ԵԴ1/2986/01/24



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՊԱՇՏՊԱՆ Դ.ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Հ.ՄԱՐՈՒԹՅԱՆԻ

2025 թվականի հուլիսի 15-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, մեղադրյալ Հարութ Մարությանի պաշտպան Դ․Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով Հարութ Մերուժանի Մարությանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր՝ Վահագն Մելիքյան) 2025 թվականի փետրվարի 6-ի դատավճիռը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Վարույթի ընթացքը

1. 2024 թվականի հուլիսի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16178824 քրեական վարույթը։
2024 թվականի հուլիսի 11-ին Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում։
2024 թվականի հուլիսի 13-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1210/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով։
2024 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1210/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով։
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանին ներկայացված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական նոր հետապնդում։
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16823824 քրեական վարույթը։
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ թիվ 16823824 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 16178824 քրեական վարույթին, և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 16178824 համարով։
Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ թիվ 16178824 քրեական վարույթից անհայտ անձի կողմից Հարութ Մերուժանի Մարությանին ատրճանակ և փամփուշտներ իրացնելու մասով վարույթ է անջատվել, և անջատված մասին շնորհվել է թիվ 16823824 համարը։
2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին թիվ 16178824 քրեական վարույթի նյութերը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան), որտեղ թիվ ԵԴ1/2986/01/24 համարով գործով վարույթ է ստանձվել, և նշանակվել են նախնական դատալսումներ։
2. Առաջին ատյանի դատարանը, արագացված վարույթի կիրառմամբ, 2025 թվականի փետրվարի 6-ին, վճռել է.
«Մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել կարճաժամկետ ազատազրկման 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման 1/մեկ/ տարի 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կիրառմամբ մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 1/մեկ/ տարի 2/երկու/ ամիս ժամկետով ազատազրկմանը լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից 2/երկու/ ամիս ամիսը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 1/մեկ/ տարի 4/չորս/ ամիս ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանին փաստացի ազատությունից զրկելու պահից՝ 10.07.2024 թվականից:
Մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
YBRYFYT02-23003177 cal9 mm գրառմամբ սև բռնակով արծաթագույն զենք, որի վրա առկա է BARICAT R2.5 S գրառումը, թվով 6 հատ փամփուշտները և կռփազենքը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների քննչական բաժին թիվ 16178824 քրեական վարույթից անջատված թիվ 16823824 քրեական վարույթին կցելու համար: (...)»:
3. 2025 թվականի մարտի 31-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի հիշյալ դատավճռի դեմ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի պաշտպան Դ․Թովմասյանի բողոքը:
Քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Հարութ Մերուժանի Մարությանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է 2025 թվականի ապրիլի 23-ին, 2025 թվականի ապրիլի 25-ին փոխանցվել է նախագահող դատավոր Վ.Ռշտունուն, կազմի դատավորներ Տ.Գրիգորյանին, Ա.Նիկողոսյանին։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 28-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի պաշտպան Դ.Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը վերադարձվել է վերակազմման։
2025 թվականի մայիսի 30-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է մեղադրյալ Հարութ Մարությանի պաշտպան Դ.Թովմասյանի վերակազմած վերաքննիչ բողոքը։
Դատավոր Վ․Ռշտունու արձակուրդում գտնվելու կապակցությամբ թիվ ԵԴ1/2986/01/24 քրեական վարույթը 2025 թվականի մայիսի 30-ի զեկուցագրի հիման վրա մակագրվել և 2025 թվականի հունիսի 2-ին փոխանցվել է նախագահող դատավոր Լ․Աբգարյանին, կազմի դատավորներ Մ․Պապոյանին և Ռ․Պապոյանին։
2025 թվականի հունիսի 6-ին պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության՝ Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում:
Վարույթի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.

4. Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «նա խախտելով «Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին» ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի պահանջները, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում, անհայտ անձից ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և պահել, իսկ 2024 թվականի հուլիսի 10-ին՝ ժամը 23:45-ին սահմաններում, կրել և փոխադրել է փողանցքի արգելապատնեշը հեռացնելու եղանակով ինքնաշեն ձևափոխված ողորկափող հրազեն հանդիսացող, գործարանային արտադրության «BARICAT R2,5 S» տեսակի, V2YBRYFTO2-2300317 գործարանային համարի, 9մմ տրամաչափ ունեցող ձայնաազդանշանային փամփուշտի հիման վրա ինքնաշեն եղանակով լիցքավորված կոտորակներով և առավելագույնը 8.4 մմ տրամաչափ ունեցող գնդակով կրակելու համար նախատեսված թմբուկավոր ինքնաշեն եղանակով ձևափոխված ողորկափող հրազեն հանդիսացող ատրճանակ, որի փողային միջին էներգիան կազմում է 48,5 Ջոուլ, ինչպես նաև ինքնաշեն եղանակով ձևափոխված, մոտ 6-7մմ տրամագիծ ունեցող մետաղյա կոտորակներով լիզքավորված 6 հատ «OZK 9/38OR» դաջվածքները պարունակող ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներ, որոնք հայտնաբերվել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից 2024 թվականի հուլիսի 11-ին կատարված Հարութ Մարությանի անձնական խուզարկության ժամանակ:
Բացի այդ, Հարութ Մերուժանի Մարությանը, խախտելով «Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին» ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի պահանջները, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում, 2024 թվականի հուլիսի 10-ին՝ ժամը 23:45-ին սահմաններում, ապօրինի կերպով կրել է կռփազենք հանդիսացող հարվածող-ջարդող սառը զենք, որը հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից 2024 թվականի հուլիսի 11-ին կատարված Հարութ Մարությանի անձնական խուզարկության ժամանակ»:
5. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը. «(…) Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքն ամբողջ ծավալով մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի կողմից կամովին ու գիտակցաբար ընդունելու և դրա հետ համաձայն լինելու փաստերը, հանգում է հետևության, որ նա մեղավորությամբ կատարել է իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքները, դրանք կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Ուսումնասիրելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի կողմից հանցավոր արարքներ կատարելը:
Արարքները, որոնց կատարման մեջ մեղադրվում է վերջինս, համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին և ճիշտ է որակված:
Ապացուցված է նաև մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի կողմից նշված արարքները կատարելը և մեղավորությունը տվյալ հանցանքները կատարելու մեջ:
Մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը:
Դատարանը մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է արձանագրում մեղքն ընդունելը և անկեղծորեն զղջալը:
Դատարանը մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրում:
Դատարանը, նպատակ ունենալով վերականգնելու սոցիալական արդարությունը, ուղղելու պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխելու հանցագործությունները և հաշվի առնելով Հարութ Մերուժանի Մարությանի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է հետևության, որ մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով, որը տվյալ դեպքում համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 5-րդ մասի կարգավորումները, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքի կատարման համար վեջինիս նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ՝ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով:
Դատարանը հաշվի առնելով Հարութ Մերուժանի Մարությանւ կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, վերջինս սառը զենք հանդիսացող առարկաները կրել, պահել և փոխադրել է լիցքավորված վիճակում, հասարակական վայր հանդիսացող տարածքում, բացառում է վերջինիս նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կամ առավել մեղմ պատիժ նշանակելու հնարավորությունը, քանի որ նման դեպքում հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, կխախտվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Քննության առնելով մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հարութ Մերուժանի Մարությանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, Դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված YBRYFYT02-23003177 cal9 mm գրառմամբ սև բռնակով արծաթագույն զենք, որի վրա առկա է BARICAT R2.5 S գրառումը, թվով 6 հատ փամփուշտները և կռփազենքը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների քննչական բաժին թիվ 16178824 քրեական վարույթից անջատված թիվ 16823824 քրեական վարույթին կցելու համար:
Արտավարույթային փաստաթղթերը պետք է թողնել կցված քրեական գործին դրա պահպանության ողջ ժամանակահատվածում:
Քրեական գործով քաղաքացիական հայց և դատական ծախսեր առկա չեն: (…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, դրանք հաստատող փաստերը և պահանջը.

6. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` դրանք հաստատող ներքոհիշյալ փաստերով.
Բողոքաբերը, վկայակոչելով վերաբերելի իրավական նորմեր և իրավական դիրքորոշումներ, գտել է, որ վիճարկվող դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ և 335-րդ հոդվածներով նշանակված պատժատեսակները համարժեք չեն կատարված արարքին, քրեական օրենսգրքի նպատակները կարող են կենսագործվել ավելի մեղմ պատժատեսակի կիրառմամբ, իսկ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննարկելիս դատարանը վկայակոչել է հանգամանքներ, որոնք չեն համապատասխանում գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներին, և արդյունքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցում դատարանը կատարել է եզրահանգում, որը չի բխում գործի փաստական տվյալներից։
Բողոքի հեղինակը մասնավորապես նշել է, որ Հարութ Մարությանին մեղսագրվող երկու արարքները ոչ մեծ և միջին ծանրության են, ընդ որում՝ Հարութ Մարությանը չունի դատվածություն, համագործակցել է վարույթն իրականացնող մարմինների հետ, ի սկզբանե տվել է խոստովանական ցուցմունքներ և չի վիճարկել իրեն մեղսագրվող արարքը ձերբակալման պահից ի վեր, ինչը, ըստ էության, բավարարում է անձին գործուն զղջալու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու բոլոր նախապայմանները։
Միաժամանակ նկատի ունենալով, որ անձին քննարկվող հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելը հայեցողական հանրային քրեական հետապնդման, իսկ ավելի ճիշտ՝ հանրային քրեական հետապնդում չիրականացնելու դրսևորում է և ըստ էության հանրային մեղադրողի լիազորությունների տիրույթում է գտնվում, դուրս է դատարանի լիազորությունների շրջանակից՝ բողոքի հեղինակն այնուամենայնիվ գտել է, որ նշված հագամանքը հարկ է դիտարկել Հարութ Մարությանի նկատմամբ մի կողմից ավելի մեղմ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելու, իսկ մյուս կողմից՝ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար։
Այլ կերպ՝ եթե առկա են օրենսդրական հիմքերն անձին քրեական պատասխանատվությունից գործուն զղջալու հիմքով ազատելու համար, սակայն դատավարական տվյալ փուլից ելնելով, նշված հարցի քննարկումը դուրս է դատարանի լիազորություններից, դատարանը որպես վարույթ իրականացնող մարմին զրկված չէ անձի նկատմամբ պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության տեսանկյունից, ինչպես նաև պատժից ազատելու հարցի քննարկման համատեքստում նշված հանգամանքը ուղղակի կամ անուղղակի դիտարկելու հնարավորությունից։
Բացի այդ, դատարանը Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննարկելիս որպես կատարված արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը բնութագրող տվյալ նշել է՝ «վերջինս սառը զենք հանդիսացող առարկաները կրել, պահել և փոխադրել է լիցքավորված վիճակում, հասարակական վայր հանդիսացող տարածքում», ինչով պայմանավորված էլ՝ Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կամ առավել մեղմ պատիժ նշանակելու հնարավորությունը բացառել է։ Մինչդեռ գործի փաստական տվյալներից բխում է, որ Հարութ Մարությանին ձերբակալել են ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցները, վերջինիս մեքենան ուժեղացված ծառայություն իրականացնելու շրջանակներում զննության ենթարկելու արդյունքում, ինչը նշանակում է, որ Հարութ Մարությանն ազդանշանային ատրճանակը և սառը զենք հանդիսացող կռփազենքը չի պահել, կրել կամ փոխադրել հասարակական վայրում, հետևաբար նշված հանգամանքը չի կարող վերագրվել Հարութ Մարությանին՝ իր կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորությունը գնահատելու հատեքստում, իսկ մյուս կողմից Հարութ Մարությանի անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրության մեջ նշվել է, որ նրան պատկանող սպորտային սև պայուսակից միջից հայտնաբերվել են թմբուկավոր ազդանշանային ողորկափող ատրճանակը /ձևափոխված վիճակում/, ինչպես նաև արձանագրվել է որ ինքնաշեն վեց փամփուշտները հայտնաբերվել են պայուսակի միջից, հետևաբար՝ ազդանշանային ատրճանակի՝ լիցքավորված վիճակում գտնվելու մասին եզրակացությունն անհիմն է, նման փաստական տվյալներ առկա չեն, չեն բխում գործի փաստական տվյալներից։
Գիտակցելով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի առարկա հանդիսացող զենքը լիցքավորված վիճակում պահելը, կրելը, փոխադրելը բարձրացնում է արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը՝ պաշտպանության կողմը միաժամանակ հարկ է համարել փաստել, որ Հարութ Մարությանի կողմից ողորկափող ազդանշանային ատրճանակը կրել, պահվել կամ փոխադրվել է ոչ լիցքավորված վիճակում, Հարութ Մարությանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ հավաստվել է, որ փամփուշտները հայտնաբերվել են նրան պատկանող սև սպորտայի պայուսակից միջից, այլ ոչ թե զենքի մեջ՝ լիցքավորված, ինչը էապես նվազեցնում է Հարութ Մարությանի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորությունը։
Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի առարկա հանդիսացող սառը զենքի, այս դեպքում՝ կռփազենքի պահելու, կրելու կամ փոխադրելու հանգամանքին՝ թեև դատարանը նշել է, որ այդ սառը զենքը պահել, կրել կամ փոխադրել է հասարակական վայրում, նման հանգամանքը նույնպես չի բխում գործի փաստական տվյալներից, իսկ կռփազենքի՝ լիցքավորված վիճակում պահելու, կրելու կամ փոխադրելու մասին եզրահանգումը ողջամտորեն անհնար ու անհիմն դատողություն է։
Նկատի ունենալով, որ Հարութ Մարությանի նկատմամբ ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու կամ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցում դատարանը բացասական եզրահանգում է կատարել զենքը իբրև թե լիցքավորված վիճակում և այն էլ հասարակական վայրում կրելու, պահելու կամ փոխադրելու հանգամանքը հաշվի առնելով, հարկ է փաստել, որ նման եզրահանգումը չի համապատասխանում իրականությանը, չի բխում գործի փաստական տվյալներից և հետևաբար չի կարող իրավական հետևանքներ առաջացնել Հարութ Մարությանի համար։
Հետևաբար, դատարանը, Հարութ Մարությանին վերագրելով այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք չեն հիմնավորվում գործի փաստական հանգամանքներով, խախտել է պատշաճ ապացուցման սկզբունքը, կայացված դատական ակտում կատարված հետևությունները չունեն փաստական հիմնավորում, արդյունքում Հարութ Մարությանի նկատմամբ չի կիրառել ավելի մեղմ պատժատեսակ, ինչպես նաև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցում գործի փաստական հանգամանքներից չբխող տվյալների մատնանշմամբ պայմանավորված հանգել է ոչ իրավաչափ հետևության, որպիսով չի կիրառել նյութական օրենքը, որը տվյալ իրադրությունում կարող էր կիարռել։
Պաշտպանության կողմի համոզմամբ՝ Հարութ Մարությանի կողմից գործուն զղջալու, վարույթն իրականացնող մարմնին օժանդակելու, ի սկզբանե խոստովանական ցուցմունքներ տալու, մեղքն ընդունելու, մեղսագրվող արարքը չվիճարկելու, վարույթի ողջ ընթացքում պատշաճ դատավարական վարքագիծ դրսևորելու, մեղսագրվող արարքների՝ ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցանքներ լինելու համատեքստում, քրեական օրենսգրքով նախատեսված նպատակներին հնարավոր է հասնել աելի մեղմ պատիժ նշանակելով, ինչպես նաև՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերը խնդրել է. «(…) •Բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/2986/01/24 վարույթով 2025 թվականի փետրվարի 6-ին կայացրած դատավճիռը՝ կայացնելով նոր դատական ակտ։
• Հ.Մարության նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի առաջին մասով նշանակել ավելի մեղմ պատիժ՝ տուգանք կամ ազատության սահմանափակում։
• Հ.Մարությանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի առաջին մասով նշանակել ավելի մեղմ պատիժ՝ ազատության սահմանափակումը։
• Հ.Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել»:

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.

7. Պաշտպան Դ.Թովմասյանը պնդեց ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց բավարարել։
Մեղադրյալ Հարութ Մարությանը միացավ իր պաշտպանի դիրքորոշմանը։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.

8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ նաև նոր ապացույցներով»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով վերաքննիչ բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով պետք է պատասխանել այն հարցերին, թե հիմնավոր են արդյոք մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի բացակայության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները։
9. ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարած արարքին»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները. (…)
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 4-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության այն արարքի համար, որը կատարման պահին հանցանք չի համարվել»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, համաձայն որի՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ապօրինի կերպով քաղաքացիական ողորկափող հրազեն, գազային, օդաճնշիչ, սառը կամ նետողական զենք կրելը՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Ապօրինի կերպով հրազեն (բացառությամբ քաղաքացիական ողորկափող հրազենի, դրա փամփուշտների կամ դրա բաղկացուցիչ մասերի), դրա հիմնական բաղկացուցիչ մաս, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտ, պայթուցիկ նյութ կամ պայթեցման սարք ձեռք բերելը, իրացնելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ կրելը՝
պատժվում է ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե դատարանը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու կամ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է հետևության, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
(…) 4. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշում կայացնելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի հետևյալ հանգամանքները.
1) անձին մեղսագրվող հանցանքի բնույթն ու վտանգավորությունը,
2) պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) հանցանք կատարածի անձը,
4) պատճառած վնասը հատուցելու կամ այլ կերպ հարթելու պահանջի բացակայությունը կամ այն հատուցած կամ այլ կերպ հարթած լինելու հանգամանքը, եթե հանցագործությամբ վնաս է պատճառվել: (…)
12. Եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով (…)»:
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Նույն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված` ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, այնուամենայնիվ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ մեղադրյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը իրական կրելու: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատժի փոփոխման Վերաքննիչ դատարանի իրավասության հարցերին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով, դիրքորոշում հայտնելով, որ «(…) [Վ]երաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
(...) [Ա]ռաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ Այլ կերպ ասած՝ պատիժն ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե պատժի նշանակման հատկապես որ սկզբունքը կամ սկզբունքները չեն պահպանվել, հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել և արդյոք այդ հանգամանքները հաշվի չառնելն է հանգեցրել անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։ Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը» (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 24-րդ կետը)։
10. Վերոգրյալ իրավանորմերի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումներին` (տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը) Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ դատարանը մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատշաճ իրավական վերլուծության է ենթարկել գործի կոնկրետ հանգամանքները՝ մեղադրյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները՝ մեղքն ընդունելը և կատարածի համար անկեղծորեն զղջալը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացող հանգամանքների բացակայությունը, և նշվածների հետ համադրված՝ գնահատել է նաև վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը և արդյունքում պատժի նպատակների իրացվելիության համատեքստում եկել է ճիշտ եզրահանգման ինչպես մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի ու պատժաչափի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ:
Մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակի ու այն կրելու նպատակահարմարության հիմնավորածության տեսանկյունից գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանի հաշվի առած վերոգրյալ տվյալները՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատշաճ ուշադրություն է դարձրել խախտված հասարակական հարաբերությունների բնույթին ու կարևորությանը, ինչպես նաև՝ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի անձին ու վարքագծին վերաբերող տվյաներին, որոնք իրենց փաստացի արտացոլումն են ստացել վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատժատեսակում, ինչպես նաև՝ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու մասին դատարանի հետևությունում։ Հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի անհիմն լինելու մասին բողոքաբերի պնդումը հիմնավոր չէ և չի բխում վարույթի նյութերից:
Այլ կերպ՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի և 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն արդարացի է՝ համաչափ կատարված հանցագործություններին, դրանք կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու համար։
Հետևաբար, արձանագրելով, որ բողոքաբերը չի հիմնավորել մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատժի ակնհայտորեն խիստ լինելը, ինչպես պահանջում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 377-րդ հոդվածը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակը փոփոխելու և նրա նկատմամբ առավել մեղմ պատժատեսակ կիրառելու, ինչպես նաև՝ նշանակված ազատազրկումը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ բողոքաբերի պահանջն արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, և վարույթում առկա չեն օբյեկտիվ իրականության մեջ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալներ, որոնք թույլ կտան մեղմացնել նշանակված պատիժը կամ այն պայմանականորեն չկիրառել:
Ինչ վերաբերում է Հարութ Մարությանի կողմից մեղքն ընդունելու, անկեղծորեն զղջալու, ինչպես նաև մեղսագրվող արարքների հանրային բարձր վտանգավորության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սխալ հետևությունների հանգելու մասին բողոքի հեղինակի փաստարկներին, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի վարքագծին վերաբերող՝ պաշտպանության կողմի նշած հանգամանքները հաշվի են առնվել մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և արձանագրվել վիճարկվող դատական ակտում՝ որպես վերջինի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք։ Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով ազդանշանային ատրճանակի՝ լիցքավորված վիճակում գտնվելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգման՝ անհիմն լինելու մասին պաշտպանի պնդումներին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև վարույթի նյութերի համաձայն՝ Հարութ Մարությանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված ատրճանակն այն հայտնաբերելու պահին լիցքավորված չի եղել, այնուամենայնիվ ատրճանակի հետ միասին մեղադրյալի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներ, որոնք պիտանի են եղել նպատակային օգտագործման համար։ Նշվածի, այսինքն՝ հայտնաբերված ատրճանակը ցանկացած պահի հեշտորեն լիցքավորելու հնարավորության վերաբերյալ փաստական տվյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Հարութ մարությանին մեղսագրվող արարքի կատարման եղանակը հանրային վտանգավորության աստիճանով չի զիջում այն իրավիճակներին, երբ հայտնաբերված հրազենն ի սզբանե լիցքավորված է լինում փամփուշտներով, հետևաբար հակառակի մասին բողոքի հեղինակի պնդումները հիմնավոր չեն։
Ամփոփելով վերոշարադրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հարութ Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի բացակայության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր են, դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ և ըստ այդմ՝ բացակայում են վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու իրավաչափ հիմքերը: Հետևաբար, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 6-ի թիվ ԵԴ1/2986/01/24 դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ պաշտպան Դ․Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 367-372-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Դ․Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Հարութ Մերուժանի Մարությանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 6-ի թիվ ԵԴ1/2986/01/24 դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱԲԳԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ