Գործ ԵԴ1/2962/01/24



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

17.02.2026 թվական ք.Երևան

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ժ.ՉԻՉՈՅԱՆԻ
ՆԻՍՏԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐ՝ Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Տ․ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ՝ Ն․ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
Վ․ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼՆԵՐ՝ Հ.ՄՈՒՍԵՍՅԱՆԻ
Տ․ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի․
Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի՝ (առկա է անձնական տվյալ), Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ և ՌԴ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չդատապարտված, չի աշխատում, ամուսնացած, խնամքին երկու անչափահաս երեխա, (առկա է անձնական տվյալ), որպես խափանման միջոց է կիրառված Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 22.01.2026 թվականին Տ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ կայացվել է արդարացման վերդիկտ.
Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի՝ (առկա է անձնական տվյալ), Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չդատապարտված, չի աշխատում, չամուսնացած, հ(առկա է անձնական տվյալ), որպես խափանման միջոց է կիրառված Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 22.01.2026 թվականին Հ.Մուսեսյանի վերաբերյալ կայացվել է արդարացման վերդիկտ․

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2024 թվականի փետրվարի 26-ին կազմվել է Հասմիկ Մուսեսյանի ձերբակալման վերաբերյալ արաձանագրությունը։
2024 թվականի փետրվարի 26-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Սեդոյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 11-0142-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի փետրվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Սեդոյանը որոշում է կայացրել թիվ 11-01-42-24 քրեական վարույթով հանցանք կատարած անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով Հասմիկ Մուսեսյանին ձերբակալելու մասին։
2024 թվականի փետրվարի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Սեդոյանը որոշում է կայացրել Հասմիկ Մուսեսյանին ազատ արձակելու մասին։
2024 թվականի մարտի 01-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Սեդոյանը միջնորդություն է հարուցել թիվ 11-01-42-24 քրեական վարույթի նկատմամբ դատավարական հսկողություն իրականացնող դատախազին Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի մարտի 01-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ղազարյանի որոշմամբ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ․ «[ն]ա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի պահանջները, իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված զգալի չափով՝ 3,9 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց:
Այսպես՝
Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի պահանջները, քննությամբ չպարզված օրը, «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով իրացնելու նպատակով ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված զգալի չափով՝ 3,9 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց: Այնուհետև, 2024 թվականի փետրվարի 26-ին Երևան քաղաքի Չեխովի փողոցի 11-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Շենգավիթի բաժնի աշխատակիցներին է ներկայացրել վերը նշված թմրամիջոցը, երկու աղաց, մեկ էլեկտրոնային կշեռք, նոթատետր և երկու ապակյա գլանակ։»
2024 թվականի մարտի 01-ին մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը։
2024 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Վ.Սեդոյանը հանցագործության մասին հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2024 թվականի սեպտեմբերի 10-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Սեդոյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 11-1763-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 10-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Սեդոյանի որոշմամբ թիվ 11-1763-24 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 11-0142-24 քրեական վարույթին և նախաքննությունը շարունակվել է 11-0142-24 համարի ներքո:
2024 թվականի հոկտեմբերի 15-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Տ.Հակոբյանի որոշմամբ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 15-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Տ.Հակոբյանի որոշմամբ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ․ «[ն]ա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի բկկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, իր ընկեր Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի հետ խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ, շահադիտական դրդումներով վերջինիս կողմից քննությամբ չպարզված հանգամանքներում ապօրինի ձեռք բերված' ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հոնիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով ապօրինի իրացնելու նպատակով, 2024 թվականի փետրվարի սկզբին՝ չպարզված օրը, այն վերցրել է Տիգրան Հուհաննիսյանի մատնանշած՝ Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական շրջանի տարածքից՝ չպարզված վայրից, որից մի մասը ծխելու եղանակով օգտագործել է, իսկ մնացած 3,44 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը Տիգրան Հովհաննիսյանի ցուցումով իրացնելու նպատակով հավասար՝ յուրաքանչյուրը 0,5 գրամ քաշով փայլաթիթեղի փաթեթներում փաթեթավորելու և վերջինիս մատնանշած վայրում տեղադրելու համար պահել է իր վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Չեխովի փողոցի 11-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում, որը 2024 թվականի փետրվարի 26-ին նույն բնակարանում ներկայացրեէ է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ենգավիթի բաժնի աշխատակիցներին:»
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Մարգարյանի որոշմամբ թիվ 11-0142-24 քրեական վարույթից անջատվել է թիվ 11-1763-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Ն.Մարգարյանը հանցագործության մասին հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Մարգարյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 11-1936-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 17-ին կազմվել է թիվ 11-0142-24 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը և հանրային մեղադրողի կողմից հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, որտեղ էլեկտրոնային մակագրման համակարգի միջոցով մակագրվել և հանձնվել է դատավոր Ժ․Չիչոյանին:
2024 թվականի հոկտեմբերի 25-ին դատավոր Ժ․Չիչոյանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/2962/01/24 քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ անցկացնելու մասին։
2024 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
2024 թվականի հոկտեմբերի 26-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը և բացակայելու արգելքը:
2024 թվականի նոյեմբերի 21-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Տ.Հակոբյանի որոշմամբ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն արարքը մեղավորությամբ կատարելու համար, որ «[ն]ա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել իր ընկերուհի Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ չպարզված հանգամանքներում ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու վերաբերյալ։ Այնուհետև՝ այդ նպատակով 2024 թվականի փետրվարի սկզբին՝ չպարզված օրը, չպարզված հանգամանքներում քննությամբ ինքնությունը չպարզված հիշյալ անձը Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ պայմանավորվածությամբ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը տեղադրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական շրջանի տարածքում չպարզված վայրում, որից հետո Տիգրան Հովհաննիսյանի ուղղորդմամբ Հասմիկ Մուսեսյանը հիշյալ վայրից վերցրել է թմրամիջոցը, որից մի մասը ծխելու եղանակով օգտագործել է, իսկ մնացած 3,46 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը Տիգրան Հովհաննիսյանի ցուցումով, իրացնելու նպատակով հավասար՝ յուրաքանչյուրը 0,5 գրամ քաշով փայլաթիթեղի փաթեթներում փաթեթավորելու և նրա մատնանշած վայրում տեղադրելու համար պահել է իր վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Չեխովի փողոցի 11-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում, որը 2024 թվականի փետրվարի 26-ին նույն բնակարանում ներկայացրել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Շենգավիթի բաժնի աշխատակիցներին:»
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ին Ն.Մարգարյանը հանցագործության մասին հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2024 թվականի նոյեմբերի 22-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Մարգարյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 11-8156-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին կազմվել է թիվ 11176324 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը։
2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին թիվ 11-1763-24 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան և այն էլեկտրոնային մակագրման եղանակով նույն օրը մակագրվել և հանձնվել է դատավոր Ա․Հովհաննիսյանին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 2-ին դատավոր Ա․Հովհաննիսյանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/3498/01/24 քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ անցկացնելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց տնային կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու մասին՝ մինչև 26․03․2025 թվականը ներառյալ։
2025 թվականի հունվարի 16-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի նախագահը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/3498/01/24 քրեական վարույթը թիվ ԵԴ1/2962/01/24 քրեական վարույթին միացնելու մասին։
2025 թվականի մարտի 20-ին Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց տնային կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու մասին՝ մինչև 26․06․2025 թվականը ներառյալ։
2025 թվականի ապրիլի 29-ին դատավոր Ժ․Չիչոյանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Հասմիկ Մուսեսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը անփոփոխ թողնելու մասին։
2025 թվականի ապրիլի 29-ին Դատարանը որոշում է կայացրել հիմնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի հունիսի 23-ին Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց տնային կալանքի ժամկետը 3 (երեք) ամիս ժամկետով երկարաձգելու մասին՝ մինչև 26․09․2025 թվականը ներառյալ։
2025 թվականի հունիսի 23-ին Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի և Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց տնային կալանքը՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 26-ից փոփոխելու և վերջինիս նկատմամբ համակցված որպես խափանման միջոցներ՝ վարչական հսկողությունը և Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին։
2025 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, որոշում է կայացրել մեղադրյալ Հասմիկ Մուսեսյանի պաշտպան՝ Նարեկ Վարդանյանի միջնորդությունը բավարարելու վերաբերյալ և անթույլատրելի ապացույց է ճանաչել օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված տվյալների հիման վրա կատարված 2024 թվականի փետրվարի 26-ի Հ.Մուսեսյանի բնակարանից հայտնաբերված և վերցված իրերի և առարկաների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը: Անթույլատրելի ապացույց է ճանաչվել նար օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված տվյալների հիման վրա կատարված փորձագետի թիվ 423 Ք-24 եզրակացությունը, Հասմիկ Մուսեսյանի նոթատետրը զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը, մեկ հատ կշեռքը, երկու հատ աղացը, երկու հատ ապակյա գլանակները և նոթատետրը իրեղեն ապացույցները, հետևյալ պատճառաբանությամբ․ «(...) Հետազոտված ապացույցները գնահատելով մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների համատեքստում՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերը թվարկված գրավոր ապացույցների բովանդակությունն ուղղակիորեն բխում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ կատարված դատավարական գործողությունից: Մասնավորապես, ոստիկանության աշխատակիցները մեղադրյալ Հասմիկ Մուսեսյանի բնակության վայրում՝ Երևան քաղաքի Չեխովի փողոցի 11-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում օպերատիվ հարցում իրականացնելու պատրվակով բնակարանում փաստացի որոնողական գործողություններ են կատարել, մասնավորապես՝ վերը մեջ փաստի մասի կարելի է օբյեկտիվ եզրահանգման գալ՝ մեղադրյալ Հասմիկ Մուսեսյանի ցուցմունքի, ինչպես նաև ոստիկանության աշխատակցի կողմից կազմված զեկուցագրի և արձանագրության բովանդակությունը համադրված վերլուծելու արդյունքում։ Այս համատեքստում հատկանշական է այն հանգամանքը, որ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ոստիկան Թոմվաս Սարգսյանը դատարանում տված ցուցմունքով այդպես էլ որևէ հստակ և ողջամիտ պարզաբանում չտվեց Դատարանին, թե ինչպես է ստացվել, որ զեկուցագրում և արձանագրությունում նշվել է, որ տեսանելի վայրում դրված է եղել միայն թմրամիջոցը, իսկ մնացած իրերն ու առարկաները ներկայացրել է մեղադրյալը, իսկ դատարանում հայտնեց, որ բոլոր առարկաները եղել են սեղանի վրա դրված տեսանելի վիճակում։ Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ վկան ցուցմունքով հայտնեց նաև, որ սեղանի վրա առկա էին նաև մոտ 1000 հատ զիպ փականով փաթեթներ, կպչուն ժապավեն, մկրատ, սակայն հիշյալ իրերն ու առարկաները առհասարակ չեն եղել քրեական վարույթով քննության առարկա, դրանք որևէ վայրից չեն հայտնաբերվել, դրանց մասին որևէ տվյալ չի եղել ոչ զեկուցագրում և ոչ էլ արձանագրությունում, իսկ դրանց առկայության մասին առաջին անգամ տվյալ է ստացվել դատարանում վկայի կողմից։
Վերը մեջ բերվածի հաշվառմամբ, Դատարանն արձանագրում է, մեղադրյալի բնակարանում կատարված գործողությունները կրել են բացառապես դատարանի որոշմամբ կատարվող խուզարկությանը բնորոշ հատկանիշներ, հաշվի առնելով հակաօրինական առարկաներ հայտնաբերելու նպատակով մեղադրյալի բնակարանի հյուրասենյակի բազմոցի վրա դրված ծածկոցները տեղաշարժելը, մեղադրյալի բնակարանի խոհանոցի դրակներում փնտրողական գործողություններ կատարելը։ Այնինչ, անձի բնակարանի անձեռնմխելիության սահմանափակման դատական երաշխիքներ գործի նյութերում առկա չեն:
Հարկ է արձանագրել նաև, որ նույնիսկ, եթե ողջամիտ դիտարկվի մեղադրյալի բնակության վայրում ենթադրաբար տեսանելի վայրում եղած իրերի և առարկաների հայտնաբերման փաստը, ապա Դատարանն արձանագրում է, որ այդ պարագայում նույնիսկ ոստիկանության ծառայողները իրավունք չունեին վերցնել դրանք, այլ դրանք կարող էին բացառապես վերցվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 226-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ դեպքի վայր հանդիսացող բնակարանի սկզբնական զննության արդյունքում։
Ելնելով վերոգրյալից Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հ.Մուսեսյանի բնակարանում հայտնաբերված իրերի և առարկաների վերաբերյալ 2024 թվականի փետրվարի 26-ի արձանագրությունը պետք է համարել օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույց և ճանաչել անթույլատրելի, քանի որ այդ ապացույցը ձեռք է բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված ընթացակարգի խախտմամբ և հնարավոր չէ դրա հետևանքը վերացնել այլ ապացուցողական գործողության պատշաճ կատարմամբ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցի» ներքո անհրաժեշտ է հասկանալ նաև այն ապացույցները, որոնք ձեռք են բերվել թեկուզ առանց օրենքի խախտման, սակայն օրենքի խախտմամբ կատարված քննչական կամ դատավարական գործողության արդյունքում կամ այն ապացույցների հիման վրա, որոնք ձեռք էին բերվել օրենքի խախտմամբ կամ անթույլատրելի ապացույցի հետ գտնվում են պատճառահետևանքային կապի մեջ: Այսպիսով, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հաստատել է ՀՀ ներպետական իրավունքում «թունավոր ծառի պտուղների» կանոնի առկայությունը («թունավոր ծառի պտուղների» կանոնի վերլուծության Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Սարգսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի սեպտեմբերի 16-ի թիվ ԵՔՐԴ/0295/01/08 և Ժ.Սեֆիլյանի վերաբերյալ 2014 թվականի մայիսի 31-ի թիվ ՎԲ-07/13 որոշումներում)։
Դատարանը նաև փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում ամրագրվել է նաև ապացույցների թույլատրելիությանը վերաբերող «թունավոր ծառի պտուղների» կանոնը: Այս կանոնը կիրառելիս ուղենիշային պետք է լինեն Վճռաբեկ դատարանի սահմանած՝ «բխելու» և «պատճառական կապի» չափանիշները: «Բխելու» չափանիշը առկա է այն դեպքում, երբ ապացույցն անմիջականորեն բխել է օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցից: Օրինակ՝ օրենքի էական խախտմամբ կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերված թմրանյութի վերաբերյալ դատաքիմիական փորձաքննության եզրակացությունը: «Պատճառական կապի» չափանիշը նշանակում է, որ անգամ անօրինական ճանապարհով ստացված տվյալի վրա ամբողջությամբ հիմնված (դրանից բխած) ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու համար անհրաժեշտ է, որ բացակայի ողջամիտ ջանքերով այդ ապացույցը ստանալու հնարավորությունը: Օրինակ՝ օրենքի էական խախտմամբ կատարված հեռախոսային խոսակցության գաղտնալսման արդյունքում բացահայտված վկայի ցուցմունքն անթույլատրելի չի ճանաչվի, եթե նույն վկայի ինքնությունը հնարավոր էր բացահայտել ավելի ուշ առգրավված տեսագրություններով:
Հաշվի առնելով, այն հանգամանքը, որ Հ.Մուսեսյանի բնակարանում հայտնաբերված իրերի և առարկաների վերաբերյալ 2024 թվականի փետրվարի 26-ի արձանագրությունը անթույլատրելի ապացույց է, որի ընթացքում հայտնաբերված առարկաները վերցվել են վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից, այնուհետև հայտնաբերված զանգվածի վերաբերյալ նշանակվել է փորձաքննություն և ստացվել է թիվ 423 Ք-24 փորձագետի եզրակացությունը, զննվել է Հասմիկ Մուսեսյանի նոթատետրը, իրեղեն ապացույցներ են ճանաչվել ինչպես թմրամիջոցը, այնպես էլ բնակարանից հայտնաբերված նոթատետրը, կշեռքը, աղացները, ապակյա գլանակները, որոնք նույնպես սույն պարագայում անթույլատրելի ապացույցներ են։
Այլ կերպ՝ «թունավոր ծառի պտուղների» կանոնի կիրառմամբ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ վերը մեջ բերված ապացույցները ստացվել են մեղադրյալի բնակարանում օրենքի էական խախտմամբ կատարված բնակարանի փաստացի խուզարկության արդյունքում և, որպես բնակարանի խուզարկությունից բխող և դրա հետ անխզելի պատճառահետևանքային կապի մեջ գտնվող ապացույցներ, ևս անթույլատրելի են, քանզի դրանց բովանդակությունն ամբողջությամբ հիմնված է անթույլատրելի ճանաչված քննչական գործողության արդյունքում ստացված տվյալների վրա:
Ելնելով վերոգրյալից Դատարանը գտնում է, որ թիվ ԵԴ1/2962/01/24 քրեական գործով 26.02.2024 թվականին մեղադրյալի բնակության վայրից վերցված իրերի և առարկաների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը պետք է համարել օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույց և ճանաչել անթույլատրելի, քանի որ այդ ապացույցը ձեռք է բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված ընթացակարգի խախտմամբ և հնարավոր չէ դրա հետևանքը վերացնել այլ ապացուցողական գործողության պատշաճ կատարմամբ, ինչպես նաև 26.02.2024 թվականին կազմված արձանագրության հիման վրա ձեռք բերված տվյալները, այն է՝ փորձագետի թիվ 423 Ք-24 եզրակացությունը, Հասմիկ Մուսեսյանի նոթատետրը զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, <<Մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցը, մեկ հատ կշեռքը, երկու հատ աղացը, երկու հատ ապակյա գլանակները և նոթատետրը իրեղեն ապացույցները պետք է համարել օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցներ։»
2026 թվականի հունվարի 22-ին մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի և նկատմամբ կայացվել է արդարացման վերդիկտ և նույն օրը որոշում է կայացվել լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:

2.Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.

Դատարանի հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա․
Թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Հասմիկ Մուսեսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված թվով երկու բջջային հեռախոսների խուզարկությամբ հայտնաբերվել է, որ MESSENGER VPN բջջային հավելվածում BMW էջ, որը ըստ մասնակից Հասմիկ Մուսեսյանի հայտարարության՝ հիշյալ էջը պատկանել է Տիգրան Հովհաննիսյանին, ով հիշյալ էջով թմրամիջոցներ է իրացրել: Վերոհիշյալ բջջային հեռախոսների խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև լուսանկարներ, որոնց վրա առկա են եղել նշումներ տեղակայման վայրերի վերաբերյալ, որոնք ըստ Հասմիկ Մուսեսյանի հայտարարության՝ ուղարկվել են BMW էջի կողմից թմրամիջոցների գնորդներին։ Վերոհիշյալ բջջային հեռախոսների խուզարկությամբ պարզվեց նաև, BMW էջը գրանցված է +60 17- 8348718 համարով:
(հատոր 1-ին գ.թ. 54, դատական նիստի արձանագրություն)
Լուսանկարով ճանաչում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Հասմիկ Մուսեսյանի մասնակցությամբ կազմվել է լուսանկարով ճանաչում կատարելու մասին արձանագրություն, որի ընթացքում Հասմիկ Մուսեսյանը ճանաչել է Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանին և հայտարարել, որ լուսանկարում պատկերված անձն է իրեն իրացրել թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է իր կողմից վարձակալված բնակարանում։
(հատոր 1-ին գ.թ. 136-139, դատական նիստի արձանագրություն)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Հասմիկ Մուսեսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «iPhone 11 PRO MAX» և «iPhone 15 PRO MAX» մոդելի բջջային հեռախոսները։
(հատոր 1-ին գ.թ. 154-155-139, դատական նիստի արձանագրություն)
Մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ մյուս մեղադրյալի հետ ծանոթացել է համացանցի միջոցով։ Հայտնեց նաև, որ Տիգրան Հովհաննիսյանն ուներ «Տելեգրամյան» ալիք, որով վերջինս թմրամիջոց է վաճառել և ինքը հիշյալ ալիքից գնել է թմրամիջոց։ Թմրամիջոց գնելու շրջանակներում սկսել է մտերմություն անել վերջինիս հետ և սկսել են որոշ ժամանակ իրար հետ բնակվել «Եդեմ» հյուրանոցում, սակայն որոշ ժամանակ անց Տիգրանը ՀՀ-ից մեկնել է քանի որ վերջինս ուներ որոշակի ֆինանսական խնդիրներ։ Այդ ընթացքում որոշել է օգնել Տիգրանին, քանի որ վերջինս ՀՀ-ում այլ վստահելի մարդ չուներ։ Տիգրանի խնդրանքով Երևան քաղաքի տարբեր վայրերից վերցրել է թմրամիջոցը տարել իր բնակարան, այն բաժանել մասերի, որից հետո տեղադրել է Տիգրանի ասած վայրում և այնտեղից այլ անձ վերցրել է հիշյալ թմրամիջոցը։ Վարձակալական հիմունքներով բնակվել է Երևան քաղաքի Չեխովի փողոցի 11-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում։ 2024 թվականի փետրվարի 26-ին՝ ժամը 16։00-ից 17։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր բնակարանի դուռը թակել են ոստիկանության երկու օպերլիազոր։ Դուռը բացելուց հետո հիշյալ անձինք իրեն մատնացույց են արել իր բնակարանի շքամուտքի դռան դիմաց դրված ատրճանակի փամփուշտ և իրեն հարցրել թե, որտեղից է այն հայտնվել այդտեղ։ Այդ հարցի կապակցությամբ շուրջ 5 րոպե դռան դիմաց զրուցել է վերջիններիս հետ, որից հետո շենքի ներքևի հարկից երկու այլ օպերլիազոր բարձրացել են իրենց հարկ և առանց իրեն հարցնելու մուտք են գործել իր բնակարան։ Բնակարան մուտք գործելուց հետո Թոմ անունով ոստիկանության աշխատակիցը սկսել է իր բնակարանում որոշակի իրեր և առարկաներ փնտրել, ինչի արդյունքում բազմոցի վրա դրված ծածկոցների տակից վերջինս հայտնաբերել է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը, իսկ խոհանոցի դարակների մեջից հայտնաբերել է կշեռքը, աղացները և նոթատետր։ Հայտնեց նաև, որ իր բնակարանից հայտնաբերված և վերցված որևէ առարկա տեսանելի վայրում դրված չի եղել և դրանք՝ բնակարանի տարբեր վայրերից հայտնաբերել է ոստիկանության աշխատակից Թոմը։ Այդ ընթացքում քանի որ շատ հոգեճնշված վիճակում է գտնվել Թոմին ցույց է տվել նաև Տիգրանի լուսանկարը և վերջինս լսել է նաև՝ իր և Տիգրանի միջև տեղի ունեցած մի քանի ձայնային հաղորդագրություններ։ Հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ ինքը ոստիկանության աշխատակիցներին թույլ չի տվել մտնել իր բնակարան, սակայն վերջիններիս առանց իրեն հարցնելու մտնել են ներս։ Մեկ այլ հարցին ի պատասխան հայտնեց, որ կշեռքը, նոթատետրը, ապակյա գլանակները, Թոմը վերցրել է խոհանոցի դարակների միջից, իսկ թմրամիջոցը վերցրել է բազմոցին դրված ծածկոցների տակից։ Բջջային հեռախոսի գաղտնաբառը ինքն է ասել ոստիկաններին, քանի որ շատ վախեցած է եղել։ Հայտնեց նաև, որ եթե իր բնակարանից հայտնաբերված առարկաները լիներ տեսանելի վայրում դրված հաստատապես բնակարանի դուռը չէր բացի և ոստիկաններին ներս չէր թողնի, քանի որ գիտակցում է, որ նման դեպքում վերջիններս կտեսնեին հիշյալ թմրամիջոցներն ու այլ առարկաները։ Հայտնեց նաև, որ բոլոր դարակները Թոմն է բացել, ինքը որևէ իր կամ առարկա չի ներկայացրել վերջինիս, ինչպես նաև մինչև հիշյալ առարկաների հայտնաբերումը դրանց առկայության մասին վերջինիս որևէ տեղեկություն չի հայտնել։ Հիշյալ իրերն ու առարկաները հայտնաբերելուց հետո դրանք լցրել են պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ և ոստիկանների հետ գնացել է ոստիկանության Շենգավիթի բաժին։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ Հասմիկ Մուսեսյանին ճանաչում է 2023 թվականի հուլիս ամսից, ծանոթացել է «Ինստագրամ» սոցիալական կայքի միջոցով, սկզբում ուղակի շփվել են, որից հետո սկսել են ընկերություն անել։ Մոտ մեկ ամիս ընկերություն անելուց հետո ինքը գնացել է արտասահման։ Իրենց առաջին հանդիպման ժամանակ թմրամիջոցի մասին խոսակցություն չի եղել, հետագայում ընկերություն անելու ժամանակ որոշել են վերցնել և փորձել, այդ որոշումը կայացրել են միասին, ցանկացել են փորձել «Մարիխունա» և «Մետանֆետամին» տեսակի թմրամիջոցները։ Թմրամիջոցը ձեռք են բերել «Տելեգրամ» հավելվածում առկա BMW էջից։ Թմրամիջոցի համար վճարել է ինքը, սակայն վերցնելու համար հիմնականում Հասմիկն է գնացել։ Հասմիկ Մուսեսյանը չի աշխատել։ Ինքը Հասմիկի հետ եղած ժամանակ վերջինիս մոտ նոթատետր չի նկատել։
(դատական նիստի արձանագրություն)


2025 թվականի սեպտեմբերի 19-ի դատական նիստում պաշտպան Նարեկ Վարդանյանը միջնորդել է Դատարանին, որպես լրացուցիչ վկա դատարան հրավիրել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ոստիկան Թովմաս Սարգսյանին և հարցաքննել նրան։
Դատարանը որոշել է բավարարվել պաշտպանի միջնորդությունը, լրացնել ապացույցների ծավալը և որպես վկա հարցաքննել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ոստիկան Թովմաս Սարգսյանին։
(դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա՝ Թովմաս Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ օպերատիվ հարցումներ իրականացնելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Չեխով փողոցի 11-րդ շենք, քանի որ ահազանգ էին ստացել, որ հիշյալ շենքի բնակարաններից մեկի շքամուտքի դռան դիմաց հայտնաբերվել էր ատրճանակի փամփուշտ։ Շենքի բնակարանի դռները հերթով թակելով բնակիչներից փորձել են պարզել փամփուշտի վերաբերյալ տվյալներ։ Երբ բարձրացել են շենքի երկրորդ հարկ, պարեկային ծառայության աշխատակիցներն արդեն Հասմիկի հետ շքամուտքում զրուցում էին, որից հետո ինքը և գործընկերը մտել են ներս և բնակարանի հյուրասենյակի սեղանի վրա՝ տեսանելի վայրում դրված է եղել մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցի նմանվող զանգվածներ, նոթատետր, կպչուն ժապավեն, աղաց և այլ առարկաներ։ Իրենց հարցին ի պատասխան Հասմիկը հայտնելա, որ հիշյալ զանգվածը հանդիսանում է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, դրանք իրեն տվել է Տիգրանը այլ անձանց ապօրինի իրացման նպատակով։ Հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ իրենց բնակարան է հրավիրել Հասմիկը և իրենց չի արգելել ներս մտնել։ Հայտնեց նաև, որ սեղանին բացի թմրամիջոցից, աղացից և կպչուն ժապավենից, առկա էր նաև մոտ 1000 հատ զիպ փականով փաթեթներ, ապակյա գլանակ, մկրատ։ Բնակարանում որևէ փաստաթուղթ չի կազմվել, ամբողջ փաստաթղթերը կազմվել են ոստիկանության բաժնում։ Մեկ այլ հարցին ի պատասխան հայտնեց, որ իրենք բնակարանում փնտրողական գործողություններ չեն կատարել, ամեն ինչ իրենց համար տեսանելի վայրում դրված է եղել։ Դատարանի այն հարցին, թե ինչպես է ստացվել, որ զեկուցագրում և արձանագրությունում նշված է միայն, որ բնակարանի տեսանելի վայրում դրված է եղել մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը, իսկ մնացած իրերն ու առարկաները Հասմիկ Մուսեսյանի կողմից են ներկայացվել, սակայն ներկայումս հայտնում եք, որ բացի թմրամիջոցից տեսանելի վայրում դրված է եղել նաև նոթատետրը, աղացը, զիպ փաթեթները, ապակյա գլանակը և այլ առարկաները, վկա բառացի հայտնեց, որ իրենց համար պարզ չէր, թե մնացած առարկաներն ինչ են դրա համար չի գրել այդ մասին զեկուցագրում և արձանագրության մեջ։ Մեկ այլ հացին ի պատասխան վկա հերքեց մեղադրյալ Հասմիկ Մուսեսյանի կողմից ցուցմունքով հայտնած այն տեղեկությունը, որ ինքը փնտրողական գործողություն է կատարել մեղադրյալի բնակարանում և կրկին պնդեց, որ բոլոր իրերն ու առարկաները եղել են տեսանելի վայրում դրված սեղանի վրա։ Մեկ այլ հարցի ի պատասխան հայտնեց, որ նախկինում նման դեպքերում, երբ առերևույթ հանցագործության դեպք է հայտնաբերել, ահազանգ է տվել ոստիկանության համապատասխան բաժին կամ քննչական բաժին, պահել է դեպքի վայրը մինչև համապատասխան մարմինները կմոտենան, իսկ սույն դեպքում նման կերպ է կողմնորոշվել, այդ իսկ պատճառով մեղադրյալի բնակարանից հայտնաբերված իրերն ու առարկաները ներկայացրել է ոստիկանության բաժին։։
(դատական նիստի արձանագրություն)

3.Դատարանի իրավական և փաստական վերլուծությունները.

Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանը գտնում է հետևյալը.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (...): 2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան: (...)»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել: (…)»:
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք: (…)»:
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 103-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացույցները հավաքվում են քրեական վարույթի ընթացքում՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով` օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
Վերոգրյալ իրավանորմերի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ: Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: Ապացուցման գործընթացի առաջին տարրն ապացույցներ հավաքելն է: Քրեական վարույթի ընթացքում ապացույցները հավաքվում են երկու եղանակով՝ ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով և Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով՝ օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով: Օրենսգիրքն ապացույցի ստուգման հասկացության մեջ, ստուգման ավանդական եղանակների (ապացույցների համադրում, նոր ապացույցների հավաքում, ապացույցի ստացման աղբյուրի վերհանում) շարքում ներառել է նաև ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծությունը: Քրեական դատավարության օրենսգրքով ապացույցի ձևին ներկայացվող պահանջներին ապացույցի համապատասխանության ստուգման արդյունքում վարույթն իրականացնող մարմինը հավաստիանում է, որ պահպանված են ապացույցի արժանահավատության ապահովմանն ու ապացուցողական գործողության մասնակցի իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված՝ օրենսգրքով առանձին ապացույցների ձևին ներկայացվող պահանջները: Ինչ վերաբերում է ապացույցների գնահատմանը, այն կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) վարույթն իրականացնող մարմինը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով:
Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ հանցագործության մեջ անձի մեղավորության հարցը լուծվում է դրա մասին վկայող բավարար ապացույցների ամբողջությամբ: «Ապացույցների բավարարություն» հասկացությունը գնահատողական է և իրենից ներկայացնում է ապացույցների համակցության գնահատման վերջնական արդյունք (ապացույցների բավարարության չափանիշների` վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 15-19-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանն ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումներն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար: Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն: Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով (մանրամասն տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 29-32-րդ կետերը):
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 31.3-32-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանը քննարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած՝ (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 33-րդ կետը):
Ընդհանրացնելով մեջբերված իրավական դիրքորոշումները` Դատարանը փաստում է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում Դատարանի համոզմունքից: Միաժամանակ, Դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում: Ավելին՝ մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: Կասկածները համարվում են չփարատված, եթե դրանք շարունակում են մնալ, երբ քրեական գործի բոլոր հանգամանքները հետազոտվում են լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, քրեադատավարական ապացուցման բոլոր միջոցներով: Կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելը նշանակում է, որ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության, մեղադրյալին մերկացնող, նրա պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներն ապացուցող փաստերը ճանաչվում են գոյություն չունեցող և հակառակը՝ մեղադրյալի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող, նրան արդարացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները ճանաչվում են հաստատված, եթե դրանց գոյությունն արժանահավատորեն հերքված չէ:
Անդրադառնալով սույն գործին և վերոգրյալ չափանիշների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հնարավոր չէ հետևություն անել Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները խախտելով, նախնական համաձայնությամբ քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ չպարզված հանգամանքներում ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու վերաբերյալ նրանց ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածության և օրինականության վերաբերյալ:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված կոնկրետ հանցանքի, մասնավորապես՝ այդ հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ Դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը:
Այլ կերպ ասած՝ սույն գործով ապացույցների անհրաժեշտ և բավարար համակցություն ձեռք չի բերվել, որպեսզի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք Դատարանը հաստատված համարի այն խորությամբ և աստիճանի, որ կասկած չմնա դրանց ապացուցվածության վերաբերյալ, ավելին՝ հանրային մեղադրողը, կրելով մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալների բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը, դատական քննության ժամանակ չի հերքել Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները, իսկ Դատարանին ներկայացված ապացույցներով այդ հանգամանքների ապացուցվածությունը խիստ կասկած է հարուցում: Այսինքն՝ առկա է չփարատված կասկած Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները խախտելով, նախնական համաձայնությամբ քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ՝ չպարզված հանգամանքներում, ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու վերաբերյալ, որը պետք է մեկնաբանվի հօգուտ նրանց:
Դատարանի վերոգրյալ հետևությունները պայմանավորված են ներքոհիշյալ պատճառաբանություններով.
Դատարանը՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 17-ի որոշմամբ անթույլատրելի ապացույց է ճանաչել օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված տվյալների հիման վրա կատարված 2024 թվականի փետրվարի 26-ի Հ.Մուսեսյանի բնակարանից հայտնաբերված և վերցված իրերի և առարկաների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը: Անթույլատրելի ապացույց է ճանաչվել նաև օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված տվյալների հիման վրա կատարված փորձագետի թիվ 423 Ք-24 եզրակացությունը, Հասմիկ Մուսեսյանի նոթատետրը զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը, մեկ հատ կշեռքը, երկու հատ աղացը, երկու հատ ապակյա գլանակները և նոթատետրը իրեղեն ապացույցները, ուստի մեղադրական եզրակացությամբ մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ներկայացված մեղադրանքի հիմքում դրված ուղղակի ապացույցներն են միայն՝ թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, լուսանկարով ճանաչում կատարելու մասին արձանագրությունը և իրեղեն ապացույց ճանաչված Հասմիկ Մուսեսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «iPhone 11 PRO MAX» և «iPhone 15 PRO MAX» մոդելի բջջային հեռախոսները։
Դատարանը գտնում է, որ վերոնշյալ ապացույցները չեն կարող դրվել մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ներկայացված մեղադրանքի հիմքում, քանի որ դրանցով չեն հաստատվում մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքները։ Հարկ է նշել, նաև, որ մեղադրանքի կողմի ներկայացրած ապացույցներում առկա չէ Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները խախտելով, նախնական համաձայնությամբ քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ՝ չպարզված հանգամանքներում, ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու հանգամանքը հավաստող որևէ օբյեկտիվ տվյալ:
Մեղադրյալ Տիգրան Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ներկայացված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և հերքել են «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները խախտելով, նախնական համաձայնությամբ քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ՝ չպարզված հանգամանքներում, ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու հանգամանքը: Ինչ վերաբերվում է մեղադրյալ Հասմիկ Մուսեսյանի ցուցմունքների բովանդակությանը, ապա միայն մեղադրյալի ցուցմունքի առկայության հանգամանքը՝ հետազոտված այլ թույլատրելի ապացույցների համատեքստում բավարար չեն կարող լինել հաղթահարելու մեղադրյալներին առաջադրված մեղադրանքների պայմաններում անմեղության կանխավարկածի շեմը հաղթահարված համարելու համար։
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը գտնում է, Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները խախտելով, նախնական համաձայնությամբ քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ՝ չպարզված հանգամանքներում, ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու հանգամանքը, չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները խախտելով, նախնական համաձայնությամբ քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ՝ չպարզված հանգամանքներում, ապօրինի ձեռք բերված՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը «Տելեգրամ» հեռահաղորդակցման հավելվածի միջոցով շահադիտական դրդումներով համատեղ ապօրինի իրացնելու վերաբերյալ առկա են ողջամիտ կասկածներ, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, ուստի դրանք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի հիման վրա և «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալներ Հասմիկ Մուսեսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե՝
անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը. (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական:
6. Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ. (...)»:
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով վերոհիշյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանը և Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարք: Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանին և Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները (արարքը), ինչպես նաև մեղադրյալներ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի և Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ ապացուցված համարելու համար:
Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման և այդ մեղադրանքում նա պետք է արդարացվի` մեղսագրվող արարքը նրանց կողմից կատարված չլինելու պատճառաբանությամբ:
Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար, ինչպես նաև գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի վերաբերյալ միջնորդություններ չեն ներկայացվել, արգելադրված և բռնագրավման ենթակա գույքի վերաբերյալ տվյալներ գործում առկա չեն, սույն գործով վարութային ծախսեր չկան:
Քննության առնելով քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Հասմիկ Մուսեսյանի կողմից ներկայացված նոթատետրի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո այն պետք է ոչնչացնել, Հասմիկ Մուսեսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «iPhone 11 PRO MAX» և «iPhone 15 PRO MAX» մոդելի բջջային հեռախոսները պետք է հանձնել Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին, իսկ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը, մեկ հատ կշեռքը, երկու հատ աղացը և երկու հատ կաթուցիչը պետք է հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին թիվ 11193624 քրեական վարույթի հետ համատեղ ընթացքը լուծելու համար։
Քննության առնելով մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները, պետք է վերացնել։
Քննության առնելով մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները, պետք է վերացնել։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել մեղադրյալ Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան արդարացնել` մեղսագրվող արարքը նրա կողմից կատարված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Ճանաչել և հռչակել մեղադրյալ Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան արդարացնել` մեղսագրվող արարքը նրա կողմից կատարված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Հասմիկ Մուսեսյանի կողմից ներկայացված նոթատետրը՝ ոչնչացնել, Հասմիկ Մուսեսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «iPhone 11 PRO MAX» և «iPhone 15 PRO MAX» մոդելի բջջային հեռախոսները՝ հանձնել Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին, իսկ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը, մեկ հատ կշեռքը, երկու հատ աղացը և երկու հատ կաթուցիչը՝ հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին թիվ 11193624 քրեական վարույթի հետ համատեղ ընթացքը լուծելու համար:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Տիգրան Սենիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները՝ վերացնել։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Հասմիկ Կարենի Մուսեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը և դրանով պայմանավորված սահմանափակումները՝ վերացնել
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ժ.ՉԻՉՈՅԱՆ