ԵԴ1/3120/01/24




ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«21» նոյեմբեր 2024թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը, նախագահությամբ՝ դատավոր Տաթևիկ Մուրադյանի (այսուհետ` Դատարան), գրավոր ընթացակարգով՝ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կարգի կիրառմամբ քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի՝ ծնված՝ 15․05․1958թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, աշխատում է որպես «Վիկան» ՍՊԸ-ի հիմնադիր տնօրեն, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է Երևան քաղաքի Լենինգրադյան փողոցի 38 շենքի 43 բնակարանում, բնակվում է Երևան քաղաքի Նորք Մարաշի Գ․Հովսեփյան փողոցի 5 տուն հասցեում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

ՊԱՐԶԵՑ

1. Քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի ապրիլի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ճանապարհատրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-իմ մասով նախաձեռնվել է թիվ 60-1619-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 28-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բ․ Ղազինյանի որոշմամբ՝ թիվ 60-1619-24 քրեական վարույթով Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2024 թվականի նոյեմբերի 05-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/3120/01/24 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նույն օրը թիվ ԵԴ1/3120/01/24 քրեական գործն էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել և 2024 թվականի նոյեմբերի 06-ին հանձնվել է դատավոր Տաթևիկ Մուրադյանին:
2024 թվականի նոյեմբերի 07-ին Դատարանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/3120/01/24 քրեական գործով վարույթն ստանձնելու և համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ հարուցելու մասին։
Վարույթն իրականացվել է գրավոր ընթացակարգով և դատավճռի կայացման օր է նշանակվել 2024 թվականի նոյեմբերի 21-ը:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն բանի համար, որ «նա ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից 2023 թվականի հունվարի 27-ին կայացված՝ վարչական տույժ նշանակելու մասին թիվ 2315852565 որոշմամբ ենթարկված լինելով վարչական պատասխանատվության՝ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքը 6 ամիս ժամկետով կասեցնելու ձևով, պատշաճ ծանուցված և տեղեկացված լինելով այդ մասին, 2023 թվականի հունիսի 15-ին՝ ժամը 09։15-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղում վարել է Մերսեդես մակնիշի 73MT700 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից նույն օրը կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180256517 արձանագրությամբ:»:
3. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Ուսումնասիրելով քրեական վարույթի նյութերը, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրական եզրակացությանը կցված է նախաքննության ավարտման վերաբերյալ մեղադրյալին և պաշտպանին հայտնելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ա․ Ղուլյանի կողմից 2024 թվականի հոկտեմբերի 01-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ մեղադրյալը չի առարկում, որպեսզի իր նկատմամբ կիրառվի համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ, որը ստորագրել են քննիչը, մեղադրյալը և նրա պաշտպանը:
Մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու և վարույթի նյութերը դատարան հանձնելու մասին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բ․ Ղազինյանի 2024 թվականի նոյեմբերի 05-ի որոշմամբ արձանագրվել է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464․6-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ իրականացնելու հիմքերը և բացակայում են նույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված բացառող հանգամանքները։
Միասնական էլեկտրոնային տեղեկատվական համակարգում կատարված հարցման պատասխանի համաձայն՝ ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեի տվյալների շտեմարանում մեղսագրվող հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի եկամուտները կազմել են 3.730.000 երեք միլիոն յոթ հարյուր երեսուն հազար ՀՀ դրամ։
4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ ավարտված կամ չավարտված հանցագործություններով համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի դեպքում նշանակվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը՝ առանց լրացուցիչ պատիժ և անվտանգության միջոց նշանակելու:
Դատարանը համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու պայմաններում ապացուցված է համարում մեղադրյալ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, ինչպես նաև գտնում է, որ մեղադրյալի արարքի նկատմամբ պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասը։
Դատարանը, հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասից հետևում է, որ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու դեպքում որպես պատիժ նշանակվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը՝ առանց լրացուցիչ պատիժ և անվտանգության միջոց նշանակելու, ուստի սույն դատական ակտով չի անդրադառնում պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներին, քանի որ մեղադրյալի նկատմամբ՝ որպես պատիժ ենթակա է նշանակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը։
Դատարանն արձանագրում է, որ հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում մեղադրյալ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանը ստացել է 3.730.000 երեք միլիոն յոթ հարյուր երեսուն հազար ՀՀ դրամի չափով եկամուտ, և նրա ստացած միջին ամսական եկամուտը կազմում է 310.833 երեք հարյուր տասը հազար ութ հարյուր երեսուներեք ՀՀ դրամ, որի 35 տոկոսը կազմում է 108.791 հարյուր ութ հազար յոթ հարյուր իննսունմեկ ՀՀ դրամ, ինչն ավելի բարձր է հանցանքի կատարման պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի չափից` 75.000 յոթանասունհինգ հազար ՀՀ դրամից։ Հետևաբար՝ մեղադրյալ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքի չափը պետք է հաշվարկել 108.791 հարյուր ութ հազար յոթ հարյուր իննսունմեկ ՀՀ դրամի հաշվարկով 108.791 x 5, որի դեպքում այն կկազմի 543․958 (հինգ հարյուր քառասուներեք հազար ինը հարյուր հիսունութ) ՀՀ դրամ:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի նկատմամբ՝ որպես պատիժ պետք է նշանակել տուգանք` ամսական աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 543․958 (հինգ հարյուր քառասուներեք հազար ինը հարյուր հիսունութ) ՀՀ դրամի չափով։
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ նրան պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն։
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-14-րդ կետերով նշված հարցերին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը սույն քրեական վարույթով բացակայում է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո պետք է վերացնել:
Դատարանը գտնում է նաև, որ վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալ Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանից ենթակա չեն բռնագանձման՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.9 հոդվածի 4-րդ մասի։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-349-րդ, 464.6-464.10-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ ամսական աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 543․958 (հինգ հարյուր քառասուներեք հազար ինը հարյուր հիսունութ) ՀՀ դրամի չափով։
Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Կարեն Հելբերտի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները վերացնել:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԱԹԵՎԻԿ ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ