ԵԴ1/2803/01/24





Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՏՈՒԿ ՎԵՐԱՆԱՅՄԱՆ ԲՈՂՈՔԸ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԱՌՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

«04» հունիսի, 2026թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը(այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան), նախա¬¬¬¬¬¬¬գա¬¬հությամբ՝ դատավոր Ռ․Պապոյանի, գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթար¬կե¬լով թիվ ԵԴ1/2803/01/24 քրեական գոր¬ծով մեղադրյալ Դանիիլ Ալեքսանդրի Սեմենյուկի(այսուհետ՝ նաև Մեղադրյալ) պաշտպան Ն․Ռշտունու ներկայացրած հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի(այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյա¬նի դատարան)՝ «Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը քննության առնելու մասին» 2026 թվականի ապրիլի 27-ի որոշումը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց ՝

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1․ Նախաքննության ընթացքում Առաջին ատյանի դատարանի՝ «Մեղադրյալի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդությունը քննության առնելու մասին» 2024 թվականի հունիսի 29-ի որոշմամբ մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2(երկու) ամսով` նշված ժամկետում սահմանափակվել է նաև Մեղադրյալի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը։
Առաջին ատյանի դատարանի վարույթում քննվող թիվ ԵԴ1/2803/01/24 քրեական գործով մեղադրյալ Դանիիլ Ալեքսանդրի Սեմենյուկի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է իրականացվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-424-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ(մեջբերվում է մեղադրական եզրակացությունից)․ «նա, ունեցել է դիտավորություն Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանությանը, տարածքային անձեռնմխելիությանը և արտաքին անվտանգությանն ի վնաս օգտագործելու համար օտարերկրյա պետության հատուկ հետախուզության ծառայության ներկայացուցչի առաջադրանքով այլ տեղեկություն հավաքելու և հանձնելու եղանակներով կատարել լրտեսություն, սակայն իր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվում:
Այսպես.
ՌԴ քաղաքացի Վիկտոր Տիխիմիրովը և ինքնությունը չպարզված այլ անձինք, հանդիսանալով օտարերկրյա հատուկ ծառայությունների ներկայացուցիչներ, 100․000-ական ՌԴ ռուբլի գումարների դիմաց ի վնաս Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանության, տարածքային անձեռնմխելիության և արտաքին անվտանգության օգտագործելու համար տեղեկություններ հավաքելու և իրենց հանձնելու նպատակով հավաքագրել են ՌԴ մի շարք քաղաքացիների, այդ թվում՝ Դանիիլ Սեմենյուկին, ում կոնկրետ առաջադրանքներ են տվել գնալ Հայաստանի Հանրապետություն, այնտեղ նախապես տրամադրված կոորդինատներում գտնվող համապատասխան վայրերում, օտարերկրյա հատուկ ծառայությունների ներկայացուցիչների կողմից տրամադրված տեխնիկական միջոցներով տեսալուսանկարահանել ՀՀ տարածքում գտնվող պատմամշակութային կոթողները, ՀՀ գյուղերը, փողոցները, այնտեղ գտնվող մահմեդական, ադրբեջանական ու հին հայկական գերեզմանաքարերը և այլ տեղանքներ, որից հետո օտարերկրյա հատուկ ծառայությունների ներկայացուցիչներին հանձնելու նպատակով հավաքված տեղեկությունը՝ լուսանկարները և տեսանկարահանումները, ամենօրյա ռեժիմով նախապես տրամադրված համացանցային «Յանդեքս» հավելվածի հատուկ՝ Վիկտոր Տիխիմիրովի կողմից տրամադրած անհատական ծածկագրով մուտք գործելու եղանակով պահոց ներբեռնելով, դրանք հանձնել վերը նշված հատուկ ծառայության աշխատակիցներին՝ ի վնաս Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանության, տարածքային անձեռնմխելիության և արտաքին անվտանգության օգտագործելու նպատակով, այն է՝ հետագայում դրանք ներկայացնելով իբր օտարերկրյա լրագրողների կողմից կատարված լուսանկարներ կամ տեսագրություններ ու ՀՀ տարածքի համապատասխան հատվածները ներկայացնելով ադրբեջանական:»։
1․1․ Առաջին ատյանի դատարանի՝ «Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը քննության առնելու մասին» 2026 թվականի ապրիլի 27-ի որոշմամբ մեղադրյալ Դանիիլ Ալեքսանդրի Սեմենյուկի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի՝ կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3(երեք) ամսով։
2․ 2026 թվականի մայիսի 19-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի՝ «Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը քննության առնելու մասին» 2026 թվականի ապրիլի 27-ի որոշման դեմ Մեղադրյալի պաշտպան Ն․Ռշտունու (այսուհետ՝ նաև Պաշտպան) հատուկ վերանայման բողոքը(այսուհետ՝ նաև Բողոք)։
Բողոքի վերաբերյալ նյութերը(թիվ ԵԴ1/2803/01/24 քրեական գործի հավելվածը) Վերաքննիչ դատա¬րանում ստաց¬¬¬¬¬վել է 2026 թվականի մայիսի 21-ին, իսկ նախագահող դատավորին է հանձնվել 2026 թվականի մայիսի 22-ին:
2026 թվա¬կա¬նի մայիսի 25-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել Բողոքը վարույթ ընդունելու և դատական վարույթը գրավոր ընթացակարգով իրականացնելու մասին: Որոշման կայացման օր է սահմանվել 2026 թվականի հունիսի 4-ը:

Դատական վերանայման ենթակա՝ Առաջին ատյանի դատարանի որոշման հիմնավորումներն ու պատճառաբանությունները.
3. Առա¬ջին ատյա¬նի դատա¬րա¬նի«Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը քննության առնելու մասին» 2026 թվականի ապրիլի 27-ի որոշման(այսուհետ՝ նաև բողոքարկվող որոշում, կամ՝ վիճարկվող դատական ակտ) մեջ, մասնավորապես, նշվել է (մեջբերվում է). «(...)Անդրադառնալով մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի անհրաժեշտությանը՝ Դատարանը գտնում է, որ տվյալ փուլում շարունակում են առկա լինել մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգելու հիմքերը՝ հաստատված Դատարանի 2026 թվականի հունվարի 26-ի որոշմամբ: Մասնավորապես՝ այն, որ տվյալ փուլում շարունակում են առկա լինել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով սահմանված հետևյալ «հիմքերը» (իրավաչափության պայմանները)՝ մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունների, մասնավորապես՝ քրեական վարույթին չխոչընդոտելու, այդ թվում` ապացուցման գործընթացին ապօրինի չմիջամտելու ճանապարհով, կատարումն ապահովելու և փախուստը կանխելու նպատակները։
Դատարանի նման եզրահանգման հիմքում ընկած են հետևյալ հանգամանքները.
- թեև սույն քրեական գործը գտնվում է հիմնական դատալսումների փուլում, սակայն դեռևս չեն հետազոտվել քրեական գործում առկա բոլոր ապացույցները, իսկ քրեական գործով անցնում են նաև անձինք, ովքեր որոշակի փոխհարաբերություններ ունեն մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի հետ,
- մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկը ՀՀ-ում չունի մշտական բնակության վայր, կայուն սոցիալական կապեր, ընտանիք, մշտական աշխատանք և զբաղմունքի տեսակ,
- ենթադրյալ արարքը նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում կատարված լինելու հանգամանքը,
- մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկին մեղսագրվող ենթադրյալ հանցագործության բնույթը, վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում նաև` հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը:
Ամփոփելով նշվածը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գործով ձեռք չեն բերվել այնպիսի նոր փաստական տվյալներ, որոնք նվազեցնում կամ չեզոքացնում են մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունների, մասնավորապես՝ քրեական վարույթին չխոչընդոտելու, այդ թվում` ապացուցման գործընթացին ապօրինի չմիջամտելու ճանապարհով, կատարումն ապահովելու և փախուստը կանխելու նպատակներով կալանավորման ժամկետի երկարաձգման անհրաժեշտությունը, ուստի մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանքը, վերացնելու կամ փոխելու փաստական հիմքեր չկան:
Հետևաբար՝ հիմք ընդունելով նշվածը և պայմանավորված կալանքի առկա հիմքերով ու հիմնավորումներով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը, հետևաբար՝ վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի ժամկետը պետք է երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2026 թվականի հուլիսի 28-ը:
(…)»։

Բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
4․ Ներկայացված Բողոքում Պաշտպանը մասնավորապես նշել է (մեջբերվում է). «(…) Դանիիլ Սեմենյուկը, ըստ վարույթի նյութերի ձերբակալվել է 28.06.2024 թվականի, սակայն վարույթում առկա տվյալներով վերջինս 26.06.2024 թվականի ժամանել է Երևան քաղաքի «Զվարթնոց» օդանավակայան, որտեղ «բռնվել է ՀՀ ԱԱԾ ծառայողների կողմից»։ Այսինքն, մինչև ձերբակալության արձանագրություն կազմելը մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկը երկու օր գտնվել է ապօրինի ազատությունից զրկված։
(…)
Հարկ է նշել, որ սույն քրեական գործը գտնվում է հիմնական դատալսումների փուլում և հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների գերակշիռ մասն թվային խուզարկության արձանագրություններն են և երկու վկաներ:
Հարկ է նշել, որ նշված նախաքննական մարմնի կողմից ձեռք բերված թվային խուզարկությունների արձանագրությունների հետազոտմանը կամ դրանց արդյունքների վրա մեղադրյալը որևէ կերպ հիմնական դատալսումների ժամանակ չի կարող ազդել: Հնարավոր չէ պատկերացնել, թե մեղադրյալը ինչ կերպ պետք է խոչընդոտի թվային խուզարկությունների արձանագրությունների հետազոտմանը: Հետևապես՝ Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունները, թե նա կարող է խոչընդոտել քրեական վարույթին՝ այդ թվում՝ ապացուցման գործընթացին ապօրինի միջամտելու ճանապարհով, հիմնազուրկ է:
Ինչ վերաբերում է երկու վկաներին, ապա հարկ եմ համարում նշել, որ նրանցից որևէ մեկը մեղադրյալ Դ․Սեմենյուկին առնչվող և նրան առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ ցուցմունք չի տվել, մեղադրյալը երբևէ նրանց հետ շփում չի ունեցել, նրանք միմյանց չեն ճանաչում, հետևաբար որևէ անհրաժեշտություն չի կարող ունենալ ազդելու նրանց կողմից տրվելիք ցուցմունքների վրա:
Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանի այն պատճառաբանությանը, թե «քրեական գործով անցնում են անձինք, ովքեր որոշակի փոխհարաբերություններ ունեն մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի հետ», ապա հարկ եմ համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը հասկանալի պատճառներով չի մատնանշել այն անձանց շրջանակը ում հետ որոշակի փոխհարաբերություններ կարող է ունենալ Դ. Սեմենյուկը, քանի որ քրեական գործով նման անձինք չեն անցնում: Հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանի նշված պատճառաբանությունը հիմնազուրկ է և չփաստարկված:
Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ Դ․ՍԵմենյուկը չունի մշտական բնակության վայր և այլն, ապա հարկ եմ համարում նշել, որ մշտական բնակության վայր կամ սոցիալական կապեր չունենալը, հիմք չեն անձին շարունակական կալանքի տակ պահելու համար, քանի որ մեղադրյալը ազատության մեջ հայտնվելու դեպքում կարող է ՀՀ-ում բնակարան վարձակալել և մինչև գործի քննության ավարտը բնակվել այդ վարձակալված բնակարանում, ինչպես նաև գտնել աշխատանք: Դատարանի տրամաբանությամբ ՀՀ–ում կացության կարգավիճակ չունեցող ցանկացած օտարերկրացու նկատմամբ պետք է որպես խափանման միջոց ընտրվի կալանավորում, իսկ այլընտրանքային խափանման միջոցները ցանկացած դեպքում ի զորու չեն ապահովելու օտարերկրացու պատշաճ վարքագիծը։
(…)
Դատարանը սույն գործի քննության ընթացքում չի ցուցաբերել պատշաճ ջանասիրություն, ինչն արդեն իսկ մեղադրյալին կալանքից անհապաղ ազատելու հիմք է։
(…)
Բողոքարկվող որոշումը կայացնելու պահին մեղադրյալը արդեն իսկ մեկ տարի և տաս ամիս գտնվել է կալանքի տակ, քրեական վարույթով նախաքննությունն ավարտված է, քրեական գործը գտնվում է դատարանի վարույթում, հիմնական դատալսումների փուլում։ Նախաքննության ընթացքում քննություն իրականացնող մարմինը հավաքել և հետազոտել է բոլոր հնարավոր ապացույցները, հարցաքննել է վկաներին և մեղադրյալներին։
Դատարանը Որոշման նկարագրական մասում նշել է, որ «Պաշտպան Ն.Ռշտունին առարկեց հանրային մեղադրողի հայտնածի վերաբերյալ և խնդրեց մեղադրյալի նկատմամբ ընտրել այլընտրանքային խափանման միջոց, ընդհուպ նաև՝ համակցված։»։ Դատարանը, սակայն չի նշել, որ պաշտպանի հիմնավորումները վերաբերվում էին, այդ թվում քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնի՝ դատարանի կողմից պատշաճ ջանասիրության բացակայությանը։
Այսպես` նախորդ անգամ Դատարանը Արտյոմ Մախմուտովի, Դանիիլ Սեմենյուկի և Վիկտոր Տիխոմիրովի կալանքի տակ պահելու ժամկետը երեք ամսով երկարաձգել է հինգ անգամ, նույն պատճառաբանություններով։
Այդ ընթացքում նշանակվել է 26 դատական նիստ, որոնցից գերակշռող մասը չի կայացել․
(…)
Դատարանը որոշում կայացնելիս չի անդրադարձել վարույթն իրականացնող մարմնի (տվյալ դեպքում հենց Դատարանի) գործադրված պատշաճ(անհրաժեշտ) ջանասիրությանը, չի հերքել պաշտպանի պատճառաբանությունները։
(…) դատաքննության տվյալ պահին վերացել են մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկին կալանքի տակ պահելու պայմանները և հիմքերը, որոնց հիման վրա դատարանը որոշել էր մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկին պահել կալանքի տակ: Այն, որ ԴանիիլՍեմենյուկը տևական ժամանակ կալանքի տակ է, արդեն իսկ էական հանգամանք է, որպեսզի Դատարանի կողմից քննարկման առարկա դարձվեր Դանիիլ Սեմենյուկի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը փոփոխելու հարցը։ Դատարանում խափանման միջոցի հարցը քննարկելու ընթացքում պաշտպանական կողմը միջնորդել է Դ․Սեմենյուկի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու դեպքում, քննության առնել նաև անազատության հետ չկապված ցանկացած այլընտրանքային խափանման միջոցի, մասնավորապես՝ բացակայելու արգելքի, վարչական հսկողության կիրառման հարցը, ինչպես առանձին, այդպես էլ համակցված։ Սակայն Դատարանը Դ․Սեմենյուկի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց կամ համակցված մի քանի այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառելու հարցը պատշաճ քննության առարկա չի դարձրել և իր որոշման մեջ բավարար հիմնավորումներ չի ներկայացրել, թե ինչու վերջինիս նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի, կամ միաժամանակ մի քանի այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումը բավարար չէր լինի Դ․Սեմենյուկի պատշաճ վարքագիծը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116–րդ հոդվածի 2–րդ մասի պահանջների կատարումը ապահովելու համար։ Բոլոր խափանման միջոցների օրենքով սահմանված հիմքերը նույնն են, հետևապես դրանցից որևէ մեկը հաստատելը դեռևս բավարար չէ հենց կալանավորումը կիրառելու համար, իսկ կիրառված լինելու դեպքում՝ դրա ժամկետը երկարացնելու, անհրաժեշտ է անդրադառնալ և քննարկել խափանման միջոցի տեսակի որոշման հարցը, որից հետո, երբ կբացառվի այլ խափանման միջոցի կիրառմամբ մեղադրյալի ոչ պատշաճ վարքագիծը կանխելու հնարավորությունը, ապա նոր կարող է կիրառվել առավել խիստ խափանման միջոցը կամ երկարացնել դրա ժամկետը:
Եթե նույնիսկ համարենք, որ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների չկատարման՝ գործի քննությանը խոչընդոտելու, կամ փախուստի դիմելու մտավախությունը առկա է եղել, ապա այնուհանդերձ, մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ հնարավոր է ապահովել նրա պատշաճ վարքագիծը:
Բացի այդ, եթե համարենք, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորել է, որ Դանիիլ Սեմենյուկի դեպքում դեռևս առկա են հիմքեր, որ նա կարող է դիմել փախուստի կամ խոչընդոտել գործի քննությանը, ապա դրանք հիմք են որևէ խափանման միջոց կիրառելու համար և պարտադիր չէ, որ այն լինի կալանքի ձևով: Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը պետք է պատճառաբաներ, թե այլընտրանքային խափանման միջոցները կամ դրանց համակցված կիրառումը ինչո՞ւ չեն կարող բավարար երաշխիք հանդիսանալ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը ապահովելու համար: Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը սահմանափակվել է միայն օրենսդրական ստանդարտ ձևակերպումներով և այն չի հիմնավորել քրեական վարույթից բխող փաստական տվյալներով:
Մասնավորապես, (…) «վարչական հսկողություն», «բացակայելու արգելք» և «գրավ» խափանման միջոցների համակցված կիրառումը կարող է բավարար երաշխիք հանդիսանալ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովելու համար
Անհրաժեշտ եմ համարում նշել, որ «գրավ» խափանման միջոցը ևս կարող է երաշխիք հանդիսանալ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը ապահովելու համար:
Հարկ է նշել, որ մեղադրյալի կողմից ցանկացած ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու, մասնավորապես վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու, վերջինիս հրավերով պարբերաբար չներկայանալու կամ վարույթին էապես խոչընդոտելու դեպքում, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները կարող են վերանայվել, իսկ գրավը կարող է պետականացվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Դատարանը կայացրել է որոշում և հայտնել է դատողություններ, որոնց վերաբերյալ պատճառաբանություններ չի բերել, այլ սահմանափակվել է ստանդարտ, կարծրատիպային արտահայտությունյուններով, որոնք ոչ միայն չեն արտացոլում կոնկրետ գործի փաստական հանգամանքները, այլ կարող են գրվել խափանման միջոց ընտրելու մասին ցանկացած որոշման մեջ, անկախ գործի հանգամանքներից և/կամ ամբաստանյալի անձից և վարքագծից։
(…)»։
4․1․Նշված հիմնավորումներով Պաշտպանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել բողոքարկվող որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ, մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնել կամ նրա նկատմամբ ընտրել այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն՝ «վարչական հսկողություն», «բացակայելու արգելք» և «գրավ»։

Վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, լրացուցիչ ներկայացրած նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
5․ Վերաքննիչ դատարանի կողմից մինչև 2026 թվականի հունիսի 3-ը սահ¬¬¬մանված ժամկետում գրավոր ընթացակարգով իրականացված սույն դատական վարույթի վերաբերյալ բացատրություններ, դրանք հիմնա¬վորող նյութեր, միջնորդություններ և բողո¬քի պատասխան չեն ներ¬¬կա¬¬յացվել:



Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
6․ Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատա¬կան ստուգ¬¬ման ենթարկելով բողոքարկվող որոշման օրինականությունը և հիմնավոր¬վա¬ծութ¬յունը, ուսումնասիրելով բողոքի վերաբերյալ ստացված դատական գործը (նյութը)՝ Վերաքննիչ դա¬տա¬րանը հանգում է հետևյալ հետևության.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայաց¬¬վ¬ում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վա¬րույ¬¬թի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաս¬տերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքում վերաքննիչ դատա¬րա¬նը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ.
2) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգա¬մանք¬ները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ.
3) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը՝ բեկանված մա¬սով կայացնելով դրան փոխարինող դատական ակտ:
2. Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման արդյունքով կայացված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, իսկ գրավոր ընթացա¬կար¬գով վարույթի դեպքում՝ կայացնելու օրը: Դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ ոչ ուշ, քան երեք օրվա ընթացքում, ուղարկվում է դատական վարույթի մասնակից¬նե¬րին և համապատասխան առաջին ատյանի դատարան:
3. Եթե վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայումն իրականացվում է առաջին ատ¬¬յա¬նի դատարանում ընթացող վարույթի պայմաններում, ապա վերանայման արդյունքով վե¬րաքննիչ դատարանի կայացրած եզրափակիչ դատական ակտը հայտարարվում է առա¬ջին ատյանի դատարանի առաջիկա նիստում»:
7․ ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնա¬կան ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահման¬ված կարգով`
(...)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հան¬ցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպա¬տա¬կով. (...)»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրո¬¬պական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրեն¬քով սահ¬ման¬¬ված կարգով. (...)
գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լի¬նելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմ¬նին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրա¬ժեշտ է հա¬մարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար.
(...)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կետի «գ» ենթակետի դրույթներին համապատասխան ձերբա¬կալ¬ված կամ կալանավորված յուրաքանչյուր ոք անհապաղ տարվում է դատավորի կամ այլ պաշ¬տոնատար անձի մոտ, որն օրենքով լիազորված է իրականացնելու դատական իշխա¬նութ¬¬յուն և ունի ողջամիտ ժամկետում դատաքննության իրավունք կամ մինչև դատաքննութ¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬յունն ազատ արձակելու իրավունք: Ազատ արձակումը կարող է պայմանավոր¬վել դա¬տաքննության ներկայանալու երաշխիքներով:
4. Յուրաքանչյուր ոք, ով ձերբակալման կամ կալանավորման պատճառով զրկված է ազատությունից, իրավունք ունի վիճարկելու իր կալանավորման oրինականությունը, որի կապակցությամբ դատարանն անհապաղ որոշում է կայացնում և կարգադրում է նրան ազատ արձակել, եթե կալանավորումն անoրինական է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկե¬տով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոց¬ների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պա¬հանջ¬ների կատարումն ապահովելու համար:
(...)
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դա¬տա¬րանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվա¬ծով նա¬խա¬տես¬ված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայման¬ների պատճառաբան¬ված հաստատումը։
5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարու¬նակելու անհրաժեշտությունը:
6. Կալանք կիրառելու կամ կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին դատարանի որոշ¬մամբ կարող է սահմանափակվել մեղադրյալի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրա¬վուն¬քը, եթե փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դա¬տախա¬զի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել է այդպի¬սի սահմանափակման անհրաժեշտությունը, ներառյալ ժամկետին և անձանց շրջանակին վերաբերող պայմանները»։
Նույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վար¬քագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները:
4. Խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ որոշման պատճենը մեղադրյալին հնարավորության դեպքում հանձնվում է անհապաղ»։
8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված իմպերատիվ պահանջի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանն առաջնահերթ արձանագրում է, որ Մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու, փոխելու կամ երկարաձգելու հարցն Առաջին ատյանի դատարանում քննարկելու և բողոքարկվող որոշումը կայացնելու ժամանակ բավարար տվյալներ են առկա եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-424-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերագրվող արարքին մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի առնչությունը(կալանավորման քրեաիրավական հիմքի առկայությունը) փաստելու համար:
8․1․ Անդրադառնալով Մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված կալանքի հիմնավորումներին, վիճարկվող դատական ակտն ստուգման ենթարկելով դրանց համատեքստում՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Մեղադրյալի ոչ պատշաճ վարքագիծը կանխելու անհրաժեշտության, համապատասխան վտանգի առկայության և դրան համարժեքորեն արձագանքելու պիտանի դատավարական հարկադրանքի միջոցի, տվյալ դեպքում՝ խափանման միջոցի ընտրության հարցը կարող է փաստվել և գլխավորապես փաստվում է ոչ միայն ապացույցների(նյութերի), այլև դրանց վրա կառուցվող և կոնկրետ իրավիճակից բխող ենթադրությունների և կանխատեսումների մակարդակով:
9․ Վճռաբեկ դատարանը կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ կալանավորման օրինականության և հիմնավորվածության ապահովման տեսանկյունից կարևոր է կալանավորման հիմքերից որևէ մեկի կամ մի քանիսի և կալանավորման պայմանների վերաբերյալ դատական ակտում ողջամիտ հետևությունների առկայությունը` հիմնավորված վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ներկայացվող տեղեկություններով, փաստերով կամ ապացույցներով (Տե՛ս, մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանի` թիվ ՎԲ-132/07, ԱՎԴ/0022/06/08, ԼԴ/0197/06/08, ԵԿԴ/0580/06/09, ԵԿԴ/0678/06/10, ՏԴ/0052/06/14, ԵԱՔԴ/0386/06/15 և այլ գործերով կայացված որոշումները):
Ընդ որում, Վճռաբեկ դատարանն Արամ Ճուղուրյանի գործով որոշմամբ փաստել է. «(…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությունը սահմանել է կալանավորման կիրառման օրինականությունն ու հիմնավորվածությունն ապահովող մի շարք երաշխիքներ, որոնց մեջ առաջին հերթին կարևորվում ու առանձնանում են կալանավորման հիմքերը: Դրանք օրենքով նախատեսված այն հանգամանքներն են, որոնք հաստատվում են ապացույցների որոշակի ամբողջությամբ և հնարավորություն են տալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել այն մասին, որ անձը, կալանքի տակ չգտնվելով, կարող է դրսևորել ոչ պատշաճ վարքագիծ և խոչընդոտել քրեական դատավարության խնդիրների իրականացմանը:
(…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածում թվարկված` մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերից բխող ողջամիտ կասկածների կամ ենթադրությունների վրա: Դա նշանակում է, որ կալանավորման կիրառման հիմքում բոլոր դեպքերում պետք է դրվեն որոշ փաստական տվյալներ:»( Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Արամ Ճուղուրյանի գործով 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-132/07 որոշումը):
Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 3-րդ մասի շրջանակներում անդրադառնալով անձի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելիս նրան վերագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը հաշվի առնելու կարևորությանը, իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ թեև մեղադրյալին վերագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը չեն կարող գնահատվել որպես կալանավորման հիմնավորվածությունը հաստատելու ինքնուրույն հիմք, այնուամենայնիվ դրանք էական նշանակություն ունեն խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս: Մեղսագրվող հանցանքի ծանրությունը և հետևաբար նաև ակնկալվող պատժի խստությունը հանդիսանում են քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու կամ գործի քննությանը խոչընդոտելու հավանականությունը գնահատելու կարևոր տարրեր և գործի նյութերից բխող մյուս հանգամանքների հետ միասին հնարավորություն են տալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել անձի ազատության հիմնարար իրավունքը սահմանափակելու հիմքերի առկայության կամ բացակայության մասին (Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Վահագն Պողոսյանի գործով 2013 թվականի փետրվարի 15-ի թիվ ԿԴ1/0062/06/12 որոշումը):
9․1․ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեպետ միայն հանցագործության ծանրության աստիճանը չի կարող ինքնին հիմնավորել ազատությունից զրկելու անհրաժեշտությունը, սակայն վերագրվող հանցագործության բնույթը, դրա հանրային վտանգավորության աստիճանը և սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը էական նշանակություն ունեն մեղադրյալի հետագա վարքագծի հավանականությունը կանխորոշելու հարցում:
9․2․ Առաջին ատյանի դատարանը՝ «Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը քննության առնելու մասին» 2026 թվականի ապրիլի 27-ի որոշմամբ Մեղադրյալի նկատմամբ որ¬¬պես խափանման միջոց ընտրված կալան¬քի ժամկետը 3(երեք) ամսով երկարաձգելու մասին հետևություների է հանգել այն հիմնավորմամբ, որ Մեղադրյալը, ազատության մեջ գտնվելով, կարող է չկատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունները՝ միջամտելով ապացուցման գործընթացին, և դրանով պայմանավորված խոչընդոտել գործի քննությանը, ինչպես նաև դիմել փախուստի։
10․ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ իրավական գնահատման է ենթարկել սույն գործում առկա հանգամանքները։ Վերաքննիչ դատարանը սույն եզրահանգման գալիս հիմք է ընդունում հետևյալ գործոնների համակցությունը․
- Դանիիլ Սեմենյուկին մեղսագրվում է առանձնապես ծանր հանցանքի կատարում, որը պատժվում է ազատազրկմամբ՝ տասներկուսից քսան տարի ժամկետով, կամ ցմահ ազատազրկմամբ,
- մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկին մեղսագրվող հանցանքը ոտնձգում է այնպիսի կարևոր արժեքի դեմ, ինչպիսին է պետական իշխանության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերությունները,
- մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկին մեղսագրվող արարքի կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, այսինքն՝ ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկն ինքնին թաքնված է նաև մեղսագրվող արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանում, այլ կերպ, Մեղադրյալին մեղսագրվող հանցանքը՝ լրտեսության փորձը, ավարտին չի հասցվել Մեղադրյալի կամքից անկախ հանգամանքներում,
- մեղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկը ՀՀ-ում չունի մշտական բնակության վայր, կայուն սոցիալական կապեր, ընտանիք, մշտական աշխատանք և զբաղմունքի տեսակ։
Ընդ որում, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ հանցանքը ենթադրաբար խմբի կազմում կատարելը ևս բարձրացնում է քրեական գործի քննությանը խոչընդոտելու հավանականությունը: Այս հետևությունը համահունչ է նաև Եվրոպական դատարանի կողմից ձևավորած իրավական դիրքորոշումներին, մասնավորապես՝ անդրադառնալով վարույթը խոչընդոտելու հիմքին` Եվրոպական դատարանը ընդգծել է, որ կազմակերպված հանցավոր գործունեությանը կամ հանցախմբերին առնչվող գործերով կալանավորված անձին ազատ արձակելու դեպքում նրա կողմից գործով վկաների կամ գործով անցնող այլ կասկածյալների վրա ճնշում գործադրելու կամ վարույթն այլ կերպ խոչընդոտելու ռիսկը հաճախ հատկապես բարձր է(տե´ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Stvrtecky v. Slovakia գործով 2018 թվականի հունիսի 5-ի վճիռը, գանգատ թիվ 55844/12, կետ 61)։
11․ Սույն որոշման 10-րդ կետերում նշված հանգամանքները, գործի նյութերից բխող մյուս հանգամանքների համատեքստում, հանդիսանում են քրեական վարույթին խոչընդոտելու և փախուստի դիմելու հավանականությունը գնահատելու կարևոր տարրեր: Այդ հանգամանքներն իրենց հերթին հանդիսանում են կալանավորման ինքնուրույն հիմք, որոնց չեզոքացման իրական և իրավաչափ երաշխիք չի կարող դիտարկվել ինչպես Պաշտպանի` հատուկ վերանայման բողոքում մատնանշված հանգամանքները, այնպես էլ Մեղադրյալի անձը բնութագրող փաստական տվյալները:
Հետևաբար, Առաջին ատյանի դատարանը բավարար հիմքեր է ունեցել ենթադրելու, որ Դանիիլ Սեմենյուկը, մնալով ազատության մեջ, կարող էր խոչընդոտել գործի քննությանը և դիմել փախուստի:
Այլ կերպ ասած, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի փաստական հանգամանքների պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի` Մեղադրյալի հնարավոր ոչ պատշաճ վարքագծի կանխման առումով կալանավորման անհրաժեշտության մասին եզրահանգումը հիմնավոր է և բխում է գործի՝ գնահատման ենթակա տվյալների ամբողջությունից, հետևաբար այլընտրանքային խափանման միջոցները, այդ թվում՝ դրանց համակցված կիրառումը մե¬ղադրյալ Դանիիլ Սեմենյուկի պատշաճ վարքագիծը չեն կարող երաշ¬¬խա¬վո¬¬րել: Արդյունքում, կալանավորման քրեադատավարական նպատակի առկայութ¬յու¬նը փաստ¬վել է հավանականութ¬յան մակարդակով՝ Մե¬ղադրյալի անձի և քննվող դեպքերի հանգամանքնե¬րի, ենթադրյալ հանցանքի բնույթով և դրա հանրային վտանգավորության աստիճանով։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում հանրային շահը գերակայում է Մեղադրյալի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունքի նկատմամբ և առավել խիստ խափանման միջոց ընտրված կալանավորման պահպանմամբ է հնարավոր ապահովել Մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ խափանման միջոցի կիրառման տևողությունը դրա համաչափության գնահատման ինքնավար գործոն չէ և պետք է գնահատման ենթարկվի` հաշվի առնելով նաև գործի բնույթն ու բարդության աստիճանը: Անձի ոչ իրավաչափ վարքագիծը կանխարգելող միջոցների կիրառման համատեքստում այսպիսի մոտեցում ունի նաև Եվրոպական դատարանը՝ նշելով, որ ինքնին կանխարգելիչ միջոցների կիրառման տևողությունը բավարար չէ եզրահանգելու համար, որ այն համաչափ չէ։
12․ Ինչ վերաբերում է գործի քննության ձգձգման վերաբերյալ բողոքաբերի պնդմանը, ապա Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով սույն գործի առանձնահատկությունները՝ մասնավորապես, կալանավորման հիմքերն ու պայմանները, մեղադրանքի ծանրությունը, գտնում է, որ առկա չէ իրավիճակ, երբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից անտեսվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 24-րդ հոդվածով սահմանված վարույթի ողջամիտ ընթացքն ապահովելու վերաբերյալ օրենսդրի կողմից նախատեսված պահանջները։ Մասնավորապես, դատական նիստերի չկայացման վերաբերյալ Պաշտպանի կողմից ներկայացված հիմնավորումները որևէ կերպ չեն փաստում հակառակի մասին։ Պաշտպանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունների բնույթի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատական նիստերի չկայանալու հիմքում առավելապես ընկած են եղել թարգմանչի չներկայանալը, ինչպես նաև կալանավորների ներկայությունը ապահովելու հնարավորության բացակայությունը, որպիսի պայմաններում Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ Պաշտպանի դիտարկումները՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դրսևորած պատշաճ ջանասիրության առնչությամբ, հիմնազուրկ են։
13․ Հարկ է փաստել, որ վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ այն կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը հանդես է եկել որպես վարույթն իրականացնող մարմին, հետևապես՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար անհրաժեշտ է ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների առկայություն։ Հակառակ մոտեցումը, Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ Մինչդեռ, տվյալ դեպքում ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում այդպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ չեն մատնանշվել։
14. Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատ¬յանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախ¬տում, ուստի՝ սույն որոշման մեջ նշված լրացուցիչ փաստարկներով և պատճա¬ռա¬բա¬նությամբ Պաշտ¬պանի ներկայաց¬րած հա¬տուկ վերանայման բո¬ղոքն անհրա¬ժեշտ է մերժել, իսկ վիճարկվող դատա¬կան ակտը՝ թողնել անփոփոխ:

Եզրափակիչ մաս.
15. Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 393-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՝

Մեղադրյալ Դանիիլ Ալեքսանդրի Սեմենյուկի պաշտպան Ն․Ռշտունու ներկայացրած հատուկ վե¬րա¬նայման բողոքը մերժել՝ թիվ ԵԴ1/2803/01/24 դատական գործով Երևան քաղաքի ա¬ռա¬ջին ատյանի ընդ¬¬հա¬նուր իրա¬վասության քրեական դատարանի՝ «Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնելու, փոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը քննության առնելու մասին» 2026 թվականի ապրիլի 27-ի որոշումը թող¬նե¬լով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ․ՊԱՊՈՅԱՆ