ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Գործ ԵԷԴ/0191/01/11
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Ա. Գաբրիելյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ



4 հունիսի 2012 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Վ. ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ
պաշտպան` Ռ. ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի պաշտպան Ռաֆիկ Սաֆարյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի հետաքննչական բաժանմունքի հետաքննիչ Հ. Վ. Բաղդասարյանի 2010թ. մայիսի 8-ի որոշմամբ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի վերաբերյալ նախապատրասված նյութերով մերժվել է քրեական գործի հարուցումն` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /տե՛ս հ.1 գ-թ 27-28/

2. ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի հետաքննչական բաժնի հետաքննիչ Ա. Ս. Հովհաննիսյանի 2010թ. հուլիսի 23-ի որոշմամբ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի վերաբերյալ նախապատրասված նյութերով մերժվել է քրեական գործի հարուցումը` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /հ.1 գ-թ 30-31/

3. ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի հետաքննչական բաժանմունքի հետաքննիչ Հ. Վ. Բաղդասարյանի 2010թ. նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի վերաբերյալ նախապատրասված նյութերով մերժվել է քրեական գործի հարուցումն` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /հ.1 գ-թ 33-34/

4. ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի հետաքննիչ Ա. Հովհաննիսյանի 2011թ. սեպտեմբերի 19-ի որոշմամբ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի վերաբերյալ նախապատրասված նյութերով մերժվել է քրեական գործի հարուցումն` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /հ.1 գ-թ 36-37/

5. ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի հետաքննիչ Ա. Հովհաննիսյանի 2011թ. նոյեմբերի 18-ի որոշմամբ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի վերաբերյալ նախապատրասված նյութերն ուղարկվել են Երևանի կայազորի զինվորական դատախազին` նյութերի հետագա ընթացքը որոշելու համար: /հ.1 գ-թ 39-40/

6. ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի քննիչ Հ. Ս. Հովհաննիսյանի 2011թ. նոյեմբերի 23-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 90283511 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով: /հ.1 գ-թ 1/

7. Քննիչ Հ. Հովհաննիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ թիվ 90283511 քրեական գործով Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.1 գ-թ 87-88/

8. Քննիչ Հ. Հովհաննիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ թիվ 90283511 քրեական գործով մեղադրյալ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ՀՀ ՊՆ 54574 զորամասի հրամանատարության հսկողությանը հանձնելը: /հ.1 գ-թ 91/

9. Քննիչ Հ. Հովհաննիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 26-ի որոշմամբ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /հ.1 գ-թ 96/

10. 2011թ. դեկտեմբերի 29-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2011թ. դեկտեմբերի 29-ին: /հ.1 գ-թ 99-105 և հ.2 գ-թ 1/

11. Առաջին ատյանի դատարանի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012թ. հունվարի 13-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 3 և 7/

12. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հունվարի 23-ի դատավճռով Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կալանքով` 1 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կալանքով` 1 ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, պատիժ է նշանակվել կալանք` 1 ամիս 15 օր ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է ՀՀ ՊՆ ԵԿՌՈ բաժնի պետի 30.11.2011թ. հրամանով ԵԿՌՈ բաժնի կարգապահական մեկուսարանում կալանքի տակ գտնվելու 5 օրը` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, և վերջնական պատիժ է սահմանվել կալանք` 1 ամիս 10 օր ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվվելու է դատավճռի փաստացի կատարումն ապահովելու օրվանից: Գևորգ Միտոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` զորամասի հրամանատարության հսկողության հանձնելը, փոփոխվել է, ընտրվել է նոր խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին, և այն թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը և փաստացի կատարումն ապահովելը: Քրեական գործին կցված և ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` հեռախոսագրերը, հրամանի քաղվածքները և ծառայողական քննության նյութերը, թողնվել են քրեական գործում: /հ.2 գ-թ 27-28/

13. Ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի պաշտպան Ռ. Սաֆարյանը 2012թ. փետրվարի 20-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ Վերաքննիչ դատարանում չեն ստացվել:

14. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել են 2012թ. փետրվարի 28-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2012թ. փետրվարի 29-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:


Գործի փաստական հանգամանքները

15. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով ամբաստանյալ Գ. Միտոյանը դատապարտվել է այն արարքների համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 54574 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, 14.11.2011թ. ժամը 12:00-ից մինչև 21.11.2011թ. ժամը 20:00-ը` երեք օրից ավելի, բայց մեկ ամսից ոչ ավելի տևողությամբ` 7 օր, առանց հարգելի պատճառների ինքնակամ թողել է զորամասի տարածքը: Այնուհետև, 21.11.2011թ. ժամը 23:00-ից մինչև 30.11.2011թ. ժամը 21:00-ը` կրկին երեք օրից ավելի, բայց մեկ ամսից ոչ ավելի տևողությամբ` 9 օր, առանց հարգելի պատճառների ինքնակամ թողել է զորամասի տարածքը:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

16. Ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի պաշտպան Ռ. Սաֆարյանը վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել, որում մասնավորապես նշել է, որ վերաքննիչ բողոքը բերվել է իր պաշտպանյալ Գ. Միտոյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը խիստ է, այն չի համապատասխանում նրա անձին, իրադրության փոփոխման հետևանքով նրա անձը դադարել է հանրային վտանգավոր լինելուց, ուստի, դատավճիռը պատժի մասով ենթակա է բեկանման և փոփոխման հետևյալ հիմքերով և պատճառաբանությամբ:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ ամբաստանյալ Գ. Միտոյանը 2009թ. նոյեմբերի 18-ին Աշտարակի զինկոմիսարիատի կողմից զորակոչվել է ՀՀ ԶՈՒ և թիվ 54574 զորամասում որպես շարքային ծառայել է մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 29-ը և զորամասի հրամանատարի թիվ 301 հրամանով զորացրվել է բանակից, այսինքն` նա արդեն իսկ նախատեսված 2 տարուց ավել է ծառայել` մեկ ամիս 10 օր, իր կողմից կատարած հանցանքի համար կատարվող քննության պատճառով:
Ամբաստանյալ Գ. Միտոյանը նախկինում դատապարտված և արատավորված չի եղել, միակողմանի ծնողազուրկ է, երիտասարդ է, զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, ընտանիքը գտնվում է սոցիալապես ծանր վիճակում, որպիսիք չնայած Առաջին ատյանի դատարանը համարել է մեղմացուցիչ հանգամանքներ, սակայն, այն պատշաճ գնահատման չի ենթարկել:
Զորամասը թողնելը կապված է եղել սիրած աղջկան ծնողների կողմից այլ անձի հետ ամուսնացնելու հանգամանքը կանխելու հետ, ինչը ևս Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն համարեր մեղմացուցիչ հանգամանք:
Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև, որ ամբաստանյալ Գ. Միտոյանն արդեն իսկ զինվորական ծառայությունից զորացրվել է` 40 օր ավել ծառայելով, փոփոխվել է իրադրությունը, նա այլևս զինծառայող չէ, նրա անձը դադարել է հանրության համար վտանգավոր լինելուց: Գործուն զղջացել է իր կատարածի համար, նախկինում ՀՀ ՊՆ ԵԿՌՈ բաժնի պետի 30.11.2011թ. հրամանով արդեն իսկ կարգապահական մեկուսարանում այդ արարքի համար 5 օր կրել է կալանք:
Բողոքի հեղինակ վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 74-րդ հոդվածի դրույթները, նշել է, որ Գ. Միտոյանը կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն: Նա իր կատարած արարքի համար գործուն զղջացել է, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ և ընդունել մեղքը, բանակից զորացրվել է, և այդ պայմաններում նրա անձը` որպես զինծառայողի և նրա կատարած արարքը արդեն իսկ դադարել են հանրության համար վտանգավոր լինելուց, ուստի նրա նկատմամբ կիրառելի են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ և 74-րդ հոդվածները, որոնց հիմքով նա կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից: Բացի այդ, վերը նշված հանգամանքները Առաջին ատյանի դատարանին հիմք էին տալիս նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիմքով նշանակված պատիժը` կալանք 40 օր, պայմանականորեն չկիրառելու համար:

17. Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ հոդվածով և 376-րդ, 3762-րդ, 379-րդ, 380-րդ, 397-398-րդ, 395-րդ հոդվածներով` պաշտպան Ռ. Սաֆարյանը խնդրել է վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունել, ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի վերաբերյալ պատժի մասով բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 23.01.2012թ. դատավճիռը և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ և 74-րդ հոդվածների հիմքով ազատել քրեական պատասխանատվությունից և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական դատավարության 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն քրեական գործի վարույթը կարճել:
Վերաքննիչ դատարանի կողմից վերը նշված հիմքերով քրեական գործի վարույթը չկարճելու և ամբաստանյալ Գ. Միտոյանին քրեական պատասխանատվությունից չազատելու դեպքում, Գ. Միտոյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիմքով պայմանականորեն չկիրառել, նշանակել փորձաշրջան:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով պաշտպանին, դատախազի պատասխան ելույթը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` իսկ դատական ակտը բեկանել, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ա/ Դատխազի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու մասով

18. Վերաքննիչ դատարանի` 2012թ. հունիսի 4-ի դատական նիստի ընթացքում մեղադրող Վ. Բադալյանը հայտնել է, որ հրաժարվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Գ. Միտոյանին առաջադրված մեղադրանքից /21.11.2011թ.-ից մինչև 30.11.2011թ. ընկած ժամանակահատվածում զորամասը ինքնակամ թողնելու դրվագով/ և միջնորդել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` նշելով հետևյալը. <<…Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանը 21.11.2011- 30.11.2011թթ. զորամասը ինքնակամ թողնելու համար ԵԿՌՈ բաժնի պետի հրամանով ենթարկվել է 5 օր մեկուսացման ձևով կարգապահական տույժի, ուստի ղեկավարվելով Մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական Կոնվենցիայի 7-րդ արձանագրության 4-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ, 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետով և 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, հրաժարվում եմ ամբաստանյալ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանին 21.11.2011թ. ժամը 23:00-ից մինչև 30.11.2011թ. ժամը 21:00-ն երեք օրից ավելի, բայց մեկ ամսից ոչ ավելի տևողությամբ 9 օր, առանց հարգելի պատճառների զորամասը ինքնակամ թողնելու համար ՀՀ քր. օր-ի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքից և վերաքննիչ դատարանին միջնորդում եմ ամբաստանյալ Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի նկատմամբ 21.11.11-30.11.11թթ. զորամասը ինքնակամ թողնելու համար ՀՀ քր. օր-ի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել:>>:

19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` <<Մեղադրանքից դատախազի հրաժարվելու դեպքում դատարանը կարճում է քրեական գործով վարույթը և դադարեցնում քրեական հետապնդումը, իսկ եթե դատախազը հրաժարվում է առանձին մեղադրյալի մասով` դադարեցնում է քրեական հետապնդումն այդ մեղադրյալի նկատմամբ:>>:

20. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով դատախազ Վ. Բադալյանի միջնորդությունը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի 4-րդ մասի դրույթները, գտնում է, որ գործով մասնակցող մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու հիմքով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը պետք է բեկանել և Գ. Միտոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով` 21.11.2011թ.-ից մինչև 30.11.2011թ. ընկած ժամանակահատվածում զորամասն ինքնակամ թողնելու դրվագով քրեական գործով վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել:

բ/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ և 74-րդ հոդվածների հիմքերով քրեական հետապնդման դադարեցման իրավաչափությունը

21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածում սահմանված են գործուն զղջալու դեպքում քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հիմքերը: Նշված հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած անձը կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, եթե նա հանցանք կատարելուց հետո կամովին ներկայացել է մեղայականով, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, հատուցել կամ այլ կերպ հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը:>>:
Վերոշարադրյալ հոդվածի բովանդակությունից երևում է, որ գործուն զղջալու հանգամանքի առկայության համար օրենսդիրը նախատեսել հետևյալ պարտադիր պայմանները` 1/ անձը առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք, 2/ հանցանքը կատարելուց հետո կամովին ներկայացել է մեղայականով, 3/ աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, 4/ հատուցել կամ այլ կերպ հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
Ըստ Վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` ամբաստանյալ Գ. Միտոյանը կատարածի համար գործուն զղջացել է, քանի որ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ և ընդունել է մեղքը:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից, 14.11.2011թ. զորամասի տարածքն ինքնակամ թողած շարքային Գևորգ Միտոյանը 21.11.2011թ. ինքնակամ ներկայացել է զորամաս: /հ 1, գ-թ 43/:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում ինքնակամ զորամաս ներկայանալն ինքնին չի կարող համարվել հանցանքը կատարելուց հետո մեղայականով կամովին ներկայանալու փաստ, քանի որ ամբաստանյալ Գ. Միտոյանը գտնվել է պարտադիր ժամկետային զինվորական ծառայության մեջ և նա զորամասն ինքնակամ թողնելուց հետո, ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պարտավոր էր ներկայանալ միևնույն զորամաս: Մինչդեռ մեղայականով ներկայանալը ենթադրում է, որ հանցանք կատարած անձն իր կամքով ներկայանում է իշխանության մարմին և հայտնում է իր կողմից հանցանք կատարելու մասին, որը ձակերպվում է արձանագրությամբ: Հետևաբար, սույն գործով ամբաստանյալի կողմից գործուն զղջալու հանգամանք առկա չէ:

22. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն. <<Առաջին անգամ ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած անձը կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, եթե պարզվի, որ իրադրության փոփոխման հետևանքով այդ անձը կամ նրա կատարած արարքը դադարել է հանրության համար վտանգավոր լինելուց:>>:
Վերոշարադրյալ հոդվածի բովանդակությունից երևում է, որ օրենսդիրը նախատեսել է իրադրության փոփոխման երկու տեսակ` 1/ իրադրության փոփոխման հետևանքով անձը դադարել է հանրության համար վտանգավոր լինելուց, 2/ իրադրության փոփոխման հետևանքով անձի կատարած արարքը դադարել է հանրության համար վտանգավոր լինելուց
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ թեև ամբաստանյալ Գ. Միտոյանը զորացրվել է ՀՀ Զինված Ուժերի պահեստազոր և այդ առումով նրա կյանքի ու գործունեության պայմաններում տեղի են ունեցել փոփոխություններ, սակայն դատական պրակտիկայում հանցանք կատարած անձը համարվում է հանրային վտանգավարությունը կորցրած, եթե հանցագործությունից հետո անցել է տևական ժամանակ և այդ ընթացքում անձը դրսևորել է անբասիր վարքագիծ:
Իսկ արարքի հանրային վտանգավորության կորուստը իրադրության փոփոխման հեևանքով ենթադրում է այնպիսի էական փոփոխություններ, որ կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքը դադարի հասարակության համար մեծ վտանգ ներկայացնելուց:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա չէ այնպիսի իրադրության փոփոխություն, որի հետևանքով ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի անձը կամ նրա կատարած արարքը դադարել է հանրության համար վտանգավոր լինելուց:

գ/ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավաչափությունը

23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

24. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

25. Առաջին ատյանի դատարանը, ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, գտել է, որ ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի կողմից զորամասն ինքնակամ թողնելը երեք օրից ավելի, բայց մեկ ամսից ոչ ավելի տևողությամբ, հիմնավորված է, նրա արարքները ճիշտ է որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարել այն, որ վերջինս երիտասարդ է, միակողմանի ծնողազուրկ է, նախկինում արատավորված չի եղել, զղջացել է կատարած արարքի համար և ընդունել մեղքը:
Առաջին ատյանի դատարանը Գ. Միտոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:

26. Առաջին ատյանի դատարանը, հանգելով ճիշտ հետևության, պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել արարքի հանրության համար վտանգավորությունը, աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները։

27. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Գ. Միտոյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրավցելիության հարցերը և նկատի ունենալով Գ. Միտոյանի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում` Գ. Միտոյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել կալանք 1 ամիս ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և, որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Գ. Միտոյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:

28. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հունվարի 23-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունվարի 23-ի դատավճիռը` Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բեկանել և փոփոխել:

3.Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով` 21.11.2011թ.-ից մինչև 30.11.2011թ. ընկած ժամանակահատվածում զորամասն ինքնակամ թողնելու դրվագով, քրեական գործով վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել` մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու պատճառաբանությամբ:

4. Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով /14.11.2011թ.-ից մինչև 21.11.2011թ. ընկած ժամանակահատվածում զորամասն ինքնակամ թողնելու համար/ և նրան դատապարտել կալանքի` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով:

Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:

Պատժի կրման սկիզբը հաշվել Գևորգ Ռազմիկի Միտոյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
5. Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:

Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ