ԵԴ1/2832/01/24






ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)
նախագահությամբ՝ դատավոր Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆԻ

«29» ապրիլի 2026թ. ք.Երևան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ
Գ.Գուրգենյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Դատարան) 2026 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԴ1/2832/01/24 որոշումը.

ՊԱՐԶԵՑ

Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը.
2024 թվականի մայիսի 12-ին Ա.Գարակյանը հանցագործության մասին հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի պետ Հ.Առաքելյանին:
2024 թվականի մայիսի 12-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի Ա.Խաչատրյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 13-0577-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի մայիսի 12-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի պետի տեղակալ Տ.Ղազարյանի որոշմամբ թիվ 13-0577-24 քրեական վարույթով նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին:
2024 թվականի մայիսի 12-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ Կարեն Գևորգի Ավետիսյանը տուժող է ճանաչվել:
2024 թվականի մայիսի 27-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ Նաիրի բժշկական կենտրոնի աշխատակից Չոմոյանի կողմից ներկայացված Կարեն Ավետիսյանի հագին գտնվող հագուստները իրեղեն ապացույց է ճանաչվել:

2024 թվականի օգոստոսի 27-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Գ.Գուրգենյանի որոշմամբ Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
2024 թվականի օգոստոսի 28-ին Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանը ձերբակալվել է:
2024 թվականի օգոստոսի 29-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 11-ին թիվ 13-0577-24 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան:
2024 թվականի հոկտեմբերի 25-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքը փոխել է և որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ երեք ամիս ժամկետով:
2025 թվականի մայիսի 29-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց տնային կալանքը փոխվել է խափանման միջոց կալանքով՝ երեք ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբ հաշվարկելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահը։
2025 թվականի օգոստոսի 27-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3 ամիս ժամկետով:
2025 թվականի նոյեմբերի 28-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքը վերացվել է։
2026 թվականի փետրվարի 13-ին Դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/2832/01/24 քրեական վարույթով Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը՝ դրա նկատմամբ հսկողությունը հանձնարարելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությանը:
Վարչական հսկողության ընթացքում մեղադրյալին պարտավորեցվել է շաբաթը երկու անգամ գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանումում:
Որոշվել է նաև վարչական հսկողությունն իրականացնել Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով, և դրա կրման ընթացքում արգելել յուրաքանչյուր օրվա՝ ժամը 22:00-ից մինչև հաջորդ օրվա 08:00-ն լքել իր բնակության վայրը՝ Երևան քաղաքի Գետառի փողոցի 18-րդ տունը:
Խափանման միջոցը համարել կիրառված ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության կողմից Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանին հաշվառման վերցնելու պահից:
2026 թվականի ապրիլի 09-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Դատարանի վերը նշված որոշման դեմ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ, Գ.Գուրգենյանի հատուկ վերանայման բողոքը։
2026 թվականի ապրիլի 15-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել են թիվ ԵԴ1/2832/01/24 վարույթի նյութերը, որոնք դատավոր Ն.Հովակիմյանի աշխատակազմին են փոխանցվել 2026 թվականի ապրիլի 16-ին:



Վերաքննիչ դատարանի 2026 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ:
Հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:

Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով այն բանի համար, որ. «նա 2024 թվականի մայիսի 11-ին՝ ժամը 21:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի ստորգետնյա ավտոկայանատեղիում առաջացած վիճաբանության ժամանակ, մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես հարմարեցված առարկայի գործադրմամբ դիտավորությամբ կյանքի համար վտանգավոր ծանր մարմնական վնասվածք է պատճառել Կարեն Գևորգի Ավետիսյանին:
Այսպես. Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանը 2024 թվականի մայիսի 11-ին` ժամը 21:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գտնվող <<Բլեք Սթար բուրգեր>> սննդի կետի մոտակայքում, անպարկեշտ առաջարկ է կատարել անցորդ Մարիյա Ռոբերտի Ավագյանին և հնչեցրել վիրավորական արտահայտություններ վերջինի հասցեին: Մարիյա Ավագյանը զանգահարել է իր ընկերոջը՝ Կարեն Գևորգի Ավետիսյանին և պատմել եղելությունը։ Կարեն Ավետիսյանն իր ընկերներ Անդրանիկ Դանիելյանի, Սամվել Բաղյանի և Մայիս Հարությունյանի հետ մոտեցել է Մարիյա Ավագյանին, որտեղ վերջինը մատնացույց է արել իրեն վիրավորած և առաջարկություն կատարած անձին: Հետագա պարզաբանումների համար Կարեն Ավետիսյանն իր ընկերների՝ Մայիս Հարությունյանի, Սամվել Բաղյանի, Անդրանիկ Դանիելյանի հետ, իսկ Հովհաննես Սարիբեկյանը Երվանդ Մուքայելյանի, Դավիթ Հարությունյանի, Դավիթ Աղաբեկյանի և քննությամբ ինքնությունները դեռևս չպարզված անձանց հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի ստորգետնյա ավտոկայանատեղի, որտեղ առաջացած վիճաբանության ժամանակ՝ ժամը 21:30-ի սահմաններում, Հովհաննես Սարիբեկյանը Կարեն Ավետիսյանի առողջությանը ծանր վնաս հասցնելու դիտավորությամբ, իր մոտ գտնվող, մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես հարմարեցված սուր, ծակող-կտրող առարկայի գործադրմամբ հարվածել է նրա կրծքավանդակի շրջանին՝ վերջինի առողջության պատճառելով կյանքի համար վտանգավոր մարմնական վնասվածք՝ արտահայտված կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի ծակած-կտրած, թափանցող վերքի ձևով, ուղեկցված ձախակողմյան հեմոպնևմոթորաքսով և ձախ թոքի վնասմամբ:»։
Դատարանն իր 2026 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԴ1/2832/01/24 որոշման մեջ նշել է. «(…) Դատարանը, ուսումնասիրելով քրեական վարույթի նյութերը, գտնում է, որ մեղադրյալ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ պետք է կիրառել վարչական հսկողություն խափանման միջոցը՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(…)
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ սույն գործով գտնվում է հիմնական դատալսումների փուլում, իսկ հիմնավոր կասկածը նախորդիվ արդեն իսկ հաստատվել է, ուստի այն վերստին գնահատելու անհրաժեշտություն դեռ չի տեսնում։
Խափանման միջոցի նպատակներին մասով Դատարանն այս դեպքում ևս արձանագրում է, որ դրանք հավասարապես վերաբերելի են ինչպես կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, այնպես էլ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմանը: Այսինքն` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում տեղ գտած հանգամանքների առկայության պայմաններում Դատարանը կարող է որպես խափանման միջոց կիրառել ինչպես կալանքը, այնպես էլ վկայակոչված մնացյալ խափանման միջոցները,
այդ թվում՝ դրանք կարող են կիրառվել համակցված: Քննարկման հարց է միայն, թե գոյություն ունեցող հիմքերի տեսանկյունից, որ խափանման միջոցն է պիտանի դրված նպատակին:
Ընդ որում, խափանման միջոցի կիրառման նպատակների առկայության դեպքում Դատարանը պարտավոր է առաջնորդվել նվազագույնի սկզբունքով, մասնավորապես՝ պետք է ընտրվի այնպիսի խափանման միջոց, որն անձի իրավունքների հնարավորին քիչ միջամտության և սահմանափակման պայմաններում ի զորու է ապահովելու վերջինի իրավաչափ վարքագիծը քրեական վարույթի քննության ողջ ժամանակամիջոցում:
Դատարանի նման եզրահանգումները պայմանավորված են նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի 2-րդ մասի տրամաբանությամբ, ըստ որի՝ կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…)
Դատարանը, քրեական գործի նյութերով մեղադրյալ Հովհաննես Սարիբեկյանին մեղսագրվող հանցագործության մեջ հիմնավոր կասկածի առկայությունը հավաստելուց հետո, գալիս է այն եզրահանգման, որ խափանման միջոցի կիրառման նպատակը որոշակի առումով առկա է, որպիսի պայմաններում վարչական հսկողության խափանման միջոցի կիրառումն ի զորու է ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:
Նախ` Դատարանը նկատում է, որ ի սկզբանե սույն քրեական գործով Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման հիմքում դրվել է ենթադրյալ միաբնույթ արարք կատարելու հավանականությունն այն պատճառով, որ մեղադրյալի նկատմամբ մի քանի անգամ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ոչ արդարացնող հիմքով, բացի այդ՝ վերջինի վերաբերյալ նույն՝ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու վերաբերյալ քրեական գործ է քննվում այլ դատավորի վարույթում: Այլ կերպ ասած, Դատարանի մոտ եղել է ողջամիտ ենթադրություն, որ վերջինը դրսևորում է կայուն հակաօրինական վարքագիծ՝ գտնվելով ազատության մեջ:
Խափանման միջոցի կիրառման նշված հիմքի առկայության պայմաններում Դատարանն ի սկզբանե գտել է, որ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է կիրառել տնային կալանքը: Տնային կալանքի կիրառումից հետո Հովհաննես Սարիբեկյանը մի քանի անգամ խախտել է խափանման միջոցի պայմանները, որից հետո Դատարանը կիրառված խափանման միջոցը փոխել է կալանքի:
Դրանից որոշ ժամանակ անց, Հովհաննես Սարիբեկյանը մեկ այլ քրեական գործով (ԵԴ/0873/01/20) դատապարտվել է և նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը վերացվել է և կիրառվել է կալանքը, ինչի հետևանքով սույն քրեական գործով նրա նկատմամբ կիրառված կալանքը վերացվել է՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ արդեն իսկ մեկ այլ գործի շրջանակներում վերջինի նկատմամբ ընտրված է կալանավորում:
Այնուհետև՝ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2026 թվականի փետրվարի 12-ի որոշմամբ խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացվել է և վերջինն ազատ է արձակվել կալանավորումից: Ընդ որում՝ նշված գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունիսի 9-ի դատավճիռը բեկանվել է և Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ Նախկին քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով։


Հետևաբար, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում վերստին անդրադառնալ սույն գործով Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ պատշաճ խափանման միջոցի ընտրության հարցին, քանի որ Վերաքննիչ քրեական դատարանի հիշյալ որոշումից հետո վերջինի նկատմամբ, ըստ էության, որևէ խափանման միջոց ընտրված չէ։
Ինչպես արդեն նշվեց` սույն գործի շրջանակներում Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կիրառելի խափանման միջոցի հարցի քննարկման ժամանակ հիմնական մտավախությունը պայմանավորված է եղել ենթադրյալ նոր հանցանք կատարելու հանգամանքով, քանի որ մեղադրյալի նկատմամբ մի քանի անգամ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ոչ արդարացնող հիմքով, այդ թվում՝ նաև հենց նույնասեռ հանցանք կատարելու վերաբերյալ վարույթով:
Այս դատողությունը բխել է Եվրոպական դատարանի՝ Ասսենովը և այլոք ընդդեմ Բուլղարիայի (Assenov and Others v. Bulgaria) 1998 թվականի հոկտեմբերի 28-ի վճռով արտահայտված այն դիրքորոշումից, որ պարբերաբար կատարված ենթադրյալ հափշտակությունների մեջ մեղադրվելու հանգամանքը կարող է հիմնավորել նոր արարք կատարելու հավանականության առկայությունը (տե՛ս նշված որոշման 156-րդ կետը)։
Սակայն, նկատի ունենալով այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվող արարքը կատարվել է տևական ժամանակ առաջ (2024 թվականի մայիս ամսին), ազատության մեջ լինելու պայմաններում և իրականացվել է իր ֆիզիկական մասնակցությամբ, Դատարանը գտնում է, որ վերոգրյալ վտանգի կանխումը կարող է իրականացվել մեղադրյալի նկատմամբ որոշակի սահմանափակումներով վարչական հսկողություն կիրառելու դեպքում:
Բանն այն է, որ դատավարական ցանկացած փուլում խափանման միջոցի նպատակները չեն կարող դիտարկվել որպես անբեկանելի հիմք անձին անազատության մեջ պահելու համար: Այլ կերպ ասած՝ տևական ժամանակ անցած լինելու հանգամանքը և կալանքի (տնային կալանքի) տակ գտնվելու փաստը ողջամտորեն ևս կարող են խոսել մեղադրյալի կողմից հետագա պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու հավանականության մասին:
Նշվածի հետ կապված պետք է արձանագրել, որ ինչպես գործի քննության ժամկետները, այնպես էլ նախնական կալանքի (այդ թվում՝ տնային կալանքի) տակ պահելու ժամկետները նույնպես պետք է լինեն ողջամիտ, ինչին հատուկ ուշադրություն է դարձնում նաև Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանը:
Մասնավորապես՝ Եվրոպական դատարանի 1996 դեկտեմբերի 18-ի (Scott v. Spain) որոշման իմաստային վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ նախնական կալանքի տակ պահելու ողջամտությունը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է գնահատվի՝ ելնելով կոնկրետ գործի հանգամանքներից: Անազատության մեջ պահելը կարող է լինել արդարացված, միայն, եթե կան ուղղակի ցուցումներ հանրային շահի առկայության մասին, որը, անմեղության կանխավարկածն անտեսելով, առավել է անձնական ազատության հարգանքի նկատմամբ: Առաջին հերթին դատարանների վրա դրվում է պարտականություն՝ քննության առնելու բոլոր հանգամանքները, որպիսիք թույլ են տալիս հաստատել այնպիսի շահի առկայությունը, որն արդարացնում է անձի ազատության մեջ թողնելու ընդհանուր նորմից բացառությունը: Անազատության մեջ գտնվող անձի կողմից իրավախախտման մասին հիմնավոր կասկածի առկայությունը պայման է հանդիսանում կալանքի տակ պահելու օրինականության համար, սակայն որոշակի ժամանակ անցնելու դեպքում միայն դա բավարար չէ և դրա համար անհրաժեշտ են լրացուցիչ ծանրակշիռ փաստարկներ:
Սույն դեպքում Դատարանը նկատում է, որ Հովհաննես Սարիբեկյանը 2024 թվականի օգոստոսի 28-ից գտնվում է անազատության մեջ՝ սկզբում կալանքի, ապա տնային կալանքի, իսկ այնուհետև՝ կրկին կալանքի տակ (այդ թվում՝ այլ գործի շրջանակներում): Այսինքն՝ շուրջ մեկուկես տարի Հովհաննես Սարիբեկյանը, ընդհանուր առմամբ, գտնվում է անազատության
մեջ, որը, ըստ էության, մնացյալ հանգամանքների հաշվառմամբ կարող է վկայել այն մասին, որ վերջինի նկատմամբ կարող է կիրառվել նաև այլընտրանքային ավելի մեղմ խափանման միջոց՝ վարչական հսկողության ձևով: Այլ կերպ ասած՝ Դատարանի հիմնական մոտեցումը կայանում է նրանում, որ Հովհաննես Սարիբեկյանն ինչպես սույն, այնպես էլ այլ գործի շրջանակներում արդեն մեկուկես տարի գտնվել է (շարունակաբար) անազատության մեջ, ինչը վերջինի հետագա պատշաճ վարքագծի դրսևորման տեսանկյունից ողջամտորեն կարող է էական նշանակություն և ազդեցություն ունենալ։
Ընդ որում, խափանման միջոցի առջև դրված նպատակներին հասնելու համար Դատարանը գտնում է, որ վարչական հսկողության ընթացքում մեղադրյալին պետք է պարտավորեցնել շաբաթը երկու անգամ գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանումում:
Բացի այդ, վարչական հսկողությունը պետք է իրականացնել Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով, և դրա կրման ընթացքում արգելել յուրաքանչյուր օրվա՝ ժամը 22:00-ից մինչև հաջորդ օրվա 08:00-ն լքել իր բնակության վայրը՝ Երևան քաղաքի Գետառի փողոցի 18-րդ տունը:
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված հիմնավորումները և նկատի ունենալով, որ առավել մեղմ խափանման միջոցի կիրառման ռեալ հնարավորության պայմաններում, պետք է զերծ մնալ առավել խիստ խափանման միջոցների կիրառումից, գտնում է, որ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց պետք է կիրառել վարչական հսկողությունը։
Վարչական հսկողության ընթացքում մեղադրյալին պետք է պարտավորեցնել շաբաթը երկու անգամ գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանումում: Ինչպես նաև՝ վարչական հսկողությունն իրականացնել Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով, և դրա կրման ընթացքում արգելել յուրաքանչյուր օրվա՝ ժամը 22:00-ից մինչև հաջորդ օրվա 08:00-ն լքել իր բնակության վայրը՝ Երևան քաղաքի Գետառի փողոցի 18-րդ տունը:
Խափանման միջոցը պետք է համարել կիրառված ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության կողմից Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանին հաշվառման վերցնելու (սարքը կիրառելու) պահից:
(…)»:

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստերով.
Ըստ բողոքաբեր դատախազի՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի վիճարկվող դատական ակտն օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի, 288-րդ հոդվածի պահանջների խախտմամբ, ուստի Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, որի պարագայում կայացված դատական ակտը ենթակա է բեկանման և անհրաժեշտ է բեկանված մասով կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ:
(…)
Դատարանը մեղադրյալ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ իր իսկ կողմից կիրառված կալանք խափանման միջոցը վերացնելու մասին 28.11.2025թ.-ի որոշման հիմքում դրել է բացառապես մեկ այլ գործով վերջինի նկատմամբ կալանք խափանման միջոցի կիրառված լինելը: Այսինքն՝ մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը որևէ դեպքում չեն կորցրել իրենց արդիականությունն ու առկայությունը:
Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կիրառված նախնական կալանքը դատարանի կողմից փոխարինվել է ամենախիստ այլընտրանքային խափանման միջոցով՝ տնային կալանքով, որն ի զորու չի եղել ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը, քանի որ մեղադրյալը բազմիցս խախտել է կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, որի արդյունքում դատարանը վերստին որոշում է կայացրել Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին:
Նման պայմաններում դատարանի մոտեցումները վարչական հսկողություն խափանման միջոցի պիտանելիության վերաբերյալ առնվազն անհասկանալի են, քանի որ չի կարող խոսք լինել այդ մասին այն դեպքում, երբ նույնիսկ տնային կալանքը ի զորու չի եղել ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:
Դատարանը, վարչական հսկողություն խափանման միջոցը կիրառելու մասին որոշում կայացնելիս, իր պատճառաբանությունները կառուցել է բացառապես այն հանգամանքի վրա, որ մեղադրյալ Հովհաննես Սարիբեկյանը տևական ժամանակ գտնվել է անազատության մեջ, սակայն նման մոտեցումն ընդունելի չէ և հակասում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներին ու տրամաբանությանը, քանի որ օրենսդիրը անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերի առկայության դեպքում դատարանին հնարավորություն է ընձեռել անձին այնքան ժամանակ կալանքի տակ պահել, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար:
Որոշման կայացումից հետո՝ մինչ սույն բողոքը ներկայացնելը, ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության կողմից արձանագրվել են Հովհաննես Սարիբեկյանի կողմից կիրառված վարչական հսկողություն խափանման միջոցի պայմանները խախտելու դեպքեր: Նշվածը վառ վկայությունն է այն հանգամանքի, որ դատարանի ակնկալիքները մեղադրյալի հնարավոր պատշաճ վարքագծի մասով չեն արդարացվել և կիրառված խափանման միջոցը չի ծառայում իր նպատակին:
Մեղադրյալ Հովհաննես Սարիբեկյանի պատշաճ վարքագիծը հնարավոր է ապահովել բացառապես կալանք խափանման միջոցի կիրառմամբ, ուստի մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու հարցի քննարկման ժամանակ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ հանրային մեղադրողի միջնորդությունը փաստացի քննության առնելիս Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի կողմից թույլ է տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 354-րդ և 362-րդ հոդվածով նախատեսված՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որի արդյունքում ճիշտ չեն կիրառվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 116-րդ, 117-րդ, 119-րդ և 288-րդ հոդվածներով նախատեսված նորմերի պահանջները, որն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, նկատի ունենալով կալանքը որպես խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության պայմանների առկայությունը:
Ելնելով վերոգրյալից բողոքաբերը խնդրել է․ «Ամբողջությամբ բեկանել թիվ ԵԴ1/2832/01/24 գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2026 թվականի փետրվարի 13-ի որոշումը և կայացնել նոր դատական ակտ՝ Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրելով կալանքը՝ երեք ամիս ժամկետով։»։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` «3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշմամբ շարադրված հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու դրանք հաստատող փաստերը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով՝ (…)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով.(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
(...) 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։
2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են`
(…)
2) վարչական հսկողությունը.
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(...)
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները:
(…)
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով:
5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը:
6. Կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է անձին ազատությունից փաստացի զրկելու պահից: Կալանքի տակ պահելու ժամկետի մեջ հաշվակցվում է նաև այն ժամանակը, երբ մեղադրյալը դատարանի որոշմամբ գտնվել է բժշկական հաստատությունում` փորձաքննություն կատարելու համար, կամ նրա նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառվել է բժշկական հսկողությունը:
7. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր ժամկետի մեջ չի հաշվակցվում այն ժամանակը, որի ընթացքում անձը արգելանքի տակ է գտնվել այլ պետության տարածքում` պայմանավորված վարույթի փոխանցմամբ կամ անձի հանձնմամբ»:
Արամ Ճուղուրյանի գործով 30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-132/07 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) կալանավորման կիրառման հիմքերն ունեն կանխատեսական, մոտավոր բնույթ, քանի որ ենթադրում են ապագային վերաբերող իրադարձություններ։ Ընդ որում, այդ կանխատեսող գործողություններն անհրաժեշտ է հիմնավորել քրեական գործով ձեռք բերված որոշակի նյութերով, որով էլ վերջին հաշվով որոշվում է կալանավորման կիրառման հիմնավորվածությունը»:
Զարգացնելով կալանավորման հիմքերի վերաբերյալ իր նախադեպային իրավունքում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Տիգրան Պետրոսյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն 15.11.2017թ. թիվ ԵԿԴ/0084/06/16 որոշմամբ արձանագրել է, որ «(...) մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք(եր)ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի
դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը:
2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները:
3. Մինչդատական վարույթում սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող է կիրառել`
1) քննիչը` մինչև մեղադրական եզրակացությունը վարույթի նյութերի հետ միասին դատախազին հանձնելը.
2) հսկող դատախազը` մեղադրական եզրակացությունը վարույթի նյութերի հետ միասին քննիչից ստանալու պահից մինչև դրանք դատարան հանձնելը.
3) դատարանը` խափանման միջոց կիրառելու կամ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու միջնորդությունը լուծելիս:
4. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները քննիչը կարող է կիրառել բացառապես հսկող դատախազի համաձայնությամբ:
5. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարչական հսկողությունը մեղադրյալի տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակումն է, որի պայմաններում նա պարտավոր է ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում:
2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև`
1) առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը.
2) այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր.
3) հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ.
4) օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը:
3. Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արգելքները սահմանելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի առողջական վիճակը, ինչպես նաև աշխատանքի և ուսման պայմանները:
4. Մեղադրյալի նկատմամբ վարչական հսկողություն կիրառելու մասին որոշման պատճենը կատարման նպատակով ուղարկվում է դատարանի կողմից սահմանված իրավասու մարմնին:
5. Իրավասու մարմինն անհապաղ գրանցում է մեղադրյալին և նրան հսկողության ընդունելու մասին տեղյակ պահում վարույթն իրականացնող մարմնին:
6. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին:
7. Վարչական հսկողության կիրառման կարգի և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները»:

Վճռաբեկ դատարանը Արման Մադաթյանի և Արքա Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2020 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշման մեջ արձանագրել է, որ «որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը պետք է հիմնված լիներ ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենար պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ (…)»։
Վերոգրյալ իրավանորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո ուսումնասիրելով հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու դրանք հաստատող փաստերը, դատական ստուգման ենթարկելով Դատարանի որոշման օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը, հաշվի առնելով Հովհաննես Սարիբեկյանին մեղսագրվող ենթադրյալ հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, վերջինիս անձը, դրանք համադրելով գործի տվյալների հետ՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանը՝ Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը փոփոխելով և վարչական հսկողություն խափանման միջոց կիրառելով, թույլ չի տվել դատական սխալ, իսկ բողոքաբերը ծանրակշիռ փաստարկներով չի հիմնավորել, թե ինչու է բացառվում որևէ այլ խափանման միջոցների, տվյալ դեպքում վարչական հսկողության կիրառմամբ մեղադրյալի հետագա պատշաճ վարքագծի ապահովումը:
Վերը մեջբերված իրավանորմերի և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո դատական վերանայման ենթարկելով վիճարկվող որոշումը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
Հովհաննես Սարիբեկյանի վերաբերյալ մեկ այլ քրեական գործով (ԵԴ/0873/01/20) կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը վերացվել է և կիրառվել է կալանքը, որի պատճառով սույն քրեական գործով մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված կալանքը վերացվել է: Ապա ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2026 թվականի փետրվարի 12-ի որոշմամբ խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացվել է և վերջինս ազատ է արձակվել կալանավորումից: Նշված գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունիսի 9-ի դատավճիռը բեկանվել է և Հովհաննես Արթուրի Սարիբեկյանի նկատմամբ նախկին քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով։
Վերաքննիչ քրեական դատարանի հիշյալ որոշումից հետո վերջինի նկատմամբ, որևէ խափանման միջոց ընտրված չլինելու պայմաներում,Դատարանն անհրաժեշտ է համարել վերստին անդրադառնալ սույն գործով Հովհաննես Սարիբեկյանի նկատմամբ պատշաճ խափանման միջոցի ընտրության հարցին և վարույթում առկա օբյեկտիվ տվյալների համակցված վերլուծությամբ, իրավացիորեն արձանագրել է, որ մեղադրյալ Հ․ Սարիբեկյանի պատշաճ վարքագիծը հետայսու հնարավոր է ապահովել նաև վերջինիս նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ վարչական հսկողության կիրառմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով Դատարանի հետևությունները՝ մեղադրյալ Հ․Սարիբեկյանի նկատմամբ խափանման միջոց վարչական հսկողություն կիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ, հիմնավոր են՝ հաշվի առնելով վարույթի փաստական տվյալները և մեղադրյալի անձը, սույն գործով տևական ժամանակ արգելանքի տակ գտնվելու հանգամանքը:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ Դատարանը եկել է վարույթի օբյեկտիվ տվյալներից բխող հիմնավոր հետևության, որի հետ չհամաձայնվելու հիմքեր չկան:
Այն, որ նախորդիվ մեղադրյալը թույլ է տվել իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի՝ տնային կալանքի պայմանների որոշակի խախտումներ, ինքնին հիմք չէ արձանագրելու, որ վարչական հսկողություն խափանման միջոցը ի զորու չէ ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը դատաքննության ներկա փուլում::
Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Դատարանի կողմից մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված՝ վարչական հսկողությունը կարող է գործուն երաշխիք հանդիսանալ դատաքննության արդի փուլում մեղադրյալ Հ․Սարիբեկյանի հետագա պատշաճ վարքագիծն ապահովելու համար:
Ամփոփելով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն վարույթով Դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ, գործով ըստ էության կայացրել է ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Հետևաբար՝ վիճարկվող որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ, Գ.Գուրգենյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ, Գ.Գուրգենյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2026 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԴ1/2832/01/24 որոշումը թողնել անփոփոխ։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ 15-օրյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ