ԵԴ1/3039/01/24




Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
քրեական դատարանը

Նախագահությամբ դատավոր Ն.Բաղդասարյանի,

Քարտուղարությամբ Ա.Սարգսյանի,

Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրող Ա.Մարտոյանի,
Մեղադրյալներ --------------------,
--------------------,
Պաշտպաններ Գ․ Մայիլյանի,
Դ.Ավանեսյանի,


2025 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում՝ քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
-------------------- ծնված՝ --------------------, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջին-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, աշխատում է --------------------, հաշվառված և բնակվող՝ --------------------հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց ընտրված է բացակայելու արգելք,
-------------------- ծնված՝ --------------------, Սիրիայի Հանրապետության Քեսաբ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, ըստ իր հայտարարության՝ վատառողջ, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ -------------------- հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց ընտրված է բացակայելու արգելք,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց՝

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
23.01.2023 թվականին ՀՀ քննչական Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16111123 քրեական վարույթը։
23.01.2023թ. -------------------- ճանաչվել է տուժող:
25.01.2023թ. քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանգրության մեջ կատարվել է փոփոխություն, քրեական վարույթը նախաձեռնվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով:
25.01.2023 թվականին ՀՀ քննչական Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16113023 քրեական վարույթը։
25.01.2023թ. -------------------- ճանաչվել է տուժող:
06.06.2023թ. թիվ 16113023 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 16111123 քրեական վարույթին:
03.10.2024 թվականին ՀՀ քննչական Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի, 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16817924 քրեական վարույթը։
03.10.2024թ. թիվ 16817924 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 16111123 քրեական վարույթին:
19.10.2024 թվականին Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Ա.Մարտոյանը որոշում է կայացրել -------------------- նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին, որը 21.10.2024թ. ներկայացվել է վերջինիս:
19.10.2024 թվականին Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Ա.Մարտոյանը որոշում է կայացրել -------------------- նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին, որը 21.10.2024թ. ներկայացվել է վերջինիս:
21.10.2024թ. -------------------- և -------------------- նկատմամբ թիվ 16111123 քրեական վարույթով որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը:
29.10.2024 թվականին Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի տեղակալ Ա.Մարտոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 16111123 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին, և քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, և դրան շնորհվել է ԵԴ1/3039/01/24 հերթական համարը։
30.10.2024թ. թվականին թիվ ԵԴ1/3039/01/24 քրեական գործը մակագրվել և 31.10.2024թ. հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ն. Բաղդասարյանին։
01.11.2024թ. որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Նախնական դատալսումների ընթացքում -------------------- նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ:
05.09.2025թ. կայացվել է մեղադրական վերդիկտ:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մեղադրյալ -------------------- ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն բանի համար, որ նա իր մերձավոր ազգականի՝ ամուսնու՝ -------------------- մարմնական վնասվածքներ պատճաոելու ուղղակի դիտավորությամբ, 2023 թվականի հունվարի 22-ին' ժամը 22:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի-------------------- կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ժամանակ եղունգներով ճանկռել է -------------------- գլխի, դեմքի, ականջի հատվածները, ինչպես նաև ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջինի գլխի, դեմքի, ականջի, կրծքավանդակի, ոտքերի հատվածներին որի արդյունքում -------------------- պատճառել է գլխի ձախ գագաթային, ձախ ականջախեցու, դեմքի ձախ թշային աջ ակնակապճի ներսային անկյան, ձախից քթի, թևի և զույգ դաստակների շրջանների քերծվածքների, կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի արյունազեղման ձևով մարմնական վնասվածքներ:

Մեղադրյալ -------------------- ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն բանի համար, որ նա իր մերձավոր ազգականի՝ կնոջ՝ -------------------- մարմնական վնասվածքներ պատճառելու ուղղակի դիմավորությամբ, 2023 թվականի հունվարի 22֊ին' ժամը 22:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի-------------------- կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով, ոտքերով, ինչպես նաև ձեռնափայտով բազմաթիվ հավածներ է հասցրել -------------------- դեմքի և ձեռքերի հատվածներն, որի արդյունքում վերջինին պատճառել է ձախ վերհոնքային, աջ այտային, ձախից' ուսահոդի, բազուկի վերին և միջին երրոդականների, աջ նախաբազկի միջին երրորդականի արյունազեղումների ձևով մարմնական վնասվածքներ:
Բացի այդ, -------------------- իր մերձավոր ազգականի՝ կնոջ՝ -------------------- նկատմամբ հոգեբանական ներգործություն գործադրելու դիտավորությամբ, 2023 թվականի մայիսի 2-ին՝ երեկոյան, չպարզված հստակ ժամին, Երևան քաղաքի -------------------- կենցաղային նշանակության դանակը -------------------- ուղղությամբ պահած սպառնացել է սպանել վերջինիս, որպիսի գործողություններով վերջինի մոտ առաջացրել է վախի, տագնապի, սեփական կյանքի նկատմամբ անհանգստության զգացողություններ:

Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ -------------------- ինչպես նախաքննության, այնպես էլ հիմնական դատալսումների ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքը եղել է 2023թ. հունվարի 22-ին՝ երեկոյան ժամը 10-ին: Ամուսնացել է -------------------- հետ 1994թ.: Այդ ժամանակվանից ապրում է --------------------: 2019 թվականից՝ տղայի մահվանից հետո, հարաբերությունները լարվել են: Եղել են վիճաբանություններ, ներել է: Անախորժությունները շատացել են: 2020թ. ինքն ու տղան բնակվել են 2-րդ հարկում, --------------------՝ 1-ին հարկում: Իմացել են, որ -------------------- ուզում է երրորդ անգամ ամուսնանալ, ցանկացել է վտարել իրենց տանից: 2023թ. հունվարի 22-ին երեկոյան ժամը 10-ին, -------------------- հայհոյելով մտել է տուն, դուռն ուժգին փակել է, բարձրացել երկրորդ հարկ, ձեռնափայտով հարձակվել է իր վրա, հարվածել, նաև ձեռքերով, ինքն էլ թեթև հրել է նրան, ճանկռել, ձեռքերով հարվածել՝ ինքնապաշտպանվելու նպատակով, սակայն ոտքերով չի հարվածել: Ինքը -------------------- ճանկռել է, հրել՝ պաշտպանվելու նպատակով: -------------------- դիմել է ոստիկանություն, ասել, որ ծեծել է իրեն: Ինքն առաջին անգամ է եղել ոստիկանությունում, բարձր ճնշում է ունեցել, քննիչն ինչ-որ թուղթ է տվել, ինքն էլ ստորագրել է: Հետո պարզվել է, որ գրված է եղել, որ ինքը ոտքերով հարվածել, ծեծել է --------------------, սակայն ինքը ճանկռել է --------------------` ինքնապաշտպանվելու նպատակով: Մյուս դեպքի ժամանակ՝ մայիսին, եկել է խոհանոց, վերցրել է դանակը և ասել, որ կսպանի, հարձակվել է իր վրա, ինքը կանչել է տղային, տղան իջել և կանխել է: Երկրորդ անգամ՝ մայիսին, աշխատանքից եկել է, -------------------- նորից հարձակվել է դանակով իր վրա, ասել, որ կսպանի, ինքն էլ զանգել է տղային, տղան եկել է, զանգել ոստիկանություն, եկել են դանակը բռնագրավել: Հունվարի վիճաբանության պատճառն այն է եղել, որ -------------------- ուզել է վտարել իրենց տանից, այլ կնոջ հետ է շփվել, ցանկացել է ամուսնանալ նրա հետ: -------------------- այլ անձանց հետ վիճելիս չի տեսել: Նա ձմեռային հագուստներով է եղել, նրան չի հարվածել ոտքերով: Գլխի հատվածում ինքն է ճանկռել, ինքնապաշտպանվել է: -------------------- դանակը վերցրել և ասել է, որ կսպանի, բնական է, եղել է վախ, տագնապ: -------------------- իրեն պատմել է, որ նախկին կնոջը դանակով սպառնացել է, որ բաժանվի, դրա համար մտածել է, որ նա ընդունակ է այդպիսի բան կատարել: Մայիսի դեպքի ժամանակ ինքը դիտողություն է արել --------------------՝ գազօջախը միացված լինելու վերաբերյալ, նա էլ դանակը վերցրել է խոհանոցից, պահել իր ուղղությամբ, ասել, որ կսպանի: Ինքն էլ զանգել է որդուն:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Մեղադրյալ -------------------- նախաքննության ընթացքում ներկայացված մեղադրանքի վերաբերյալ դիրքորոշում չի հայտնել: Հիմնական դատալսումների ընթացքում ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տղան զոհվել է, դրանից հետո ատելություն է մտել իր և կնոջ մեջ, բաժանվել են: -------------------- իր երկրորդ կինն է: Ինքը չի հարվածել -------------------- , ոտքերը հաշմանդամ են, չէր կարող հարվածել: Հունվարի 22-ին ոտքը վիրահատել է, հիվանդանոցից գնացել է տուն, ասել են, որ սիրուհիների մոտ է պառկած եղել, սակայն տասնհինգ օր հիվանդանոցում է եղել, մի ամիս էլ խնամքի կենտրոնում, խնամող չի ունեցել: -------------------- ասել է, թե իբր ինքն ուզում է երրորդ անգամ ամուսնանալ: Նրանք ուզում են տունն իրենցով անել, սակայն ինքը ունի զավակներ և տունը բաժանելու է բոլորին հավասար: Ինքն ասել է --------------------, որ ստում է, ինքը հիվանդանոցում է եղել, խնամքի կենտրոնում: Վիճաբանություն է եղել, քաշքշել են իրար, --------------------բրդել է իրեն, ընկել է գետնին, --------------------ոտքերով հարվածել է կողքի հատվածին, գլուխը, դեմքը արյունոտված են եղել: Հետո ասել են, որ գլխին սարքելու են: Մոտ 15 օր հետո քննիչի հետ եկել են: Վերջին ժամանակներում շատ հաճախ են եղել վեճերը: Ինքը չի հարվածել -------------------- դեմքին, նրա քիթը վիրահատած է եղել: Փոխադարձ հարվածներ եղել են: Դանակը հեքիաթի մի մասն է: Դանակն իրեն ծանոթ է, սակայն չի սպառնացել դրանով երբևիցե: Ինքը երկրորդ հարկ չի կարողանում բարձրանալ: Սերոբը պետք է ամաչի, քանի որ ասում է, դանակ է իր ձեռքից վերցրել, սակայն նա անգամ այդ դեպքի ժամանակ տանը չի եղել, ներկա եղել է իր և -------------------- վեճերին, բայց կռիվներին, դանակ, չգիտեմ ինչ չի եղել: Գազօջախը միացված թողնելու հետ կապված -------------------- դիտողություն արել է իրեն, սակայն վեճ չի եղել: Որդին կրկնում է մոր ասածները:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա -------------------- հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ համատեղ բնակվում են նույն հասցեում: Մեղադրյալները ծնողներն են: Մոտ 2-3 տարի է լարված իրավիճակ է: Հոր հետ չի շփվում, ծնողական հարաբերություներ չի ունեցել փոքրուց: Դաստիարակել է մայրը: Վերջին տարիներին հաճախ հայհոյում է, վիճաբանում է մոր հետ, դանակով հարձակվում մոր վրա: Խ.Հանեյանը որևէ առիթ է գտնում, սկսում է հայհոյել, շարունակում է ծեծելով, ձեռք բարձրացնելով: 2023թ. մայիսի 2-ին տանն է եղել, մայրը բարձր գոռացել է իր անունը, ինքն իջել է ներքև: -------------------- ունի մոխրագույն կոթով դանակ, որով հարձակվում է մոր վրա, ինքը կանխել է դանակահարությունը: Երկրորդ դեպքի հետ կապված մայրը լացակումած զանգել է, կանչել տուն: Տեսել է մորը՝ մազերը խառնված վիճակում, դեմքի հատվածներում՝ կարմրուկներ: Ինքը զանգել է ոստիկանություն: Խ.Հանեյանի վրա էական վնասվածք չի տեսել, նրա վրա չի նայել: Երբ ոստիկանները եկել են, հայրը հանգիստ զրուցել է նրանց հետ: Նա միշտ իր կողքին մոխրագույն դանակ է պահում, զուտ տեսադաշտում, սեղանի վրա, միշտ դրված է լինում: Մյուս դեպքը եղել է մայիսին: Ոստիկանություն զանգահարել է 2-րդ դեպքի ժամանակ, երբ մայրը զանգահարել է իրեն և տուն է կանչել: Մայրն իրեն որևէ բան չի ասել իր կողմից --------------------հարվածելու մասին: Իրենց կենցաղը լիովին առանձնացված է, ինքն ու մայրը բնակվում են երկրորդ հարկում, --------------------՝ առաջին, մայրը լինում է 1-ին հարկում միայն խոհանոցում գտնվելու ժամանակ: Դեպքերը շատ են լինում, հնարավոր է ինչ-որ օր խառնի: 1-ին դեպքի ժամանակ տանն է եղել, սկզբում նշել է, որ տանը չի եղել, անհարմար է զգացել, հետո շտկել է, քանի որ տանն է եղել: 1-ին դեպքի ժամանակ մոր վիճակը շատ վատ է եղել, կարմրած, ճնշումը բարձր է եղել, ոստիկանության աշխատակիցը հարցրել է՝ խմած է: Ոստիկանն ինչ-որ թուղթ է տվել, մայրն էլ ստորագրել է առանց կարդալու, որտեղ գրված է, թե իբր մայրը ծեծել է -------------------: Ծնողների վատ հարաբերությունների դրդապատճառն իր կարծիքով մոր որդու մահն է եղել: Նվազագույն շփում եղել է, սակայն հարաբերությունները լարվել են, երբ ոստիկանները եկել են իրենց տուն՝ տանից վտարելու: Նախկինում նույնպես եղել են դեպքեր, որ -------------------- ձեռնափայտով հարվածել է մորը, տեսել է, որ մայրն ունեցել է վնասվածքներ:

Հիմնական դատալսումների ընթացքում հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներով վկա -------------------- հայտնել է, որ -------------------- հանդիսանում է իր հայրը: 2023 թվականի հունվարի 22-ին երեկոյան իրենց տանը հերթական կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանություն է եղել, որի ժամանակ մայրն ու հայրը փոխադարձ հարվածներ են հասցրել իրար: Հայտնել է, որ սա առաջինն դեպքը չէ, քանի որ հայրն ամեն մանրուքից վիճաբանություն է ստեղծում և կռիվ հրահրում: Վերոնշված դեպքի օրն ինքն անձամբ տանը չի եղել, իրեն մայրն է լացակումած զանգահարել, ինքը տուն է եկել և տեսել, որ մոր հագուսները պատռված են, իսկ դեմքի հատվածին առկա են բացվածքներ՝ այտուցներ: Նշել է, որ հոր հետ ոչ մի շփում ինքը չունի, քանի որ իրեն հայր չի համարում, թեև ապրում են իր հետ մի հարկի տակ: Ավելացրել է նաև, որ այս դեպքն առաջին անգամը չէ, անցյալ տարի եղել է դեպք, որ հոր հարվածներից մայրը քթի կոտրվածք է ստացել: Նշել է, որ իրենց տանը վիճաբանությունը միշտ հայրն է հրահրում, իրեն վիրավորում և մորը հարվածներ հասցնում: Իսկ ինչ վերաբերում է 2023 թվականի մայիսի 02-ի դեպքին, ինքը եղել է տանը՝ երկրորդ հարկում, լսել է ձայներ, իջել և տեսել է, որ հայրը՝ --------------------, մոր ուղղությամբ պահել է խոհանոցային դանակ և սպառնացել, որ կսպանի, իսկ ինչ վերաբերում է 2022 թվականի ապրիլի 19-ի դեպքին, ինքն այդ օրը եղել է տանը, բուն դեպքին ներկա չի եղել, սակայն լսել է ձայներ և մի քանի րոպե հետո մոտեցել և տեսել է հոր ձեռքին արծաթագույն դանակ: 2023 թվականի մայիսի 02-ին ինքը միջամտել է և կանխել հոր հարձակումը, վերջինիս ձեռքից վերցրել է դանակը, իսկ 19.04.2022 թվականին բուն դեպքին ականատես չի եղել, միջամտել է ավարտից հետո, և այդ օրը հոր ձեռքին տեսել է արծաթույն դանակը: Նշել է նաև, որ հայրը միշտ պլանավորում է վիճաբանություն այն ժամանակ, երբ ինքը տանը չի լինում և օգտվելով իր տանը չլինելու հանգամանքից վիճաբանում է մոր հետ, սակայն այս դեպքերի օրերին՝ վերջինս չի իմացել, որ ինքը եղել է տանը:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում տված և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա հակասությունների շուրջ պատասխանելով առաջադրված հարցերին՝ վկա -------------------- հայտնել է, որ -------------------- դեմքին վնասվածք չի տեսել, մարմնին էլ չի նայել: Փոխադարձ հարված չի տեսել, չի կարող ասել, թե ինչու է այդպես գրվել: Հնարավոր է, մայրը պաշտպանվելու համար հրել է, այդ պատճառով է ինքն այդպես նշել-------------------- դեմքին վնասվածք չի տեսել: Ինքը փոխադարձ հարվածներ չի տեսել, մոր հագուստը պատռված է եղել: Միգուցե մայրը պայմանականորեն հրել է, բայց հոր վրա վնասվածքներ չի տեսել: Առաջին անգամ, երբ դանակահարությունը կանխել է, տեսել է մոր վիճակը, նրա ֆիզիկական տեսքը, իսկ -------------------- եղել է նորմալ վիճակում, հպվել կամ հրելը եղել է, սակայն -------------------- ֆիզիկական լուրջ վնաս չի կրել: Լսել է, որ -------------------- , դանակով հարձակվելիս ասել է՝ կսպանի: Եթե ինքը տանը չլիներ, հնարավոր է, որ սպաներ: Դանակով հարձակում եղել է երկու անգամ: Հնարավոր է ժամանակագրական առումով հատվածը շփոթում է հիմա: Ենթադրում է, որ մայիսին էլ կարող է ասած լինի, դանակով սպառնալիքներ տված լինի: Առաջին անգամ, երբ գնացել են ոստիկանություն, այդ ժամանակ ոստիկանություն զանգահարել է --------------------, մայրը եղել է շոկի մեջ, այդ ժամանակ դանակի մասին չի խոսել, ոստիկանը կոպիտ է եղել, ինչ-որ թուղթ է տվել այն մասին, որ մայրը վնասվածքներ է հասցրել հորը, մայրը ստորագրել է, այդ ժամանակ ինքը դանակի հետ կապված ցուցմունք չի տվել: Առաջին անգամ է ներկա եղել, տանն է եղել, երկրորդ անգամ ներկա չի եղել, զանգել է մայրը և կանչել, եկել է և տեսել, որ դանակը գետնին է ընկած: Մայրը զանգել ասել է, որ դանակով փորձել է վրա տալ, երկրորդ անգամ ինքն անձամբ չի տեսել հարձակում: Հունվար ամսին եղել է տանը, իսկ երկրորդ անգամ զանգել կանչել է մայրը, հնարավոր չէ, բացառվում է, որ խառնի ժամանակահատվածը:
/վ.թ. 57-59, 84-85, դատական նիստի արձանագրություն/

Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.
-------------------- կողմից 22.01.2023թ. տրված հաղորդումը, համաձայն որի՝ 22.01.2023թ.՝ ժամը 22:00-ի սահմաններում տանը կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ իր կինը՝ --------------------, հայհոյանքներով հարձակվել է իր վրա, հրել վայր գցել գետնին, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցրել իր գլխին և մարմնի տարբեր հատվածներին:
/վ.թ. 5, դատական նիստի արձանագրություն/

Փորձագետի՝ թիվ 0076 եզրակացությունը, համաձայն որի-------------------- ստացած մարմնական վնասվածքները՝ գլխի ձախ գագաթային, ձախ ականջախեցու, դեմքի ձախ թշային աջ ակնակապճի ներսային անկյան, ձախից քթի թևի և զույգ դաստակների շրջանների քերծվածքների, կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի արյունազեղման ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով /ներով/, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
/վ.թ. 71-72, դատական նիստի արձանագրություն/

-------------------- մասնակցությամբ 2024 թվականի հուլիսի 16-ին --------------------կատարված դեպքի վայրի զննության աևձանագրությունը, համաձայն որի՝ --------------------մատնացույց է արել այն հատվածները, որտեղ -------------------- հետ ունեցել են վիճաբանություններ և դեպքի վայրի զննությամբ վերցվել է 2023 թվականի մայիսի 02-ին -------------------- կողմից իր ուղղությամբ պահած դանակը, որով վերջինս սպառնացել է, որ կսպանի:
/վ.թ. 112-115, դատական նիստի արձանագրություն/

Փորձագետի թիվ 0084 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ --------------------ստացած մարմնական վնասվածքները ձախ վերհոնքային, աջ այտային, ձախից՝ ուսահոդի, բազուկի վերին և միջին երրորդականների, աջ նախաբազկի միջին երրորդականի արյունազեղումների ձևով, պատճառվել են՝ բութ կոշտ առարկայի և/կամ գործիքի՝ մարմնի վերը նշված շրջաններում առնվազն մեկ ներգործության արդյունքում, հնարավոր է որոշմամբ և փորձաքննվողի կողմից' նշված ժամկետում, հանգամանքներում, որոնք էլ ինչպես միասին, /այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում հետագայում ի հայտ գան նոր տվյալներ հնարավոր է փոփոխություններ «Հետևություններ» բաժնում:
/վ.թ. 69-70, դատական նիստի արձանագրություն/

Զննման մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել 2024 թվականի հուլիսի 16-ին Երևան քաղաքի -------------------- դեպքի վայրի զննության ժամանակ -------------------- կողմից ներկայացված արծաթագույն, բաց կանաչ բռնակով, մետաղյա, ընդհանուր 30 սմ երկարության, 11 սմ բռնակով և 18 սմ շեղբի երկարությամբ 2.5 սմ լայնությամբ դանակը, որը 2023 թվականի մայիսի 02-ին -------------------- տանը կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանության ժամանակ -------------------- պահել է -------------------- ուղղությամբ և սպառնացել, որ կսպանի:
/վ.թ. 157, դատական նիստի արձանագրություն/

Իրեղեն ապացույց ճանաչված, 2024 թվականի հուլիսի 16-ին Երևան քաղաքի -------------------- դեպքի վայրի զննության ժամանակ -------------------- կողմից ներկայացված արծաթագույն, բաց կանաչ բռնակով, մետաղյա, ընդհանուր 30 սմ երկարությամբ, 11 սմ բռնակով և 18 սմ շեղբի երկարությամբ 2.5 սմ լայնությամբ դանակը:
/վ.թ. 158-160, դատական նիստի արձանագրություն/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և եզրահանգումըդրանց իրավական հիմնավորումները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով կայացված որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությանը՝ իրավական դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ՝ «(...) «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
(…)
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
(…) «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
(...)
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհաությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա)
(...)
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (...): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
(…)
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է.
Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…):
Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
(…)
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (…)» (տե՛ս Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Մեջբերված իրավական դիրքորոշումները կիրառելով սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ, հետազոտելով վերը նշված ապացույցները, յուրաքանչյուր ապացույցը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը` հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դատարանն արձանագրում է, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված բոլոր ապացույցները ձեռք են բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ, թույլատրելի են, վերաբերելի և իրենց համակցությամբ բավարար գործի լուծման համար:
Գնահատելով մեղադրյալ -------------------- տված ցուցմունքները, համադրելով նշված ցուցմունքները հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված այլ ապացույցների հետ, դատարանն այն արժանահավատ չի համարում՝ այն մասով, որ մեղադրյալ -------------------- մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ իր գործողություններով ցանկացել է ինքնապաշտպանվել: Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքը չի համապատասխանում իրականությանը և հերքվում է դատաքննությամբ հետազոտված թիվ 0076 փորձաքննության եզրակացությամբ: Հաշվի առնելով քննարկվող մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթն ու տեղակայումը, դատարանը գտնում է, որ դրանք ողջամտորեն չէին կարող պատճառված լինել -------------------- կողմից ինքնապաշտպանության ընթացքում: Դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ նախաքննության ընթացքում -------------------- հայտնել է, որ -------------------- համարժեք պատասխան է տվել նրա կատարած արարքների դիմաց: Դատարանը փաստում է նաև, որ մեղադրյալ -------------------- դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով հայտնել է, որ քննիչն իրեն ստորագրել է տվել այնպիսի փաստաթուղթ, որտեղ գրված է, որ ինքը ծեծել է Խ.Հանեյանին, սակայն գործի նյութերում այդպիսի փաստաթուղթ առկա չէ:
Գնահատելով մեղադրյալ -------------------- տված ցուցմունքները, համադրելով նշված ցուցմունքները հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված այլ ապացույցների հետ, դատարանն այն արժանահավատ չի համարում՝ այն մասով, որ մեղադրյալ -------------------- հայտնել է, որ դանակով չի սպառնացել --------------------: Այդ հետևությանը հանգելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս -------------------- հայտնել է, որ Սերոբը չի ամաչում, ասում է, որ դանակ է իր ձեռքից վերցրել, սակայն նա անգամ այդ դեպքի ժամանակ տանը չի եղել, ներկա եղել է իր և -------------------- վեճերին, բայց կռիվներին, դանակ, չգիտեմ ինչ ներկա չի եղել: Դատարանը գտնում է, որ նշվածը վկայում է այն մասին, որ այդ դեպք ասելով՝ -------------------- նկատի է ունեցել հենց դանակի գործադրման դրվագը: Հատկանշական է նաև -------------------- հետագա բացատրությունը՝ իրենց վերճերին -------------------- ներկայության վերաբերյալ, համաձայն որի՝ -------------------- ներկա եղել է իր և --------------------վեճերին, բայց կռիվներին, դանակ, չգիտեմ ինչ ներկա չի եղել: Դատարանը գտնում է, որ -------------------- ցուցմունքը՝ դանակով չսպառնալու վերաբերյալ, չի համապատասխանում իրականությանը, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ է հետապնդում և հերքվում դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցներով:
Գնահատելով վկա -------------------- նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, համադրելով նշված ցուցմունքները հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված այլ ապացույցների հետ, դատարանը փաստում է, որ, ըստ էության, դրանք բովանդակային առումով համընկնում են, հակասություն առկա է դեպքերի ժամանակագրության հետ կապված, սակայն նշվածի վերաբերյալ վկան հայտնեց, որ հնարավոր է ներկայումս շփոթի դեպքերի օրերը: Դատարանն արժանահավատ չի համարում վկայի՝ դատարանում տված ցուցմունքն այն մասով, որ մայրն իրեն չի ասել, որ փոխադարձ հարվածներ են հասցրել, կամ չի տեսել, որ -------------------- փոխադարձ հարվածներ հասցնեն միմյանց: Այդ հետևությանը հանգելիս դատարանը փաստում է, որ նախաքննության ընթացքում վկան հստակ նշել է, որ 2023թ. հունվարի 22-ին իրենց տանը եղել է վիճաբանություն, որի ժամանակ հայրը և մայրը փոխադարձ հարվածներ են հասցրել իրար, իսկ դատաքննության ընթացքում նշված հակասության վերաբերյալ վկան որևէ ողջամիտ պատճառաբանություն չներկայացրեց:
Այսպիսով, գործում առկա բավարար ապացույցների համակցության հիման վրա, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան դատարանը գտնում է, որ -------------------- ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և -------------------- ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով ներկայացված մեղադրանքներն ամբողջությամբ հիմնավորվել են հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներով:
Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ -------------------- կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներին, տվյալ արարքը կատարելու մեջ նրա մեղավորությունը և գտնում, որ իր կատարած հանցանքի համար նա ենթակա է պատժի։
Դատարանն ապացուցված է համարում նաև մեղադրյալ -------------------- կողմից իրեն մեղսագրվող արարքների կատարումը, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի, 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի հատկանիշներին, տվյալ արարքները կատարելու մեջ նրա մեղավորությունը և գտնում, որ իր կատարած հանցանքների համար նա ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը ղեկավարվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի ներքոնշյալ դրույթներով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքներն, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների պատժի համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ: Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները՝ (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 30.03.2007թ. թիվ ՎԲ-50/07, 30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-142/07,30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-145/07, 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-185/07, 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-192/07, 30.11.2007թ. թիվ ՎԲ-201/07, 17.02.2009թ. թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, 18.12.2009թ. թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, 05.11.2010թ. թիվ ԵԱՔԴ/0164/01/09, 22.12.2011թ. թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 և այլ որոշումները):
Մեղադրյալ -------------------- նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել:
Մեղադրյալ -------------------- պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Մեղադրյալ -------------------- նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել, մարտական գործողությունների մասնակից է, ֆիզիկապես վատառողջ է /ախտորոշվել է աջակողմյան կոքսարթրոզ տարած ասեպտիկ նեկրոզից հետո: Վիճակ ձախ կոնքազդրային հոդի տոտալ էնդոպրոտեզավորում հետո/:
Որպես մեղադրյալ -------------------- պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու և պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի 65 տարին լրացած լինելը,
Մեղադրյալ -------------------- պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(...)
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն՝
« 1. Սպանության, առողջությանը վնաս պատճառելու, խոշտանգման, սեռական ազատության կամ անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցանք կատարելու, առևանգելու, ազատությունից ապօրինի զրկելու կամ խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքը, եթե այդ սպառնալիքն իրականացնելու իրական վտանգ է եղել, ինչպես նաև սոցիալական մեկուսացումը կամ պարբերաբար պատիվն ու արժանապատվությունը նվաստացնելը՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
4) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(...)
պատժվում է ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:
Վերոգրյալի հիման վրա, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայի շրջանակներում պատժի չափն ընտրելիս ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնելով -------------------- կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն կատարելու հանգամանքները, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, մեղքի ձևը, հանցանքը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, նրա արարքի սոցիալական հետևանքները, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող տվյալների հետ, դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետվ նախատեսված արարք կատարելու համար պետք է նշանակել պատիժ ազատության սահմանափակման ձևով՝ մեկ տարի ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակների իրագործման համար: Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժը մեղադրյալ -------------------- պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն:
Անդրադառնալով -------------------- նկատմամբ նշանակվող պատժին ,պատժի տեսակը և չափն ընտրելիս ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնելով մեղադրյալի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանք կատարելու հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը գտնում է, որ -------------------- կատարած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ՝ ազատության սահմանափակում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի համար՝ ազատության սահմանափակում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը :
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով -------------------- նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել՝ ազատության սահմանափակում՝ 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
Քննարկելով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ 19.10.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված արծաթագույն, բաց կանաչ բռնակով, մետաղյա, ընդհանուր՝ 30սմ երկարությամբ, 11սմ բռնակով և 18սմ շեղբի երկարությամբ, 2,5սմ լայնությամբ դանակը պետք է ոչնչացնել:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ -------------------- նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին, դատարանը գտնում է, որ -------------------- և -------------------- համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել 6000 (վեց հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես վարութային ծախս:
Հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց չի հարուցվել, գույքի արգելադրում չի կիրառվել, դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 270-րդ, 346-350-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց՝

-------------------- մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ ազատության սահմանափակում՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
Մեղադրյալ -------------------- նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Մեղադրյալ -------------------- մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝
- ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով՝ ազատության սահմանափակում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
- ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով՝ ազատության սահմանափակում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը :
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով -------------------- նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատության սահմանափակում՝ 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
Մեղադրյալ -------------------- նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Մեղադրյալներ -------------------- և -------------------- համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 6000 (վեց հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես վարութային ծախս:
19.10.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված արծաթագույն, բաց կանաչ բռնակով, մետաղյա, ընդհանուր՝ 30սմ երկարությամբ, 11սմ բռնակով և 18սմ շեղբի երկարությամբ, 2,5սմ լայնությամբ դանակը ոչնչացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ն. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ