ԵԴ1/2864/01/24

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ
ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025թ․ հունիսի <<5>> ք․Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Հովհաննիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Մ.Հովհաննիսյան
հանրային մեղադրող Դ.Թադևոսյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի՝ Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի՝ ծնված 1989 թվականի հունվարի 3-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երկու անչափահաս երեխա, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվող՝ Երևան քաղաքի Նորագավիթ 6-րդ փողոցի 35-րդ տանը: Հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով. որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի սեպտեմբերի 10-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Մ.Հակոբյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 60578324 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 18-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Դ.Թադևոսյանի որոշմամբ Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա, չունենալով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք, ոչ սթափ վիճակում վարել է տրանսպորտային միջոց:
Այսպես. Զոհրաբ Բաղդասարյանը, օրենքով սահմանված կարգով չստանալով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի վարորդական վկայական, 2024 թվականի օգոստոսի 18-ին՝ ժամը 23:38-ի սահմաններում, գտնվելով ոչ սթափ վիճակում՝ մեկ լիտր արտաշնչած օդի մեջ 0.433 մգ/լ մաքուր ալկոհոլի պարունակությամբ, Երևան քաղաքի Թամանցիների փողոցում վարել է <<Code 1250>> մակնիշի, առանց հաշվառման համարանիշների տրանսպորտային միջոցը:
Այսինքն, Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի արարքում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարումը վկայող փաստեր:
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Մ.Հակոբյանի որոշմամբ Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 15-ին թիվ 60578324 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան:
Ապացույցների հետազոտումը և գնահատումը.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանը, օգտվելով իր քրեադատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
2024 թվականի սեպտեմբերի 20-ի մեղադրյալի հարցաքննության արձանագրության համաձայն. <<Ինձ առաջադրված մեղադրանքը պարզ է և հասկանալի, առաջադրված մեղադրանքում ինձ մեղավոր չեմ ճանաչում, քանի որ չեմ իմացել, որ <<Մոպեդ>> վարելու համար հարկավոր է եղել տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքի վկայական: Մոպեդը գնել եմ մոտ 4 տարի առաջ Արմեն անունով անձից՝ 100.000 ՀՀ դրամով և Արմենն ինձ հայտնել է, որ մոպեդի փաստաթղթերը կորցրել է և ինձ որևէ փաստաթուղթ չի փոխանցել: Այդ մոպեդի վազքի (սպիդոմետր) արագությունը սահմանված է մինչև 50 կմ: 2024 թվականի օգոստոսի 18-ին վարել եմ մոպեդ տեսակի տրանսպորտային միջոցը՝ դեղատուն գնալու նպատակով>>:
2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ի փաստաթղթերի զննում կատարելու մասին արձանագրության համաձայն՝ զննությամբ պարզվել է, որ քրեական վարույթի 4-րդ թերթում գտնվող վարչական իրավախախտման վերաբերյալ 8180415593 արձանագրության համաձայն՝ Զոհրաբ էդուարդի Բաղդասարյանը՝ 2024 թվականի օգոստոսի 18-ին՝ ժամը 23:38-ին, Երևան քաղաքի Թամանցիների փողոցում <<ՄՈՊԵԴ>> մակնիշի առանց հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարել է՝ չունենալով տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք և ոչ սթափ վիճակում:
Արձանագրության մեջ վարչական իրավախախտում <<իրավունքների ու պարտականությունների ստորագրությունը>> տողին համապատասխան առկա է ստորագրություն:
Քրեական վարույթի 5-րդ թերթում գտնվող սթափության վիճակի թիվ 01828 արձանագրության զննությամբ պարզվել է, որ սթափության զննությունն իրականացվել է <<Jupiter X/RP տեսակի 91100915>> համարի ստուգաչափ սարքի միջոցով՝ 2024 թվականի օգոստոսի 18-ին՝ ժամը 23:38:14-ին: Սարքը վերջին անգամ ստուգաչափվել է՝ 2024 թվականի հունիսի 25-ին: Զոհրաբ էդուարդի Բաղդասարյանի արտաշնչած օդի մեջ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0,433 մգ/լ:
Քրեական վարույթի 6-րդ թերթում գտնվող <<Alcovisor-Jupiter X/RP 91100915>> համարի սարքի ստուգաչափման թիվ 125480 վկայականի զննությամբ պարզվել է, որ նշված սարքը ստուգաչափվել է 2024 թվականի հունիսի 25-ին, ստուգաչափման սարքը ուժի մեջ է մինչև 2025 թվականի հունիսի 25-ը։
Քրեական վարույթի 7-րդ թերթում ՀՀ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն>> ծառայության էլեկտրոնային շտեմարանի <<վարորդական վկայականի տվյալներ>> բաժնում մուտքագրված Զոհրաբ էդուարդի Բաղդասարյան (ՀԾՀ՝ 1301890839) տվյալներին համապատասխան արտածվել է տեղեկատվություն. արձանագրվել է՝ 0 գրառում:
2024 թվականի սեպտեմբերի 17-ի արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշման համաձայն՝ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ 8180415593 արձանագրությունը, 5-րդ թերթում գտնվող սթափության վիճակի թիվ 01828 արձանագրությունը, 6-րդ թերթում գտնվող <<Alcovisor Jupiter X/RP 91100915>> համարի սարքի ստուգաչափման թիվ 125480 վկայականի պատճենը, ՀՀ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն>> ծառայության էլեկտրոնային շտեմարանի <<վարորդական վկայականի տվյալներ>> բաժնում մուտքագրված Զոհրաբ էդուարդի Բաղդասարյան (ՀԾՀ՝ 1301890839) տվյալներին համապատասխան տեղեկատվությունը ճանաչվել է որպես արտավարույթային փաստաթուղթ և թողնվել քրեական վարույթի նյութերում:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն՝ Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանը 2004 թվականի հունիսի 20-ին 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ժամկետով և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 1 տարի ժամկետով: Բացի այդ, 2006 թվականի փետրվարի 10-ին Զոհրաբ Բաղդասարյանը դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 6 ամիս ժամկետով: Պատժի կրման և ազատման վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ:
Այնուհետև, 2006 թվականի հուլիսի 20-ին Զոհրաբ Բաղդասարյանը դատապարտվել է ազատազրկման՝ 4 տարի ժամկետով: Պատժի կրումից ազատվել է 2010 թվականի մարտի 17-ին՝ ժամկետին: Վերջում՝ 2012 թվականի մարտի 5-ին մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանը դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի ժամկետով: Պատժի կրման և ազատման վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` Վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Արդյունքում՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում` <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Զոհրրաբ Բաղդասարյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի առկայության կամ բացակայության հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատվում է սույն քրեական գործի շրջանակներում ձեռք բերված ապացույցներով, այլ կերպ ասած՝ ապացուցված է Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ մեղադրյալի բարձրաձայնած այն հանգամանքին, ըստ որի՝ չի իմացել, որ մոպեդ վարելու համար անհրաժեշտ է ունենալ տրանսպորտային միջոց վարելու վարորդական իրավունքի վկայական: Այլ խոսքով, մեղադրյալի առարկությունները պայմանավորված են համապատասխան ընթացակարգի մասին չիմանալու հետ:
<<Ճանապարհային երթեվեկության անվտանգության ապահովման մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի համաձայն՝ մոպեդ է համարվում 50 uմ3 աշխատանքային ծավալը չգերազանցող աշխատանքային ծավալով ներքին այրման շարժիչ կամ երկարատև ծանրաբեռնվածության ռեժիմում 0.25 կՎտ-ից ավելի և 4 կՎտ-ից պակաս նոմինալ առավելագույն հզորությամբ էլեկտրական շարժիչ ունեցող երկանիվ կամ եռանիվ մեխանիկական տրանuպորտային միջոցը, որի առավելագույն կառուցվածքային արագությունը չի գերազանցում 50 կմ/ժ-ը: Մոպեդին են հավասարեցվում համարժեք տեխնիկական բնութագրեր ունեցող քվադրիցիկլերը:
Ըստ նույն օրենքի 27-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի՝ մեխանիկական տրանսպորտային միջոցները բաժանվում են հետևյալ կարգերի և ենթակարգերի.
1) <<AM>> ենթակարգ` մոպեդներ և դրանց համարժեք տեխնիկական բնութագրեր ունեցող քվադրիցիկլներ (...):
Ընդ որում, ՀՀ ոստիկանության կողմից ևս այդ առնչությամբ կատարվել է հանրային իրազեկում: Մասնավորապես՝ ոստիկանության պաշտոնական կայքէջում հրապարակվել է՝ <<Մոպեդները պետք է հաշվառել և վարել համապատասխան կարգի վարորդական իրավունքի վկայական ունենալու դեպքում>> վերտառությամբ նյութը , որտեղ նշվել է, որ <<Մոպեդ վարելու համար անհրաժեշտ է համապատասխան կարգի վարորդական իրավունքի վկայական, որը տրվում է 16 տարին լրացած անձին։ Տեղեկացնում ենք, որ պարեկներն ու ճանապարհային ոստիկաններն այսուհետ առանձնահատուկ ուշադրություն են դարձնելու վերը նշված խնդիրներին, և օրինազանցները ենթարկվելու են վարչաիրավական ներգործության։ Հորդորում ենք մոպեդ ունեցող անձանց օր առաջ այն հաշվառել ճանապարհային ոստիկանության հաշվառման-քննական ստորաբաժանումներից որևէ մեկում, ինչպես նաև մոպեդը վարել բացառապես համապատասխան կարգի վարորդական իրավունքի վկայական ունենալու դեպքում>>:
Վերը նշվածից պարզ է դառնում, որ իրավասու մարմինների կողմից իրականացվել է նաև հանրային իրազեկում, որպիսի պայմաններում իրատեսական չէ խոսել այն մասին, որ մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանը տեղյակ չի եղել՝ մոպեդ վարելու համար վարորդական իրավունքի վկայական ունենալու անհրաժեշտության մասին:
Դատարանը, ուսումնասիրելով Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման համար նշանակություն ունեցող տվյալները, հանգում է հետևյալ եզրահանգման.
Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի քրեական պատասխանատվություն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է խնամքին երեք անչափահաս երեխայի (Դավիթ Զոհրաբի Բաղդասարյան՝ ծնված 2017 թվականի դեկտեմբերի 22-ին, Էդուարդ Զոհրաբի Բաղդասարյան՝ ծնված 2015 թվականի օգոստոսի 31-ին և Նորա Զոհրաբի Բաղդասարյան՝ ծնված 2011 թվականի մարտի 5-ին) առկայությունը:
Միևնույն ժամանակ, պետք է նկատել, որ Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Կատարված արարքի համար մեղադրյալ Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը, հաշվի առնելով Զոհրաբ Բաղդասարյանի կատարած արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այդ թվում՝ նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես՝ վերջինին մեղսագրվող արարքի ոչ մեծ ծանրության լինելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ մեղադրյալի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև հանրային աշխատանքների ձևով, գտնում է, որ Զոհրաբ Բաղդասարյանի նկատմամբ պետք է նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 80 (ութսուն) ժամ տևողությամբ։
Ընդ որում, պատժի տեսակն ընտրելիս Դատարանի կողմից կարևորվում է նաև դատական նիստի ընթացքում մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանի հայտարարությունը, ըստ որի՝ չի կարող վճարել նշանակվելիք տուգանքի համար, քանի որ երեխաների ալիմենտի գումարն է վճարում և այդքան գումար վճարելու հնարավորություն չի ունենա:
Այսինքն, ստացվում է, որ մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանի նկատմամբ ստեղծված իրադրությունում տուգանք պատժատեսակի նշանակումը կկրի ձևական բնույթ և չի ծառայի քրեական օրենսդրությամբ պատժի առջև դրված նպատակների իրագործմանը: Այլ կերպ ասած՝ բոլոր դեպքերում, պատժի տեսակն ընտրելիս պետք է առաջանորդվել դրանց փաստացի կատարվելու կանխավարկածով, այլ ոչ թե նշանակել ձևական պատիժ՝ իմանալով, որ միևնույն է կամ մեծ է հավանականությունը, որ այն ի կատար չի ածվելու: Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 7-րդ մասի կարգավորումը ևս խոսում է այն մասին, որ տուգանք նշանակելու հնարավորությունը գնահատելիս պետք է հաշվի առնել մեղադրյալի գույքային դրությունը։
Իսկ ինչ վերաբերում է կարճաժամկետ ազատազրկում պատժատեսակի կիրառմանը, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ կարճաժամկետ ազատազրկումը նշանակվում է նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած, ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործություններ կատարած անձի նկատմամբ` 15 օրից 2 ամիս ժամկետով: Այնինչ՝ սույն դեպքում դատապարտված մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանը, ըստ պահանջագրի ուսումնասիրության՝ նախկինում ազատազրկման ձևով պատիժ է կրել:
Ուստի վերը նշվածի պայմաններում Դատարանին այլ բան չի մնում, քան որպես պատիժ Զոհրաբ Բաղդասարյան նկատմամբ սահմանել հանրային աշխատանքները: Իսկ մեղադրյալի անհամաձայնությունը՝ հանրային աշխատանքներ կատարելու մասով առավելապես հիմնված էր ժամային սահմանափակման, այլ ոչ թե՝ պատժատեսակի բնույթի (էության) հետ: Պարզ ասած՝ մեղադրյալի դիտարկմամբ՝ հանրային աշխատանքներ կատարելու դեպքում չի կարողանա աշխատել և հոգալ երեխաների կարիքները, մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի կարգավորումների ուժով հանրային աշխատանքները պետք է կատարվեն աշխատանքից ազատ ժամանակահատվածում, այլ խոսքով՝ կատարվելիք հանրային աշխատանքները չեն կարող խոչընդոտել դատապարտյալի հիմնական աշխատանքին:
Անդրադառնալով դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ Զոհրաբ Բաղդասարյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին, 2-րդ և 4-7-րդ կետերով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալ Զոհրաբ Բաղդասարյանից ենթակա չեն հատուցման, քանի որ նմանատիպ վարութային ծախսեր առկա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ, 342-րդ, 347-349-րդ, 353-րդ, 364-րդ հոդվածներով` Դատարան

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 80 (ութսուն) ժամ տևողությամբ:
Զոհրաբ Էդուարդի Բաղդասարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ