ԵԴ1/2641/01/24

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ
ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025թ․ նոյեմբերի <<12>> ք․Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Հովհաննիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Մ․Հովհաննիսյան
հանրային մեղադրող Ռ.Մկրտչյան
պաշտպան Մ.Աղաբեկյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի՝ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի՝ ծնված 1982 թվականի ապրիլի 1-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, դատվածություն չունեցող (ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահին), միջնակարգ կրթությամբ, հաշվառված՝ Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 7-րդ զանգվածի 14-րդ շենքի 12-րդ բնակարանում: Հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով․ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
Վարութային նախապատմությունը․
2024 թվականի մարտի 18-ին Անուշ Էվոյանը հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժին:
2024 թվականի մարտի 20-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Գալստյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 14-0327-24 քրեական վարույթը:
2024 թվականի մարտի 20-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Գալստյանի որոշմամբ Անուշ Էվոյանը տուժող է ճանաչվել:
2025 թվականի ապրիլի 30-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Բադալյանի որոշմամբ Արմեն Բորիսի Եղիազարյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել պատժի սպառնալիքով արգելված, մեղավորությամբ կատարված այն արարքի համար, որ նա 2024 թվականի օգոստոսի 23-ին՝ ժամը 22:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մանթաշյան փողոցի 4/6 շենքի 20-րդ բնակարանում ֆիզիկական ներգործություն է իրականացրել իր կնոջ՝ Անի Կամոյի Հարությունյանի նկատմամբ:
2024 թվականի մայիսի 21-ին Արտյոմ Էվոյանը հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժին:
2024 թվականի մայիսի 27-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Գալստյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 14131324 քրեական վարույթը:
2024 թվականի մայիսի 27-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Գալստյանի որոշմամբ թիվ 14131324 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 14-0327-24 քրեական վարույթին և նախաքննությունը շարունակվել է 14-0327-24 համարի ներքո:
2024 թվականի հունիսի 26-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ե.Կարապետյանի որոշմամբ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել քրեական օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, մեղավորությամբ կատարված այն արարքի կատարման համար, որ նա հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Անուշ Էվոյանին:
Այսպես՝ Արտյոմ Էվոյանը 2024 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի 3-րդ շենքի 9-րդ բնակարանում կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ ձեռքով հարվածներ է հասցրել մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Անուշ Էվոյանի դեմքին, որից հետո ձեռքերով բռնելով Անուշ Էվոյանի բազուկներից սկսել է քաշքշել, ինչի արդյունքում Անուշ Էվոյանին պատճառել է աջ բազկի միջին երրորդականի առաջային մակերեսի արյունազեղման ձևով մարմնական վնասվածք, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում:
Այսպիսով՝ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարում։
2024 թվականի հունիսի 26-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ե.Կարապետյանի որոշմամբ Արտյոմ Էվոյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կասեցվել է՝ գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու հիմքով:
2024 թվականի հուլիսի 25-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Գալստյանի որոշմամբ Արտյոմ Էվոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2024 թվականի օգոստոսի 2-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Գրիգորյանի որոշմամբ Արտյոմ Էվոյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը վերսկսվել է:
2024 թվականի սեպտեմբերի 26-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ե.Կարապետյանի որոշմամբ Անուշ Էվոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում չի հարուցվել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը չկատարելու հիմքով:
2024 թվականի սեպտեմբերի 26-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ե.Կարապետյանի որոշմամբ Արտյոմ Էվոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում չի հարուցվել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը չկատարելու հիմքով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 4-ին թիվ 14-0327-24 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան։
Արագացված դատական քննություն.
Նախնական դատալսումների ընթացքում պաշտպան Մ.Աղաբեկյանը միջնորդեց դատաքննությունն անցկացնել արագացված վարույթի կարգով՝ նկատի ունենալով, որ սույն վարույթի շրջանակում Արտյոմ Էվոյանն իր մեղքն ընդունել է։
Հանրային մեղադրող Ռ.Մկրտչյանը հրապարակեց մեղադրանքի փաստական հիմքն ու արարքին տրվող իրավական գնահատականը՝ միաժամանակ նշելով, որ չի առարկում արագացված կարգով վարույթի կիրառման դեմ:
Մեղադրյալ Արտյոմ Էվոյանը հայտնեց, որ իրեն պարզ է առաջադրված մեղադրանքը, դրա հետ համաձայն է: Պնդում է ներկայացված միջնորդությունը, այն ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով վարույթի անցկացնելու հետևանքները:
Դատական նիստին չէր ներկայացել տուժող Անուշ Էվոյանը, ով Դատարանին ուղղված դիմումով նշել է, որ իր նախկին ամուսնուց՝ Արտյոմ Էվոյանից ունի գույքային՝ դրամական պահանջ այն բանի համար, որ իրեն պարբերաբար ծեծի ենթարկելու պատճառով հոգեբանական սթրեսի է ենթարկվել, ինչի հետևանքով դիմել է հոգեբանի ծառայություններին և կանխիկ եղանակով կատարել վճարումներ, ինչի համար պահանջում է փոխհատուցում՝ 2.200.000 ՀՀ դրամի չափով: Առարկություն չունի արագացված վարույթով դատավարությանը:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը և բացակայում են սույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, որոշում է կայացրել արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդությունը բավարարելու մասին։
Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանը կատարել է արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը, ուսումնասիրելով Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման համար նշանակություն ունեցող տվյալները, եկավ հետևյալ եզրահանգման.
Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է մեղքն ընդունելը և կատարածի համար զղջալը։
Դատարանն Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նաև վերջինի խնամքին երկու անչափահաս երեխայի (Կարինա Արտյոմի Պողոսյան՝ ծնված 2015 թվականի նոյեմբերի 5-ին, Արթուր Արտյոմի Պողոսյան՝ ծնված 2013 թվականի փետրվարի 28-ին) առկայությունը:
Միաժամանակ, պետք է արձանագրել, որ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Կատարված արարքի համար մեղադրյալ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը, հաշվի առնելով Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի կատարած արարքի բնույթը և հանրային վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես՝ այն, որ վերջինի կատարած հանցանքը հանդիսանում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն, այդ թվում՝ նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությանը, ինչպես նաև այն, որ մեղադրյալի կատարած արարքի համար քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատության սահմանափակման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգավորմամբ՝ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, գտնում է՝ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով պատիժ պետք է նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով, որի ընթացքում պետք է արգելել առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը, իսկ պատժի կրման սկիզբ պետք է համարել վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնում հաշվառման վերցվելու պահից:
Հաջորդիվ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածով սահմանված պատիժները գումարելու կանոնի կիրառմամբ՝ նշանածված 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատության սահմանափակմանը պետք է գումարել ՀՀ Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 2-ի թիվ ԿԴ/0132/01/24 դատավճռով նշանակված 725.000 (յոթ հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը և վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք՝ 725.000 (յոթ հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ:
Միաժամանակ, Դատարանը նկատում է, որ թիվ ԿԴ/0132/01/24 դատավճռով նշանակված տուգանքի վճարման վերջնաժամկետ է սահմանվել մեկ տարին, ինչը նշանակում է, որ Արտյոմ Էվոյանը չունի բավարար ֆինանսական միջոցներ տուգանքի գումարը միանվագ և միանգամից վճարելու, իսկ դրանից հետո վերջինի ֆինանսական դրության փոփոխության մասով տվյալներ ձեռք չեն բերվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում: Եթե տուգանքը նշանակելուց հետո դատապարտյալի նյութական վիճակի վատթարացման հետևանքով նա զրկվում է տուգանքը վճարելու հնարավորությունից, ապա դատարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալի դիրքորոշումը`
1) երկարաձգում է տուգանքի վճարման սահմանված վերջնաժամկետը` առավելագույնը 1 տարով,
2) նշանակում է հանրային աշխատանքներ` հանրային աշխատանքների 24 ժամը հաշվարկելով հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:
ՀՀ քրեակատարողական օրենսգրքի 26-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պրոբացիայի ծառայություն ներկայանալու դեպքում դատապարտյալը վերցվում է հաշվառման, լրացվում է հաշվառման քարտ, նրան ստորագրությամբ անհապաղ պարզաբանվում են տուգանքի կատարման կարգն ու պայմանները, իր իրավունքները և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանց չկատարման դեպքում օրենսդրությամբ սահմանված պատասխանատվությունը։ Այն դեպքում, երբ դատարանը թույլատրել է տուգանքը մաս առ մաս վճարել, կամ տուգանքի վճարման համար սահմանվել է մինչև մեկ տարի ժամկետ, ապա կազմվում է նաև վերահսկողության պլան:
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի սոցիալական դրությունը, գտնում է, որ նշանակվող տուգանքը վճարելու համար պետք է սահմանել 1 (մեկ) տարի ժամկետ:
Անդրադառնալով դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ Արտյոմ Էվոյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով տուժող Անուշ Էվոյանի կողմից ներկայացված գույքային հայցին և Դատարանի գույքային պատասխանող ճանաչելու որոշմանը, հարկ է արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 159-րդ հոդվածի համաձայն՝ քրեական վարույթի ընթացքում հատուցման ենթակա են մեղադրյալին վերագրվող արարքի հետևանքով պատճառված հետևյալ վնասները․
1) անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը.
2) կորցված, վնասված կամ ոչնչացված գույքը փոխարինելու կամ նորոգելու համար կատարված ծախսերը.
3) առողջությունը վերականգնելու, ներառյալ լրացուցիչ սննդի, հավելյալ խնամքի համար կատարված ողջամիտ ծախսերը.
4) մահացած տուժողի կամ տուժող ճանաչվելու ենթակա անձի հուղարկավորության, հուշաքարի, տապանաքարի տեղադրման, ինչպես նաև գերեզմանի բարեկարգման համար կատարված ողջամիտ ծախսերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ գույքային հայցը կարող է հարուցվել քրեական գործը դատարան հանձնելուց հետո` մինչև նախնական դատալսումների ավարտը: Վարույթին ավելի ուշ ներգրավված տուժողն իրավասու է գույքային հայց հարուցելու տուժող ճանաչվելուց անմիջապես հետո:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 162-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ գույքային հայցը լուծվում է եզրափակիչ դատական ակտով` լրիվ կամ մասնակի բավարարվում է, ներառյալ հաշտության համաձայնության տեսքով, մերժվում է կամ թողնվում առանց լուծման:
Վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, որ քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը: Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով:
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման՝ քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը, տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս):
Հարկ է նկատել, որ քրեադատավարական կառուցակարգերի շրջանակներում անձի մեղավորության գնահատման շեմը շատ ավելի բարձ երաշխիքներ է նախատեսում, ի տարբերություն գույքային բնույթի պահանջների, որոնց ապացուցվածությունը նույն աստիճանի փաստեր և փաստարկներ չի պահանջում։ Բոլոր դեպքերում, ներկայացված գույքային հայցը ևս պետք է որոշակի մակարդակի հիմնավորվածություն ունենա, քանի որ ի վերջո դրանով սահմանափակվում են մեղադրյալի գույքային իրավունքները: Ըստ այդմ՝ ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծվում է գույքային հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցի հիմքերի ու չափի հիմնավորված լինելու հանգամանքը:
Տվյալ դեպքում, տուժող Անուշ Էվոյանի ներկայացված գույքային հայցի համաձայն՝ վերջինը խնդրել է հօգուտ իրեն փոխհատուցել 2.200.000 (երկու միլիոն երկու հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումար:
Պետք է նկատել, որ արագացված վարույթի շրջանակներում մեղավորության հետ կապված ապացույցների հետազոտում և բովանդակային գնահատում, ըստ էության, տեղի չի ունենում, որպիսի պայմաններում Դատարանը, որպես կանոն, հնարավորություն չունի խորությամբ գնահատելու տուժողի կողմից ներկայացված հայցադիմումի բովանդակությունը և դրա հիմնավորվածությունը: Ընդ որում, կարևոր է նաև նկատել, որ ներկայացված գույքային հայցին կից այն հիմնավորող փաստաթղթեր ևս չեն ներկայացվել, ինչի պայմաններում գոնե հնարավոր կլիներ դրա հիմնավորվածությունը գնահատել և անդրադարձ կատարել արագացված վարույթի կիրառման շրջանակներում:
Այսպիսով՝ 2025 թվականի նոյեմբերի 11-ի տուժող Անուշ Էվոյանի գույքային հայցը՝ մեղադրյալ Արտյոմ Էվոյանից հօգուտ իրենց 2.200.000 (երկու միլիոն երկու հարյուր հազար) ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, պետք է թողնել առանց լուծման:
Ընդ որում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 162-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կարգավորմամբ՝ առանց լուծման թողնված գույքային հայցը կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով, որպիսի պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ տուժող ՍամԱնուշ Էվոյանը զրկված չէ հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով պատճառված վնասը պահանջելու հնարավորությունից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի՝ դատապարտված մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ, 342-րդ, 347-349-րդ, 353-րդ, 364-րդ, 464.1-464.5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արտյոմ Գեղամի Էվոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 1 (մեկ) տարի տևողությամբ՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածով սահմանված պատիժները գումարելու կանոնի կիրառմամբ՝ նշանածված 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատության սահմանափակմանը գումարել ՀՀ Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 2-ի թիվ ԿԴ/0132/01/24 դատավճռով նշանակված 725.000 (յոթ հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք՝ 725.000 (յոթ հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո նշանակված 725.000 (յոթ հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը վճարելու համար Արտյոմ Գեղամի Էվոյանին տրամադրել 1 (մեկ) տարի ժամկետ:
Արտյոմ Գեղամի Էվոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերացնել:
Տուժող Անուշ Էվոյանի ներկայացրած գույքային հայցը՝ Արտյոմ Գեղամի Էվոյանից հօգուտ իրեն 2.200․000 (երկու միլիոն երկու հարյուր հազար) ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, թողնել առանց լուծման:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով):


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ