ԵԴ1/3082/01/24

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

17 նոյեմբերի 2025թ․ ք.Երևանում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

նախագահությամբ
դատավոր՝ Մ․Արամյանի
քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող՝ Ա․Երիցյանի
մեղադրյալ՝ Մ․Ամիրխանյանի
պաշտպան՝ Գ․Մխիթարյանի
տուժող՝ Ա․Հարությունյանի

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մարտին Գոռի Ամիրխանյանի /ծնվել է 1985 թվականի մայիսի 01-ին Արարատի մարզի Արտաշատ քաղաքում, ազգությամբ հայ է, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթութւամբ, ամուսնալուծված է, դատված չէ, աշչի աշխատում, հաշվառված է՝ ՀՀ Արարատի մարզ, ք․Արտաշատ, Արարատյան փողոց 5շ․, բն․ 22Ա հասցեում, փաստացի բնակվում է՝ ք․Երևան, Ծարավ Աղբյուր փողոց 55/17շ․, 97բն․ հասցեում/։
Մարտին Գոռի Ամիրխանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Դատավճռի նկարագրական մաս.
2024 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 14174524 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով:
2024 թվականի սեպտեմբերի 20-ին որոշում է կայացվել Մարտին Գոռի Ամիրխանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի հոկտեմբերի 31-ին որոշում է կայացվել Մարտին Գոռի Ամիրխանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի նոյեմբերի 01-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Մարտին Ամիրխանյանի վերաբերյալ մասը թիվ 14174524 քրեական վարույթից անջատել, անջատված մասին շնորհվել է 14801724 համարը։
2024 թվականի նոյեմբերի 04-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 14801724 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մարտին Գոռի Ամիրխանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի նոյեմբերի 04-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/3082/01/24 քրեական գործը մակագրվել է ինձ:Գործը ինձ է հանձնվել 2024 թվականի նոյեմբերի 05-ին:
Մարտին Գոռի Ամիրխանյանը մեղադրվում է հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «մի խումբ անձանց հետ առևանգել է Անիտա Հակոբի Հարությունյանին և վերջինիս նկատմամբ կիրառել է ֆիզիկական ներգործություն:
Այսպես՝ Մարտին Գոռի Ամիրխամյանը 2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, Արման ժորայի Պողոսյանի հետ վերջինիս կողմից շահագործվող «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 01 OR 111 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցով գնացել է Անիտա Հարությունյանի բնակության հասցե՝ Երևան քաղաքի Ղափանցյան 51/3 շենքի բակ, որտեղ Անիտա Հարությունյանի կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ մազերից քաշելով, նստեցրել է վերը նշված տրանսպորտային միջոցը, ինչից հետո վարորդ Արման Պողոսյանին հրահանգել է վարել ավտոմեքենան նշված վայրից, ինչն էլ վերջինս կատարել է՝ այդ կերպ գործելով փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները խմբի կազմում առևանգել են Անիտա Հարությունյանին: Անիտա Հարությունյանին «Տոյոտա Քեմրի» ավտոմեքենան նստեցնելուց հետո Մարտին Ամիրխանյանը շարունակել է վերջինիս նկատմամբ ֆիզիկական ներգործության կիրառումը, մասնավորապես՝ ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Անիտա Հարությունյանի գլխի և մեջքի հատվածներին, նստել է ոտքերին և ձեռքերով սեղմել պարանոցը, իսկ Ա.Հարությունյանի՝ մեքենայից դուրս գալուց հետո ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ա.Հարությունյանի մարմնի տարբեր հատվածներին, գետնին ընկած վիճակում քարշ է տվել դեպի ավտոմեքնայի հետևի աջ հատվածը, փորձելով կրկին մտցնել ավտոմեքենայի սրահ, ևս 2 անգամ ձեռքով հարվածել է Ա.Հարությունյանի ծոծրակային հատվածին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ՝ արտահայտված աջ ուսահոդի, աջ արմնկահոդի, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի, ձախ սրունքի, պարանոցի աջ կողմնային և հետին մակերեսների շրջանների քերծվածքների, աջ վերին կոպի շրջանի արյունազեղման ձևով:
Այսինքն, Մարտին Գոռի Ամիրխանյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքների կատարում՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով»։

Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցներ
Տուժող Անիտա Հարությունյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Կոնկրետ օրը ժամը չեմ հիշում, երեկոյան ես իմ սթորի հատվածում դրեցի Մարտին Ամիրխանյանի նկարը, Ղուկասյան քույրիկների նկարը և Վարդան Ղուկասյանի նկարը և տակը գրառում կատարեցի, որ «երեկոյան ուշ ժամի կասեմ ողջ ճշմարտությունը»։ Դրանից մի քանի օր առաջ, մեր ընդհանուր ընկերներից մեկը, ում ես էլ եմ ճանաչում, Մարտին Ամիրխանյանն էլ, մի քանի անգամ ուղարկել էր ֆեյսբուքյան «ստատուս» գումարային թեմայի հետ կապված։ Այդ խնդիրը ունեցել ենք ես և Մարտին Ամիրխանյանը։ Բուն թեման հետևյալն էր․ ես «Ավանգարդ» ՀԿ-ի նախագահն եմ եղել և դադարեցրել եմ ՀԿ-ի գործունեությունը, երբ եղել է այս պատմությունը։ Իմ ՀԿ-ում գրանցվել են 50 ընտանիքի երեխաներ, Մարտին Ամիրխանյանը հաճախակի օգնել է ինձ։ Մենք Իջևանում ունեցել ենք միջոցառում, որտեղ Մարտինը տրամադրել է բարեգործական 40․000 ՀՀ դրամ և մեքենա, որ մենք իրեր տանենք։ Այդ գումարի մասին միայն ես և Մարտինը գիտեինք։ Բարձրաձայնեցին Ղուկասյան քույրիկները, իրենց «ստատուս»-ով, և Դոգ-ը՝ Վարդան Ղուկասյանը, սկսեց իմ լուսանկարները դնել ու ավելորդ բաներ գրել, ինչպես նաև մեջբերում արեց 40․000 ՀՀ դրամի մասին։ Այդ ամենը ինձ ուղարկեց մեր ընդհանուր ծանոթ Արաքսյա Հովհաննիսյանը։ Որպիսի դա շատ տարածում չունենա համացանցում, ես որոշեցի դնել սթորի տարբերակով և պարզաբանել ի՞նչ 40․000 ՀՀ դրամի խնդիր է։ Ես գնացել էի Հանրապետության հրապարակ գեղեցկության սրահ՝ «Գրիվիտ» անունով, Մարտինը զանգահարեց հարցրեց որտե՞ղ եմ, ես արդեն գիտեի ինչու էր զանգում, ասացի, որ տանը չեմ ու տանը չեմ լինելու, ասաց լավ մեկ է ես քեզ գտնելու եմ, քեզանից հարցնելու բան ունեմ։ Ես եկա տուն տաքսիով՝ իմ նոր բնակարանը, որը նոր էի վերանորոգել, պետք է բանալիները հանձնեցի վարձակալության տալու համար։ Մեքենայից հենց իջա Ղափանցյան 51/1 հասցեում, շարժվում էի դեպի բնակարանի կողմ, կանգնած էր սև «Քեմրի տոյոտա» մեքենան։ Մեքենան ինձ ծանոթ էր, որովհետև Մարտին Ամիրխանյանի ընկեր հանդիսացող Արմանը մի քանի անգամ ինձ տարել է Իջևան երեխաների մոտ, բարեգործական բնույթով և բնակարանի հասցեն գիտեր միայն Արմանը ու ես համոզված լինելով, որ այդ հասցեն չեն իմանա, ես եկել էի այդտեղ։ Իջնելով մեքենայից ինձ ձայն տվեց Մարտինը, ասաց «Անիտա» ու գոռգոռալով հարցրեց ինչու եմ իր նկարը դրել։ Ասացի, «Լավ գիտես համացանցում ինչ է կատարվում, հասել են իմ բարեգործականին, նա ասաց, հիմա կբացատրեմ, նստի մեքենա»։ Մարտինը քաշեց թևիցս, նստեցրեց մեքենա, որ խոսենք, բնականաբար ես ջղայնացած էի, չէի ուզում նստել, նստացրեց մեքենա, փորձում էր հետս խոսել և այդպես խոսակցությունը լավ չավարտվեց։ Հետո մեքենայից իջել եմ, փախել գնացել եմ մեր հարևանի տուն, որովհետև ինքը մեքենայի մեջ մի քանի անգամա ինձ խփել է, իսկ հետո ես կանչել եմ ոստիկանություն։ Այն թե ինչ ձևաչափով ասաց, որ նստեմ մեքենա կասեմ, որ նա էլ ես էլ բարկացած էինք ու նա ցանկանում էր բացատրել, ես չէի ուզում լսել, քանի որ այդ օրերին ինձ համար դժվար է եղել։ Գոռգոռաց վրաս, թևիցս քաշեց, նստացրեց մեքենան։ Մինչ մեքենա նստելը չեմ հիշում ինձ հարվածել է, թե ոչ, մեքենայում հետևն եմ նստել, ինքն էլ նստել է կողքիս, վիճում էինք, ինքն էր գոռում ես էի գոռում, չէի ուզում լսել նրան։ Մեքենայում չեմ հիշում ինչի ինձ հարվածեց, մեքենան կանգնած էր ես իջա փախա մեքենայից, չեմ հիշում շարժվում էր, թե ոչ։ Փախչում էի, որովհետև ինձ խփում էր մի քանի անգամ։ Երկու հատ խբեց, հետո գոռգոռացի ասաց «լսի՛ր», իջա փախա։ Վարորդն ուղակի նստած էր, ոչինչ չէր խոսում։ Հետո իջավ ասաց, «սպասի, բան եմ ասում», չլսեցի, ասացի «չեմ գալիս» ու փախա։ Ես իրեն չէի կարող հարվածել։ Ես իջել եմ մեքենայի ձախ կողմի դռնից, աջից նստել եմ ձախից իջել եմ։ Ինքը ինձ որ ասաց նստի մեքենան, դուռը բացեց, ես նստեցի հետո ինքը։ Իմ փախնելուց հետո չի փորձել նստացնել մեքենան, ուզում էր հանգստացնել, որ խոսենք։ Իմ հիշելով չի խփել մեքենայից դուրս գալուց։ Քննիչի մոտ չեմ հիշում ինչ եմ ասել, չէի կարող սուտ ասել, հոգեբանական ծանր վիճակում եմ եղել։ Այդ ժամանակ ինձ հետ հոգեբան է նույնիսկ աշխատել։ Ասմայի խնդիր ունեմ, որ կարող էր սրվել լարվածությունից։ Իրավիճակը եղել է այնպես, որ Մարտինը փորձում էր բացատրել ես չէի ուզում լսել։ Այն հարցին, թե չցանկանաի նստել մեքենա, կգտնվեի՞ մեքենայում, կպատասխանեմ, որ ո՛չ, եթե չցանկանայի չէի լինի մեքենայում։ Մենք նորմալ հարաբերություների մեջ ենք եղել և Մարտինը երևի մտածել է դրսում ինչպե՞ս գոռա ինձ վրա, դրա համար նստել ենք մեքենա, դե կարծում եմ, որ այն էր պատճառը, որ նստեցինք մեքենա, որ հարևանները չլսեն։ Մեքենայի դռները փակ չէր, ես նստել եմ խոսել ենք գոռգոռացել ենք մի քանի հատ նա ինձ հարվածել է, դուռը բացել իջել եմ։ Ես չեմ համարում, որ իմ ազատ տեղաշարժի իրավունքը ապօրինաբար Մարտինը խախտել է, նա ինձ ազատությունից չի զրկել։ Ամիրխանյանի հետ դեպքից 4-5 ամիս առաջվանից ենք ծանոթ եղել։ Ընկերական հարաբերություններ ենք ունեցել, իրար տուն գնում էինք։ Նրա տունը Ծարավ Աղբյուրում է, նկարահանում ունեինք իրենց տան մոտ, զանգահարել է ու գնացել ենք իրենց տուն՝ սուրճ ենք խմել, դուրս ենք եկել։ Այդ քայլը, որը արել եմ ես չգիտեի, որ նրան դուր չի գա, կարևոր էլ չէր, քանի որ ինձ համար իմ երեխաների հարցն էր կարևոր։ Ես բլոգեռ չե՛մ, նշեցի, որ ունեմ ՀԿ և այդ ՀԿ-ի կանոնադրության համաձայն ես կարող եմ քաղաքացու բողոքը բարձրաձայնել հանրային դաշտում, իհարկե որոշակի սահմանափակումներով, բայց քանի որ այդ ընթացքում համացանցը ողողված էր իմ տեսահոլովակներով ու լրատվականների գրառումներով, նաև խոսք էր գնում 40․000 ՀՀ դրամի մասին, որի վերաբերյալ տեղեկություններ Մարտինը ինչ-որ միջնորդի միջոցով հասցրել էր Ղուկասյան քույրիկներին, քույրերն էլ ուղարկել էին եղբորը՝ Վարդան Ղուկասյանին, նա էլ հրապարակել էր, ուստի այդ ամենը շտկելու համար և հանրությանը իրականությունը ներկայացնելու համար, այդ գրառումը առաջինը դրեցի իմ սթորի տարբերակում՝ ֆեյսբուքյան և իսնտագրամյան էջերի, հետո որ սոցիալական այլ կայքերում տարածում գտնի։ Նկար դնելու մասով, որ հաջորդեց ծեծին ու նրա պահվածքին, ես այդ սթորին չէի անի, եթե իմանայի, որ նման դեպք է լինելու, կարծում եմ, որ Մարտինը այլ բան է մտածել, երևի մտածել է, որ իր մասին վատն եմ խոսելու։ Այն թե ինչու՞մ չեմ պարզաբանել երբ նա եկավ ինձ տեսնելու, կասեմ, որ նա ինձ չէր թողնում, որ ես խոսեի։ Չգիտեմ արդյո՞ք ինքը որևէ տեղեկություն ուներ, որ չէր թողնում ես խոսեմ։ Ինքը այդ ժամանակ եկել է դեպի ինձ, այդ ժամանակ ես չէի կարող փախնել, բղավեցի, բայց վախ չզգացի։ Մեքենայի մեջ ես հասկացա, որ ինչ որ բան այն չէ, մինչ մեքենա հասնելը քաշքշել է միայն, կոպիտ ձեռքիցս քաշել է։ Իմ տան դիմաց չէինք ցանանում խոսել, որ բնակիչները չլսեն։ Ես գիտակցում եմ, որ միգուցե ես հրահրել եմ։ Ես անձին ներել եմ, բայց չեմ ասել, որ նա ինձ առևանգել է։ Ես իջա տաքսիից, գնում էի տուն, Մարտին Ամիրխանյանը կանչեց հետևից, ես ասացի, «Ինչպե՞ս կարող էիր ստավկա դնել երեխեքի վրա, տեսե՞լ ես Դոկը ինչեր է հրապարակել», Մարտինն ասաց, «հանգստացի՛, արի խոսենք, էդպես չի եղել, ասեցի, չեմ ուզում լսել»։ Ասաց, որ նստեմ մեքենա, հրաժարվեցի, թևիցս կոպիտ բռնեց ասաց «նստի՛», այդպես ես էլ նստեցի։ Կարող էի չնստել։ Սկզբից ասացի, չեմ ուզում նստել, բայց նստեցի։ Կարող էի չնստել, պայուսակումս էլեկտրաշոկ ունեմ կբացեի, կվախեցնեի չէի նստի։ Դե նստել եմ, որ չգոռա բակում ու երբ ձեռքիցս բռնեց նստեցի։ Մեքենան մոտ էր շատ այդ պահին մեզ, ձեռքիցս բռնելուց ասաց «նստի՛» միանգամից մեքենան եմ նստել, քանի որ մոտ էր։ Մեքենան չշարժվեց, մենք ունեցանք վեճ, խփեց մի քանի հատ, կոկորդիցս էլ բռնեց, ես դուռը բացեցի իջա, մեքենան այդ ժամանակ չէր շարժվում, շարժվել է այն ժամանակ, երբ ես փախել եմ, ասաց, «Ո՞ւր ես գնում, կանգնի՛ խոսենք», բայց ես փախել եմ։ Մեքենայի մեջ չեմ հիշում ինքը ասե՞լ է վարորդին «քշի՛» թե ոչ, դա չեմ հիշում։ Նա ինձ ասում էր հանգստացի, բայց երբ Վարդան Ղուկասյանի անունն էի լսում, բարկանում էի ու մտածում էի, որ Մարտինը ինչ-որ բաներ է իմ մասին հասցնում Ղուկասյանին, քանի որ այդ շրջանում Ղուկասյանը շատ էր խոսում իմ մասին ու գիտեր այնպիսի տեղեկությունները, որոնք հանրայնացնելու ենթակա չէին, և այդ ժամանակ ես պարզեցի, որ նա կապ ունի Ղուկասյան քույրիկների հետ, թե ինչ հանգամանքներով է շփվում չգիտեմ։ Իմ մեքենայի մեջ գտնվելու ժամանակ վարորդի հետ չի խոսել, միայն հեռախոսն էր իմ տվել վարորդին, քանի որ ես, երբ տաքսիից իջա, խոսում էի հեռախոսով Մերիի հետ, և երբ մենք նստեցինք մեքենա Մարտինը ձեռքիցս վերգրեց հեռախոսը և տվեց Արմանին, ասելով, որ պահի հեռախոսս, մինչև որ ինձ բացատրեր, որ դա այդպես չէ։ Նախաքննության ընթացքում հնարավոր է, որ ադեկվատ չեմ եղել և որոշ բաներ ավել եմ ասել։ Ադեկվատ լինել կամ չլինելու մասով նշեմ, որ այդ օրերին այնքան ծանրաբեռնված էր համացանցը իմ մասին լուրերով, որ ազդել էր վրաս։ Այն մասով, թե կարո՞ղ էի արդյո՞ք դեպքի նկարագիրը այլ ձևով տաի, կասեմ, որ չեմ հորինել այն ժամանակ և ասել եմ այն ինչը եղել է ու ցանկանում եմ ասել, որ նա ինձ չի առևանգել։ Այստեղ էլ եմ ճիշտ ասել, նախաքննության ժամանակ էլ»։
Հաշվի առնելով, որ տուժողի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ Դատարանը որոշեց թույլատրել հրապարակել տուժողի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ ժամը 17։30-ին, գնացել է մատնահարդարման՝ Հանրապետության հրապարակի մոտ, որից հետո ժամը 19։40-ին տաքսի է պատվիրել և ուղևորվել է դեպի իր բնակարան՝ Ղափանցյան 51/3 շենք։ Երբ հասել է շենքի մոտ, մոտավոր 20։00-ի սահմաններում, իջել է տաքսուց, տաքսին գնացել է, ցանկացել է ոտքով գնալ դեպի տուն։ Տեսել է, որ բակում կայանված է սև գույնի Տոյոտա քեմրի մակնիշի ավտոմեքենա, որի համարանիշները հավանաբար 01 111 էր։ Տվյալ մեքենայի հետևի դռնից իջել է Մարտին Ամիրխանյանը, ով իրեն նախկինում զանգահարել է և հանդիպել են Վարան Ղուկասյանի վերաբերյալ եթերների հետ կապված։ Հայտնել է, որ Մարտինը հետևից մոտեցել է իրեն, ձեռքով բռնել է մազերից, գցել է գետնին և քաշելով տարել է դեպի Տոյոտա քեմրին, ինքը գտնվել է մեքենայից մոտավորապես 5-6 մետր հեռավորության վրա, հեռախոսով խոսելիս է եղել ընկերուհու՝ Մերիի հետ։ Այդ ընթացքում Մարտինը մինչև մեքենան հասնելը Մարտինը ոտքով 2 հարված է հասցրել իր կողային հատվածներին, դրանից հետո գցել է մեքենայի ետևի նստարանին, փակել է մեքենայի դուռը և վարորդին, որի անունը Արման էր՝ ում նախկինում տեսել է Մարտինի հետ, ասել է որ շենքի մոտից քշի ուրիշ տեղ։ Մեքենան սկսել է շարժվել։ Այդ ընթացքում Մարտինը սկսել է ձեռքով հարվածել իր մարմնի տարբեր հատվածներին, մասնավորապես՝ գլխին և մեջքին, նստել է իր ոտքերի վրա և ձեռքերով բռնել է իր պարանոցից և սկսել է խեղդել, հասցրել է բազմաթիվ սեռական բնույթի հայհոյանքեր և ասել է, որ դու իմ ձեռով էս գնալու։ Ինքը փորձել է ազատվել, ոտքերը ազատել է և սկսել է խփել Արմանին, ով եղել է ղեկին։ Մեքենան մոտավորապես 50-60 մետր գնալուց հետո կանգնել է, Մարտինը Արմանին ասել է ինչու ես կանգնում քշիր, ինքը այդ ընթացքում դուրս է եկել մեքենայից, դուռը բացել է և իրեն գցել մեքենայից, Մարտինը կրկին իրեն բռնել է, բռնել է պարանոցի հատվածից, գլուխը խփել է մեքենայի դռան մոտի տանիքի հատվածին և ասել է նստի մեքենան և ձայնտ կտրի։ Մարտինը մեքենայի մեջ նստած իրեն քարշ է տվել փողոցով, մեքենան շարժվելիս։ Ինքը կարողացել է փախչել և մտել է հարևան աղջկա տուն, որը սեփական տուն է։ Դրանից հետո ահազանգել է 102 սկզբում խոսացել է ինքը, այնուհետև լաց լինելու պատճառով խոսացել է հարևան աղջիկը։ Հայտնել է, որ ամբողջ կատարվածը եղել է դոգ կոչվող Վարդան Ղուկասյանի և նրա քույրերի հետ կապված հրապարակումներ կատարելու համար, իսկ Մարտին Ամիրխանյանը վերջինների մտերիմն է և վրեժխնդիր է եղել։/Վ.Թ. 14-17, 180-182/
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո և տուժողին սուտ մատնության և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին վերստին նախազգուշացնելուց հետո վերջիս հայտնեց, որ «Այն հարցին, թե ցուցմունքներից ո՞րն է ճիշտ նախաքննական, թե՞ նիստերի դահլիճում տվածս ցուցմունքը, ցանկանում եմ նշել, որ ճիշտը նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքս է, պարզապես չեմ ցանկանում, որ ինձ մեղավոր համարեն, քանի որ նրա ծնողը այս պահին վատ վիճակում է և չեմ ցանկանում մեղքի զգացումով ապրել։ Իրականում ինչ եղել է, ես ասել եմ և ոստիկանությունում և քննչականում։ Իմ նկատմամբ ճնշում չի եղել, ես պարզապես նրա մորն եմ հանդիպել Երևանում, առաջին նիստից հետ, մայրը ինձ ոչինչ չի ասել, ոչ ցուցմունք փոխելու, ոչ էլ այլ հարցի մասով, պարզապես ներողություն է խնդրել ինձանից Մարտինի փոխարեն։ Հետագայում ես մոր բժշկական թղթերը նայեցի և հասկացա, որ վիճակը շատ ծանր է։ Ես ընդունում եմ, որ սխալ եմ ասել ու նա սխալ է արել, բայց նորից եմ կրկնում մեղքի զգացումով չեմ ցանկանում հետագայում ապրել։ Ինչ ասել եմ նախաքննության ժամանակ այդպես է եղել, ինձ քաշել է, գցել է գետնին և այլն, պարզապես ես նրան ներել եմ ու չեմ ցանկանում, որ պատասխանատվության ենթարկվի, այդ իսկ պատճառով ես դատարանում այլ ցուցմունք տվեցի։ Մեքենայում գտված ժամանակ դուռը «սեկրետով» փակ է եղել, բայց երբ մեքենան փոսն ընկավ, Արմանի մեքենան հեշտ է սեկրետից բացվում, կնոպկա կա սեխմել եմ բացվել է, հետևի դռան վրա էր այդ կնոպկան, սեխմել եմ բացել եմ, բացի դա, երբ ինքը ոտքերիս վրա նստած ինձ խեղդում էր, ես անընդհատ ցանկանում էի բացել այդ դուռը։ Երբ ցանկանում էի բացել դուռը Մարտինը չէր խանգարում ու չէր էլ նայում, ինքը վստահ էր, որ ես դուրս չեմ գա, քանի որ ոտքերիս վրա նստած էր։ Երբ մեքենան փոսն ընկավ նա շարժվեց ու Արմանին ասաց չես կարողանում նորմալ քշել, որքան հիշում եմ այդ «Լադոկներից» Մարտինի գլուխը հարվածեց մեքենային ու այդտեղից ես կարողացա փախնել։ Այն հարցին, թե ինչու չեմ նշել, որ իմ նկատմամբ առևանգում է եղել, կպատասխանեմ, որ ի վիճակի չեմ եղել, զանգահարել եմ միանգամից, ասել եմ շուտ հասնեն ու ներկայացել եմ ով եմ, ու ըստ էության, ասել եմ որ ծեծում են, չեմ ասել ինձ առևանգում էին, նկարագրել եմ այն ինչ եղել է։ Չգիտեմ ինչի էին տարածքից հեռացնում ինձ մեքենայով, տեղյակ չեմ։ Չեմ կարող ասել իրենց հաջողվեց անել այն ինչ ցանկանում էին, քանի որ չգիտեմ ինչ էին ուզում անել, չգիտեմ ինչի էին տանում։ Մեքենայում լինելու ժամանակ հանգիստ է սկզբից գնացել մեքենան, մի անգամ Արմանը «գազ» է տվել, հենց այն ժամանակ, երբ խաչմերուկից դուրս եկանք թեքվեց դեպի աջ, Մարտինն ասաց Արմանին, որ «գազ» տա և քշի։ Դեպքի վայրից ինչքան է հեռացել չեմ կարող ասել, հասել ենք մեր խանութի մոտ ես կարողացել եմ փախնել։ Երբ ինձ մեքենայից գցել եմ չեմ տեսել մեքենան ընթացքի մեջ է եղել, թե ոչ, քանի որ ես եղել եմ ուշաթափ վիճակում։ Իմ ինստագրամյան էջում սթորի հավելվածով հրապարակված նկարների մասով, որ նշեցի արդեն, որտեղ կար նաև գրառում «սթորի ժեխերի մասին», կասեմ, որ այո՛ Մարտին Ամիրխանյանը այդ սթորիում եղած իր նկարի համար էր եկել։ Ես «ժեխ» իրեն նկատի չունեի ու դա նա էլ գիտեր ու գիտեր նաև, թե իմ կռիվը ում հետ է»։
Դատարանը գնահատելով տուժողի ցուցմունքի արժանահավատությունը արձանագրում է, նախ այն, որ վերջինս դեպքից հետո ՀՀ ոստիկանության համապատասխան բաժնում տվել է հաղորդում, որի բովանդակությունը պարունակում է տվյալներ առ այն, որ Մարտին Ամիրխանյանը իր նկատմամբ բռնություն է գործադրել և նստեցրել մեքենա՝ որտեղ ևս շարունակել է բռնության գործադրումը:Ներկայացված հաղորդմամբ տուժողը մեքենայով իրեն տեղափոխելու վերաբերյալ որևէ տվյալ չի հայտնել:
Դատաքննության ընթացքում տուժողը հայտնել է իր տված հաղորդմանը գրեթե համահունչ ցուցմունք, սակայն դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների էական հակասության հիմքով նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց և վերստին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված քրեական պատասխանատվության վերաբեր նախազգուշացվելուց հետո տուժողը պնդեց նախաքննական ցուցմունքները:
Տուժողը իր ցուցմունքների հակասությունը պայմանավորեց մեղադրյալին ներելով և չցանկանալով, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության:Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի ցուցմունքները աչքի չեն ընկնում բարձր արժանահավատությամբ, քանի որ վերջինս օբյեկտիվ իրականության վերաբերյալ իր ցուցմունքների փոփոխությունը պայմանավորում է միջանձնային որոշակի հարաբերություններով, անձի նկատմամբ այդ պահին ունեցած վերաբերմունքով և փաստացի կրկին փոփոխման է ենթարկում իր ցուցմունքը այն բանից հետո, երբ գիտակցել է իր արարքի հիման վրա իր համար որոշակի բացասական հետևանքների վրա հասնելու հնարավորությունը:Տվյալ պարագայում Դատարանը միայն տուժողի ցուցմունքը՝ թեկուզ նախաքննական, չի կարող գնահատել բարձր արժանահավատության տեսանկյունից, ուստի հայտնած տեղեկությունների արժանահավատությունը պետք է գնահատվի մյուս ապացույցների համատեքստում:
Դատարանը վերստին արձանագրում է, որ դատաքննության ընթացքում տուժողի տված ցուցմունքները մեծամասամբ համընկնում են նրա տված հաղորդմամբ հայտնած տեղեկությունների հետ, իսկ հետագա նախաքննական ցուցմունքները արդեն իսկ պարունակել են տեղեկություններ, որոնց վերաբերյալ վերջինս հաղորդմամբ չի ներկայացրել, ինչը ևս գնահատելի տվյալ է:
Բացի այդ տեսագրության ուսումնասիրությամբ արձանագրվում է, որ 20:28:24-ին քննարկվող մեքենան բավականին արագ տեսագրության ներքևից երևում է դեպի վերև ընթանալիս և այդ ժամանակ է մեղադրյալը իջնում մեքենայի հետևի աջ դռնից, ձախ դուռը գտնվում է փակ վիճակում, բացի այդ եթե տուժողը մինչ այդ դուրս եկացած լիներ մեքենայից, քանի որ ըստ նրա ցուցմունքի մեքենան գտնվել է ընթացի մեջ և նույնիս փոս է ընկել, ողջամտորեն մեքենայի նույն արագությամբ երթևեկելու պայմաններում վերջինս կունենար շարժվող մեքենայից դուրս գալու արդյունքում ստացվող մարմնական վնասվածքներ, քանի որ հանրաճանաչ փաստ է, որ շարժվող և նման տեսագրության գնահատմամբ բավականին արագություն ունեցող մեքենայից ընթացի ժամանակ դուրս գալը կհանգեցներ որոշակի հետևանքների և վնասվածքների, սակայն այդպիսիք ստացած լինելու վերաբերյալ տեղեկություններ բացակայում են և ընդհակառակը տուժողի մոտ հայտնաբերվել են վնասվածքներ, որոնք կարող են առաջանալ հարվածներ հասցնելու, գետնին գցելու հետևանքով:
Բացի այդ տուժողը հայտնում է, որ մեքենայից իրեն դուրս գծելուց հետո եղել է ուշագնաց վիճակում այնինչ նման հանգամանքն ուղղակիորեն հերքվել է մյուս ապացույցներով և մասնավորապես վկաների ցուցմունքներով՝ ովքեր նկարագրել են նրա ակտիվ գործողությունները:
Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով չեն ներկայացվել վերաբերելի ապացույցներ, որոնց գնահատմամբ հնարավոր կլիներ եզրահանգել, որ քննարկվող դեպքը՝ մեքենայի մեջ տուժողին նստեցնելը, տեղի է ունեցել տեսագրության մեջ արձանագրված 20:28:24-ից առաջ, քանի որ ներկայացված և հետազոտված բոլոր ապացույցների պարագայում տեղեկությունները ներկայացվում են հենց տեսագրության մեջ արձանագրված հանգամանքների վկայակոչմամբ, իսկ դրանից առաջ տեղի ունեցածի հետ կապված գնահատելի և դետալային որևէ փաստական տվյալ չի ներկայացվել:
Վկա Գևորգ Մովսիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Հստակ օրը և ժամը չեմ հիշում, հասա այն ժամին, երբ մի աղջիկ մի մեքենայի մոտից վազելով իջավ իմ մեքենայի մոտ պտտվեց և իջավ ներքև, ոչ մի բան չեմ լսել, իր իջնելուց հետո մութ էր հետո ոչինչ չեմ տեսել։ Այդ աղջկա հագուստն էր գցած, հաճախորդս ասաց վերցնեմ կախեմ «ստոլբի» վրա, ասացի այո, կախիր։ Իմ մեքենան «Նիսան» է, ցուրտ եղանակ էր, դուրսը լույս կար, օրվա մութ ժամ էր, փողոցը որտեղ էր չեմ հիշում, քանի որ օրվա մեջ շատ է լինում նման դեպքեր։ Իմ մեքենայի դիմացի մասից այդ աղջիկը եկավ, ես այն պահին եմ հասել, երբ նա արդեն փողոցում էր, այլ մեքենա չկար, իմ դիմաց միայն այդ մեքենան էր, հստակ ինչ մեքենա էր չեմ հիշում, այն թե այդ մեքենան ինչ առնչություն ուներ դեպքի հետ չեմ կարող ասել։ Աղջիկը ինչ էր ասում չեմ կարող ասել, քանի որ ես չեմ լսել, աղջիկը, որ եկավ ներքև Մարտինը իր հետևից դանդաղ քայլելով գնում էր։ Չեմ լսել, որ այդ աղջիկը օգնություն խնդրեր մեզնից։ Այն հագուստը, թե ինչպես էր հայտնվել գետնին չեմ կարող ասել, հաճախորդը ասաց, որ հագուստ կար։ Ով, որ ուղղությամբ գնաց չեմ կարող ասել, քանի որ մութ էր արդեն։ Իմ մեքենայից տվյալ մեքենան 10-15 մետր է հեռու եղել, աջ դուռն էր բաց մեքենայի, իմ և իմ ուղևորի տեսադաշտը նույնը չի եղել, քանի որ նա ավելի կարող էր տեսնել։ Ես չեմ տեսել մի իրավիճակ, որ այդ աղջկան իր կամքից անկախ ցանկանա նստեցնի մեքենան, ես տեսել եմ այդ աղջկան միայն։ Իմ ուղևորին չեմ հիշում, որտեղ եմ իջեցրել, մեքենայից իջավ իմ ուղևորը հագուստը «ստոլբային» կախեց նստեց շարունակեցինք ճանապարհը։ Մարտինին չեմ ճանաչում, ուղակի որ կանչել են ասել են Մարտին ես արդեն իմացել եմ, որ Մարտին է։ Իմ ուղևորն էլ ոչ ոքի չէր ճանաչում, ես էլ նրան չեմ ճանաչել և չեմ ճանաչում։ Խոսակցության ձայներ ես չեմ լսել։ Ինձ մոտ տպավորություն էր, որ ամուսիններ էին, խոսում էին, ամուսինը աղջկա հետևից գնաց։ Վնասվածքներ չեմ հիշում, վազելով եկավ մեքենայի մոտ ուղակի։ Նախաքննության ընթացքում ինչ ասել եմ ճիշտ եմ ասել, ինձ ոչ ոք չի ճնշել։ Այն թե աղջիկը, որ գնաց իր հետևից մեկը գնաց թե ոչ, կասեմ, որ չեմ հիշում»։
Հաշվի առնելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ Դատարանը որոշեց թույլատրել հրապարակել վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, երեկոյան ժամ էր, ուղևորափոխադրումներ էր իրականացնում իր «Նիսսան Տիանա» մակնիշի սպիտակ գույնի 37 EM 678 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, պատվեր է ստացել, սակայն ներկայումս հստակ փողոցը չի հիշում, վերցրել է ուղևորին՝ ով եղել է 40 տարեկանին մոտ մի տղամարդ, նստել է դիմացի նստատեղին և ուղևորվել են, մոտ 2 րոպե անց, երբ իջնում էր մեքենայով փողոցով, նկատել է, որ դիմացը՝ փողոցի ճանապարհի երթևեկելի հատվածում, կանգնած է «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի սև գույնի ավտոմեքենա, որի հաշվառման համարանիշները չի ֆիքսել, միայն հիշում է, որ հին մոդելի էր։ Նշված ավտոմեքենայի հետևի աջ ուղևորի դուռը եղել է բաց վիճակում, իսկ դռան կողքը կանգնած են եղել մի տղամարդ և աղջիկ՝ նրանց արտաքինը չի ֆիքսել, տեսնելու դեպքում չի կարող ճանաչել, որովհետև հեռավորության վրա են եղել և գոռգոռոցներ էին գալիս այդ կողմից, սակայն բառերը չի տարբերակել, քանի որ պատուհանները փակ վիճակում են եղել։ Հստակ գործողությունները նրանց միջև չի տեսել, իր հասնելու պահին այդ աղջիկը անմիջապես վազելով մոտեցել է իր ավտոմեքենայի կողքի ուղևորի հատված, կամ դիմացի կամ հետևի դռան բռնակն էր քաշում՝ ցանկանալով ներս մտնել, բայց ավտոմեքենայի դռները փակված են եղել, բացի այդ գոռում էր․ «Օգնեցեք, օգնեցեք» ինքն էլ չէր ցանկանում միջամտել դրան, դրա համար չի բացել փականները, այդ ընթացքում տղամարդը անցել է իր դռան կողքով դեպի իր ավտոմեքենայի հետնամասը։ Դա տեսնելով այդ աղջիկը վազել է հակառակ ուղղությամբ՝ դեպի Քեմրին, որից հետո վազելով հասել է ներքևի խաչմերուկ, իսկ այդ ավտոմեքենան քշել է այդ աղջկա հետևից, աղջկա թեքվելու պահը չի նկատել, սակայն ավտոմեքենան նկատել է, որ թեքվում է աջ, ենթադրում է, որ այդ ուղությամբ էլ երկուսն էլ գնացել են։ Այնուհետև, տեսել են գետնին ընկած այդ աղջկա ժիլետը, ուղևորի խնդրանքով այն գետնից վերցրել են և դրել կողքի երկաթյա սյունի վրա և շարունակել են ճանապարհը։ Նշել է նաև, որ ավտոմեքենայի վարորդին չի տեսել ընդհանրապես, նա մեքենայից դուրս չի եկել, իսկ հեռանալուց չի հիշում այդ տղամարդը ավտոմեքենան նստել նոր է հեռացել, թե ոտքով։/Վ.Թ. 86-89/
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան հայտնեց, որ «Ձայներ լսելու հետ կապված հիմա չեմ հիշում, սակայն եթե նախաքննության ընթացքում ասել եմ, այդ պարագայում եղել է նման բան։ Իմ ուղևորը ընթացքում իջել է, թե ոչ, կասեմ, որ այդ հագուստի համար իջավ, նրա պատուհան բացելը չեմ հիշում։ Ես ուղիղ եմ գնացել։ Իմ դիմացի մեքենան հստակ չեմ հիշում կարծում եմ աջ է գնացել, քանի որ շատ մութ էր փողոցը չեմ նկատել»։
Դատարանն արձանագրում է, որ վկայի ցուցմունքը փաստացի չի պարունակում տեղեկություններ տուժողին առևանգելու՝ նրան իր կամքին հակառակ, բռնություն գործադրելով մեքենա նստեցնելու և այլ վայր տեղափոխելու վերաբերյալ, ցուցմունքի գնահատման արդյունքում կարելի է եզրահանգել, որ վերջինս ներկայացրել է տեղեկություն, որը վերաբերում էր մեղադրյալի կողմից տուժողի նկատմամբ բռնություն գործադրելուն, սակայն մեքենա նստեցնելու և այլ վայր տեղափոխելու վերաբերյալ վկան տեղեկություն չի ներկայացրել:Դեռ ավելին համադրելով վկայի ցուցմունքը հետազոտված տեսագրության հետ արձանագրվում է, որ վկայի մեքենան տեսագրության մեջ երևում է ըստ տեսագրության ժամանակի 20:31:10-ին՝ տեսագրության ներքևից վերև ընթանալիս, իսկ այն մեքենան, որից մեղադրյալը իջել է՝ սև «Տոյոտա Քեմրի» ավտոմեքենան, ըստ տեսագրության ժամանակի 20:28:24 վարկյանին երևում է, որի հետևի աջ դռնից իջնում է մեղադրյալը՝ աջ դուռը բաց թողնելով՝ արագ քայլվածքով գնում մեքենայի ընթացքի հակառակ ուղղությամբ: Աջ հետևի աջ դուռը բաց վիճակով էլ մեքենան հետընթաց է կատարում:Նշված «Տոյոտա Քեմրի» ավտոմեքենան տեսագրության մեջ երևում է կրկին, սակայն դռները փակ, երբ շրջադարձ է փորձում կատարել և տուժողը վազում է մեքենայի հետևի մասը շրջանցելով՝ տեսագրության երևացող տեղանքով դեպի վեր, իսկ Մարտին Ամիրխանյանը դանդաղ քայլվածքով գալիս ու նստում է մեքենան և մեքենան հեռանում է տեսագրության երևացող տեղանքով դեպի վեր՝ ժամը 20:30:33 վայրկյանին:
Նման պայմաններում արձանագրվում է, որ վկայի ներկայացրածի և տեսագրության մեջ երևացող հանգամանքների համադրությունը ստեղծում են պատկեր, որ այդ ժամանակահատվածում տուժողը և մեղադրյալը վիճաբանել են, սակայն տուժողը ընթացի մեջ գտնվող մեքենայից չի ընկել և մեղադրյալն էլ նրան չի փորձել մտցնել մեքենայի մեջ:
Վկա Մերի Գրիգորյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Անիտա Հարությունյանի ճանաչում եմ ֆեյսբուք հարթակից, քաղաքապետարանում էի աշխատում, զանգահարում էր որոշակի հարցերով։ Մի օր զանգահարեց ասաց, որ փաստաբան էր փնտրում, խնդիրներ ունի հետո հեռախոսազանգը ընդհատվեց, որից հետո ես կանչվել եմ քննչական մարմին, ցուցմունք եմ տվել ասել եմ այն ինչ հիմա եմ ասում։ Լսել էի գիտեի, որ Մարտին Ամիրխանյանն է մեղադրվող կողմը։ Ես շատ բաներ չգիտեմ, ասել է Անիտա Հարությունյանը նաև ներկայացնում էր կայքերով։ Այն, թե որքան է տևել իր և իմ միջև հեռախոսազանգը կասեմ, որ երևի թե 5 րոպեից ոչ ավել։ Խոսում էինք կարծես թե մեքենա նստելուց կամ իջնելուց հետո կապը ընդհատվել է։ Որևէ ձայն չեմ լսել հստակ, Անիտան բարձր գոռաց հետո կապը ընդհատվեց։ Ես Անիտայի և Մարտինի հետ չեմ շփվել երբևէ։ Ինձ ինչ հայտնի եղել նախաքննության ժամանակ դա եմ ասել։ Անիտա Հարոթյունյանին առերես մեկ անգամ եմ տեսել, քաղաքապետարան էր եկել միջանցքում եմ հանդիպել բարևել եմ անցել։ Մեր շփումը հաճախակի չի եղել, իր ՀԿ-ի հետ կապված էր մեկ-մեկ զանգում։ Մի անգամ զանգել է փաստաբանական հարցով ասացի, որ ես ծանոթ չունեմ։ Այն թե երբ կապը մեր ընդհատվեց կասեմ, որ որքանով հիշում եմ տաքսիից իջնելուց հետո էր։ Հակառակ կողմից ձայներ ես չեմ հիշում, կապը միանգամից անջատվել է, առտառոց ձայներ մինչ կապը անջատվելը չեմ լսել։ Ինձ ոստիկանությունից զանգում էին անընդհատ, որ գնամ ու գործով վկա եմ, եթե Անիտայի ասելով լիներ չէի գնա։ Քննիչի մոտ ասել եմ, որ չեմ ճանաչում թե տուժողին թե Անիտային։ Այդ դեպքից հետո Անիտան ինձ զանգեց մեկ անգամ, հարցրի ճանաչում է մյուս կողմին, ինձ ասաց, որ չի ճանաչում Մարտինին։ Ես տեղյակ չեմ իրադարձություններից ինձ չի էլ հետաքրքրել, չեմ հարցրել։ Այն թե երբ կապը ընդհատվեց մենք ինչի մասին, որ խոսում էինք ավարտվել էր, թե ոչ, կասեմ, Անիտան ինձ զանգահարել էր մեսենջերով ու մեր կապը ընդհատվել է, խոսակցությունը չի վերջացել։ Այն թե այն ժամանակ էի դեպքը լավ հիշում թե հիմա, կասեմ, որ կարծում եմ այն ժամանակ»։
Հաշվի առնելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ Դատարանը որոշեց թույլատրել հրապարակել վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի՝ Դեպքի օրը խոսացել է Անիտայի հետ, զանգը եղել է «Մեսսենջեր» հավելվածի միջոցով, Անիտան իրեն զանգահարել է լրիվ այլ հարցով, վերջինս չի հանդիսանում իր ընկերուհին, ուղղակի ծանոթ է ինչ-որ հարցով զանգել էր։ Զանգի ընթացքում հիշում է, որ Անիտան ասել է․ «Հասնում եմ բակ, տաքսիով եմ» տաքսիից իջնելուց հետո ինքը լսել է հեռախոսի մեջ տղամարդու ձայն, ով բավականին ագրեսիվ ձայնով ասել է «աղջի արի ստեղ հլը», որից հետո լսվել է Անիտայի ձայնը, ով ասել է․ «Մրդո մի քաշի», իր կարծիքով անունը հատուկ շեշտել է, որպեսզի ինքը լսի այն և իմանա, ով է այդ տղամարդը, որից հետո որոշ ժամանակ լսվել են բղավոցներ, որոնք տարբերակելի չեն եղել, այնուհետև մյուս կողմից անջատել են զանգը։ Դեպքի վերաբերյալ այդքանն է իրեն հայտնի, դրանից հետո չի խոսացել Անիտայի հետ, վերջինս եթերով էր ներկայացրել տեղի ունեցածի մանրամասները, անձամբ չի իմացել իրենից։ Հայտնել է նաև, որ այն տղամարդուն, ում հետ եղել է վիճաբանությունը ևս չի ճանաչում։/Վ.Թ. 224-227/
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան հայտնեց, որ «Եթե նա արել է հրապարակումներ ես ենթադրել եմ, որ նրանք ունեցել են կոնֆլիկտ։ Այն որ նախաքննության ընթացքում նշել եմ «Մռդո թող», կարող է լիներ, որ ինձ ուղղորդեին, կասեմ, որ ոչ, ինչ կար ես քննիչին ասել եմ»։
Վկայի ցուցմունքի գնահատման արդյունքում կարելի է եզրահանգել, որ քննարկվող ժամանակահատվածում տուժողը հեռախոսազրույց ունենալու ընթացքում հանդիպել է անձին ում դիմել է Մռդո և վերջիններս վիճաբանել են:Դատարանի արձանագրում է, որ մինչդատական մարմինը թեպետ չի ստուգել հեռախոսազանգի արձանագրումը և դրա ժամանակահատվածը, այնուամենայնիվ նշված ապացույցի և սույն քրեական գործի քննության արդյունքում հետազոտված ապացույցների համադրության արդյունքում կարելի է փաստել, որ վկայի հայտնած տեղեկությունը սույն քրեական գործի քննության առարկա հանդիսացող դեպքն է, միևնույն ժամանակ հետազոտված ապացույցը ևս չի պարունակում հստակ տեղեկություն տուժողին առևանգելու վերաբերյալ, քանի որ հանդիպումից հետո ներկայացվում է շատ կարճ ժամանակահատվածի վերաբերյալ տեղեկություններ, որի համադրումը կարող է գնահատվել որպես վիճաբանության վերաբերյալ տեղեկություն, սակայն մեքենա նստեցնելու կամ նրա կամքին հակառակ այլ վայր տեղափոխելու վերաբերյալ որևէ տեղեկություն առկա չէ:
Վկա Գառնիկ Պողոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Զոռով նստացնել չի եղել, ինչը որ ես եմ տեսել, պարզ մեղադրյալին չեմ հիշում, սակայն տուժողին ճանաչում եմ, մեր թաղամասից է, նրան գիտեմ։ Աղջիկը գոռում էր, մեղադրյալը ասում էր սուս մնա ես բան եմ ասել, աղջիկը հարվածեց մեղադրյալն էլ ձեռքից բռնեց տարավ մեքենայի մոտ։ Աղջկան գիտեմ, քանի որ միշտ նման դեպքերի հետ է կապ ունենում։ Մեքենան կանգնած է եղել, մուգ գույնի մեքենա էր, կանգնած էր փողոցում, մի հոգի է եղել մեքենայի մոտ, ով դրսում էր, մութ էր չեմ կարող ասել ով էր։ Աղջկան ես տեսել եմ, շորն էլ ցեխոտ ես եմ վերցրել, կախել գազի շոչիկից։ Մեղադրյալին չեմ տեսել մութ էր, իրա նման մեկն էր նստեց հետո մեքենան գնաց։ Այն թե ինչու ասացի, որ զոռով չի նստացրել, դա ասում եմ նրանից հետո, երբ Դատավորն ասաց, որ ենթադրաբար նման արարք է կատարվել, ես էլ ասում եմ, որ նման բան չեմ տեսել։ Մեղադրյալին մեկ անգամ քննչականում եմ տեսել, այն թե ինչպես է ավարտվել այդ դեպքը չեմ կարող ասել, քանի որ ես գնացել եմ, աղջիկը փախավ, դա եմ տեսել, մեքենան էլ գնաց, այդ մարդը նստեց ու գնաց մեքենան, աղջկա հակառակ ուղղությամբ։ Այդ մարդը մեքենայի դիմացը նստեց, բայց ոչ վարորդի տեղում։ Հստակ չեմ հիշում քննիչի մոտ քանի անգամ եմ եղել։ Քննչականում ինձ մինչ հարցաքննությունը հարցրել են ես մեղադրյալին ճանաչում եմ թե ոչ, նշեց, որ այդ մարդը Արտաշատից է, ասացի, որ չեմ ճանաչում, նշել եմ, որ հնարավոր է տեսնեմ ճանաչեմ, սակայն չեմ ճանաչում, Արտաշատում նրան երբևէ չեմ տեսել։ Անիտային 1 տարուց ավել կլինի որ ճանաչում եմ, շատ է եղել դեպեր, որ եկել են նրա հետ զրուցելու, քանի որ մարդկանց մասին վատ բաներ է խոսել համացանցով։ Երբ Մարտին Ամիրխանյանը եկավ նստեց մեքենան այլ ուղղությամբ են գնացել, չեն գնացել այն ուղղությամբ որով աղջիկն է գնացել։ Ես այդ օրը պարզապես զբոսնելու նպատակով էի դրսում։ Իմ տպավորությամբ իրենք բարձրաձայն զրուցում էին, մի հարցի շուրջ տարաձայնություն ունեին։ Աղջիկը երբ ուզեցավ գնաց, տղան նրա հետևից չգնաց։ Պայուսակ չեմ նկատել աղջկա, ծեծված չեմ տեսել, միայն իր շորն եմ գետնին տեսել, այն թե ինչպես է հայտնվել գետնին չեմ կարող ասել, նա առանց այդ շորի էր, հետո այդտեղի մարդիկ ասացին, որ այդ աղջկա շորն էր։ Աղջիկը գնալիս մի քիչ արագ քայլելով էր գնում։ Դեպքի վայրում մարդ չկար ինձ ծանոթ, որ դեպքը քննարկեի նրա հետ»։
Հաշվի առնելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ Դատարանը որոշեց թույլատրել հրապարակել վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները համաձայն որոնց՝
Դատարանն արձանագրում է, որ վկան 18.09.2024 թվականին տվել է իրարից կարճ ժամանակային խզմամբ երեք ցուցմունք:
Գառնիկ Պողոսյանը հայտարարեց, որ ներկայումս պատրաստ չէ ցուցմունք տալ իր ահազանգի կապակցությամբ, դա կապված չէ որևէ օբյեկտիվ պատճառների հետ, հոգեպես պետք է տրամադրվի ցուցմունք տալուն, այլ պատճառներ չկան, ուղղակի իրեն անհրաժեշտ է ժամանակ՝ հոգեպես նախապատրաստվելու ցուցմունք տալուն, չի հրաժարվում ցուցմունք տալուց, խնդրում իրեն տրամադրել ժամանակ՝ մինչև 20։00-ն նախապատրաստվելու համար, այդ ժամին կներկայանա և ցուցմունք կտա։/Վ.Թ. 46-48/
Գառնիկ Պողոսյանը հայտնեց, որ դեպքը պարզ չի հիշում, հիշում է, որ 2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ ժամը 20։20-ի սահմաններում, դուրս է եկել տնից, տաքսի մեքենայով իջնում էր «Դավիթ Մարկետ», որը գտնվում էր Ղափանցյան 8ա հասցեում, ավտոմեքենայով էր իջնում, քանի որ վերջերս վիրահատվել է և դժվարությամբ է տեղաշարժվում, տաքսու վերաբերյալ տվյալները իր մոտ առկա չեն, այլ անձ է պատվիրել, չի կարող ասել տվյալները, Ղափանցյան փողոցով իջնելիս ճանապարհի մեջտեղի հատվածում կանգնած է եղել «Տոյոտա» մակնիշի, իր հիշելով Քեմրի սև գույնի մեքենա 01 111, չէին կարող վազանց կատարել, ուստի կանգնել են և ինքը տեսել է, որ նշված մեքենայի հետևի ուղևորի աջ դուռը բաց է, իսկ դրա մոտ կանգնած են մի աղջիկ և տղամարդ, ովքեր գոռգոռում էին միմյանց վրա, այնուհետև չի հիշում արդեն ինչպես են շրջանցել այդ մասը և հայտնվել խանութի մոտ, ներկայումս գտնվում է լարված վիճակում, թեկուզ անցյալում առնչվել է իրավապահ մարմինների հետ, սակայն ամեն դեպքում ներկայումս հոգեպես շատ լարված վիճակում է, միայն այդքանն է հիշում, հետագայում, եթե այլ տվյալներ հիշի պարտադիր կհայտնի դրա մասին վարույթն իրականացնող մարմնին։ Հայտնել է նաև, որ հիշում է, որ հասել է խանութի մոտ զանգահարել է ոստիկանություն՝ ըստ իր հեռախոսի տվյալների ժամը 20։34-ին, այնուհետև հետ բարձրանալուց գետնից գտել է այդ աղջկա կարճաթև ժիլետը, որը կախել է կողքի մետաղյա սյունից։
ՀՀ ոստիկանության ՕԿԿ կատարված ահազանգի համառոտ զեկուցագրի կապակացությամբ վերջինս հայտնեց, որ ներկայումս չի կարող ոչ հստակ ասել որ այդպիսի բան եղել է, ոչ էլ հերքել, քանի որ ինչպես նշեց լարված վիճակում է եղել, ներկայումս հստակ չի հիշում այդ մանրամասները, սակայն զանգահարողը եղել է ինքը, իր հեռախոսահամարն է, չի բացառում, որ հետագայում ձայնագրությունը լսելուց կարողանա որոշակի հանգամանքներ պարզաբանել։
Պատասխանելով այն հարցին, թե արդյոք հիշողության հետ որևէ խնդիր ունի, հայտնել է, որ վիրահատություն է տարել վերջերս երիկամի հատվածում, երկար եղել է անզգայացման տակ, դրանից հետո որոշակի խնդիրների առնչվել է հիշողության հետ կապված։/Վ.Թ. 51-52/
Գառնիկ Պողոսյանը հայտնեց, որ վերհիշել է դեպքի հանգամանքները, ցանկանում է ներկայումս լրացուցիչ ցուցմունք տալ դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ։ Հիշում է, որ երբ ինքը իր տան մոտ կանգնած է եղել և սպասում էր, երբ տեսել է, որ կանգնած է այդ նույն «Տոյոտա Քեմրի» ավտոմեքենան, որի կողքից գոռգոռոցներին էին լսվում, սակայն հեռավորության վրա է եղել բավականին, չի տարբերակել բառերը և գործողությունները, այնուհետև, այդ ավտոմեքենան բավականին սրընթաց անցել է իր դիմացով, որից հետո իր տաքսին է եկել՝ «Յանդեքս»-ի միջոցով կանչված /վարորդի տվյալները՝ Գևորգ Անդրանիկի Մովսիսյան, սպիտակ Նիսսան Տիանա մակնիշի 37 EM 678 h/h-ի/, դրանից հետո փոքր-ինչ իջել են փողոցով, երբ նույն Քեմրին արդեն կանգնած է եղել ճանապարհի երթևեկելի հատվածի մեջտեղում՝ անհնարին դարձնելով վազանցը։ Սկզբից, երբ ինքը տեսել է այդ աղջկան, ում ինքը տեսել է նախկինում, ճանաչում է որպես իրենց հարևաններից մեկին, անձամբ ծանոթ չէ, այդ աղջիկը եղել է կիսաընկած վիճակում, ավտոմեքենայի հետևի աջ անվադողի կողքը՝ արդեն թուլացած վիճակում է եղել, որից հետո ընկել է ամբողջությամբ գետնին։ Այդ տղամարդուն ևս ճանաչում է՝ Արտաշատ բնակվելու ժամանակվանից ճանաչում է այդ տղամարդում, ապրում էր Արարատյան փողոց, անունը ուղղակի չի հիշում, բայց ծանոթ է, տեսնելու դեպքում միանշանակ կճանաչի։ Այդ տղամարդը, արդեն գետնին ընկած վիճակում աղջկան 3-4 անգամ ոտքով հարվածներ է հասցրել, դա հստակ, հնարավոր է նաև ավել, այնուհետև այդ աղջկան կողքի հատվածից բռնած քաշելով՝ ցեխերի մեջով քաշում և փորձում էր մտցներ ավտոմեքենայի ներսը, սակայն այդ աղջիկը ձեռքերը դրել էր ավտոմեքենայի դռան վերնամասում և դիմադրում էր ավտոմեքենա մտնելուն, որից հետո այդ տղամարդը երկու անգամ բռունցքով հարվածել է վզի հետևի հատվածին՝ փորձելով մտցնել ներս և այդ պահին սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրա հասցեին», «վերջին արտահայտությունը ասելուն պես կողքերն է նայել և այդ պահին աղջիկը պահը օգտագործելով փախել է և եկել է իրենց ավտոմեքենայի կողմ, որը կանգնած է եղել անմիջապես նրանց ավտոմեքենայի հետնամասում, իսկ դիմացը մեկ այլ մեքենա է եղել կանգնած, այդ աղջիկը վազել է իմ պատուհանի կողքը՝ դիմացի ուղևորի, ցանկանում էր դուռը բացել և օգնության էր կանչում, սակայն դուռը կողպված է եղել և տաքսու վարորդը չէր բացում այն, իսկ տղամարդը եկել է վարորդի կողմով և անցել հետնամաս՝ մտածելով, որ այդ աղջիկը այդ կողմ կփախնի, որպեսզի բռնի, սակայն այդ աղջիկ վազեց Քեմրիի կողքով դեպի ներքև՝ և խաչմերուկից թեքվեց աջ ու դուրս եկավ տեսադաշտից, իսկ այդ տղամարդը փակեց հետևի դուռը, նստեց դիմացի նստատեղին և վարորդին ասեց «Քշի դրա հետևից», որից հետո Քեմրին շարժվեց նույն ուղղությամբ ինչ այդ աղջիկը։ Նշեց, որ վարորդին չի կարող ճանաչել, քանի որ վերջինս ընդհանրապես դուրս չէր գալիս մեքենայից, այնուհետև ինքը տաքսու վարորդին ասել է կանգնեցնի մեքենան, որովհետև չի ցանկանում այլևս նրա հետև երթևեկել, որից հետո ոտքով իջել է խանութ՝ այդ ընթացքում զանգել է ոստիկանություն և հայտնել տեղի ունեցածի մասին, որից հետո ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Նշել է նաև, որ ավտոմեքենայի կողքի հատվածում ընկած էր այդ աղջկա պայուսակը և բջջային հեռախոսը, որը վերջինիս փախուստից հետո այդ տղամարդը վերցրել է գետնից և նստել ավտոմեքենան ու հեռացել։ Նշել է նաև, որ այդ աղջկա դեմքի հատվածում նկատել է քերծվածք՝ երբ վերջինս իր պատուհանի մոտ է եղել։ Այսքանը դեպքի վերաբերյալ, ավելացնելու ոչինչ չունի։/Վ.Թ. 53-56/
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան հայտնեց, որ «Այն, որ նախաքննության ընթացքում ասել եմ տաքսիով եմ եղել, կասեմ, որ ես իջել եմ տանից գնացել եմ զբոսնելու։ Հարվածներ հասցնելու մասով կասեմ, որ ոչ մի նման բան չեմ հիշում, այն, թե հնարավոր է, որ քննիչին խաբած լինեմ, կասեմ, որ հնարավոր չէ։ Այն հանգամանքները, որ նախաքննության ժամանակ ասել եմ, հարվածներ եմ տեսել, կասեմ, որ հիմա ես չեմ հիշում հստակ ոչինչ։ Չեմ հիշում երրորդ անգամ իմ նախաձեռնությամբ եմ գնացել քննիչի մոտ հարցաքննվելու, թե ոչ, սակայն բացառվում է, որ ես զանգեմ իրենց ասեմ որոշակի բաներ եմ հիշել, գամ ասեմ։ Իմ ոստիկանություն զանգելը հստակ ես չեմ հիշում։ Այն հեռախոսահամարը, որը նշվում է ես եմ օգտագործել, ահազանգ կատարողը ես եմ թե ոչ, կասեմ, որ ձայնը իմն է, սակայն ահազանգը ես չեմ հիշում։ Այս պահին հստակ որևէ մանրամասնություններ ես չեմ հիշում։ Այն ինչը որ ես քննիչի մոտ նշել եմ, կասեմ, որ որևէ մեկը ինձ չի ստիպել կամ ասել, որ այդպես ասեմ, չի կարող լինել, որ ես սուտ ցուցմունք տամ, այդ ժամանակ ինչ ասել եմ իմ կամքով եմ ասել, ոչ ոք ինձ չի ստիպել»։
Վկայի ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատելիս Դատարանը արձանագրում է, որ վերջինս նախաքննության ընթացքում հարցաքննվել է երեք անգամ, առաջին անգամ 18.09.2024 թվականին, որի ժամանակ բերելով հոգեպես պատրաստելու վերաբերյալ պատճառաբանություն, ըստ էության, ցուցմունք չի տվել:Հաջորդ ցուցմունքը կրկին տվել է նույն օրը՝ նշված ցուցմունքի բովանդակությունը, ըստ էության, համապատասխանում է դատարանում վերջինիս տված ցուցմունքին՝ նախքան նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումը:Նախաքննական հաջորդ ցուցմունքը վկան տվել է կրկին նույն օրը և տվել է ցուցմունք, որը պարունակում էր տեղեկություններ, որոնք վերջինս չէր հայտնել իր երկրորդ ցուցմունքում, մասնավորապես այն, որ նախքան տաքսի նստելը ինքը տեսել է «Տոյոտա Քեմրի» ավտոմեքենան, որի կողքից գոռգոռոցներին էին լսվում, սակայն հեռավորության վրա է եղել բավականին, չի տարբերակել բառերը և գործողությունները», տեղեկություններ է հայտնել մեղադրյալի կենսագրականի վերաբերյալ, հստակ նկարագրել է մեղադրյալի գործողությունները, թե ինչպես է նա բռնություն գործադրել տուժողի նկատմամբ: Դատարանը գնահատելով վկայի ցուցմունքի արժանահավատությունը արձանագրում է, որ վերջինս բազմիցս շեշտել է հիշողության խնդիրներ ունենալու մասին և դեպքից կարճ ժամանակ անց վերջինս մեկ օրվա ընթացքում տվել է տարբեր բովանդակությամբ ցուցմունքներ:Բացի այդ նշել է, որ «այդ աղջիկը վազեց Քեմրիի կողքով դեպի ներքև՝ և խաչմերուկից թեքվեց աջ ու դուրս եկավ տեսադաշտից, իսկ այդ տղամարդը փակեց հետևի դուռը, նստեց դիմացի նստատեղին և վարորդին ասեց «Քշի դրա հետևից», որից հետո Քեմրին շարժվեց նույն ուղղությամբ ինչ այդ աղջիկը»։Տեսագրության ուսումնասիրությամբ արձանագրվում է, որ քննարկվող մեքենան փորձում է շրջադարձ կատարել, իսկ տուժողը մեքենայի հետնամասով վազելով գնում է դեպի տեսագրության վերևի հատված, մեքենայի դռները փակ են, ինչից հետո մեղադրյալը մոտենում է մեքենային նստում դիմացի աջ նստատեղին և մեքենան շարժվում է:Այս պարագայում նույնիս վկայի ցուցմունքը չի համապատասխանում բարձր ապացուցողական արժեք ունեցող ապացույցով պարզված հանգամանքի հետ:Նման պարագայում Դատարանը գնահատում է, որ վկան ահազանգ է կատարել ՀՀ ոստիկանություն, ահազանգի ժամանակ հայտնել է տեղեկություններ որի բովանդակությունը, ըստ էության, համապատասխանում է իր նախաքննական երկրորդ ցուցմունքին, ահազանգով վերջինս թեպետ նշել է «զոռով նստացնել», սակայն օպերատորի կողմից ընդհատելուց հետո պարզ չէ, թե որտեղ նկատի ունի ահազանգողը կամ նստեցրել է, թե ոչ, բացի այդ ահազանգը չի պարունակում առևանգելու վերաբերյալ հստակ տեղեկություն:Այնինչ արդեն իսկ նախաքննական երրորդ ցուցմունքով վկան հայտնել է բավականին ծավալուն տեղեկություններ ինչպես մեղադրյալի անձի այնպես էլ, նախքան իր կողմից մեքենա նստելը տեղի ունեցած հանգամանքների վերաբերյալ:Բացի այդ վկայի ցուցմունքը հակասության մեջ է գտնվում նաև սույն քրեական գործով հարցաքննված մյուս վկա Գևորգ Մովսիսյանի ցուցմունքի հետ այն առումով, որ վերջիններս երկուսով գտնվել են մեքենայի առջևի նստատեղերին նստած և նրանց տեսադաշտերը չեն կարող լինել այն աստիճանի տարբեր, որ մի վկան ներկայացնի մի տեղեկություն կատարվող գործողությունների վերաբերյալ մյուսը՝ լրիվ այլ:
Դատարանը վկա Գ.Պողոսյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատելով արձանագրում է, որ վերջինս ի սկզբանե հայտնել է հիշողության հետ խնդիրներ ունենալու վերաբերյալ տեղեկություններ, նույն օրը տվել է երեք տարբեր ցուցմունք, որոնցից երկրորդի բովանդակությանը համահունչ ցուցմունք է տվել նաև դատարանում:Թեպետ վկան ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքները, սակայն չհիշելով, թե երկրորդ ցուցմունքը տալուց հետո ինչպես է կրկին հայտնվել քննիչի մոտ հարցաքննությանը, չի հիշել երրորդ ցուցմունքի բովանդակությունը և չի հիշել այն տեղեկությունները, որը նշված է:Նման պարագայում Դատարանը չի կարող վերջինիս նախաքննական երրորդ ցուցմունքի բովանդակությունը հիմք ընդունել, քանի որ նախ պարզ չէ, թե վկան երկրորդ ցուցմունք տալուց հետո ինչպես է կրկին հայտնվել քննիչի մոտ հարցաքննության, բացի այդ վկան երկրորդ ցուցմունքով հայտնել է դեպքի վերաբերյալ տեղեկություններ, իսկ երրորդ ցուցմունքով նշված տեղեկությունները, որոնք չի նշել երկրորդ ցուցմունքով չի հիշել, դատաքննության ընթացքում չի հայտնել, իսկ այն պատճառաբանությունը, որ եթե ասել է քննիչի մոտ, ուրեմն ճիշտ է Դատարանի համար չի հանդիսանում նախաքննական երրորդ ցուցմունքը արժանահավատ համարելու համար բավարար հիմնավորում:Դատարանը նման եզրահանգման է գալիս հիմք ընդունելով այն հանգամանքը, որ դատաքննության ընթացքում վկայի հայտնածը բովանդակային առումով, ըստ էության, համապատասխանել է վկայի նախաքննական երկրորդ ցուցմունքին:Վկան նախաքննության ընթացքում ևս ողջամտորեն չի պատճառաբանել իր երկրորդ և երրորդ ցուցմունքների բովանդակային տարբերությունները՝ երրորդ ցուցմունքը պարունակում է հստակ փաստակազմի և կատարված դեպքի մանրամասնություններ, որը վերջինս նախկինում չի նշել:Տպավորությունը է, որ այդ երեք ցուցմունքները տրվել են տարբեր վկաների կողմից և տարբեր ժամանակահատվածում:Նման պայմաններում Դատարանը չի կարող հիմնվել վկայի նախաքննական երրորդ ցուցմունքի բովանդակության վրա՝ որոշակի հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու համար:Իսկ ահազանգը և նախաքննական երկրորդ և դատաքննական ցուցմունքները, ըստ էության, համահունչ են և կարող են գնահատվել:
Մեղադրյալ Մարտին Ամիրխանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Ես իրեն ճանաչել եմ սոցիալական ցանցով և նրան օգնել եմ, հետո մի անգամ եղավ, որ հետս արդեն «թարսվեց» ես ամեն ինչով օգնել եմ, կազմակերպել եմ ամեն բան, հետագայում եկավ մի փուլ, երբ նորից խնդրեց մերժեցի։ Խոսեց համացանցով իմ մասին, հրապարակում արեց, ասեցի, որ հեռացնի հրապարակումը, սակայն ասաց, որ չեմ հեռացնելու, տես ինչեր են լինելու, նշեց նաև, որ ինքը հիմա քաղաքում չէ սակայն նրան տեսա ես իր բակում, մի քանի հատ «չափալախել» եմ։ Մինչև հիմա շարունակվում է նրա կողմից հրապարակումները։ Ես կասեմ, որ մարդ չեմ առևանգել, ես նրան մի անգամ ապտակել եմ, նա ընկել է գետին բղավել է հետո վեր է կացել և փախել, ես էլ նստել եմ մեքենաս գնացել եմ։ Ինձ ներկայացված մեղադրանքը ես չեմ ընդունում մասամբ, ես ասել եմ, որ «չափալախել» եմ, հիմա էլ եմ ասում, սակայն ես նրան չեմ առևանգել։ Անիտա Հարությունյանի հետ, եթե չեմ սխալվում ծանոթացել ենք դեպքից 3-4 ամիս առաջ։ Դեպքից մոտավորապես 10-15 օր առաջ է լարվել մեր հարաբերությունները, երբ սկսվեց բարձր գումարների մասին խոսակցություններ գնալ ու ես մերժեցի։ Եթե տրամաբանորեն վերլուծենք, ապա ինձանից պահանջած գումարը ստանալու մերժումը սերտորեն կապված է անձը արատավորող տեղեկությունների՝ սոցիալական հարթակում տարածելու հետ, քանի որ ինքը իմ հետ ոչ մի անձնական բան չի ունեցել։ Ոչ «սիրուհիսա» եղել, ոչ կինս է եղել, ոչ էլ իր հետ որևէ անձնական հարաբերությունների մեջ եմ եղել, որ ասեմ կռվել ենք կամ ինչ-որ բան եմ արել, որ դրանից լարվել է մեր հարաբերությունները։ Օրինակ ավելի պարզ ասած՝ Վարդան Ղուկասյան բոլորի համար հայտնի «դոգ», վերոնշյալ մարդու քույրերի, ասենք ես ու՞ր նրանք ուր որ մի հատ էլ իմ նկարը իրանց հետ դնում ու գրում է․ «բռնվեք հեսա ժամը 9-ին բոլորիդ գառլախում եմ»։ Վերջին հրապարակումը եղել է իր Instagram էջում, ժամը չեմ կարող նշել, բայց ես տեսել եմ՝ ժամը 17։30-18։00-ի մոտակայքում, երբ մարդիկ զանգել են ինձ ասել են՝ «ինչա՞ կատարվում, նկարդ քցելա ինստագրամ, ու սենց սենց բաներ է գրել»։ Ես զանգել եմ իրեն, հասկանալու համար, թե ինչ է կատարվում, զանգերիս չի պատասխանել, անջատել է։ Վերջին հեռախոսազանգիս, որ պատասխանել է եղել է այն ժամանակ երբ ես արդեն իրենց բակում էի։ Երբ որ իրենց բակում ես մեքենայից իջա ինքը հեռախոսով էր խոսում չգիտեմ ում հետ, ընդամենը ասեց՝ «իմացեք Մարտինը եկավ ինձ տենա»։ Հարցրել եմ «ինչի՞ համար ես նկարս հրապարակել», անգամ ասել եմ եթե բան ունես իմ հետ խոսալու նկարս հանի էդ մարդկանց շարքից, ինձ պատիվ չի, որ իմ նկարը տվյալ մարդկանց հետ է լինում, նկարս հանի ըտեղից, առանձին դիր ինչ ուզում էս «հաչա»։ Դրանից հետո ինքը նորից պնդել է, որ ոչ հեսա տես ժամը 21։00-ին ինչա լինում քո հետ և այլն։ Այն հարցին թե խոսակցության ժամանակ Անիտա Հարությունյանը հայհոյանք օգտագործել է, թե ոչ կպատասխանեմ, որ Անիտա Հարությունյանը հաց ուտելուց էլ է հայհոյանք օգտագործում, իսկ կոնկրետ մեր խոսակցության ժամանակ՝ այո, հայհոյել է դրա համար էլ «բերանին կերել է»։ Մեր կողքերը մարդիկ չեն եղել որ լսեին, համենայն դեպս ես լսել եմ, ինքը բարձր ձայնով էր ասում, չգիտեմ կարող է 5-10 մետր հեռու մարդ լիներ լսեր, կարող է և չլսեր ի՞նչ իմանամ, ես չեմ կարող դա ասել։ Այն հարցին թե ես ունեի արդյո՞ք որևէ պատճառ Անիտա Հարությունյանին ապօրինի ազատությունից զրկելու կամ թեկուզ ավտոմեքենայով առևանգելու կպատասխանեմ, որ եթե ես Անիտա Հարությունյանին առևանգած լինեի այնպես ինչպես վերջինս էր իր «զապիսի» մեջ նշում, որ ես մեքենայի մեջ նստած էի իր վրա․ մենք բոլորս էլ տեսել ենք իր «ֆիզանոմյան» ու հիմա տեսնում եք նաև իմ «ֆիզանոմյան» եթե ես նստած լինեի մեքենայի մեջ իր վրա ու իրեն ծեծած լինեի, Անիտա Հարությունյանն առնվազն հիմա պետք է լիներ կոմայի մեջ։ Իմաստը ո՞րն է ես իրեն զրկեմ ազատությունից կամ առևանգեի, տանեի ի՞նչ անեի այն ժամանակ, երբ իմ նպատակը եղել է այն, որ ես մարդուն բացատրեմ, որ իմ նկարը հանի տվյալ մարդկանց մեջից, առանձին դիր ինչ ուզում ես խոսի։ Ինչի՞ համար առևանգեի, եթե այդ նույն բանը ես իր դեմքին ասել եմ։ Ես ինքս նմանատիպ արարք չեմ գործել և նպատակ էլ չեմ ունեցել։ Հարցին թե Ա․Հարությունյանը տեղյակ է իմ հետ կապված մյուս գործից կապված Արիաննա Հովսեփյանի հետ կասեմ, որ այո՛, միանշանակ տեղյակ է, որովհետև ընկերուհիներ են միմյանց հետ։ Իրենց բուն նպատակը եղել է ինձ բարկացնելը, ես տեղեկություններ ունեմ, որ մինչև Արաբկիրի ոստիկանության բաժնի աշխատակիցները կգային իմ հետևից, ասեմ նաև, որ ես իմ տանը նստած եմ եղել ու չեմ դիմել փախուստի, այլ ինձ հրավիրել են բաժին, ու մինչև իրենց իմ հետևից գալը՝ դեպքի հաջորդ օրը բավականին մարդիկ են զանգել ինձ ու տեղեկություններ են տվել, եթե նույնիսկ հարկավոր կլինի կարող եմ ձեր միջոցով տվյալ մարդկանց կապի հանել ու նույն տեղեկությունները իրենք տրամադրեն ձեզ։ Անգամ ձայնային խոսակցություններ կան, իրենք իրենց մեջ խոսում են որ «ո՞նց կարանք անենք Մարտին Ամիրխանյանին հասցնենք բանտ»։ Մարտին Ամրիխանյանը հարգանքա վայելել էս երկրում ու էլի վայելումա իր հարգանքը, մարդիկ փորձել են պախարակեն, փորձել են «ցեխ քցեն» իմ անվան վրա, ասեմ նաև, որ մասամբ ստացվել է, որ այսօր ես այս ամբիոնի դիմաց կանգնած եմ ու «բանտից» նոր-նոր եմ ազատվել, իրենց գեր նպատակը դա է եղել։ Այսօր այդ մարդը էլի «Լայվ»-եր է անում, ինտեռնետով խոսում է էս գործի մասին։ Հարցին՝ հիշում եմ, որ հարվածել եմ Անիտա Հարությունյանին և նա փախել է կասեմ որ, նա չի փախել այլ ընկել է գետնին, հիստերիկություններ է արել, շորերը վրայից ճղել է ու հելել վազել է։ Մեքենայի կողմով վազել է, թեքվել է աջ՝ որտեղ կար փողոց, ու ես չգիտեմ թե ուր է գնացել։ Կամեռաներով պարզ երևում է, որ ինքը վազելով գնում է իմ մեքենայի կողմից ու դա միայն ես չեմ ասում։ Որպես անձնական իր, Ա․Հարությունյանը դեպքի վայրում թողել է իր պայուսակը, որը ես վերցրել ու դրել եմ իմ մեքենայի մեջ, որպեսզի չկորի, քանի որ այդտեղ շատ մարդիկ կային ու նույն իր պայուսակը նույն պարունակությամբ հետ եմ վերադարձրել իրեն՝ ոստիկանների միջնորդությամբ։ Պայուսակը դրել ենք իր տան մոտ, հարմար տեղ, որ չկորի, քանի որ փողոցում ընկած էր, ես էլ գիտակցելով, որ դա էլ հավանական է «գլխիս պատմություն դառնա» համ օգնել եմ համ էլ հետ եմ տվել նույն պարունակությամբ, առանց պակասելու։ Եթե ինձ իրենից ինչ-որ բան պետք լիներ ես այդ պայուսակի մեջ գտնվող հեռախոսները կվերցնեի, որի մեջ կա «ամբողջ աշխարհի մասին զրպարտող վիդեոներ, լայվեր, նկարներ, իր սոցիալական ցանցերը ու եթե ինձ իրենից մի բան պետք լիներ ես հեռախոսները կվերցնեի ինչ կար չկար մեջը, թե՛ իմ մասին, թե՛ ուրիշների մասին կջնջեի կամ էլ հեռախոսները կկորցնեի կգնար, բայց ինձ իրենից ոչ մի բան պետք չի եղել, որ ես էլ իրեն առևանգեի։ Իմ տաքսիի վարորդը մեքենայի մեջ է եղել ու դուրս չի եկել մենակ «զադնի» է տվել ասել եմ «ֆռա», «ֆռացել» է նստել եմ ավտոն, քշել գնացել է, ոչ մեքենայից իջել է, ոչ Անիտային է տեսել, ոչ էլ դեպքի վայրում կանգնած է եղել։ Հարցին, եղել է իրավիճակ հենց նույն դեպքի հետ կապված, որ ես նստեմ մեքենայի հետևը ոչ թե դիմացի՝ վարորդի կողքի նստատեղին, կպատասխանեմ, որ չեմ կարող հիշել, բայց ես հիմնականում հետևում եմ նստում, սիրում եմ, բայց դիմացն եմ նստել էդ ժամանակ ոնց որ թե։ Արտաշատ քաղաքում ես բնակվել եմ մինչև 15 տարեկան, դրանից հետո բնակվել եմ իմ հայրական գյուղում ՝ Ներքին Դվին, դրանից հետո գնացել եմ երկրից դուրս, հետ եմ եկել գնացել եմ զինվորական ծառայության, հետո նորից երկրից դուրս եմ եկել, 2011թ-ին վերադարձել եմ Հայաստան ու բնակվել եմ Երևանում։ Իմ հաշվառման հասցեն չի համապատասխանում իմ բնակության հասցեի հետ, հաշվառմանս հասցեն ք․ Արտաշատ, Արարատյան 5 22Ա բնակարանն է, որը ընդամենը տարածք է բնակելի բան չկա, ես այնտեղ չեմ ապրել երբևէ, ապրել եմ Իսակովի 47բ շենքում հարկ 3 բնակարան 47։ Վկայի նախաքննական ցուցմունքի վերաբերյալ, Գառնիկին վերաբերելի հարցին և այն հարցին ճանաչում եմ նրան թե ոչ, կասեմ այն որ ես առաջին դատավարության ժամանակ երբ կալանավորման միջնորդություն էր ներկայացրել քննիչը, ինձ «բանտ» տանելու և կամ տանը թողնելու վերաբերյալ, դատավորը ևս այդ ժամանակ նույն հարցը տվել է, ինչին ես պատասխանել եմ, որ առաջին հերթին նա ինձանից տարիքային առումով բավականին փոքր է։ Երբ ես դուրս եմ եկել Արտաշատ քաղաքից նա եղել է բավականին փոքր, նա իր ցուցմունքի ժամանակ շեշտել է, որ ես եղել եմ իր ընկերների ընկերը ու իր ընկերները ապրել են Արարատյան փողոցում, որտեղ որ ես եմ ապրել, բայց իրականում այդ հասցեում ոչ ոք չի ապրել։ Ես ուղղակի զարմացած եմ։ Եթե ինքը Արտաշատ քաղաքում կգտնի մի մարդ ,որ կարող է բերել ու ասել՝ «տես քո մանկական ընկերնա» ես կասեմ ուրեմն էս տղան ճիշտա խոսում ես սխալվեցի։ Ես երբ Արտաշատ քաղաքից դուրս եմ եկել՝ 1998թ․-ի նոյեմբերին ու գնացել եմ գյուղ, ինքը այդ ժամանակ 6-7 տարեկան է եղել, հետևաբար ես չէի կարող իր ընկերը լինել կամ իր հետ ընկերություն արած լինեի։ Այն հարցին, թե Անիտա Հարությունյանն որևէ պատճառ ուներ ինձ վատություն անելու, կասեմ որ չեմ կարող հստակ պատասխանել հա կամ չէ, բայց ես իմ արարքներով իրեն վատ բան չունեի արած, որ ինքն ուզենար ինձ վատություն աներ։ Որպես բարերարություն ինքն ինձանից ինչ ուզել է՝ մանկատան երեխաների անունները տալով ես ամեն ինչ արել եմ, ինչ-որ ինձանից կախված է եղել, դա առաջին անգամը չի, որ Անիտան ինձանից բան է խնդրել, ես էլ ուզեցել եմ բարերարություն անեմ, ես միշտ էլ արել եմ։ Անիտան եկել մանկատան երեխաների անունն է տվել ասել է՝ «ավտո ա պետք», ավտո եմ տվել, «վեշ պետքա տեղափոխենք» անգամ իր տան վեշերը տեղափոխելու համար զանգել ասել է «փող չունեմ գազել վարձեմ», ես իմ ընկերների մեքենաներն եմ տրամադրել։ Ես ի՞նչ պետք է իրան արած լինեի, որ մտածեի կարող էր ինձ վատություն աներ թե չէ։ Ձեր ցույց տված լուսանկարներում պատկերված անձանց մասին կասեմ այն, որ նրանք իմ կողմից շեշտված մարդիկ են՝ Վարդան Ղուկասյանը մյուս երկուսը իր քույրերը, լրագրող Գյանե Զարգարյանը իսկ մյուսը ես եմ։ Այն հարցը՝ թե արդյոք իմ համար վիրավորական է Վարդան Ղուկասյանի հետ նույն նկարում հայտնվելը և գրառումների նույն կոնտեքստում արժանանալը, բնականաբար կպատասխանեմ, որ այո, վիրավորական է։ Բացի համացանցից կենդանի շփումներ հաճախ չենք ունեցել Անիտայի հետ, մենք միասին հանդիպել ենք ընդամենը 3 անգամից, որից մեկ անգամը երեկոյան ժամի, նա եկել էր իմ տուն, մարդիկ են եղել իրեն մեքենա են տրամադրել, որ առավոտյան ժամի երեխաներին պետք է տեղափոխեր Գյումրի այդ հարցով է եղել, մյուս երկու անգամը դրսում է եղել, սրճարանում նաև հանդիպել ենք Իջևանի Ֆեստի համար, ասեց Ֆեստիվալա երեխաներին հրավիրել են, ես էլ զանգել եմ իմ ընկերոջը հյուրանոց է տվել, ասել եմ իրենցից ոչ գումար կվերցնեք ոչ էլ հարց կունենաք, ես տվյալ ծախսերը փոխանցել եմ, «չեկերը» ուղարկել եմ իրեն ասել եմ «հանգիստ եղեք, սաղ մուծված է, արած է, գնացեք ձեր համար հանգստացեք»։ Հաջորդ անգամը եղել է Հյուսիսային պողոտայում, ինձ ծանոթ աղջկա հետ սուրճ խմելիս է եղել զանգել են ինձ ասել են «կարա՞ս միանաս» ես էլ միացել եմ, սուրճ եմ խմել ու գնացել եմ։ Բացի վերջին հանդիպումից նախորդ երկու հանդիպումներին մեզանից բացի այլ անձինք ևս ներկա են գտնվել, իր հետ մարդ է եկել՝ իր ընկորուհին, ես էլ մենակ չեմ եղել, իսկ ինչ վերաբերում է Արման Պողոսյանի՝ մեր հանդիպումներին ներկա գտնվելուն, ապա կարող եմ ասել, որ նա ներկա չի եղել, բայց Արման Պողոսյանն եղել է իմ մեքենայի վարորդը, մեքենա եմ վարձել տվել եմ իրեն ու ասել եմ համ տաքսի քշի քո տան համար աշխատի, համ էլ ինձ ուր պետք լինի գնալ գալու դու կտանես կբերես, դա արել եմ, քանի որ այդ ժամանակ վարորդական իրավունքս կասեցրած է եղել ու չեմ կարողացել մեքենա վարել։ Անիտա Հարությունյանն ու Արման Պողոսյանը միասին ծանոթացել են Գյումրի իրեր տանելու ժամանակ, երբ ես երկու Ֆորդ եմ տրամադրել իրերի տեղափոխման համար ու իմացել եմ, որ 4 կանայք են լինելու Արման Պողոսյանին ասել եմ, որ մեր այդ մեքենայով էլ տեղափոխի վերոնշյալ կանանց։ Իրերը չեմ իմացել թե կոնկրետ որտեղից պետք է տեղափոխեին Գյումրի։ Անիտա Հարությունյանին Արման Հովհաննիսյանը բացի Գյումրի տեղափոխելուց նաև Անիտան խնդրել է ասելով, որ Վեդի պետք է գնան նորից իրեր տանելու համար, Արման Պողոսյանն էլ հենց նույն մեքենայով ուղեկցել է Վեդի, իսկ վերջին անգամը երբ ասեցի իր տան իրերը տեղափոխելու համար դիմել էր ինձ ասելով որ գումար չունի մենք ենք «գազել» տրամադրել ու էլի Արման Պողոսյանն օգնել է, որ իր տան իրերը տեղափոխի։ Կարող եմ ասել, որ մենք տվյալ մարդուն բացի լավությունից, հարգալի վերաբերմունքից, իր հետ մարդասիրական լինելուց ուրիշ ոչինչ չենք արել։ Ես որպես տղա ոչ իր հետ վատ եմ խոսել, ոչ վիրավորել եմ, ոչ «քրֆել» եմ ու իր անձը ինձ ընդհանրապես չի հետաքրքրել ու նույնիսկ, երբ Անիտան զանգում լալիս էր «պատեպատ էր տալիս իրան» ասում էր, որ իր մասին զրպարտիչ վիդեոներ են գցել ես ասում էի «դու գիտես, որ էտի դու չես խի ես հիմա քեզ տենց հոգեվիճակի հասցնում օրը կգա բարին հետը ու հանրությունն էլ կիմանա որ էտի դու չես»։Իմ կողմից վերոնշյալ վարձակալության վերցված մեքենան եղել է Տոյոտա Քեմրի մակնիշի։ Անիտա Հարությունյանի տան հասցեն իմացել եմ ու իմանալու հանգամանքը եղել է «ռեմոնտը», երբ մի օր զանգել էր ինձ լացելով ու ասել էր «տանս բանվորը կաֆել մետլախս նենցա քանդել, ջրի տրուբեքը նենցա տարել տրաքելա» ես էլ իրենից հասցե եմ ուզել ասել եմ ուղարկի հետո զանգել եմ ծանոթ սանտեխնիկի հասցեն ուղարկել եմ։ Այցելություններ չեմ ունեցել ու «կյանքում» իր տան դուռը բացած չկամ։ Իր տան հասցեն կոնկրետ չեմ հիշում ու չեմ կարող ասել, բայց գտնվում էր Քանաքեռ Գեսում, նույն դեպքի վայրում։ Կարող եմ ասել նաև, որ իր տան հասցեն գաղտնի չի էլ եղել ու մինչև տունը սարքելը «ինտեռնետով» քցում էր հասցեն նշում էր, գրում՝ «վարձով եմ տալիս»։ Իր կատարած արտահայտությունները արել է հեռախոսով, գրառումները ինձ չեն էլ հետաքրքրել, լուսանկարի վրա կոնկրետ չեմ հիշում թե ինչ է գրված եղել, բայց էն ինչ իմ ականջներին է եղել լսելի ես լսել եմ։ Ես հասել եմ իր տուն զանգել եմ իրեն ինքը ասել է «ես քաղաքում չեմ ժամը 9-ից հետո կգամ քաղաք կզանգեմ քեզ կտենամ, հեսա եթերս կանեմ դրանից հետո կուզենաս ինձ տենաս, կտենաս» հեռախոսը անջատել եմ ուզեցել եմ գնամ, քանի որ հասկացել եմ, որ ինքը տանը չի, որովհետև ինքն էլ ասեց, որ տանը չի, հետո մեքենայի ապակուց նայեցի դուրս պատահական ու տեսա, որ կողքովս անցնում է։ Ես նրա տան դուռը նաև չեմ թակել, ասել է տանը չի ես էլ չեմ մոտեցել տանը։ Երբ մեքենայից իջա ձայն եմ տվել իրեն, ինձանից մի 3-4 մետր առաջ էր ինքը, ես մեքենայի աջկողմում էի նստած, ձայն տվեցի կանգնեց մոտեցա մի քանի հարց տվեցի սկսեք խոսել, «չափալախեցի» ընկավ սկսեց «հիստերիկություն» անել։ Անիտա Հարությունյանի ներկայացրածը, որ նրան հարվածներ եմ հասցրել, գլուխը հարվածել եմ և այլն, կասեմ, որ նման բաներ չի եղել ընդհանրապես։ Մեքենայի հետևը նստել են, քանի որ ինձ համար ավելի հարմարավետ է այդպես։ Այն որ մեքենայից իջել եմ գնացել եմ հակառակ ուղությամբ չեմ կարող հստակ ասել ուր եմ գնացել, կարծում եմ դեպքի հետ կապված ինչ որ տեղ եմ գնացել։ Այն որ վկա Գառնիկը ասում է, որ խփում նստեցնում է, չեմ կարող ասել ինչ նկատի ունի, ես նման բան չեմ արել։ Այն թե որտեղ եմ դրել Անիտայի պայուսակը, կասեմ, որ Երևան Գեսի մոտակայքում նորակառույցներ կային այդ նորակառույցի պատի մոտ, ոստիկաններին էլ ասել եմ որտեղ է եկել վերցրել են, ես ոչ բացել եմ ոչ էլ նայել ինչ կա, մի հեռախոս էր ընկած պայուսակն էլ բաց էր վերցրի դրեցի մեջը, հետո ոստիկաններն էլ ասացին, որ մեկ հեռախոս էլ է եղել պայուսակի մեջ արդեն։ Այն թե որտեղից գիտեմ հեռախոսների պարունակությունը կասեմ, քանի որ ամբողջ օրը դրա մեջ է ու դրանց միջոցով մարդկանց է զրպարտում ու նյութեր հրապարակում։ Այն հատվածը որ ես մեքենայից իջել վազել գնում եմ հետ չեմ կարող ասել ինչու եմ գնում կամ ուր եմ գնում, քանի որ չեմ հիշում, հնարավոր է հենց այն պահն է, որ ես նրան տեսել եմ ու միանգամից իջել եմ մեքենայից, հստակ ասել չեմ կարող։ Մինչ իմ մեքենային մոտենալն եմ ես Անիտայի պայուսակը դրել պատի մոտ։ Ես ցանկություն էլ չեմ ունեցել, որ ինքը նստի իմ մեքենայի մեջ։ Իմ տպավորությամբ երբ ես իրեն մերժել եմ անել իր ուզածը դրա համար է այսպես ասած նա «թարսվել» ինձ հետ, ես իրեն ոչինչ չեմ արել։ Այդ դեպքի պահին մեքենան ինձանից մի քանի մետր հեռավորության վրա է եղել, Արմանն էլ՝ վարորդս, չի իջել մեքենայից։ Ես Անիտային մեկ անգամ եմ հարվածել, ընկել է գետին, նրան չեմ կպել, երբ ընկել էր, չեմ բացառում, որ կարող է երկրորդ հարվածն էլ եղած լինի, ես նրա ձեռից չեմ բռնել, միայն հարված եմ հասցրել նրան»։
Մեղադրյալի ցուցմունքի գնահատմամբ արձանագրվում է, որ վերջինս ընդունել է տուժողին հարվածներ հասցնելու հանգամանքը, չի բացառել, որ ինքը մի քանի հարված է հասցրել, սակայն հերքել է նրան առևանգելու ուղղությամբ գործողություններ կատարելը և տուժողի կամքին հակառակ նրան մեքենա նստեցնելը:
Սույն գործով անջատված մասով մեղադրյալ Արման Պողոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Տվյալ օրը ես տաքսի էի վարում, Մարտինը զանգահարեց ասաց գործդ վերջացնես արի մեր բակ, ասաց գնանք քաղաքի կողմ, իջանք Կոմիտաս, ընթացքում ցույց էր տալիս նկար, որ այսինչ ժամին պետք է հաղորդում լինի, Մարտինը ուզում էր ճշտել ինչու է այդպես հրապարակում արել։ Գնացել ենք տուժողի հասցեն տաքսիից իջել է մի կամ մի քանի րոպե զրուցել են, հետո ձայներ եմ լսել, Մարտինը ապտակել է՝ տեսել եմ, տուժողը ընկել է, վեր է կացել ու գնացել։ Ես տուժող Անիտա հարությունյանին ճանաչում եմ դեպքից մի քանի ամիս առաջ, ծանոթացել ենք այն հանգամանքով, որ ինչ որ տեղ էր պետք լինում ես նրան տանում էի Մարտինի ասելով։ Դեպքի օրը Մարտին Ամիրխանյանին իրենց բակից՝ Ծարավ Աղբյուրից եմ վերցրել, գնում էինք Անիտայի մոտ որոշակի հստակեցումներ կատարելու, Անիտայենց հասցեն ես գիտեի, Մարտին Ամիրխանյանն էլ գիտեր, այդ դեպքից առաջ ես Մարտինին չեմ արել Անիտայի մոտ։ Տուժողը մի քանի րոպե հետո մեր գալուց եկավ, մեր մեքենան չի նստել տուժողը։ Մարտինին երբ ես վերցրի ինքը մեքենայի հետևում էր նստել, քանի որ ինքը սիրում է հետևում նստել։ Ապտակի մասը ես տեսել եմ երբ թեքվել եմ հետ, իմ դիմացը հենց չի եղել, բարձր հայհոյանքներ եմ լսել՝ առաջինը Անիտայի կողմից, հետո նաև Մարտինի, ապտակից հետո Անիտան ընկավ, Մարտինը օգնեց բարձրացրեց, ընկած ժամանակ Անիտային հարվածներ Մարտինը չի հասցրել։ Բարձրացնելուց հետո Անիտան փախավ մենք էլ գնացինք, մեքենան ես չեմ շարժել այդ ընթացքում։ Այն թե ինչու էի շրջադարձ անում կասեմ, քանի որ խոչընդոտում էի մեքենաների անցուդարձը, շրջադարձ տվեցի, որ մեքենաներին չխանգարեմ։ Թեքվեցի Մարտինը նստեց մեքենան գնացինք, այդ ժամանակ նստեց առջևում Մարտինը։ Մարտինին իջեցրել եմ տուն ես էլ գնացել եմ իմ գործերով։ Մարտինը Անիտայի պայուսակն էր վերցրել, քանի որ ընկած է եղել ։ Անիտան այդ դեպքի ընթացքում ինձ չի դիմել, ես նրա հետ չեմ շփվել այդ ընթացքում։ Այն թե ինչու չմիջամտեցի, կասեմ, քանի որ ես չեմ մտածել, որ Մարտինը կարող է Անիտային հարվածի, ամեն ինչ շատ արագ է եղել։Այն թե ինչպես է ընկել Անիտան չեմ կարող ասել, նաև չեմ կարող ասել, թե Մարտինը ինչպես բարձրացրեց Անիտային, քանի որ չեմ տեսել։ Մարտինի իմ մեքենայից իջնելուց հետո ինչու ես հետընթաց կատարեցի, կասեմ, քանի որ որքանով հիշում եմ իրերն էր գցած Անիտայի դրանք է վերցրել դրել մեքենան։ Մարտինը մեքենայից մոտավոր 20 մետրի կարգի էր հեռու։ Այն որ տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից դուրս էի, կասեմ, որ մեքենան կայանել եմ մի քիչ հետ և դեպի ավելի պատի կողմ, որ մեքենաներ կարողանան անցնել։ Այն ժամանակ երբ ես ուզում էի պտտվել հետ գնալ, Մարտինը կարծես ասում էր արի այս կողմով գնանք, կարելի է ասել նպատակը եղել է Մարտինին ավելի մոտ գնալը։ Դեպքից առաջ մոտ 20 րոպե Մարտինի հետ ենք եղել ճանապարհին և նա ոչ մի բան չի ասել Անիտայի առևանգում կազմակերպելու մասին, միայն մենք գնում էինք որոշակի պարզաբանումներ անելու։ Մինչ տեղ հասնելը Մարտինը զանգահարել էր Անիտային և ասում էր, ինչու է նման հրապարակում արել, հետո մի քիչ թեժացավ, հասկացա, որ մյուս կողմից ոչ կոռեկտ արտահայտություններ էին հնչում՝ Մարտինն էլ հունից դուրս եկավ, խոսում էին հեռախոսով։ Այն որ ասել են, որ Մարտինը ստիպողաբար է Անիտային նստեցրել և ինձ էլ ասել է քշի, կասեմ, որ դա զրպարտություն է և չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ նման բան չի եղել։ Այն, որ Անիտան ասել է, որ մեքենայի մեջ Մարտինը նրա վրա է նստել կասեմ, որ սուտ է, նման բան չի եղել, նա մեքենայի մեջ չի եղել, Մարտինն էլ նրա վրա չի նստել։ Մարտին Ամիրխանյանն, որ ցանկանար առևանգել Անիտա Հարությունյանին կառևանգեր։ Տեսագրությունը, որ դիտեցինք մեքենան, որը որ երևաց իմ վարած մեքենան էր, ես էլ մեջն էի։ Այն թե պայուսակը ինչպես է հայտնվել մեքենայի մեջ կասեմ, այն ժամանակ երբ ես հետադարձ էի կատարում այդ ժամանակ պայուսակը ընկել էր, Մարտինը վերցրեց գցեց մեքենայի մեջ, երբ ես հետ եմ եկել այդ ժամանակ է պայուսակն ու իրերը դրել մեքենայի մեջ։ Անիտան, որ փախավ գնացել է դեպի հետ, գնացել այլ մեքենաների դռներ էլ է բացել, որքանով գիտեմ։ Մարտինը սկզբից իջնում գնում է Անտայի մոտ, երբ Անիտան փախել է կարծում եմ Մարտինը պայուսակը վերցրել նետել է մեքենայի մեջ, հետո եկել առաջ նստել։ Հստակ բան ես չեմ տեսել, կարծում եմ այդպես է եղել։ Այն թե ինչու ենք շրջադարձ կատարել կասեմ, քանի որ երկու կողմով էլ կարող էինք հետ գնալ Մարտինենց տուն, սակայն հետ Մարտինն ասաց արի մյուս կողմով գնանք, գնացինք։ Պայուսակը մինչև Անիտայի փախնելն է մեր մեքենայի մեջ հայտնվել։ Երբ Մարտինը իջավ ես շրջադարձ կատարեցի, որ Մարտինը գա նստի գնանք։ Այն հատվածում երբ մեքենան հետընթաց եմ կատարել այդ ժամանակ նրանք վիճաբանում էին։ Այս մեքենան կենտրոնական փական ուներ դռների, թե ոչ չեմ կարող ասել, քանի որ շատ մեքենաներ եմ փոխել, մեքենայի մեջից հնարավոր է բացել ինքնուրույն։ Այն որ Անիտան ասել է, որ իրեն մեքենան են նստեցրել ինձ ասել են քշի, սեկրետները գցի, կասեմ, որ նման բան չի եղել, դա զրպարտություն է։ Ես պնդում եմ, որ Անիտան այդ օրը իմ մեքենայի մեջ չի նստել։ Մարտին Ամիրխանյանի և Անիտայի հարաբերություները նորմալ ընկերական հարաբերություններ էին։ Այդ միջադեպը ինձ համար անհասկանալի պատճառներով է ստեղծվել։ Ես գիտեմ, որ մարդուն առևանգելը հանցագործություն է, եթե ինձ առաջարկեյին նման բանի մասնակցել, կասեմ, որ ես երեք անչափահաս երեխա ունեմ ու նման բան չէի անեի։ Այն թե ինչու Մարտինը հետո եկավ նստեց պայուսակը գցելուց, կարծում եմ պայուսակից ինչ որ բան է ընկած եղել հետ է գնացել Մարտինը նոր հետո եկել նստել է մեքենան։ Անիտան մեքենային չի մոտեցել, որ իրեն փորձեն նստեցնել, չի եղել, որ Մարտինը ասի նստի գնանք խոսենք հասկանանք։ Հերքում եմ, որ Անիտան այդ օրը եղել է իմ մեքենայի մեջ, չի եղել, որ Մարտինը Անիտային նստեցնի մեքենա ու ասի ինձ քշի։ Այն թե ինչու Անիտայի փախնելուց հետո պտտվեցի այդ ուղությամբ գնացի, կասեմ, քանի որ ՄԱրտինն ասաց մի թեքվի էլ, այդ կողմով կգնանք։ Ես չեմ տեսել ԱՆիտայի պայուսակը բաց էր թե փակ էր։ Այն հարցին, որ Մարտինը մեքենայի մեջ Անիտային հարվածներ է հարցրել և Անիտան խնդրել է, որ կանգնեցնեմ մեքենան, կասեմ, որ նման բան չի եղել, Անիտան չի եղել իմ մեքենայի մեջ»։
Սույն ցուցմունքի գնահատմամբ արձանագրվում է, որ մեղադրյալը Մ.Ամիրխանյանի կողմից Ա.Հարությունյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու հանգամանքը ևս հաստատել է, սակայն հերքել է տուժողին առևանգելու ուղղությամբ որևէ գործողություն կատարելը և հերքել է, որ Մ.Ամիրխանյանը տուժողին նստեցրել է մեքենան և իրեն ասել է վարի ու ինքն էլ վարել է:
Փորձագետ Ալինա Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Ներգործություն ասելով, կասեմ, որ հարվածը եղել է բութ առարկայով։ Նկարագրված է որ պարանոցի շրջանում տուժողի մոտ կան վնասվածքներ, որոնք կարող են եղած լինել ներգործության հետևանքով և կարող են լինել ներգործություններ, որոնք վնասվածք չեն առաջացնի, դրանք համապատասխանում են փորձաքննվողի կողմից նշված հանգամանքներին, ինչպես նաև վնասվածքների տեղակայվածությունները, դրանք համապատասխանում են։ Նշվել է բութ առարկաների ներգործություն, ինչպիսին է նաև հարվածը։ Այն թե ինչու եմ նշել, որ այդ վնասվածքները բութ առարկաների ներգործությամբ են կասեմ, քանի որ քերծվածքների, արյունազեղումների և նման վերքերի առաջացումը լինում է բութ առարկաներով՝ իր առաջացման մեխանիզմը բութ առարկան է։ Բութ առարկա կարող են լինել նաև մարդու մարմնի մասերը և դրանցով հասցված հարվածները համարվում են բութ առարկաներով հասցված վնասներ, բութ առարկայով հասցված վնաս է նաև քարով հասցված վնասը։ Մարմնի ներգործությունը բութ առարկա է, սեղանն էլ է բութ առարկա համարվում, քարն էլ։ Քերծվածքը առաջանում է բութ առարկայի ներգործությամբ։ Տուժողը մեր մոտ եկել է դեպքի հաջորդ օրը, եզրահանգումն էլ համապատասխանել է դեպքի օրվան։ Հոնքի և աչքի հատվածում՝ վերին կոպի վնասվածքը, առանձնացված, լոկալ, վերին կոպի արյունազեղում է։Նախագահողի այն հարցին, թե արդյոք իդենտիկ են տուժողի նկարագրած վնասվածքները և փորձաքննությամբ ներկայացված վնասվածքները, փորձագետը պատասխանեց, որ «Գլխի շրջանի մասով հետևություններում էլ չկան, սակայն պարանոցի շրջանին ներգործություն է եղել և կա վնասվածք, կարող է լինել ներգործություն, որ վնասվածք չառաջացնի, այսինքն` դրանք համապատասխանում են փորձաքննվողի նշած հանգամանքներին և վնասվածքների տեղակալություններին, այո իդենտիկ չեն, բայց համապատասխանում են»։
Բացի այդ այն հարցին, որ եզրահանգումը եղել է այն, որ եղել է հարված, փորձագետը պատասխանեց, որ «Եղել է հարված բութ առարկայով, ինչպիսին կարող է լինել նաև հարվածը, այն որ նշել եմ, հարվածը եղել է բութ առարկայով ինչու եմ այդպես նշել, կասեմ, քանի որ քերծվածքների, արյունազեղումների, սալջարդների առաջացումը լինում է բութ առարկաներով, դրա առաջացման մեխանիզմը բութ առարկան է»։
Բացի այդ այն հարցին, որ օրինակ, եթե անձը ընկներ քարքարոտ հատվածում, կա արդյո՞ք տարբերակում բութ առարկայի ներգործության, որին ի պատասխան փորձագետը նշեց, որ «Բութ առարկան կարող է լինի մարմնի մասը, մարդու մարմնի մասերով պատճառված վնասվածքները, որոնք հանդիսանում են բութ առարկաներով հասցված վնասվածքներ, նույնը կարող է լինել քարով հասցված վնասվածքը, այսինքն, եթե սուր ծակող կտրող գործիք չէ, ապա մնացած առարկաներն են, եթե չունեն սուր եզր, որ կարող է վերք առաջացնի։ Այսինքն` մարմնի ներգործությունը բութ առարկա է, գետինն էլ է բութ առարկա, սեղանն էլ է բութ առարկա, բռունցքն էլ է բութ առարկա։ Քերծվածք ունենք, որը առաջանում է բութ առարկայով ստացված հարվածից, առկա տվյալներով չի բացառվում, որ դրանք առաջացած լինեն նշված հանգամանքներով»։
Բացի այդ այն հարցին, որ արձանագրվել է աջ կոպի վնասվածք արյունազեղումով, նշված վնասվածքի ստացումը գետնին ընկնելու արդյունքում, իր հետ արդյո՞ք ուղեկցելու էր այլ վնասվածքներով, թե դա նեղ, լոկալ խնդիր է, փորձագետը պատասխանեց, որ «Առհասարակ, եթե մարդ դեմքով ընկնում է արտացցված հատվածներն են վնասվում, ինչպիսիք են այտոսկրը, քիթը, կզակը, սակայն ներկա պահին ունենք առանձնացված, լոկալ վերին կոպի արյունազեղում։»։
Գրավոր ապացույցների հետազոտում.
Վարութային այլ գործողության արձանագրություն հանդիսացող՝ 17.09.2024թ. բանավոր հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 014051 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում Անիտա Հակոբի Հարությունյանը հաղորդում է տվել իր նկատմամբ կատարված ենթադրյալ ֆիզիկական ներգործության և առևանգման դեպքի վերաբերյալ:/Վ.Թ. 5/
18․09․2024թ․ առարկաներ կամ փաստաթղթեր վերցնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ տուժող Անիտա Հարությունյանը ներկայացրել է դեպքի ժամանակ իր հագին եղած հագուստները։/Վ.Թ. 21/
18․09․2024թ․ առարկաներ կամ փաստաթղթեր վերցնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Սերգեյ Սաժոյանը ներկայացրել է փաստացի իրեն պատկանող ք․Երևան, Ղափանցյան փողոց 20/1 առանձնատնից դեպի վերև՝ մոտ 5 մետր հեռավորության վրա տեղադրված իրեն պատկանող տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը՝ քննության համար հետաքրքրություն ներկայացնող ժամանակահատվածի վերաբերյալ, որն ուղղված է դեպի ճանապարհի երթևեկելի հատվածի իջնող հատված։/Վ.Թ. 50/
18․09․2024թ․ դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ տուժող Ա․Հարությունյանի մասնակցությամբ զննության են ենթարկվել դեպքի վայր հանդիսացող Ղափանցյան փողոցի համապատասխան հատվածները, որի ընթացքում տուժողը մատնացույց է արել իր ցուցմունքով նկարագրված վայրերը և նկարագրել տեղում գործողությունները։/Վ.Թ. 22-25/
18․09․2024թ․ զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության են ենթարկվել տուժող Անիտա Հակոբյանի կողմից ներկայացված՝ դեպքի ժամանակ վերջինիս հագին եղած հագուստները, որոնց զննությամբ պարզվել են քրեական վարույթի համար էական նշանակություն ունեցող մի շարք հանգամանքներ, այդ թվում՝ հագուստների վրա առկա աղտոտվածության նշաններ, որոշակի մասերում պատռվածքներ։/Վ.Թ. 34-42ա/
19․09․2024թ․ զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Սերգեյ Սաժոյանի կողմից ներկայացված տեսագրությունը, որի զննությամբ պարզվել են քրեական վարույթի համար էական նշանակություն ունեցող մի շարք հանգամանքներ, այդ թվում՝ դեպքի մի հատվածը և դեպքից հետո տուժողի փախուստը և ավտոմեքենայի հեռանալը։/Վ.Թ. 90-93/
14․10․2024թ․ զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության են ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կապի վարչությունից 23․09․2024թ․ ստացված թիվ 25/14/167441-24 գրությանը կից լազերային սկավառակով ստացված աուդիոձայնագրառումները, որոնց զննությամբ պարզվել են քրեական վարույթի համար էական նշանակություն ունեցող մի շարք հանգամանքներ, այդ թվում՝ Անիտա Հարությունյանի և Գառնիկ Պողոսյանի ահազանգերի մանրամասները, որոնք նկարագրում են դեպքը։/Վ.Թ. 228-230/
Դատաբժիշկ-փորձագետի թիվ 1481 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Անիտա Հարությունյանի ստացած մարմնական վնասվածքներն՝ աջ ուսահոդի, աջ արմնկահոդի, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի, ձախ սրունքի, պարանոցի աջ կողմնային և հետին մակերեսների շրջանների քերծվածքների, աջ վերին կոպի շրջանի արյունազեղման ձևով, պատճառվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։/Վ.Թ. 233-235/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 18․09․2024թ․ առարկաներ կամ փաստաթղթեր վերցնելու մասին արձանագրությամբ տուժող Անիտա Հարությունյանի կողմից ներկայացված դեպքի ժամանակ վերջինիս հագին եղած՝ թվով 1 հատ տաբատը, թվով 1 հատ սվիտերը և թվով 1 հատ անթև ժիլետի առկայությունը։/Վ.Թ. 239-240/
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ 18․09․2024թ․ առարկաներ կամ փաստաթղթեր վերցնելու մասին արձանագրությունը Սերգեյ Սաժոյանի կողմից ներկայացված տեսագրությունը պարունակող լազերային սկավառակի /Վ․Թ․ 50ա/ և ՀՀ ՆԳՆ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կապի վարչությունից 23․09․2024թ․ ստացված թիվ 25/14/167441-24 գրությանը կից լազերային սկավառակի /Վ․Թ․ 176/ առկայությամբ։/Վ.Թ. 237-238/
(Ապացույցները սղագրված են, ամբողջական տարբերակը տես դատական նիստերի արձանագրությունում և քրեական գործի նյութերում)
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում հետևյալ հանգամանքները.
-2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Անիտա Հարությունյանը ինտերնետային տիրույթում կատարել է Մարտին Ամիրխանյանի վերաբերյալ վիրավորական բովանդակությամբ հրապարակում՝ ինչը վիրավորել է վերջինիս:
-Հրապարակման հետ կապված պարզաբանումներ ստանալու նպատակով 2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, Մարտին Ամիրխանյանն Արման Պողոսյանի վարած «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 01 OR 111 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցով ուղևորվել է Երևան քաղաքի Ղափանցյան 51/3 շենքի բակային հատված:
-Նշված հասցեում Մարտին Ամիրխանյանը հանդիպել է Անիտա Հարությունյանին և վիճաբանել վերջինիս հետ՝ հրապարակումների հետ կապված, որի ընթացքում հարվածներ է հասցրել Անիտա Հարությունյանին:
-Դեպքից հետո Ա.Հարությունյանի մոտ հայտնաբերվել են մարմնական վնասվածքներ՝ արտահայտված աջ ուսահոդի, աջ արմնկահոդի, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի, ձախ սրունքի, պարանոցի աջ կողմնային և հետին մակերեսների շրջանների քերծվածքների, աջ վերին կոպի շրջանի արյունազեղման ձևով:
-Անիտա Հարությունյանին առևանգելու՝ այն է նրան նրա կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ մազերից քաշելով, «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 01 OR 111 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոց նստեցնելու և այդ տրանսպորտային միջոցով՝ խմբով, նրան այլ վայր տեղափոխելու վերաբերյալ արժանահավատ ապացույցների համակցություն ձեռք չի բերվել, ինչով էլ պայմանավորված Դատարանը հաստատված չի համարում, որ Մարտին Ամիրխանյանը խմբով առևանգել է Անիտա Հարությունյանին:
-Անիտա Հարությունյանը իր բնականոն միկրոսոցիալական միջավայրից չի տեղափոխվել այլ վայր, ըստ էության, վերջինս նախքան բռնության ենթարկվելը և փախուստի դիմելը գտնվել այն վայրում որտեղ որ ինքը նախքան դեպքը գտնվել է:
-Քրեական գործով առկա չեն արժանահավատ ապացույցների համակցություն առ այն, որ Անիտա Հարությունյանը իր կամքին հակառակ նստեցվել է մեքենան և տեղափոխվել է մեկ վայրից դեպի մյուսը:
-Բացի այդ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի քննության ժամանակ հետազոտված տեսագրությամբ արձանագրվում է, որ տեսագրության 20:28:24-ին՝ այն ժամանակ երբ մեղադրյալը դուրս է գալիս մեքենայի հետևի աջ դռնից և վազում ներքև մեքենայի ձախ կողմում կանգնում է մեքենա և շարժվում դեպի ներքև՝ ենթադրաբար նշված մեքենայի վարորդի տեսադաշտում է կատարվել նշված ժամանակահատվածում տեղի ունեցող իրադարձությունները, սակայն վերջինիս ինքնությունը պարզված չէ և նա հարցաքննված չէ:
Բացի այդ տեսագրությամբ արձանագրված է, որ մեղադրյալի մեքենայից իջնելուց և տուժողի փախուստի դիմելուց հետո կրկին մեքենա նստելու ժամանակահատվածում այդ տեղանքով երթևեկում են բազմաթիվ մեքենաներ և անցնում են անցորդներ, սակայն նրանց ինքնությունը ևս չի պարզվել քրեական գործի քննության մինչդատական փուլում:
Դատարանի գնահատմամբ նշված վկաների պարզումը և հարցաքննությունը անհրաժեշտ էր օբյեկտիվ իրականությունը վեր հանելու համար, իսկ դրանց բացակայությունը գնահատվում է որպես անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայություն:
-Դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Հարությունյանը Մարտին Ամիրխանյանի կողմից ենթարկվել է բռնության՝ տուժողին բռնության ենթարկելու հանգամանքը ընդունել է նաև մեղադրյալը, տուժողին հասցվել են երկուսից ավել հարված:Հարվածների արդյունքում վերջինս ընկել է գետնին:Բռնության ենթարկվելու արդյունքում Ա.Հարությունյանին պատճառվել է մարմնական վնասվածքներ՝ արտահայտված աջ ուսահոդի, աջ արմնկահոդի, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի, ձախ սրունքի, պարանոցի աջ կողմնային և հետին մակերեսների շրջանների քերծվածքների, աջ վերին կոպի շրջանի արյունազեղման ձևով:
-Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալի արարքում իրեն վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակված հանցանքի հանցակազմի առկայությունը ապացույցների համակցությամբ դատաքննության ընթացքում հիմնավորվել է:
-Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալի արարքում իրեն վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որակված հանցանքի փաստական կողմն ապացույցների համակցությամբ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել:

Դատավճռի պատճառաբանական մաս.
Մեղադրյալ Մարտին Ամիրխանյանին առաջադրված երկու դրվագ մեղադրանքի հիմնավորվածությունը և ապացուցվածությունը պարզելու համար Դատարանը պետք է պարզի ապացուցված է արդյո՞ք, որ վերջինս կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքները և երկրորդ՝ արդյոք նրա կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ իրեն վերագրվող հանցանքի հատկանիշներին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 45-րդ հոդվածի համաձայն՝
/…/1. Հանցակցություն է համարվում քրեական պատասխանատվության ենթակա երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը:
2. Համակատարումը բացակայում է, երբ հանցանք կատարողն օգտագործում է այնպիսի անձի, որն օրենքի ուժով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության կամ ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության տվյալ հանցագործության համար` որպես կատարող/…/:
Վճռաբեկ դատարանը Գևորգ Ճաղարյանի և մյուսների գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները․ «(…)Հանցակիցների քրեական պատասխանատվության հարցը լուծելիս վարույթն իրականացնող մարմինը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է պարզի և գնահատի հանցակիցների կողմից համատեղ կատարված բոլոր արարքները, ինչպես նաև այդ արարքների հետևանքները՝ արդյունքում ուրվագծելով հանցակիցներից յուրաքանչյուրի՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու սահմաններն ու ծավալները։
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ յուրաքանչյուր, այդ թվում՝ համատեղ կատարված հանցավոր արարքն անհատական բնույթ ունի, ուստի հանցակիցների քրեական պատասխանատվության հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործությանը նրանցից յուրաքանչյուրի մասնակցության աստիճանից և բացառել կատարված արարք(ներ)ի համար հանցակիցներին «հավասարաչափ», այսինքն՝ ոչ ըստ յուրաքանչյուր հանցակցի մեղքի քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հնարավորությունը։
Իրականացնելով պատասխանատվության անհատականացում՝ վարույթն իրականացնող մարմինը յուրաքանչյուր հանցակցի մասով պետք է պարզի, թե ինչպիսին է եղել նրա դերը հանցավոր վարքագծի դրսևորման ժամանակ, ինչ մասնակցության աստիճան է նա ունեցել, ինչ ձևով է դրսևորվել այդ մասնակցությունը՝ ակտիվ, թե՝ պասիվ։
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցակիցներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հաջորդաբար պարզել, թե՝
ա) ինչ արարք է կատարվել և արդյոք դրանում առկա է հանցակազմ,
բ) արդյոք արարքի կատարմանը մասնակցել են երկու կամ ավելի անձինք և արդյոք նրանց գործողություններում (անգործությունում) առկա է /…/,/…/ հանցակցության ձևերից որևէ մեկը,
գ) հանցակիցներից յուրաքանչյուրը կոնկրետ ինչ գործողություն (անգործություն) է կատարել,
դ) հանցակիցներից յուրաքանչյուրը մասնակցության ինչ աստիճան է ունեցել հանցավոր արարքի կատարմանը,
ե) հանցակիցներից յուրաքանչյուրին ինչ ծավալով պետք է մեղսագրվի կատարված արարքը։
(…) Ամփոփելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցակցությամբ կատարված արարքը որակելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ տեղի է ունեցել հանցավոր արարք, որի կատարմանը մասնակցել են երկու և ավելի անձինք, ովքեր գործել են համատեղ, դիտավորյալ և կատարել են դիտավորյալ հանցագործություն։ Ուստի, իրավախախտման փաստը պետք է կոնկրետացվի յուրաքանչյուր հանցակցի մասով, իսկ դրա հանգամանքները անհատականացնեն՝ հաշվի առնելով անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության և արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքները (…)» ։
Մեկ այլ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցակցի սահմանազանցում առկա չէ այն դեպքում, երբ հանցակցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշներն օրգանական ամբողջության մեջ գնահատելու արդյունքում կպարզվի, որ՝
ա) միևնույն հանցանքը կատարող երկու կամ ավելի անձինք փոխադարձաբար տեղյակ են եղել, որ իրենց արարքները գտնվում են պատճառական կապի մեջ (համատեղ են) և ուղղված են միևնույն հանցագործության կատարմանը,
բ) յուրաքանչյուր հանցակից նախատեսել է հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը և ցանկացել կամ գիտակցաբար թույլ է տվել դրանց առաջացումը։
(Տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0174/01/11 գործով կայացրած որոշում)
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի համաձայն/․․․/ 1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել:
2. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարույթային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն`
/․․․/1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1)դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2)մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3)ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8)այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն` /․․․/ 1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 276-րդ հոդվածը սահմանում է, որ
/․․․/ 1. Առաջին ատյանի դատարանում վարույթն իրականացվում է միայն մեղադրյալի նկատմամբ և միայն նրան ներկայացված մեղադրանքով:
2. Մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքը փաստական հանգամանքների մասով առաջին ատյանի դատարանում կարող է փոփոխվել կամ լրացվել միայն հանրային մեղադրողի կողմից, եթե հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներով հաստատվել են այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք հայտնի չէին մինչդատական վարույթում, և որոնք ինքնին կամ այլ փաստական հանգամանքների հետ միասին անհրաժեշտ են դարձնում մեղադրյալին նոր մեղադրանք ներկայացնելը:
3. Մինչև վերդիկտ կայացնելու համար առաջին ատյանի դատարանի` առանձին սենյակ հեռանալը հանրային մեղադրողն իրավասու է փոխելու մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը:
4. Դատարանն իրավասու է հաստատված կամ հերքված համարելու միայն մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքները: Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը, դուրս չգալով մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքների շրջանակից, կարող է փոխել մեղադրյալին վերագրվող արարքին տրված իրավական գնահատականը, եթե տարբերվող իրավական գնահատականի հարցը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում քննարկել է կողմերի հետ/․․․/:
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(տես` Ա.Ավագյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշումը)
Վճռաբեկ դատարանը Դ.Սիմիդյանի գործով նշել է.(...) Միայն օրենքը կարող է սահմանել հանցանքը և նախատեսել պատիժը (...): Արարքի հանցավորությունն ու պատժելիությունը պետք է նախատեսված լինեն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող օրենքով: Այս առումով Եվրոպական դատարանն իր նախադեպային իրավունքում ձևավորել է օրենք հասկացությանն առաջադրվող այնպիսի որակական չափանիշներ, ինչպիսիք են հասանելիությունը և կանխատեսելիությունը (...): Որակական այս պահանջները պետք է ապահովվեն ինչպես հանցագործության, այնպես էլ դրա համար պատժի նշանակման ժամանակ (...): Անձը համապատասխան դրույթի տառացի ընկալումից և, անհրաժեշտության դեպքում, դրա կապակցությամբ դատարանների տված մեկնաբանությունից պետք է հասկանա, թե որ գործողությունների և անգործության համար է քրեական պատասխանատվություն նախատեսվում և ինչ պատիժ կնշանակվի այդ գործողությունների կատարման և/կամ անգործության համար (...):
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք (...) նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք: (...)
3. Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները.
ա. իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ ու հանգամանորեն տեղեկացվելու իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին,
բ. բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ` իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար (…)»:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ՝ Եվրոպական դատարան) նշել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի «ա» ենթակետի դրույթն ընդգծում է առաջադրվող «մեղադրանքի» մասին մեղադրյալին ծանուցելուն հատուկ ուշադրություն դարձնելու անհրաժեշտությունը: Հանցագործության վերաբերյալ մանրամասն տվյալները կարևոր դեր են խաղում քրեական դատավարությունում այն իմաստով, որ դրանց հայտարարման պահից է անձը համարվում պաշտոնապես ծանուցված նրա դեմ առաջ քաշված մեղադրանքի փաստական և իրավական հիմքերի մասին : Եվրոպական դատարանը գտել է, որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո ։
ՀՀ Սահմանադրական դատարանը, անդրադառնալով մեղադրյալի՝ մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի արդյունավետ իրացման հարցին, նշել է. «Անձը պետք է ապահովվի մեղադրանքի թե՛ փաստական, թե՛ իրավական որակման փոփոխությունների վերաբերյալ անհրաժեշտ և ամբողջական տեղեկատվությամբ, ինչպես նաև անձի համար պետք է ապահովել ողջամիտ ժամանակահատված փոփոխված մեղադրանքից պաշտպանվելու, դրա վերաբերյալ իր դիրքորոշումները ներկայացնելու իրավական հնարավորությամբ:
(…) Սահմանադրությամբ ամրագրված մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի արդյունավետ իրականացման համար անհրաժեշտ է ապահովել ոչ միայն սկզբնական մեղադրանքի, այլև հետագայում՝ դատաքննության փուլում, փոփոխված մեղադրանքից պաշտպանվելու պատշաճ կառուցակարգեր և իրական հնարավորություն, հակառակ պարագայում արարքի վերաորակման վերաբերյալ առկա իրավակարգավորումները համահունչ չեն լինի Սահմանադրության 75-րդ հոդվածով ամրագրված անհրաժեշտ կառուցակարգերի և ընթացակարգերի առկայության սահմանադրական պահանջին:
Բացի դրանից, իրավունքի սահմանումը միայն բավարար չէ այն կյանքի կոչելու համար, քանի որ սահմանումից բացի կարևորագույն խնդիր է իրավունքի հիմնական բովանդակության, էության բացահայտումը: Իրավունքի էությունն այն նպատակների ամբողջությունն է, որի համար սահմանվել է այն, ուստի այդ իրավունքի արդյունավետ իրացման համար անհրաժեշտ օրենսդրական կարգավորումների առկայության դեպքում միայն կարող ենք փաստել, որ իրավունքի էության անխախտելիության սահմանադրական պահանջը կենսագործված է: Մեղադրանքից պաշտպանվելու սահմանադրական իրավունքը ենթադրում է նախևառաջ մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին ամբողջական և ժամանակին տեղեկատվության տրամադրում, ապա անձամբ կամ փաստաբանի միջոցով այդ մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի կազմակերպում, որպիսի կանոնը պետք է գործի բացառապես թե՛ սկզբնական մեղադրանքի, թե՛ դատաքննության փուլում վերաորակված արարքի դեպքում» :
Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով դատական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից դուրս գալու հարցին, Արթուր Սերոբյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է․ «Թե առաջին ատյանի դատարանը, թե վերաքննիչ դատարանը և թե վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից։ Հակառակ դեպքում կխախտվի Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` «Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը»։ Մասնավորապես կխախտվեն այն հիմնարար իրավադրույթները, որ «Կասկածյալը և մեղադրյալն ունեն պաշտպանության իրավունք», և որ «Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է կասկածյալին և մեղադրյալին բացատրել նրանց իրավունքները և ապահովել օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով մեղադրանքից նրանց պաշտպանվելու փաստացի հնարավորությունը» (Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասեր)։ Եթե Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածում օգտագործված «մեղադրանք» եզրույթը հասկացվի սոսկ «քրեաիրավական որակում» իմաստով և այն իր մեջ չներառի արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստական հանգամանքները, ապա կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը չի լինի կոնկրետ և իրական, այլ կլինի վերացական և պատրանքային, քանի որ առանց փաստական հիմքի` քրեաիրավական որակումից պաշտպանվելու իրավունքը առարկայազուրկ է։(…)
Վճռաբեկ դատարանը Արկադի Պապյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների կամ անգործության բովանդակությունը, հետևաբար պետք է ներառի հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները: Փաստական տվյալների ներառումն անհրաժեշտ նախապայման է, որպեսզի մեղադրանքի մեջ նշվի այն քրեական օրենքը, որով նախատեսված են հանրության համար վտանգավոր, հակաիրավական և քրեորեն պատժելի արարքի հատկանիշները, այսինքն` հանգեցնի մեղադրանքում ձևակերպված արարքին համապատասխան իրավաբանական գնահատական տալուն :
Վճռաբեկ դատարանը, վերահաստատելով նախկինում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, արձանագրել է, որ պաշտպանության իրավունքը` որպես անմիջականորեն գործող իրավունք, չպետք է լինի վերացական և պատրանքային, այլ պետք է լինի կոնկրետ և իրական: Իսկ պաշտպանության իրավունքի պատշաճ ապահովումը նախ ենթադրում է, որ առաջադրված մեղադրանքը քրեաիրավական որակումից զատ պետք է պարունակի նաև այդ որակման հիմքում դրված փաստերը՝ անձին դրանից յուրաքանչյուրն արդյունավետ կերպով վիճարկելու հնարավորություն ընձեռելով: Հետևաբար, պաշտպանության իրավունքի երաշխավորման նպատակով թե՛ առաջին ատյանի, թե՛ վերաքննիչ և թե՛ Վճռաբեկ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս, չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների շրջանակից։ Ավելին` դատարանը` որպես արդարադատություն և ոչ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմին, սահմանափակված է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի ծավալով: Այսինքն` ինչպես քրեական գործի քննության ընթացքում, այնպես էլ դրա արդյունքում դատական ակտ կայացնելիս, դատարանը չի կարող քննարկման առարկա դարձնել այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք արտացոլված չեն եղել անձին առաջադրված մեղադրանքում : Հակառակ պարագայում կարող է վտանգվել անձի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջինս հնարավորություն չի ունեցել պաշտպանվելու դատական ակտով անձին մեղսագրված, սակայն ի սկզբանե մեղադրանքի ծավալում չընդգրկված փաստական տվյալներից ։
Անդրադառնալով դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխության հնարավորության հարցին՝ Եվրոպական դատարանը Zhelezov v. Bulgaria գործով նշել է, որ ներպետական դատարանի՝ արարքը վերաորակելու լիազորության գործադրումը պետք է կազմակերպվի այնպես, որ ապահովի մեղադրանքից ժամանակին (in good time) և արդյունավետ (effective) պաշտպանվելու հնարավորությունը: Ընդ որում Եվրոպական դատարանը հատկապես ուշադրություն է դարձրել այն հանգամանքին, որ նախաքննության մարմինների ջանքերն ուղղված չեն եղել անձի գործողություններում հիմնավորելու այն արարքը, որի կատարման մեջ ներպետական դատարանը վերաորակման արդյունքում մեղավոր է ճանաչել անձին :
Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, ինչպես նաև գործի դատական քննության սահմանների առումով «մեղադրանք» հասկացությունը ներառում է նաև արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը սահմանում է, որ/…/ 1. Մարդուն առևանգելը` անձին իր կամքին հակառակ կամ նրա կամքն անտեսելով կամ անօգնական վիճակն օգտագործելով այլ վայր տեղափոխելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 315-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքի հատկանիշները՝/…/2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`/…/5) մի խումբ անձանց կողմից/…/՝ պատժվում է ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով:
Քննարկվող հանցագործության հիմնական անմիջական օբյեկտը մարդու անձնական, ֆիզիկական ազատությունն է, որը հասկացվում է որպես մարդու իրավունք՝ ազատորեն տեղաշարժվելու և ընտրելու իր գտնվելու վայրը։ Նշված իրավունքով օժտված է յուրաքանչյուր մարդ՝ անկախ տարիքից, սոցիալական կարգավիճակից կամ մեղսունակությունից: Այդ իրավունքն իրականացվում է անձամբ կամ, եթե խոսքը փոքրահասակների, անմեղսունակների մասին է, ծնողի կամ այլ օրինական ներկայացուցչի միջոցով:
Հանցագործության լրացուցիչ անմիջական օբյեկտներ են մարդու կյանքը, առողջությունը, պատիվը, արժանապատվությունը, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիությունը և այլն:
Մարդուն առևանգելու օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է անձին իր կամքին հակառակ կամ նրա կամքն անտեսելով կամ անօգնական վիճակն օգտագործելով այլ վայր տեղափոխելով, եթե բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքի (Պատանդ վերցնելը կամ պահելը) հատկանիշները:
Կամքին հակառակ այլ վայր տեղափոխելը նշանակում է, որ հանցագործությունից տուժողի կամքը ճնշվում, իսկ նրա ցուցաբերած դիմադրությունը հաղթահարվում է: Նման ներգործությունը կարող է իրականացվել միայն գործողությամբ՝ բռնություն գործադրելով, բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, շանտաժի, գույքը ոչնչացնելու, վնասելու կամ վերցնելու սպառնալիքով, նյութական կամ այլ կախվածությունն օգտագործելով կամ հարկադրանքի այլ եղա նակով։ Օրինակ՝ երբ հարվածներ հասցնելով, հրելով, մազերից քարշ տալով կամ նման գործողություններ կատարելու սպառնալիք գործադրելով՝ անձին հարկադրաբար նստեցնում են մեկ ուրիշի ավտոմեքենան:
Ընդ որում, անձի կամքը ճնշելու կամ նրա դիմադրությունը հաղթահարելու նպատակով հանցավորը կարող է բռնություն կամ դրա սպառնալիք գործադրել ինչպես հանցագործությունից տուժողի, այնպես էլ այլ անձի նկատմամբ։ Օրինակ՝ երբ անձին իր կամքին հակառակ այլ վայր տեղափոխելու նպատակով հանցավորը, իրեն մերժելու պարագայում, սպառնում է սպանել կամ դաժան ծեծի են թարկել նրա երեխային կամ զառամյալ ծնողին:
Միևնույն ժամանակ, բռնություն գործադրելու սպառնալիքը (կամ հոգեկան բռնությունը) կարող է արտահայտվել խոսքով (օրինակ` «կծեծեմ», «քիթդ կկոտրեմ», «ձեռքդ կջարդեմ» և այլն) կամ այնպիսի գործողությամբ, որի նպատակը հանցագործությունից տուժողի կամ երրորդ անձանց դիմադրությունը ճնշելն է (օրինակ՝ հրազենը կամ որսորդական դանակը ցուցադրաբար պատյանից հանելը և ձեռքերի մեջ խաղացնելը և այլն):
Անձի կամքն անտեսելու պարագայում նրա կամքը հաշվի չի առնվում, և նա տեղափոխվում է այլ վայր խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով: Այլ կերպ ասած՝ տվյալ դեպքում հանցավորն ապակողմնորոշում է հանցագործությունից տուժողին՝ իր գտնվելու վայրն ընտրելու նրա ազատ կամարտահայտության վրա ներգործելու և հնարավոր դիմադրությունից խուսափելու նպատակով։
Նման ներգործությունը, ի տարբերություն նախորդի, կարող է իրականացվել ինչպես գործողությամբ, այնպես էլ անգործությամբ՝ երբ հանցավորն անձին այլ վայր տեղափոխելու նպատակով լռում է իր կամ այլ անձանց իրական մտադրության մասին։ Օրինակ՝ երբ հանցագործությունից տուժողին խաբեությամբ՝ ուղևորության իրական նպատակները թաքցնելով, հյուրասիրելու պատրվակով հրավիրում են քաղաքից դուրս գտնվող ամառանոց և նրա կամքին հակառակ կապկպում ու պահում են այնտեղ:
Մինչդեռ, մարդուն ազատությունից զրկելն այն վայրում, ուր նա գտնվելիս է եղել իր սեփական կամքով, չի կարող որակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածով։ Նման գործողություններն արդեն պետք է գնահատվեն որպես ազատությունից ապօրինի զրկել։ Հանցավոր այս երկու արարքների հիմնական տարբերությունը՝ հանցագործությունից տուժողի ազատության դեմ ոտնձգելու եղանակի մեջ է, մարդուն առևանգելու դեպքում տուժողը դուրս է բերվում իր համար բնական միկրոսոցիալական միջավայրից և տեղափոխվում այլ վայր:
Հանցագործությունից տուժողի անօգնական վիճակն օգտագործելու առանձնահատկություններն արդեն քննարկվել են նախորդող մի շարք հանցակազմեր մեկնաբանելիս։ Մարդուն առևանգելու տվյալ եղանակն առկա է, օրինակ՝ երբ ծանր հիվանդությամբ տառապելու, հարբածության, հաշմանդամության կամ ֆիզիկական այլ խնդիրների հետևանքով հանցավորին դիմադրություն ցույց տալու հնարավորությունից զրկված անձն իր կամքին հակառակ տեղափոխվում է այլ վայր:
Մարդուն առևանգելը կարող է կատարվել ինչպես գաղտնի, այնպես էլ բացահայտ:
Գաղտնի առևանգումը բնութագրվում է նրանով, որ հանցավորն ամեն կերպ ձգտում է խուսափել երրորդ անձանց հետ որևէ շփումից` նրանց կողմից ստեղծվելիք հնարավոր խոչընդոտներից խուսափելու, դրանով իսկ` նրա բացահայտման հավանականությունը նվազեցնելու նպատակով: Ընդ որում, առևանգումը գաղտնի է համարվում ոչ միայն այն դեպքում, երբ ականատես չկա, այլև՝ երբ կողմնակի անձինք տեսնում, բայց չեն հասկանում հանցավորի գործողությունների իրական բնույթը, իսկ առևանգողը գիտակցում է դա։
Բացահայտ է համարվում մարդուն առևանգելը, որը տեղի է ու նեցել երրորդ անձանց ներկայությամբ, երբ հանցավորը գիտակցում է, որ ներկաները հասկանում են իր գործողությունների բնույթը, բայց անտեսում է այդ հանգամանքը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը նկարագրված է ձևական հանցակազմով. տվյալ արարքն ավարտված է համարվում մարդուն առևանգելու, այսինքն՝ նրան այլ վայր տեղափոխելու պահից: Այլ ասելով՝ տվյալ դեպքում պետք է հասկանալ համապատասխան անձի՝ իր կամքով գտնվելու համար բնական համարվողից տարբերվող ցանկացած ուրիշ վայր: Ընդ որում, հետագայում այդ անձին իր կամքին հակառակ պահելու ժամանակահատվածն արարքի որակման համար որևէ նշանակություն չունի։
Դատարանը արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցների հիման վրա հաստատված հանգամանքների համատեքստում հնարավոր չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատել մեղադրյալի մեղքը իրեն առաջադրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որակված մեղադրանքում:
Մասնավորապես հաստատված հանգամանքների համատեքստում արձանագրվում է, որ մեղադրյալ Մարտին Ամիրխանյանը քննարկվող ժամանակահատվածում և հասցեում հանդիպել է տուժող Անիտա Հարությունյանին, նրան ենթարկել է բռնության, ինչի արդյունքում վերջինս ստացել է մարմնական վնասվածքներ:Դատարանն արձանագրում է, որ բացի տուժողի ցուցմունքից առկա չեն թույլատրելի այլ ապացույցներ որոնք տուժողի ցուցմունքի հետ կկազմեն համակցություն մեղադրյալին առաջադրված 1-ին դրվագ մեղադրանքը հաստատելու համար:Ինչ վերաբերում է տուժողի որոշակի անձնական իրերի հայտնվելուն մեքենայի սրահում, ապա այդ առումով ինչպես հարցաքննված վկա Գառնիկ Պողոսյանը, այնպես էլ մեղադրյալները նշել են, որ Մարտին Ամիրխանյանը նշված իրերը ինքն է դրել մեքենայի մեջ՝ վերցնելով գետնից:Դատարանը արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով հետազոտված որևէ ապացույց՝ բացի տուժողի ցուցմունքից, չի հիմնավորում այն հանգամանքը, որ Մարտին Ամիրխանյանը տուժողին նստեցրել է մեքենայի մեջ, չի հիմնավորվում, որ Անիտա Հարությունյանը գտնվել է մեքենայի մեջ և չի հիմնավորվում, որ Մ.Ամիրխանյանը խմբի կազմում կատարել է տուժողի ավարտված առևանգում:Նման պարագայում մեղադրյալին մեղսագրվող հանցանքի կատարումը քննարկվող հոդվածով չի հաստատվում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի մասով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ /…/ 1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:/…/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է՝
ա) տուժողին հարվածներ հասցնելով,
բ) տուժողի նկատմամբ այլ բռնի գործողություններ կատարելով, որոնք չեն պարունակում դիտավորությամբ առողջությանը թեթև վնաս պատճառելու հատկանիշներ:
Այսպիսով սույն հոդվածի դիսպոզիցիան մեկնաբանելով, նշենք որ հարվածները բնութագրվում է տուժողի մարմնի մասերին բազմաթիվ հարվածներ հասցնելը՝ առնվազն երկու։
Սույն պարագայում հետազոտված ապացույցների հիման վրա հաստատված հանգամանքների պայմաններում արձանագրվում է, որ մեղադրյալը տուժողի նկատմամբ կատարել ֆիզիկական ներգործություն՝ երկուսից ավել հարվածներ է հասցրել տուժողին, նրան պատճառելով մարմնական վնասվածքներ և ֆիզիկական ցավ:Նման պարագայում Դատարանը հաստատված է համարում, որ առկա են ապացույցների համակցություն մեղադրյալի արարքում քննարկվող հոդվածով սահմանված հանցակազմի տարրերի առկայությունը հաստատելու համար:
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը առանձին սենյակում գնահատելով դրանք իրենց համակցության մեջ, համադրելով մեղադրյալին առաջադրված երկու դրվագ մեղադրանքի ձևակերպման հետ, որ նա «մի խումբ անձանց հետ առևանգել է Անիտա Հակոբի Հարությունյանին և վերջինիս նկատմամբ կիրառել է ֆիզիկական ներգործություն:
Այսպես՝ Մարտին Գոռի Ամիրխամյանը 2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, Արման ժորայի Պողոսյանի հետ վերջինիս կողմից շահագործվող «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 01 OR 111 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցով գնացել է Անիտա Հարությունյանի բնակության հասցե՝ Երևան քաղաքի Ղափանցյան 51/3 շենքի բակ, որտեղ Անիտա Հարությունյանի կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ մազերից քաշելով, նստեցրել է վերը նշված տրանսպորտային միջոցը, ինչից հետո վարորդ Արման Պողոսյանին հրահանգել է վարել ավտոմեքենան նշված վայրից, ինչն էլ վերջինս կատարել է՝ այդ կերպ գործելով փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները խմբի կազմում առևանգել են Անիտա Հարությունյանին: Անիտա Հարությունյանին «Տոյոտա Քեմրի» ավտոմեքենան նստեցնելուց հետո Մարտին Ամիրխանյանը շարունակել է վերջինիս նկատմամբ ֆիզիկական ներգործության կիրառումը, մասնավորապես՝ ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Անիտա Հարությունյանի գլխի և մեջքի հատվածներին, նստել է ոտքերին և ձեռքերով սեղմել պարանոցը, իսկ Ա.Հարությունյանի՝ մեքենայից դուրս գալուց հետո ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ա.Հարությունյանի մարմնի տարբեր հատվածներին, գետնին ընկած վիճակում քարշ է տվել դեպի ավտոմեքնայի հետևի աջ հատվածը, փորձելով կրկին մտցնել ավտոմեքենայի սրահ, ևս 2 անգամ ձեռքով հարվածել է Ա.Հարությունյանի ծոծրակային հատվածին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ՝ արտահայտված աջ ուսահոդի, աջ արմնկահոդի, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի, ձախ սրունքի, պարանոցի աջ կողմնային և հետին մակերեսների շրջանների քերծվածքների, աջ վերին կոպի շրջանի արյունազեղման ձևով:
Այսինքն, Մարտին Գոռի Ամիրխանյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքների կատարում՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով (1-ին դրվագ) և 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով (2-րդ դրվագ)» արձանագրում է, որ 1-ին դրվագ մեղադրանքում Մարտին Ամիրխանյանին նկատմամբ ենթակա է կայացման արդարացման վերդիկտ, քանի որ Դատարանը դրական չի պատասխանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին, իսկ 2-րդ դրվագ մեղադրանքում հաստատված հանգամանքների պարագայում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին պատասխանելիս եզրահանգել է, որ
ապացուցված են մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը),
ապացուցված է այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը,
ապացուցված է մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը,
ապացուցված է մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը մի շարք այլ հարցերի հետ միասին պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե մեղադրյալը պատժի ենթակա է, թե ոչ, պատժի ինչ տեսակ պետք է նշանակվի և պետք է արդյոք նա այն կրի:
Հաշվի առնելով, որ Մ.Ամիրխանյանը իրեն մեղսագրված 1-ին դրվագ հանցանքում արդարացվել է Դատարանը պարզաբանում է, որ նա Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով իրավունք ունի ստանալ հատուցում։Մասնավորապես՝ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1063-րդ հոդվածի համաձայն՝
Քաղաքացուն կամ իրավաբանական անձին պետական մարմինների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների կամ դրանց պաշտոնատար անձանց ապօրինի գործողություններով (անգործությամբ)` ներառյալ պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի` օրենքին կամ այլ իրավական ակտին չհամապատասխանող ակտ հրապարակելու հետևանքով, պատճառված վնասը հատուցում է Հայաստանի Հանրապետությունը կամ համապատասխան համայնքը:
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1064-րդ հոդվածի համաձայն
1. Ապօրինի դատապարտելու, քրեական պատասխանատվության ենթարկելու, կալանք, տնային կալանք, վարչական հսկողություն կամ բացակայելու արգելք խափանման միջոց կիրառելու, վարչական տույժի ենթարկելու հետևանքով պատճառված վնասը օրենքով սահմանված կարգով լրիվ ծավալով հատուցում է Հայաստանի Հանրապետությունը` անկախ նախաքննության մարմնի, դատախազության և դատարանի պաշտոնատար անձանց մեղքից:
2. Քաղաքացուն կամ իրավաբանական անձին նախաքննության, դատախազության մարմինների ապօրինի գործունեությամբ պատճառված վնասը, որը չի հանգեցրել սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հետևանքներին, հատուցվում է սույն օրենսգրքի 1063-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքերով և կարգով:
3. Արդարադատություն իրականացնելիս պատճառված վնասը հատուցվում է միայն այն դեպքում, երբ դատավորի մեղքը հաստատվել է օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
Դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակված 2-րդ դրվագ մեղադրանքում դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին գտնում է, որ կատարած արարքի համար Մարտին Ամիրխանյանն ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն` /․․․/ Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները/․․․/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են՝(…)2. Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև սույն հոդվածի 1-ին մասով չնախատեսված մեղմացնող այլ հանգամանքներ: (…)»։
Դատարանը մեղադրյալի պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում այն, որ՝
-մեղադրյալը տվել է խոստովանական ցուցմունք, աջակցել նախաքննությանը,
-հանցանքը հանցագործությունից տուժած անձի հակաիրավական վարքագծի ազդեցության տակ կատարելը:
Դատարանը մեղադրյալի պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի արձանագրում:
Մարտին Ամիրխանյանի անձը բնութագրող հանգամանքներն են, մասնավորապես պատիժ նշանակելու պահին դատվածություն չունեցող անձ հանդիսանալը /տեղեկություն Ձև 8 տեղեկանք/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի համաձայն` /…/ 1. Տուգանքը դրամական տուժանք է, որը նշանակվում է սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում և չափերով:/…/։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն /․․․/ 5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման/․․․/ ինչպես նաև հաշվի առնելով մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալները, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պետք է նշանակել տուգանքի ձևով պատժատեսակ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն/.../4. Անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց/.../:
Հանցանք կատարելու պահին «Նվազագույն աշխատավարձի մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն /․․․/ 1. Հայաստանի Հանրապետությունում նվազագույն ամսական աշխատավարձը սահմանել 75.000 դրամ:/․․․/։
Նկատի ունենալով, որ Դատարան չի ներկայացվել Մարտին Ամիրխանյանի՝ հանցանքը կատարելուց առաջ մեկ տարվա ընթացքում ստացած, միջին եկամուտի պարզման վերաբերյալ տեղեկություն, ուստի Դատարանը, որպես հաշվարկային միավոր ընդունում է հանցանք կատարելու օրվա դրությամբ սահմանված նվազագույն աշխատավարձը և պատիժ նշանակում տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375․000 ՀՀ դրամ։
Նկատի ունենալով, որ սույն գործի քննության ընթացքում մեղադրյալը փաստացի անազատության մեջ է գտնվել՝ 1 տարի 1 ամիս 28 օր, ուստի Դատարանը գտնում է, որ անազատության մեջ գտնվելու ժամկետի և նշանակված պատժի հարաբերակցության պայմաններում մեղադրյալը ենթակա է ազատման պատիժը կրելուց:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Մարտին Ամիրխանյան նկատմամբ ընտրված այլընտրանքային խափանման միջոցներից` տնային կալանքը և 1.500.000 ՀՀ դրամ գրավը պետք է վերացնել՝ գրավի գումարը վերադարձնել այն մուծած անձին, իսկ բացակայելու արգելք խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մարտին Ամիրխանյանի վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքը պետք է վերացնել:
Նկատի ունենալով, որ տուժողը չի ներկայացրել իր ներկայացրած գույքային հայցը հիմնավորող գնահատելի տվյալներ, ուստի Դատարանը ներկայացված գույքային հայցը թողնում է առանց լուծման:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ ի թիվս այլնի նաև իրեղեն ապացույցների, վարույթային ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելադրման, գույքային հայցի հարցերին, սույն քրեական գործով վարույթային ծախսեր չի նշվել, մեղադրյալի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, գույքային հայց չի ներկայացվել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 97-րդ, 102-րդ, 105-րդ, 276-րդ, 348-349-րդ, 352-356-րդ և 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը․
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մարտին Ամիրխանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 191-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել` իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Մարտին Ամիրխանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ տուգանք՝ հանցանք կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375․000 ՀՀ դրամ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ կետի կիրառմամբ մեղադրյալին ազատել իր նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելուց:
Մարտին Ամիրխանյանի նկատմամբ ընտրված այլընտրանքային խափանման միջոցներից` տնային կալանքը և 1.500.000 ՀՀ դրամ գրավը վերացնել՝ գրավի գումարը վերադարձնել այն մուծած անձին, իսկ բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մարտին Ամիրխանյանի վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքը վերացնել:Ներկայացված գույքային հայցը թողնել առանց քննության։
Արտավարութային փաստաթղթերը թողնել կցված գործի նյութերին, իրեղեն ապացույցները պահել քրեական գործի հետ՝ դրա պահելու ողջ ժամանակահատվածում։
Ներկայացված գույքային հայցը թողնել առանց լուծման:
Վարույթային ծախսերի, իրեղեն ապացույցների հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ