջության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության պաշտպանության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
(…)
Բռնությունը և այն գործադրելու սպառնալիքն ավազակության դեպքում, ինչպես արդեն նշվել է, հանդիսանում են ուրիշի գույքը հափշտակելու եղանակ: Դրանից հետևում է, որ առանց այդ նպատակի՝ գործադրված բռնությունը կամ տրված սպառնալիքը չեն կարող ավազակության հատկանիշ հանդիսանալ: Օրինակ՝ երբ վրեժի, խանդի կամ այլ շարժառիթով հանցավորը գործադրում է բռնություն կամ դրա սպառնալիք, որից հետո է միայն նրա մոտ առաջանում է գույք հափշտակելու դիտավորություն:
(…)
Ավազակությունը նկարագրված է նյութական հանցակազմով. ավարտված է համարվում այն պահից սկսած, երբ հանցավորը հափշտակած գույքն ապօրինաբար տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունենում:
Այսինքն՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով կամ այն գործադրելու սպառնալիքով, որակվում է ոչ թե որպես ավարտված ավազակություն, այլ՝ դրա փորձ:
Քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, քանի որ հափշտակված գույքն ապօրինաբար տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն ունենալը՝ կա՛մ հանցավորի նպատակն է, կա՛մ դրան հասնելու միջոցը, կա՛մ նա նախատեսում է այդ հետևանքի առաջացման անխուսափելիությունը:
(…):
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ ավազակության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ նշված հանցակազմի առկայությունը հաստատելու համար պետք է ապացուցված համարել, որ անձը գիտակցել է իր արարքի այն փաստական հանգամանքները, որոնք հանցակազմի հատկանիշ են, և այդ արարքը կատարելը նրա նպատակն է եղել կամ նպատակին հասնելու միջոցը կամ նա նախատեսել է այդ հետևանքի առաջացման անխուսափելիությունը: Դատարանն արձանագրում է նաև, որ առանց հափշտակության նպատակի՝ գործադրված բռնությունը կամ տրված սպառնալիքը չեն կարող ավազակության հատկանիշ հանդիսանալ: Հետևաբար, եթե հափշտակությունից տարբերվող որևէ այլ շարժառիթով հանցավորը գործադրում է բռնություն կամ դրա սպառնալիք, որից հետո է միայն նրա մոտ առաջանում գույք հափշտակելու դիտավորություն, նշված արարքը չի կարող որակվել որպես ավազակություն:
Ընդ որում, խմբի կազմում ավազակություն կատարելու հանցակազմի դեպքում պետք է հաստատված համարել, որ խմբի անդամների դիտավորության մեջ ընդգրկված է եղել ավազակություն կատարելը:
Դատարանը գտնում է, որ անձի արարքում ավազակության հանցակազմի առկայությունը կարող է փաստվել միայն գործով ձեռք բերված հավաստի և արժանահավատ տվյալների հիման վրա: Քանի որ տվյալ դեպքում որևէ օբյեկտիվ ապացույց, օրինակ՝ տեսաձայնագրություն առկա չէ, և արարքը կարող է հիմնավորվել բացառապես անձանց ցուցմունքներով, Դատարանը ցանկանում է հանգամանալից անդրադառնալ անձանց ցուցմունքների արժանահավատությանը: Այսպես.
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշները վերաբերում են ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Անդրադառնալով ցուցմունքի՝ որպես անձնային ապացույցի գնահատման առանձնահատկություններին՝ անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ ցուցմունքն անձի կողմից նախկինում ընկալած հանգամանքների վերհիշումը և վերարտադրումն է։ Այս տեսանկյունից հարկ է նկատել, որ անձի հիշողությունը չի գործում տեսաձայնագրիչի նման, ուստի այն հաճախ չի պարունակի իրադարձության ամբողջական և ճշգրիտ նկարագրություն։ Հիշողության ճշգրտության վրա կարող են ազդել մի շարք գործոններ, այդ թվում՝ անձնային (օրինակ՝ վախը, հուզմունքը, ոչ սթափ վիճակը), հանգամանքային (օրինակ՝ ընկալման հեռավորությունը, լուսավորությունը, տեղադրությունը և այլն) և սոցիալական բնույթի (օրինակ՝ սեռը, տարիքը և այլն)։
Հիշողության վրա ազդեցություն ունեցող շատ կարևոր երևույթ է նաև աղբյուրի սխալ վերագրումը։ Վերջինը տեղի է ունենում, երբ անձը չի կարողանում ճշգրիտ տարանջատել իր հիշողությունների երկու կամ ավելի աղբյուրները։ Այս դեպքում անձը կարող է ինչ-որ բանի հավատալ դրա մասին մտածելու կամ դրա վրա մտովի կենտրոնանալու պատճառով։ Մասնավորապես անձը կարող է հավատալ, որ իրականում տեղի է ունեցել մի իրադարձություն, որը նա պատկերացրել կամ մտածել է, կամ այն անձը, ում կարծել է, որ կլինի հանցագործության վայրում, հաստատ այնտեղ է եղել։ Ըստ էության, այն պատկերը, որն անձը ստեղծում է իր մտքում, երբ մտածում է իրադարձության կամ կոնկրետ անձի մասին, հետագայում շփոթում է իրականում տեղի ունեցածի հետ։
Ցուցմունքի գնահատումը պետք է իրականացվի հետևյալ գործոնների պատշաճ գնահատման միջոցով․
1․ հարցաքննվողի վստահելիությունը,
2․ ցուցմունքի արժանահավատությունը։
Որպես հիշյալ հանգամանքների գնահատման երաշխիքներ նախատեսված են ապացույցների գնահատման անմիջականության սկզբունքը, ինչը սույն դեպքում ենթադրում է համապատասխան անձի ֆիզիկական ներկայության ապահովում դատարանում, ինչպես նաև նրա խաչաձև հարցաքննության ապահովումը։
Կարևոր է, որ յուրաքանչյուր ցուցմունք ստուգվի այլ ապացույցների համադրմամբ։ Ցուցմունքի հիմնական և էական հակասությունները պետք է գնահատվեն և լուծվեն այնպես, որ անձի դատապարտման հիմքում դնելիս նրա համար հասկանալի լինի՝ ինչու դրա արժանահավատությունը ողջամիտ կասկած չի հարուցում դատարանի մոտ։
Վստահելիությունը վերաբերում է «ազնիվ և ճշմարիտ» լինելու հարցաքննվողի կարողությանը։ Արժանահավատությունը վերաբերում է վկայի ցուցմունքի ճշգրտությանը։ Անվստահելի վկան չի կարող տալ արժանահավատ ցուցմունք։ Այնուամենայնիվ, վստահելի վկան կարող է բարեխղճորեն սխալվել՝ տալով անարժանահավատ ցուցմունք։
Ցուցմունքի արժանահավատությունը կապված է անձի կողմից համապատասխան հանգամանքներն ընկալելու, վերհիշելու և վերարտադրելու կարողության հետ։ Ելնելով վերջիններից՝ կարող են արժանահավատ գնահատվել վկայի հայտնած բոլոր տվյալները կամ դրանց մի մասը կամ դրանցից ոչ մեկը։ Ընդ որում՝ անհակասական ցուցմունքը ևս կարող է հիմք չընդունվել՝ բանականությանը, ողջախոհությանը և տրամաբանությանը հակասելու հիմքերով։
Հարցաքննվողի վստահելիության գնահատումը բազմագործոն գործընթաց է, որի շրջանակներում, ի թիվս այլոց, գնահատման է ենթարկվում նրա կրթվածությունը, վարքագիծը, ընկալելու և հիշելու ունակությունը և հնարավորությունը, ստելու կամ ճշմարտությունը հայտնելու շարժառիթը։
Այս գործընթացը ենթադրում է գնահատողի տպավորությունների բարդ միախառնում, որը ձևավորվում է օբյեկտիվ ապացույցների և ողջամիտ գնահատված հավանականությունների գերակշռության համատեքստում։ Դրա արդյունքը հաճախ չի կարող բառերով արտահայտվել (ձևակերպվել), հատկապես այն դեպքում, երբ «տպավորությունների բարդ միախառնումն» առաջանում է հարցաքննվողին դիտարկելուց և լսելուց հետո՝ փորձելով վեր հանել իրադարձությունների տարբեր վարկածների համատեղելիությունը։
Հարցաքննվողը նվազ վստահելի կարող է գնահատվել անձնական հատկանիշների և կենսագրական տվյալների գնահատման հիման վրա, օրինակ, երբ նախկինում դատապարտվել է, մասնավորապես՝ ազնվության հետ կապված հանցագործությունների համար, նախկինում դրսևորել է ոչ քրեաիրավական բնույթի վարկաբեկիչ վարքագիծ, հասարակությունում բնութագրվում է որպես անվստահելի և այլն։
Այն դեպքերում, երբ առաջանում է տարբեր անձանց ցուցմունքների միջև վստահելիության որոշման խնդիր, հիմնական հարցն այն պետք է լինի՝ արդյոք համապատասխան հանգամանքներն ապացուցված են հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան։
Ցուցմունքի արժանահավատության գնահատման շրջանակներում անհրաժեշտ է որոշել՝ արդյոք ողջախոհության տեսանկյունից հարցաքննվողի հայտնած տվյալներն անհնար են կամ խիստ անհավանական, թե դրանք ողջամիտ են և համահունչ իրենք իրենց, ինչպես նաև չեն հակասում այլ փաստական հանգամանքներին: Այս համատեքստում անհրաժեշտ է հաշվի առնել․
1. արդյոք հարցաքննվողի խոսքերն ու արարքները բացատրված են, և արդյոք դա համընկնում է տվյալ պահի նրա հուզական վիճակին,
2. իրադարձություններին նրա արձագանքի ողջամտությունը,
3. ապացույցները, որոնք բնութագրում են վկայի վարքագիծը դեպքից անմիջապես հետո,
4. արդյոք կա իրադարձությունների չափազանցում կամ նվազեցում, նմանապես, որոշակի նպատակին համապատասխան իրադարձությունների վերափոխման փորձերի ցանկացած նշան՝ իրեն դրական լույսի ներքո ներկայացնելով,
5. արդյոք նա ճշգրտել է իր ցուցմունքները նոր ապացույցների հետ առերեսվելիս, թե՞ պարզապես տվել է տարբեր բացատրություններ,
6. արդյո՞ք բացատրությունը պարունակում է բարդության չափազանց մեծ աստիճան:
Անձի ցուցմունքի արժանահավատության վերաբերյալ կասկածներ կարող են առաջանալ, երբ․ նա շատ երիտասարդ է կամ անչափահաս, նա հարցաքննվում է վաղ անցյալում տեղի ունեցած իրադարձությունների վերաբերյալ, նրա հայտնած տվյալները հակասական են կամ չեն համապատասխանում միմյանց, նրա հայտնած տվյալները հիմնավորող այլ վստահելի ապացույցներ առկա չեն, իրադարձությունները տեսնելու (հետևելու) համար պայմանները բավարար չեն եղել, առկա են ընկալելուն, հիշելուն, վերհիշելուն կամ վերարտադրելուն (հաղորդակցվելուն) վերաբերող այլ թերացումներ։
Հարցաքննվողի ընկալման գնահատման շրջանակներում անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները՝ նրա կարողությունը՝ ներկայացնելու իր ցուցմունքները. կարողությունը և հնարավորությունը՝ դիտարկելու այն իրադարձությունները, որոնց մասին նա հայտնում է. իր հայտնած տվյալների մանրամասները հաղորդելու կարողությունը, իրադարձության ժամանակ տեղի ունեցած իրարանցման պատճառով արդյոք նա հեշտությամբ կամ հասկանալի կերպով սխալվել է մանրամասների կամ նույնիսկ դեպքի ժամանակի հարցում (արդարացված սխալ), նրա հուզական վիճակը տվյալ պահին, նրա պահվածքը հարցաքննելիս և այլն:
Հիշելու և վերհիշելու ունակությունների գնահատման տեսանկյունից անհրաժեշտ է հաշվի առնել․
1. դիտարկված իրադարձությունները հիշելու կարողությունը՝ հիմնվելով իրադարձությունների ծավալման պահին ականատեսի հուզական վիճակի կարևորության վրա, ինչպես նաև նրա ընդհանուր թուլությունների և հիշելու կարողության հաշվառմամբ,
2. հիշելու կարողությունը՝ հիմնվելով նրա հիշողությունների նախորդ արձանագրությունների վրա (նախկինում տրված ցուցմունքները),
3. հարցաքննության և իրադարձությունների պահերի միջև ընկած ժամանակահատվածը,
4. արդյոք մանրամասներ հայտնելիս դրսևորել է անվստահություն։
Հարցաքննվողի վերարտադրելու ունակության գնահատման շրջանակներում անհրաժեշտ է հաշվի առնել այն նշանները, որոնք վկայում է, որ նա ճշգրիտ կամ ամբողջությամբ չի փոխանցում իրեն հայտնի հանգամանքները (վատ բառապաշար, անհասկանալի լեզու, փաստական մանրամասներով չհիմնավորվող ընդունելի կարծիքներ, անհավանական մանրամասներ, որոնք ողջամտորեն վերագրելի են ոչ ճշգրիտ նկարագրությանը):
Ցուցմունք տալիս հարցաքննվողի վարքագծի գնահատման շրջանակներում անհրաժեշտ է հաշվի առնել վկայի արձագանքման ձևը, այն է՝ արդյոք վկան տալիս է անկեղծ, ազնիվ, պարզ ցուցմունք և պատրաստակամ է հարցերին պատասխանել, արդյո՞ք տրամադրված տեղեկատվությունը ներկայացվում է տրամաբանական և հետևողական ձևով, թե՞ վկան խուսափողական պատասխաններ է տալիս, չի արձագանքում, վիճաբանում կամ տատանվում է պատասխանել (հարցաքննվելու կամ նախորդ հայտարարությունների ժամանակ)։
Անդրադառնալով ցուցմունքի բովանդակային հակասությունների գնահատմանը՝ անհրաժեշտ է նշել, որ դրանք կարող են լինել ինչպես ներքին (հակասություններ նույն անձի ցուցմունքների միջև), այնպես էլ արտաքին (հակասություններ այլ ապացույցների հետ)։
Ցուցմունքների համապատասխանությունները և անհամապատասխանությունները դրանց արժանահավատության գնահատման էական գործոններ են:
Ընդհանրապես, ցուցմունքներում անհամապատասխանությունները պետք է պատշաճ գնահատման արժանանան նախքան դատարանի կողմից հիմք ընդունվելը։ Երկրորդական հարցերի, այլ ոչ թե մեղադրանքի բուն էության շուրջ անհամապատասխանությունները, կարող են արդարացված լինել: Միևնույն ժամանակ մի շարք աննշան անհամապատասխանություններ կարող են դառնալ շատ էական և պատճառ հանդիսանալ, որ դատարանի մոտ հիմնավոր կասկած առաջանա վկայի ցուցմունքների վստահելիության վերաբերյալ:
Ցուցմունքների միջև անհամապատասխանությունները երկրորդական հարցերի հետ կապված, ինչպիսիք են տևողությունը, արագությունը, հեռավորությունը, որոնք բոլորը կախված են սուբյեկտիվ գնահատականներից, սովորաբար սահմանափակ ազդեցություն են ունենում դրանց վստահելիության վրա, եթե դրանք չունեն ահռելի տարբերություններ: Մանրամասների աննշան տարբերությունները կարող են իրականում բարձրացնել ցուցմունքի արժանահավատությունը, այլ ոչ թե նսեմացնել, քանի որ չափից շատ նմանությունը կարող է վկայել դրանց փոխհամաձայնեցվածության մասին: Դատարանը պետք է ձեռնպահ մնա չնչին կամ ենթադրյալ անհամապատասխանությունների հիման վրա ցուցմունքներն արժեզրկելուց: Այս դեպքում՝ կասկածը պետք է մեկնաբանվի հարցաքննվողի օգտին: Ոչ էական անհամապատասխանությունների քանակը որոշ դեպքերում կարող է դառնալ էապես նշանակալի, քանի որ դատարանի մոտ կարող է ողջամիտ կասկած ձևավորել հարցաքննվողի վստահելիության վերաբերյալ:
Եթե կան երկու հավասարապես վստահելի վկաների միմյանց չհամապատասխանող ցուցմունքներ, դրանց գնահատման շրջանակներում կարող են կիրառվել հետևյալ գործնական կանոնները․
-ցուցմունքները պետք է համադրել անվիճելի փաստերի հետ՝ պարզելու համար, թե դրանցից որն է ավելի համադրելի,
- նկատի ունենալ, թե կոնկրետ վկայի համար ինչը կարող էր ավելի հիշարժան լինել, ինչը՝ ոչ,
- նախապատվությունը պետք է տրվի այն վկային, ով լավագույնս գիտի կոնկրետ փաստի մասին,
- երբ հայտնած տվյալը անհավանական է թվում, պետք է լինեն անհերքելի այլ փաստեր, որոնք հաստատեն այն։
Անհամապատասխանությունը կարող է էական լինել կամ չլինել՝ կախված նրանից, թե արդյոք մանրամասնություններում նման սխալները սովորական են և կանխատեսելի, կամ, հակառակը՝ դրանք սխալներ են, որոնցում հավանական չէ սխալվելը և որոնք ճշմարտության նկատմամբ անփութության դրսևորում են կամ կասկածելի են դարձնում դրա վստահելիությունը։
Եթե կան լուրջ անհամապատասխանություններ կամ հակասություններ վճռորոշ վկաների ցուցմունքներում, կամ եթե կան այլ հակասական ապացույցներ, դատարանը պետք է զգուշորեն և մանրակրկիտ գնահատի դրանք: Դատարանը պարտավոր է բոլոր ապացույցները գնահատել ամբողջության մեջ, հատկապես, երբ կասկածի տակ է դրվում դրանց վստահելիությունը և/կամ արժանահավատությունը: Այնուամենայնիվ, փաստերի անհամապատասխանությունները, որոնք անհրաժեշտ չեն գործը լուծելու տեսանկյունից՝ դատարանի կողմից լուծում չեն պահանջում:
Դատարանը կարող է հաշվի առնել մեղադրանքը հիմնավորող կեղծ տվյալներ հայտնելու շարժառիթի վերաբերյալ ապացույցների առկայությունը կամ բացակայությունը։ Ընդ որում, ելնելով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքից՝ վկայի կողմից ստելու շարժառիթը հիմնավորելու պարտականությունը չի կարող դրվել մեղադրյալի վրա։ Քննարկվող շարժառիթի գնահատումը արժանահավատության գնահատման գործոններից միայն մեկն է։ Ընդ որում՝ նման շարժառիթի բացակայությունն ինքնին բավարար չէ ենթադրելու, որ վկան ճշմարտությունն է հայտնում։
Տվյալ դեպքում Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալն ընդունել է, որ իր և տուժողի միջև միջադեպ է տեղի ունեցել, որի ընթացքում նրան ծեծի են ենթարկել, սակայն չի ընդունել, որ ինքը ավազակություն է կատարել: Ավելին՝ մեղադրյալն ընդունել է, որ իր հետ գտնվող անձը տուժողի պայուսակը վերցրել և իր հետ բերել է ավտոմեքենայի մոտ, սակայն չի ընդունել, որ ինքը ավազակություն կատարելու մտադրություն է ունեցել, ավելին՝ նշել է, որ չի տեսել մյուս անձի կողմից տուժողի պայուսակը վերցնելու հանգամանքը, և նրա ձեռքում պայուսակը տեսել է այն պահին, երբ նա փորձել է նստել մեքենայի մեջ, այնուհետև ինքն ասել է, որ տանի և նետի պայուսակը, քանի որ իրենց պետք չի, և վերջինս տարել և նետել է ինչ-որ փոքր աղբարկղի մոտ:
Հետևաբար, մեղադրյալի կողմից ենթադրյալ ավազակության հանցանքի կատարումը հիմնավորվում է բացառապես շահագրգիռ անձի, մասնավորապես՝ տուժող Աննա Ղազարյանի ցուցմունքով: Մինչդեռ, բացի նրանից, որ տուժողը շահագրգռված է գործի ելքով, քանի որ նա գույքային հայց է ներկայացրել, և հետևաբար, միայն հափշտակության հանցակազմի հաստատման դեպքում նա կարող է ակնկալել, որ նրա գույքային հայցը կարող է բավարարվել, Դատարանը տուժողի ցուցմունքները նաև արժանահավատ չի գնահատում: Դատարանի նման դիրքորոշումը պայմանավորված է հետևյալ հանգամանքներով.
1. Մեղադրյալի և տուժողի միջև միջադեպով պայմանավորված՝ ներկայում առկա են որոշակի լարված հարաբերություններ:
2. Նախաքննության ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ հարվածներ հասցնելու ընթացքում Մամոն ասում էր, թե «էդ ում ախպոր կնգան ես քրֆել, դու չգիտեիր, որ դրա համար քեզ էսա սպասվելու, դե հիմա իմացի քո պեսներին ոնց են անում»։ Մինչդեռ, դատաքննության ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ Մամիկոն Հակոբյանի կամ նրա հետ գտնվող անձի հետ խոսակցություն բացարձակապես չի եղել։ Միայն նրանց կողմից իրեն ուղղված հայհոյանքներ են եղել։ Նշված հակասության մասով տուժողը պարզաբանել է, որ երկար ժամանակ է անցել, մեկ ամիս առաջ էլ նարկոզ է տարել և հիշողությունը լավ չէ։ Նշել է, որ նախաքննության ընթացքում սխալ է ասել, որ Մամիկոնը խփելուց առաջ ինչ-որ բան է ասել: Մամիկոնը իրեն խփելուց առաջ ոչինչ չի ասել, և շփոթված և տաքացած ընթացքում նախաքննության ընթացքում սխալ է արել, որ ասել է, որ Մամիկոնը իրեն ասել է, թե ում ախպոր կնգան ես հայհոյում։
3. Նախաքննության ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ իր ձեռքից խլել են իր «Լուի Վիտոն» պայուսակը՝ առանց հստակեցնելու, որ այն Մամիկոն Հակոբյանն է խլել: Դատարանում հարցաքննության ընթացքում էլ տուժողը սկզբում հայտնել է, որ իր մատը ծալելով ու վնասվածքներ հասցնելով՝ պայուսակը ձեռքից պոկել են ու վերցրել։ Սակայն հետո հստակեցրել է, որ Մամիկոն Հակոբյանն է բռնությամբ խլել իր պայուսակը, իսկ մյուս անձը վերցրել է հեռախոսը, հետո այն հետ է նետել։
4. Տուժողի ցուցմունքը բացի մեղադրյալի ցուցմունքից, հակասում է նաև վկա Ռոբերտ Զաքարյանի ցուցմունքին առ այն, որ վկան հստակ հիշել է, որ Աննան իրեն ասել է, որ իրեն ծեծել են, պայուսակն էլ Մամոյի հետի անձը ձեռքից վերցրել և փախել են։
Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ հիմնական դատասլումներում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն հիմնավորելու, որ մեղադրյալը և նրա հետ գտնված անձը տուժողի գույքը հափշտակելու նպատակ են ունեցել: Հակառակը՝ մեղադրյալի ցուցմունքից և տուժողի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով նշված՝ ծեծելու ընթացքում մեղադրյալի կատարած հայտարարություններից ակնհայտ է, որ տուժողի նկատմամբ բռնությունը ոչ թե եղել է նրանից գույք հափշտակելու, այլ նրան պատժելու նպատակով:
Ավելին՝ բացի տուժողի իրարամերժ ցուցմունքներից, առկա չէ որևէ արժանահավատ տվյալ, որ մեղադրյալն է տուժողի ձեռքից խլել նրա պայուսակը կամ տեսել է, որ մյուս անձը խլել է պայուսակը և շարունակել է հանցանքի կատարումը:
Բացի դրանից, գործով հետազոտված ապացույցներից բխում է, որ սկզբում դեպքի վայրից փախել է մեղադրյալը, հետո նրա հետևից վազել է մյուս անձը: Այդ մասին է վկայում ինչպես մեղադրյալի ցուցմունքը, այնպես էլ տուժողի հայտնած տեղեկությունը, որ մյուս անձը վերցրել է իր հեռախոսը և հետո այն հետ է վերադարձրել: Բացի դրանից, մյուս անձին պայուսակը հետ վերադարձնելը հորդորելու և այն աղբարկղի մոտ նետելու մասով մեղադրյալի ցուցմունքի արժանահավատությունը հիմնավորվում է նաև այն հանգամանքով, որ փողոցում հայտնաբերվել է տուժողի պայուսակի մեջ գտնված օծանելիքը: Ինչ վերաբերում է պայուսակը և դրա մեջ հնարավոր եղած այլ իրերը չհայտնաբերվելուն՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ նշված վայրում մութ է եղել, և ոստիկանության ծառայող Կարեն Օհանյանը չի բացառել, որ պայուսակը ինչ-որ տեղ առկա է եղել, սակայն կոնկրետ այդ վայրում լապտերը պահած չլինեն, որի պատճառով հայտնաբերած չլինեն:
Դատարանը նաև հարկ է համարում անդրադառնալ հանցակցության և հանցակցի հնարավոր սահմանազանցման հանգամանքներին: Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 45-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Հանցակցություն է համարվում քրեական պատասխանատվության ենթակա երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը:
(...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Համակատարողները ենթակա են քրեական պատասխանատվության սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի նույն հոդվածով: Վտանգավոր հետևանքները մեղսագրվում են բոլոր համակատարողներին, եթե նրանց դիտավորության մեջ ընդգրկված է եղել այդ հետևանքների առաջացումը՝ անկախ նրանից, թե կոնկրետ ում արարքից են առաջացել այդ հետևանքները: Եթե համակատարողների հանցագործությունն ավարտին չի հասնում իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, ապա, սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածից բացի, հղում է կատարվում նաև սույն օրենսգրքի 43-րդ կամ 44-րդ հոդվածին:
2. Կազմակերպիչը, դրդիչը կամ օժանդակողը ենթակա են քրեական պատասխանատվության սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի՝ իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածով` հղում կատարելով սույն օրենսգրքի 46-րդ հոդվածին: Սույն օրենսգրքի 46-րդ հոդվածին հղում չի կատարվում, եթե կազմակերպիչը, դրդիչը կամ օժանդակողը մասնակցել են հանցագործությանը նաև որպես համակատարող:
3. Կատարողի կողմից իրենից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չհասցնելու դեպքում մյուս հանցակիցները պատասխանատվություն են կրում հանցագործության նախապատրաստության կամ հանցափորձի համար:
4. Եթե հանցագործությունը կազմակերպելուն, դրդելուն կամ օժանդակելուն ուղղված արարքները չեն հաջողվում անձի կամքից անկախ հանգամանքներով, ապա նա պատասխանատվություն է կրում իր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության նախապատրաստության կամ հանցափորձի համար, եթե կատարվել է հանցագործության օբյեկտիվ կողմի մի մասը:
5. Հանցակիցները ենթակա են քրեական պատասխանատվության հանցագործության միայն այն ծանրացնող կամ մեղմացնող հանգամանքների համար, որոնք գիտակցվել են նրանց կողմից: Եթե դիտավորյալ հանցագործության ծանրացնող հանգամանք է անզգուշությամբ վտանգավոր հետևանքներ առաջացնելը, ապա հանցակիցներն այդ ծանրացնող հանգամանքի համար ենթակա են պատասխանատվության այն դեպքում, երբ այդ հետևանքների նկատմամբ առկա է նրանց անզգուշությունը:
(...)»։
Հանցակցության հատկանիշների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Արամ Միքայելյանի և Արայիկ Վաղարշակյանի գործով որոշման մեջ։ Համաձայն այդ որոշման`
«(…) հանցակցությանը բնորոշ են 3 հատկանիշ.
1. հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից
2. գործողությունների համատեղությունը
3. հանցակցության դիտավորյալ բնույթը։
Հանցակցության առաջին օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից, արտահայտվում է այն բանում, որ հանցագործությունը պետք է կատարեն հանցագործության սուբյեկտ հանդիսացող երկու կամ մի քանի անձ։ Հանցակիցներ կարող են լինել քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքի հասած մեղսունակ ֆիզիկական անձինք։ Հանցակցության համար անհրաժեշտ է հանցագործության սուբյեկտի բոլոր հատկանիշներով օժտված ոչ պակաս երկու անձի առկայությունը։
Հանցակցության մյուս օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցակիցների գործունեության համատեղությունը, նշանակում է, որ հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրի գործողությունները փոխադարձ լրացնում են միմյանց և ուղղված են կոնկրետ հանցանքի կատարմանը։ Հանցակիցները, միացնելով իրենց համատեղ ջանքերը, ձգտում են միասնական արդյունքի, և դրա համար յուրաքանչյուրն իր ներդրումն է ունենում ընդհանուր գործում։
Հանցակցության վերջին հատկանիշը գործունեության դիտավորյալ բնույթն է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածը, որը տալիս է հանցակցության հասկացությունը, կոնկրետ մատնանշում է անձանց դիտավորյալ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործության կատարմանը։ Հանցակցության նման բնորոշումը հստակ ընդգծում է, որ անձինք գործում են միայն դիտավորյալ մեղքով և միայն դիտավորյալ հանցագործություններում»:
17. Նախորդ կետում շարադրված իրավանորմերի, ինչպես նաև Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշման վերլուծությունից հետևում է, որ հանցակցի քրեական պատասխանատվության հիմքում ընկած է ոչ միայն նրա և կատարողի արարքի միջև պատճառական կապի առկայությունը, այլ նաև նրա կողմից կատարողի արարքի և դրա հետևանքների նկատմամբ որոշակի գիտակցական-կամային վերաբերմունք դրսևորելը։
Այսպես` հանցակցության սուբյեկտիվ կողմը նախատեսում է մեղքի բացառապես դիտավորյալ ձև, ընդ որում, որոշակի հանցանքի կատարմանն այլ անձանց հետ համատեղ մասնակցելու դիտավորությունն արտահայտվում է միայն ուղղակի ձևով, իսկ հանցագործության վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ դրսևորվող դիտավորյալ մեղքի տեսակը կարող է լինել և՛ ուղղակի, և՛ անուղղակի։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցակցության սուբյեկտիվ կողմին բնորոշ է այն, որ յուրաքանչյուր հանցակից պետք է`
1) գիտակցի, որ համատեղ գործում է կատարողի կամ այլ հանցակցի հետ.
2) գիտակցի, որ իր արարքն անհրաժեշտ պայման է մյուս հանցակցի կողմից արարք կատարելու համար և ցանկանա համատեղ մասնակցել հանցագործությանը.
3) նյութական հանցակազմի դեպքում նախատեսի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը և ցանկանա կամ գիտակցաբար թույլ տա դրա առաջացումը։
18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 40-րդ հոդվածն ամրագրում է հանցակցի սահմանազանցում (էքսցես) հասկացության քրեաիրավական բնութագիրը, ինչպես նաև սահմանազանցման դեպքում մյուս հանցակիցների պատասխանատվության կարգը։ Հիշատակված իրավանորմի վերլուծությունից բխում է, որ հանցակցի սահմանազանցում ասելով պետք է հասկանալ մի հանցակցի կողմից այնպիսի արարքի կատարում, որը թեպետ մյուս հանցակիցների գործողությունների հետ գտնվում է օբյեկտիվ պատճառական կապի մեջ, բայց չի ներառվել նրանց ընդհանուր դիտավորության մեջ, բնութագրվում է առավել բարձր կամ ցածր հանրային վտանգավորությամբ, քան այն արարքը, որը նախապես որոշվել էր, և ենթակա է մեղսագրման միայն դա կատարողին։
Հանցակցի սահմանազանցումը լինում է երկու տեսակ` քանակական և որակական։ Քանակական սահմանազանցման դեպքում կատարողը վնաս է հասցնում այն օբյեկտին, որը մյուս հանցակիցների հետ պայմանավորվածության համաձայն ընդգրկված էր նրանց դիտավորության մեջ, սակայն հասցված վնասն այլ է լինում, քան պայմանավորված էր։ Որակական սահմանազանցումը բնութագրվում է նրանով, որ կատարողն իրականացնում է կանխորոշվածից բացի մեկ այլ հանցագործություն կամ իր բնույթով բոլորովին այլ հանցանք։ Սահմանազանցման դեպքում մյուս հանցակիցները պատասխանատվություն են կրում միայն այն հանցագործությանը հանցակցելու համար, որն ընդգրկված է եղել նրանց դիտավորությամբ։ Իսկ եթե հանցակիցների դիտավորությամբ ընդգրկված հանցանքը չի կատարվել` տեղի է ունեցել որակական սահմանազանցում, ապա հանցակիցները պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն պլանավորված հանցագործության նախապատրաստության համար։
19. Սույն որոշման 16-17-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունը համադրելով 18-րդ կետում առկա վերլուծության հետ` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ թեև հանցագործությանը երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցության դեպքում հանցակիցներից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի ոչ միայն իր, այլ նաև մյուս հանցակիցների վարքագծին վերաբերող հանգամանքները, այդուհանդերձ, դա չի նշանակում, որ հանցակիցը քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի դիսպոզիցիայի հատկանիշների ճշտությամբ պետք է բնութագրի այն հանցագործությունը, որի կատարմանը նա մասնակցում է։ Օրինակ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության («Հարկերը, տուրքերը կամ պարտադիր այլ վճարումները վճարելուց չարամտորեն խուսափելը») օժանդակողը կարող է հանցագործության օբյեկտիվ կողմի իրականացումը հեշտացնելու նպատակով միջոցներ տրամադրել կատարողին, որպեսզի նա հնարավորություն ստանա չարամտորեն խուսափել հարկերը, տուրքերը կամ պարտադիր այլ վճարումները վճարելուց, սակայն օժանդակողը կարող է չիմանալ նշված հանցագործության կատարման կոնկրետ տեղը, ժամանակը, եղանակը կամ այն վնասի չափը, որը կարող է պատճառվել պետությանը։ Նման դեպքում օժանդակողը պատասխանատվության պետք է ենթարկվի փաստացի կատարված հանցագործությանը հանցակցելու համար։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հանցակցի սահմանազանցման հարցը քննարկելիս իրավակիրառողը հանցակցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները պետք է գնահատի ոչ միայն առանձին-առանձին` երկու և ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությամբ դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու փաստը հաստատելու համար, այլև իրենց օրգանական ամբողջության մեջ, որպեսզի լիարժեք լուծի նշված անձանց պատասխանատվության և պատժի հարցը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցակցի սահմանազանցում առկա չէ այն դեպքում, երբ հանցակցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշներն օրգանական ամբողջության մեջ գնահատելու արդյունքում կպարզվի, որ՝
ա) միևնույն հանցանքը կատարող երկու կամ ավելի անձինք փոխադարձաբար տեղյակ են եղել, որ իրենց արարքները գտնվում են պատճառական կապի մեջ (համատեղ են) և ուղղված են միևնույն հանցագործության կատարմանը,
բ) յուրաքանչյուր հանցակից նախատեսել է հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը և ցանկացել կամ գիտակցաբար թույլ է տվել դրանց առաջացումը։»:
Հետևաբար, վերոգրյալի հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ հանցակցության մասին կարող է խոսք գնալ, եթե հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրի գործողությունները փոխադարձ լրացնում են միմյանց և ուղղված են կոնկրետ հանցանքի կատարմանը։ Այսինքն՝ հանցակիցները, միացնելով իրենց համատեղ ջանքերը, ձգտում են միասնական արդյունքի, և դրա համար յուրաքանչյուրն իր ներդրումն է ունենում ընդհանուր գործում։ Հանցակցության սուբյեկտիվ կողմին բնորոշ է այն, որ յուրաքանչյուր հանցակից պետք է`
1) գիտակցի, որ համատեղ գործում է կատարողի կամ այլ հանցակցի հետ.
2) գիտակցի, որ իր արարքն անհրաժեշտ պայման է մյուս հանցակցի կողմից արարք կատարելու համար և ցանկանա համատեղ մասնակցել հանցագործությանը.
3) նյութական հանցակազմի դեպքում նախատեսի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը և ցանկանա կամ գիտակցաբար թույլ տա դրա առաջացումը։
Իսկ այն դեպքերում, երբ կատարողն իրականացնում է կանխորոշվածից բացի մեկ այլ հանցագործություն կամ իր բնույթով բոլորովին այլ հանցանք, առկա է որակական սահմանազանցում, որի դեպքում մյուս հանցակիցները պատասխանատվություն են կրում միայն այն հանցագործությանը հանցակցելու համար, որն ընդգրկված է եղել նրանց դիտավորությամբ։
Հետևաբար, թեև Դատարանը փաստել է, որ տվյալ դեպքում ավազակության հանցակազմն ընդհանրապես բացակայում է, քանի որ մեղադրյալը և նրա հետ գտնված անձը տուժողի գույքը հափշտակելու նպատակ են ունեցել, հետևաբար առկա չէ այնպիսի ապացույցների ծավալ, որը կհիմնավորի Մամիկոն Հակոբյանի կողմից ավազակություն կատարելու հանգամանքը և կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած, այնուամենայնիվ, նշված դեպքում առավելագույնը կարող է քննարկման առարկա դառնալ Մամիկոն Հակոբյանի հետ եղած անձի կողմից որակական սահմանազանցում թույլ տալու հարցը, որի պարագայում նույնպես Մամիկոն Հակոբյանին ավազակության կամ հափշտակության այլ տեսակի կատարում չի կարող մեղսագրվել:
Այսպիսով, Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ մեղադրյալ Մամիկոն Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը որակված է սխալ, այդ որակումը չի համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ուստի այն պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով:
Ընդ որում, թեև վարույթի նյութերում առկա չեն տվյալներ նախնական համաձայնությամբ ավազակություն կատարելու վերաբերյալ, ինչպես նաև տուժողին խոշոր չափի վնաս պատճառելը հիմնավորվում է միայն տուժողի ցուցմունքով, սակայն Դատարանը ավազակության նշված որակյալ հատկանիշներին իմաստազուրկ է համարում անդրադառնալ, քանի որ ինչպես արդեն Դատարանը փաստել է, ընդհանրապես ավազակություն կատարելու հանցակազմը չի հիմնավորվել:
Այսպիսով, Դատարանը հաստատված է համարում, որ Մամիկոն Հակոբյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանք:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Մամիկոն Հակոբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Որպես անձը բնութագրող տվյալներ՝ Դատարանը հաշվի է առնում, որ Մամիկոն Հակոբյանը նախկինում դատվածություն չի ունեցել, բնութագրվում է դրական:
Դատարանը, դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով կատարած արարքի համար Մամիկոն Հակոբյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե Դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(…)
5) մի խումբ անձանց կողմից,
(…)
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:
Նույն օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
(…)
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
(…):
Մինչ մեղադրյալ Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժի տեսակի, չափի և կրման նպատակահարմարության հարցերին անդրադառնալը՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայի վերլուծությունից երևում է, որ այն այլընտրանքային է և հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ՝ ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` հանրային աշխատանքներ` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրյալի կողմից կատարած հանցագործության եղանակը, մասնավորապես երկու տղամարդու կողմից կնոջը նման եղանակով ծեծի ենթարկելը, հանցագործության տեղը, ժամանակը, հանցագործության շարժառիթը և նպատակները, դիտավորության տեսակը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ և 69-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային աշխատանքներ և ազատության սահմանափակում պատժատեսակները նպատակահարմար չէ նշանակել, ուստի նրա նկատմամբ պետք է նշանակել հոդվածի սանկցիայով նախատեսված կարճաժամկետ ազատազրկում պատիժ՝ 1 ամիս 15 օր ժամկետով:
Միաժամանակ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված իրավակարգավորումները՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի՝ 1 տարի 1 ամիս 17 օր ժամանակահատվածի հաշվառմամբ անհրաժեշտ է Մամիկոն Հակոբյանին ազատել նշանակված 1 (մեկ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկում պատիժը կրելուց:
Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ վարչական հսկողությունը, պետք է վերացնել, իսկ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մամիկոն Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթերի տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ի արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պետք է պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Աննա Ղազարյանի մազակալը և «Ինիտի Ռեհաբ» ապրանքանիշի օծանելիքը պետք է վերադարձնել տուժող Աննա Ղազարյանին։
Անդրադառնալով գույքային հայցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերով կատարած ենթադրյալ արարքով պատճառված վնասին, իսկ մեղադրյալը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, ուստի Դատարանը գտնում է, որ գույքային հայցը ենթակա է մերժման։
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև քրեական վարույթով որպես փորձաքննությունների կատարման ծառայությունների մատուցման համար առկա է 36․000 ՀՀ դրամի չափով վարութային ծախս, այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով, որ նշված փորձաքննությունը նշանակվել է մեղադրյալին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 7-րդ կետերի շրջանակներում, իսկ մեղադրյալը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ նրանից վարութային ծախսերը բռնագանձելը չի կարող իրավաչափ համարվել։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ և 347-349-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 (ամիս) 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ Մամիկոն Հակոբի Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված 1 (ամիս) 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկմանը հաշվակցել նրա կողմից անազատության մեջ գտնվելու՝ 1 տարի 1 (մեկ) ամիս 17 (տասնյոթ) օր ժամանակահատվածը, և նրան ազատել նշանակված պատիժը կրելուց:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մամիկոն Հակոբյանի նկատմամբ կիրառված վարչական հսկողություն և բացակայելու արգելք խափանման միջոցները վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մամիկոն Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները վերացնել:
Տուժող Աննա Արթուրի Ղազարյանի գույքային հայցն ընդդեմ մեղադրյալ Մամիկոն Հակոբյանի մերժել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Աննա Ղազարյանի մազակալը և «Ինիտի Ռեհաբ» ապրանքանիշի օծանելիքը վերադարձնել տուժող Աննա Ղազարյանին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ