ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԷԴ/0170/01/11
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Գաբրիելյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

19 սեպտեմբերի 2012թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբª Գ.Հախնազարյանի
Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Պ.Գյուլումյանի
տուժող` Ա.Թությանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Թ.Իսկուդարյանի
պաշտպան` Գ.Հովհաննիսյանի
ամբաստանյալ` Ա.Գրիգորյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 04-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Զավենի Գրիգորյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով


Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 12109111 քրեական գործը հարուցվել է 18.03.2011թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Մաթևոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. Նախաքննության մարմնի 2011թ. օգոստոսի 31-ի որոշմամբ Ա.Գրիգորյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
3. Նույն մարմնի 31.08.2011թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
4. 05.12.2011թ. Ա.Գրիգորյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
5. Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 04-ի դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Արամ Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին` փոխվել է, որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և վերջինս կալանքի է վերցվել դատական նիստի դահլիճում։
Տուժողներ Անդրանիկ Թությանի և Հայկազ Թությանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնվել է առանց քննության` վերջիններիս իրավունք վերապահելով հետագայում քաղաքացիական հայց հարուցել քաղաքացիական դատավարության կարգով։
6. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 03.08.2012թ. վերաքննիչ բողոք է բերել Ա.Գրիգորյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.
7. Ա.Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա մարդկանց օգնելու պատրվակով, տոկոսով գումար տրամադրելու դիտավորությամբ, 2008թ. ընթացքում <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ, ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում, առանց միջնորդավճարի 093-61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարություն է տարածել <<Գինդ>> շաբաթաթերթում, հայտարարության միջոցով ծանոթացել է իրեն դիմողների հետ, նրանց փոխառությամբ տրամադրել է գումար, տրամադրած գումարի դիմաց ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով ստացել է տոկոսներ և այդ կերպ որպես արհեստ զբաղվել վաշխառությամբ։
Այսպես` Գագիկ Պետիկի Մովսեսյանը, ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու նպատակով, <<Գինդ>> շաբաթաթերթում կարդալով նշված հայտարարությունը, 2008թ. հուլիս ամսին իր 091-56-53-16 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 բջջային հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազանգով պայմանավորվելով` հանդիպել և ծանոթացել են։ Գ.Մովսեսյանը Ա.Գրիգորյանին հայտնել է, որ իրեն երկու ամիս ժամանակով 3.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։
Ա.Գրիգորյանը չի համաձայնել նրան տրամադրել նշված գումարը, հայտնելով, որ նվազագույնը 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար վերցնելու դեպքում միայն կարող է գործարք կատարել։ Գ.Մովսեսյանը ստիպված համաձայնվել է Ա.Գրիգորյանի ոչ շահավետ առաջարկին։
Ա.Գրիգորյանը համաձայնվել է նրան տրամադրել նշված 7.000.000 ՀՀ դրամ գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով, պայմանով, որ տրամադրված գումարի դիմաց վերջինս որպես երաշխիք պետք է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենք, 5 հասցեում գտնվող բնակարանը գրավադնի իր անվամբ, որպիսի պայմանին Գ.Մովսեսյանը համաձայնվել է։
Այդ նպատակով Արամ Գրիգորյանը այցելել է Գ.Մովսեսյանի ընտանիքին պատկանող` Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենք, 5 հասցեում գտնվող բնակարանը, զննել այն, և համաձայնվել տոկոսով գումար տրամադրել։ Իմանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է Ռոզա Սմբատի և Գյուլիզար Պետիկի Մովսեսյանների համատեղ սեփականությունը, վերջիններիս հետ միասին 2008թ. հուլիսի 21-ին Մալաթիա նոտարական գրասենյակում Ռոզա և Գյուլիզար Մովսեսյանների և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ իբր Արամ Գրիգորյանը 7.000.000 ՀՀ դրամով գնել է Մովսեսյաններին պատկանող Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենքի, 5 հասցեում գտնվող բնակարանը։ Նույն օրը Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ Գագիկ Մովսեսյանին է տվել 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար` կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող` ամսական 7% տոկոսադրույքով։ 2008թ. հուլիսի 27-ին Արամ Գրիգորյանը Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենքի, 5 բնակարանը սեփականության իրավունքով գրանցել է իր անվամբ։
Երկու ամիս հետո` 2008թ. սեպտեմբերի 13-ին Արամ Գրիգորյանը պարտք տված դրամի դիմաց ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի վարկային դրույքի` 1% կրկնապատիկը գերազանցող չափով` ամսեկան 7% տոկոսի չափով Գ.Մովսեսյանից ստացել է 980.000 ՀՀ դրամ գումար որպես 7.000.000 ՀՀ դրամի դիմաց նախատեսված երկու ամսվա տոկոսներ, ինչպես նաև նույն ժամանակ Գ.Մովսեսյանը Ա.Գրիգորյանին է վերադարձրել նաև պարտք վերցրած գումարն ամբողջությամբ։ Նույն օրը Նոր-Նորքի նոտարական գրասենյակում Ռոզա և Գյուլիզար Մովսեսյանների և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ Արամ Գրիգորյանը 7.000.000 ՀՀ դրամով Մովսեսյաններին է վաճառել Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենքի, 5 հասցեում գտնվող բնակարանը։
Այդ նույն ժամանակահատվածում` 2008թ. աշնանը, եղբայրներ Հայկազ և Անդրանիկ Թությաններն, ունենալով ֆինանսական խնդիրներ, կրկին <<Գինդ>> շաբաթաթերթում կարդալով վերոհիշյալ հայտարարությունը, Հ.Թությանը իր բնակության հասցեի` 010-47-27-06, ապա բջջային` 093-78-26-76 բջջային հեռախոսահամարներից զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված Ա.Գրիգորյանին պատկանող կրկին` 093-61-72-00 բջջային հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազանգով պայմանավորվելով` հանդիպել և ծանոթացել են։ Ա.Գրիգորյանին հայտնել են, որ իրենց 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։ Ա.Գրիգորյանը համաձայնվել է նրանց տրամադրել նշված գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով, պայմանով, որ տրամադրված գումարի դիմաց վերջիններս որպես երաշխիք պետք Է իրենց պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 հասցեում գտնվող բնակարանը գրավադրի իր անվամբ, որպիսի պայմանին Թությանները համաձայնել են։
Այդ նպատակով, Արամ Գրիգորյանը այցելել է Թությաններին պատկանող Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 հասցեում գտնվող բնակարանը, զննել այն, և համաձայնվել տոկոսով գումար տրամադրել։ Իմանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է ներկայումս հանգուցյալ Էժենի Թությանի, տուժողներ Անդրանիկ և Հայկազ Թությանների, վկաներ Նելլի Թությանի և Տիգրանուհի Գրիգորյանի համատեղ սեփականությունը, վերջիններիս առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես նրանցից մեկի սեփականություն, որպիսի պահանջը Հ.Թությանի կողմից կատարվել է, այն է՝ 2008թ. նոյեմբերի 4-ին էրեբունու նոտարական գրասենյակում Էժենի, Անդրանիկ, Նելլի Թությաննները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը ձևական նվիրատվության պայմանագրով բնակարանի իրենց սեփականության մասնաբաժինները նվիրել են Հայկազ Թությանին, որը դրանից հետո հանդիսացել է բնակարանի միակ սեփականատերը։
2008թ. դեկտեմբերի 27-ին էրեբունու նոտարական գրասենյակում Հայկազ Թությանի և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ իբր Արամ Գրիգորյանը 12.000.000 ՀՀ դրամով գնել է Հ.Թությանին պատկանող 17.000.000 ՀՀ դրամ արժողության Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 հասցեում գտնվող բնակարանը։ Նույն օրը, Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ Հայկազ Թությանին է տվել 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար` ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Նույն պահին նրա պահանջով որպես մեկ ամսվա տոկոս Թությանը նրան տվել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար։
2009թ. հունվարի 10-ին Արամ Գրիգորյանը Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 բնակարանը սեփականության իրավունքով գրանցել է իր անվամբ։
Դրանից հետո, Արամ Գրիգորյանը պարտք տված դրամի դիմաց ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի` 1% կրկնապատիկը գերազանցող չափով` ամսեկան 7% տոկոսի չափով, 13 ամիս շարունակ Անդրանիկ և Հայկազ Թությաններից յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 350.000 ՀՀ դրամ, այսինքն` ընդհանուր 4.550.000 դրամ գումար որպես տոկոսներ։
2010թ. հունվարին Անդրանիկ Թությանը Ա.Գրիգորյանից տոկոսով խնդրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ։ Ա.Գրիգորյանը նրան տրամադրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար` դարձյալ ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Տրամադրած գումարի դիմաց նույն օրը Ա.Թությանից ստացել է արդեն տոկոսով տված 6.000.000 դրամի հաշվարկով 420.000 ՀՀ դրամ որպես տոկոս։
Ա.Գրիգորյանը դրանից հետո, ևս 3 ամիս` մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսը ներառյալ` յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 420.000 ՀՀ դրամ տոկոսներ։
Այսինքն` 2008թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արամ Գրիգորյանը որպես տոկոս Թությաններ եղբայրներից ստացել է ընդհանուր 5.500.000 ՀՀ դրամ գումար։
Թությանների կողմից տոկոսագումարները վճարելու ընթացքում` 2009թ. օգոստոսի 6-ին Արամ Գրիգորյանը Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 բնակարանը վաճառել է իր զոքանչ Նորա Բուլուդի Օհանյանին, այդ կերպ բնակարանը հանելով իր սեփականությունից, իսկ Ն.Օհանյանը, իր հերթին, բնակարանը վաճառել է Ստեփանակերտ քաղաքի բնակչուհի Իրինա Ադամյանին։ Արամ Գրիգորյանի նշված գործողությունների հետևանքով Թությանների ընտանիքը զրկվելով իրենց միակ կացարանից` ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ։

Վերաքննիչ բողոքի համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
8. Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարել այն, որ վերջինս երիտասարդ է, նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն։
9. Դատարանը ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
10. Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ իր պաշտպանյալն, իսկապես եղբայրներ Անդրանիկ և Հայկազ Թությաններին տրամադրել է ամսեկան 7% տոկոսադրույքով գումար, սակայն, ոչ թե հինգ միլիոն, իսկ այնուհետև մեկ միլիոն ՀՀ դրամ, այլ տասներկու միլիոն ՀՀ դրամ և նրանցից ընդհանրապես որևէ գումար, այդ թվում նաև տոկոս, չի ստացել։ Դատական քննության ընթացքում հետազոտված և դատավճռում վկայակոչված ապացույցների ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ բացի Թությաններր ընտանիքի անդամների, այսինքն Հայկազ, Անդրանիկ, Նելլի Թությանների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի ցուցմունքներից, գոյություն չունի որևէ այլ տեղեկություն այն մասին, որ իմ պաշտպանյալ Արամ Գրիգորյանը վերջիններիս ամսեկան 7% տոկոսադրույքով սկզբում տրամադրել է 5.000.000 ՀՀ դրամ, այնուհետև 1.000.000 ՀՀ դրամ և Թությանները 16 ամիս շարունակ Ա.Գրիգորյանին տվել են տոկոսներ, որից հետևում է, որ դատարանը Հայկազ, Անդրանիկ, Նելլի Թությանների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի ցուցմունքները, որպես իր պաշտպանյալ Արամ Գրրգորյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց գնահատելու համար պարտավոր էր այն ենթարկեր բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման և համադրեր քրեական գործում առկա այլ ապացույցների հետ, ինչը որ չի կատարել։
Հայկազ, Անդրանիկ, Նելլի Թությանևերի և Տիգրանուհի Գրիգորյանի ցուցմունքները, որոնք առկա են դատավճռում, համադրելով իրենց նախաքննական ցուցմունքների, այլ փաստերի հետ, ինչպես նաև տրամաբանական վերլուծության շնորհիվ հիմնավորվում է, որ վերջիններս տվել են սուտ ցուցմունքներ, նրանք Ա.Գրիգորյանին որևէ գումար, այդ թվում նաև տոկոս, չեն տվել, իրենց անհրաժեշտ չի եղել 1.000.000 դրամ և Արամ Գրիգորյանից ստացել են, ոչ թե 5.000.000, իսկ այնուհետև 1.000.000 ՀՀ դրամ, այլ 12.000.000 ՀՀ դրամ։ Այսպիսով՝
1/ Թությանները և Տիգրանուհի Գրիգորյանն իրենց դատաքննական ցուցմունքներում նշել և համառորեն պնդել են, հավանական է իր պաշտպանյալին մեղսագրվող արարքը արհեստականորեն ծանրացնելու նպատակով, որ իրենք Արամ Գրիգորյանին ասել են, որ իրենց անհրաժեշտ է 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն Ա.Գրիգորյաևը համաձայնվել է իրենց տրամադրել միայն 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչին իրենք ստիպված համաձայնվել են։ Նման ցուցմունքներ տալով Թությանները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը հակասել են իրենց իսկ նախաքննական ցուցմունքներին, որում որևէ տեղեկություն չկա 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար անհրաժեշտ լինելու մասին, այլ ընդհակառակը, նախաքննակաև ցուցմունքներում Թությանները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը նշել Են, որ իրենց անհրաժեշտ է եղել 5.000.000 ՀՀ դրամ, որն էլ Ա.Գրիգորյանը իրենց տվել է։ Նշվածը, նույնիսկ գնահատականի է արժանացել քննիչի և դատարանի կողմից և արտացոլվել որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ, իսկ այնուհետև դատավճռում։ Իր այն հարցին, թե ինչով է պայմանավորված նման հակասությունը, որևէ մեկի կողմից տրամաբանական պատասխան չի հնչեցվել:
Թությանները և Տիգրանուհի Գրիգորյանն իրենց նախաքննակաև և դատաքննական ցուցմունքներում նշել են, որ Ա.Գրիգորյանև իմանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է Էժենի, Անդրանիկ, Նելլի Թությանևների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի համատեղ սեփականությունը, առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես իրենցից մեկի սեփականություն, որպիսի պահանջն իրենց կողմից կատարվել է։ 2008թ. նոյեմբերի 4-ին էրեբուևու նոտարական գրասենյակում ընտանիքի անդամները՝ Էժենի, Անդրանիկ, Նելլի Թությաննները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը ձևական նվիրատվության պայմանագրով բնակարանի իրենց սեփականության մասնաբաժինները նվիրել են Հայկազ Թությանին, որից հետո վերջինս հանդիսացել է բնակարանի միակ սեփականատերը։ Նշել են նաև, որ Արամ Գրիգորյանի 093-61-72-00 հեռախոսահամարին առաջին անգամ զանգահարել են իրենց բնակության հասցեի 010-47-27-06 հեռախոսահամարից։
Որպիսի հանգամանքը նույնպես գնահատականի է արժանացել քննիչի և դատարանի կողմից և կրկին արտատպվել որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ, իսկ այնուհետև դատավճռում։
Հաշվի առնելով, որ Արամ Գրիգորյանը հերքում է վերը նշված տեղեկությունը, այսինքն այն, որ՝ <<ինքն իմանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է Էժենի, Անդրանիկ, Նելլի Թությաննների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի համատեղ սեփականությունը, առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես իրենցից մեկի սեփականություն>>, իր կողմից դատարանին է ներկայացվել Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 հեռախոսահամարի, 2008թ. դրությամբ, մուտքային և ելքային վերծանումների լազերային սկավառակը և միաժամանակ միջնորդություն է ներկայացվել սկավառակը դատաքննության ժամանակ հետազոտելու, գործին կցելու, այն, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու և սկավառակում առկա տեղեկությունների հիման վրա, Թությաններն և Տիգրանուհի Գրիգորյանին լրացուցիչ հարցաքննելու մասին, քանի որ ըստ լազերային սկավառակում առկա վերծանումների, Թությաններն Արամ Գրիգորյանին առաջին անգամ զանգահարել են 17.12.2008թ., որից հետևում է, որ Արամ Գրիգորյանը մինչև 2008թ. նոյեմբերի 4-ը Թությանևերին և Տիգրանուհի Գրիգորյանին չի ճանաչել, նրանց հետ չի շփվել և այդ իսկ պատճառով չէր էլ կարող առաջարկել, կամ ինչպես, որ Թությաններն են իրենց ցուցմունքներում նշել, ստիպել, որ բնակարանը ձևակերպվի որպես իրենցից մեկի սեփականություն։ Սակայն, դատարանն անտեսելով վերը նշված էական նշանակություն ունեցող հանգամանքը, կատարելով կողմնակալ քննություն, առանց որևէ հիմնավորման, մերժել է միջնորդությունը՝ խախտելով իր պաշտպանյալի` Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով նախատեսված արդար դատական քննության իրավունքը։
Որևէ տրամաբանություն չկա այն բանում, որ եթե անձին անհրաժեշտ է 1.000.000 դրամ գումար, սակայն ինքը ստիպված վերցնում է 5.000.000 դրամ և միմիանց միջև պայմանավորվածության համաձայն՝ մայր գումարը որոշակի չափով վճարելուց հետո հաջորդող ամիսներին, որպես տոկոս, պետք է տրվի մնացած գումարի 7%-ը, անձը հաջորդ ամսվանից իր մոտ եղած ավելորդ գումարը չվերադարձնի, այլ պահի իր մոտ և հաջորդող ամիսներին վճարի բարձր տոկոսներ։ Այսինքն, եթե Թությաններին անհրաժեշտ է եղել 1.000.000 դրամ գումար, սակայն նրանք ստիպված վերցրել են 5.000.000 դրամ, ապա առաջին ամսվա տոկոսը՝ 350.000 դրամը տալուց հետո, կարող էին Արամ Գրիգորյանին վերադարձնել ավելորդ 3.650.000 դրամը և նրան պարտք կմնային 1.350.000 դրամ և հաջորդ՝ երկրորդ ամսվանից Թությանները Ա.Գրիգորյանին, որպես տոկոս կտային, ոչ թե 350.000 դրամ, այլ 1.350.000 դրամի 7%-ը, որը կազմում է 94.500 դրամ։
Համաձայն <<Փորձաքննությունների ազգային բյուրո>> ՊՐԱԿ-ի կողմից 01.06.2011թ. տրված դատատեսաձայևագրառման փորձաքննության թիվ 11-1400 եզրակացության՝ փորձաքննությանը ներկայացված լազերային սկավառակի վրա առկա ձայնագրություններում խոսակցություններն ընթանում են սահուն, առանց ընդհատումների և ձայնագրությունները մոնտաժի հետքեր չեն պարունակում։ Եզրակացության <<Հավելված 1>>-ում նշված են ներկայացված լազերային սկավառակների վերծանումները, որոնց ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ առաջին հեռախոսային խոսակցության ժամանակ Արամ Գրիգորյանի և Անդրանիկ Թությանի միջև խոսակցություն է տեղի ունենում ոչ թե հինգ կամ վեց միլիոն գումարի մասին, այլ հենց 12 միլիոն և ավելի գումարի մասին, իսկ երկրորդ խոսակցության ժամանակ, երբ Անդրանիկ Թությանը խոսում է վեց միլիոն գումարի մասին, Արամ Գրիգորյանը պատասխանում է, որ գումարը այդքան չի եղել։ Այսպիսով, նշվածից ևս մեկ անգամ հիմնավորվում է, որ Թությանները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը սուտ ցուցմունքներ են տվել:
Դատարանին է ներկայացվել 2008թ. դեկտեմբերի 27-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում Հայկազ Թությանի և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքված առուվաճառքի պայմանագրի օրինակը, որում Հ.Թությանն իր ձեռքով գրել է, որ Արամ Գրիգորյանից ստացել է 12.000.000 ՀՀ դրամ գումար:
Ըստ քրեական իրավունքի տեսության, վաշխառությունը, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, առկա Է այն դեպքում, երբ տուժողը հիշյալ կացության մեջ Է հայտնվել ոչ թե ուրիշ, այլ հենց վաշխառության պատճառով, այսինքն՝ անհրաժեշտ Է անմիջական պատճառական կապի առկայությունը վաշխառուի արարքի և տուժողի նյութական ծանր կացության միջև։ Նյութական ծանր կացության վիճակի առկայությունը պետք է գնահատվի յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով՝ հաշվի առնելով տուժողի մոտ առաջացած պարտքի չափը, նրա գույքային դրությունը, ընտանիքի կազմը, եկամուտների չափը և այլն։ Վաշխառությունը, որը կատարվել է որպես արհեստ, առկա է այն դեպքում, երբ հանցավորի եկամուտի հիմնական աղբյուրը նշված վաշխառության ճանապարհով ձեռք բերված դրամական կամ գույքային միջոցներն են։
Օրենքի մեկնաբանությունից պարզ է դառնում, որ՝
1/ <<Գինդ>> շաբաթաթերթում վերը նշված հայտարարություն տալուց հետո երկու դրվագ վաշխառություն կատարելը, եթե նույնիսկ ընդունենք, որ նման բան տեղի է ունեցել, ամենևին էլ չի առաջացնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը։ Դատարանը պարտավոր էր քննության ընթացքում պարզել և հիմավորել, որ Արամ Գրիգորյանի եկամուտի հիմնական աղբյուրը նշված վաշխառության ճանապարհով ձեռք բերված դրամական կամ գույքային միջոցներն են, այսինքն անհրաժեշտ էր պարզել Արամ Գրիգորյանի ամսեկան եկամուտը, դրանց աղբյուրը և տեսնելով, որ եկամուտների գերակշռող մասը առաջանում է վաշխառության ճանապարհով, նոր միայն նրան մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ինչը որ սույն քրեական գործում բացակայում է.
2/ Արամ Գրիգորյանի կողմից Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 բնակարանը վաճառելը չի նշանակում, որ տուժողները ընկել են նյութական ծանր կացության մեջ, քանի որ Թությանների ընտանիքն իրենց միակ կացարանից զրկվել են ոչ թե Արամ Գրիգորյանի կողմից վաշխառություն կատարելու պատճառով, այլ իրենց իսկ կողմից առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու հետևանքով։
Վերը նշվածից ակնհայտ է դառնում, որ իր պաշտպանյալի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմը, այսինքն նրան առաջադրվել է ապօրինի մեղադրանք, նա ծանրացնող հանգամանքներով նախատեսված վաշխառություն չի կատարել։
11. Այնուամենայնիվ, եթե դատարանը գտնի, որ իր պաշտպանյալ Արամ Գրիգորյանը մեղավոր է իրեն առաջադրված մեղադրանքում, այսինքն կատարել է հանցավոր արարք նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, ապա նման դեպքում պաշտպանական կողմը գտնում է, որ էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալ Արամ Գրիգորյանի նկատմամբ կայացրել է անարդարացի, հանցանքի ծանրությանը չհամապատասխանող դատական ակտ։ Դատարանը, օբյեկտիվ քննություն կատարելու դեպքում, պարտավոր էր Արամ Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակեր տուգանքի ձևով պատիժ կամ ազատազրկման ձևով նվազագույն պատիժ և կիրառելով ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված համաներում հայտարարելու մասին որոշումը՝ ազատեր պատժի կրումից, կամ էլ նշանակված պատիժը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ, պայմանականորեն չկիրառելով՝ սահմանել փորձաշրջան։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և Արամ Գրիգորյանի ուղղվելու մասին Է վկայում նրա դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես՝ նախկինում դատապարտված և արատավորված չի եղել, չունի հանցավոր կապեր և հակումներ, լինելով ազատության մեջ, երբեէ չի խուսափել քննությունից, որևէ խոչընդոտ չի ստեղծել վարույթն իրականացնող մարմնի համար օբյեկտիվ քննություն կատարելուն։
Օրենսդիրը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը սահմանելով, չի նախատեսել որևէ սահմանափակում հանցագործության տեսակի, արարքի վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, ինչպես նաև անձանց շրջանակի վերաբերյալ, ինչն ենթադրվում է, որ դրանք պետք է գնահատել և հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի՝ պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները, ինչը որ դատարանը չի կատարել։
Բողոք բերած անձը համոզված է, որ իր պաշտպանյալ Արամ Գրիգորյանի նկատմամբ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով և փորձաշրջան նշանակելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները։
Դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել և պատշաճ գնահատման չի արժանացել Արամ Գրիգորյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեն նրա նկատմամբ տուգանքի ձևով կամ ազատազրկման ձևով ամենամեղմ պատիժ նշանակելու կամ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու տեսանկյունից և ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, որոնք նշված են դատավճռում, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել նաև, որ Արամ Գրիգորյանի՝
1/ խնամքին են գտնվում կինը և երկու անչափահաս՝ միևչև տասնչորս տարեկան երեխաները.
2/ լինելով ազատության մեջ, երբեէ չի խուսափել քննությունից և որևէ խոչընդոտ չի ստեղծել վարույթն իրականացնող մարմնի համար օբյեկտիվ քննություն կատարելուն.
3/ արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, որը էականորեն նվազեցնում է արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը.
4/ հանցանքը կատարել է առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ.
5/ չունի հանցավոր կապեր և հակումներ։
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ՝ հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը։
Իր պաշտպանյալի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքերը, բնութագրող հանգամանքները, նրա անձը հաշվի առնելու դեպքում դատարանը կհամոզվի, որ Արամ Գրիգորյանն ուղղվել է և նախկինում դատապարտված չլինելը, հանցավոր կապեր և հակումներ չունենալը, էականորեն նվազեցնում են նրա անձի և նրա կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի պաշտպանության կողմն այն համոզմունքին է, որ նշված բոլոր փաստերը խոսում են այն մասին, որ այս պայմաններում իր պաշտպանյալին հասարակությունից մեկուսացնելու անհրաժեշտությունը չկա, նա կուղղվի և սոցիալական արդարությունը կվերականգնվի նրա նկատմամբ որպես պատիժ տուգանք նշանակելով կամ ազատազրկման ձևով ամենամեղմ պատիժ նշանակելով կամ էլ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրեսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելով և փորձաշրջան սահմանելով։
12. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 376.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 377-381-րդ, 385-րդ և 386-րդ հոդվածների, 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի պահանջներով, բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։ Վերաքննության արդյունքում բեկանել և փոփոխել էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2012թ. կայացրած թիվ ԵԷԴ/0170/01/11 դատավճիռը և իր պաշտպանյալ Արամ Գրիգորյանին` հիմք ընդունելով վերաքննիչ բողոքի 4.1. ենթակետում արված հիմնավորումները, մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշանակել համապատասխան պատիժ, կամ նրա նկատմամբ՝ նշանակել տուգանքի ձևով պատիժ կամ, նշանակել ազատազրկման ձևով ամենամեղմ պատիժ կամ, նշանակված պատիժը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ, պայմանականորեն չկիրառելով՝ սահմանել փորձաշրջան։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, իսկ դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:

I. Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու մասով.

13. Ամբաստանյալ Արամ Գրիգորյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվել են գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Հայկազ Թությանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. ունենալով ֆինանսական խնդիրներ, որոշել են տոկոսով գումար վերցնել։ <<Գինդ>> շաբաթաթերթում կարդացել են հայտարարություն այն մասին, որ <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ, ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում, առանց միջնորդավճարի 093-61-72-00>>։ Զանգահարել է նշված հեռախոսահամարին,որին պատասխանել է Ա.Գրիգորյանը։ Պայմանավորվել, հանդիպել և ծանոթացել են։ Ինքը Ա.Գրիգորյանին ասել է, որ իրենց 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։ Ա.Գրիգորյանը համաձայնվել է տրամադրել նշված գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով, սակայն պահանջել է, որ տրամադրված գումարի դիմաց իրենք որպես երաշխիք պետք է իրենց պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 հասցեում գտնվող բնակարանը գրավադնեն իր անվամբ։ Իրենք համաձայնել են նրա պայմաններին։
Այդ նպատակով, Արամ Գրիգորյանը այցելել է իրենց` Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, 290 հասցեում գտնվող բնակարանը։ Բնակարանը տեսնելուց հետո, համաձայնվել է տոկոսով գումար տրամադրել։ Իմանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է Էժենի, Անդրանիկ, Նելլի Թությաննների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի համատեղ սեփականությունը, Ա.Գրիգորյանը առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես նրանցից մեկի սեփականություն, որը նույնպես կատարել են։ 2008թ. նոյեմբերի 4-ին էրեբունու նոտարական գրասենյակում իր ընտանիքի անդամները՝ Էժենի, Անդրանիկ, Նելլի Թությաննները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը ձևական նվիրատվության պայմանագրով բնակարանի իրենց սեփականության մասնաբաժինները նվիրել են իրեն,որից հետո ինքը հանդիսացել է բնակարանի միակ սեփականատերը։
2008թ. դեկտեմբերի 27-ին էրեբունու նոտարական գրասենյակում իր և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առ ու վաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ իբր Արամ Գրիգորյանը 12.000.000 ՀՀ դրամով գնել է իրեն պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեի բնակարանը։ Նույն օրը, Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ իրեն է տվել 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսական 7% տոկոսադրույքով, որից նույն պահին Ա.Գրիգորյանի պահանջով որպես մեկ ամսվա տոկոս նրան տվել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար։
Դրանից հետո, Արամ Գրիգորյանը տրամադրած գումարի դիմաց ամսեկան 7% տոկոսի չափով,13 ամիս շարունակ, յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 350.000 ՀՀ դրամ,այսինքն` ընդհանուր որպես տոկոսներ ստացել է 4.550.000 դրամ գումար։
2010թ. հունվարին իր եղբայր Անդրանիկ Թությանը Ա.Գրիգորյանից տոկոսով խնդրել է ևս 1.000.000 ՀՀ դրամ։ Ա.Գրիգորյանը նրան տրամադրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ գումարը` դարձյալ ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Տրամադրած գումարի դիմաց նույն օրը իրենք արդեն տոկոսով տված 6.000.000 ՀՀ դրամի հաշվարկով որպես տոկոս Ա.Գրիգորյանին տվել են 420.000 դրամ գումար։
Ա.Գրիգորյանը դրանից հետո ևս 3 ամիս` մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսը ներառյալ, յուրաքանչյուր ամիս իրենցից որպես տոկոսներ ստացել է 420.000 ՀՀ դրամ գումար։
Այսինքն, 2008թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արամ Գրիգորյանը որպես տոկոս իրենցից ստացել է ընդհանուր 5.500.000 ՀՀ դրամ գումար։
Հետագայում իմացել է, որ իրենց կողմից Ա.Գրիգորյանին տոկոսագումարները վճարելու ընթացքում վերջինս Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը վաճառել է իր զոքանչին` Նորա Օհանյանին, որի հետևանքով իրենց ընտանիքը զրկվել է միակ կացարանից և ընկել նյութական ծանր դրության մեջ։
Տուժող Անդրանիկ Թությանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. ընտանիքը ունենալով ֆինանսական խնդիրներ եղբայրը` Հայկազ Թությանը, <<Գինդ>> շաբաթաթերթի մեջ կարդացել է` <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ,ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում,առանց միջնորդավճարի։ 093- 61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարությունը և որոշել է զանգահարել հայտարարության մեջ նշված և Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 բջջային հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազանգով պայմանավորվել, հանդիպել և ծանոթացել են իրար հետ,որի ընթացքում եղբայրը Ա.Գրիգորյանին ասել է,որ իրենց 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։ Վերջինս համաձայնվել է տրամադրել նշված գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով,սակայն պայմանով,որ տրամադրված գումարի դիմաց իրենք որպես երաշխիք պետք է իրենց պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեի բնակարանը գրավադնեն նրա անվամբ։ Եղբայրը համաձայնվել է Ա.Գրիգորյանի առաջարկած պայմանին։
Այդ նպատակով, Արամ Գրիգորյանը այցելել է իրենց` Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեում գտնվող բնակարանը,զննել այն, որից հետո միայն համաձայնվել է տոկոսով գումար տրամադրել։ Վերջինս, տեղեկանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է իր, Էժենի,Հայկազ, Նելլի Թությաննների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի համատեղ սեփականությունը, առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես նրանցից մեկի սեփականություն, որին իրենք կրկին համաձայնվել և կատարել են, այն է` 2008թ. նոյեմբերի 4-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում ինքը և ընտանիքի մյուս անդամները` Էժենի, Նելլի Թությաննները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը ձևական նվիրատվության պայմանագրով բնակարանի իրենց սեփականության մասնաբաժինները նվիրել են եղբորը` Հայկազ Թությանին,որից հետո վերջինս հանդիսացել է բնակարանի միակ սեփականատերը։
2008թ. դեկտեմբերի 27-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում եղբոր Հայկազ Թությանի և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ իբր Արամ Գրիգորյանը 12.000.000 ՀՀ դրամով գնել է Հ.Թությանին պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեի բնակարանը։ Նույն օրը Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ` իր ներկայությամբ, եղբորը տվել է 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով, որից եղբայրը նույն պահին Ա.Գրիգորյանի պահանջով որպես մեկ ամսվա տոկոս նրան տվել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար։
Դրանից հետո, Արամ Գրիգորյանը պարտք տված գումարի դիմաց ամսեկան 7% տոկոսի չափով, 13 ամիս շարունակ` յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 350.000 ՀՀ դրամ,այսինքն` ընդհանուր որպես տոկոսի գումար ստացել է 4.550.000 դրամ։
2010թ. հունվարին ինքը Ա.Գրիգորյանից տոկոսով խնդրել է ևս 1.000.000 ՀՀ դրամ։ Ա.Գրիգորյանը տրամադրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ գումարը` դարձյալ ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Տրամադրած գումարի դիմաց նույն օրը Ա.Գրիգորյանին տվել են արդեն տոկոսով տված 6.000.000 ՀՀ դրամի հաշվարկով 420.000 ՀՀ դրամ որպես տոկոս։
Ա.Գրիգորյանը դրանից հետո ևս 3 ամիս` մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսը ներառյալ,յուրաքանչյուր ամիս իրենցից ստացել է 420.000 ՀՀ դրամ տոկոսներ։ Այսինքն` 2008թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արամ Գրիգորյանը որպես տոկոս իրենց ընտանիքից ստացել է ընդհանուր 5.500.000 ՀՀ դրամ գումար։
Հետագայում իմացել են, որ իրենց կողմից Ա.Գրիգորյանին տոկոսագումարները վճարելու ընթացքում վերջինս Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը վաճառել է իր զոքանչին` Նորա Օհանյանին, այդ կերպ բնակարանը հանելով իր սեփականությունից, որի հետևանքով էլ իրենց ընտանիքը զրկվել է միակ կացարանից և ընկել նյութական ծանր դրության մեջ։
Տուժող Գագիկ Մովսեսյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. հունիս-հուլիս ամիսներին ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու նպատակով, <<Գինդ>> շաբաթաթերթում կարդալով <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ,ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում,առանց միջնորդավճարի 093-61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարությունը զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված,Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 բջջային հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազանգով պայմանավորվելով` հանդիպել և ծանոթացել են։ Ա.Գրիգորյանին հայտնել Է,որ իրեն երկու ամիս ժամանակով 3.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։ Ա.Գրիգորյանը չի համաձայնել իրեն տրամադրել նշված գումարը,հայտնելով, որ նվազագույնը 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար վերցնելու դեպքում միայն կարող է գործարք կատարել։ Ինքը ստիպված համաձայնել է Ա. Գրիգորյանի ոչ շահավետ առաջարկին։
Ա.Գրիգորյանը համաձայնել է իրեն տրամադրել նշված 7.000.000 ՀՀ դրամ գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով, պայմանով, որ տրամադրված գումարի դիմաց ինքը որպես երաշխիք պետք է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենք, թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակարանը գրավադնի նրա անվամբ,որպիսի պայմանին ինքը համաձայնել է։
Այդ նպատակով, Արամ Գրիգորյանը այցելել է իր ընտանիքին պատկանող Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենքի, թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակարանը,զննել այն, և համաձայնել տոկոսով գումար տրամադրել։ Իմանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է իր մոր` Ռոզա Մովսեսյանի և քրոջ` Գյուլիզար Մովսեսյանի համատեղ սեփականությունը,վերջիններիս հետ միասին 2008թ. հուլիսի 21-ին Մալաթիա նոտարական գրասենյակում Ռոզա և Գյուլիզար Մովսեսյանների և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ իբր Արամ Գրիգորյանը 7.000.000 ՀՀ դրամով գնել է Մովսեսյաններին պատկանող Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենք, թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակարանը։ Նույն օրը Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ իրեն տվել է 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։
Երկու ամիս հետո, 2008թ. սեպտեմբերի 13-ին Արամ Գրիգորյանը պարտք տված գումարի դիմաց` ամսեկան 7% տոկոսի չափով,իրենից ստացել է 980.000 ՀՀ դրամ գումար որպես 7.000.000 ՀՀ դրամի դիմաց նախատեսված երկու ամսվա տոկոսներ,ինչպես նաև նույն ժամանակ Ա.Գրիգորյանին է վերադարձրել նաև պարտք վերցրած գումարն ամբողջությամբ։ Նույն օրը,Նոր-Նորքի նոտարական գրասենյակում Ռոզա և Գյուլիզար Մովսեսյանների և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին,որ Արամ Գրիգորյանը 7.000.000 ՀՀ դրամով Մովսեսյաններին է վաճառել Սողոմոն Տարոնցի նրբանցք 14 շենք, թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակարանը։
Վկա Նելլի Թությանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. ունենալով ֆինանսական խնդիրներ հայրը` Հայկազ Թությանը, <<Գինդ>> շաբաթաթերթում, կարդալով <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ,ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում, առանց միջնորդավճարի 093-61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարությունը, զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված, Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 բջջային հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազանգով պայմանավորվել, հանդիպել և ծանոթացել են, որի ընթացքում հայրը Ա.Գրիգորյանին հայտնել է, որ իրենց 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։ Ա.Գրիգորյանը համաձայնվել է տրամադրել նշված գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով,պայմանով,որ տրամադրված գումարի դիմաց որպես երաշխիք պետք է իրենց պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեում գտնվող բնակարանը գրավադնեն նրա անվամբ։ Հայրը համաձայնվել է Ա.Գրիգորյանի առաջարկած պայմանին։ Այդ նպատակով, Արամ Գրիգորյանը այցելել է իրենց Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեում գտնվող բնակարանը, զննել այն, որից հետո միայն համաձայնվել է տոկոսով գումար տրամադրել։ Բացի այդ, իրենցից տեղեկանալով,որ բնակարանը հանդիսանում է իր, Էժենի, Հայկազ Թությանների և Տիգրանուհի Գրիգորյանի համատեղ սեփականությունը,առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես իրենցից մեկի սեփականություն,որին հայրը կրկին համաձայնվել է։ Այդ նպատակով, 2008թ. նոյեմբերի 4-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում ինքը, Էժենի, Անդրանիկ Թությանները և Տիգրանուհի Գրիգորյանը ձևական նվիրատվության պայմանագրով բնակարանի իրենց սեփականության մասնաբաժինները նվիրել են հորը՝ Հայկազ Թությանին,որից հետո վերջինս հանդիսացել է բնակարանի միակ սեփականատերը։
2008թ. դեկտեմբերի 27-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում հոր` Հայկազ Թությանի և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին, որ իբր Արամ Գրիգորյանը 12.000.000 ՀՀ դրամով գնել է հորը պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեի բնակարանը։ Նույն օրը Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ հորը տվել է 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Նույն պահին Ա.Գրիգորյանի պահանջով որպես մեկ ամսվա տոկոս հայրը նրան տրվել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար։
Դրանից հետո, Արամ Գրիգորյանը պարտք տված գումարի դիմաց ամսեկան 7%-ի չափով,13 ամիս շարունակ, յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար,այսինքն` ընդհանուր որպես տոկոսի գումար ստացել է 4.550.000 դրամ։
2010թ. հունվարին հորեղբայրը` Անդրանիկ Թությանը,Ա.Գրիգորյանից տկոսով խնդրել է ևս 1.000.000 ՀՀ դրամ։ Վերջինս տրամադրել է 1.000.000 ՀՀ րամ գումարը` կրկին ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Տրամադրած գումարի դիմաց նույն օրը արդեն տոկոսով տված 6.000.000 ՀՀ դրամի հաշվարկով Ա.Գրիգորյանին տվել են 420.000 ՀՀ դրամ որպես տոկոս։
Ա.Գրիգորյանը դրանից հետո ևս 3 ամիս` մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսը ներառյալ,յուրաքանչյուր ամիս իրենցից ստացել է 420.000 ՀՀ դրամ տոկոսներ։
Այսինքն` 2008թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արամ Գրիգորյանը որպես տոկոս իրենց ընտանիքից տացել է ընդհանուր 5.500.000 ՀՀ դրամ գումար։
Հետագայում իմացել է, որ իրենց կողմից Ա.Գրիգորյանին տոկոսագումարները ճարելու ընթացքում վերջինս Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը վաճառել է իր զոքանչին` Նորա Օհանյանին,այդ կերպ բնակարանը հանելով իր սեփականությունից,որի հետևանքով էլ իրենց ընտանիքը զրկվել է միակ կացարանից` ընկնելով նյութական ծանր կացության մեջ։
Վկա Տիգրանուհի Գրիգորյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. ունենալով ֆինանսական խնդիրներ ամուսինը` Հայկազ Թությանը, <<Գինդ>> շաբաթաթերթում, կարդալով <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ,ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում,առանց միջնորդավճարի 093-61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարությունը, զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված, Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 բջջային հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազանգով պայմանավորվել, հանդիպել և ծանոթացել են,որի ընթացքում ամուսինը Ա.Գրիգորյանին հայտնել է, որ իրենց 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ։ Ա.Գրիգորյանը համաձայնվել է տրամադրել նշված գումարը` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով,պայմանով, որ տրամադրված գումարի դիմաց որպես երաշխիք պետք է իրենց պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեում գտնվող բնակարանը գրավադնեն նրա անվամբ։ Ամուսինը համաձայնվել է Ա.Գրիգորյանի առաջարկած պայմանին։ Այդ նպատակով, Արամ Գրիգորյանը այցելել է իրենց Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեում գտնվող բնակարանը,զննել այն,որից հետո միայն համաձայնվել է տոկոսով գումար տրամադրել։ Բացի այդ, իրենցից տեղեկանալով, որ բնակարանը հանդիսանում է իր, Նելլի, Էժենի և Հայկազ Թությանների և Անդրանիկ Թությանի համատեղ սեփականությունը,առաջարկել է բնակարանը ձևակերպել որպես իրենցից մեկի սեփականություն, որին ամուսինը նորից համաձայնվել է։ Այդ նպատակով, 2008թ. նոյեմբերի 4-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում ինքը, Էժենի,Նելլի և Անդրանիկ Թությանները ձևական նվիրատվության պայմանագրով բնակարանի իրենց սեփականության մասնաբաժինները նվիրել են ամուսնուն՝ Հայկազ Թությանին,որից հետո վերջինս հանդիսացել է բնակարանի միակ սեփականատերը։
2008թ. դեկտեմբերի 27-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում ամուսնու` Հայկազ Թությանի և Արամ Գրիգորյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր այն մասին,որ իբր Արամ Գրիգորյանը 12.000.000 ՀՀ դրամով գնել է ամուսնուն պատկանող Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 հասցեի բնակարանը։ Նույն օրը Ա.Գրիգորյանը նոտարական գրասենյակի մոտ ամուսնուն տվել է 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Նույն պահին Ա.Գրիգորյանի պահանջով որպես մեկ ամսվա տոկոս ամուսինը նրան տվել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար։
Դրանից հետո, Արամ Գրիգորյանը պարտք տված գումարի դիմաց ամսեկան 7%-ի չափով,13 ամիս շարունակ, յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 350.000 ՀՀ դրամ գումար, այսինքն` ընդհանուր որպես տոկոսի գումար ստացել է 4.550.000 դրամ։
2010թ. հունվարին ամուսնու եղբայրը` Անդրանիկ Թությանը, Ա.Գրիգորյանից տկոսով խնդրել է ևս 1.000.000 ՀՀ դրամ։ Վերջինս տրամադրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ գումարը` կրկին ամսեկան 7% տոկոսադրույքով։ Տրամադրած գումարի դիմաց նույն օրը արդեն տոկոսով տված 6.000.000 ՀՀ դրամի հաշվարկով Ա.Գրիգորյանին տվել են 420.000 ՀՀ դրամ որպես տոկոս։
Ա.Գրիգորյանը դրանից հետո ևս 3 ամիս` մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսը ներառյալ,յուրաքանչյուր ամիս իրենցից ստացել է 420.000 ՀՀ դրամ տոկոսներ։
Այսինքն` 2008թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արամ Գրիգորյանը որպես տոկոս իրենց ընտանիքից ստացել է ընդհանուր 5.500.000 ՀՀ դրամ գումար։
Հետագայում իմացել է, որ իրենց կողմից Ա.Գրիգորյանին տոկոսագումարները վճարելու ընթացքում վերջինս Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը վաճառել է իր զոքանչին` Նորա Օհանյանին,այդ կերպ բնակարանը հանելով իր սեփականությունից,որի հետևանքով էլ իրենց ընտանիքը զրկվել է միակ կացարանից` ընկնելով նյութական ծանր կացության մեջ։
Դատաքննությամբ որպես վկաներ ներգրավված և հարցաքննված` Ժաննա Մալխասյանի, Ռուբեն Մալխասյանի և Ռուզաննա Մալխասյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ իրենք տեղյակ են եղել, որ Թությանները Ա.Գրիգորյանից տոկոսով գումար են վերցրել և տոկոսներ են վճարում նրան, որի դիմաց իրենց բնակարանն են գրավադրել, քանի որ իրենք ևս նույն եղանակով և պայմաններով Ա. Գրիգորյանից տոկոսով գումար են վերցրել, սակայն չեն կարողացել վճարել տոկոսները, որի պատճառով Ա.Գրիգորյանը վաճառել է իրենց կողմից գրավադրված բնակարանը։
Վկա Նորա Օհանյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը երբևէ չի լսել, որ իր փեսան` Արամ Գրիգորյանը տոկոս գումարներ է տալիս քաղաքացիներին։ 2010թ. հուլիս կամ օգոստոս ամիսների ընթացքում նրանից 11.000.000 դրամ գումարով գնել է Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը։ Առուվաճառքի պայմանագիրը կնքել են Մալաթիա նոտարական գրասենյակում, որտեղ ամբողջությամբ գումարը տվել է Արամին։ Ինչպես պայմանագիրը կնքելուց առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը չի գնացել նշված բնակարանը և այն չի տեսել, քանի որ վստահել է իր փեսային։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ բնակարանի նախկին սեփականատերերը շարունակում են բնակվել այդ բնակարանում, սակայն Արամը իրեն խոստացել է, որ նրանց կվտարի այնտեղից։ Մի քանի ամիս անց, իրեն գումար է անհրաժեշտ եղել, ուստի որոշել է վաճառել բնակարանը, որի մասին 2011թ. ապրիլ-մայիս ամիսններին հայտարարություն է տվել <<Ժողովուրդ>> շաբաթաթերթում։ Մեկ ամիս անց իրեն է զանգահարել Իրա անունով մի կին, որը կարդալով հայտարարությունը, ցանկություն է հայտնել գնել բնակարանը։ Իրենք պայմանավորվել և հանդիպել են, որից հետո ինքը Իրային ցույց է տվել շենքը, սակայն բնակարան չեն մտել, քանի որ նախկին սեփականատերերը այնտեղ են եղել և վերջինս 12.000.000 դրամով գնել է Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը։ Ինքը Իրային տեղյակ է պահել, որ նախկին սեփականատերերը հրաժարվում են դուրս գալ բնակարանից, սակայն Իռան իրեն պատասխանել է, որ դա իրեն չի հուզում, քանի որ ով էլ որ լինի, ինքը նրանց դուրս կհանի։
Վկա Իրա Ադամյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. հունիս ամսին <<Ժողովուրդ>> շաբաթաթերթում հայտարարություն է կարդացել այն մասին, որ 12.000.000 ՀՀ դրամով վաճառվում է Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանը։ Այդ մասին հայտնել է որդիներին, որպեսզի ֆինանսապես օգնեն գնել այդ բնակարանը։ Նույն ամսին հանդիպել է Նորա անունով մի կնոջ հետ, որը ասել է, որ բնակարանը պատկանում է իրեն և այն վաճառում է 12.000.000 ՀՀ դրամով։ Վերջինս միաժամանակ իրեն տեղեկացրել է, որ բնակարանում այլ անձինք են բնակվում, որոնք պետք է դուրս գան և նոր միայն վաճառի։ Իրենք միասին գնացել են նշված հասցե ու նա իրեն ցույց է տվել բնակարանի պատշգամբը, որը գտնվել է 3-րդ հարկում։ Նույն օրը 12.000.000 դրամը տվել է նրան և վերջինս նոտարական գրասենյակում բնակարանը վերագրանցել է իր անվամբ։ Ինքը երբևէ նշված բնակարանը չի այցելել, այլ միայն շենքի բակից է նայել, քանի որ իրեն չի հետաքրքրել տան նորոգված լինելը, որովհետև ինչպիսին էլ որ այն լիներ, միևնույնն է գնելու էր, քանի որ իրեն միայն չորս սենյականոց բնակարան է անհրաժեշտ եղել, ուստի վստահել է այդ քաղաքացուհուն և գնել է այն։ Այդ ընթացքում ամուսինը սրտի վիրահատություն է տարել և իրենք չեն բնակվել այդ բնակարանում։ Երբ ամուսինը դուրս է գրվել հիվանդանոցից, իրենք կրկին դիմել են Նորային, որպեսզի անծանոթ անձանց հանի բնակարանից, սակայն վերջինս իրենց պատասխանել է, որ ինքը վաճառել է բնակարանը, ուստի մնացած բոլոր հարցերը իրենք թող լուծեն։
Այլ ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված <<Գինդ>> շաբաթաթերթից ստացված գրությամբ, համաձայն որի 2008թ. ընթացքում <<Գինդ>> շաբաթաթերթի յուրաքանչյուր շաբաթվա համարում եղել է <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ,ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում,առանց միջնորդավճարի։ 093֊61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարություն։
Այլ ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲ ընկերությունից ստացված Ա.Գրիգորյանին պատկանող 093-61-72-00 և 094-03-99-72 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումներով,համաձայն որի Ա.Գրիգորյանը 2008թ. մինչև 2010թ. ակտիվ հեռախոսակապի մեջ է եղել Թությաններին պատկանող 010-47-27-06 և 093-78-26-76 հեռախոսահամարների և Գ.Մովսեսյանի 091-56-53-16 հեռախոսահամարի հետ։
ՀՀ <<Փորձաքննությունների ազգային բյուրո>> ՊՈԱԿ-ի կողմից 04.11.2011թ. տրված դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 11-1738 եզրակացությամբ, համաձայն որի Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի, թիվ 290 բնակարանի շուկայական արժեքը 27.12.2008թ. դրությամբ կազմել է 17.000.000/տասնյոթ միլիոն/ ՀՀ դրամ։
ՀՀ <<Փորձաքննությունների ազգային բյուրո>> ՊՈԱԿ-ի կողմից 01.06.2011թ. տրված դատատեսաձայնագրառման փորձաքննության թիվ 11-1400 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված լազերային սկավառակի վրա առկա ձայնագրություններում խոսակցություններն ընթանում են սահուն,առանց ընդհատումների և ձայնագրությունները մոնտաժի հետքեր չեն պարունակում։ Համաձայն սկավառակի վրա առկա խոսակցությունների վերծանման` լսվում է երկու տղամարդու ձայն, որոնք խոսում են տոկոսների և տոկոսների կանգնեցման մասին ։
14. Անհիմն է վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, որ բացակայում է անմիջական պատճառական կապը Ա.Գրիգորյանի արարքի և տուժողների նյութական ծանր կացության մեջ ընկնելու միջև: Թությանների կողմից տոկոսագումարները վճարելու ընթացքում 2009թ. օգոստոսի 06-ին ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը 17.000.000 դրամ արժողության Երևանի Խաղաղ-Դոնի 31 շենքի թիվ 290 բնակարանը վաճառել է իր զոքանչ Ն.Օհանյանին, այդ կերպ բնակարանը հանելով իր սեփականությունից, իսկ Ն.Օհանյանն իր հերթին բնակարանը վաճառել է Ստեփանակերտ քաղաքի բնակչուհի Իրինա Ադամայանին, այսինքն, ամբաստանյալի վերոնշյալ գործողությունների հետևանքով Թությանների ընտանիքը զրկվելով իրենց միակ կացարանից` ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ:
15. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեակն օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հատկանիշը` վաշխառությունը որպես արհեստ կատարելը, ապա այն նույնպես անհիմն է` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության և գնահատման հիման վրա հաստատված է համարվել, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը մարդկանց օգնելու պատրվակով, տոկոսով գումար տրամադրելու դիտավորությամբ, 2008թ. ընթացքում <<Անշարժ գույքի /ք.Երևանում/ գրավի դիմաց կօգնեմ վերցնել վարկ, ձևակերպումը 1 օրվա ընթացքում, առանց միջնորդավճարի 093-61-72-00>> բովանդակությամբ հայտարարություն է տարածել <<Գինդ>> շաբաթաթերթում, հայտարարության միջոցով ծանոթացել է իրեն դիմողների հետ, նրանց փոխառությամբ տրամադրել է գումար, տրամադրած գումարի դիմաց ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով առնվազն երկու անձանցից ստացել է տոկոսներ և այդ կերպ որպես արհեստ զբաղվել է վաշխառությամբ։ Որպես արհեստ վաշխառությամբ զբաղվելու որակյալ հատկանիշը տվյալ դեպքում առկա է նաև այն պատճառով, որ տվյալ ժամանակահատվածում ամբաստանյալը որևէ տեղ չի աշխատել և վաշխառությամբ ստացած գումարներն են եղել նրա եկամտի հիմնական աղբյուրը:

II. Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատիժը մեղմացնելու մասով.

16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
17. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները` երիտասարդ է, նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակել է համաչափ պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանը որպես ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նաև խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաների առկայությունը, որը հաստատվում է Վերաքննիչ դատարան ներկայացված Զավեն Արամի Գրիգորյանի /ծնված 1999թ./ և Լարիսա Արամի Գրիգորյանի /ծնված 2003թ./ ծննդյան վկայականների պատճեններով, որպիսի հանգամանքը, սակայն, էականորեն չի նվազեցնում նրա կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
17. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, հաշվի առնելով վերջինիս վերագրվող հանցագործության բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, հանցագործությամբ պատճառված ծանր հետևանքները վերացված չլինելու պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալն ուղղվելու համար պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը և միայն այդ ձևով կարելի է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
19. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, իսկ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 04-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Զավենի Գրիգորյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ