ԵԴ1/3124/01/24






Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«26» նոյեմբերի, 2025թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը(այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահող դատավոր՝ Ռ.Պապոյան,
դատավորներ՝ Լ․Աբգարյան,
Մ.Պապոյան,

քարտուղարությամբ՝ Հ.Հակոբյանի,
մասնակցությամբ՝

մեղադրյալ՝ Ա․Դանիելյանի,
պաշտպան՝ Տ․Աթանեսյանի,

դռնբաց դատական նիստում, թիվ ԵԴ1/3124/01/24 քրեական գործով՝ ըստ մեղադրանքի՝ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի(այսուհետ նաև՝ Մեղադրյալ)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերջինիս պաշտպան Տ․Աթանեսյանի(այսուհետ նաև՝ Պաշտպան) վերաքննիչ բողոքի հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով նույն գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի(դատավոր՝ Վահե Ջիվանյան)՝ 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռը՝

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1․ 2023 նոյեմբերի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 10823423 քրեական վարույթը(այսուհետ նաև՝ քրեական վարույթ)։
2024 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Արթուր Դանիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում։
2024 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Արթուր Դանիելյանի նկատմամբ կիրառվել է այլընտրանքային խափանման միջոց բացակայելու արգելքը։
1․1․ 2024 թվականի նոյեմբերի 5-ին քրեական վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ մուտքագրվել են Առաջին ատյանի դատարան։
2024 թվականի նոյեմբերի 6-ին քրեական գործը ԵԴ1/3124/01/24 համարի ներքո հանձնվել է դատավոր Վ․Ջիվանյանին, որով 2024 թվականի նոյեմբերի 7-ին ստանձնվել է վարույթ և նշանակվել նախնական դատալսումներ։
1․2․ Թիվ ԵԴ1/3124/01/24 քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանը 2025 թվականի օգոստոսի 13-ին կայացրել է մեղադրական դատավճիռ, որի եզրափակիչ մասն ունի հետևյալ բովանդակությունը(մեջբերվում է)․ «Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ տուգանք՝ հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375.000(երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ։
Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
(…)»։
2․ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճռի դեմ հոկտեմբերի 9-ին Վերաքննիչ դատարանում մուտք է եղել Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը։
Թիվ ԵԴ1/3124/01/24 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանում մուտքագրվել է 2025 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, մակագրվել է դատավորներ Ռոբերտ Պապոյանին, Լուսինե Աբգարյանին և Մխիթար Պապոյանին, նախագահող դատավոր Ռ․Պապոյանին է հանձնվել 2025 թվականի հոկտեմբերի 16-ին։
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է դատաքննության:

Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
3․ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ(մեջբերվում է մեղադրական եզրակացությունից)․ «նա, դիտավորությանբ չի կատարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/13666/02/20 քաղաքացիական գործով կայացված և 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը.
Այսպես՝
2023 թվականին մայիսի 31-ի օրինական ուժի մեջ է մտել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտը, որի վերաբերյալ 2023 թվականի սեպտեմբերի 26-ին տվել է կատարողական թերթ:
2023 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ՀՀ ԱՆ Հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունում հարուցվել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթը համաձայն որի՝ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանին 2023 թվականի սեպտեմբերի 26-ին տրված թիվ ԵԴ/13666/02/20 կատարողական թերթով նախատեսված վիրավորական արտահայտությունների համար ներողություն խնդրելուն պարտավորեցնելու պահանջի, վերջինիցս հօգուտ Հրաչյա Վաչիկի Հակոբյանի 616.000 ՀՀ դրամ՝ որպես զրպարտության համար նյութական փոխհատուցման գումարի և նախապես վարված պետական տուրքի գումար, ինչպես նաև բռնագանձման ենթակա գումարի 5 տոկոսի չափով՝ որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս բռնագանձելու մասին:
Այնուհետև, նույն օրը՝ 2023 թվականի սեպտեմբերի 28-ին, ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից կայացվել է որոշում՝ «Պարտապանին որոշակի գործողություններ կատարելուն պարտադրելու կամ որոշակի գործողությունների կատարումից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու մասին», համաձայն որի՝ պարտավորեցնել Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանին «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի՝ Արթուր Դանիելյանին պատկանող անձնական էջում 2020 թվականի ապրիլի 29-ին կատարած հրապարակմամբ արված վիրավորական արտահայտությունների համար ներողություն խնդրել հետևյալ կերպ՝
«Վճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո հինգ օրվա ընթացքում «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի իր անձնական էջում կատարել հրապարակում (հրապարակումը վերնագրել «Ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից») հետևյալ բովանդակությամբ՝ «2020 թվականի ապրիլի 29-ին իմ էջում կատարված հրապարակման մեջ նշված՝ «էդ դալբայոբը» խոսքի համար ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից»:
Որոշման պահանջները ենթակա է եղել կատարման ստանալուց հետո հնգօրյա ժամկետում:
Այսպիսով, Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը, տեղյակ լինելով 31.05.2023 թվականին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունների, ինչպես նաև պատշաճ կարգով ծանուցված լինելով ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ՝ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջներն ուղղակի դիտավորության չի կատարել:»։
4․ Դատական վերանայման ենթակա՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռը(այսուհետ՝ նաև Դատավճիռ, կամ՝ բողոքարկվող դատական ակտ), պատճառաբանվել է հետևյալ կերպ (մեջբերվում է).
«(...) Դատաքննությամբ հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝
1.2.1. Մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանը օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է դատաքննության փուլում ցուցմունք տալուց։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
1.2.2. Վկա Կիմ Մարգարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունում՝ որպես գլխավոր խորհրդատու։ Արթուր Դանիելյանին ճանաչում է կատարողական վարույթի շրջանակներում՝ որպես պարտապան, նրա բնակության հասցե այցելություններ կատարելու ընթացքում։ Հաշվի առնելով, որ դեպքից անցել է շուրջ երկու տարի, հնարավոր է՝ մանրամասներ չհիշի։ Կատարողական թերթով եղել է երկու պահանջ, մեկը՝ գույքային պահանջ՝ գումարի բռնագանձման վերաբերյալ, իսկ երկրորդը՝ հերքման հրապարակման վերաբերյալ պահանջ։ Կատարողական թերթն ուսումնասիրվելուց հետո հարուցվել է կատարողական վարույթ, կայացվել է երկու որոշում՝ գումարի բռնագանձման, արգելանքների կիրառման և պարտավորեցման պահանջներով։ Գումարի բռնագանձման մասով պահանջները կատարվել են, որից հետո պարտապանի գույքի կամ դրամական միջոցների արգելանքները վերացվել են։ Այնուհետև 2 անգամ այցելություն է կատարվել պարտապանի բնակության հասցե, որոնցից մեկ անգամը հանդիպել է ընտանիքի անդամներից կնոջ, մյուս անգամ՝ տղամարդու հետ, կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որից հետո պարտապանը չի ներկայացել ծառայություն և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։ Դրանից հետո, չի հիշում, թե ինչ տեղեկատվության հիման վրա, կրկին այցելություն է կատարվել պարտապանի հասցե, վերջինս հայտնաբերվել է և ծանուցվել։ Հարցում է կատարվել պահանջատիրոջը՝ հերքման պահանջի կատարման վերաբերյալ, և իրենց հայտնի աղբյուրներով՝ պահանջի կատարման վերաբերյալ տեղեկատվություն չեն ունեցել, այդ պատճառով ուղարկվել է քրեաիրավական գնահատականի։ Ներկայումս չի հիշում, թե կատարողական թերթի պահանջների կատարման ինչ ժամկետներ են սահմանվել։ Եթե չի սխալվում՝ պարտապանը հրաժարվել է և գրավոր արձանագրվել է, որ պարտապանը պահանջը կատարելուց, սակայն ներկայումս հստակ չի հիշում, այդ ամենն առկա է կատարողական վարույթում։ Չի փորձել ճշտել՝ պարտապանն ունի հնարավորություն կատարելու կատարողական թերթի պահանջը, թե՝ ոչ, քանի որ նա այն կատարելու պատրաստակամություն չի հայտնել։ Նմանատիպ դեպքերում պահանջի կատարման անհնարինության պայմաններում, հստակ հիմքեր լինելու դեպքում հարկադիր կատարման ծառայության մասին օրենքով սահմանված կարգով հնարավոր է այն կատարել երրորդ անձի միջոցով։ Տվյալ դեպքում՝ ինքը չի ունեցել համապատասխան տեղեկատվություն՝ կատարողական թերթի պահանջը կատարված լինելու վերաբերյալ։ Եթե վարույթում չկա նման հանգամանք, որ Արթուր Դանիելյանը դիմել է կատարողական թերթի պահանջը կատարելու անհնարինության վերաբերյալ, նշանակում է չի դիմել։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
1.2.3. Վկա Գրետա Չոբանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է Հայփոստում՝ որպես փոստատար, Արթուր Դանիելյանին ճանաչում է որպես իրենց տարածքի բնակիչ, որի հասցեն է՝ Վահագնի թաղամաս, Արաքս 33։ Տվյալ տարածքը սպասարկում է 8 տարի։ Եղել են դեպքեր, որ անձին ուղղված ծրարը նրա՝ տնից բացակայելու դեպքում, հանձնել է ընտանիքի անդամներից որևէ մեկին, ով լիազորված է եղել ստանալու այն։ Չի կարող հիշել՝ Արթուր Դանիելյանին ուղղված ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացված ծրարները տվել է անձամբ Արթուր Դանիելյանին, թե՝ այլ անձի։ Չի հիշում՝ Արթուր Դանիելյանի ընտանիքի անդամներից նրա լազորված անձ կա, թե՝ ոչ։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
1․2․4․ Վկա Հրաչյա Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ իր կողմից ներկայացված հայցի հիման վրա կայացված դատարանի վճռի համաձայն՝ Արթուր Դանիելյանը պարտավոր էր «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի միջոցով ներողություն խնդրել իրենից, սակայն ինքը նման հրապարակում չի տեսել։ Իր փաստաբանի միջոցով հետևել է Արթուր Դանիելյանի «Ֆեյսբուք» սոցիալական էջին, փաստաբանը նույնպես նման հրապարակում չի տեսել, այլ սոցիալական կայքի միջոցով կամ որևէ այլ եղանակով ներողություն խնդրելու վերաբերյալ հրապարակում ևս չի տեսել։ Ինքն Արթուր Դանիելյանին ճանաչում է կուսակցական գործունեության շրջանակներում, գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ, միասին Գյումրիում մասնակցել են քարոզարշավի։ 2018 թվականի հեղափոխությունից հետո այլևս կապ չեն ունեցել իրար հետ։ Արթուր Դանիելյանի կողմից իր հանդեպ զրպարտության և վիրավորանքի պատճառը չգիտի, նաև չի փորձել ճշտել դա, այլ դիմել է իրավապահ մարմիններին։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
1․2․5․ Թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական գործով տրված կատարողական թերթը, որի եզրափակիչ մասի բովանդակությունը հետևյալն է․
«1. Թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական գործով Հրաչյա Վաչիկի Հակոբյանի հայցն ընդդեմ պատասխանող Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի, բավարարել մասնակի՝
1.1. Զրպարտության մասով՝
(…)
1.2. Վիրավորանքի մասով՝
1.2.1. պարտավորեցնել պատասխանող Արթուր Դանիելյանին «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի՝ Արթուր Դանիելյանին պատկանող անձնական էջում 29.04.2020թ. կատարված հրապարակմամբ արված վիրավորական արտահայտությունների համար ներողություն խնդրել հետևյալ կերպ. «Վճիռն օրինական ուժ ստանալուց հետո հինգ օրվա ընթացքում «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի իր անձնական էջում կատարել հրապարակում (հրապարակումը վերնագրել «Ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից») հետևյալ բովանդակությամբ. «29.04.2020 թվականին իմ էջում կատարված հրապարակման մեջ նշված՝ «էդ դալբայոբը», խոսքի համար ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից»:
1.2.2. Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանից հօգուտ Հրաչյա Վաչիկի Հակոբյանի՝ որպես «էդ դալբայոբը» վիրավորական արտահայտության համար նյութական փոխհատուցում բռնագանձել 100.000 (մեկ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումար:
2. Որպես դատական ծախս Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանից հօգուտ Հրաչյա Վաչիկի Հակոբյանի բռնագանձել 16.000 (տասնվեց հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես նախապես վճարված պետական տուրքի գումար: Մնացած մասով դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:»։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 57-58)
1․2․5․ ՀՀ ԱՆ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Աջափնյակ, Դավթաշեն և Արաբկիր վարչական շրջանների բաժնից ստացված գրությունը, որով Արթուր Դանիելյանին են ուղարկվել «Կատարողական վարույթ հարուցելու, գույքի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և արգելանք դնելու մասին» և «Պարտապանին որոշակի գործողություններ կատարելուն պարտադրելու կամ որոշակի գործողություններից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու մասին» որոշումները, միաժամանակ Ա․Դանիելյանը պարտավորեցվել է որոշմամբ սահմանված ժամկետներում կատարել որոշման պահանջները՝ պարզաբանելով այն չկատարելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության միջոցներ կիրառելու մասին։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 59-60)
1․2․6․ «Պարտապանին որոշակի գործողություններ կատարելուն պարտադրելու կամ որոշակի գործողություններից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու մասին» և «Կատարողական վարույթ հարուցելու, գույքի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և արգելանք դնելու մասին» 28․09․2023թ․ որոշումները, որով Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը պարտավորեցվել է «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի՝ Արթուր Դանիելյանին պատկանող անձնական էջում 29.04.2020թ. կատարված հրապարակմամբ արված վիրավորական արտահայտությունների համար ներողություն խնդրել հետևյալ կերպ.
«Վճիռն օրինական ուժ ստանալուց հետո հինգ օրվա ընթացքում «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի իր անձնական էջում կատարել հրապարակում (հրապարակումը վերնագրել «Ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից») հետևյալ բովանդակությամբ. «29.04.2020 թվականին իմ էջում կատարված հրապարակման մեջ նշված՝ «էդ դալբայոբը», խոսքի համար ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից»:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 64-72)
1․2․7․ 02․10․2023թ․ և 04․10․2023թ․ հարկադիր կատարողի կողմից կազմված արձանագրությունները, որոնց համաձայն՝ կատարված այցելությունների ժամանակ Արթուր Դանիելյանը բացակայել է տնից և չի պատասխանել հեռախոսազանգերին։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 79-81)
1․2․8․ Պարտապանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին 04․10․2023թ․ որոշումը, որի համաձայն՝ պարտապան Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 86-87)
1․2․9․ Պահանջատիրոջ ներկայացուցիչ Լիլիթ Ենոքյանի դիմումը, որով խնդրել է տրամադրել թիվ ԵԴ/13666/02/20 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթի բոլոր նյութերի պատճենները՝ հայտնելով, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից կատարողական թերթի պահանջները չեն կատարվել։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 111-112)
1․2․10․ Ծանուցագրի ստացման հավաստումը, համաձայն որի Արթուր Դանիելյանը 10․10․2023թ․ ստացել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթով ուղարկված ծանուցումը։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 115)
1․2․11․ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մաշտոցի բաժնի և ՀՀ ԱՆ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Աջափնյակ, Դավթաշեն և Արաբկիր վարչական շրջանների բաժնի գրությունները և տեղեկանքը, որոնց համաձայն՝ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը պարտավորվել է սեղմ ժամկետում ներկայանալ ՀԿԱ ծառայություն։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 118-120)
1․2․12․ ՀՀ ԱՆ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունից ստացված թիվ 11155339 կատարողական վարույթի նյութերի զննության արձանագրությունը և այդ նյութերն արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որոնց զննվել և արտավարութային փաստաթուղթ են ճանաչվել վերը շարադրված փաստաթղթերը։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ վ/թ 57-60, 64-72, 79-81, 86-87, 111-115, 118-120, 171-176, 240-241)
(…)
1.3. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, եզրահանգում է․ հաստատված է, որ մեղադրյալ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը, տեղյակ լինելով 31.05.2023 թվականին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունների, ինչպես նաև պատշաճ կարգով ծանուցված լինելով ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ՝ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջներն ուղղակի դիտավորությամբ չի կատարել:
Մասնավորապես՝ կատարողական վարույթի նյութերով հաստատվում է Արթուր Դանիելյանի կողմից 31.05.2023 թվականին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտի գոյությունը, դրանով Արթուր Դանիելյանի համար որոշակի պարտականություններ սահմանված լինելը, այդ մասին ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ պատշաճ կարգով ծանուցված լինելը և տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջները չկատարելը։ Վերջին հանգամանքը հաստատվել է նաև վկաներ Հրաչյա Հակոբյանը և Կիմ Մարգարյանը ցուցմունքներով, ովքեր հայտնել են, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից չեն կատարվել դատարանի վճռով հրապարակային ներողություն խնդրելու վերաբերյալ դրված պարտականությունները և կատարողական թերթի պահանջը, վերջինս հայտնել է նաև, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից չի ներկայացվել դատական ակտը չկատարելու հետ կապված խոչընդոտող հանգամանների վերաբերյալ տեղեկություն, իսկ Արթուր Դանիելյանի կողմից կատարողական վարույթի վերաբերյալ տեղեկացվածությունը հաստատվել է նաև վկա Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքով ու ծանուցագրի ստացման հավաստումով, համաձայն որի՝ Արթուր Դանիելյանը 10․10․2023թ․ ստացել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթով ուղարկված ծանուցումը, որը պաշտպանական կողմը չի վիճարկել։
Դատարանը հաստատված է համարում նաև, որ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը դատված չէ։
(…)
2.1. Քննարկելով մեղադրյալ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանին առաջադրված մեղադրանքի փաստակազմը հաստատված լինելու հանգամանքը և դրա իրավաբանական որակումը՝ Դատարանը պետք է պատասխանի հետևյալ հարցերին.
ա) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
բ) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
գ) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
ե) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման։
2.1.1. Անդրադառնալով «ա» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Դատարանը գտնում է, որ հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ մեղադրյալ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը հարկադիր կատարողի կողմից սահմանված ժամկետում չի կատարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/13666/02/20 քաղաքացիական գործով կայացված և 31.05.2023թ. օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը։
2.1.2. Անդրադառնալով «բ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
(…)»:
Նշված հանցակազմի օբյեկտը արդարադատության շահերն ապահովող հասարակական հարաբերություններն են, օբյեկտիվ կողմը՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի, վճռի կամ դատական այլ ակտի կատարմանը խոչընդոտելը, ինչպես նաև օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռը, վճիռը կամ դատական այլ ակտը դրանով սահմանված ժամկետում կամ ժամկետ սահմանված չլինելու դեպքում՝ այն ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ մեկամսյա ժամկետում, կամ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում պարտապանի կամ նրա իրավասու անձի կողմից չկատարելը: Սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ, իսկ սուբյեկտը 16 տարին լրացած անձն է։
Հաստատված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են բերված հանցակազմի հատկանիշներին, հետևաբար ապացուցված է արարքի քրեական հակաիրավականությունը։
2.1.3. Անդրադառնալով «գ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Հետազոտված ապացույցներով՝ վկաների ցուցմունքներով, կատարողական վարույթի նյութերով հաստատվել է, որ մեղադրյալ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանին վերագրված արարքը կատարվել է նրա կողմից։
2.1.4. Անդրադառնալով «դ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Քննարկվող հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Այսինքն՝ հանցավորը գիտակցում է, որ չի կատարում օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի, վճռի կամ դատական այլ ակտի կատարմանը, ինչպես նաև չի կատարում օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռը, վճիռը կամ դատական այլ ակտը դրանով սահմանված ժամկետում կամ ժամկետ սահմանված չլինելու դեպքում՝ այն ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ մեկամսյա ժամկետում կամ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում պարտապանի կամ նրա իրավասու անձի կողմից, եթե դրա կատարումը հնարավոր չէ հարկադիր կատարման միջոցների գործադրմամբ, կամ տվյալ ակտով արգելված գործողություն կատարելն այդ արգելքի գործողության ժամանակահատվածում։
(…)
Տվյալ դեպքում՝ որևէ փաստական տվյալ առկա չէ Արթուր Դանիելյանի մեղսունակությունը կասկածի տակ առնելու համար, վկաների ցուցմունքներով, կատարողական վարույթի նյութերով հաստատվել է, որ նա տեղյակ է եղել օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի մասին, որով նա պարտավոր է եղել կատարել որոշակի գործողություններ, սակայն չի կատարելը, դատական ակտի չկատարման անհնարինության վերաբերյալ որևէ փաստական տվյալ Դատարանին չի ներկայացվել, հետևապես հաստատվել է դատապարտված մեղադրյալ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի մեղքը (ուղղակի դիտավորությունը) նրան վերագրված արարքի կատարման մեջ։
2.1.5. Անդրադառնալով «ե» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն գործի դատաքննությամբ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ապացուցված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասում նկարագրված դիսպոզիցիային։
(…)
2.5. Անդրադառնալով մեղադրյալ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցին՝ բացակայելու արգելքին, Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում մեղադրյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
(…)»։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
5. Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես, նշված է. «(…) Դատարանը հաստատված է համարել մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտի պահանջներն ուղղակի դիտավորությամբ չկատարելու փաստական հանգամանքը՝ հիմնվելով այնպիսի ապացույցների վրա, որոնք որևէ կերպ չեն հաստատում այդ հանգամանքը և ցուցմունք տված անձինք չգիտեն՝ արդյոք Արթուր Դանիելյանը ի վերջո կատարել է կատարողական թերթի պահանջը, թե ոչ:
Որպես դատական ակտի պահանջներն ուղղակի դիտավորությամբ չկատարելը հաստատող ապացույցներ մաստնանշվել են՝
1. Կատարողական վարույթի նյութերը
2. Վկա Հրաչյա Հակոբյանի ցուցմունքը
3. Վկա Կիմ Մարգարյանի ցուցմունքը
4. Վկա Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքը
5. 10․10․2023թ․ թիվ 11155339 կատարողական վարույթով Արթուր Դանիելյանին ուղարկված ծանուցումը:
Դատարանի կողմից նշված ապացույցները հաստատում են բացառապես կատարողական վարույթի առկայության, ինչպես նաև Արթուր Դանիելյանին նշված կատարողական վարույթով առկա պարտականությունների կատարման վերաբերյալ ծանուցման փաստական հանգամանքները:
Դրանք որևէ կերպ չեն հաստատում Արթուր Դանիելյանի կողմից ենթադրյալ անգործություն դրսևորելու հանգամանքը և չեն պատասխանում այն հարցերին, թե արդյոք առհասարակ Արթուր Դանիելյանը կատարել է իր վրա դրված պարտականությունները, կամ օրինակ եթե չի կատարել, արդյո՞ք առկա է ուղղակի դիտավորություն, թե՝ ոչ:
Իմ կողմից նշված այս հանգամանքները հաստատվում են հետևյալ փաստարկներով՝
Այսպես, Դատարանը թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ պատշաճ կարգով ծանուցված լինելը և տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջները չկատարելը դիտել է որպես դատական ակտի պահանջների ուղղակի դիտավորությամբ չկատարում: Ընդ որում՝ այս պնդմամբ Դատարանը որևէ կերպ չի նշում, թե ինչից է պարզ, որ Արթուր Դանիելյանը չի կատարել իր պարտականությունը կամ առկա է ենթադրյալ անգործության ուղղակի դիտավորությամբ չկատարում:
Դատարանը այս մասով փորձ է արել այդ չփաստարկված պնդումը ամրապնդել այլ ապացույցներով, որոնք, սակայն, կրկին որևէ կերպ չեն փարատում Արթուր Դանիելյանի կողմից պարտավորությունները չկատարելու վերաբերյալ կասկածները:
Մասնավորապես՝ Դատարանը նշել է, որ դատական ակտի պահանջները չկատարելու հանգամանքը հաստատվել է նաև վկաներ Հրաչյա Հակոբյանը և Կիմ Մարգարյանը ցուցմունքներով, ովքեր հայտնել են, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից չեն կատարվել Դատարանի վճռով հրապարակային ներողություն խնդրելու վերաբերյալ դրված պարտականությունները և կատարողական թերթի պահանջը, վերջինս հայտնել է նաև, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից չի ներկայացվել դատական ակտը չկատարելու հետ կապված խոչընդոտող հանգամանների վերաբերյալ տեղեկություն, իսկ Արթուր Դանիելյանի կողմից կատարողական վարույթի վերաբերյալ տեղեկացվածությունը հաստատվել է նաև վկա Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքով ու ծանուցագրի ստացման հավաստումով, համաձայն որի՝ Արթուր Դանիելյանը 10․10․2023թ․ ստացել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթով ուղարկված ծանուցումը, որը պաշտպանական կողմը չի վիճարկել։
Ի հակադրության նշված վերլուծության անհրաժեշտ է նշել հետևյալը՝
Վկա Կիմ Մարգարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել(…)
Նշված ցուցմունքում ներկայացվում է կատարողական վարույթի հարուցման և ընթացիկ փուլերի վերաբերյալ տեղեկատվություն: Վկայի կողմից նշվել են նաև Արթուր Դանիելյանի կողմից ծանուցված լինելը հաստատող տվյալներ, իսկ պահանջի կատարման կամ չկատարման վերաբերյալ որևէ տեղեկատվություն առկա չէ: Հենց դա է եղել պատճառը, որ նշված հարցի պարզման և հնարավոր քրեաիրավական գնահատական տալու նպատակով դիմել են ՀՀ դատախազությանը:
Հետագայում Դատարանը չի փորձել պարզել ենթադրյալ անգործության առկայությունը կամ տեղեկատվություն ստանա պարտավորությունների կատարման անհնարինության հնարավոր պատճառների մասին: Ավելին, առանց հիմքերի և հիմնավորումների հաստատված է համարել դատական ակտի չկատարման հանգամանքը, ընդ որում՝ հենց ուղղակի դիտավորությամբ:
(…)
Ինչ վերաբերում է վկա Հրաչյա Հակոբյանի ցուցմունքին, ապա վերջինս նշել է հետևյալը՝
(…)
Իր ցուցմունքով վկան նշել է, որ ինքը և իր փաստաբանը չեն տեսել համապատասխան հրապարակումը: Չտեսնելը և չլինելը տարբեր հասկացություններ են, և որպես օրինակ վկան կարող է և չտեսնել քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող մեղադրյալի կողմից որևէ արարքի դրսևորումը: Այդ հանգամանքը ոչ կարող է հերքել և ոչ էլ հաստատել մեղադրյալի կողմից ենթադրյալ արարքի՝ գործողության կամ անգործություն դրսևորելու հանգամանքը:
Սույն դեպքում Հրաչյա Հակոբյանի կողմից հրապարակումը չտեսնելը չի կարող Դատարանի համար դատական ակտը չկատարելը հաստատված համարելու հիմք հանդիսանալ: Դատական ակտը չկատարելու վերաբերյալ Դատարանի կողմից նշված պնդումները կառուցվել են ենթադրությունների վրա և որևէ այլ ապացույցներով չեն հաստատվել:
Անդրադառնալով մյուս 2 ապացույցներին՝ Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքին և 10․10․2023թ․ թիվ 11155339 կատարողական վարույթով Արթուր Դանիելյանին ուղարկված ծանուցումանը, ապա պետք է նշել, որ դրանք երկուսն էլ վերաբերում են ծանուցման փաստին, այլ ոչ թե պարտականությունները ենթադրաբար չկատարելուն:
(…) Դատարանի կողմից ներկայացված վերլուծությունները հիմնավոր և պատճառաբանված չեն: Դրանք վերացական են, կառուցված են ենթադրությունների վրա և որևէ կերպ չեն կարող հաստատել իմ պաշտպանյալի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ դատական ակտը չկատարելը հաստատված համարելու համար:
(…)
Վերահաստատելով նախորդիվ ներկայացված պնդումները և ի հակադրություն Դատարանի իրավական վերլուծության՝ կրկին պետք է արձանագրել, որ հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվել ենթադրյալ անգործության դրսևորումը: Դատարանի իրավական նման վերլուծությունը փաստական սխալ վերլուծության արդյունք է և հիմնված է ենթադրությունների մակարդակում կառուցված ապացույցների վրա: Նման պայմաններում անթույլատրելի է հաղթահարված համարել անմեղության կանխավարկածը, և հանգել մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ միանշանակ հետևության: Անմեղության կանխավարկածը հնարավոր է հաղթահարել ապացուցելով այնպես, որ դրանց ապացուցվածության վերաբերյալ հիմնավոր կասկածներ չլինեն:
(…)
Հիմք ընդունելով նշված պատճառաբանությունները՝ պնդում եմ, որ ապացուցված չեն մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը) և քանի որ 342-րդ հոդվածով նախատեսված հարցերով որևէ մեկին բացասական պատասխան տալու դեպքում դատարանը իմպերատիվ պահանջով պետք է կայացնի արդարացման վերդիկտ, առարկայազուրկ է անդրադառնալ ոչ միայն հոդվածով սահմանված հաջորդ հարցերի քննարկմանը, այլ նաև պատժի հետ կապված հարցերին:
Ամփոփելով վերոշարադրյալը անհրաժեշտ է արձանագրել հետևյալը՝
Դատարանը իրականացրել է փաստական և իրավական սխալ վերլուծություն խախտելով պատշաճ ապացուցման և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքները:
Մասնավորապես՝ խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 2-րդ,4-րդ, 22-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 5-րդ մասերով նախատեսված կանոնները:
Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ առկա են եղել ողջամիտ կասկածներ, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, և պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի:
Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքը՝ Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտով նախատեսված պարտականությունների չկատարումը չի հաստատվել պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրված վերոնշյալ փաստական հանգամանքը չի հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի չի առնվել անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
Արթուր Դանիելյանին վերագրվող հանցագործության համար վերջինիս մեղավորության մասին հետևությունը հիմնվել է ենթադրությունների վրա. և չի հաստատվել փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
Այսինքն, առկա է չապացուցված մեղավորություն, որ հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
Նշված դրույթների անտեսման արդյունքում խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 4-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի կանոնները, մասնավորապես՝ կայացվել է անօրինական և անհիմն դատական ակտ, քանի որ Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները չեն համապատասխանել հետազոտված ապացույցներին, դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ չեն պատճառաբանվել: Դատավճիռը կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ, 6-րդ և 63-րդ հոդվածների, ինչպես նաև ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածի խախտումներով:
(…)»:
4․1․ Նշված հիմնավորումներով Պաշտպանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Դատավճիռը՝ կայացնելով արդարացման դատական ակտ՝ բողոքում շարադրված հիմնավորումներով, կամ վարույթը փոխանցել Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
5. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահման¬նե¬րում դատական վերանայման ենթարկելով Դատավճիռը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայաց¬վ¬ում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«1․ Վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում։
2. Վերադաս դատարանն իրավասու է ի շահ մեղադրյալի դուրս գալու վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքի սահմաններից, եթե՝
1) ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակելուց հետո հայտնաբերվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք.
2) հայտնաբերվում է, որ մեղադրյալի արարքին տրվել է սխալ իրավական գնահատական.
3) հայտնաբերվում են սույն օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանգամանքներ.
4) հայտնաբերվում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակվել է նրան վերագրվող հանցագործության համար օրենքով չնախատեսված պատժատեսակ, պատժաչափ, կամ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը սխալ է հաշվարկվել.
5) բողոքարկված դատական ակտի բեկանման կամ փոփոխման հիմքն ակնհայտորեն վերաբերում է նաև դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրյալին:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1)ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկ¬վող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատա¬¬կան ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատա¬կան ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակ¬տը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շարադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հար¬ցե¬րը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը(վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանց¬վի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատա¬րան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մեր¬ժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատա¬¬կան ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը. (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևութ¬¬յունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
6․ Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահման¬նե¬րում դատական վերանայման ենթարկելով Դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածութ¬յունը, մասնավորապես, գնահատելով մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունների իրավաչափությանը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, երբ հաստատված է համարել, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանը, տեղյակ լինելով 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունների, ինչպես նաև պատշաճ կարգով ծանուցված լինելով ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ՝ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջներն ուղղակի դիտավորությամբ չի կատարել:
Մասնավորապես՝ կատարողական վարույթի նյութերով հաստատվում է Արթուր Դանիելյանի կողմից 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտի գոյությունը, դրանով Արթուր Դանիելյանի համար որոշակի պարտականություններ սահմանված լինելը, այդ մասին ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ պատշաճ կարգով ծանուցված լինելը և տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջները չկատարելը։ Վերջին հանգամանքը հաստատվել է նաև վկաներ Հրաչյա Հակոբյանը և Կիմ Մարգարյանը ցուցմունքներով, ովքեր հայտնել են, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից չեն կատարվել դատարանի վճռով հրապարակային ներողություն խնդրելու վերաբերյալ դրված պարտականությունները և կատարողական թերթի պահանջը, վերջինս հայտնել է նաև, որ Արթուր Դանիելյանի կողմից չի ներկայացվել դատական ակտը չկատարելու հետ կապված խոչընդոտող հանգամանների վերաբերյալ տեղեկություն, իսկ Արթուր Դանիելյանի կողմից կատարողական վարույթի վերաբերյալ տեղեկացվածությունը հաստատվել է նաև վկա Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքով ու ծանուցագրի ստացման հավաստումով, համաձայն որի՝ Արթուր Դանիելյանը 2023 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ստացել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթով ուղարկված ծանուցումը, որը պաշտպանական կողմը չի վիճարկել։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը՝ համադրելով գործում առկա ապացույցներն իրենց ընդհանուր համակցության մեջ, իրավացիորեն արձանագրել է, որ ապացուցված են մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանին վերագրվող փաստական հանգամանքը (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը և դրա կատարումը Մեղադրյալի կողմից և վերջինիս մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է նաև, որ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված և դատավճռի հիմքում դրված ապացույցների բազմակողմանի, օբյեկտիվ վերլուծության և գնահատման արդյունքում, Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է հետևության, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի մեղսագրված արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը, ինչն ընդունելի է նաև Վերաքննիչ դատարանի համար։
7․ Վերաքննիչ դատարանը վերոհիշյալ եզրահանգման գալիս, ի թիվս այլնի, հիմք է ընդունում հետևյալը․
- 2023 թվականին մայիսի 31-ի օրինական ուժի մեջ է մտել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/13666/02/20 գործով վճիռը(այսուհետ՝ նաև Վճիռը), համաձայն որի «Վճիռն օրինական ուժ ստանալուց հետո հինգ օրվա ընթացքում «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի իր անձնական էջում կատարել հրապարակում (հրապարակումը վերնագրել «Ներողություն եմ խնդրում Հրաչյա Հակոբյանից») հետևյալ բովանդակությամբ. (…)
(…)
Վճիռը կամովին չկատարվելու դեպքում կկատարվի հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության միջոցով ՝պարտապանի հաշվին։
(…)»:
- Վճիռը պարտապանի կողմից կամովին չի կատարվել, որի վերաբերյալ 2023 թվականի սեպտեմբերի 26-ին տվել է կատարողական թերթ:
- 2023 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ՀՀ ԱՆ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունում հարուցվել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթը, շրջանակներում հարուցվել են «Կատարողական վարույթ հարուցելու, գույքի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և արգելանք դնելու մասին» և «Պարտապանին որոշակի գործողություններ կատարելուն պարտադրելու կամ որոշակի գործողություններից ձեռնպահ մնալուն հարկադրելու մասին» որոշումները,
- 2023 թվականի հոկտեմբերի 2-ին և 2023 թվականի հոկտեմբերի 4-ին հարկադիր կատարողի կողմից կազմված արձանագրությունների համաձայն կատարված այցելությունների ժամանակ Արթուր Դանիելյանը բացակայել է տանից և չի պատասխանել հեռախոսազանգերին։
- Պարտապանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին 2023 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշման համաձայն պարտապան Արթուր Դանիելյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։
- Ծանուցագրի ստացման հավաստման համաձայն Արթուր Դանիելյանը 2023 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ստացել է թիվ 11155339 կատարողական վարույթով ուղարկված ծանուցումը։
- Վճռի պահանջը, մասնավորապես, հինգ օրվա ընթացքում «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի իր անձնական էջում Վճռով սահմանված բովանդակությամբ հրապարակումը կատարելու վերաբերյալ, ինչպես նաև այն չկատարելու անհնարինության վերաբերյալ Արթուր Դանիեյլանի կողմից փաստական տվյալներ չեն ներկայացվել հարկադիր կատարմանը։
Քրեական վարույթի շրջանակներում ևս Մեղադրյալը չի հայտնել տեղեկություններ Վճռի կատարման, կամ այն չկատարելու անհնարինության վերաբերյալ։
- Վկա՝ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության գլխավոր խորհրդատու Կիմ Մարգարյանը ցուցմունք է տվել, որ 2(երկու) անգամ այցելություն է կատարվել պարտապանի բնակության հասցե, վերջինիս բացակայության պայմաններում, կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որից հետո պարտապանը չի ներկայացել ծառայություն և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։ Դրանից հետո, չի հիշում, թե ինչ տեղեկատվության հիման վրա, կրկին այցելություն է կատարվել պարտապանի հասցե, վերջինս հայտնաբերվել է և ծանուցվել։ Հարցում է կատարվել պահանջատիրոջը՝ հերքման պահանջի կատարման վերաբերյալ, և իրենց հայտնի աղբյուրներով՝ պահանջի կատարման վերաբերյալ տեղեկատվություն չեն ունեցել, այդ պատճառով ուղարկվել է քրեաիրավական գնահատականի։ Եթե չի սխալվում՝ պարտապանը հրաժարվել է, որի վերաբերյալ կազմվել է համապատասխան արձանագրություն։ Չի փորձել ճշտել՝ պարտապանն ունի հնարավորություն կատարելու կատարողական թերթի պահանջը, թե՝ ոչ, քանի որ նա այն կատարելու պատրաստակամություն չի հայտնել։ Եթե վարույթում բացակայում է փաստական տվյալ, որ Արթուր Դանիելյանը դիմել է կատարողական թերթի պահանջը կատարելու անհնարինության վերաբերյալ, նշանակում է չի դիմել։
- Վկա Հրաչյա Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ իր կողմից ներկայացված հայցի հիման վրա կայացված դատարանի վճռի համաձայն՝ Արթուր Դանիելյանը պարտավոր էր «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի միջոցով ներողություն խնդրել իրենից, սակայն ինքը նման հրապարակում չի տեսել։ Իր փաստաբանի միջոցով հետևել է Արթուր Դանիելյանի «Ֆեյսբուք» սոցիալական էջին, փաստաբանը նույնպես նման հրապարակում չի տեսել, այլ սոցիալական կայքի միջոցով կամ որևէ այլ եղանակով ներողություն խնդրելու վերաբերյալ հրապարակում ևս չի տեսել։(…)
8․ Հիմք ընդունելով նախորդ կետում արձանագրված փաստական հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանն առաջնահերթ փաստում է, որ Վճիռն օրինական ուժ ստանալուց հետո սահմանված հնգօրյա ժամկետում Մեղադրյալը կամովին չի կատարել դրանով սահմանված հրապարակումը, որպիսի հանգամանքն ինքնին փաստում է Արթուր Դանիելյանի կողմից Վճռով սահմանված նշված պարտականությունն ուղղակի դիտավորությամբ չկատարելու միտման մասին։ Բացի այդ, ՀՀ ԱՆ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունում հարուցված կատարողական վարույթի շրջանակներում 2(երկու) անգամ այցելություն է կատարվել պարտապանի(ՄԵղադրյալի) բնակության հասցե և վերջինիս բացակայության պայմաններում հանդիպումներ են տեղի ունեցել ընտանիքի անդամների հետ, կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որից հետո պարտապանը կրկին չի ներկայացել հարկադիր կատարման ծառայություն, և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։ Նշվածը ևս փաստում է Մեղադրյալի կողմից Վճռով իր վրա դրված պարտականությունը՝ համապատասխան հրապարակումը կատարելուց գիտակցաբար խուսափելու հանգամանքի մասին։ Մեղադրյալը ծանուցվել է 2023 թվականի հոկտեմբերի 10-ին, սակայն Վճռի պահանջը, մասնավորապես, հինգ օրվա ընթացքում «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի իր անձնական էջում Վճռով սահմանված բովանդակությամբ հրապարակումը կատարելու վերաբերյալ, ինչպես նաև այն չկատարելու անհնարինության վերաբերյալ Արթուր Դանիեյլանի կողմից փաստական տվյալներ չեն ներկայացվել հարկադիր կատարման ծառայությունը։ Նշվածի հանգամանքների մասին Մեղադրյալը չի հայտնել նաև քրեական վարույթի շրջանակներում։ Հարցում է կատարվել պահանջատիրոջը՝ հերքման պահանջի կատարման վերաբերյալ, և իրենց հայտնի աղբյուրներով՝ պահանջի կատարման վերաբերյալ տեղեկատվություն չեն ունեցել։
Հաջորդ փաստական հանգամանքը, որն ընկած է Վերաքննիչ դատարանի հետևության հիմքում, վերաբերում է Հրաչյա Հակոբյանի ցուցմունքին առ այն, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանը պարտավոր էր «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի միջոցով ներողություն խնդրել իրենից, սակայն ինքը նման հրապարակում չի տեսել։ Իր փաստաբանը նույնպես նման հրապարակում չի տեսել։
Այս առնչությամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Հրաչյա Հակոբյանը հանդիսանում է շահագրգիռ անձ, և նրա նպատակը հենց իրենից ներողություն խնդրելն է հանդիսացել, այլ ոչ՝ թե Մեղադրյալին քրեական պատասխանատվության ենթարկելը։ Ուստի հիմք ընդունելով, որ հանդիսանալով շահագրգիռ անձ, նա փաստում է, որ նման հրապարակում չի եղել, հարկ է արձանագրել, որ այդ փաստարկն ինքնին վկայում է, որ Մեղադրյալի կողմից իր վրա դրված պարտականությունը չի կատարվել։ Նման հրապարակման բացակայությունն ուղղակիորեն հավաստումն է, որ բացակայում է Մեղադրյալի կողմից համապատասխան գործողության կատարման փաստը։
9․ Վերոհիշյալ փաստական հանգամանքների համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև անդրադարձ կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիային, մասնավորապես՝
«1. Օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի, վճռի կամ դատական այլ ակտի կատարմանը խոչընդոտելը, ինչպես նաև օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռը, վճիռը կամ դատական այլ ակտը դրանով սահմանված ժամկետում կամ ժամկետ սահմանված չլինելու դեպքում՝ այն ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ մեկամսյա ժամկետում, կամ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում պարտապանի կամ նրա իրավասու անձի կողմից չկատարելը, եթե դրա կատարումը հնարավոր չէ հարկադիր կատարման միջոցների գործադրմամբ, կամ տվյալ ակտով արգելված գործողություն կատարելն այդ արգելքի գործողության ժամանակահատվածում(…)»։
Վերոգրյալ հանցակազմի օբյեկտն արդարադատության շահերն ապահովող հասարակական հարաբերություններն են, օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի, վճռի կամ դատական այլ ակտի կատարմանը խոչընդոտելով, ինչպես նաև օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռը, վճիռը կամ դատական այլ ակտը դրանով սահմանված ժամկետում կամ ժամկետ սահմանված չլինելու դեպքում՝ այն ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ մեկամսյա ժամկետում, կամ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում պարտապանի կամ նրա իրավասու անձի կողմից չկատարելով, որի շրջանակներում սահմանված է նաև պայման, որ եթե դրա կատարումը հնարավոր չէ հարկադիր կատարման միջոցների գործադրմամբ, կամ տվյալ ակտով արգելված գործողություն կատարելն այդ արգելքի գործողության ժամանակահատվածում: Սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հաստատված փաստական հանգամանքները ուղղակիորեն վկայում են մատնանշված հանցակազմի հատկանիշների առկայության մասին, մասնավորապես՝ հաստատվում են 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտի գոյությունը, դրանով Արթուր Դանիելյանի համար որոշակի պարտականություններ սահմանված լինելը, այդ մասին ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ պատշաճ կարգով ծանուցված լինելը և տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջները չկատարելը։
Ուստի Վերաքննիչ դատարանը հավաստում է, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանը կատարել է իրեն մեղսագրվող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հովածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքը, և Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն Արթուր Դանիելյանի մեղավորության վերաբերյալ, իրավաչափ են։
10. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Մեղադրյալի կողմից որևէ փաստական տվյալ չներկայացնելը Վճիռը կատարելու կամ այն չկատարելու անհնարինության վերաբերյալ նախորդ երկու կետերում արձանագրված փաստական հանգամանքների համատեքստում բացառում են Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ ողջամիտ կասկածի առկայության հանգամանքը, հետևաբար, Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտով նախատեսված պարտականությունների չկատարումը հաստատվել է պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ, Դատավճռի հիմքում դրված վերոնշյալ փաստական հանգամանքը հիմնավորվել է փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ, այլ կերպ՝ ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը բացառում է նշված հանգամանքի ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած, հետևաբար, Պաշտպանի համապատասխան պնդումներն իրավաչափ չեն՝ չեն բխում գործի փաստական տվյալներից։
11․ Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքից բխող փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 5-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ Դատավճռով շարադրված և սույն որոշմամբ իրավաչափ համարված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի դրանց անդրադառնալն այլևս առարկայազուրկ է:
12․ Ամփոփելով վերագրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ ապացուցված է մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերագրվող արարքը, այն նրա կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունն այդ արարքի արարքի կատարման մեջ։
13․ Վերը նշված վերլուծությունների համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը դատական վերանայման սահմաններում գալիս է եզրահանգման, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է․ սույն գործի փաստական հանգամանքների մասին վիճարկվող դատական ակտում շարադրված հետևությունները համապատասխանում են հետազոտված ապացույցներին, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել նյութական օրենքի և քրեադատավարական օրենքի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել գործի ելքի վրա, առկա չեն նաև՝ ինչպես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ ի շահ մեղադրյալի վերաքննիչ բողոքի սահմաններից դուրս գալու որևէ հանգամանք, այնպես էլ՝ առաջացած կամ հայտնաբերված այնպիսի նոր փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ Դատավճիռը դարձել է ոչ իրավաչափ, հետևաբար, վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը բացակայում են։
Նշված հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ թիվ ԵԴ1/3124/01/24 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ։

Եզրափակիչ մաս․
14․ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ, 371-րդ և 379-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Թիվ ԵԴ1/3124/01/24 քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություն

Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ




Սույն որոշման կապակցությամբ առկա է կազմի դատավոր Մ.Պապոյանի տարբերվող հատուկ կարծիքը։
















ԵԴ1/3124/01/24

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԴԱՏԱՎՈՐ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆԻ ՀԱՏՈւԿ ԿԱՐԾԻՔԸ

«26» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան

Արժևորելով դատարանի կազմի դատավորներ Ռ.Պապոյանի և Լ.Աբգարյանի մոտեցումները` այնուամենայնիվ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարանի) 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի թիվ ԵԴ1/3124/01/24 դատավճռի դեմ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու՝ բողոքարկվող դատական ակտը բեկանելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու մասով մնում եմ հատուկ կարծիքի:
Սույն քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճռով Արթուր Ռոբերտի Դանիելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ՝ տուգանք՝ հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ։
Նշված դատավճռի դեմ պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանը ներկայացրել է վերաքննիչ բողոք, խնդրել՝ ամբողջությամբ բեկանել նշված դատական ակտը՝ կայացնելով արդարացման դատական ակտ՝ բողոքում շարադրված հիմնավորումներով, կամ վարույթը փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատարանում հետազոտված ապացույցները հաստատում են բացառապես կատարողական վարույթի առկայության, ինչպես նաև Արթուր Դանիելյանին նշված կատարողական վարույթով առկա պարտականությունների կատարման վերաբերյալ ծանուցման փաստական հանգամանքները: Դրանք որևէ կերպ չեն հաստատում Արթուր Դանիելյանի կողմից ենթադրյալ անգործություն դրսևորելու հանգամանքը և չեն պատասխանում այն հարցերին, թե արդյոք առհասարակ Արթուր Դանիելյանը կատարել է իր վրա դրված պարտականությունները, կամ օրինակ եթե չի կատարել, արդյոք առկա է ուղղակի դիտավորություն, թե՝ ոչ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ նշել է, որ ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Հետևաբար` ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշներ են՝ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, անմեղության կանխավարկած:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ՝ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ, դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ նշել է նաև, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 12.02.2010 թվականի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 08.05.2013 թվականի թիվ ՇԴ/0126/01/12 Վճռաբեկ դատարանի որոշումներ)։
Տվյալ դեպքում հարկ եմ համարում անդրադառնալ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգման իրավաչափությանը։
Այս առումով Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանը հարկադիր կատարողի կողմից սահմանված ժամկետում չի կատարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/13666/02/20 քաղաքացիական գործով կայացված և 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը։ Առաջին ատյանի դատարանը նաև նշել է, որ հետազոտված ապացույցներով՝ վկաների ցուցմունքներով, կատարողական վարույթի նյութերով հաստատվել է, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանին վերագրված արարքը կատարվել է նրա կողմից, և տվյալ դեպքում՝ որևէ փաստական տվյալ առկա չէ Արթուր Դանիելյանի մեղսունակությունը կասկածի տակ առնելու համար, քանի որ վկաների ցուցմունքներով, կատարողական վարույթի նյութերով հաստատվել է, որ նա տեղյակ է եղել օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի մասին, որով նա պարտավոր է եղել կատարել որոշակի գործողություններ, սակայն չի կատարելը, դատական ակտի չկատարման անհնարինության վերաբերյալ որևէ փաստական տվյալ դատարանին չի ներկայացվել, հետևապես հաստատվել է դատապարտված մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի մեղքը (ուղղակի դիտավորությունը) նրան վերագրված արարքի կատարման մեջ, որպիսի մոտեցումն ընդունելի չէ:
Մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքի համաձայն՝ Արթուր Դանիելյանը, տեղյակ լինելով 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունների, ինչպես նաև պատշաճ կարգով ծանուցված լինելով ՀՀ արդարադատության նախարարության հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից թիվ 11155339 կատարողական վարույթով կայացված որոշումներով սահմանված պահանջների կատարման վերաբերյալ՝ տվյալ ակտի կատարման շրջանակներում հարկադիր կատարողի սահմանած ժամկետում դատական ակտի պահանջներն ուղղակի դիտավորության չի կատարել:
Մինչդեռ, քրեական գործի նյութերում առկա չէ որևէ ապացույց, որով հնարավոր կլիներ հաստատված համարել այն հանգամանքը, որ Արթուր Դանիելյանն ուղղակի դիտավորությամբ չի կատարել թիվ ԵԴ/13666/02/20 դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունները:
Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտով իր վրա դրված պարտականություններն ուղղակի դիտավորությամբ չկատարելը հաստատված է համարել կատարողական վարույթի նյութերով, վկաներ Հրաչյա Հակոբյանի, Կիմ Մարգարյանի, Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև թիվ 11155339 կատարողական վարույթով Արթուր Դանիելյանին ուղարկված ծանուցագիրը վերջինի կողմից 2023 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ստանալու մասին հավաստագրով:
Վերը նշված ապացույցներով, սակայն, չի հաստատվում մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտով իր վրա դրված պարտականություններն ուղղակի դիտավորությամբ չկատարելու փաստը:
Մասնավորապես՝ կատարողական վարույթի նյութերով, վկա Գրետա Չոբանյանի ցուցմունքով, ինչպես նաև թիվ 11155339 կատարողական վարույթով Արթուր Դանիելյանին ուղարկված ծանուցագիրը վերջինի կողմից 2023 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ստանալու մասին հավաստագրով հաստատվում է այն, որ առկա է եղել կատարողական վարույթ, որով առկա պարտականությունների կատարման մասին ծանուցվել է Արթուր Դանիելյանը, ինչը պաշտպանության կողմից չի վիճարկվել:
Ինչ վերաբերում է վկաներ Հրաչյա Հակոբյանի և Կիմ Մարգարյանի ցուցմունքներին, ապա դրանցում ևս առկա չէ այնպիսի տվյալներ, որոնք բավարար կլինեին հաստատված համարելու մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտով իր վրա դրված պարտականություններն ուղղակի դիտավորությամբ չկատարելու փաստը:
Մասնավորապես՝ վկա Կիմ Մարգարյանը, ի թիվս այլնի, ցուցմունքով հայտնել է, որ հարցում է կատարվել պահանջատիրոջը՝ հերքման պահանջի կատարման վերաբերյալ, և իրենց հայտնի աղբյուրներով՝ պահանջի կատարման վերաբերյալ տեղեկատվություն չեն ունեցել, այդ պատճառով ուղարկվել է քրեաիրավական գնահատականի։ Եթե չի սխալվում՝ պարտապանը հրաժարվել է, և գրավոր արձանագրվել է, որ պարտապանը պահանջը կատարելուց, սակայն ներկայումս հստակ չի հիշում, այդ ամենն առկա է կատարողական վարույթում։ Չի փորձել ճշտել՝ պարտապանն ունի հնարավորություն կատարելու կատարողական թերթի պահանջը, թե՝ ոչ, քանի որ նա այն կատարելու պատրաստակամություն չի հայտնել։ Տվյալ դեպքում՝ ինքը չի ունեցել համապատասխան տեղեկատվություն՝ կատարողական թերթի պահանջը կատարված լինելու վերաբերյալ։
Նշվածից պարզ է դառնում, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունների՝ մասնավորապես՝ հերքման պահանջի կատարված լինելու հանգամանքը հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության կողմից փորձվել է պարզել բացառապես պահանջատիրոջը նշվածի վերաբերյալ հարցում կատարելով, և իրենց հայտնի աղբյուրներով՝ նշված պահանջի կատարման վերաբերյալ տեղեկատվություն չունենալու պատճառով այն ուղարկվել է քրեաիրավական գնահատականի: Այլ կերպ ասած՝ նշված ցուցմունքից հետևում է, որ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունը պարտապանի կողմից իր վրա դրված պարտականությունը կատարած լինելու/չլինելու հանգամանքը փորձել է պարզել միայն պահանջատիրոջից:
Բացի այդ, ուղղակի դիտավորության առկայության առումով հատկանշական է, որ հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությունը չի փորձել ճշտել, թե արդյոք պարտապանն ունի հնարավորություն կատարելու կատարողական թերթի պահանջը՝ պայմանավորելով դա այն հանգամանքով, որ պարտապանն այն կատարելու պատրաստակամություն չի հայտնել:
Ինչ վերաբերում է վկա Հրաչյա Հակոբյանի ցուցմունքին, ապա վերջինը, ի թիվս այլնի, ցուցմունքով հայտնել է, որ նման հրապարակում չի տեսել, իր փաստաբանի միջոցով հետևել է Արթուր Դանիելյանի «Ֆեյսբուք» սոցիալական էջին, փաստաբանը նույնպես նման հրապարակում չի տեսել, այլ սոցիալական կայքի միջոցով կամ որևէ այլ եղանակով ներողություն խնդրելու վերաբերյալ հրապարակում ևս չի տեսել։
Նշվածից հետևում է միայն, որ վկա Հրաչյա Հակոբյանը և իր փաստաբանը չեն տեսել համապատասխան հրապարակում Արթուր Դանիելյանի «Ֆեյսբուք» սոցիալական էջում, որը, սակայն, չի կարող նույնացվել, կամ դրանով չի կարող հաստատված համարվել մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի կողմից իր վրա դատական ակտով դրված պարտականությունները չկատարելու հանգամանքը:
Նման պայմաններում չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի մեկնաբանելով՝ գտնում եմ, որ նախաքննության ընթացքում ձեռքբերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներով չի ապացուցվել այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանը, դիտավորությանբ չի կատարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/13666/02/20 քաղաքացիական գործով կայացված և 2023 թվականի մայիսի 31-ին օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը: Այլ խոսքով` հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Արթուր Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած և անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ:
Հարկ է արձանագրել, որ անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի ամբողջություն, որը դատարանին հնարավորություն կտա անձի մեղավորությունը հաստատելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Այսինքն` դատարանի ներքին համոզմունքը պետք է հիմնվի ողջամիտ կարծիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ գտնում եմ, որ ապացույցների բավարար համակցությամբ չի հաղթահարվում Արթուր Դանիելյանի անմեղության կանխավարկածը, ուստի նրան ներկայացված մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները պետք է հօգուտ մեղադրյալ Արթուր Դանիելյանի մեկնաբանվեն:
Այսպիսով, դատարանի կազմի դատավորներ Ռ.Պապոյանի և Լ.Աբգարյանի՝ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժելու և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռն անփոփոխ թողնելու վերաբերյալ մոտեցումների հետ համակարծիք չլինելու պայմաններում, գտնում եմ, որ, պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռը բեկանել, Արթուր Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնել՝ ապացույցների անբավարարության հիմքով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 361-րդ հոդվածներով`

Գտնում եմ

Պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի օգոստոսի 13-ի դատավճիռը բեկանել, Արթուր Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 507-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնել՝ ապացույցների անբավարարության հիմքով:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ