ԵԴ1/2691/01/24





Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«03» նոյեմբերի, 2025թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը(այսուհետև նաև՝ Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահող դատավոր՝ Ռ.Պապոյան,
դատավորներ՝ Լ․Աբգարյան,
Մ․Պապոյան,

քարտուղարությամբ՝ Հ.Հակոբյանի
մասնակցությամբ՝
մեղադրյալ՝ Ա․Հովհաննիսյանի,
պաշտպան՝ Ա․Հարությունյանի,

դռնբաց դատական նիստում, թիվ ԵԴ1/2691/01/24 քրեական գործով՝ ըստ մեղադրանքի՝ Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի(այսուհետ՝ նաև Մեղադրյալ) պաշտպան Ա․Հարությունյանի(այսուհետ՝ նաև Պաշտպան) դատական վերանայման բողոքի(այսուհետ՝ նաև վերաքննիչ բողոք) հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով նույն գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի(դատավոր՝ Նելլի Բաղդասարյան)՝ 2025 թվականի հուլիսի 9-ի դատավճիռը՝

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2024 թվականի հուլիսի 10-ին Անդրանիկ Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է ապօրինի թմրանյութ պահելու, օգտագործելու և իրացնելու, ինչպես նաև սառը զենք պահելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։
2024 թվականի հուլիսի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 16178724 քրեական վարույթը(այսուհետ՝ նաև քրեական վարույթ)։
2024 թվականի հուլիսի 12-ին հսկող դատախազի կողմից որոշում է կայացվել քրեական վարույթով Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 13-ի որոշմամբ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2(երկու) ամիս ժամկետով:
2024 թվականի սեպտեմբերի 23-ին քրեական վարույթով հսկող դատախազի կողմից որոշում է կայացվել Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին այն բանի համար, որ(մեջբերվում է մեղադրական եզրակացությունից)․ նա, խախտելով Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված վայրում և ժամանակահատվածում, ինքնությունը չպարզված անձից, շահադիտական դրդումներով՝ իրացնելու և դրա արդյունքում եկամուտ ստանալու նպատակով, ապօրինի ձեռք է բերել, պահել և տեղափոխել ՀՀ Կառավարության` 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված, ընդհանուր խոշոր չափերով՝ 0,37 գրամ քաշով Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոց, որոնցից 2 փաթեթները հայտնաբերվել են 2024 թվականի հուլիսի 11-ին կատարված վերջինիս անձնական խուզարկությամբ, որոնցից մեկը փաթեթավորված է եղել սև գույնի կպչուն ժապավենով, իսկ մյուսը՝ պոլիեթիլենային տոպրակով: Մյուս 2(երկու) սև ու կարմիր գույնի կպչուն ժապավեններով փաթեթավորված փաթեթները՝ հայտնաբերվել են 2024 թվականի հուլիսի 12-ին կատարված Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կողմից շահագործված Լադա մակնիշի, 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ:։
1․1․ 2024 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ.Խաչատրյանի կողմից որոշում է կայացվել քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին, և քրեական վարույթը՝ ըստ մեղադրանքի՝ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան(այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան), որտեղ դրան շնորհվել է ԵԴ1/2691/01/24 հերթական համարը: Քրեական գործը դատավորների միջև գործերի բաշխման հատուկ համակարգչային ծրագրի միջոցով մակագրվել և 2024 թվականի հոկտեմբերի 9-ին հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ն․Բաղդասարյանին։
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 11-ի որոշմամբ քրեական գործը ստանձվել է վարույթ և նշանակվել նախնական դատալսումների։
1․2․ 2025 թվականի հուլիսի 9-ին Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործով կայացրել է դատավճիռ(այսուհետ՝ նաև Դատավճիռ), որի եզրափակիչ մասն ունի հետևյալ բովանդակությունը(մեջբերվում է)․ «Մեղադրյալ Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարքի կատարման մեջ, և և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ ազատազրկում՝ 6(վեց) տարի 3(երեք) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կիրառմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակի գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2024 թվականի հունվարի 09-ի թիվ ԵԴ/0722/01/23 դատավճռով Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված 6(վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 8(ութ) տարի 3(երեք) ամիս ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2024թ. հուլիսի 10-ից:
23.09.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանին անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Այֆոն» մոդելի 353503752884664 գործարանային համարով և «Realme» տեսակի բջջային հեռախոսները թողնել թիվ 16813324 քրական վարույթով տնօրինմանը, 24.09.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի կողմից շահագործվող «Լադա» մակնիշի 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությունների արդյունքում հայտնաբերված և փորձաքննության ավարտից հետո վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված 0.14, 0.09 գրամ քաշով, 0.04 և 0.06 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցները, մեկ հատ սև, մեկ հատ կարմիր, մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավենները, թվով 10 հատ զիպ փականով տոպրակները, թվով 40 հատ կանաչ գույնի և թվով 5 հատ սև գույնի ժապավենները վերադարձնել վարույթն իրականացնող մարմնին՝ թիվ 16813324 քրեական գործով քննություն կատարելու համար:
Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 360.000 (երեք հարյուր վաթսուն հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես վարութային ծախս:»։
2․ 2025 թվականի հոկտեմբերի 2-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ Պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը։
Թիվ ԵԴ1/2691/01/24 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2025 թվականի հոկտեմբերի 13-ին, դատավորների միջև գործերի բաշխման հատուկ համակարգչային ծրագրի միջոցով մակագրվել է դատավորներ Ռոբերտ Պապոյանին, Լուսինե Աբգարյանին և Մխիթար Պապոյանին, և նախագահող դատավորի (Ռ․Պապոյան) աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի հոկտեմբերի 14-ին:
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 21-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատաքննության:

Դատական վերանայման ենթակա՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 9-ին կայացված դատավճռի հիմնավորումներն ու պատճառաբանությունները.
4․ Դատական վերանայման ենթակա՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 9-ի դատավճիռը(այսուհետ՝ նաև Դատավճիռ կամ վիճարկվող դատական ակտ) բողոքարկվող մասով պատճառաբանվել է հետևյալ կերպ, մասնավորապես, (մեջբերվում է). «(...) Մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանն իրեն ներկայացված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչել և հիմնական դատալսումների ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընդհանրապես կապ չունի թմրանյութի առուվաճաքի հետ, իրեն անհիմն է մեղադրանք ներկայացվել, ոչ մի վկա չկա, ում հետ առնչվել է, իրացման հետ կապ չունի, մեղադրանքը չի ընդունում: Պատասխանելով հարցերին հայտնեց, որ դեպքի օրը Վազ 2121 մակնիշի, 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Հրազդանից գնալիս է եղել Բանգլադեշ թաղամաս, որպեսզի մեքենան թողնի արհեստավորների մոտ ավտոտնակում՝ սարքելու համար, էլեկտրականության հետ գործ է եղել, երբ ոստիկանները կանգնեցրել են ավտոմեքենան: Մեքենայից հայտնաբերել են Մեթամֆետամին, էլեկտրական կեմրիկները, որոնք էլեկտրական մետաղալարերի կցոնի ժամանակ կրակայրիչով վառում են, իզալենտի փոխարեն դա են օգտագործում: Կատարել է ավտոմեքենայի գազի տեղադրման գործ: Բյուրեղանման զանգվածները ձեռք է բերել տելեգրամյան ալիքից, չի հիշում անունը, դրանք վերցրել է ոստիկանների կանգնեցնելուց մոտ 15 րոպե առաջ, վճարել է մոտ 40000 ՀՀ դրամ: Մոտ 1,5-2 տարի է օգտագործում է Մեթամֆետամին, հիմա չունի կախվածություն թմրանյութերից: Երբևիցե որևէ մեկին չի իրացրել թմարմիջոց, չի հյուրասիրել: Զիպ փաթեթներով ավտոպահեստամասեր են եկել, շուռուպներ, գնել է տեցի շուկայից, անհրաժեշտ է եղել իր աշխատանքի մեջ:
/դատական նիստի արձանագրություն/
Հիմնական դատալսումների ընթացքում վկա Լիանա Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Անդրանիկ Հովհաննիսյանը հանդիսանում է իր ամուսինը, չի նկատել, որ թմրամիջոց օգտագործի, եղել է տնային կալանքի տակ, տնային կալանքից ազատվելուց հետո տաքսի է վարել, միշտ աշխատել է շինարարությունում, մեքենաների ազդանշաններ է սարքել, մեքենաներով է զբաղվել, հոգատար հայր է երկու անչափահաս աղջիկների համար: Միայն ամուսնու բռնվելուց հետո է իմացել, որ թմրամիջոց է օգտագործել, միշտ շատ հանգիստ է եղել ամուսինը, երբեք ագրեսիվ պահվածք չի նկատել: Պատասխանելով հարցերին՝ հայտնել է, որ տնային կալանքի կրման ընթացքում որևէ մեկն իրենց տուն չի եկել, ամբողջ օրը միասին են եղել տանը, այդ ժամանակ չի տեսել, որ թմրամիջոց օգտագործի: Ամուսնինը զբաղվել է մեքենաների ազդանշաններ սարքելով, եղբոր հետ ավտոպահեստամասերի խանութն է աշխատեցրել, զբաղվել է շինարարությամբ: Քանի որ մեքենան անընդհատ սարքում էր, հնարավոր է բեռնախցիկում սկոչեր ունենար, ինչը լինում է տղաների ավտոմեքենաների մեջ, հիմնականում դա, հարթաշուրթ, երևի այդ տեսակի բաներ: Տեղյակ է, որ ամուսինը ներկայումս պատիժ է կրում և մեղադրվում է թմրանյութ օգտագործելու համար: Ոչ հաճախակի, սակայն գազի գործ էլ է արել ամուսինը, քանի որ ընկերն ունի գազի տեղադրման կետ, դա էլ է արել: Երբ ամուսինը բացել է բեռնախցիկն այնտեղ տեսել է կպչուն ժապավեն, հարթաշուրթ: Բռնվելու նախորդող մոտ մեկ շաբաթվա ընթացքում հիմնականում եղբոր հետ է եղել խանութում:
/դատական նիստի արձանագրություն/
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.
Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կողմից փաստացի շահագործովող Վազ 2121 մակնիշի 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում կատարված խուզարկության արձանագրությունը, համաձայն որի մեքենայի ձեռքի արգելակման վահանակի վրայից հայտնաբերվել է մեկ հատ սև և մեկ հատ կարմիր կպչուն ժապավեններով բյուրեղանման զանգվածներ, որոնք ըստ վերջինիս հայտարարության հանդիսանում են Կրիստալ տեսակի թմրամիջոց, իսկ մեքենայի բեռնախցիկից և առջևի փակվող պահոցից հայտնաբերվել են զիպ փաթեթներ և թափանցիկ, սև, կարմիր գույների կպչուն ժապավեններ:
/գ․թ․ 36-42, դատական նիստի արձանագրություն/
Զննություն կատարելու մասին 2024 թվականի սեպտեմբերի 23-ի արձանգրությունը, համաձայն որի՝ զննության են ենթարկվել Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի կողմից շահագործվող Լադա մակնիշի 60 LA 777 հաշվաոման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված իրերը և առարկաները, փաթեթից հայտնաբերվել է մեկ հատ սև, մեկ հատ կարմիր և մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավեններ, թվով 10 հատ զիպ փականով տոպրակներ, թվով 40 հատ կանաչ գույնի և թվով 5 հատ սև գույնի ժապավեններ /կեմրիկներ/:
/գ․թ․ 201, դատական նիստի արձանագրություն/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 2024 թվականի հուլիսի 12-ին Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կողմից փաստացի շահագործովող Վազ 2121 մակնիշի 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերված մեկ հատ սև, մեկ հատ կարմիր և մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավենները, թվով 10 հատ զիպ փականով տոպրակները, թվով 40 հատ կանաչ գույնի և թվով 5 հատ սև գույնի ժապավենները /կեմրիկներ/:
/գ․թ․ 206-209, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատանյութագիտական փորձագետի՝ N1029 Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝
1. Փորձաքննությանը ներկայացված Թիվ 1 կարմիր ժապավեն գրառմասաբ փաթեթում առկա' 0.15 գրամ քաշով փոշեբյուրեղային զանգվածը հանդիսանում է Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոց:
Փորձաքննությանը ներկայացված Թիվ 2 սև ժապավեն գրաոմամաբ փաթեթում առկա' 0.1 գրամ քաշով փոշեբյուրեղային զանգվածը հանդիսանում է Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոց:
/գ․թ․ 159-161, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատանյութագիտական փորձագետի՝ թիվ 1004 Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված փաթեթում առկա թվով 2 հատ և ընդհանուր 0.12 գրամ քաշով զանգվածները հանդիսանում են Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոց:
/գ․թ․ 192-195, դատական նիստի արձանագրություն/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհհանիսյանի անձնական և վերջինիս կողմից շահագործվող Լադա մակնիշի 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությունների արդյունքում հայտնաբերված և փորձաքննության ավարտից հետո վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված 0.14, 0.09 գրամ քաշով, 0.04 և 0.06 գրամ քաշով Մեթամֆետամին, տեսակի թմրամիջոցը:
/գ․թ․ 224-227, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատալեքս տեղեկատվական կայքի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ թիվ ԵԴ/0722/01/23 համարի ներքո առկա է Անդրանիկ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ նույնասեռ հանցանքի կատարման վերաբերյալ դատական գործ:
/գ․թ․ 225, դատական նիստի արձանագրություն/
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Մարսթիայի բաժնի պետ Հ. Դանիեյյանի կողմից ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի պետին հասցեագրված հանցագործության մասին հաղորդումը:
/գ․թ․ 7, դատական նիստի արձանագրություն/
Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանին ձերբակալելու արձանագրությունը, համաձայն որի՝ վերջինիս անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել և վերցվել են 2 փաթեթ սպիտակ բյուրեղանման զանգված, բարդ փականով ծալովի դանակ, 2 հատ հեռախոս, ձեռքի ժամացույց, թևնոց, ավտոմեքենայի բանալիներ, սև սպորտային պայուսակ:
/գ․թ․ 5-6, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի՝ թիվ 539 եզրակացությունը, համաձայն որի՝
1 .Փորձաքննությանը ներկայացված Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ, որի օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է երրորդ, չորրորդ ամիսների վաղեմության և կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրալկալոիդներ, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է երրորդ ամսվա վաղեմության:
2.Փորձաքննությանը ներկայացւիսծ Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հոգեմետ /հոգեևերգործուն/ նյութեր չեն հայտնաբերվել:
/դատական նիստի արձանագրություն/
(…)
Գնահատելով մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, համադրելով նշված ցուցմունքները հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված այլ ապացույցների հետ, դատարանն արժանահավատ չի համարում մեղադրյալի ցուցմունքն այն մասով, որ իր մոտից հայտնաբերված թմրամիջոցներն իր անձնական օգտագործման համար են նախատեսված եղել, մեքենայից հայտնաբերված կպչուն ժապավեններն օգտագործել է աշխատանքում՝ ավտոմեքենայի գազի տեղադրման գործ կատարելիս, իսկ զիպ փականով փաթեթներով ստացել է ավտոպահեստամասեր: Համադրելով նշված տեղեկությունները մեղադրյալի կնոջ՝ Լիանա Վարդանյանի ցուցմունքի հետ՝ դատարանը փաստում է, որ վերջինս հայտնել է, որ տեսել է կպչուն ժապավեններ բեռնախցիկում, որոնք ամուսինը պահել է իր մեքենայում՝ այն սարքելու նպատակով, մի քանի անգամ նշել է, որ ամուսինը հիմնականում զբաղվել է մեքենաների ազդանշանների գործով, շինարարությամբ և միայն հարց ուղղելուց հետո պատասխանել է, որ եղել է, որ գազի տեղադրման գործ նույնպես արել է: Վկան հայտնել է նաև, թե ինչ է հիմնականում տեսել ամուսնու ավտոմեքենայի բեռնախցիկում /կպչուն ժապավեն, հարթաշուրթ և այդ տեսակի բաներ/, սակայն ոչինչ չի նշել զիպ փականով տոպրակներ տեսնելու մասին: Հատկանշական է նաև, որ վկան հայտնել է, որ դեպքին նախորդող ժամանակահատվածում ամուսինը զբաղվել է եղբոր խանութի գործերով:
Դատարանը հատկանշական է համարում նաև այն հանգամանքը, որ դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի՝ թիվ 539 եզրակացության համաձայն՝ Անդրանիկ Հովհաննիսյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերված թմրանյութի օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է երրորդ, չորրորդ ամիսների վաղեմությանը, մինչդեռ վերջինիս մեղսագրվող արարքը կատարվել է 2024թ. հուլիսի 11-ին:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի և վկա Լ.Վարդանյանի հայտնած տեղեկությունները՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակի, մեքենայում հայտնաբերված իրերի նպատակային օգտագործման մասին, ողջամիտ չեն և չեն համապատասխանում իրականությանը:
Մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի կողմից թմրամիջոցներն ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու նպատակը գնահատելիս դատարանը հաշվի է առնում Ա.Հովհաննիսյանի մոտից հայտնաբերված թմրամիջոցի քանակը, դրանց փաթեթավորումը, մեքենայից հայտնաբերված մեծաքանակ կպչուն ժապավենների և զիպ փականով տոպրակների առկայությունը, ինչպես նաև դեպքի ժամանակահատվածում թմրամիջոց օգտագործած չլինելու հանգամանքը:
Այսպիսով, գործում առկա բավարար ապացույցների համակցության հիման վրա, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան դատարանը գտնում է, որ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին ներկայացված մեղադրանքն ամբողջությամբ հիմնավորվել է հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված վերը թվարկված ապացույցներով։
(…)
Դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով ապացուցված է մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները, մասնավորապես՝ մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին կողմից իրացնելու նպատակով խոշոր չափերով շահադիտական դրդումներով թմրամիջոցներ ապօրինի ձեռք բերելը, պահելը և տեղափոխելը, ապացուցված է վերոգրյալ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, ապացուցված է մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված վերոգրյալ արարքը կատարելը, ապացուցված է մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ, որի համար նա ենթակա է պատժի։
(…)
Մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը գնահատելիս դատարանն արձանագրում է, որ այն դասվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված ծանր հանցագործությունների թվին: Գնահատելով Անդրանիկ Հովհաննիսյանիի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորությունը՝ դրա կատարման հանգամանքների տեսանկյունից, դատարանը հաշվի է առնում նաև հանցագործության առարկայի տեսակը և չափը: Այսպես, հանցագործության առարկան «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց է՝ 0.37 գրամ քաշով, որը մոտ է ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման թիվ 1 հավելվածի 110-րդ կետով տվյալ թմրամիջոցի համար սահմանված խոշոր չափի (0.25-1.25) նվազագույն սահմանին: Միևնույն ժամանակ դատարանն արձանագրում է, որ «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցը բարձր վտանգավորություն ունեցող թմրամիջոցի տեսակ է, քանի որ ըստ վերոնշյալ որոշման թիվ 1 հավելվածի՝ դրա հարաբերականորեն փոքր չափն է համարվում քրեորեն պատժելի:
Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ վերջինս բնութագրվում է դրական, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 09.01.2024թ. դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով, թեև սույն հանցանքը կատարելու պահին դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտած չի եղել:
Մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս՝ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է խնամքին երկու անչափահաս երեխաների /Անուշ Անդրանիկի Հովհաննիսյան՝ ծնված 08.08.2018թ. և Թերեզա Անդրանիկի Հովհաննիսյան՝ ծնված 06.02.2020թ./ առկայությունը:
Դատարանն արձանագրում է, որ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
(…)
Վերոգրյալի հիման վրա, պատժի տեսակը և չափն ընտրելիս ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնելով մեղադրյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դա կատարելու հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքի համակցությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը գտնում է, որ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով՝ 6 /վեց/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով, որն անհրաժեշտ և բավարար է սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, պատժի ենթարկված անձին վերասոցիալականացնելու և հանցագործությունները կանխելու համար:
(…)
Քննարկելով Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կողմից պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը, դատարանը գտնում է, որ այն հանգամանքների համակցությունը, որոնք դատարանը հաշվի է առել նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, բավարար չեն համոզվածություն ձևավորելու համար, որ տվյալ դեպքում պատժի նպատակներին հնարավոր է հասնել առանց մեղադրյալի կողմից պատիժը փաստացի կրելու: Հետևաբար, Անդրանիկ Հովհաննիսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակվող պատիժը:
Հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով ներկաումս խափանման միջոց ընտրված չէ, գույքային հայց չի հարուցվել, գույքի արգելադրում չի կիրառվել, դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում։
Քննարկելով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ նախաքննության մարմնի 23.09.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանին անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Այֆոն» մոդելի 353503752884664 գործարանային համարով և «Realme» տեսակի բջջային հեռախոսները թողնել թիվ 16813324 քրական վարույթով տնօրինմանը, 24.09.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի կողմից շահագործվող «Լադա» մակնիշի 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությունների արդյունքում հայտնաբերված և փորձաքննության ավարտից հետո վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված 0.14, 0.09 գրամ քաշով, 0.04 և 0.06 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցները, մեկ հատ սև, մեկ հատ կարմիր, մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավենները, թվով 10 հատ զիպ փականով տոպրակները, թվով 40 հատ կանաչ գույնի և թվով 5 հատ սև գույնի ժապավենները պետք է վերադարձնել վարույթն իրականացնող մարմնին՝ թիվ 16813324 քրեական վարույթով քննություն կատարելու համար:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին, դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել փորձաքննությունների կատարման արժեքը՝ 360.000 (երեք հարյուր վաթսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով։
(…)»։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքեր, հիմնավորումներ.
5. Մեղադրյալի Պաշտպանը ներկայացված Բողոքում անդրադարձել է հետևյալին․ «Պաշտպանյալս չի խուսափել քննությունից, թե՛ նախաքննության, թե՛ դատաքննության ընթացքում տվել է ցուցմունքներ, որ ունի կախվածություն թմրանյութերից և 2024 թվականի հուլիսի 11-ին գնելու նպատակով մեկնել է Երևան։ Գնել է «Տելեգրամ» հարթակից, որտեղից էլ ստացել է թմրանյութի գտնվելու վայրի քարտեզը և գնացել, վերցրել է այն։ Գնել է իր համար և այն օգտագործել։ Նշել է, որ ինքը դա գնել է միայն իր համար և այլ նպատակներ՝ իրացնելու կամ վաճառելու երրորդ անձանց, չի ունեցել։ Ավելին նման անձինք՝ ենթադրյալ անձինք, գոյություն չունեն։ Պաշտպանական կողմը միջնորդություն է ներկայացրել քննիչին, որպեսզի նշանակվի փորձաքննություն՝ մազի, մեզի և արյան՝ պարզելու համար՝ պաշտպանյալիս օրգանիզմում կա թմրանյութերի պարունակություն, թե ոչ, եթե այո, ապա ինչ տիպի են դրանք։ Միջնորդությունը բավարարվել է և կատարվել է այդ փորձաքննությունը։ Դրա մասին և վերջնական եզրակացությունը ստացվել է ավելի ուշ, արդեն դատարանաում՝ դատաքննության ընթացքում։
Ինչպես վերը նշեցի, պաշտպանյալս հայտնաբերվել և ձերբակալվել է թմրանյութ օգտագործած վիճակում։ Տվել է ցուցմունքներ՝ հայտնելով ձեռքբերման նպատակը իր կողմից, ճանապարհը, թե ինչպես է ձեռք բերել, աղբյուրը և վայրը։ Բայց նրան առաջադրել են մեղադրանք՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով(…):
(…)
Պաշտպանյալս հայտնաբերվել է իր մեքենայում, մենակ, արդեն օգտագործած վիճակում, հայտնաբերվել է հենց նույն օրը, երբ այն գնել էր և անգամ ցանկության պարագայում չէր կարող անգամ հասցնել այն վաճառել և եկամուտ ստանալ։ Մեղադրանքն այդ մասով, այդ տեսքով և հատվածով ակնհայտ անհիմն է և սխալ որակված։ Ողջ քրեական գործում չկա գեթ մեկ վերաբերելի փաստ կամ կարծիք, որն ինչ-որ կերպ կամ ձևով մի փոքր կհիմնավորի, որ պաշտպանյալս այն ձեռք է բերել իրացնելու և շահույթ ստանալու նպատակով։ Ողջ քրեական գործում չկա մեկ վերաբերելի ապացույց , որ նա դա գնել է դա համոզմունքով կամ ինչ-որ փաստարկով, որ պետք է ինչ-որ կերպ այն իրացնի, չկան նման փաստեր, հիմքեր, վկաներ։ Կատարվել է բազմակողմանի քննություն, հրավիրվել են վկաներ, այդ թվում՝ նրա կինը, բայց ոչ ոք ցուցմունք չի տվել, որ պաշտպանյալս երբևիցե զբաղվել է թմրամիջոցների իրացումով կամ նման նպատակներ և ցանկություններ է ունեցել։ Դատարանն իր դատավճռում պաշտպանյալիս մեղքը հիմնավորող փաստեր է բերել մեքենայում հայտնաբերված որոշ իրերը, որոնք եղել են բեռնախցիկում՝ կպչուն ժապավենը, զիպ փականը, սկոտչը, էլեկտրական մալուխները։ Վկա Լիանա Վարդանյանն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ մեքենայում եղել են այդ նութերը, եղել են գործիքներ, հարթաշուրթ, քանի որ ամուսինը զբաղվել է գազի տեղադրման աշխատանքով և մեքենայում «Աուդիո» համակարգի միացումներով։
Դատարանը նշում է, որ վկան հայտնել է ամեն ինչի մասին, բայց չի նշել զիպ փականի մասին։ Սա դատարանը բերում է փաստ, որ վկան իբր չի հայտնել, որ բեռնախցիկում եղել է զիպ փական, բայց մնացածը հայտնել է։ Սա ակնհայտ անհիմն ու անհասկանալի վերլուծություն է, որը դատարանը դրել է իր վճռի հիմքում։ Ինչ կապ ունեն մեքենայի բեռնախցիկում հայտնաբերված իրերը առաջադրված մեղադրանքի հետ, անհասկանալի է։ Բեռնախցիկում եղել են թե՛ գործիքներ, թե՛ պահեստամասեր, թե՛ մալուխներ, կպչուն ժապավեններ և մի քանի զիպ մեծ փականներ։ Ինչ կապ ունեն դրանք մեղադրանքի հետ՝ անհասկանելի է։ Բոլոր մեքենաներում էլ կան կպչուն ժապավեններ, զիպ փականներ և այլ գործիքներ։ Իսկ դրանք ներկայացնել այն ձևով, որ եթե կան, ուրեմն իրացումով է զբաղվել, ակնհայտ անհիմն է։ Կամ ինչ կապ ունի գործով վկայի զիպ փականը չտեսնելը կամ դա չնշելը վկայի կողմից։
Թեպետ դատարանում վկան դա էլ է նշել, որ կան տոպրակներ և գործիքներ։ Ավելին վկան հայտնել է, որ ամուսինը եղել է տնային կալանքի տակ և երբևէ նա չի տեսել կա լսել, որ ամուսինը թմրանյութ ստանա կամ վաճառի երրորդ անձանց։ Չի տեսել, որ իրենց տուն գան մարդիկ գնելու կամ նման այլ գործողությունների։ Դատարանը սա չի նշում իր վճռում անհասկանալի պատճառով։ Դտարանը նաև հիմք չի համարում դատաքիմիական փորձագետի թիվ 539 եզրակացությունը։ Նշել է, որ իբր ստացված փորձանմուշը թմրանյութի օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է երրորդ-չորրորդ ամիսներին, մինչդեռ արարքը կատարվել է 2024 թվականի հուլիսի 11-ին։ Այսինքն, ըստ դատարանի, պաշտպանյալս օգտագործել է թմրամիջոց արդեն կալանքի տակ, այլ ոչ թե ձերբակալման պահին։
Փորձաքննությունը կատարվել է 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին և նշված է, որ պաշտպանյալիս մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել է «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ և դրա վաղեմությունը 3-4 ամիս է։ Պաշտպանյալս հայտնաբերվել է 2024 թվականի հուլիսի 11-ին, փորձաքննությունը արվել է 2024 թվականի սեպտեմբերի 9-ին և նշված է, որ օրգանիզմում առկա է «Մեթամֆետամին» և այն 3-4 ամսվա վաղեմության է։ Այսինքն ակնհայտ է, որ դեպքի օրը օրգանիզմում եղել է թմրանյութ, ավելին՝ այդ օրը նաև քննիչի կողմից շտապ օգնություն է հրավիրվել, բայց դատարանը նշում է, որ միայն հանցանքը կատարվել է 2024 թվականի հուլիսի 11-ին։ Այսինքն դատարանը հիմք չի ընդունում նաև փորձաքննությունը՝ անհասկանալի պատճառներով։ Ակնհայտ է, որ դեպքի օրը եղել է թմրանյութի ազդեցության տակ և դա հաստատել է փորձագետը նշելով, որ հայտնաբերվածը ունի 3-4 ամիս վաղեմություն։
Դատարանը որպես ապացույցների հիմք և մեղադրական վճռի պատճառաբանական ապացույց բերում է միայն այս հանգամանքները։ Նշում է բեռնախցիկում կպչուն ժապավենի առկայությունը, իբր վկան բոլորը տեսել է, իսկ զիպ փականը չի տեսել և բերում է փորձագետի եզրակացությունը, որի վաղեմությունը նշված է իբր 3-4 ամիս։ Այս հանգամանքների վերլուծությունով էլ կայացնում է ծանր մեղադրական դատավճիռ։ Ինչպես նաև նշեցի կայացվել է ակնհայտ անհիմն և ապօրինի դատավճիռ։
Ինչպես վերը նշեցի կայացվել է անհիմն և ապօրինի դատավճիռ։
(…)
Ողջ քրեական գործում չկա գեթ մեկ փաստ, հիմք, ապացույց, որ պաշտպանյալս թմրամիջոցը ձեռք է բերել այն օտարելու համար կամ նման նպատակներ է ունեցել։ Գործում առկա չէ թմրանյութ ստացողը՝ գնորդը, չկա օտարում, փոխանցում, փոխանակում, հյուրասիրություն։ Այսինքն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի հիմքում դրված իրացման նպատակը, իրացման փաստը սույն քրեական գործում առկա չէ, չկա իրացում կամ իրացման նպատակ։ Կիրառված նորմը ակնհայտ սխալ և անհիմն է։ Պաշտպանյալս ոչ ոքի ոչինչ չի վաճառել կամ փոխանցել։ Նա ձերբակալվել է իր մեքենայում, միայնակ։ Նույն օրը գնել է Երևանում և նույն օրն էլ հայտնաբերվել։ Առկա է փորձագիտական եզրակացություն, որ օրգանիզմում է «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց։ Ինչպես վերը նշեցի առաջադրվել և կիրառվել է սխալ մեղադրանք, արարքը սխալ է որակված դատարանի կողմից։
Դատարանը կոպտորեն խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները անհիմն պատճառաբանությամբ մերժել է իմ միջնորդությունը ապացույցներից․ անթույլատրելի ճանաչելու մեքենայի բեռնախցիկում հայտնաբերված և դատարան ներկայացված զիպ փականները, կպչուն ժապավենը, սկոտչը և էլ․ կեմրիկները։ Այս առարկաները ոչ մի առնչություն չունեին առաջադրված մեղադրանքի հետ, բայց այն ապպօրինաբար բերվեց և դրվեց քրեական գործում և դատարանը մերժեց իմ միջնորդությունը այդ մասով։
Դատարանը խախտել է նաև նույն օրենսգրքի 101 հոդվածի 1-ին մասի, 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 105-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի պահաջները։
Դատարանը անհիմն ենթադրությունների և պատճառաբանությունների շարադրմամբ պաշտպանյալիս ճանաչել է մեղավոր առաջադրված մեղադրանքում, այն արարքի համար, որ նա չի կատարել և դրա համար նշանակել շատ խիստ և ծանր պատիժ՝ 6 տարի և 3 ամիս ազատազրկում։
Առաջադրված մեղադրանքը սխալ է երակված, չկան մեղադրանքը հիմնավորող փաստեր և ապացույցներ։
(…)»։
5.1. Նշված հիմնավորումներով Պաշտպանը խնդրել է բեկանել Դատավճիռը, առաջադրված մեղադրանքում ամբողջությամբ անմեղ ճանաչել իր պաշտպանյալին և մեղադրանքը փոփոխել՝ ոչ իրացման նպատակով թմրանյութեր ունենալու, պահելու, օգտագործելու մեղադրանքով և այդ փոփոխված մասով նշանակելու համապատասխան պատժաչափ։

Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
6. 2025 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է ՀՀ դատախազության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազի տեղակալ Ա․Մանուկյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի պատասխանը, որով հայտնել է․ «(…)վիճարկվող դատական ակտն օրինական է և հիմնավոր, նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ առկա չեն, Առաջին ատյանի դատարանում համակողմանի և պատշաճ կերպով հետազոտվել են քրեական վարույթով ձեռք բերված բոլոր ապացույցները և մեղադրյալ Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Դատարանի կողմից հատկապես հաշվի են առնվել կատարված հանցագործության բնույթն ու առողջության համար հասարակության՝ մասնավորապես, բնակչության վտանգավորության աստիճանը, հայտնաբերված «Մետամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցների խոշոր չափը, որպիսի պայմաններում խնդրում եմ պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 9-ի թիվ ԵԴ1/2691/01/24 դատական գործով դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ։(…)»։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
7. Դատական վերանայման ենթարկելով Դատավճիռը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայաց¬վ¬ում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«1․Վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում։
2. Վերադաս դատարանն իրավասու է ի շահ մեղադրյալի դուրս գալու վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքի սահմաններից, եթե՝
1) ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակելուց հետո հայտնաբերվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք.
2) հայտնաբերվում է, որ մեղադրյալի արարքին տրվել է սխալ իրավական գնահատական.
3) հայտնաբերվում են սույն օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանգամանքներ.
4) հայտնաբերվում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակվել է նրան վերագրվող հանցագործության համար օրենքով չնախատեսված պատժատեսակ, պատժաչափ, կամ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը սխալ է հաշվարկվել.
5) բողոքարկված դատական ակտի բեկանման կամ փոփոխման հիմքն ակնհայտորեն վերաբերում է նաև դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրյալին:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1)ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողո-քարկ¬վող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատա¬¬կան ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատա¬կան ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակ¬տը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շա-րադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հար¬ցե¬րը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը(վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանց¬վի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատա¬րան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
(...)
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևութ¬¬յունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողո¬քարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)2. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ խիստ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը` հանցագործությանը տալով մեղադրյալի համար ավելի բարենպաստ իրավական գնահատական: (…)»
8․ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական:
6. Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում:»։
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ կիրառելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չկիրառելու կամ պատժից ազատելու մասին դատարանի որոշումը:»:
8․1․ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 103-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացույցները հավաքվում են քրեական վարույթի ընթացքում՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով` օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
8․2․ Նախորդ կետում մեջբերված իրավանորմերի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ: Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: Ապացուցման գործընթացի առաջին տարրն ապացույցներ հավաքելն է: Քրեական վարույթի ընթացքում ապացույցները հավաքվում են երկու եղանակով՝ ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով և ՀՀ միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով՝ օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով: Քրեադատավարական օրենսգիրքն ապացույցի ստուգման հասկացության մեջ, ստուգման ավանդական եղանակների (ապացույցների համադրում, նոր ապացույցների հավաքում, ապացույցի ստացման աղբյուրի վերհանում) շարքում ներառել է նաև ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծությունը: Քրեական դատավարության օրենսգրքով ապացույցի ձևին ներկայացվող պահանջներին ապացույցի համապատասխանության ստուգման արդյունքում վարույթն իրականացնող մարմինը հավաստիանում է, որ պահպանված են ապացույցի արժանահավատության ապահովմանն ու ապացուցողական գործողության մասնակցի իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված՝ օրենսգրքով առանձին ապացույցների ձևին ներկայացվող պահանջները: Ինչ վերաբերում է ապացույցների գնահատմանը, այն կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) վարույթն իրականացնող մարմինը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով:
Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետևում է նաև, որ հանցագործության մեջ անձի մեղավորության հարցը լուծվում է դրա մասին վկայող բավարար ապացույցների ամբողջությամբ:
8․3․ «Ապացույցների բավարարություն» հասկացությունը գնահատողական է և իրենից ներկայացնում է ապացույցների համակցության գնահատման վերջնական արդյունք (ապացույցների բավարարության չափանիշների` վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 15-19-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանն ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումներն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար: Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն: Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով (մանրամասն տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 29-32-րդ կետերը):
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 31.3-32-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանը քննարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ «Քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 33-րդ կետը):
9․ Նախորդ կետում մեջբերված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից: Միաժամանակ, դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում: Ավելին՝ մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: Կասկածները համարվում են չփարատված, եթե դրանք շարունակում են մնալ, երբ քրեական գործի բոլոր հանգամանքները հետազոտվում են լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, քրեադատավարական ապացուցման բոլոր միջոցներով: Կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելը նշանակում է, որ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության, մեղադրյալին մերկացնող, նրա պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներն ապացուցող փաստերը ճանաչվում են գոյություն չունեցող և հակառակը՝ մեղադրյալի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող, նրան արդարացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները ճանաչվում են հաստատված, եթե դրանց գոյությունն արժանահավատորեն հերքված չէ:
10. Անդրադառնալով սույն գործին և վերոգրյալ չափանիշների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Մեղադրյալին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու փաստին։
Մասնավորապես, սույն համատեքստում Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է այն հանգամանքը, որ Մեղադրյալի կողմից նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներն արժանահավատ չեն այն մասով, որ իր մոտից հայտնաբերված թմրամիջոցներն իր անձնական օգտագործման համար են նախատեսված եղել, մեքենայից հայտնաբերված կպչուն ժապավեններն օգտագործել է աշխատանքում՝ ավտոմեքենայի գազի տեղադրման գործ կատարելիս, իսկ զիպ փականով փաթեթներով ստացել է ավտոպահեստամասեր։
Վերոգրյալի առնչությամբ հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից չեն ներկայացվել հիմնավորումներ, որոնք կվկայեն վերոհիշյալ ցուցմունքների անարժանահավատության մասին։ Առկա չէ որևէ ապացույց կամ տվյալ, որը կհերքի Մեղադրյալի կողմից ներկայացված ցուցմունքների արժանահավատ լինելու հանգամանքը։
Միևնույն ժամանակ, սույն համատեքստում Առաջին ատյանի դատարանը անդրադարձ է կատարել նաև Մեղադրյալի կնոջ՝ Լիանա Վարդանյանի ցուցմունքին և արձանագրել, որ վերջինս հայտնել է, որ տեսել է կպչուն ժապավեններ բեռնախցիկում, որոնք ամուսինը պահել է իր մեքենայում՝ այն սարքելու նպատակով, մի քանի անգամ նշել է, որ ամուսինը հիմնականում զբաղվել է մեքենաների ազդանշանների տեղադրման գործով, շինարարությամբ և միայն հարց ուղղելուց հետո պատասխանել է, որ գազի տեղադրման գործ նույնպես արել է: Վկան հայտնել է նաև, թե ինչ է հիմնականում տեսել ամուսնու ավտոմեքենայի բեռնախցիկում (կպչուն ժապավեն, հարթաշուրթ և այդ տեսակի բաներ), սակայն ոչինչ չի նշել զիպ փականով տոպրակներ տեսնելու մասին:
Վերոգրյալի առնչությամբ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի այս արձանագրումն առհասարակ իմաստազուրկ է։ Այն փաստը, որ Մեղադրյալի կինը՝ վկա Լիանա Վարդանյանը չի նշել զիպ փականով տոպրակներ տեսնելու մասին, որևէ հետևության հանգելու համար չի կարող նշանակություն ունենալ։ Տարբեր պատճառներ կարող են լինել Մեղադրյալի կնոջ կողմից զիպ փականով տոպրակները տեսնելու վերաբերյալ որևէ տվյալ չհայտնելու առնչությամբ, օրինակ՝ գուցե նա նույնիսկ մոռացել էր այդ հանգամանքի մասին, գուցե առհասարակ որոշները նկատել է, իսկ հենց զիպ փականով տոպրակներ իրապես չի տեսել և այլն։ Իսկ չնշելու վերաբերյալ տվյալի գոյությունն ինքնին չի կարող պայմանավորել որևէ հետևություն առ այն, որ Մեղադրյալը կատարել է իրեն մեղսագրվող ենթադրյալ հանցանքը։
Իսկ ինչ վերաբերում է հայտնաբերված առարկաներին, մասնավորապես՝ կպչուն ժապավեններին, զիպ փականով դատարկ փաթեթներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք ևս չեն կարող ուղղակիորեն վկայել կամ հիմք հանդիսանալ այն եզրահանգման գալու համար, որ Մեղադրյալը կատարել է իրեն մեսագրվող ենթադրյալ հանցանքը, մասնավորապես, որ նշված առարկաները հանդիսացել են թմրամիջոց իրացնելու համար անհրաժեշտ միջոցներ։
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վկայակոչված վերոհիշյալ հանգամանքները սույն ենթադրյալ հանցանքի կատարման փաստի գնահատման տեսանկյունից չեն կարող արժեք ունենալ, քանի որ չեն հաստատում մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին մեսագրվող հանցանքի վերաբերյալ համապատասխան տվյալ առ այն, որ վերջինս ունեցել է թմրանյութ իրացնելու նպատակ, ապօրինի իրացրել է կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ ձեռք է բերել նրա համար։
Առաջին ատյանի դատարանն անդրադարձ է կատարել նաև դատատոքսիքիմիական փորձագետի թիվ 539 եզրակացությանը և մատնանշել, որ մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերված թմրանյութի օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է երրորդ, չորրորդ ամիսների վաղեմությանը, մինչդեռ վերջինիս մեղսագրվող արարքը կատարվել է 2024 թվականի հուլիսի 11-ին։ Սակայն Առաջին ատյանի դատարանը սույն առնչությամբ հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ փորձագիտական եզրակացությունը չի բացառում, որ ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահին ևս Մեղադրյալը գտնվել է թմրանյութի ազեդցության տակ։
Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ պայմանավորվել է վերոհիշյալ հանգամանքներով, այնինչ Վերաքննիչ դատարանն արդեն իսկ դրանցից յուրաքանչյուրի վերաբերյալ արձանագրած իր դիտարկումների արդյունքում փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները ճիշտ չեն և չեն բխում ինչպես քրեադատավարական օրենքի կարգավորումներից, այնպես էլ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորած նախադեպային պրակտիկայից։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից չի մատնանշվել գեթ մեկ ապացույց կամ փաստ, որը կարող է ուղղակիորեն վկայել Մեղադրյալի կողմից թմրանյութ իրացնելու նպատակի, ապօրինի իրացման կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ նրա համար ձեռքբերման մասին, և հերքել Մեղադրյալի այն պնդումները, որ հայտնաբերված թմրամիջոցը նախատեսված է եղել անձնական օգտագործման համար։ Հետևաբար, խոսք չի կարող գնալ պատշաճ ապացույցների բավարար համակցության մասին, որի առկայության դեպքում միայն հնարավոր է գալ եզրահանգման, որ անձը մեղավոր է իրեն մեղսագրվող ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ։
Նաև հարկ է շեշտել այն, որ հանցագործության համար անձի դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով։ Այն պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից: Իսկ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում:
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն առկա ապացույցների և փաստերի գնահատման արդունքում եկել է սխալ և չհիմնավորված հետևության մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հնոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու մասին։
11․ Վերաքննիչ դատարանն արձանգրելով, որ բացակայում է որևէ տվյալ, որ Մեղադրյալն ունեցել է թմրանյութ իրացնելու նպատակ, ապօրինի իրացրել է կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ ձեռք է բերել նրա համար, միևնույն ժամանակ գտնում է, որ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին պետք է մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ։ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրանքի նշված փոփոխությունը բխում է քրեադատավարական օրենքի կարգավորումներից, և դրանով չի վատթարանում Մեղադրյալի վիճակը, և չի խախտվում նրա պաշտպանության իրավունքը:
12. Անդրադառնալով մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակման ենթակա պատժին՝ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը․
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը: (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու կամ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է հետևության, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:(…)»։
12․1. ՀՀ վճռաբեկ դատարանը (այսուհետ՝ նաև Վճռաբեկ Դատարան), թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին՝ կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից:
Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև, շարժառիթ, նպատակ, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման:
Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
12․2․ Վճռաբեկ դատարանը Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։ Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։ (...)» (տե՛ս Ջոն Սարքիս Սարքիսի Շիրվանյանի և Արսեն Վահանի Մուրադյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0091/01/14 որոշման 11-14-րդ կետերը):
Արթուր Անտոնյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել, այն մասին, որ. «(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը(տե՛ս Արթուր Խաչիկի Անտոնյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ՍԴ/0226/01/09 որոշումը, կետ 19):
13․ Վերոհիշյալ իրավական կարգավորումների և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրատիկայի լույսի ներքո՝ Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ պատժի նպատկների նվաճման տեսնակյունից պետք է անձի նկատմամբ նշանակվի արդարացի և համաչափ պատիժ։
Սույն պարագայում Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում Մեղադրյալի կողմից կատարված ենթադրյալ հանցանքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այդ թվում՝ հանցագործության կատարման հանգամանքները, ինչպես վերջինիս անձը բնութագրող(վերջինս բնութագրվում է դրական, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի հունվարի 9-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 6(վեց) տարի ժամկետով, թեև սույն հանցանքը կատարելու պահին դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտած չի եղել), այնպես էլ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները(խնամքին երկու անչափահաս երեխայի(Անուշ Անդրանիկի Հովհաննիսյան՝ ծնված 2018 թվականի օգոստոսի 8-ին, և Թերեզա Անդրանիկի Հովհաննիսյան՝ ծնված 2020 թվականի փետրվարի 6-ին) առկայությունը), պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և գալիս է եզրահանգման, որ մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով՝ 1(մեկ) տարի 6(վեց) ամիս ժամկետով։
Միևնույն ժամանակ, նկատի ունենալով, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի հունվարի 1-ի դատավճռով Անդրանիկ Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կիրառմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է լրիվ գումարել թիվ ԵԴ/0722/01/23 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2024 թվականի հունվարի 9-ի դատավճռով Անդրանիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված՝ 5(հինգ) տարի 1(մեկ) ամիս 23(քսաներեք) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը, և վերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 6(վեց) տարի 7(յոթ) ամիս 23(քսաներեք) օր ժամկետով՝ վերջնական պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2024 թվականի հուլիսի 10-ից:
Անդրադառնալով պատժի կրման նպատակահարմարության հարցին՝ ենթադրյալ հանցանքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում Մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալների համակցության վերլուծության արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Անդրանիկ Հովհաննիսյանի ուղղվելը հնարավոր չէ պատիժն առանց ռեալ կրելու։ Այսինքն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների նպատակների իրականացմանը հնարավոր է հասնել միայն նշանակված պատիժը Մեղադրյալի կողմից ռեալ կրելու պարագայում։
14․Ամփոփելով սույն որոշման 10-13-րդ կետերում արձանագրված դիրքորոշումներն ու մեկնաբանությունները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ներկայացված փաստական հանգամանքներով Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղավոր ճանաչելու փոխարեն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-ին մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, հետևաբար թույլ է տվել նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, որպիսի պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա անհրաժեշտ է Դատավճիռը փոփոխել և մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ նշանակելով պատիժ նշված հոդվածի սանկցիայի սահմաններում։

Եզրափակիչ մաս․
15․ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-372-րդ, 378-379-րդ հոդվածներով ՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Թիվ ԵԴ1/2691/01/24 քրեական գործով` ըստ մեղադրանքի՝ Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-ին մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 9-ի դատավճիռը բեկանել։
Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և վերջինիս նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ ազատազրկման ձևով՝ 1(մեկ) տարի 6(վեց) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կիրառմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ գումարել թիվ ԵԴ/0722/01/23 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2024 թվականի հունվարի 9-ի դատավճռով Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված՝ 5(հինգ) տարի 1(մեկ) ամիս 23(քսաներեք) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը, և վերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով 6(վեց) տարի 7(յոթ) ամիս 23(քսաներեք) օր ժամկետով։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2024 թվականի հուլիսի 10-ից:
2024 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Այֆոն» մոդելի 353503752884664 գործարանային համարով և «Realme» տեսակի բջջային հեռախոսները թողնել թիվ 16813324 քրական վարույթով տնօրինմանը, 2024 թվականի սեպտեմբերի 24-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանի կողմից շահագործվող «Լադա» մակնիշի 60 LA 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությունների արդյունքում հայտնաբերված և փորձաքննության ավարտից հետո վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված 0.14, 0.09, 0.04 և 0.06 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցները, մեկ հատ սև, մեկ հատ կարմիր, մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավենները, թվով 10(տասը) հատ զիպ փականով տոպրակները, թվով 40(քառասուն) հատ կանաչ գույնի և թվով 5(հինգ) հատ սև գույնի ժապավենները վերադարձնել վարույթն իրականացնող մարմնին՝ թիվ 16813324 քրեական գործով քննություն կատարելու համար:
Անդրանիկ Վազգենի Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 360.000(երեք հարյուր վաթսուն հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես վարութային ծախս:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ․ՊԱՊՈՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ․ԱԲԳԱՐՅԱՆ


Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ