ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԷԴ/0165/01/11
նախագահող դատավոր` Վ.Գրիգորյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Հ.ՉԱԽՈՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Ա.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
պաշտպան Ս.ԱՍԼԱՆՅԱՆԻ
տուժողներ Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
Գ.ԱՎԱԳՅԱՆԻ

2012 թվականի հուլիսի 02-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2012 թվականի մայիսի 04-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի պաշտպան Ս.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ գլխավոր դատախազության պետական շահերի պաշտպանության վարչության դատախազ Գ.Մարկոսյանի 2009 թվականի փետրվարի 18-ի որոշմամբ Արսեն Մարգարյանի կողմից ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու և խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու վերաբերյալ նյութերով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 61200409 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 6/
2. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Ս.Սամվելյանի 2009 թվականի մարտի 05-ի որոշմամբ թիվ 61200409 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 137-138/
3. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Հ.Ավագյանի 2009 թվականի մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 61200409 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 144/
4. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Հ.Ավագյանի 2009 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ Արսեն Մարգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 200-202/
5. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Մարգարյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 106-107/
6. Առաջին ատյանի դատարանի 2009 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ Ա.Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվելով նրան հայտնաբերելու պահից: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 207/
7. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի քննիչ Վ.Մուրադյանի 2010 թվականի մարտի 06-ի որոշմամբ թիվ 14127909 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 47/
8. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի քննիչ Վ.Մուրադյանի 2010 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ թիվ 12139909 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, միացվել է թիվ 14127909 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել` թիվ 14127909 համարի տակ: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 76-79/
9. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի քննիչ Վ.Մուրադյանի 2010 թվականի ապրիլի 28-ի որոշմամբ թիվ 14127909 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև մեղադրյալներ Արսեն Մարգարյանի, Հայկ Պողոսյանի, Համլետ Կարապետյանի հայտնաբերումը: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 80-84/
10. 2011 թվականի սեպտեմբերի 01-ին Ա.Մարգարյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ Ոստիկանության Մաշտոցի բաժին: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 80-84/
11. ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի հատկապես կարևոր գործերով քննիչ Ա.Մկրտչյանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ թիվ 14127909 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, կասեցված վարույթը վերսկսվել է: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 113-114/
12. Երևան քաղաքի Կետրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ վերահաստատվել է մեղադրյալ Ա.Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում ընտրելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի 2009 թվականի մայիսի 18-ի որոշումը` Ա.Մարգարյանի կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2011 թվականի սեպտեմբերի 01-ից: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 120-121/
13. ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի հատկապես կարևոր գործերով ավագ քննիչ Վ.Մուրադյանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ի որոշմամբ թիվ 14127909 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 113-114/
14. ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի հատկապես կարևոր գործերով ավագ քննիչ Վ.Մուրադյանի 2011 թվականի նոյեմբերի 16-ի որոշմամբ Արսեն Մարգարյանի կողմից <<Առէկսիմբանկ>> ՓԲԸ-ից 6.000.000 ՀՀ դրամ վարկ ստանալու վերաբերյալ դրվագով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` Արսեն Մարգարյանի արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 183-187/
15. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Գագիկ Ավագյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 188-189/
16. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 14127909 քրեական գործով մեղադրյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանին 2009 թվականի մայիսի 18-ի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը փոփոխվել է և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել կատարված յուրաքանչյուր խարդախության համար առանձին որակմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 190-191/
17. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 192-194/
18. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 14127909 քրեական գործից առանձնացվել է Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի կողմից Մարիետա Հարությունյանից և Գագիկ Ավագյանից վստահությունը չարաշահելու եղանակով, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու վերաբերյալ մասը` շնորհելով թիվ 14127909/1 համարը: Թիվ 14127909/1 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 1-5/
19. 2011 թվականի նոյեմբերի 18-ին` թիվ 14127909/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն թվականի նոյեմբերի 24-ին: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 1/
20. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Վ.Գրիգորյանի 2011 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ թիվ 14127909/1 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի դեկտեմբերի 05 -ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 2, 13 /
21. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մայիսի 04-ի դատավճռով Արսեն Սպարտակի Մարգարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Ա.Մարգարյանը դատապարտվել է ազատազրկման վեց տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի հիմքով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում վեց տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով: Սահմանվել է, որ պատիժը կրելու է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի հունվարի 17-ից` Ռուսաստանի Դաշնությունում հետախուզման մեջ գտնվելու կապակցությամբ ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանին ձերբակալելու օրվանից:
Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանից հօգուտ տուժող Գագիկ Ցոլակի Ավագյանի բռնագանձվել է 10.000.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
Տուժող Մարիետա Հարությունյանին իրավունք է վերապահվել ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի կողմից հանցագործությամբ իրեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման հայցով դատարան դիմել ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով:
Ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանից հօգուտ պետբյուջեի բռնագանձվել է 3.072.556 ՀՀ դրամ գումար` որպես քրեական գործով դատական ծախսերի հատուցում: /քրեական գործ, հատոր 4 էջ 137-146/
22. Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի հունիսի 12-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի պաշտպան Ս.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:
23. Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

Գործի փաստական հանգամանքները
24.Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանել է Երևանի Տիգրան Պետրոսյան փողոցի 31-րդ շենքի թիվ 33 բնակարանը, որը գրավադրված է «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ում, բնակարանը գտնվել է արգելանքի տակ։
Ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը, մինչև բանկի նկատմամբ իր պարտավորությունների կատարումը, զրկված է եղել նշված բնակարանը տնօրինելու, այդ թվում` բնակարանը վաճառելու իրավունքից։
Բնակարանն արգելանքի տակ լինելու մասին համապատասխան տեղեկատվությունն առկա է եղել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Երևան քաղաքի «Դավթաշեն» տարածքային ստորաբաժանման կադաստրային գործում։
Ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը հանցավոր դիտավորություն է ունեցել փնտրել և գտնել բնակարան գնելու ցանկություն և հնարավորություն ունեցող անձանց, նրանց ցույց տալ իրեն պատկանող Երևանի Տիգրան Պետրոսյան փողոցի թիվ 31 շենքի 33 բնակարանը, հայտնել, որ իբր ցանկանում է այն վաճառել, գնորդների մոտ վստահություն ստեղծել, նրանցից թաքցնել ճշմարտությունը, այն է` բանկում նշված բնակարանի գրավադրված լինելու հանգամանքը, նրանց հետ կնքել նշված բնակարանի առուվաճառքի կեղծ պայմանագրեր և գնորդներին մոլորության մեջ գցելով, նրանցից խաբեությամբ ստանալ գնորդների կողմից որպես բնակարանի արժեք իրեն հանձնված առանձնապես խոշոր չափերի գումարը և տիրանալ նշված գումարին։
Ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը տիրապետել է անշարժ գույքի առուվաճառքի գործարքների ձևակերպման բոլոր նրբություններին, իրազեկ է եղել, որ դրա համար նոտարին պետք է ներկայացվեն բնակարանի սեփականության վկայականի բնօրինակը, կադաստրի ստորաբաժանման միասնական տեղեկանքը` նշված անշարժ գույքը գրավի կամ կալանքի տակ չլինելու մասին։
«ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ Շահումյանի մասնաճյուղում ունենալով հուսալի վարկառուի համարում, բնակարանի առուվաճառքի յուրաքանչյուր գործարքից առաջ բանկի Շահումյանի մասնաճյուղից ստացել է գրավադրված բնակարանի վարկային գործում պահվող սեփականության իրավունքի վկայականի բնօրինակը` պատրվակ բերելով բնակարանն իբրև թե գազիֆիկացնելու կամ այլ կոմունալ բնույթի խնդիրներ լուծելու պատճառով վկայականի բնօրինակն իր մոտ ունենալու ժամանակավոր անհրաժեշտությունը, որպիսի խնդրանքը բանկի մասնաճյուղի ղեկավարության կողմից, առանց որևէ կասկածների, յուրաքանչյուր անգամ բավարարվել է։
Այնուհետև, ժամանակակից համակարգչային և արտատպող սարքավորումների տեխնիկական հնարավորությունների կիրառմամբ պատրաստել է տվել կամ ձեռք է բերել Կադաստրի Դավթաշենի տարածքային ստորաբաժանման անունից անհրաժեշտ ռեկվիզիտներով սահմանված ձևաթղթի տեսքով միասնական կեղծ տեղեկանքներ այն մասին, որ իբրև թե իրեն պատկանող Երևանի Տիգրան Պետրոսյան փողոցի թիվ 31 շենքի 33 բնակարանը կալանքի կամ արգելանքի տակ չէ։ Նշված տեղեկանքներն ու բնակարանի սեփականության վկայականի բնօրինակը ցույց տալով գնորդներին, նրանց մոտ համոզմունք է ստեղծել իր գործողությունների իրավաչափ լինելու մասին, փարատելով իր իրական նպատակների նկատմամբ բոլոր հնարավոր կասկածները։
Լինելով հաշվենկատ անձնավորություն, ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը գործել է սառնասրտորեն և հաշվարկել իր բոլոր քայլերը ինչպես իր հանցավոր նպատակներին հասնելու, այնպես էլ` կատարած խարդախության հանցանքները բացահայտվելիս տուժողների հետ փոխհարաբերությունները կառուցելու և հակափաստարկներ ստեղծելու առումով։
Ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը խաբեությամբ ուրիշին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող գույք հափշտակելու նպատակով ինքնությունը չպարզված անձից ձեռք է բերել իրեն պատկանող «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ում գրավադրված և արգելանքի տակ գտնվող, տվյալ պահին իր տնօրինության տակ չգտնվող, Երևանի Տիգրան Պետրոսյան փողոցի թիվ 31 շենքի 33 բնակարանը կալանքի և արգելանքի տակ չգտնվելու վերաբերյալ Կադաստրի Դավթաշենի ստորաբաժանման անունից, իբրև թե տրված և նշված ստորաբաժանման ղեկավարի անվամբ կեղծ կնիքով ու ստորագրությամբ վավերացված, 2008 թվականի նոյեմբերի 04-ին թվագրված թիվ 0330966 համարի միասնական կեղծ տեղեկանքը, այնուհետև չարաշահելով նշված բնակարանը գնելու ցանկություն հայտնած գործով տուժող Մարիետա Հարությունյանի վստահությունը, 2008թ. նոյեմբերի 7-ին նշված կեղծ տեղեկանքը ներկայացրել է Արաբկիր տարածքի նոտարական գրասենյակ, որտեղ Մարիետա Հարությունյանի հետ նույն օրը կնքել է նշված բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, որի արդյունքում Մարիետա Հարությունյանից ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 23.000.000 ՀՀ դրամ գումար և տիրացել է նշված գումարին։
Այնուհետև, ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը ինքնությունը չպարզված անձից վերստին ձեռք է բերել իրեն պատկանող «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ում գրվադրված և արգելանքի տակ գտնվող, տվյալ պահին իր տնօրինության տակ չգտնվող Երևան քաղաքի Տիգրան Պետրոսյան փողոցի թիվ 31 շենքի 33 բնակարանը կալանքի և արգելանքի տակ չգտնվելու վերաբերյալ Կադաստրի Դավթաշենի ստորաբաժանման անունից իբրև թե տրված և նշված ստորաբաժանման ղեկավարի անվամբ կեղծ կնիքով և ստորագրությամբ վավերացված 2009 թվականի հունվարի 27-ին թվագրված թիվ 0330966 միասնական կեղծ տեղեկանքը, այնուհետև չարաշահելով նշված բնակարանը գնելու ցանկություն հայտնած տուժող Գագիկ Ավագյանի վստահությունը, 2009թ. հունվարի 27-ին նշված կեղծ տեղեկանքը ներկայացրել է Էրեբունու տարածքի նոտարական գրասենյակ, որտեղ Գագիկ Ավագյանի որդու` Արմեն Ավագյանի հետ նույն օրը կնքել է նշված բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, որի արդյունքում Գագիկ Ավագյանից ստացել է առանձնապես խոշոր չափի` 10.000.000 ՀՀ դրամ գումար և խաբեությամբ տիրացել է նշված գումարին։
Նշված երկու տուժողների կողմից առուվաճառքի պայմանագրերը Կադաստրի Դավթաշենի ստորաբաժանումում չեն գրանցվել, բնակարանի նկատմամբ գնորդների անվամբ անշարժ գույքի սեփականության իրավունք չի գրանցվել և նրանց սեփականության իրավունքի վկայական չի տրվել, ստորաբաժանման ղեկավարը գնորդներին և նոտարներին տեղյակ է պահել պատճառների մասին, իսկ ՀՀ ԿԱ Կադաստրի պետական կոմիտեի նախագահի տեղակալը 2009 թվականի փետրվարի 04-ին գրավոր հաղորդում է ուղարկել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալին:/քրեական գործ, հատոր 4 էջ 137-146/

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
25. Ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի պաշտպան Ս.Ասլանյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է, չպատճառաբանված, իսկ պատիժը` խիստ:
Ա.Մարգարյանը 2008 թվականի գարնանը, իրեն պատկանող Երևանի Դավիթաշեն թաղամասի Տ.Պետրոսյան թիվ 31 շենքի 33 բնակարանը հիփոթեքային եղանակով գրավադրել է «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ում՝ 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար կանխավճարով, ընթացքում մարել է շուրջ 2.000.000 ՀՀ դրամ գումար։
2008թ. ամռանը Ա.Մարգարյանի ֆինանսական վիճակը վատացել է, ինչը նրան հարկադրել է փնտրել անձանց, որոնք պատրաստակամ կլինեն իրեն որոշակի տոկոսադրույքով գումարներ տրամադրել: Փորձել է կարգավորել իր տնտեսական գործունեությունը` ընթացքում մարելով վերցված ենթադրյալ գումարների տոկոսները և մայր գումարը, ինչպես նաև շարունակել բանկին վճարել գրավադրված իր բնակարանի ժամանակացույցով սահմանված գումարները։
Արմեն անունով անձը Ա.Մարգարյանին ներկայացրել է որոշակի տոկոսադրույքով գումար տրամադրող ենթադրյալ տուժող՝ Մարիետա Հարությունյանին: Բանակցության ողջ գործընթացը վարել է Արմենը` Ա.Մարգարյանին պարզաբանել, որ գործընթացը գլուխ կգա, եթե որևէ բնակարան նոտարական կարգով հաստատված առուվաճառքի պայմանագրի տեսք ստանա։ Որոշվել է, որ այդ բնակարանը պետք է Ա.Մարգարյանինը լինի, սակայն խանգարել է բնակարանի գրավադրված լինելու հանգամանքը։
Ա.Մարգարյանը կեղծել է իր տնօրինման տակ չգտնվող, նշված հասցեի բնակարանը կալանքի և արգելանքի տակ չգտնվելու վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը և 04.11.08թ. Արաբկիր նոտարական գրասենյակում Մ.Հարությունյանի հետ կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր, որում բնակարանի արժեքը սահմանվել է 23.000.000 ՀՀ դրամ գումար։ Գործարքից հետո, Արմենից Ա.Մարգարյանը ստացել է Մ. Հարությունյանի կողմից փոխանցված 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Մի քանի օր անց, երբ բացահայտվել է գործարքի կեղծ լինելու հանգամանքը (ի դեպ 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տրամադրվել է 10% տոկոսադրույքով), պաշտպանյալը Արմենի միջոցով Մ.Հարությունյանին փոխանցել է 30.000 ԱՄՆ դոլար և նույն նոտարական գրասենյակում լուծարել նախկինում կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը, այն առումով, որ իրենց միջև պարտք ու պահանջի խնդիր չկա։
Ա.Մարգարյանի նախկին ընկերներից՝ Հայկ Պողոսյանը (ներկայում գտնվում է հետախուզման մեջ) օգտվել է ստեղծված իրավիճակից, և նույն օրը 7.000.000 ՀՀ դրամ գումարի փոխառության պայմանագիր կնքել Մ. Հարությունյանի հետ, և պայմանավորվել այն վերադարձնել 2009 թվականի փետրվարի 18-ին: Միառժամանակ Մ.Հարությունյանը Հ.Պողոսյանի միջնորդությամբ, վերջինիս պատկանող տաքսի սերվիսի աշխատակցուհի, վկա՝ Քրիստինե Սահակյանի հետ, նոտարական վավերացմամբ, կնքվել է Ք.Սահակյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 35 փողոցի 125/3 հանրակացարանային շենքի 17.4 մ2 մակերեսով թիվ 630 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր։ Այն Մ.Հարությունյանի համար եղել է գրավի առարկա` Հ.Պողոսյանին իր կողմից որոշակի տոկոսադրույքով տրամադրված 7.000.000 ՀՀ դրամ գումարի դիմաց, և երբ համոզվել է, որ Հ.Պողոսյանն իրեն իբրև թե փոխառությամբ տրված գումարը հետ չի վերադարձվելու, առավել ևս, որ վերջինից այլևս որևէ լուր չուներ, վաճառել է Ք.Սահակյանին սեփականության իրավունքով պատկանող վերը նշված բնակարանը, վերջինիս իր երկու անչափահաս երեխաների հետ մեկտեղ զրկելով միակ կացարանից (ներկայումս Ք.Սահակյանի ընտանիքը բնակվում է վարձակալությամբ)։
Մ.Հարությունյանը դատաքննության սկզբում հայտարարեց, որ չնայած իր ընտանիքը գտնվում է սոցիալապես ծանր վիճակում, բնակվում է վարձակալությամբ, սակայն մարդասիրական նկատառումներից ելնելով, իր կողմից առաջադրված 10.000.000 ՀՀ դրամ գումարից հրաժարվում է, քանի որ Ա.Մարգարյանի հայրը վատառողջ է, ունի երկու անչափահաս երեխա։ Այնուհետև Մ.Հարությունյանը փոխեց դիրքորոշումը, պատճառաբանելով, որ Ա.Մարգարյանի մոտ ամեն ինչ նորմալ է, և այդ գումարն իրեն չի նվիրաբերում, և ըստ էության հայցապահանջը պնդում է։ Սակայն դատաքննության վերջում կրկին փոխեց դիրքորոշումը, դատարանից խնդրեց իրեն քաղ. հայցի իրավունք վերապահել` հետագայում ցանկության դեպքում դատարան դիմելու համար։
Վկա Քրիստինե Սահակյանը դատաքննական ցուցմունքում նշել է, որ Մ. Հարությունյանը դեռևս իր չվաճառված բնակարանում խոստովանել է, որ Ա.Մարգարյանը գումարը տոկոսով է տրամադրել: Այս հանգամանքին Դատարանը չի անդրադարձել։
Ա.Մարգարյանը Մ.Հարությունյանի հետ գումարային հաշիվները փակելուց հետո տեղեկանալով, որ վերջինիս համագյուղացի՝ Գագիկ Ավագյանը որոշակի տոկոսադրույքով գումարներ է տրամադրում, նույն եղանակով ինչպես նախորդ դրվագում, կեղծել է իր տնօրինման տակ չգտնվող, նշված հասցեի բնակարանը կալանքի և արգելանքի տակ չգտնվելու վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը և 2009 թվականի հունվարի 27-ին էրեբունու նոտարական գրասենյակում, տուժող՝ Գ.Ավագյանի որդու՝ Արմեն Ավագյանի հետ կնքել` բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, որում բնակարանի արժեքը սահմանվել է 10.000.000 ՀՀ դրամ գումար։ Իրականում պաշտպանյալը և Գ.Ավագյանը ոմն՝ Կարենի միջոցով պայմանավորվել են, որ պաշտպանյալը 7% տոկոսադրույքով Գ.Ավագյանից վերցնի 6.000.000 ՀՀ դրամ, նախապես վերջինիս թողնելով 700.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես առաջիկա երկու ամիսների տոկոսադրույք: Ա.Մարգարյանը վերցրել է 5.300.000 ՀՀ դրամ գումար, պարտավորվել երրորդ ամսից սկսած մարել ինչպես մայր գումարը, այնպես էլ վերջինիս տոկոսները։
Ա.Մարգարյանի կեղծիքը բացահայտելուց հետո, վերջիններս հանդիպել ու պայմանավորվել են, որ Ա.Մարգարյանը կմեկնի ՌԴ, կաշխատի և կվերադարձնի Գ.Ավագյանի գումարները, սակայն վերջինս դրժելով ձեռք բերված պայմանավորվածությունը, արդեն հարուցված քրեական գործով ցուցմունքներ է տվել, որ Ա.Մարգարյանն իրեն խաբել և փախել է ՌԴ։ Մի քանի օր անց Գ.Ավագյանը, իր նախաձեռնությամբ, որդու և փեսայի՝ Արթուր Վարդերեսյանի հետ, Ա.Մարգարյանի բնակարանից տարել են վերանորոգման և կահավորման նպատակով գնված համարյա բոլոր թանկարժեք ապրանքները` ընդհանուր 6.000.000 ՀՀ դրամ գումար արժողությամբ, որպեսզի հանգամանքը Դատարանն իր դատական ակտում <<գնահատել>> է Ա.Մարգարյանի կողմից արված փաստարկների և պատճառաբանությունների առումով <<որպես անհիմն և խարդախության երկու դրվագներով կատարած ծանր հանցանքների համար օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունից խուսափելու ցանկություն>>, այն դեպքում երբ Գ.Ավագյանը նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում չի հերքել վերը նշված փաստը, սակայն այդ ամենին տալով "յուրովի" մեկնաբանություն, թե իբր մտահոգ է եղել, որ այդ ապրանքները բնակարանից կգողացվեն, չցանկանալով խոստովանել, որ հենց ինքն է իր հարազատների հետ մեկտեղ այդ արարքը թույլ տվել, և ըստ էության պաշտպանյալին տրված գումարի դիմաց և ետ է վերադարձրել։ Սույն փաստի հետ կապված իր միջնորդությանը արձագանք չի գտել Դատարանի և մեղադրողի կողմից: Դատարանը՝ հայտարարեց, որ վերը նշված փաստի կապակցությամբ պետք է առանձին հայտարարություն տալ ոստիկանության ։
Գ.Ավագյանը պնդել է, թե Ա.Մարգարյանի հետ պայմանավորվել է բնակարանը գնել 20.000.000 ՀՀ դրամ գումարով, սակայն պայմանագրում եղել է միայն դրա կեսը, իսկ մնացածը մաս-մաս մարել է մինչ 2009 թվականի աշունը: Սա փաստում է, որ տուժող` Գ. Ավագյանը Ա.Մարգարյանին գումարները տրամադրել է որոշակի տոկոսադրույքով, զբաղվել անօրինական գործունեությամբ` վաշխառությամբ: Նախաքննական մարմինը Գ. Ավագյանին վաշխառության հանցակազմի հատկանիշներով մեղադրանք չի առաջադրել և քրեական հետապնդում չի իրականացրել, որի կապակցությամբ էլ համապատասխան որոշում է կայացվել:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներին, Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներին` պաշտպանը նշել է, որ Ա.Մարգարյանի պարագայում խարդախությանը բնորոշ պարտադիր հանգամանքները բացակայում են: Գտել է որ Ա. Մարգարյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում` բացառությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի, դրված ապացույցների, փաստական տվյալ չկա այն մասին թե ինչ հանցավոր վարքագիծ է դրսևորել ամբաստանյալը, որով ներգործել է տուժողների վրա, որի արդյունքում վերջիններս ընկնելով մոլորության մեջ անձամբ իրենց դրամական միջոցները հանձնել են ամբաստանյալին: Քրեական գործում արտացոլված չէ այնպիսի արարք, որով պայմանավորված լինի խարդախությունը: Նախաքննական մարմինը և դատարանը չեն ապացուցել և հիմնավորել, որ Ա. Մարգարյանն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել տիրանալ և հափշտակել տուժողներին պատկանող դրամական միջոցները:
Քրեական գործով չհերքվեցին ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, որ խարդախության եղանակով դրամական միջոցների հափշտակություն կատարելու նպատակ չի ունեցել, հակառակը, նրա նպատակը եղել է որոշակի տոկոսադրույքով գումարներ վերցնել` իր տնտեսական գործունեությունը վերականգնելու համար: Կեղծել է բնակարանի սահմանափակումների վերաբերյալ տեղեկանքը, որպեսզի կարողանա գրավի առարկա ստեղծել:
Ամբաստանյալ Ա. Մարգարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի հանցակազմի հատկանիշներով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված և հաստատված չէ: Տուժողները զբաղվել են վաշխառությամբ, ինչպես նաև առկա է գողության դրվագ:
Մատնանշելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները` պաշտպանը նշել է, որ դատարանն այդ դրույթներն անտեսել է, չի արտացոլել դատավճռում:
Եթե ընդունենք, որ ամբաստանյալ Ա. Մարգարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքը ճիշտ է որակված, միևնույն է դատավճռով սահմանված պատիժը` 6 տարի ժամկետով ազատազրկումը բավականին խիստ է, քանի որ դատարանը որևէ ծանրացնող հանգամանք չի նշել, հակառակը, հաշվի չի առել պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` մինչև 14 տարեկան 2 երեխաների առկայությունը, խնամքի տակ գտնվող հոր` վատառողջ լինելու հանգամանքները` հայեցողական մոտեցում է ցուցաբերել պաշտպանական կողմի միջնորդած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմանը:
Դատարանը չի կիրառել ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 8-րդ մասի 5-րդ կետը, ըստ որի` Ա.Մարգարյանի նկատմամբ սահմանված պատժաչափի չկրած մասը ենթակա է կրճատման մեկ քարորդով դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Խախտվել են ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ 16-րդ 19-րդ 21-րդ հոդվածները, ՄԻԵԿ-ի 6-րդ և 13-րդ հոդվածները: Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոմք ազդել են գործի օբյեկտիվ, բազմակողմանի և լրիվ քննության վրա:
26. Վերաքննիչ բողոքում պաշտպան Ս. Ասլանյանը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մայիսի 04-ի դատավճիռը և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան, սահմանելով նոր քննության ծավալը, կամ պատժի մասով կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի դրույթները, ինչպես նաև կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի համաներման որոշման 8-րդ մասի 5-րդ կետը:
27. Ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի պաշտպան Ս.Ասլանյանը պնդեց բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանը միացավ պաշտպանին և նույնպես խնդրեց բողոքը բավարարել:
Մեղադրող Հ.Չախոյանը, տուժողներ Մ.Հարությունյանը և Գ.Ավագյանը առարկեցին պաշտպանի բողոքի դեմ, խնդրեցին այն մերժել և օրինական ուժի մեջ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթը, մեղադրողի և տուժողներ Մ.Հարությունյանի և Գ.Ավագյանի պատասխանները, ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, միաժամանակ պետք է կիրառել ՀՀ ԱԺ 2011թվականի մայիսի 26-ի <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և Ա.Մարգարյանի պատժի չկրած մասը կրճատել ¼-ով, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն. <<. . Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն. << Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1.առանձնապես խոշոր չափերով, պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. << Իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող վկայական կամ պաշտոնական այլ փաստաթուղթ կեղծելը՝ կեղծողի կողմից անձամբ կամ այլ անձի կողմից դրանք օգտագործելու կամ իրացնելու նպատակով կամ այդպիսի փաստաթուղթ իրացնելը կամ նույն նպատակներով կեղծ կնիքներ, դրոշմներ, ձևաթղթեր, տրանսպորտային միջոցների պետհամարանիշներ պատրաստելը կամ իրացնելը, ինչպես նաև ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3.Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն ….
….6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
29. Առաջին ատյանի դատարանը 2012 թվականի մայիսի 04-ի դատավճռում, դատարանի <<Իրավական վերլուծություններ>> բաժնում նշել է.<< Դատաքննությամբ բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք միմյանց հետ համադրելով և գնահատելով իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության և իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից և հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /2-ական դրվագներով/ նախատեսված հանցանքները կատարելու մեջ հիմնավորված է, գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշված հոդվածների սանկցիայով պետք է քրեական պատիժ նշանակվի։
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։ Դրանք բնութագրելով ամբաստանյալի անձնավորությունը ու կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, հնարավորություն են տալիս անհատական մոտեցում ցուցաբերելով` որոշել նշանակվող պատժի տեսակն ու չափը և լուծել այն կրելու նպատակահարմարության հարցը։
Դատարանը գտնում է, որ կոնկրետ դեպքով ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի նկատմամբ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք առկա չէ։
Որպես մեղմացուցիչ հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը նախկինում դատված չի եղել, նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան 2 երեխա` ծնված 2002 թվականի մարտի 19-ին և 2011թվականի հոկտեմբերի 20-ին , ունի խրոնիկական բրոնխիտ։
Դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը անձամբ չի հատուցել հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասը։
Դատարանը գտնում է, որ մեկ այլ քրեական գործով փախուստի մեջ գտնվող Հայկ Պողոսյանի կողմից Քրիստինե Սահակյանին խաբելու միջոցով նրան պատկանող Երևանի Նոր-Արեշ 35 փողոցի 125/3 շենքի թիվ 630 սենյակը որպես ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանի կողմից կատարված հանցագործությամբ տուժող Մարիետա Հարությունյանին պատճառված նյութական վնասի հատուցում առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպելու եղանակով տուժող Մարիետա Հարությունյանին հանձնելը, այնուհետև վերջինիս կողմից նշված բնակարանն այլ անձի վաճառելը, դրանով իսկ` Քրիստինե Սահակյանին գույքային վնաս պատճառելը, ինչպես Հայկ Պողոսյանի, այնպես էլ` սույն քրեական գործով տուժող Մարիետա Հարությունյանի ոչ իրավաչափ գործողությունների արդյունք, անջատված քրեական գործի քննությամբ իրավական գնահատականի և որակման կարիք ունի։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում քննարկելով հարցը, այն է` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել այնպիսի պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներից, այն է` արդարադատության արդյունավետության շահերից և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, որն անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանք կատարելը կանխելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի հիմքով գործով առկա է հանցագործությունների համակցություն` ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորվել է առանձնապես խոշոր չափերի հասնող խարդախության երկու դրվագներով և ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու 2 դրվագներով հանցանք կատարելու մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 1-ին մասի փոփոխությունը կատարվել է «ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում փոփոխություն կատարելու մասին» 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՀ օրենքով, այսինքն` ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանի կողմից վերը նշված հանցանքները կատարելուց հետո, հետևաբար, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիմքով նշված փոփոխությունը կիրառելի չէ սույն գործով, քանի որ դատավարության մասնակցի վիճակը վատթարացնող քրեական դատավարական օրենքը հետադարձ ուժ չունի և չի տարածվում մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելն սկսված վարույթի վրա։
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ` հանցանքների համակցությամբ։
Գնահատելով վերոշարադրյալը, քրեական գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերելով, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, ինչպես նաև՝ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը հանգում է այն հիմնավոր եզրակացության, որ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված 2 դրվագներով հանցանքները կատարելու համար ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված 2 դրվագներով հանցանքները կատարելու համար` տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով…>>:/քրեական գործ, հատոր 4 էջ 137-146/
30. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ա.Մարգարյանին ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքը գործի նյութերով հաստատված է:
Դատարանում տուժողներ Մարիետա Հարությունյանից 23.000.000 ՀՀ դրամ գումարը և Գագիկ Ավագյանից 10.000.000 ՀՀ դրամ գումարը խարդախությամբ հափշտակելու մեղադրանքում ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանը թեև իրեն մեղավոր չի ճանաչել, սակայն ընդունել է կեղծ փաստաթղթեր օգտագործելու եղանակով գրավադրված բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով նրանցից գումարներ վերցնելու փաստը: Պատճառաբանել է, որ տուժողներից գումարները վերցրել է տոկոսով, իսկ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրերը ձևական բնույթ են կրել: Մարիետա Հարությունյանից ստացած գումարը մի քանի օր անց վերադարձրել է տուժողին: Իսկ տուժող Գագիկ Ավագյանն իր բնակարանից ապրանքներ է տարել` արժեքը համարժեք է նրանց վերցված գումարին։
Առաջին ատյանի դատարանն արժանահավատ է համարել ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի նախաքննական ցուցմունքները, որտեղ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ընդունել կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ բանկում գրավադրված իր բնակարանը առուծախի պայմանագրերով տուժողներ Մ.Հարությունյանին և Ա.Ավագյանին վաճառելու, նրանցից խաբեությամբ վերցրած գումարը հափշտակելու փաստը: Հայտնել է նաև, որ երբ պարզվել է կեղծ տեղեկանքի պատմությունը` այդ գումարը վերադարձնելու համար մեկնել է ՌԴ, որպեսզի գումար աշխատի և հետ վերադարձնի, սակայն չի կարողացել, կեղծ միասնական տեղեկանքների օգտագործմամբ իրեն պատկանող և բանկում գրավադրված Տ. Պետրոսյան փողոցի 31 շենքի թիվ 33 բնակարանը վաճառել է սկզբից Մ.Հարությունյանին, ստացել 23 միլիոն դրամ և ծախսել այն, սակայն 10 օր անց Մ.Հարությունյանի գումարը վերադարձրել է։ Հետո, նույն տունը նույն ձևով վաճառել է Գ.Ավագյանին` նրանից ստացել 10 միլիոն դրամ և ծախսել այն: Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր են և արժանահավատ պետք է համարել դատավճռում նշված ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի վերոնշյալ ցուցմունքները:
Ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել նաև տուժող Մարիետա Հարությունյանի, վկաներ Քրիստինե Սահակյանի, տուժող Գագիկ Ավագյանի, Անահիտ Ղազարյանի, Արթուր Վարդերեսյանի, Աղվան Գրիգորյանի, Արայիկ Ղուկասյանի, Հակոբ Թումանյանի, Արմեն Ավագյանի ցուցմունքներով, Արաբկիր տարածքի նոտարիատից առգրավված թիվ 4908 նոտարական գործում առկա` Երևանի` Տ. Պետրոսյան փողոցի 31 շենքի 33 բնակարանի անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով, Կադաստրի Դավթաշեն տարածքային ստորաբաժանման կողմից տուժող Մարիետա Հարությունյանին հասցեագրած 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի ԱԳ-6596 գրությամբ, Երևանի Տիգրան Պետրոսյան փողոցի 31 շենք 33 բնակարանի միասնական 2008 թվականի նոյեմբերի 04-ի թիվ 0330966 տեղեկանքով, նշված տեղեկանքի հետազոտության դատաձեռագրաբանական և փաստաթղթաբանական փորձաքննության եզրակացությամբ, ամբաստանյալ Արսեն Մարգարյանի և Մարիետա Հարությունյանի միջև նոտարական հաստատմամբ 2008 թվականի նոյեմբերի 18-ի համաձայնագրով, տուժող Մարիետա Հարությունյանի և Հայկ Պողոսյանի միջև Արաբկիր նոտարական գրասենյակում 2008 թվականի նոյեմբերի 18-ի փոխառության պայմանագրով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2010 թվականի փետրվարի 23-ի արձանագրությամբ, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու 2010թ-ի փետրվարի 27-ի արձանագրությամբ, Էրեբունու նոտարական գրասենյակից առգրաված նոտարական թիվ 283 գործում առկա 2009 թվականի հունվարի 27-ի անշարժ գույքի /բնակարանի/ առուվաճառքի պայմանագրով, կադաստրի Դավթաշենի տարածքային ստորաբաժանման անունից կազմված, ստորաբաժանման ղեկավարի անվամբ ստորագրված և կնիքով վավերացված 2009 թվականի հունվարի 27-ի թիվ 0330966 միասնական տեղեկանքով, դատաձեռագրաբանական և փաստաթղթաբանական փորձաքննության 2009 թվականի հոկտեմբերի 01-ի թիվ 247209001 եզրակացությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչված 2008 թվականի նոյեմբերի 04-ի և 2009 թվականի հունվարի 27-ի ամսաթվերով թիվ 0330966 համարի միասնական կեղծ տեղեկանքները, ապացույց ճանաչված նշված բնակարանի առուվաճառքի վերաբերյալ թիվ 4908 և 283 նոտարական գործերով, ինչպես նաև քրեական գործի մյուս տվյալներով:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները գնահատելով իրենց համակցության մեջ՝ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալին մեղսագրված արարքը հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանին մեղսագրված արարքը քրեական գործի նյութերով հիմնավորվել է: Վերաքննիչ բողոքում ևս չի ժխտվել կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ գրավադրված բնակարանի շուրջ նյութական փոխհատուցմամբ երկու տուժողների հետ ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի` առուծախի պայմանագիր կնքելու, տուժողից բնակարանի արժեքը վերցնելու, տուժող Ս.Ավագյանից վերցված գումարը վերադարձրած չլինելու հանգամանքները:
31. Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանը կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ երկու անգամ առուվաճառքի պայմանագիր է ձևակերպել` այդ ժամանակ իր տնօրինությունից դուրս գտնվող բնակարանը տուժողներին վաճառելու մասին, դրա դիմաց գումարներ է վերցրել` այն անձնական կարիքների համար օգտագործելով, Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կարպով գտել է, որ այդ վարքագծով ու գործողություններով ամբաստանյալը տուժողներին մոլորության մեջ է գցել` ներգործելով նրանց վրա: Իսկ հանցագործության կատարման մեխանիզմը Վերաքննիչ դատարանի մոտ համոզմունք է ստեղծում, որ Ա.Մարգարյանն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել տիրանալ և հափշտակել տուժողներին պատկանող դրամական միջոցները:
Վերաքննիչ դատարանը նշված հիմնավորմամբ անհիմն է համարում վերաքննիչ բողոքում այդ առթիվ բերված պատճառաբանությունները: Վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմք չի կարող հանդիսանալ նաև նյութական վնասի հատուցման պահանջի կամ դրանից հրաժարվելու մասին տուժող Մ.Հարությունյանի դիրքորոշման փոփոխությունները և այդ հիմքով նրա ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու մասին պաշտպանական կողմից պատճառաբանությունները: Մ.Հարությունյանն իր ցուցմունքներով հաստատել է ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքները, իսկ քաղ.հայցի պահանջի վերաբերյալ դատարանում արտահայտած մոտեցումները նրա իրավունքն է, որից նա օգտվել է:
Անհիմն է բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ նախաքննական մարմինը Գ. Ավագյանին վաշխառության հանցակազմի հատկանիշներով մեղադրանք չի առաջադրել և քրեական հետապնդում չի իրականացրել, որի կապակցությամբ էլ համապատասխան որոշում է կայացվել, սակայն տուժողները զբաղվել են վաշխառությամբ, ինչպես նաև առկա է գողության դրվագ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործում առկա քննիչի 2011 թվականի նոյեմբերի 16-ի որոշմամբ Գագիկ Ավագյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ: Այդ որոշումը պաշտպանական կողմը չի բողոքարկել և այն մտել է օրինական ուժի մեջ: Այդ հանգամանքն ընդունվել է նաև վերաքննիչ բողոքում:
Տուժողների կողմից վաշխառությամբ զբաղվելու մասին պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները չեն հաստատվել նաև Առաջին ատյանի դատարանում: Քննիչի վերոնշյալ որոշման առկայության պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը նպատակահարմար չի համարում տուժողներին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու մասով դատարանի կողմից միջնորդություն ներկայացնելու հարցը: Պաշտպանական կողմն` այլ անձանց կողմից հանցանքներ կատարելու հարցով կարող է և հնարավորություն ունի դիմելու իրավասու մարմիններին:
Քննության առնելով Ա.Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում անմեղ ճանաչելու մասին պաշտպան Ս.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքի պահանջը, նկատի ունենալով վերոհիշյալ հանգամանքները վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքի վերոհիշյալ և մյուս պատճաբանությունները հիմնավոր չեն և բողոքը բավարարվել չի կարող:
32.Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով օրենքով և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներով և ապացույցներով, հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին մասով ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանին մեղսագրված արարքը:
33. Որոշման 13-րդ կետում նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված չի եղել, նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան 2 երեխա, ունի խրոնիկական բրոնխիտ, չի հատուցել հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասը, Ա.Մարգարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանը Ա.Մարգարյանի նկատմամբ պատիժ սահմանելով հաշվի է առել նաև նրա անձը բնութագրող, այդ թվում նաև վերաքննիչ բողոքում բերված տվյալները, ինչպես նաև հանցանքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը: Մասնավորապես ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի կատարած հանցանքի վտանգավորության աստիճանը գնահատելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել նրա կողմից երկու դրվագներով առանձնապես խոշոր չափերի հասնող խարդախություն կատարելու և ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործմամբ երկու դրվագներով հանցանք կատարելու փաստերը:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատիժը համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է հետևության, որ Ա.Մարգարյանը ենթակա է պատժի իր կատարած հանցանքի համար` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է նրա կատարած արարքի ծանրությանը և անձնավորությանը, նա պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը, որով ապահովվում է սոցիալական արդարության արդյունավետ իրականացումը:
34.Վերաքննիչ դատարանը գտնում է նաև, որ քրեական գործում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով նախատեսված բացառիկ հանգամանքները, որոնք հիմք կարող էին հանդիսանալ ամբաստանյալի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ սահմանելու համար:
Վերոգրյալ հիմնավորմամբ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ այդ կապակցությամբ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված: Ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատավճիռը փոփոխելու օբյեկտիվ հիմքերը բացակայում են:
35. Այսպիսով, ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքը, որով վերջինս գտնում է, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքերի դրույթների պահանջները ինչն ազդել է գործի ելքի վրա` հիմնավոր չեն և վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` սույն որոշման պատճառաբանական մասում բերած հիմնավորումներով:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մայիսի 04-ի դատավճիռն օրինական ու հիմնավորված է, հետևաբար այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
36. ՀՀ Աժ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 19-րդ կետի համաձայն Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության քրեակատարողական հիմնարկներում պահվող անձանց նկատմամբ համաներման որոշման պահանջների կատարումը պետք է ապահովվեր մինչև 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ը ներառյալ:
Նման պայմաններում, նկատի ունենալով վերոհիշյալը, նաև ամբաստանյալի շահերը` Վերաքննիչ դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանի նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի << ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և պատժի չկրած մասը կրճատել ¼-ով, հաշվարկը կատարելով համապատասխան ՀՀ ԱՆ ՔԿՀ-ում` որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Ամբաստանյալ Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի պաշտպան Ս.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
2. Արսեն Սպարտակի Մարգարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մայիսի 04-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Կիրառել ՀՀ ԱԺ 2011թվականի մայիսի 26-ի << ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և պատժի չկրած մասը կրճատել ¼-ով: Հաշվարկը կատարել որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ