Գործ թիվ ԵԷԴ/0163/01/11
2013թ.

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

Նախագահող դատավոր Վլադիմիր Գրիգորյան
Քարտուղարությամբ Շուշանիկ Միքայելյան
Արմինե Կարապետյան
Արմինե Արղամանյան
Մասնակցությամբ`
Մեղադրողներ Վիրաբ Մարտիրոսյան
Արթուր Երիցյան
Մեսրոպ Մանրիկյան
Արմեն Առաքելյան
Տուժող «Հարավկովկասյան
երկաթուղի» ՓԲԸ ներկայացուցիչ Արսեն Մկրտչյան
Տուժողներ Նադյա Շահինյան
Վիկտոր Շահինյան
Անդրանիկ Շահինյան
Հարություն Ֆերոյան
Մարինե Սուքիասյան
Արտյոմ Վարդանյան
Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյան
Արամ Բարսեղյան
Ամբաստանյալ Արմեն
Վարդանյանի պաշտպան Էդուարդ Աղաջանյան
Ամբաստանյալ Արամ
Բարսեղյանի պաշտպաններ Ամալյա Ավագյան
Հայկ Իսրայելյան

2013 թվականի ապրիլի 11-ին դատարանում,
դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
1.Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի ծնված 28.02.1978թ., Երևան քաղաքում, ազգությունը հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, կրթությունը միջնակարգ, ամուրի, չի աշխատել, նախկինում դատված՝
1. Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի առաջին ատյանի դատարանի 20.08.1999թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 198-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ուղղիչ աշխատանքների 2 տարի ժամկետով,
2. Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 13.03.2001թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-39-րդ հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով։ Նույն դատարանի 31.05.2001թ. դատավճիռը վերանայելու մասին որոշմամբ արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 3-րդ մասին և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-39-րդ հոդվածների կիրառմամբ որպես քրեական պատիժ նշանակվել է ազատազրկում 1 տարի 7 ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 18.06.2001թ. Համաներման մասին 12.06.2001թ. որոշման կիրառմամբ,
3. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 07.05.2002թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 3-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 01.05.2003թ., դատվածությունը մարված,
4. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2007թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի 6 ամիս ժամկետով։ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 30.07.2007թ. որոշմամբ որպես քրեական պատիժ նշանակվել է ազատազրկում 3 տարի 6 ամիս ժամկետով, 07.06.2010թ. ազատվել է պատիժը լրիվ կրելով,
դատվածությունը չմարված, հաշվառված է ք. Երևան, Մազմանյան 18 շենքի 14 բնակարանում, մշտական բնակության վայր չունի, ձերբակալվել է 08.08.2011թ., որպես խափանման միջոց 11.08.2011թ. կիրառվել է կալանավորումը, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի կալանավոր։
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով /Երևանի դրվագ/, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով /Կոտայքի դրվագ/։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն` միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

2.Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանի ծնված 20.11.1985թ., Երևան քաղաքում, ազգությունը հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, կրթությունը միջնակարգ, ամուրի, չի աշխատել, նախկինում դատված՝
1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 28.11.2007թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի ժամկետով, ազատվել է 27.08.2010թ. պատիժը լրիվ կրելով, դատվածությունը չմարված, հաշվառված է ք. Երևան, Ռոստոմյան փողոցի 28 տանը, մշտական բնակության վայր չունի, ձերբակալվել է 08.08.2011թ., որպես խափանման միջոց 11.08.2011թ. կիրառվել է կալանավորումը, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի կալանավոր։
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /Երևանի դրվագ/ և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով /Կոտայքի դրվագ/։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն՝ միայն Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով։

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Տուժող Նադյա Շահինյանն աշխատել է Երևանի Արցախի փողոցի 15 «բ» հասցեում գտնվող «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ-ի «Էլեկտրիֆիկացիայի և էլեկտրամատակարարման» ձեռնարկությունում որպես գանձապահ, հանդիսացել է նյութական պատասխանատու անձ։
Իր պաշտոնեական պարտականությունների կատարման բերումով նա «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ գլխավոր գանձապահից ստացել է ձեռնարկության բանվոր ծառայողներին հասանելիք ամենամսյա աշխատավարձի կանխիկ գումարը, այն բերել է իր աշխատանքի վայր` ձեռնարկության աշխատակիցներին բաժանելու համար։ Ընդ որում՝ ձեռնարկության շենքում վճարվել է Երևան քաղաքի բնակիչ հանդիսացող աշխատողների աշխատավարձը, իսկ հետագա մի քանի օրերին, իր մոտ ունենալով կանխիկ գումարը, ձեռնարկության ավտոմեքենայով մեկնել է մարզեր և տեղում հասանելիք աշխատավարձը բաժանել բանվոր ծառայողներին։ Այդ կապակցությամբ գանձապահ Նադյա Շահինյանը, չունենալով դրա իրավունքը, հաճախ դրամարկղի չհրկիզվող պահարանից հանել է մարզերում աշխատող բանվոր ծառայողներին հասանելիք աշխատավարձի մնացորդ կանխիկ գումարը, տարել է իր տուն` Երևանի Խաղաղ-Դոնի 19-րդ շենքի 264 բնակարան` հաջորդ օրը մարզեր գնալու ժամանակ աշխատավարձի գումարն իր հետ տանելու համար։
Գանձապահ Նադյա Շահինյանի բնակարանը գտնվել է նշված բազմաբնակարան շենքի 12-րդ մուտքի 4-րդ հարկում։
2011 թվականի օգոստոսի 08-ին տուժող Նադյա Շահինյանն ստացել է 48.319.270 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար և գալով ձեռնարկություն` սկսել է բաժանել աշխատավարձը։ Այն կապակցությամբ, որ հաջորդ օրը` 09.08.2011թ. նախատեսել է գնալ Հրազդան քաղաք` աշխատավարձ բաժանելու, աշխատանքային օրվա վերջին դրամարկղի ողջ մնացորդ կանխիկ գումարը` ընդամենը 34.957.000 ՀՀ դրամը, լցրել է վարդագույն կտորից կարված և շղթայով փակվող, երկու բռնակներ ունեցող պայուսակի մեջ` այն տուն տանելու և հաջորդ օրը տանից Հրազդան մեկնելու նպատակով։ Ժամը 18։20-ի սահմաններում ձեռքին ունենալով վարդագույն կտորից պայուսակը` առանձնապես խոշոր չափի հասնող 34.957.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի պարունակությամբ և իր անձնական կաշվե սև գույնի պայուսակը` իրեն պատկանող 166.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի պարունակությամբ և ռոճկացուցակները` առանձին պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ, ցանկացել է գնալ տուն։ Նրա խնդրանքով էլեկտրոցանցի արտադրամասի պետ Դավիթ Գալստյանը իր անձնական օգտագործման «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով պահակ Սերգեյ Ավետիսյանի հետ տուժող Նադյա Շահինյանին տարել և իջեցրել են Երևանի Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19-րդ շենքի մոտ և հեռացել են այնտեղից։ Նադյա Շահինյանն իջել է ավտոմեքենայից և մուտք է գործել 12-րդ մուտք, վերելակով մենակ բարձրացել է 4-րդ հարկ` իրենց թիվ 264 բնակարան գնալու համար։
Քրեական գործով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը /«Մանախ» մականվամբ/ և Արամ Բարսեղյանը, քրեակատարողական հիմնարկից ճանաչելով միմյանց, պատիժը կրելուց ազատվելուց հետո մտերմացել են միմյանց հետ, չեն աշխատել, մշտական բնակության վայր չեն ունեցել, իրենց գոյությունը պահպանել են ծանոթներից կամ հարազատներից գումար խնդրելով և ստանալով, ինչպես նաև գործի քննությամբ չպարզված ապրուստի միջոցներ հայթայթելով։ Ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանը բնակվել է ընկերուհու բնակարանում։
Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի մոտ առկա է եղել որովայնի առաջային պատի հետվիրահատական մեծ ճողվածք, ձախ աչքի տարամիտվող շլություն, գերհասուն կատարակտա, մասնակի անիրիդիա։
Ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանը տառապում է «Անձի էմոցիոնալ անկայունության խանգարում /փսիխոպաթիա/» հոգեկան հիվանդությամբ։
Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը գործի քննությամբ չպարզված անձից նախապես իմացել են գանձապահ Նադյա Շահինյանի կողմից «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ դրամարկղից «Էլեկտրիֆիկացիայի և էլեկտրամատակարարման» ձեռնարկության բանվոր ծառայողներին հասանելիք ամսական աշխատավարձը հանդիսացող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող կանխիկ գումարն ստանալու, այն հիմնարկ տեղափոխելու կարգի, այնուհետև մարզերում բնակվող բանվոր ծառայողներին հասանելիք աշխատավարձը բաժանելու նպատակով միայնակ գումարն իր հետ պայուսակով տուն տանելու գանձապահ Նադյա Շահինյանի ինքնավստահ սովորության մասին, փոխադարձ նախնական համաձայնությամբ կազմել են հանցավոր խումբ, զինվել են հրազեն հանդիսացող ատրճանակով, տնտեսական դանակներով, իրենց հետ վերցրել են գլխարկներ, ձեռնոցներ և մգեցված ապակիներով արևային ակնոցներ, նախապես հետևել և ուսումնասիրել են գանձապահ Նադյա Շահինյանին, ճշտել նրա բնակության ստույգ հասցեն, աշխատավայրից տուն վերադառնալու ժամանակը, երթուղին, մյուս հանգամանքները, մշակելով ավազակային հարձակման մարտավարությունը և նախապես պայմանավորվելով հանցագործությունն ավարտին հասցնելու մեջ իրենցից յուրաքանչյուրի կատարելիք դերի հարցի շուրջ, որոշել են գանձապահ Նադյա Շահինյանի կողմից աշխատավարձի բաժանման հերթական օրը, երբ վերջինս իր սովորության համաձայն պայուսակով տուն կբերի առանձնապես խոշոր չափերի հասնող գումարը, Նադյա Շահինյանի նկատմամբ շենքի մուտքում ավազակային հարձակում կատարելու, այն է` վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու եղանակով նրանից հափշտակել նրա մոտ եղած առանձնապես խոշոր չափերի հասնող կանխիկ գումարը։
Դեպքի օրը` 2011 թվականի օգոստոսի 08-ին ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանն ու Արամ Բարսեղյանը գործով չպարզված անձից հաստատապես իմացել են գանձապահ Նադյա Շահինյանի կողմից ձեռնարկության աշխատակիցներին հասանելիք ամսական աշխատավարձի գումարը ստանալու և ձեռնարկություն տեղափոխելու մասին, որոշել են սպասել գանձապահ Նադյա Շահինյանի տուն վերադառնալուն և նախապատրաստվել են ավազակային հարձակմանը։
Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը դեպքի օրը` 08.08.2011թ. կեսօրին հանդիպել են «Էրեբունի» հիվանդանոցի մոտակայքում, խորտկարաններից մեկում հաց են կերել, օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանն իր մոտ ապօրինի կրել է ապօրինի ձեռք բերված հրազեն հանդիսացող համարանիշերը ջնջված «ՊՄ» մակնիշի ատրճանակ` լիցքավորված ռազմամթերք հանդիսացող թվով 6 փամփուշտներով, ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանն իր մոտ կրել է երկար և մեկ սայրանի մեծ շեղբով տնտեսական դանակ։ Նրանք իրենց հետ ունեցել են նաև սպորտային պայուսակ` ևս մեկ հատ մեկ սայրանի մեծ շեղբով տնտեսական դանակի, ձեռնոցների պարունակությամբ, հագել են գլխարկներ և կրել են մուգ գույնի անթափանց ապակիներով արևային ակնոցներ, սպասել են Երևանի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի դիմացի տաղավարում` սպասելով աշխատանքային օրվա ավարտին գանձապահ, գործով տուժող Նադյա Շահինյանի տունդարձին։
Շենքի բակում սպասող ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանն ու Արամ Բարսեղյանը տեսել են դեպի շենքի մուտք քայլող Նադյա Շահինյանին։ Նրանցից Արամ Բարսեղյանը, իր մարմնի վրա կրելով խոհանոցային դանակը, ինչպես նաև՝ իր հետ ունենալով սպորտային պայուսակը՝ մեկ այլ խոհանոցային դանակով, առաջ անցնելով իրենց շենքին մոտեցող Նադյա Շահինյանից, նախապես բարձրացել է Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19-րդ շենքի 12-րդ մուտքի 4-րդ հարկի վերելակից քիչ վերև և դարանակալել այնտեղ` սպասելով վերելակից 4-րդ հարկի հարթակ դուրս եկող Նադյա Շահինյանին, իսկ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը շենքի մուտքով ոտքով բարձրացել է դեպի 4-րդ հարկ։
Ժամը 18։30-ի սահմաններում Նադյա Շահինյանը, վերելակից դուրս գալով, ոտք է դրել 4-րդ հարկի հարթակի վրա, որտեղ գտնվում է նրա թիվ 264 բնակարանը։ Հարթակում այլ անձինք չեն եղել։ Այդ պահին իջնելով 4-րդ հարկի հարթակ, ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանը թիկունքից Նադյա Շահինյանին և տուժողի համար անակնկալ հարձակում գործելով նրա նկատմամբ, բութ, կոշտ առարկայով հարվածներ է հասցրել Նադյա Շահինյանի գլխին, նրան գցել չորրորդ հարկի հարթակի հատակին և շարունակել հարվածներ հասցնել` ցանկանալով Նադյա Շահինյանից խլել նրա ձեռքին գտնված գումարի պարունակությամբ պայուսակները։ Նույն պահին երրորդ հարկից չորրորդ հարկ է բարձրացել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը և միանալով ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանին, հարձակում է գործել տուժող Նադյա Շահինյանի վրա և ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի հետ շարունակել է բազմաթիվ հարվածներ հասցնել գետնին ընկած Նադյա Շահինյանի գլխին և մարմնի տարբեր հատվածներին։ Նադյա Շահինյանը հարթակում մարմնով ընկել է գումարով լի պայուսակի վրա` ձեռքով ամուր բռնելով պայուսակի բռնակները և իրեն պատճառված ցավից գոռացել և օգնություն է կանչել։ Նադյա Շահինյանի գոռոցից նրա հարսը բաց է արել բնակարանի դուռը և տեսնելով հարթակին ընկած իր արնաթաթախ սկեսրոջը և նրա վրա հարձակում գործած ամբաստանյալներին, օգնության է կանչել բնակարանում գտնվող իր ամուսնուն` Անդրանիկ Շահինյանին ու սկեսրայրին` Վիկտոր Շահինյանին։ Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին հաջողվել է այդ ընթացքում Նադյա Շահինյանի ձեռքից հափշտակել կանխիկ գումարով լի վարդագույն տոպրակը` այն պոկելով Նադյա Շահինյանի կողմից ամուր բռնած երկու բռնակներից, հափշտակել նաև Նադյա Շահինյանի ձեռքի սև կաշվե պայուսակը, ռոճկացուցակներով պոլիէթիլենային տոպրակը ու մուտքի աստիճաններով վազել դեպի ներքև։
Ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանի և Արմեն Վարդանյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հետևանքով տուժող Նադյա Շահինյանին պատճառվել է միջին ծանրության վնաս` աջ և ձախ աչքերի վերին և ստորին կոպերի աջ ակնագնդի սպիտակուցաթաղանթի, աջ այտային շրջանի և աջ դաստակի հետին մակերեսի արյունազեղումների, ձախ ծնկահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների, ճակատային շրջանի սալջարդ վերքի, աջից` վերծնոտային խոռոչի բոլոր պատերի, այտոսկրի և նրա աղեղի, աջից ստորին ծնոտի հոդային ելունի կոտրվածքների ձևով։
Օգնության կանչով թիվ 264 բնակարանից դուրս եկած գործով տուժողներ Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյանները հետապնդել են աստիճաններով դեպի ներքև վազող ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանին և Արմեն Վարդանյանին։
Դեպքի պահին շենքի բակում գտնված, գործով տուժող Հարություն Ֆերոյանը, մուտքից լսելով ավազակային հարձակման պահին տուժող Նադյա Շահինյանի ճիչերը, մտածելով, որ իր երեխայի հետ ինչ-որ բան է պատահել, մուտքի աստիճաններով արագ վազել է դեպի վերև և հասնելով 2-րդ հարկի հարթակ, դեմ հանդիման տեսել է աստիճաններով դեպի ներքև վազող ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին։ Նրանցից Արմեն Վարդանյանը, որի քթի հատվածում վիրակապ է եղել՝ դեմքին ամրացված սև կպչուն թաղանթով, ձեռքերին ունենալով սև և վարդագույն երկու պայուսակները, Հարություն Ֆերոյանին հրելով մի կողմ, աստիճաններով իջել է դեպի առաջին հարկ։ Այդ պահին չորրորդ հարկից լսելով Նադյա Շահինյանի բղավոցը` թե «բռնեք գողերին, փողերս տարան», հասկանալով, որ նշված անձինք են հանցագործները, Հարություն Ֆերոյանը, բռնել է Արամ Բարսեղյանի վզից, բռունցքով հարվածել է նրա դեմքին, որից Արամ Բարսեղյանը կքանստել է, Հարություն Ֆերոյանը քաշել և Արամ Բարսեղյանին տարել է հարթակի մյուս կողմը` հարևանուհի Անժելայի դռան մոտ, մի քանի հարված հասցրել Արամ Բարսեղյանին` նրա դիմադրությունը կոտրելու համար, այդ թվում Արամ Բարսեղյանի գլուխը հարվածելով հարևանուհի Անժելայի դռանը, քանի որ ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանն ակտիվ ճիգեր է գործադրել Հարություն Ֆերոյանի ձեռքերից դուրս պրծնելու և փախուստի դիմելու ուղղությամբ, որը նրան չի հաջողվել։ Այդ պահին ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը, գտնվելով առաջին և երկրորդ հարկերի աստիճանների միջակա հարթակի վրա, իր թիկունքի մասից ատրճանակ է հանել և պահելով անմիջապես իր դիմաց կանգնած Հարություն Ֆերոյանի վրա, պահանջել է բաց թողնել իր հանցակցին` Արամ Բարսեղյանին։ Հարություն Ֆերոյանը, համոզված լինելով, որ Արմեն Վարդանյանի ձեռքինը խաղալիք ատրճանակ է, դիմել է Արմեն Վարդանյանին, թե` «այ կլոուն, պահիր խաղալիքդ», սակայն Հարություն Ֆերոյանի համար անսպասելի` Արմեն Վարդանյանը ատրճանակից կրակել է վերև՝ իր գլխավերևում գտնված աստիճանին։ Այդ պահին վերևի հարկից երկրորդ հարկի հարթակ են իջել Նադյա Շահինյանի որդին` Անդրանիկը և ամուսինը` Վիկտորը, որոնց Հարություն Ֆերոյանը նախազգուշացրել է, որպեսզի նրանք կռանան, քանի որ Արմեն Վարդանյանի ձեռքին հրազեն է` իսկական ատրճանակ է։ Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյանները նույնպես բռնել են Արամ Բարսեղյանին, նրան քաշել և տարել են վերելակի կողմը, ֆիզիկական ուժի գործադրմամբ գցել են հարթակին և իրենք էլ ընկել են նրա վրա` թույլ չտալով նրա փախուստը։ Այդ ընթացքում Արմեն Վարդանյանը երկրորդ հարկի աստիճանների վրայից շարունակել է օդ կրակել` պահանջելով բաց թողնել իր հանցակից ընկերոջը։
Հարություն Ֆերոյանը բարձրացել է 4-րդ հարկ, նրանից հետո Արմեն Վարդանյանը գտնվելով շարժման մեջ, անցնելով տուժողներ Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյանների ու Արամ Բարսեղյանի մոտով, բարձրացել է դեպի երրորդ հարկ տանող աստիճանների վրա և կրակել է երրորդ հարկի աստիճանահարթակից դեպի 4-րդ հարկ բարձրացող աստիճանների տակամասային մակերեսին, ընդամենը արձակելով 5 կրակոց, սակայն տեսնելով, որ Արամ Բարսեղյանին բաց չեն թողնում, վերցնելով նաև վերջինիս պատկանող սպորտային պայուսակը, իր ձեռքին ունեցած, ապօրինի կրած հրազեն հանդիսացող «ՊՄ» մակնիշի ատրճանակի վերջին` 6-րդ փամփուշտն օգտագործելով, ներսից կրակելով մուտքի դռան վրա, մուտքից դիմել է փախուստի։
Նախաքննական մարմնի գնահատմամբ` ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը պահանջել է Հարություն Ֆերոյանից, Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյաններից` ազատ արձակել իր հանցակից ընկերոջը` ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանին, սակայն տեսնելով, որ նրանք բաց չեն թողնում Արամ Բարսեղյանին, իր մոտ ապօրինի պահվող հրազեն հանդիսացող «ՊՄ» տեսակի ատրճանակով, ըստ նախաքննական մարմնի գնահատականի, սպանելու դիտավորությամբ թվով 5 կրակոց է արձակել իր հանցակցին բռնած անձանց ուղղությամբ, ովքեր հասցրել են հեռանալ կրակոցի ուղղությունից, իսկ ատրճանակի պահունակում գտնվող փամփուշտները վերջացել են, այդ պատճառով ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը չի կարողացել ավարտին հասցնել հանցանքը։
Շենքից ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի հեռանալուց հետո շենքի մուտք են մտել և երկրորդ հարկի հարթակում ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի փախուստը կանխելու հարցում Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյաններին օգնել են շենքի բնակիչներ, ոստիկանության աշխատակիցներ, հայր և որդի Վաչագան և Արթուր Հակոբյանները, ովքեր ձեռնաշղթաներ են հագցրել Արամ Բարսեղյանի ձեռքերին և հանձնել ոստիկանության աշխատակիցներին։
Երկրորդ հարկի հարթակից հայտնաբերվել են պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ դրված ռոճկացուցակները և ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի կողմից կրած խոհանոցային մեծ շեղբով դանակը։
Չորրորդ հարկից իջնելով` Հարություն Ֆերոյանը և երկրորդ հարկի հարթակում գտնվող Վիկտոր Շահինյանը վազել են շենքի բակ` նպատակ ունենալով հետապնդել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին։
Երևանի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքից լսված աղմուկի և կրակոցների ձայները գրավել են մուտքի բնակիչների և բակում գտնված անձանց ուշադրությունը, ովքեր պահի ազդեցության տակ շտապել են օգնության և իրենց ներդրումն են ունեցել հանցագործներին զինաթափելու, նրանց բռնելու և նրանց դեպքի վայր կանչված ոստիկաններին հանձնելու ուղղությամբ։ Այն պահին, երբ Խաղաղ-Դոնի 19-րդ շենքի 12-րդ մուտքից դուրս է եկել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը` պայուսակներով ու ատրճանակը ձեռքին, վերջինս վնասազերծվել է գործով վկա Գնել Սարգսյանի կողմից, որը կարողացել է ֆիզիկական ուժի գործադրմամբ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի ձեռքից վերցնել նրա ապօրինի կրած ատրճանակը, տուժող Նադյա Շահինյանից հափշտակված վարդագույն կտորից պայուսակը` 34.957.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի և սև կաշվից պայուսակը` 166.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի պարունակությամբ, պայուսակները գումարով հանձնել քիչ անց իրեն մոտեցած Անդրանիկ Շահինյանին, իսկ ատրճանակը` շենքին ավելի ուշ մոտեցած ոստիկանության աշխատակիցներին։
Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին հաջողվել է փախուստի դիմել, ճանապարհին` Երևանի Տիտոգրադյան 7/5 շենքի մոտ գտնվող այգու մեջ գցելով իրենց հետ նախապես բերված սպորտային պայուսակը, որի մեջ եղել են խոհանոցային մեծ շեղբով դանակ, բժշկական պարագաներ, ձեռնոց, իրենց կողմից շահագործվող 357908/04/459106/6 գործարանային համարով «Նոկիա» և 353132/00/760447/7 գործարանային համարով «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսները։ Ոստիկանության աշխատակիցների և քաղաքացիների կողմից իրականացված ակտիվ որոնողական միջոցառումների արդյունքում որոշ ժամանակ անց ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը հայտնաբերվել է Ավանեսովի փողոցի 8/2 շենքին հարակից ավտոտնակների միջակա հատվածից և բերման է ենթարկվել ոստիկանության Էրեբունու բաժին։
Փաստի առթիվ 08.08.2011թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 12127311 քրեական գործը։
08.08.2011թ. քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության վարույթ, կազմվել է քննչական խումբ և նախաքննություն է կատարվել։
Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանը ձերբակալվել է 08.08.2011թ. ժամը 21։55-ին։
Արմեն Աբրահամի Վարդանյանը ձերբակալվել է 08.08.2011թ. ժամը 22։45-ին։
11.08.2011թ. որոշում է կայացվել Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
11.08.2011թ. որոշում է կայացվել Արմեն Աբրահամի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.08.2011թ. որոշումներով Արամ Բարսեղյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը։
01.11.2011թ. որոշումներ են կայացվել Արմեն Աբրահամի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
Արմեն Վարդանյանը մեղադրվել է այն բանի համար, որ նա ավազակային հարձակում կատարելու դիտավորությամբ նախապես համաձայնության գալով Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանի հետ, գործով ինքնությունը չպարզված անձից տուժողի բնակության ստույգ վայրի, աշխատանքից տուն գալու ժամանակի, նրա մոտ գումարի առկայության մասին նախապես տեղեկություններ ստանալով, 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքի 4-րդ հարկի աստիճանահարթակում իր բնակարան մտնելու պահին հարձակում են գործել նույն շենքի 264 բնակարանի բնակչուհի, «Հարավկովկասյան երկաթուղիներ» ՓԲԸ-ի «Էլեկտրիֆիկացիա և էլեկտրամատակարարում» ձեռնարկության գանձապահ Նադյա Իսրայելի Շահինյանի վրա և վերջինիս կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` հարվածել-գցել են գետնին, ապա գործով չպարզված բութ, կոշտ առարկայով և ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ հասցնելով Նադյա Շահինյանի գլխին և ձեռքին, վերջինիս մոտից հափշտակել են կտորի տոպրակում լցված, ձեռնարկության աշխատողներին վճարման ենթակա ընդհանուր 34.957.000 ՀՀ դրամ առանձնապես խոշոր չափի գումարը, Նադյա Շահինյանի պայուսակը, որում եղել է 166.000 դրամ կանխիկ գումար և դիմել են փախուստի։ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի կողմից հասցված բազմաթիվ հարվածների արդյունքում Նադյա Շահինյանի առողջությանը պատճառվել է միջին ծանրության վնաս` աջ և ձախ աչքերի վերին և ստորին կոպերի աջ ակնագնդի սպիտակուցաթաղանթի, աջ այտային շրջանի և աջ դաստակի հետին մակերեսի արյունազեղումների, ձախ ծնկահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների, ճակատային շրջանի սալջարդ վերքի, աջից` վերծնոտային խոռոչի բոլոր պատերի, այտոսկրի և նրա աղեղի, աջից ստորին ծնոտի հոդային ելունի կոտրվածքների ձևով։
Նույն շենքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակում Արամ Բարսեղյանը բռնվել է շենքի բնակիչ Հարություն ֆերոյանի, Նադյա Շահինյանի որդի Անդրանիկ Շահինյանի և ամուսին Վիկտոր Շահինյանի կողմից, որից հետո Արմեն Վարդանյանը վերջիններիցս պահանջել է ազատ արձակել իր հանցակցին, սակայն մերժում ստանալով, իր մոտ ապօրինի պահվող հրազեն հանդիսացող «ՊՄ» տեսակի ատրճանակով սպանելու դիտավորությամբ թվով 5 կրակոց է արձակել իր հանցակցին բռնած անձանց ուղղությամբ, որոնք հասցրել են հեռանալ կրակոցի ուղղությունից, իսկ ատրճանակի պահունակում գտնվող փամփուշտները վերջացել են և Արմեն Վարդանյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով իր հանցանքը չի կարողացել ավարտին հասցնել, հափշտակված գումարով դիմել է փախուստի, սակայն քիչ անց բռնվել է քաղաքացիների և ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։
01.11.2011թ. որոշումներ են կայացվել Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
Արամ Բարսեղյանը մեղադրվել է այն բանում, որ նա ավազակային հարձակում կատարելու դիտավորությամբ նախապես համաձայնության գալով Արմեն Վարդանյանի հետ, գործով ինքնությունը չպարզված անձից տուժողի բնակության ստույգ վայրի, աշխատանքից տուն գալու ժամանակի, նրա մոտ գումարի առկայության մասին նախապես տեղեկություններ ստանալով, 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքի 4-րդ հարկի աստիճանահարթակում իր բնակարան մտնելու պահին հարձակում են գործել նույն շենքի 264 բնակարանի բնակչուհի, «Հարավկովկասյան երկաթուղիներ» ՓԲԸ-ի «Էլեկտրիֆիկացիա և էլեկտրամատակարարում» ձեռնարկության գանձապահ Նադյա Իսրայելի Շահինյանի վրա և վերջինիս կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` հարվածել-գցել են գետնին, ապա գործով չպարզված բութ, կոշտ առարկայով և ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ հասցնելով Նադյա Շահինյանի գլխին և ձեռքին, վերջինիս մոտից հափշտակել են կտորի տոպրակում լցված, ձեռնարկության աշխատողներին վճարման ենթակա ընդհանուր 34.957.000 ՀՀ դրամ առանձնապես խոշոր չափի գումարը, Նադյա Շահինյանի պայուսակը, որում եղել է 166.000 դրամ կանխիկ գումար և դիմել են փախուստի։ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի կողմից հասցված բազմաթիվ հարվածների արդյունքում Նադյա Շահինյանի առողջությանը պատճառվել է միջին ծանրության վնաս` աջ և ձախ աչքերի վերին և ստորին կոպերի աջ ակնագնդի սպիտակուցաթաղանթի, աջ այտային շրջանի և աջ դաստակի հետին մակերեսի արյունազեղումների, ձախ ծնկահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների, ճակատային շրջանի սալջարդ վերքի, աջից` վերծնոտային խոռոչի բոլոր պատերի, այտոսկրի և նրա աղեղի, աջից ստորին ծնոտի հոդային ելունի կոտրվածքների ձևով։
Նույն շենքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակում Արամ Բարսեղյանը փախուստի պահին բռնվել է շենքի բնակիչ Հարություն Ֆերոյանի, Նադյա Շահինյանի որդի Անդրանիկ Շահինյանի և ամուսին Վիկտոր Շահինյանի կողմից։
09.11.2011թ. որոշում է կայացվել քրեական գործից մաս անջատելու մասին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով` Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի կողմից Նադյա Շահինյանի նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակմանն անհայտ անձի կողմից օժանդակելու փաստով։
Մեղադրական եզրակացությունը հաստատվել է 18.11.2011թ.։
Քրեական գործը 21.11.2011թ. մուտք է եղել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան։
22.11.2011թ. քրեական գործն ընդունվել է դատարանի վարույթ, դատաքննությունը նշանակվել է 05.12.2011թ.։
26.01.2012թ. ստացվել է Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ուղարկված թիվ ԿԴ3/0076/01/11 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Բարսեղյանի և Արմեն Վարդանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով։
Արամ Բարսեղյանը և Արմեն Վարդանյանը նշված քրեական գործով մեղադրվել են այն բանի համար, որ ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, նախապես հանցավոր համաձայնության գալով միմյանց հետ, 2011թ. հունիսի 30-ին ժամը 19։30-ի սահմաններում կենդանիների և թռչունների վանդակների ախտահանման պատրվակով ապօրինի մուտք են գործել Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող Արտյոմ Ալիկի Վարդանյանի առանձնատուն և ատրճանակի գործադրման սպառնալիքով տան սպասուհի Մարինե Վոլոդյայի Սուքիասյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` նրա առողջությանը կարճատև քայքայումով թեթև մարմնական վնասվածք պատճառելով պահանջել են իրենց հանձնել գումար, ոսկյա և թանկարժեք իրեր ու զարդեր, որից հետո համոզվելով, որ վերջինս որևէ գումարի, ոսկյա զարդերի և թանկարժեք իրերի տեղ չգիտի, հափշտակել են տանը գտնվող խոշոր չափի` ընդհանուր 500.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սոնի» մակնիշի տեսախցիկ և ֆոտոխցիկներ, ինչպես նաև` 1.650.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով 2 հատ ակոսավոր և 1 հատ ողորկափող որսորդական հրացանները, ինչպես նաև` Մարինե Սուքիասյանին պատկանող 20.000 ՀՀ դրամ գումարը և դիմել են փախուստի։
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.02.2012թ. որոշմամբ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանից ստացված ԿԴ3/0076/01/11 քրեական գործը միացվել է դատարանի վարույթում քննվող թիվ ԵԷԴ/0163/01/11 քրեական գործին և վարույթը շարունակվել է թիվ ԵԷԴ/0163/01/11 համարի տակ։

2.Գործի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները.
Ապահովելով գործի արդարացի քննության մասին դատավարական պահանջը, դատարանը դատաքննության ընթացքում հետազոտել է այն բոլոր ապացույցները, որոնք նախաքննական մարմնի կողմից դրվել են ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում։
Դատաքննության ընթացքում նշանակվել են դատահոգեբուժական ստացիոնար և լրացուցիչ դատահետքաբանական, դատաձգաբանական համալիր փորձաքննություններ։
Հետազոտված ապացույցները գնահատելով համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա` հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ հետազոտված ապացույցներով ապացուցվել է ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի մեղքը Երևանի դրվագով` 08.08.2011թ. նախնական համաձայնությամբ Երևանի Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19-րդ շենքում Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակմամբ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու եղանակով տուժող Նադյա Շահինյանից երկու պայուսակներում գտնված առանձնապես խոշոր չափով գույք` համապատասխանաբար 34.957.000 և 166.000 ՀՀ դրամ ընդամենը 35.123.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար հափշտակելու, ինչպես նաև` ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի կողմից ապօրինի կերպով հրազեն հանդիսացող ատրճանակ կրելու և այն ավազակային հարձակման ընթացքում գործադրելու մեջ։
Նախաքննական մարմնի կողմից Երևանի դրվագով Արմեն Աբրահամի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Առաջադրված մեղադրանքում Արմեն Վարդանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ։
հատոր 1 գ.թ. 88, 115, 150
հատոր 2 գ.թ. 91, 190

Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուրի դրվագով նախաքննական մարմնի կողմից Արմեն Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով։
Առաջադրված մեղադրանքում Արմեն Վարդանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ։
հատոր 3 գ.թ. 200-201, 269-270, 283

Երևանի դրվագով Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Արամ Բարսեղյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ։
հատոր 1 գ.թ. 78-86, 144
հատոր 2 գ.թ. 89, 195

Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուրի դրվագով նախաքննական մարմնի կողմից Արամ Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով։
Առաջադրված մեղադրանքում Արամ Բարսեղյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ։
հատոր 3 գ.թ. 196, 261-262, 269-270, 283

Դատաքննության ընթացքում Արամ Բարսեղյանը Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուրի դրվագով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը նշված հանցանքը չի կատարել, 07.12.2011թ. ՀՀ ոստիկանության Աբովյանի բաժնում իրեն ճանաչման են ներկայացրել դատավարական կարգի խախտմամբ, իրեն և ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին ոստիկանության շենքի բակում իջեցնելիս նկատել է, որ պատուհանի շերտավարագույրների արանքից իրենց մատնացույց էին անում, իրենց էին մատնանշում, տուժող Մարինե Սուքիասյանն էլ նշված ուղղորդման արդյունքում ճանաչման ժամանակ իրեն մատնացույց է արել որպես իր նկատմամբ ավազակային հարձակում գործած անձնավորության, մինչդեռ դա իրականությանը չի համապատասխանում, ինքը երբևէ գործով տուժող Արտյոմ Վարդանյանի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող տուն չի գնացել, Մարինե Սուքիասյանին չի ճանաչել, նրա նկատմամբ ավազակային հարձակում չի կատարել, տուժող Արտյոմ Վարդանյանին պատկանող գույքը, այդ թվում` զենքերը, չի հափշտակել։
Տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով առաջադրված մեղադրանքի կապակցությամբ ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանը նույնպես իրեն մեղավոր չի ճանաչել, սակայն մեղադրանքի առթիվ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն ոչ ոք չի ուղղորդել տուժող Նադյա Շահինյանից գումար հափշտակելու հարցում։ Ինքը սպորտով է զբաղվում, հաճախակի գնացել է «Հարավկովկասյան երկաթուղու» վարչության շրջակայքում վազելու, որի ընթացքում հաճախ է տեսել, որ Նադյա Շահինյանը վարչություն է եկել մեքենայով, նրան դիմավորել են, վարչության շենք մուտք է գործել դատարկ, դուրս է եկել պոլիէթիլենային տոպրակով։ Իր մեջ նրա նկատմամբ հետաքրքրություն է առաջացել, պարզել է, որ տիկին Նադյան աշխատող է, փող է տանում-բերում, նրա պոլիէթիլենային տոպրակում նկատելի է եղել կանխիկ գումարի առկայությունը։ Սկսել է նրան հետևել, տեսել է, որ նա վարչություն է եկել սկզբում երկդռնանի «պիկապով», ապա` չորսդռնանի սպիտակ «պիկապով», պարզել է նրա աշխատանքի վայրը, նրան հետևել և պարզել է տան հասցեն, շենքը, նրա բնակարանը, որոշել է նրա նկատմամբ ոչ թե «ռազբոյ» անել, այլ` «հոպ» անել, այսինքն` կողոպտել և գումարը հափշտակել։ Նկատել է, որ երբ Նադյա Շահինյանը տոպրակով չէր գալիս, ուրեմն մոտը փող չուներ, նրան ամիսներով հետևել է, նույնիսկ գիտի, թե նա ո՞ր փռից է հաց գնել։
Դեպքի օրն ինքն Արմեն Վարդանյանին պատահաբար է հանդիպել։ Վերջինս եկել էր «Էրեբունի» հիվանդանոց։ Հիվանդանոցի դիմացի սրճարանում հաց են կերել, որի ընթացքում օգտագործել են ոգելից խմիչք, որի պատճառով Արմեն Վարդանյանն այլևս հիվանդանոց չի գնացել։ Ինքն առաջարկել է գնալ շենքի դիմացի տաղավարում /բեսետկայում/ նստել ու զրուցել։ Տեսնելով, որ Նադյա Շահինյանը մոտենում է շենքին, ինքն ասել է Արմենին, որ պետք է 5 րոպեով բացակայի, բարձրանա վերև, փող կա վերցնելու, կվերադառնա, իրենց ուրախությունը կշարունակեն։ Արմեն Վարդանյանին չի հայտնել Նադյա Շահինյանից գումար հափշտակելու իր մտադրության մասին։ Ինքը բարձրացել և Նադյա Շահինյանին սպասել է 4-րդ հարկի վերելակի կողքին, հարձակվել է Նադյայի վրա, երբ վերջինս դուրս է եկել վերելակից, հափշտակել է փողերը, ներքև իջնելիս հարձակվել են իր վրա, էլ բան չի հիշում։ Իր մոտ եղել է դանակ, բաց շեղբով, որը պահել էր ոտքի կիսագուլպայի մեջ։ Ինքը նշված դանակը չի օգտագործել և դանակի կոթով Նադյային չի հարվածել։ Ինքը պառկած է եղել հատակին, իր վրա մի քանի հոգի պառկած են եղել, իրեն ծեծի են ենթարկել, ինքը կրակոցի ձայներ է լսել, չի կարող ասել, թե ո՞վ է կրակել։
Դեպքի օրը հետևել և տեսել է, որ Նադյան վարչությունից փողն ստացել և գնացել է աշխատանքի։ Ինքն իմացել է, որ Նադյան ժ.18։00-ի սահմաններում աշխատանքը վերջացնելուց հետո տուն էր վերադառնում։ Ինքը նախկինում նկատել էր, որ եթե Նադյային բերում էին ավտոմեքենայով շենքի մոտ, նրա հետ այլ անձինք վերև չէին բարձրանում, Նադյան մենակ էր բարձրանում տուն։ Դեպքի օրն ինքը համոզված է եղել, որ Նադյան փողով է տուն գալու, 1-2 ժամ առաջ շենքի մոտ սպասել է նրա գալուն։ Ինքն էլ իր հետ սպորտային պայուսակ է ունեցել։ Նադյայի վրա միայն ինքն է հարձակվել։ Նադյան ճիշտ չի ասում, որ նրա վրա հարձակվել և նրան հարվածներ է հասցրել նաև Արմեն Վարդանյանը։ Ինքն է հարվածել Նադյային, «իներցիայով», անկախ իրենից, չուզենալով է նրան հարվածել։ Արմեն Վարդանյանն աղմուկի վրա է բարձրացել վերև։ Իրեն բռնել են 3-4 հոգի, դրանից հետո չի հիշում, թե ի՞նչ է եղել։ Ինքը Նադյայի ձեռքից վերցրել է մեկ պայուսակ։
Վերջին խոսքի ժամանակ ամբաստանյալ Արամ Բերսեղյանը հայտնել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում միայն տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով իրեն առաջադրված մեղադրանքում։
դատաքննության արձանագրություն

Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ապօրինի կերպով հրազեն հանդիսացող «ՊՄ» տեսակի ատրճանակ պահելու և կրելու համար։ Իրեն առաջադրված մեղադրանքի մյուս մասով ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախկինում իր նկատմամբ 2 անգամ մահափորձ է կատարվել, այդ թվում` հրազենի կիրառմամբ, վնասվածք էր ստացել ձախ թևի և կրծքավանդակի հատվածում, բուժվել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնում և դեպքի օրը` 08.08.2011թ. ցանկացել է գնալ «Էրեբունի» հիվանդանոց` բուժող բժշկի մոտ, քանի որ թևի վիրահատությունից թեև անցել էր 8-9 ամիս, սակայն հետևանքները դեռևս լիովին չէին վերացել։ Քանի որ մշտապես իր կյանքի նկատմամբ ոտնձգության վտանգ է զգացել, իր կողմից գտած հրազեն հանդիսացող ատրճանակը մշտապես, այդ թվում` 08.08.2011թ. կրել է իր մոտ` իր կողքին կամ մեջքի մասում։
Հիվանդանոց գալու ճանապարհին պատահաբար տեսել է Արամ Բարսեղյանին, որի հետ ծանոթ է եղել «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկից։ Արամ Բարսեղյանն իջել է տաքսի ավտոմեքենայից, զրուցել են միմյանց հետ, անցել են դիմացի մայթ, որտեղ շաուրմա են վաճառել, նստել հաց են կերել, օղի են խմել, զրույցը տևել է երկար, ժամը 17-ից անց է եղել, մտածել է, որ իրեն բուժող բժիշկն արդեն կարող է հիվանդանոցում չլինել, որոշել է այլևս հիվանդանոց չգնալ։ Արամ Բարսեղյանի մոտ գումար է եղել, նա վճարել է, այնուհետև Արամ Բարսեղյանի առաջարկով գնացել են շենքի բակ, նստել են բեսետկայում, 15-20 րոպե զրուցել են, Արամն ասել է, որ փող կա վերցնելու, շուտով կվերադառնա, կգնան մի տեղ կնստեն, ժամանակ կանցկացնեն։ Արամ Բարսեղյանը մտել է շենքի մուտք, ինքը տուժող Նադյա Շահինյանին չի տեսել, սպասել է բակի տաղավարում /բեսետկայում/, սպասել է Արամի վերադարձին։ Հանկարծ շենքից գոռոցի և ճչոցի ձայներ է լսել, իրեն թվացել է, որ դա Արամի ձայնն է։ Մուտքի աստիճաններով բարձրացել է վերև, տեսել է, որ Արամին գցել են հարթակին և խփում են, իր դիմաց էլ կանգնել էր Հարություն Ֆերոյանը, հարթակում էլ քաշքշոց էր գնում։ Հարություն Ֆերոյանն իրենից իրոնիայով հարցրել է, թե` դու ո՞վ ես, ինքն էլ նրանից է հարցրել, թե` դու՞ ով ես։ Տեսնելով, որ մի քանի հոգի Արամին ծեծում են, գտնվելով աստիճանների ներքևում 1-ին և 2-րդ հարկերի կիսահարթակին, ինքը հանել է ատրճանակը և Հարություն Ֆերոյանի վրա պահելով՝ ասել է. «Այ տղա, հեռու գնա»։ Իր դեմքին դիմակ չի ունեցել, այլ քթի վնասվածքի վրա բինտ է դրված եղել, դա էլ ամրացված է եղել լեյկոպլաստիրով։ Հարություն Ֆերոյանը կանգնած է եղել իրեն դեմ-հանդիման, 2-3 մետր հեռավորության վրա, 2-րդ հարկի հարթակի վրա, աստիճանների վերջնամասում։ Հարություն Ֆերոյանը չի հավատացել, որ իր ձեռքին կարող է իսկական ատրճանակ լինել, իրեն ասել է. «այ կլոուն, էդ խլապուշկան մի կողմ քաշիր»։ Քանի որ Հարություն Ֆերոյանն իր հետ հարձակողական տոնով էր խոսում և թույլ չէր տալիս իրեն` վերև բարձրանալ, որպեսզի տեսնի, թե Արամի հետ ի՞նչ է պատահել և որպեսզի ապացուցի, որ իր ձեռքինը «խլապուշկա» չէ, ինքը, կանգնած լինելով Հարություն Ֆերոյանի դիմաց, դեպի օդ մեկ կրակոց է արձակել։ Հետո տեսնելով գետնին ընկած սպորտային պայուսակը, որն Արամին էր պատկանում և շենքի մուտք մտնելիս Արամը նշված սպորտային պայուսակը տարել էր իր հետ, նշված պայուսակի կողքին էլ հարթակի վրա մեկ այլ պայուսակ կար գցված, որը նախկինում Արամի մոտ չէր գտնվում, ինքը նշված երկու պայուսակները վերցրել է և տեսել է, որ հարթակում «թեժ» պահ է, մարդիկ Արամին քաշքշում և ծեծում են, գցել են գետնին ու ընկել են նրա վրա, հասկացել է, որ Արամն ինչ-որ պատմության մեջ է ընկել, 2-3 կրակոց էլ նորից օդ է արձակել, որպեսզի մարդիկ հանգստանան և Արամին թողնեն, պայուսակները ձեռքին շտապել է հեռանալ, չիմանալով, թե դրանց մեջ ինչ կա, ցանկացել է պայուսակները տանել և հանձնել Արամի տանեցիներին։ Նախքան մուտքից դուրս գալը մեկ անգամ էլ կրակոց արձակելով, պայուսակները ձեռքին դուրս է եկել շենքի մուտքից։ Մի մարդ, ոտքը գցելով իր ոտքի տակ, /подножка/ մուտքի դրսի աստիճանների վրա իրեն տապալել է գետնին։ Հետո մեկ անգամ էլ կանգառում են իրեն հարվածել ու գցել գետնին, ձեռքից վերցրել են զենքն ու պայուսակները, ինքը դիմել է փախուստի։ Իր մի աչքը չի տեսնում, մյուսն էլ արյուն էր լցվել, գնացել և թաքնվել է ավտոտնակների արանքում, որտեղ իրեն գտել և բերման են ենթարկել ոստիկանության Էրեբունու բաժին։ Ինքը չի իմացել, որ պայուսակում կանխիկ գումար է եղել։ Ինքը մարդասպան չէ և չի ցանկացել որևէ մեկին սպանել։ Եթե ինքը ցանկանար որևէ մեկին զենքով խփել, կարող էր խփել, հենց իր դիմաց կանգնած է եղել Հարություն Ֆերոյանը, որի դիմաց կանգնած լինելով, օդ է կրակել, եթե ուզենար, նրան կսպաներ, սակայն իր նպատակը Արամին օգնելն ու նրան ազատելն է եղել։ Հարթակի վրա խառը իրավիճակ է եղել, Արամին գցել էին գետնին ու պառկել էին նրա վրա, հետևաբար` ինքը չէր կրակի նրանց վրա։ Ինքը չի ցանկացել վնասել Արամին բռնողներին, չի ցանկացել նրանց սպանել, կրակել է, որպեսզի նրանք լրջանան, թողնեն Արամին, տարբեր ուղղություններով վերև` օդ է կրակել, որպեսզի մարդկանց վնաս չլինի, աղմուկ է բարձրացրել, որպեսզի Արամին այլևս չխփեն, Արամին թողնեն։ Երբ ինքը աստիճանների վրայից կրակել է, Արամին բռնողները և Արամը գտնվել են վերելակի մոտ, նրանք գետնին պառկած են եղել, իսկ ինքը, բարձրանալով հարթակ, առաստաղին ու պատերին է կրակել, այլ ոչ թե նշված անձանց ուղղությամբ և վերցնելով պայուսակները ու համոզվելով, որ Արամին չեն թողնում, Արամին օգնել չի կարող, հեռացել է մուտքից։
Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջին անգամ կրակել է 1-ին և 2-րդ հարկերի միջակա կիսահարթակից, երբ Հարություն Ֆերոյանը կանգնած է եղել իր դիմաց, կրակել է օդ։ Դրանից անմիջապես հետո Հարություն Ֆերոյանը վազել է վերև, ինքը եկել է առաջ և 2 հատ կրակել է։ Չի կարող ասել, թե ե՞րբ է վերցրել գումարով լի տոպրակը, երևի երբ իջնում էր, տեսել է գետնին ընկած, վերցրել է պայուսակը, ինքը կրակոցներից հետո է պայուսակը վերցրել։
Երբ Հարություն Ֆերոյանը կանգնած է եղել իր դիմաց` մինչև կրակոցը, ինքը պայուսակը չի տեսել, կրակելուց հետո` մի քիչ վերև բարձրանալով, տեսել է պայուսակը։
Երբ Արամը մուտք է գործել շենք, իր հետ տարել է իր մոտ ունեցած սպորտային պայուսակը։ Նա ասել է, որ գործով է եկել նշված շենք, պետք է ինչ-որ մեկից փող վերցնի։ Իր նպատակների մասին Արամն իրեն չի մանրամասնել։ Ինքը չի իմացել, որ Արամը գնում է ինչ-որ մեկից գումար հափշտակի։ Այդ պատճառով Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով իրեն մեղավոր չի ճանաչում։
Ինքը ֆիզիկապես ի վիճակի չի եղել օգնել Արամ Բարսեղյանին, քանի որ որովայնի մեծ ճողվածք ունի, որի պատճառով չի կարող կռանալ կամ ուժ գործադրել որևէ մեկի նկատմամբ։
Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի բնակիչ Արտյոմ Վարդանյանի տան վրա կատարված ավազակային հարձակման և նրան պատկանող հրազենը հափշտակելու մեղադրանքում ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը նշված դեպքի հետ առնչություն չունի, նշված ավազակային հարձակմանն ինքը մասնակցություն չի ունեցել, նախաքննական մարմինն իրեն անհիմն մեղադրանք է առաջադրել նշված դրվագով։ 2011 թվականի օգոստոսի վերջին Կոտայքի քննիչն իրեն հարցաքննել է, ինքը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նշված դեպքից ինքը տեղյակ չէ։ Դրանից 3 ամիս անց` 2011թ. դեկտեմբերի սկզբին, երբ իր վերաբերյալ քրեական գործը հանձնվել էր Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, իրեն «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի խցից հանել և իջեցրել են ներքև, մտածել է, որ դատարան են տանում, սակայն պարզվել է, որ վերակարգ է եկել և իրեն տանում են ոստիկանության Աբովյանի բաժին` քննչական գործողություններ կատարելու։ Նշված գործողություններն ամռանն իր մասնակցությամբ կատարել և քրեական գործի վարույթը կասեցրել էին, որոշումն էլ ուղարկել էին, ինքը հրաժարվել է գնալ։ Արամ Բարսեղյանն էլ է հրաժարվել գնալ, ասելով, որ իր պաշտպանին է ուզում, մինչև պաշտպանը ներկա չլինի, ինքը ոչ մի քննչական գործողության չի գնա։ Սակայն իրենց ասել են, որ հրաման է տրված, վերակարգ է առանձնացված, պետք է գնան։ Հետո եկել է քրեակատարողական հիմնարկի պետը, իրենց ասել է, որ պետք է գնան նշված քննչական գործողությանը մասնակցելու։ Իրենց տարել են ոստիկանության Աբովյանի բաժնի բակ, ավտոմեքենան հեռու էին կանգնեցրել, իրեն ու Արամ Բարսեղյանին ավտոմեքենայից իջեցրել և ոտքով քայլելով տարել են դեպի շենքի աջ կողմը, որտեղից 2-րդ հարկի պատուհանի շերտավարագույրները մի քանի անգամ բացվում և փակվում էին։ Ինքը չգիտեր, թե ի՞նչ գործով են իրեն բերել։ Իր մոտ կասկածներ են առաջացել, որ իրեն ինչ-որ մեկին ցույց են տալիս, նախօրոք ցույց են տալիս, որ ճանաչում կազմակերպելիս իրեն ճանաչեն, ինքը բազմիցս դատապարտվել է, լավ հասկանում է ամեն ինչ։ Իր կյանքում նման դեպքեր շատ են եղել, հիմա էլ են ուզում իր գլխին սարքեն։ Դրա պատճառն այն է, որ իրեն միշտ առաջարկել են ոստիկանության հետ համագործակցել, ինքը հրաժարվել է։
Իրեն բարձրացրել են աստիճաններով, տարել են ներս` աջ կողմի դռնով, օպերատիվ բաժնի աշխատողներն իրեն մականունով դիմելով, ասել են «все էս գործով», ինքն էլ հարցրել է, թե` «ի՞նչ все», ի՞նչ գործ, ի՞նչ բան», իրեն տարել են մի սենյակ, այնտեղ 3-4 առանց թրաշի բոմժեր էին կանգնած։ Ինքը հարցրել է, թե ովքե՞ր են այդ մարդիկ և ինչու՞ են իրեն նրանց շարքում կանգնեցնում։ Քննիչը պատասխանել է, որ քննչական գործողություն պետք է կատարի, երեք հոգին էլ արտաքինով իրեն նման են, սակայն նրանք բոլորն էլ իրենից բարձրահասակ էին։ Տեսել է, որ արձանագրություն են ուզում կազմել, կամերա են միացնում, ինքն ասել է, որ հրաժարվում է մասնակցել, պաշտպան է պահանջում, ինքը չի հասկանում, թե այս ի՞նչ է կատարվում, սակայն իրեն կանգնեցրել են շարք, մի «կյաժ» մազերով կին` 50-60 տարեկան, ներս մտնելով, նայել է իրենց, կողքինին ու իրեն նայել, չի ճանաչել, հետո այդ կինը իրեն նայելով, ասել է, թե «ոնց որ ինքն էր», քննիչն իր ազգանունն է հարցրել, ինքը ասել է «Վարդանյան», շիկահեր կինն ասել է, թե «ձայնը տոչնի ինքն էր»։ Քննիչն իրեն ասել է, որ իրեն մեղադրում են ավազակային հարձակում կատարելու մեջ, ասել է, որ դա այն հին գործն է, հիմա կարևոր վկան իրեն ճանաչել է։ Ինքը ոչ ցուցմունք է տվել, ոչ էլ արձանագրություն է ստորագրել։ Իրեն վատ է զգացել, պահանջել է շտապ օգնություն կանչել։ Հետո իմացել է, որ նույնը կատարվել է Արամ Բարսեղյանի նկատմամբ։ Ինքը Ձորաղբյուրի ավազակային հարձակմանը մասնակից չէ և նշված դրվագով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում։
Տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ բացի ամբաստանյալների մասնակի ինքնախոստովանական ցուցմունքներից հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Նադյա Շահինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1981 թվականից մինչև 2011 թվականի նոյեմբերի 01-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է Երևանի Արցախի փողոցի 15բ հասցեում տեղակայված «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ-ի «Էրեկտրիֆիկացիայի և էլեկտրամատակարարման» ձեռնարկությունում որպես հաշվապահ-գանձապահ, հանդիսացել է նյութապես պատասխանատու անձ։ Ի պաշտոնե պարտավոր է եղել ստանալ և վճարել ձեռնարկության ինչպես Երևան քաղաքի, այնպես էլ` մարզերի բոլոր ստորաբաժանումների աշխատողների աշխատավարձը։ Կանխիկ գումարը միշտ ստացել է «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ-ի գանձարանից, գումարը բերել է հիմնարկի կողմից հատկացված ավտոմեքենայով վարորդի հետ, հիմնարկի դրամարկղում գումարը բաժանել է Երևանի աշխատողներին 2-3 օրվա ընթացքում, այնուհետև կազմակերպության ավտոմեքենայով մեկնել է մարզեր` Հրազդան, Շիրակի մարզ և բաժանել է մարզերում աշխատող բանվոր ծառայողների աշխատավարձը` իր հետ տանելով ռոճկացուցակներն ու կանխիկ գումարը։
2011 թվականի օգոստոսի 08-ին կեսօրին սովորականի պես «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ-ի գանձարանից ստացել է շուրջ 40.000.000 ՀՀ կանխիկ գումարը, հիմնարկի ավտոմեքենայով տեղափոխել է ձեռնարկության դրամարկղ, մինչև օրվա վերջ` ժամը 18։00-ի սահմանները, բաժանել է Երևանի տեղամասի աշխատողների հիմնական մասի աշխատավարձը։ Աշխատանքային օրվա վերջին տնօրենը հանձնարարել է հաջորդ օրը մեկնել Հրազդան և բաժանել Հրազդանի աշխատողների աշխատավարձը։
Աշխատանքային օրվա վերջում իր աշխատավարձն է ստացել ձեռնարկության արտադրամասի պետ Դավիթ Գալստյանը։ Իր գլուխը ցավել է, Դավիթ Գալստյանն առաջարկել է իրեն տուն տանել։ Սկզբում ինքը մերժել է, սակայն քիչ անց փոխել է մտադրությունը և պահակ Սամվել Ավետիսյանի միջոցով խնդրել է, որպեսզի Դավիթ Գալստյանը մի քիչ սպասի, որպեսզի նրա ավտոմեքենայով տուն գնա։
Իր հետ վերցրել է դրամարկղում մնացած ամբողջ կանխիկ գումարը, այն լցրել է վարդագույն կտորից պայուսակի մեջ, մեկ այլ պոլիէթիլենային տոպրակով վերցրել է առանձին պապկայում դրված ռոճկացուցակները, իր ձեռքի սև կաշվե պայուսակը, որի մեջ եղել է իր անձնական 66.000 ՀՀ դրամ գումարը, ձեռքի պայուսակի մեջ է դրել նաև աշխատավարձի գումարից 100.000 ՀՀ դրամ` մանրելու համար, որպեսզի աշխատավարձ բաժանելիս մանր գումար ունենա իր տրամադրության տակ, դուրս է եկել հիմնարկի բակ, նստել է Դավիթ Գալստյանի անձնական օգտագործման ավտոմեքենան, Դավիթ Գալստյանի և պահակ Սամվել Ավետիսյանի ուղեկցությամբ գնացել է իրենց տուն։ Ավտոմեքենայից իջել է Երևանի Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19 շենքի մոտ, պայուսակները ձեռքին մուտք է գործել 12-րդ մուտք։ Մուտքում ոչ-ոք չի եղել։ Կանչել է վերելակի խցիկը, միայնակ բարձրացել է 4-րդ հարկ, վերելակի խցիկից դուրս գալով հարթակ, ցանկացել է մոտենալ իր բնակարանի մուտքին։ Վերելակի խցիկի դռները փակվելուց հետո 5-րդ հարկի կողմից իջնելով թիկունքից իր վրա է հարձակվել սպիտակ շապիկով մի երիտասարդ, դա ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանն էր, որը մի ձեռքով բռնելով իր բերանը, ինչ-որ կոշտ առարկայով հարվածել է իր գլխին, որի հետևանքով ինքն ընկել է գետնին, հասցնելով գոռալ։ Դրանից հետո նշված երիտասարդը շարունակել է կոշտ առարկայով հարվածներ հասցնել իր գլխին, ինքը փորձել է պաշտպանվել ձեռքերով, սակայն հարվածներ է ստացել նաև իր ձեռքերին։ Ինքը բղավել է, օգնություն է կանչել, այդ պահին տեսել է, որ 3-րդ հարկից վերև է բարձրացել մուգ վերնաշապիկ հագած մեկ այլ տղամարդ, որը ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանն էր, որը մի ձեռքով բռնելով իր բերանը, մյուս ձեռքով հարվածել է իր գլխին ու դեմքին։ Նրանք երկուսով իրեն հարվածել են անխնա կերպով, իրեն գցելով մուտքի երեք սենյականոց բնակարանի դիմացի հարթակին, հարվածել են իր քունքին, նրանցից մեկը հարվածներ հասցնելիս հենվել էր իր ոտքերին ու կոշտ առարկայով անխնա խփել է իրեն։ Իրեն հարվածներ հասցնելուն զուգահեռ նրանք քաշել են իր ձեռքի վարդագույն պայուսակից, որն ինքը պինդ բռնել էր ձեռքով, մարմնով ընկել էր վարդագույն պայուսակի վրա, սակայն ամբաստանյալներին հաջողվել է վարդագույն պայուսակի փողով լի հատվածը պոկել իր կողմից ամուր բռնած բռնակներից, իրենից հափշտակել են նաև ձեռքի սև կաշվե պայուսակը և հափշտակելով երկու պայուսակները, ռոճկացուցակով տոպրակը, որից հետո վերստին ուժեղ հարվածել են իր ճակատին և դիմել են փախուստի` վազելով աստիճաններով ներքև։
Մինչև նրանց փախուստը իր ձայներից տան դուռը բացել է հարսը` Լիանան։ Տեսնելով իր վիճակը, իր վրա հարձակված ամբաստանյալներին, նա գոռացել է տղայիս, թե` «մամային սպանում են»։ Ինքն ընկել է հիստերիայի մեջ, գոռացել է, թե «հիմնարկի փողերը տարան»։ Հարսն իր հերթին գոռացել է, թե՝ «օգնեցեք, փողերը տարան»։ Քիչ անց ներքևից կրակոցի ձայներ է լսել։ Հարևանները իրեն օգնության են հասել, թրջոցներ են դրել։ Ինքը կրակոցի ձայները լսել է ներքևից, հետո հարսն իրեն ասել է, որ հանցագործներից մեկին բռնել են, մյուսին էլ կբռնեն, թող ինքը չանհանգստանա։ Եկել է շտապ օգնությունն ու իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց։
Տուժողը ցուցմունքում հայտնել է, որ ամբաստանյալները սկզբում իր ձեռքից հափշտակել են սև պայուսակը, սակայն դա վերցնելուց հետո չեն հեռացել, նրանց նպատակը վարդագույն պայուսակը տանելն էր, հարթակում ինքը պառկել էր վարդագույն պայուսակի վրա, նրանք իրեն հարվածներ հասցնելով, քաշքշել են վարդագույն պայուսակից այնքան ժամանակ, մինչև պայուսակի կանթերը պոկվել և մնացել են իր ձեռքին, իսկ փողով լցված մասին տիրանալուց հետո միայն նրանք դիմել են փախուստի։ Նրանք տարել էին նաև պոլիէթիլենային տոպրակը, որի մեջ դրված էին ռոճկացուցակները, որն իր ամուսինը 2-րդ հարկից գտել ու տուն էր բերել։
Տուժող Նադյա Շահինյանը ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, որ ամբաստանյալներից Արամ Բարսեղյանին դեպքից մի քանի օր առաջ տեսել է իրենց շենքում, նա նույն հագուստներով է եղել, ինչ դեպքի օրը։ Հիշում է, որ երբ ինքը վերելակ է նստել, Արամ Բարսեղյանը վերելակով չի եկել իր հետ, այլ ոտքով բարձրացել է, տեսել է, որ նա 5-րդ հարկ է բարձրացել, նույնիսկ իր մոտ հետաքրքրություն է առաջացել, թե այդ տղան ու՞ր է գնում։ Նույնիսկ իրեն թվացել է, որ մինչև իր վերելակ նստելը մուտքում Արամ Բարսեղյանն իրեն տարօրինակ հայացքով է նայել ու ոտքով բարձրացել է 5-րդ հարկ։ Նա իր հետ համաչափ բարձրացել է վերև, երբ ինքը դուրս է եկել 4-րդ հարկի հարթակ, տեսել է, որ Արամ Բարսեղյանը բարձրացել է վերև` դեպի 5-րդ հարկ։ Տվյալ օրն իր մի ձեռքին եղել է պայուսակը, որի մեջ գումար չի եղել, իսկ մյուս ձեռքին եղել է տնտեսական տոպրակ` մեջը սննդամթերք։ Ինքը հիշում է, որ դեպքի պահին Արամ Բարսեղյանը հարվածել է իր գլխին, Արմեն Վարդանյանը սեղմել է իր կոկորդը, ձեռքով փակել է իր աչքերը, իրեն անխնա ծեծել են։ Հիվանդանոցում է լսել, որ իրենից հափշտակված գումարը լրիվ հայտնաբերվել է։
Դատաքննության ընթացքում տուժող Նադյա Շահինյանը հայտնել է, որ թեև ինքը մարմնական վնասվածք է ստացել ավազակային հարձակման ընթացքում և բուժվել է, սակայն որպես բուժման ծախս քաղհայց չի ներկայացնում։
Տուժող Նադյա Շահինյանը դատաքննության ժամանակ նույն ցուցմունքը պնդել է ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանին և Արմեն Վարդանյանին առերես։
հատոր 1 գ.թ. 100-104, 199-200, հատոր 2 գ.թ. 109-110
դատաքննության արձանագրություն

Տուժող Անդրանիկ Շահինյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Նադյա Շահինյանն իր մայրն է։ Ընտանիքով ինքը, մայրը, հայրը` Վիկտորը և կինը` Լիանան բնակվում են Երևանի Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19-րդ շենքի 12-րդ մուտքի 4-րդ հարկի 264 բնակարանում։ 2011 թվականի օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում ինքը, հայրը, կինը և երեխաները բնակարանում են գտնվել։ Մայրը` Նադյան, դեռևս աշխատանքից չէր վերադարձել։ Իրենք չեն իմացել, որ Նադյա Շահինյանը պետք է աշխատավարձի կանխիկ գումարը իր հետ տուն բերեր։ Հանկարծ շքամուտքից կանացի բղավոցի ձայներ է լսել։ Կինը` Լիանան, բաց է արել բնակարանի մուտքի դուռը և ճչացել է, թե` «Անդրանիկ, հասիր, մամային սպանում են»։ Ինքն ու հայրը` Վիկտորը, վազել են բնակարանից դուրս։ Տեսել է մորը` Նադյային, ընկած հարթակին, դեմքն ամբողջովին արյունոտված վիճակում։ Մայրը գոռացել է, ասելով, թե՝ «հիմնարկի փողերը տարան»։ Ինքն ու հայրը աստիճաններով վազել են դեպի ներքև։ Երկրորդ հարկի աստիճանների վրա տեսել է, որ իրենց հարևան Հարություն Ֆերոյանը բռնել է մի տղայի հագուստից ու քաշում է նրան, թույլ չի տալիս ազատվել իր ձեռքերից ու փախուստի դիմել։ Հասկացել է, որ տվյալ անձնավորությունն է իր մոր վրա հարձակվել, ինքն ու հայրը միացել են Հարություն Ֆերոյանին, բռնել են նշված տղային, որը Արամ Բարսեղյանն է եղել, վերջինս դիմադրել է, ցանկացել է փախչել, իրենք ֆիզիկական ուժ են գործադրել` նրա փախուստը կանխելու համար։ Նրան քաշքշելով տարել են 2-րդ հարկի հարթակ` հարևանուհի Քնարիկի բնակարանի մուտքի դռան մոտ։ Արամ Բարսեղյանի դիմադրությունը կոտրելու նպատակով նրան իրենք հարվածներ են հասցրել, գցել են հարթակին, ընկել են նրա վրա։ Այդ պահին տեսել է, որ 1-ին և 2-րդ հարկերի մեջտեղի հատվածում կանգնել է իրենց բռնած հանցագործի ընկերը, որը, ինչպես հետո է պարզվել, Արմեն Վարդանյանն էր, բղավոցով պահանջել է, որպեսզի իրենք բաց թողնեն նրա ընկերոջը` Արամ Բարսեղյանին, սկսել է ատրճանակից կրակոցներ արձակել։ Որպեսզի գնդակներն իրենց չդիպչեն, իրենք հանցագործին էլ իրենց հետ տանելով քաշվել են դեպի վերելակի կողմը։ Մի քանի անգամ կրակոցներ արձակելուց հետո մյուս հանցագործը փախել է։ Դրանից հետո իրենց կողմից բռնած հանցագործը կրկին ազատվելու փորձեր է կատարել, սակայն մոտեցել են նաև իրենց հարևան Վաչագանն ու նրա որդի Արթուրը, օգնել են իրենց։ Ինքը դուրս է վազել, որպեսզի գտնի մյուս հանցագործին և տեսել է, որ փողոցի մյուս կողմում գտնվող կանգառում հավաքվել են բազմաթիվ մարդիկ, իսկ նրանց մոտ գետնին ընկած է արյունոտված դեմքով մի երիտասարդ տղամարդ, որի կողքին էլ ընկած է եղել իր մոր պայուսակը։ Մոտենալով կանգառին, վերցրել է երկու պայուսակները և գնացել տուն։ Վերադարձի ճանապարհին տեսել է, որ Վաչագանն ու նրա որդին` Արթուրը իր ու Հարությունի կողմից բռնած հանցագործին բռնել են ու ձեռքերին ձեռնաշղթա անցկացրել։ Ոստիկանների գալուց հետո նրանց է ներկայացրել իր մորից հափշտակված 2 պայուսակները։
Դատաքննության ընթացքում, մանրամասնելով շենքի մուտքում կատարված դեպքը, տուժող Անդրանիկ Շահինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ կրակոցների արձակման պահին ինքը պառկած է եղել Արամ Բարսեղյանի վրա, բռնելով վերջինիս, որպեսզի չփախնի, ուստի չի տեսել, թե կրակոցներն ու՞մ վրա են ուղղված եղել։ Կրակոցների ժամանակ Արամ Բարսեղյանի վրա պառկած են եղել նաև հայրը` Վիկտորը, ինչպես նաև Հարությունը, թավալվել են հարթակի վրա։ Իր վրա կրակոց չի եղել, ինքը հրազենային վնասվածք չի ստացել։ Ինքը չի լսել, որ Արմեն Վարդանյանն ասի, թե` «կգուլլեմ»։ Կրակոցի պահին բոլորը միասին պառկել են հատակին, որպեսզի իրենց գնդակ չկպնի, Արամ Բարսեղյանին բռնած, գետնի վրա քաշքշվելով, գնացել են դեպի վերելակի կողմը։ Այդ պատճառով արձակած գնդակներն իրենց չէին կպնի։ Հանցագործը ներքևից էր կրակում, եթե ուզենար, կմոտենար իրենց ու կխփեր։ Կրակելու պահին ինքն Արմեն Վարդանյանի դեմքը չի տեսել։ Քանի որ կրակոցի պահին Արմեն Վարդանյանի դեմքը չի տեսել, չի կարող ասել, թե նրա արձակած գնդակը կկպներ իրեն, թե՞ ոչ։ Կրակոցներն իրենց ուղղությամբ չեն արձակվել։ Դեպքից հետո է մուտքում տեսել կրակոցի հետքերը, որոնք առաստաղի ու պատերի վրա էին։ Արմեն Վարդանյանին առաջին անգամ տեսել է այն պահին, երբ մուտքում հարևաններ Վաչագան Հակոբյանն ու նրա տղան օգնության հասնելուց հետո ինքն ու Հարություն Ֆերոյանը վերջինիս առաջարկությամբ վազել են շենքից դուրս մյուս հանցագործի հետևից, դրսում տեսել են կանգառում գետնին ընկած Արմեն Վարդանյանին` դեմքն արյունոտված, ժողովուրդ էր հավաքվել, կանգառում իրեն մոտեցել մի տղամարդ, իրեն է տվել մոր պայուսակները, ինքը բացել և տեսել է, որ կանխիկ գումարն առկա է, Հարությունի հետ պայուսակները վերցրել և գնացել է իրենց տուն։ Խնդրել է հիմք ընդունել իր դատաքննական ցուցմունքը։
դատաքննության արձանագրություն

Նախաքննության ընթացքում տուժող Վիկտոր Շահինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ բնակվում է Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19 շենքի 264 բնակարանում։ 2011 թվականի օգոստոսի 8-ին, ժամը 18։30-ի սահմաններում, գտնվելով տանը, շքամուտքից կանացի բղավոց է լսել, որից անմիջապես հետո իր հարսը կանչել է իր որդուն։ Որդին` Անդրանիկը, դուրս է վազել, ինքը նույնպես վազել է որդու հետևից։ Գնալով դեպի տան մուտքի դուռը, տեսել է, որ իր կին Նադյան դռան դիմաց, շքամուտքում ընկած է գետնին ու դեմքն ամբողջությամբ արյունոտված է, բղավել է, թե` «փողերը տարան»։ Այնուհետև, ներքևի հարկից լսելով գոռգոռոցներ, վազել է ցած և տեսել, որ իրենց հարևան Հարությունը և որդին` Անդրանիկը, աստիճանների վրա ինչ որ մեկին բռնել են, որը դիմադրել է և փորձել է փախչել։ Հասկանալով, որ հենց այդ անձն է իր կնոջը հարվածել, անմիջապես միացել է նրանց և բռնել նրան, որը շարունակ դիմադրել է։ Նշված տղան, որը ինչպես հետո է պարզվել, Արամ Բարսեղյանն էր, ակտիվ դիմադրելով, ցանկացել է ազատվել իրենց ձեռքից և փախուստի դիմել։ Այնուհետև վկան հայտնել է հետևյալը. «Ես էլ մոտեցա, այդ տղային բռնեցի, որպեսզի չփախնի։ Վայրկյաններ անց լսեցի կրակոցի ձայն, գլուխս բարձրացնելով` տեսա առաջին և երկրորդ հարկերի աստիճանավանդակի վրա կանգնած ևս մի անձի, որը բաց գույնի սպորտային գլխարկով էր /кепка/, դեմքն ամբողջությամբ սև կտորանման ինչ-որ բանով փակ էր, աչքերին մուգ գույնի ակնոցներ ուներ։ Նա աջ ձեռքում բռնել էր սև գույնի ատրճանակ, որի փողն ուղղված էր անմիջապես մեր ուղղությամբ։ Հարութն ասաց. «ձյաձ Վիկտոր, պպզի, էդ հիմարը կրակում է»։ Ես անմիջապես պառկեցի մի կողմից բռնված անձի վրա, որպեսզի համ խուսափեմ կրակոցներից, համ էլ նրան թույլ չտանք փախչելու։ Հարութը և Անդրանիկը նույնպես կիսապառկած դիրք ընդունեցին և ամեն կերպ պահեցին բռնված անձին։ Վայրկյաններ անց ատրճանակով անձը գոռաց, «բաց թողեք, արա, կգուլլեմ» ու անմիջապես հետևեցին ևս երկու կրակոցներ։ Նշեմ, որ նա աստիճաններով մեկ-երկու աստիճան բարձրանում էր վերև և կրակում էր, իմ կարծիքով, մեզ տեսադաշտում ավելի լավ տեսնելու համար։ Այդ ընթացքում մեր կողմից բռնված անձը գոռում էր. «Արա, թռի, արա, թռի»։ Կրակոցներից հետո ատրճանակով զինված անձը դիմեց փախուստի։ Ձեր հարցին պատասխանում եմ, որ բոլոր արձակված կրակոցները մեր ուղղությամբ էին, զենքը պարզված էր դեպի մեզ, այլ ոչ թե վերև կամ կողքի»։ Քննիչի հարցին այն մասին, թե կրակ արձակող անձը ցանկանու՞մ էր սպանել Ձեզ, թե՞ վախեցնել, որպեսզի բաց թողնեք հանցակցին, տուժող Վիկտոր Շահինյանը հայտնել է հետևյալը. «Ես ստույգ չեմ կարող այդ հարցին պատասխան տալ։ Եթե նա ցանկանար մեզ սպանել, ապա քանի որ մենք զինված չէինք և զբաղված էինք գետնին տապալված անձով, նա կարող էր աստիճաններով բարձրանալ և դիպուկ կրակել մեզ վրա . . .»։ Տուժողը մեկ այլ ցուցմունքում հայտնել է, որ կրակ արձակող անձի աջ ձեռքին եղել է ատրճանակը, իսկ ձախ ձեռքին` կնոջ` Նադյայի սև գույնի պայուսակը։
Իրենց օգնության են հասել շենքի բնակիչները, որդին՝ Անդրանիկն ու Հարություն Ֆերոյանը վազել են շենքից դուրս, որոշ ժամանակ անց վերադարձել են` Նադյա Շահինյանից հափշտակված երկու պայուսակները ձեռքին, որոնց մեջ եղել է հափշտակված կանխիկ գումարը։
Դեպքից հետո իմացել է, որ իրենց կողմից շենքի մուտքում բռնված սպիտակ վերնաշապիկով անձը հանդիսանում է Արամ Բարսեղյանը, իսկ ատրճանակից կրակ արձակած մուգ վերնաշապիկով անձը` Արմեն Վարդանյանը։
հատոր 1 գ.թ. 106-107, հատոր 2 գ.թ. 7-8, 201

Դատաքննության ընթացքում տուժող Վիկտոր Շահինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբ հարսի գոռոցից հետո որդու` Անդրանիկի հետ, բնակարանից դուրս է եկել 4-րդ հարկի հարթակ, տեսել է կնոջը` Նադյային, արնաթաթախ վիճակում։ Նադյան գոռացել է, ասելով. «Վիկտոր, պետական փողերը բերել էի, տարան»։ Ինքն շտապ իջել է աստիճաններով ներքև, տեսել է, որ որդին` Անդրանիկը և հարևան Հարություն Ֆերոյանը բռնել են հանցագործներից մեկին, որն, ինչպես հետո է իմացել, Արամ Բարսեղյանն էր։ Վերջինս ձեռքերով բռնել է աստիճանների ճաղավանդակները /բազրիքները/ և ցանկացել է ազատվել իրեն բռնողների ձեռքերից ու փախուստի դիմել։ Ինքն էլ է տղաներին օգնության հասել, ուժի գործադրմամբ նշված անձնավորությանը գցել են հարթակի վրա, իր ծունկը դրել է նրա մեջքին և գլուխը սեղմել է ներքև, իսկ Անդրանիկն ու Հարությունը բռնել են նրա ձեռքերից։ Հանկարծ կրակոցի ձայն է լսել, գլուխը բարձրացրել և տեսել է բաց գույնի բերետանման սպորտային գլխարկով, դիմակավորված մի տղայի, որը ձեռքին ունենալով Նադյայից խլված վարդագույն և սև գույնի պայուսակները և սև գույնի ատրճանակը ձեռքին, կրակել է պատի ուղղությամբ։ Նա կանգնած էր հարթակից մի քիչ ներքև։ Հարութն իրեն նախազգուշացրել է, ասելով, «ձյաձ Վիկտոր, գլուխդ պահի, կրակում է»։ Եթե գլուխը բարձրացներ, գնդակը կկպներ իրեն։ Ինքը լսել է 3-4 կրակոց, որից հետո կրակողը, որն Արմեն Վարդանյանն էր, դիմել է փախուստի։ Իրենք Արամին քաշել և բերել են դեպի վերելակը։ Հետո եկել են հարևանները` հայր և որդի Վաչիկն ու Արթուրը, որոնք ոստիկանության աշխատակիցներ են, նրանք կարողացել են զսպել ու վնասազերծել Արամ Բարսեղյանին, նրա ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել։ Արամ Բարսեղյանը դեմքին դիմակ չուներ, չսափրված էր, հագին ուներ բաց գույնի վերնաշապիկ։ Ինքը նրան հարցրել է, թե ո՞վ է առաջինը հարվածել կնոջը` Նադյային, Արամ Բարսեղյանը պատասխանել է, թե ինքը չի եղել։ 2-րդ հարկի հարթակին երկար շեղբով փայտե կոթով դանակ է եղել գցված, կողքը` ցելոֆանից տոպրակ, մեջը` ռոճկացուցակները, դանակը վերցրել են քննիչները, ռոճկացուցակներն ինքը տարել է տուն։ Իր որդի Անդրանիկը և հարևան Հարությունը վազել էին շենքից դուրս։ Երբ ինքն իջել է շենքի բակ, դրսում տեսել է հավաքված ժողովրդին, եկել են Անդրանիկն ու Հարությունը իրենց հետ բերելով Նադյայից հափշտակված սև գույնի պայուսակը և վարդագույն տոպրակը` հափշտակված գումարով։ Անդրանիկն ու Հարությունն իրեն ասել են, որ Արմեն Վարդանյանը հարբած կամ «ծակված» է եղել, նրան ծեծել են, նրանից վերցրել են պայուսակները։ Իրենք բարձրացել են տուն, շտապ օգնությունը Նադյային տեղափոխել է հիվանդանոց, քննիչները եկել են դեպքի վայր։
Տուժող Վիկտոր Շահինյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արմեն Վարդանյանը կրակում էր առաջին և երկրորդ հարկերի հարթակների միջնամասից, ասում էր` «բաց թողեք, բաց թողեք», չի սպառնացել իրենց սպանել, ինքը չգիտի, թե իր ուղղությամբ էր կրակում, թե ոչ, հնարավոր է նա իրեն վախեցնում էր, կրակոցները արձակելու պահին միայն ասել է, թե` «բաց թողեք, կգյուլլեմ»։ Տուժողը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրենց խփելու համար Արմեն Վարդանյանը պետք է բարձրանար վերև, կրակոցները Արամին բաց թողնելու համար էին արձակվում։ Անձամբ ինքը Արմեն Վարդանյանի տեսադաշտում է եղել, սակայն ինքը կրակոցներից վնասվածք չի ստացել։ Հետո է ինքը պատերի վրա կրակոցների հետքերը տեսել։ Թեև Արմեն Վարդանյանը ասում էր, որ Արամին բաց թողնեն, թե չէ կգուլլի, իրենք Արամին բաց չեն թողել, Արմենն էլ իրենց չի «գյուլլել»։ Արմեն Վարդանյանի կրակոցների պահին ինքը, որդին ու Հարությունը կիսաչոքած վիճակում են գտնվել, անձամբ ինքը իր ծունկը դրել էր գետնին ընկած Արամի մեջքին։
դատաքննության արձանագրություն

Տուժող Հարություն Ֆերոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի փողոցի 19 շենքի 272 բնակարանում։ 1996-1998թ.թ. ընթացքում ծառայել է ՀՀ ոստիկանության համակարգում։ 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 17։30-ի սահմաններում իջել է բակ իր մեքենան մաքրելու համար, իսկ իր աղջիկը խաղացել է բակում, ապա ժամը 18։30-ի սահմաններում բարձրացել է տուն։ Դրանից մոտ 5 րոպե անց մուտքի վերևի հարկից լսել է բղավոցի ձայներ։ Ինքը մտածել է, որ ինչ-որ վատ բան է եղել իր աղջկա հետ ու անմիջապես մուտքի աստիճաններով վազել է վերև։ 3-րդ և 4-րդ հարկերի միջնամասում իր դիմաց վազելով դուրս են եկել 2 անձինք, որոնցից դիմացից իջնողը եղել է լիքը կազմվածքով, բերանին եղել է բաց գույնի դնչկալին նմանվող մի դիմակ, աչքերին սև արևային ակնոց, ձեռքին` 2 հատ կանացի պայուսակ` սև և վարդագույն։ Մյուս անձը առաջինի համեմատ եղել է նիհարավուն կազմվածքով, սև կեպի գլխարկով, սև արևային ակնոցով։ Ինքը նրանց հարցրել է, թե «ի՞նչ կա ստեղ», դիմացից եկողը պատասխանել է. «լավ-լավ, արագ անցիր» և իր կողքով ցած է իջել, իսկ մյուսը նույնպես հետևել է նրան։ Այդ ընթացքում ինքը լսել է իրենց հարևանուհի Նադյայի բղավոցը. «բռնեք գողերին, փողերս տարան»։ Հասկանալով, որ այդ անձինք հարձակվել են Նադյայի վրա և հափշտակել նրա պայուսակը, ինքը բռնել է 2-րդ անձի պարանոցից և աջ ձեռքով հարվածել նրա դեմքին, որից նա կքանստել է։ Առջևից գնացողն իրենից պահանջել է բաց թողնել ընկերոջը, բայց ինքը պատասխանել է, որ չի թողնելու։ Զգալով, որ ինքը միայնակ է երկուսի դեմ, ձևականորեն, նրանց վախեցնելու համար բղավել է. «Հակոբ, բռնեք գողեր են», որից դիմակովը վախեցել է և մի հարկ ցած վազել, իսկ մյուսը անընդհատ փորձել է փախնել, բայց չի կարողացել։ Այդպես քաշքշելով, գլորվելով աստիճանների վրայով ինքն ու իր կողմից բռնված անձը իջել են մինչև 2-րդ հարկ` հարևանուհի Անժելայի դռան դիմաց։ Տեսնելով, որ բռնված անձը շատ է դիմադրում, կարող է փախնել, ինքն իր կողմից բռնվածին հրելով հարվածել է Անժելայի դռանը և մեկ-երկու հարված է հասցրել նրա դեմքին և մարմնին։
Այդ ժամանակ դիմակովը կրկին ներքևից` 1-ին և 2-րդ հարկի միջև գտնվող հարթակից, պահանջել է իր հանցակցին բաց թողնել և իրենից բացասական պատասխան ստանալով, թիկունքից հանել է մի ատրճանակ, պահել իր վրա և կրկին պահանջել է բաց թողնել իր հանցակցին։ Ինքը մտածելով, որ դա խաղալիք է, ասել է, թե «այ կլոուն, պահիր խաղալիքդ», սակայն դիմակով անձն անսպասելիորեն կրակել է և գնդակը քիչ վերև դիպել է պատին։ Հասկանալով, որ նրա ձեռքին իսկական զենք է, ինքը քաշվել է դեպի վերելակի կողմը։ Այդ պահին վերևի հարկից իջել են Նադյայի տղա Անդրանիկը և ամուսին Վիտյան։ Ինքը նրանց զգուշացրել է, որ հանցագործի ձեռքին իսկական զենք է, թող թաքնվեն, կռանան։ Նրանք մոտեցել են իրեն և օգնել են բռնել սև գլխարկով հանցագործին, իսկ դիմակով հանցագործը շարունակել է կրակել և պահանջել, որ բաց թողնեն իր հանցակցին, սակայն տեսնելով, որ նրա հանցակցին իրենք չեն թողնում, դիմակով հանցագործը փախել է։ Այդ ընթացքում իրենց են միացել նաև հարևաններ Վաչիկը և նրա որդի Արթուրը, որոնք բռնել են սև գլխարկովին, իսկ ինքը բարձրացել է 4-րդ հարկ, տեսել, որ Նադյա Շահինյանին օգնություն են ցույց տալիս։ Այնուհետև իջել է ցած և տեսել, որ Վաչիկը ձեռնաշղթաներ է անցկացրել իրենց կողմից բռնված հանցագործի ձեռքերին, որից հետո Անդրանիկի հետ վազել են դուրս` երկրորդ հանցագործի հետևից։ Դրսում հարևանները հայտնել են, որ կանգառում բռնել են երկրորդ հանցագործին և իրենք վազել են կանգառ, որտեղ տեսել է, որ իրենց վրա կրակող անձը արյունոտված, հագուստները պատռված վիճակում ընկած է գետնին, ժողովուրդը բռնել է նրան։ Անդրանիկը այդտեղից վերցրել է իր մոր 2 պայուսակները` վարդագույն և սև գույնի և միասին վերադարձել են շենք։ Այնուհետև եկել են ոստիկանները, որոնք իր կողմից բռնված հանցագործին տեղափոխել են իրենց մեքենան։ Ավելի ուշ իմացել է, որ կանգառում բռնված հանցագործին հաջողվել է փախնել, բայց ոստիկանները հետապնդել և բռնել են։ Հետագայում Վաչիկի հետ գնացել է ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ տեղեկացել է, որ երկրորդ հանցագործին էլ են բռնել, նրա անունը Արմեն Վարդանյան է, մականունը` «Մանախ», իսկ իր կողմից բռնված անձը հանդիսանում է Արամ Բարսեղյանը։
Երբ Անդրանիկը մոտեցել է իրենց, ստուգել է իր բռնած հանցագործին` Արամ Բարսեղյանին, նրա հագուստի տակից հանել է խոհանոցային դանակ։
հատոր 1 գ.թ. 113-114, հատոր 2 գ.թ. 210

17.01.2012թ. դատաքննության ընթացքում տուժող Հարություն Ֆերոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբ 2-րդ հարկի հարթակի վրա աստիճանների մոտ բռնած պահել է Արամ Բարսեղյանին, նրա հանցակից ընկերը` Արմեն Վարդանյանը, առաջին հարկի կիսահարթակից դիմելով իրեն, իրենից պահանջել է բաց թողնել ընկերոջը։ Նա ասել է. «բաց թողեք», ինքը պատասխանել է, որ` չի թողնի։ Հետո Արմեն Վարդանյանի ձեռքին ատրճանակ է տեսել, մտածել է, որ դա խաղալիք է։ Արմեն Վարդանյանի քթին ինչ-որ բան է կպցրած եղել, ինքը նրան ասել է. «այ կլոուն, խաղալիք ատրճանակդ քաշիր մի կողմ», չի մտածել, որ կարող էր հրազեն լինել նրա ձեռքին։ Ինքը կանգնած է եղել 2-րդ հարկի հարթակի վրա` աստիճանների դիմաց, իսկ իրենից մի քանի աստիճան ներքև կանգնած է եղել Արմեն Վարդանյանը` ատրճանակը ձեռքին։ Երբ նրան պատասխանել է` թե «չեմ թողնի», այդ ժամանակ կրակոցի ձայն է լսել, պառկել է Արամ Բարսեղյանի վրա, Վիկտորին ասել է, որ գլուխը ցածր պահի, միասին տեղաշարժվել են վերելակի կողմը։ Լսել է 4-5 կրակոցի ձայն։ Տուժող Հարություն Ֆերոյանը դատարանին ցուցմունք է տվել, հայտնելով, որ «… կրակոցներն օդ էին ուղղված, մեր վրա ո՞նց կկրակեր … օդ էր կրակում, սպառնում էր, որ Արամին բաց թողնենք … Նա մեր ուղղությամբ չի կրակել, նա ասում էր` բաց թողեք ընկերոջս … նա տարածության մեջ է կրակել, օդ է կրակել … իմ ուղղությամբ որ կրակեր, կկպներ։ Դեպքից հետո ես տեսել եմ, որ առաստաղին է կրակել … Կրակոցներն ուղղված էին, որպեսզի ընկերոջը բաց թողնենք, այլ ոչ թե` մեզ սպանելու համար։ Եթե նա ուզենար ինձ սպաներ, ապա պետք է բարձրանար վերև, ինձ ուղղակի ուզում էր վախեցներ։ Ես երկրորդ հարկի աստիճանների վրա էի, նա ահագին` մոտ 10 աստիճան ներքև էր, ինձանից 3-4 մետր ներքև էր գտնվում։ Ես այդ ժամանակ նրա դիմաց եմ կանգնած եղել։ Եթե ուզենար ինձ սպանել, կկպներ, բայց ինձ չսպանեց, երբ կրակեց, ես համոզվեցի, որ իսկական զենք ունի, պառկեցի գետնին։ Իմ կողքին պառկած էին Անդրանիկն ու Վիկտորը։ Նա կրակեց վերև։ Եթե ուղղված լիներ մեզ, կկպներ։ Կրակում էր, որ ընկերոջը բաց թողնենք, վախեցնում էր։ Եթե ուզենար, կբարձրանար վերև … Նրա միայն քթին էր դրված սև կտորը …»։
դատաքննության արձանագրություն

05.09.2012թ. դատաքննության ընթացքում տուժող Հարություն Ֆերոյանը լրացուցիչ ցուցմունքում հայտնել է, որ Արմեն Վարդանյանը կրակել է աստիճանների վրայից, հնարավոր է` 3 մետրից, ինքը պարզել է, նաև կրակել է 4-5 անգամ` աստիճանների վրայից, հարթակից 8-9 աստիճան ներքև, ինքը գտնվել է վերելակի դիմաց` հարթակում, Արմեն Վարդանյանի դեմքին ինչ-որ բան կար` քթին դրած։ Հնարավոր է, որ նա օդ է կրակել, հնարավոր է` իր վրա է 1-ին կրակոցը կրակել։ Մնացածը օդ է կրակել, ինչ ցուցմունք որ գրել է, ճիշտ է։ Նա ասել է` «բաց թող, կկրակեմ», նկատի ուներ, որ ինքը Արամին բաց թողներ։ Եթե իր դեմ կանգնած Արմեն Վարդանյանն ուզենար այդ հեռավորությունից կխփեր իրեն, չուզենար` չէր խփի։ Բայց կրակել է։ Եթե այժմ ինքը ողջ կանգնած է, ուրեմն` չի ուզեցել իրեն խփել, եթե ուզենար, նա իրեն կսպաներ։ Ինքը, Վիկտորն ու Անդրանիկը բռնել էին Արամ Բարսեղյանին, որպեսզի նա չփախներ, Արամը հարթակին պառկած է եղել, պառկած էր վերելակի դիմաց, իջնող աստիճաններից մի քիչ այն կողմ, կրակոցի պահին Անդրանիկն ու Վիկտորը վերելակի կողմն էին, բոլորը պառկել էին Արամի վրա։ Մինչև առաջին կրակոցն ինքն ասել է, թե «կլոունը խլապուշկա է պահել իր վրա»։ Նրա բոլոր կրակոցները դռների վերևին կամ առաստաղին են կպել։ Կրակելիս ասում էր` «բաց թողեք», նկատի ուներ իրենց կողմից բռնած Արամին։ 4-5 կրակոցից հետո Արմեն Վարդանյանը դիմել է փախուստի, իրենք հասկացել են, որ նրա փամփուշտները վերջացել են։
դատաքննության արձանագրություն

Վկա Հակոբ Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության համակարգում և զբաղեցնում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատարի պաշտոնը։ 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում թիվ 0314 պարեկային ավտոմեքենայով, դուրս է եկել երթուղիները ստուգելու։ Մոտ 15-20 րոպե անց, ժամը 18։45-ից մինչև 19-ի սահմանները ոստիկանության Երևան քաղաքի հերթապահ մասից ռադիոկապով լսել է, որ ՊՊԾ գնդի հերթապահ մասից խնդրում են շտապ պարեկային մեքենա ուղարկել Խաղաղ-Դոնի փողոց։ Ինքն իր մեքենայի անձնակազմով և թիվ 0302 պարեկային մեքենայի անձնակազմը միաժամանակ մոտեցել են Խաղաղ-Դոնի 19 շենքին և տեսել է, որ 2 տղամարդ մի երիտասարդ տղայի թևերից բռնած, ձեռնաշղթաներով կապված հանում են շենքի բակ։ Իրենց տեսնելով, նրանք մոտեցել են և այդ տղային ներկայացնելով, ասել են, որ «ռազբոյ անողներից մեկը» նշված տղան է։ Հավաքված ժողովուրդը պատմել է, որ եղել են երկու հոգի և մեկը դիմել է փախուստի, հայտնել են, որ փախուստի դիմածը եղել է զենքով, որով մի քանի անգամ կրակել է շենքի մուտքի մեջ, իրենք դիմադրել են, քաշքշել և նրա ձեռքի զենքը գցել, սակայն նա կարողացել է փախնել` իր մոտ եղած դանակով վախեցնելով իրենց։ Հայտնել են նաև, որ փախուստի դիմած հանցագործն իր հետ տարել է սպորտային պայուսակ։ Բռնված երիտասարդին տեղավորել են թիվ 0302 պարեկային մեքենայի մեջ, որն այդ տղային տեղափոխել է ոստիկանության Էրեբունու բաժին։ Ինքն իր խմբով` հրամանատար Ա. Տեր-Պողոսյանը, Մ. Նիկողոսյանը և ոստիկանության Էրեբունու ՔՀ բաժնի մեկ օպեր-լիազոր սկսել են որոնողական աշխատանքները` երկրորդ հանցագործին հայտնաբերելու նպատակով։ Էրեբունի հիվանդանոցի դիմացի 5 հարկանի շենքերի հետնամասում գտնվող մանկապարտեզի բակում ինքը տեսել է 2-րդ հանցագործի կողմից գցված սպորտային պայուսակը, որի մեջից դուրս էր ցցված դանակի շեղբը, իր բջջային հեռախոսով այն լուսանկարել է, ապա շարունակել են որոնողական աշխատանքները։ Ավանեսովի փողոցի 5 հարկանի շենքերից մեկի բակում, 19/2 շենքի հետնամասում գտնվող աղբով լցված տարածքում նկատել են մի տղամարդու, որը խցկվել էր երկու ավտոտնակների արանքը և թաքնվել։ Իրենք դուրս են բերել նրան այնտեղից և բերման ենթարկել ոստիկանության Էրեբունու բաժին։ Այդ տղամարդու վրայից` աջ քունքային շրջանից, արյուն է հոսել, իսկ իրենց ողջ հետապնդման ընթացքում իրենք նկատել էին բազմաթիվ արնանման հետքեր, որոնցով էլ կողմնորոշվել են որոնողական աշխատանքների ընթացքում։ Ոստիկանության Էրեբունու բաժնում պարզել են, որ իրենց կողմից բռնված անձինք հանդիսանում են Արմեն Աբրահամի Վարդանյանը` «Մանախ» մականունով և Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանը։
հատոր 1 գ.թ. 49-51, դատաքննության արձանագրություն

Վկա Վաչագան Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության համակարգում և բնակվում է Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 267 բնակարանում։ 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում տնից իջել է շենքի հարևանությամբ գտնվող խանութից ծխախոտ գնելու։ Դեռ խանութ չհասած` շենքից լսել է 3 կամ 4 հատ միմյանց հաջորդող կրակոցի ձայներ, վազել է բակ և իրենց մուտքի 2-րդ հարկից լսելով գոռգոռոցներ, բարձրացել է վերև։ Իրենց հարևաններից Նադյայի տղան և ամուսինը, Ազատուհին, Անժիկը, Քնարը և էլի մի քանի բնակիչներ բղավել են «բռնեք գողին» և քաշքշել մի երիտասարդ տղայի։ Ինքը հասկացել է, որ գողը նա է և մոտեցել է նրանց։ Այդ պահին այդ տղան ձեռքը բարձրացրել է իր վրա և ինքը բռնելով նրա ձեռքը, ոլորել է թիկունքին և գետնել նրան։ Այդ ժամանակ եկել է իր տղան` Արթուր Հակոբյանը, ով իր պահանջով տնից բերել է ձեռնաշղթաները, որն ինքն անցկացրել է այդ տղայի ձեռքերին։ Հարևանները բղավել են, որ գողերը եղել են երկու հոգի և մեկը կրակել է ատրճանակով ու փախել։ Հարևաններից տեղեկացել է, որ այդ երկուսը զենքով հարձակվել են իրենց հարևանուհի Նադյայի վրա և հափշտակել են նրա մոտ եղած խոշոր չափի գումար, որն իր հետ տարել է փախուստի դիմած հանցագործը։ Ինքը ցանկացել է երիտասարդին տանել ոստիկանություն, սակայն շենքից դուրս գալով` տեսել է ոստիկանության հատուկ գումարտակի ծառայողներին և երիտասարդին հանձնել է նրանց, որոնք էլ իրենց մեքենայով նրան տեղափոխել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին։ Ինքն ու իր որդին նույնպես գնացել են այնտեղ և կատարվածի մասին զեկուցագիր ներկայացրել Էրեբունու բաժնի պետի պաշտոնակատարին։ Ոստիկանության բաժնում տեղեկացել են, որ իրենց և հարևանների կողմից բռնված տղան հանդիսանում է Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանը։ Ինքն Անժիկի դռան վերևի մասում տեսել է կրակոցի հետքը։
հատոր 1 գ.թ. 52-53, դատաքննության արձանագրություն

Վկա Արթուր Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության համակարգում և բնակվում է Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 267 բնակարանում։ 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում իր անձնական օգտագործման «Վոլգա» մակնիշի ավտոմեքենան տարել է իրենց շենքից մոտ 200 մետր հեռավորության վրա գտնվող ավտոլվացման կետ։ Այդ ժամանակ շենքի կողմից լսել է հրազենի 4 կրակոցի ձայն և վազքով ավտոլվացման կետից գնացել է դեպի շենք։ Շենքի 12-րդ մուտքի մոտ հանդիպել է իրենց շենքի բազմաթիվ բնակիչների, որոնցից մեկն ասել է, որ նույն մուտքի 2-րդ հարկում գող կա, իսկ նրա ընկերն էլ փախել է։ Անմիջապես վազքով բարձրացել է 2-րդ հարկ ու տեսել, որ վերելակի դռների դիմաց իր հայրը հանցագործին բռնել, նրա թևերը տարել է մեջքի ետևը ու փորձում էր նրան պառկեցնել գետնին։ Ինքն էլ միանալով հորը, օգնել է, հանցագործին պառկեցրել են գետնին, որից հետո ինքը տնից բերել է ձեռնաշղթաները, որն անցկացրել են հանցագործի ձեռքերին։ Դրանից հետո ինքն ու հայրը հանցագործին իջեցրել են շենքի բակ, որպեսզի նրան ավտոմեքենայով տանեն ոստիկանության Էրեբունու բաժին, սակայն շենքից դուրս գալով տեսել է ոստիկանության հատուկ գումարտակի ծառայողներին, նշված երիտասարդին հանձնել են նրանց, որոնք էլ իրենց մեքենայով նրան տեղափոխել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին։ Ինքն ու հայրը նույնպես գնացել են այնտեղ և կատարվածի մասին զեկուցագիր ներկայացրել Էրեբունու բաժնի պետի պաշտոնակատարին։ Ոստիկանության բաժնում տեղեկացել են, որ իրենց և հարևանների կողմից բռնված տղան հանդիսանում է Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանը։
Նադյայի որդի Անդրանիկն իրենց պատմել է, որ իրենց կողմից բռնած տղան իր ընկերոջ հետ ատրճանակով զինված հարձակվել են իր մոր` Նադյայի վրա, նրա գումարը հափշտակել են, զենքի բռնակով հարվածել են Նադյայի դեմքին, մայրը ծանր վիճակում այդ պահին պառկած է տանը։
հատոր 1 գ.թ. 54-55, դատաքննության արձանագրություն

Վկա Արտակ Սահակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ոստիկանության Էրեբունու բաժնին կից պարեկապահակային բաժնում, 2011թ. օգոստոսի 8-ին գտնվել է ծառայության մեջ։ Ժամը 18։40-ի սահմաններում ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ռացիայով տրված ահազանգի հիման վրա ինքը և ոստիկանության վարորդ Ա. Անդրեասյանը պարեկային 352 ՈՍ 02 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով մեկնել են դեպքի վայր Երևանի Տիտոգրադյան և Խաղաղ-Դոնի խաչմերուկում գտնվող 19 շենքի մոտ, որտեղ իրենց կանգնեցրել է մոտ 40 տարեկան Գնել անունով մի քաղաքացի և իրեն է հանձնել սև գույնի «Մակարով» տեսակի ատրճանակ` փակաղակը հետ քաշված, ապահովիչը` իջեցված վիճակում։ Ինքը վերցրել է ատրճանակը, ստուգել և պարզել է, որ փամփշտակալը դատարկ է։ Գնելն իրեն հայտնել է, որ ատրճանակը` այդ նույն վիճակում, ինքը խլել է ավազակային հարձակում կատարողներից մեկի ձեռքից։ Ինքը ատրճանակը ներկայացրել է Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչին, կազմվել է համապատասխան արձանագրություն։
հատոր 1 գ.թ. 36, 37-38,
դատաքննության արձանագրություն

Վկա Եղիշե Առաքելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության համակարգում, իսկ 2011թ. փետրվար ամսից ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի 4-րդ բաժանմունքում որպես օպերլիազոր։ 2011թ.օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում ահազանգ է ստացել, որ Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի մոտ կրակոցներ են եղել։ Նույն բաժնի օպերլիազոր Վարդան Երանոսյանի հետ մեկնել են նշված հասցե, որտեղ տեսել են, որ թիվ 19 շենքի մոտ բազմաթիվ մարդիկ են հավաքվել։ Ներկայանալով որպես ոստիկանության աշխատակից` այնտեղ հավաքված մարդկանցից հարցրել է, թե ի՞նչ է պատահել։ Նրանք պատասխանել են, որ քիչ առաջ երկու տղամարդ նույն շենքի բնակչուհի Նադյայի վրա ավազակային հարձակում են կատարել, հանցագործներից մեկին բռնել ու տարել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին, իսկ մյուսը փախել է։ Հայտնել են նաև, որ ավազակային հարձակմամբ հափշտակված պայուսակը փախուստի դիմած հանցագործը ձեռքից գցել է ու վազքով գնացել դեպի Էրեբունի բժշկական կենտրոնի դիմաց գտնվող մանկապարտեզի կողմ։ Դրանից հետո իրենք գնացել են դեպի մանկապարտեզի կողմը, փնտրել նրան։ Քանի որ Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի մոտ հավաքված մարդիկ իրենց հայտնել են, որ փախուստի դիմած հանցագործի դեմքը վնասված ու արյունոտված է, իրենք շենքերի բակում եղած արյան հետքերով փնտրելով՝ Երևան քաղաքի Ավանեսով 8/2 շենքին հարակից ավտոտնակների արանքում հայտնաբերել են այդ հանցագործին ու բռնել։ Իրենք զգացել են, որ հանցագործը գտնվում է ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում։ Այնուհետև այդ անձին բերման են ենթարկել ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ տեղեկացել են, որ իրենց կողմից բռնված անձը Արմեն Աբրահամի Վարդանյանն է։
հատոր 1 գ.թ. 77, դատաքննության արձանագրություն

Վկա Անիկ Արագածունին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 259 բնակարանում, որը տեղակայված է շենքի 12-րդ մուտքի 2-րդ հարկում։ Շենքում իրեն ճանաչում են Անժելա անունով։ 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում գտնվել է տանը, իսկ իր մանկահասակ թոռնիկը գտնվել է բակում։ Այդ ժամանակ իրենց շքամուտքից լսել է կնոջ կամ երեխայի բղավոցի ձայն, բացել է դուռը և տեսել է, որ վերևի հարկից ատրճանակով զինված, սև արևային ակնոցով, մուգ գույնի գլխարկով, դնչկալով դեմքը փակված մի տղամարդ վազում է ցած։ Անմիջապես փակել է իր տան դուռը, ապա լսել է տղամարդկանց գոռգոռոցի ձայներ, իսկ մի քանի վայրկյան անց լսել է մոտ 4 կրակոցի ձայն։ Քիչ անց պատուհանից դուրս է նայել` թոռնիկին զգուշացնելու համար, որ շենք չմտնի և տեսել է, որ նույն ատրճանակով զինված տղամարդը շենքի մուտքի դիմացի աստիճաններով ցած է վազում դեպի ճանապարհը և այդ ընթացքում սայթաքել ու գլորվել, իջել է աստիճաններով, որի հետևանքով նրա դեմքն արյունոտվել է։ Այնուհետև այդ տղամարդը բարձրանալով գետնից, ատրճանակը դրել է գոտկատեղում և անցել է ճանապարհը, սակայն ավտոկանգառում կրկին ընկել է գետնին և այնտեղ կանգնած անձինք բռնել են նրան։ Դրանից հետո կրկին բաց է արել բնակարանի մուտքի դուռը և տեսել է, որ հարևան Վաչագանը մի տղա է բռնել և պառկեցրել գետնին։ Նկատել է, որ այդ տղայի որովայնի տակ գետնին ընկած է մի մեծ, սև բռնակով դանակ։ Քիչ անց մոտեցել է Վաչագանի տղա Արթուրը, նրանք ձեռնաշղթաներ են անցկացրել բռնված երիտասարդի ձեռքերին և նրան ցած իջեցրել։ Հետագայում տեղեկացել է, որ իր կողմից տեսած 2 անձինք հարձակվել են իրենց հարևան Նադյայի վրա, հարվածել են ու հափշտակել նրա մոտ եղած գումարը։
հատոր 1 գ.թ. 92-93

Վկա Գնել Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. օգոստոսի 8-ին ժամը 18։30-ի սահմաններում գտնվել է Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի դիմացի մայթի կանգառում և նկատել, որ մի տղամարդ, որի երեսը փակված է եղել կտորից կամ գործվածքից դիմակով, ձեռքին «Մակարով» տեսակի ատրճանակ և 2 կտորից պայուսակներով շենքից աստիճաններով ցած է վազել դեպի կանգառի կողմը։ Մինչև այդ տղամարդուն տեսնելն ինքը շենքից լսել է կրակոցին նմանվող ձայներ, սակայն մտածել է, թե երեխաները պայթուցիչներ են պայթեցնում, սակայն հետո իր համար պարզ է դարձել, որ իր լսածն իրոք կրակոցի ձայներ են եղել։ Նկատել է, որ աստիճաններով ցած վազելիս, նշված անձնավորությունը մի պահ սայթաքել է, ընկել, ապա վեր կենալով, նորից վազել է դեպի կանգառը, ուր կանգնած է եղել ինքը։ Հասկացել է, որ այդ անձնավորությունը հանցանք է կատարել և փախուստի է դիմում։ Այդ անձնավորությունը վազելով եկել է կանգառ` ձեռքի ատրճանակը աջ ու ձախ մարդկանց վրա պահելով։ Երբ նա վազելով մոտեցել է իրեն, ինքը ձեռքով հարվածել է նրան և նա վայր է ընկել, իսկ նրա ձեռքի ատրճանակը թռել է ձեռքից մոտ մեկ մետր հեռու, իսկ պայուսակները մնացել են կախված նրա ուսից։ Նա փորձել է վերցնել ատրճանակը, սակայն ինքն ավելի շուտ է վերցրել այն, ապա բռնել է նրա ձեռքերը և ոլորել թիկունքի շրջանում։ Այդ տղան դիմադրել է, սակայն իրեն են մոտեցել կանգառում հավաքված մի քանի քաղաքացիներ և օգնել, որ թույլ չտան նրա փախուստը։ Ինքը բացել է երկու պայուսակներն էլ և տեսել, որ վարդագույն պայուսակի մեջ կա մեծ քանակության գումար ՀՀ դրամով, իսկ մյուս պայուսակում՝ հագուստներ։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու տղաներ, որոնք գոռացել են այդ տղամարդու վրա «էդ ու՞մ ես խփել, մորս խի՞ ես խփել»։ Ինքը հասկացել է, որ այդ տղայի մորից է հափշտակվել գումարը և վարդագույն պայուսակը և սև գույնի պայուսակը տվել է նրան։ Մինչև իրենք խոսել են, իր կողմից բռնված տղամարդը դիմել է փախուստի։ Տուժածի տղան գումարը վերցնելով գնացել է շենք, իսկ մի քանի րոպե անց իրեն մոտեցել են ոստիկանները, որոնց ինքը ներկայացրել է հանցագործի ձեռքից վերցված ատրճանակը։ Ավելի ուշ ոստիկաններից, ապա նաև «Արմենիա Թի Վի» ալիքով «Հերթապահ մաս» ծրագրով տեսնելով այդ տղամարդուն, իմացել է, որ նա հանդիսանում է Արմեն Վարդանյանը, որը նախկինում մի քանի անգամ դատապարտված է եղել։ Իմացել է նաև, որ նա այդ զենքով կատարել է ավազակային հարձակում, որին մասնակցել է Արամ Բարսեղյան անունով ևս մի անձ։
հատոր 2 գ.թ. 61, դատաքննության արձանագրություն

Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն հայտնաբերվել և առգրավվել են նաև Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի թիվ 266, 265 բնակարանների մուտքի դռների դիմացի շորերը, վարդագույն կտորից պայուսակից արնանման հետքերով պոկված երկու հատ բռնակները, որոնք հանդիսանում են տուժողից հափշտակված կտորե պայուսակի բռնակները, արնանման հետքեր` թիվ 266 բնակարանի դիմացից, նույն բնակարանի դռան ձախ անկյունից, Խաղաղ-Դոնի թիվ 16 շենքի 12-րդ մուտքի դիմացի աստիճանի վրայից, թիվ 19 շենքի 12-րդ մուտքի դիմացից դեպի Խաղաղ-Դոն փողոց տանող աստիճանի վրայից, 2 հատ սպորտային գլխարկներ` կապույտ և մարմնագույն, 2 հատ լազերային սկավառակ, 2 հատ արևային ակնոցներ, 1 հատ սեղանի դանակ, հինգ հատ պարկուճ, երկու հատ գնդակ, մեկ հատ գնդակի միջուկ և մեկ հատ գնդակի շապիկ։
Տեղազննության արձանագրությամբ և կից ֆոտոաղյուսակով այն մասին, որ պարկուճները և գնդակները հայտնաբերվել են երկրորդ հարկի աստիճանների, աստիճանավանդակի և դեպի երրորդ հարկ բարձրացող աստիճանների վրա։
հատոր 1 գ.թ. 4-9

Երևան քաղաքի Տիտոգրադյան 7/5 հասցեում տեղակայված այգու զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն նշված այգում հայտնաբերվել և առգրավվել է մեկ հատ մոխրագույն սպորտային պայուսակ, որի մեջ եղել են մեկ զույգ սև գործվածքից ձեռնոց, մեկ հատ պլաստմասայից բռնակով երկար շեղբով դանակ, բժշկական և հիգիենայի պարագաներ, 1 հատ «Սամսունգ» և 1 հատ «Նոկիա» տեսակի բջջային հեռախոսներ։
հատոր 1 գ.թ. 10-101

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2366 եզրակացության համաձայն Նադյա Շահինյանի առողջությանը պատճառվել է միջին ծանրության վնաս` աջ և ձախ աչքերի վերին և ստորին կոպերի, աջ ակնագնդի սպիտակուցաթաղանթի, աջ այտային շրջանի և աջ դաստակի հետին մակերեսի արյունազեղումների, ձախ ծնկահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների, ճակատային շրջանի սալջարդ վերքի, աջից` վերծնոտային խոռոչի բոլոր պատերի, այտոսկրի և նրա աղեղի, աջից ստորին ծնոտի հոդային ելունի կոտրվածքների ձևով։
հատոր 2 գ.թ. 83-84

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1105/հ եզրակացության համաձայն Արմեն Վարդանյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` աջ վերհոնքային շրջանի, աջ հոնքի միջին երրորդի և ձախից գագաթային շրջանի սալջարդ վերքերի, աջ նախաբազկի վերին երրորդի հետին մակերեսի, աջից պարանոցի կողմնային մակերեսի և աջից կրծքավանդակի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով։
հատոր 2 գ.թ. 85-86, 176

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1106/հ եզրակացության համաձայն Արամ Բարսեղյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` աջ և ձախ աչքերի վերին և ստորին կոպերի, ձախ ակնագնդի սպիտակուցաթաղանթի դրսային կեսի արյունազեղումների, ձախ ստորին կոպի շրջանի հեմատոմայի և ձախ այտային շրջանի քերծվածքի ձևով։
հատոր 2 գ.թ. 135-136, 177

Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1661 եզրակացության համաձայն Արմեն Վարդանյանի կողմից ավազակային հարձակման ընթացքում գործադրված և վերջինիս վնասազերծման ընթացքում նրա մոտից վերցված ատրճանակը հանդիսանում է գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի «ՊՄ» տեսակի ջնջված համարով ատրճանակ, տեխնիկապես սարքին վիճակում է, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն, իսկ դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և առգրավված հինգ հատ պարկուճները, երկու հատ գնդակները և գնդակի մեկ շապիկը կրակվել են նշված ատրճանակից։ Ներկայացված «ՊՄ» տեսակի առանց համարի ատրճանակի փողում հայտնաբերվել են կրակոցի հետքեր։
հատոր 2 գ.թ. 3-6

Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 337 եզրակացության համաձայն դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և առգրավված Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի թիվ 266, 265 բնակարանների մուտքի դռների դիմացի շորերի վրա փորձաքննությամբ հաստավել է Նադյա Շահինյանի արյան առկայությունը։ Թիվ 266 բնակարանի դիմացից, նույն բնակարանի դռան ձախ անկյունից, Խաղաղ-Դոնի թիվ 16 շենքի 12-րդ մուտքի դիմացի աստիճանի վրայից, թիվ 19 շենքի 12-րդ մուտքի դիմացից դեպի Խաղաղ-Դոն փողոց տանող աստիճանի վրայից վերցված արնանման հետքերից առաջին 2-ի վրա հաստատվել է արյան ԱԲ խումբ ունեցող անձի, այդ թվում տուժող Նադյա Շահինյանի, իսկ մյուս 2-ի վրա` արյան Ա խումբ ունեցող անձի, այդ թվում ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանի, Արմեն Վարդանյանի արյան առկայություն։ Բացի այդ, համաձայն եզրակացության, դեպքի վայրի զննությամբ առգրավված 2 հատ /կապույտ և մարմնագույն/ սպորտային գլխարկների, Տիտոգրադյան 7/5 հասցեից հայտնաբերված պայուսակի մեջ առկա «Սամսունգ», «Նոկիա» բջջային հեռախոսների, 1 զույգ ձեռնոցի վրա փորձաքննությամբ հաստատվել է արյան Ա խումբ ունեցող անձի քրտինքի առկայություն, որը կարող էր առաջացած լինել ինչպես Արմեն Վարդանյանից, այնպես էլ Արամ Բարսեղյանից։ Առգրավված 2 հատ լազերային սկավառակներից մեկի և կապույտ սպորտային գլխարկի վրա փորձաքննությամբ հաստատվել է արյան Ա խումբ ունեցող անձի արյան առկայություն, որը կարող էր լինել ինչպես Արմեն Վարդանյանից, այնպես էլ Արամ Բարսեղյանից։
հատոր 2 գ.թ. 128-134

Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 369 եզրակացության համաձայն Նադյա Շահինյանից հափշտակված և հետագայում Արմեն Վարդանյանի մոտից վերցված վարդագույն կտորից լատինատառ «Ջումեյրա բիչ» գրառմամբ պայուսակի վրա փորձաքննությամբ հաստատվել է արյան Ա խումբ ունեցող անձի արյան առկայություն, որը կարող էր առաջացած լինել ինչպես Արմեն Վարդանյանից, այնպես էլ Արամ Բարսեղյանից։
հատոր 2 գ.թ. 125-127

Իրեղեն ապացույց ճանաչված 34.957.000 ՀՀ դրամ և 166.000 ՀՀ դրամ գումարներով, դեպքի վայրի զննությամբ առգրավված` հինգ հատ պարկուճով, երկու հատ գնդակով, մեկ հատ գնդակի միջուկով և մեկ հատ գնդակի շապիկով, «ՊՄ» տեսակի ատրճանակով, Նադյա Շահինյանի սև գույնի կաշվե պայուսակով, վարդագույն կտորից լատինատառ «Ջումեյրա բիչ» գրառմամբ պայուսակով, նշված պայուսակի պոկված բռնակներով, 2 հատ լազերային սկավառակներով, կպչուն ժապավենով փաթաթված բռնակով դանակով, 2 հատ արևային ակնոցներով, 2 հատ /կապույտ և մարմնագույն/ սպորտային գլխարկներով, Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի թիվ 266, 265 բնակարանների մուտքի դռների դիմացի շորերով, արյան հետքեր պարունակող բամբակե խծուծներով։ Երևան քաղաքի Տիտոգրադյան 7/5 հասցեում տեղակայված այգու զննության արձանագրությամբ հայտնաբերված և առգրավված մոխրագույն պայուսակով, դրա մեջ առկա մեկ զույգ սև գործվածքից ձեռնոցով, մեկ հատ պլաստմասայից բռնակով դանակով, բժշկական և հիգիենայի պարագաներով, 1 հատ 353132/00/760447/7 IMEI համարով «Սամսունգ» և 1 հատ 357908/04/459106/6 IMEI համարով «Նոկիա» տեսակի բջջային հեռախոսներով, Արմեն Վարդանյանի հագուստներով, թվարկված իրեղեն ապացույցների զննության արձանագրություններով հիմնավորվում է ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի կողմից տուժող Նադյա Շահինյանի կյանքի և առողջության նկատմամբ վտանգավոր բռնություն գործադրելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափի հասնող գումարին տիրանալու փաստը։
հատոր 1 գ.թ. 237, 240

Դատաձգաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության 15.09.2011թ. թիվ 1686-11թ եզրակացության համաձայն` թիվ 12127311 քրեական գործով փորձաքննությանը տրամադրված դեպքի վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքի 1-ին հարկում գտնվող երկփեղկ մետաղյա դռան, 2-րդ հարկի միջանցքի պատերի և դեպի 3-րդ և 4-րդ հարկերը բարձրացող աստիճանների տակամասային հատվածներում հայտնաբերված վնասվածքները հանդիսանում են հրազենային-գնդակային բնույթի կույր /չթափանցող/ վնասվածքներ` հավանաբար պատճառված 9մմ տրամաչափի պղինձ պարունակող գնդակներով /նկատի ունենալով ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետի թիվ 1661-11թ. եզրակացության տվյալները/` լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից` վեց առանձին կրակոցների ներգործության հետևանքով, որոնցից` 1-ին հարկի միջանցքի երկփեղկ մուտքի մետաղյա դռան փոքր փեղկի ներսի մակերեսի վրա հայտնաբերված թիվ 1 վնասվածքը /դռան փեղկը փակված դիրքում/` կարող է պատճառված լինել ներսից դուրս ուղղությամբ արձակված մեկ կրակոցի, շենքի երկրորդ հարկի միջանցքի առաստաղի վրա /դեպի երրորդ և չորրորդ հարկեր բարձրացող աստիճանների տակամասերում/ հայտնաբերված թիվ 1 և թիվ 5 վնասվածքները` ներքևից վերև ուղղությամբ արձակված երկու առանձին կրակոցների, իսկ շենքի երկրորդ հարկի միջանցքի պատերի վրա հայտնաբերված թիվ 2, թիվ 3 և թիվ 4 վնասվածքները առջևի հետ, ներքևից վերև ուղղություններով արձակված երեք առանձին կրակոցների ներգործությունների հետևանքով։
Կրակոցների պահին զենքի փողը դիմային կտրվածքով ուղղված է եղել դեպի հետազոտական մասում նկարագարված մուտքի կույր /չթափանցող/ հրազենային-գնդակային վնասվածքները։
հատոր 2 գ.թ. 120-124

Դատաձգաբանական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության 27.07.2012թ. թիվ 1225 եզրակացության համաձայն`
1. թիվ ԵԷԴ/0163/01/11 քրեական գործով փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքի 1-ին հարկի մետաղյա երկփեղկ դռան ձախ փեղկի վրա առկա թիվ 1 հրազենային-գնդակային բնույթի կույր /չթափանցող/ վնասվածքը պատճառված է ներսից դուրս` հավանաբար հորիզոնական ուղղությամբ` մեկ առանձին կրակոցի ներգործության հետևանքով։ Նույն շենքի 12-րդ մուտքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի վրա գտնվող միջանցքի պատի վերևի աստիճանահարթակի մակերեսից դեպի վեր գտնվող աստիճանների տակամասային հատվածներում առկա վնասվածքները կարող են պատճառված լինել. թիվ 1 և թիվ 5 վնասվածքները` ներքևից վերև, հավանաբար ուղղահայաց դիրքից, թիվ 2 և թիվ 3 վնասվածքները` առջևից հետ, հավանաբար` ներքևից վերև ուղղություններով, իսկ թիվ 4 վնասվածքը` առջևից հետ, ներքևից վերև /կամ գրեթե հորիզոնական/ ուղղությամբ, որոնք բոլորը միասին պատճառված են հինգ առանձին կրակոցների ներգործության հետևանքով։
ԾԱՆՈԹՈՒԹՅՈՒՆ – Հստակ պարզել, թե դեպքի վայրում առկա թիվ 2 և թիվ 3 վնասվածքները պատճառված են աջից ձախ, թե` ձախից աջ ուղղություններով` հնարավոր չէ` նշված վնասվածքների սակավ ինֆորմատիվության պատճառով։ Քանի որ տվյալ վնասվածքները արտահայտված են գաջանման մակերևույթ ունեցող մակերեսների վրա և ունեն նաև որոշակի անորոշ տեսքի փորվածքատիպ խորություն, ապա չի բացառվում, որ նշված վնասվածքների ներսում համապատասխան գնդակներ հայտնաբերելու նպատակով, նշված վնասվածքները նախկինում /օրինակ` դեպքի վայրի զննության ժամանակ և դրանից հետո/ ենթարկված լինեն արտաքին կողմնակի ներգործությունների /միջամտությունների/, ինչի հետևանքով, հավանաբար, նշված վնասվածքների շրջանում առկա և նախկինում եղած որոշակի կարևորություն ներկայացնող առանձնահատկություններ` վնասված կամ փոխված լինեն։ Սակայն, ընդհանուր վերլուծելով նշված վնասվածքների եզրային հատվածների ձևը, բնույթը, ապա հնարավոր է նաև եզրակացնել, որ դրանք, հավանաբար, պատճառված են ներքևից վերև, ձախից աջ ուղղությամբ արձակված կրակոցներից։
2. Շենքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի վրա գտնվող միջանցքի պատի և աստիճանների տակամասային հատվածներում հայտնաբերված հրազենային-գնդակային բնույթի կույր վնասվածքները պատճառելու պահին /եթե հիմք է ընդունվում այն հանգամանքը, որ դրանք պատճառված են միևնույն զենքից արձակված գնդակներից, ինչի մասին վկայում են դեպքի վայրից հայտնաբերված գնդակների և պարկուճների վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետի կողմից տրված « թիվ 1661»-11թ եզրակացության արդյունքները/ ինչպես կրակողը, այնպես էլ` զենքը, տարածության մեջ, կրակոցները արձակելու պահին գտնվել են շարժման մեջ և ամենայն հավանականությամբ` տարբեր մակարդակների հարթություններում /աստիճանահարթակ, աստիճաններ և այլն/։ Շենքի առաջին հարկի մետաղյա մուտքի դռան փեղկի վրա առկա միայն մեկ հրազենային վնասվածքով պարզել, թե կրակողը կամ կրակոցներ արձակող զենքը, կրակոցների պահին տարածության մեջ գտնվել են շարժական, թե` անշարժ դիրքում, հնարավոր չէ` այլ կողմնորոշիչ տվյալների բացակայության պատճառով։
3. Կրակոցների պահին զենքի փողը` իր դիմային կտրվածքով, անմիջապես ուղղված է եղել դեպի հետազոտական մասում նկարագրված մուտքի կույր /չթափանցող/ հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքները, և զենքի փողից արձակված գնդակների և առաջին հարկի մետաղյա դռան փեղկի, երկրորդ հարկի աստիճանահարթակի վրա գտնվող միջանցքի պատի և տարբեր մակարդակների վրա գտնվող աստիճանների տակամասային հատվածներում առկա կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքների միջև առկա հետագիծը, բոլոր դեպքում կազմել է ուղիղ գիծ։ Դեպքի վայրում հայտնաբերված վերը նշված վնասվածքների շրջանում հետացատկի /ռիկոշետի/ հետևանքով առաջացած բնորոշ հետքեր /մակերեսային քսվածքներ կամ քերվածքներ, գնդակի ոչ ստանդարտ դիրքով հարվածի տեղամասեր, մակերեսային ներհարվածքներ և այլն/ չեն հայտնաբերվել։ Քանի որ դեպքի վայրում առկա բոլոր 6 վնասվածքներն իրենցից ներկայացնում են միայն կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներ և նշված վնասվածքներից բացի դեպքի վայրում չկան որևէ այլ հրազենային-գնդակային բնույթի, թեկուզ և` միջանցիկ, վնասվածքներ, որոնք կարող էին հանդիսանալ նշված կույր հրազենային-գնդակային վնասվածքներից որևէ մեկի շարունակությունը /այդպիսի միջանցիկ վնասվածք/ներ/ի առկայությունը հնարավորություն կընձեռեր կույր և միջանցիկ վնասվածքները մեկ միասնական շարունակության մեջ ուղղադիտելով, թեկուզ և մոտավոր, պատկերացում կազմել և տարածության մեջ որոշել կրակոցներ արձակող զենքի գտնվելու մոտավոր տեղը, ապա նաև` կրակոցների ուղղությունները կամ անկյունները/, ապա դեպքի վայրում, բացի վերը նշված կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներից, այլ կողմնորոշիչ-ելակետային հստակ տվյալների բացակայության պայմաններում, կոնկրետ որոշել, թե կրակոցներ արձակող զենքը որոշակի ռելիեֆային առանձնահատկություններ ունեցող դեպքի վայրում առկա յուրաքանչյուր վնասվածքը պատճառելու /կրակոց արձակելու/ պահին /աստիճաններ, աստիճանահարթակներ և այլն/ տարածության մեջ ինչպիսի դիրքում է գտնվել, կամ` կրակոցներ արձակող զենքը յուրաքանչյուր կրակոցը արձակելու պահին գետնի /աստիճան, աստիճանահարթակի մակերեսից/ հորիզոնական հարթության նկատմամբ ինչ մոտավոր բարձրության վրա է գտնվել, կամ` կրակոցներ արձակողը մարմնի կամ ձեռքում գտնվող զենքը բռնելու և կրակոցներ իրականացնելու պահին ինչպիսի շարժական ընթացքի մեջ է գտնվել, կամ` զենքից արձակված գնդակները կոնկրետ ինչ ուղղություններ /հետագծեր/ են ունեցել, հնարավոր չէ` համապատասխան և հստակ ելակետային տվյալների, ինչպես նաև` դեպքի վայրում ունեցած տվյալներով նշված հարցերի պարզաբանման համար անհրաժեշտ փորձագիտական չափանիշների բացակայության պատճառներով։
4. Դատելով դեպքի վայրում առկա վնասվածքների տարածության մեջ ունեցած ընդհանուր տեղաբաշխվածությունից և վնասվածքների ունեցած բնույթից, դրանք կարող էին պատճառված լինել`
- երկրորդ հարկում առկա թիվ1-ից թիվ 5 կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքները` 1-ից 2-րդ հարկ բարձրացող աստիճանների, 2-րդ հարկի միջանցք համարվող աստիճանահարթակի և 2-րդ հարկից դեպի 3-րդ հարկ բարձրացող աստիճանների տեղամասերում առկա հարթությունների վրայից,
- շենքի առաջին հարկի մետաղյա մուտքի դռան փեղկի վրա առկա թիվ 1 կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքը` մուտքի դռան մոտ գտնվող տարածությունից /կոնկրետ հեռավորությունը որոշել հնարավոր չէ` ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետի «թիվ1686»-11թ. եզրակացության մեջ ներառված հեռավորության որոշման վերաբերյալ քիմիական հետազոտության արդյունքները բացասական լինելու պատճառով/ մինչև առաջին հարկից դեպի 2-րդ հարկ բարձրացող աստիճանների կամ դրանց միջակայքում գտնվող միջանկյալ հարթակի վրայից /նշված պայմանները վերաբերում են միայն այն դեպքին, եթե հրազենային վնասվածքով մուտքի մետաղյա դռան փեղկը կրակոցների պահին, գտնվել է փակված վիճակում/։
ԾԱՆՈԹՈՒԹՅՈՒՆ - Երևան քաղաքի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի վրա տեղակայված միջանցքի ընդհանուր չափերը կազմում են. երկարությունը` 397սմ, լայնությունը` 190սմ, իսկ բարձրությունը` 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի մակերեսից մինչև առաստաղը /որը միաժամանակ հանդիսանում է նաև 3-րդ հարկի աստիճանահարթակը՝ 287սմ։
- թիվ 1 կույր վնասվածքը, որը արտահայտված է 3-րդ հարկի աստիճանահարթակից դեպի 4-րդ հարկ բարձրացող աստիճանների տակամասային մակերեսի վրա` 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի մակերեսից գտնվում է 303սմ բարձրության վրա։
- թիվ 2 կույր վնասվածքը, որը արտահայտված է 2-րդ հարկի թիվ 258 բնակարանի վերնամասում` անմիջապես 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի վրա գտնվող և միջանցքի պատի վրա տեղակայված էլեկտրական վահանակի վերևում, 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի մակերեսից գտնվում է 225սմ բարձրության վրա։
- թիվ 3 կույր վնասվածքը, որը արտահայտված է երկրորդ հարկի թիվ 259 բնակարանի շրջանակի վերնամասում` 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի մակերեսից գտնվում է 213սմ բարձրության վրա։
- թիվ 4 կույր վնասվածքը, որը արտահայտված է 2-րդ հարկի առաստաղից /որը միաժամանակ հանդիսանում է նաև 3-րդ հարկի աստիճանահարթակը/ 9սմ դեպի ցած գտնվող տեղամասում, այսինքն` 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի մակերեսից մոտ 278սմ դեպի վեր գտնվող բարձրության վրա։
- թիվ 5 կույր վնասվածքը, որը արտահայտված է 1-ին հարկի միջանկյալ հարթակից դեպի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակին անմիջապես միացող աստիճաններին զուգահեռ հարթության մեջ գտնվող և 3-րդ հարկի աստիճանահարթակին միացող աստիճանների /անմիջապես կողային պատի հետ հարող/ տակամասային հատվածում` 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի աստիճաններից իջնող 3-րդ աստիճանի մակերեսից գտնվում է 279սմ բարձրության վրա։
- Շենքի 1-ին հարկի երկփեղկ մետաղյա մուտքի դռան ձախակողմյան փեղկի վրա արտահայտված թիվ 1 կույր վնասվածքը գտնվում է դռան փեղկի ստորին եզրից 166 սմ դեպի վեր գտնվող տեղամասում։

Քրեական գործի դատաքննության ընթացքում նշանակված դատաձգաբանական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության 27.07.2012թ. թիվ 1225 եզրակացության համաձայն` ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության բաժանմունքի պետ, դատաձգաբանափորձագետ Արայիկ Ասլանյանը, դատաքննության ընթացքում հարցաքննվել է որպես փորձագետ և պարզաբանելով իր կողմից տրված նշված երկու եզրակացությունները, պնդել է դրանց «հետևություններ» բաժնում տրված եզրահանգումները։
դատաքննության արձանագրություն

Առգրավման արձանագրություններով, որոնց համաձայն Արտակ Սահակյանից առգրավվել է Գնել Սարգսյանի կողմից վերջինիս ներկայացված «Մակարով» տեսակի ատրճանակը, իսկ Արմեն Վարդանյանից` նրա հագին եղած պատառոտված հագուստները։
հատոր 1 գ.թ. 38, 159

Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին 08.08.2011թ. ոստիկանության Էրեբունու բաժին բերման ենթարկելու մասին արձանագրություններով և նույն օրը 22։15-ին ու 22։20-ին նրանց սթափության վիճակի զննության թիվ 102897 և 102898 արձանագրություններով այն մասին, որ Արամ Բարսեղյանի և Արմեն Վարդանյանի մոտ արձանագրվել է 2-րդ աստիճանի խմածություն։
հատոր 1 գ.թ. 16, 22, 26, 27

Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 26.10.2012թ. թիվ 122 եզրակացության համաձայն ամբաստանյալ Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանը ինչպես մինչև հանցագործությունները կատարելը, այնպես էլ` ներկայումս, տառապել և տառապում է «Անձի էմոցիոնալ անկայունության խանգարում /փսիխոպաթիա/» հոգեկան խանգարմամբ, որը դասվում է անձնային և վարքային խանգարումների շարքին։
Հոգեկան գործունեության նշված վիճակը Արամ Բարսեղյանի մոտ արտահայտված չէ այն աստիճանի և չի ուղեկցվում հոգեախտաբանական ախտանիշներով, մտավոր հիշողության կոպիտ խանգարումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս, զրկեր ու զրկի նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու ու դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից։
Արամ Բարսեղյանը իրավախախտումը կատարելիս չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր խանգարված վիճակում, որը կարող էր զրկել նրան իր գործողությունների համար հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից։
Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։
դատաքննության արձանագրություն

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Դատաքննությամբ բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգվել են գործի երկու դրվագներով ձեռք բերված ապացույցները, յուրաքանչյուր դրվագով հետազոտված ապացույցները համադրվել և գնահատվել են իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության և իրենց համակցությամբ` գործի համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնված ներքին համոզմամբ։
Յուրաքանչյուր դրվագի վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի հիմքով դատավճիռ կայացնելիս դատարանի լուծմանը ենթակա հարցերի շարքում, ի թիվս նշված հոդվածով թվարկված հարցերի, կարևոր նշանակություն ունի մասնավորապես այն հարցերի պարզաբանումը, թե
1. ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը,
2. այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
3. ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը,
4. ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն։

ա/ տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով /Երևանի դրվագ/

Նախաքննական մարմնի կողմից գործով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը մեղադրվել են ավազակային հարձակում կատարելու համար նախապես հանցավոր համաձայնության գալու, գանձապահ, գործով տուժող Նադյա Շահինյանի տրամադրության տակ գտնված առանձնապես խոշոր չափերի հասնող կանխիկ գումարին տիրանալու հարցի շուրջ և 08.08.2011թ. Երևանի Խաղաղ-Դոնի 19 շենքի 12-րդ մուտքի 4-րդ հարկի աստիճանավանդակում իրենց ծրագրած հանցավոր արարքը կատարելու մեջ։
Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը նշված հանցանքը կատարելու համար մեղադրվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Դատաքննությամբ հետազոտված և սույն դատական ակտում արդեն թվարկված ապացույցներով դատարանը նշված հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի մեղքը գտնում է ապացուցված և գտնում է, որ նշված հոդվածի սանկցիայով նրանց նկատմամբ պետք է կիրառվի քրեական պատիժ։
Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին նախաքննական մարմինը մեղադրանք է առաջադրել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալի համար.
«Նույն շենքի 2-րդ հարկի աստիճանավանդակում Արամ Բարսեղյանը բռնվել է շենքի բնակիչ Հարություն Ֆերոյանի, Նադյա Շահինյանի որդի Անդրանիկ Շահինյանի և ամուսին Վիկտոր Շահինյանի կողմից, որից հետո Արմեն Վարդանյանը վերջիններիցս պահանջել է ազատ արձակել իր հանցակցին, սակայն մերժում ստանալով, իր մոտ ապօրինի պահվող հրազեն հանդիսացող «ՊՄ» տեսակի ատրճանակով սպանելու դիտավորությամբ թվով 5 կրակոց է արձակել իր հանցակցին բռնած անձանց ուղղությամբ, որոնք հասցրել են հեռանալ կրակոցի ուղղությունից, իսկ ատրճանակի պահունակում գտնվող փամփուշտները վերջացել են, և Արմեն Վարդանյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով իր հանցանքը չի կարողացել ավարտին հասցնել, հափշտակված գումարով դիմել է փախուստի, քիչ անց բռնվել է քաղաքացիների և ոստիկանության աշխատակիցների կողմից»։
Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին առաջադրված սույն մեղադրանքով նախաքննական մարմինը, ըստ էության, հաստատված է համարել, որ նրա կողմից տեղի է ունեցել հանցակցի սահմանազանցում, այն է` իր կողմից ապօրինի ձեռք բերած և ապօրինի կրած հրազեն հանդիսացող ատրճանակով կատարել է մեկ այլ հանցանք, որը չի ընդգրկվել մյուս հանցակցի` Արամ Բարսեղյանի հետ նախապես ունեցած դիտավորությամբ։
Միաժամանակ նախաքննական մարմինն ըստ էության հաստատված է համարել կոնկրետ դեպքում ավարտված հանցափորձի առկայությունը ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի կողմից։
Նախաքննական մարմնի կողմից որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշմամբ որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մոտիվ դիտվել է այն, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը տուժողներ Հարություն Ֆերոյանից, Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյաններից պահանջել է ազատ արձակել իր հանցակցին, սակայն մերժում ստանալով, ատրճանակից կրակոցներ է արձակել տուժողների ուղղությամբ։ Իսկ որպես սպանության հանցափորձի հիմնավորում հաստատված է համարվել այն, որ տուժողների ուղղությամբ արձակված 5 կրակոցների դեպքում տուժողները չեն վնասվել, քանի որ հասցրել են հեռանալ կրակոցի ուղղությունից, ինչպես նաև` ատրճանակի պահունակում վերջացել են փամփուշտները, այսինքն` նախաքննական մարմինն ընդունել է, որ նշվածը այն հանգամանքներն են, որոնց առկայությունը թույլ չի տվել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին իր կամքից անկախ ավարտին հասցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը։
Նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ շենքի 4-րդ հարկի հարթակում տուժող Նադյա Շահինյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը, հասնելով իրենց հանցավոր նպատակին, տուժող Նադյա Շահինյանից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի հասնող` համապատասխանաբար 34.957.000 և 166.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար պարունակող երկու պայուսակները և այն ունենալով իրենց տրամադրության տակ` դիմել են փախուստի` մուտքի աստիճաններով իջնելով ներքև։
Շենքի մուտքի 3-րդ հարկի հարթակում նրանց դեմ հանդիման բարձրացել է տուժող Հարություն Ֆերոյանը։ Իր մոտ ունենալով երկու պայուսակները, անցնելով աստիճաններով բարձրացող Հարություն Ֆերոյանի կողքով, դեպի առաջին հարկ է իջել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը։ Այդ պահին, լսելով Նադյա Շահինյանի գոռոցը` գումարը հափշտակելու մասին, կողմնորոշվելով, որ իջնողներն են հանցագործները, Հարություն Ֆերոյանը բռնել է ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանին և կանխել նրա փախուստը, միմյանց քաշքշելով իջել են երկրկրդ հարկի հարթակ։ Ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանն իր հերթին բռնելով աստիճանների բազրիքից, ուժ է գործադրել` փորձելով փախուստի դիմել, սակայն դա նրան չի հաջողվել։ Այդ պահին աստիճաններով դեպի ներքև են վազել Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյանները և ֆիզիկական ուժի գործադրմամբ` թույլ չեն տվել Արամ Բարսեղյանի փախուստը։ Եվ երբ Հարություն Ֆերոյանը գտնվել է 2-րդ հարկի աստիճանահարթակում` դեպի ներքև իջնող աստիճանների վերնամասում, դեպի ներքև իջած և արդեն առաջին և երկրորդ հարկերի աստիճանների միջնահարթակ հասած ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը, իր տրամադրության տակ ունենալով հափշտակված գումարով երկու պայուսակները, ետ է վերադարձել և հանելով իր մեջքի մասում թաքցված և ապօրինի կրած հրազեն հանդիսացող ատրճանակը, պահանջել է բաց թողնել Արամ Բարսեղյանին և Հարություն ֆերոյանից մերժում ստանալով, նույն պահանջը կրկնելով, շարժվելով աստիճաններով դեպի հարթակ, տարբեր հարթություններից ու դիրքերից դեպի վերև` օդ, արձակել է 5 կրակոց և տեսնելով, որ իր պահանջը` Արամ Բարսեղյանին ազատ արձակելու մասին, չի կատարվում, դիմել է փախուստի` իր հետ տանելով ավազակային հարձակմամբ հափշտակված գումարը, իսկ պահունակում գտնված վերջին` 6-րդ փամփուշտը ներսից կրակել է մուտքի դռան վրա` իր անարգել փախուստն ապահովելու համար և դուրս է եկել մուտքից։
Տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով հետազոտելով և գնահատելով գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, դատարանը գալիս է այն հիմնավոր եզրակացության, որ նշված դրվագով Երևանի Խաղաղ-Դոնի 19-րդ շենքի 12-րդ մուտքում ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի գործողությունները իրենց մեջ չեն պարունակում նրան մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը, քանի որ գործով չի հիմնավորվել ամբաստանյալի կողմից երկու և ավելի անձանց սպանելու մեղքի դիտավորության դրսևորման առկայությունը, նրա գործողությունները իրենց ուղղակի կամ անուղղակի դրսևորմամբ կոնկրետ իրադրության մեջ նպատակաուղղված չեն եղել տուժողներ Հարություն Ֆերոյանին, Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյաններին կյանքից զրկելուն, ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի գործողություններում առկա չի եղել երկու և ավելի անձանց սպանելու հանցափորձը, քանի որ ձեռքին ունենալով 6 փամփուշտներով լիցքավորված և մարտական պատրաստվածության բերված հրազեն հանդիսացող ատրճանակը, անմիջապես և ընդհուպ իր առջևում ունենալով աստիճանահարթակում կանգնած կամ հատակին պառկած 3 անպաշտպան տուժողներին, չունենալով իր նպատակաուղղված գործողությունները խափանող կամ խոչընդոտող որևէ արգելք, դիմադրություն կամ միջամտություն, երկու և ավելի անձանց սպանելու դիտավորության առկայության պայմաններում տվյալ իրավիճակում նա ունեցել է գործով տուժող ճանաչված նշված երեք անձանց կյանքից զրկելու ռեալ հնարավորություն, որպիսին, սակայն, չի իրագործել։
1. Նախաքննական մարմնի կողմից մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ բերված հանցափորձի առկայության մասին փաստարկն այն մասին, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին չի հաջողվել երեք տուժողներին կյանքից ապօրինի զրկել այն պատճառով, որ վերջացել են փամփուշտները, դատարանը գտնում է հիմնազուրկ այն պատճառաբանությամբ, որ նախաքննական մարմինը, նշված հիմնավորմամբ, հակասելով ինքն իրեն, չի հիմնավորել, որ թեև թվով 5 փամփուշտների արձակմամբ տեղի է ունեցել ավարտված հանցափորձ, այն է` 5 փամփուշտները կրակվել են երեք տուժողներին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, չի գնահատվել, թե ինչու՞ ամբաստանյալն իր հանցավոր դիտավորությունը չի իրագործել և տուժողներին չի սպանել, ամբաստանյալն իր կամքից անկախ ինչպիսի՞ հանգամանքներով չի կարողացել տուժողներին խոցել ու սպանել, նշված դեպքում ամբաստանյալի կամքից անկախ հանգամանքները նշված որոշմամբ որպես հիմնավորումներ առկա չեն,
2. փամփուշտները թվով 5 հատ լինելու և վերջանալու մասին փաստարկն իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ դա հակասում է գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցներին։ Այսպես, նախաքննությամբ` տեղազննությամբ և դատահետքաբանական փորձաքննությամբ հիմնավորվել է, որ մուտքի 2-րդ հարթակից հեռանալով, որտեղ գտնվել են նշված երեք տուժողները, ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանն իր մոտ ապօրինի կրած ատրճանակում ունեցել է ևս մեկ փամփուշտ, որը մուտքից դուրս գալուց առաջ կրակել է շենքի մուտքում` վնասելով մուտքի առաջին հարկի դուռը ներսի կողմից` մինչև մուտքից դուրս փախչելը։ Հետևաբար, 6-րդ փամփուշտն ունենալով, նա դա չի օգտագործել տուժողներին սպանելու նպատակով, որի գնահատականը նախաքննական մարմինը չի տվել, գործի տվյալներից չբխելով՝ փաստելով միայն թվով 5 փամփուշտ ունենալու իրականությանը չհամապատասխանող հանգամանքը։
Ինչ վերաբերում է սպանությունը շահադիտական դրդումներով կատարելու հանցափորձին, ապա գործի քննությամբ հիմնավորված է, որ կոնկրետ դեպքում` մինչև կրակոցներն արձակելը /ըստ նախաքննական մարմնի` սպանության հանցափորձը/ արդեն ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի տիրապետության տակ էին գտնվում տուժող Նադյա Շահինյանից հափշտակված սև և վարդագույն գույնի այն երկու պայուսակները, որոնց մեջ առկա է եղել ավազակային հարձակմամբ հափշտակված առանձնապես խոշոր չափերի հասնող կանխիկ գումարը։ Ավազակային հարձակումն արդեն ավարտվել էր։ Գործով տուժող ճանաչված Հարություն Ֆերոյանը, Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյանները միայն զբաղված են եղել ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանին բռնելով` նրա փախուստը կանխելու համար։ Նրանց գործողություններն ուղղված չեն եղել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի տիրապետության տակ եղած գումարը պահելուն կամ ետ վերցնելուն, հետևաբար, տվյալ իրադրության պայմաններում, նրանց տրամադրության տակ գումար չի եղել, եթե նույնիսկ տուժողներին կյանքից զրկելու գործողություններ կատարվեին, ապա ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի արարքը չէր կարող գնահատվել որպես շահադիտական դրդմամբ կատարված։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի համաձայն` սպանությունը որակյալ դարձնող հանգամանքներ են հանդիսանում սպանությունը շահադիտական դրդումներով, պատվերով, ինչպես նաև` զուգորդված շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով կատարելը։ Արմեն Վարդանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ նշված չէ, թե նախաքննական մարմինը նշված ո՞ր հատկանիշի առկայությամբ է արարքը համարել որակյալ և այն որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով։
Վերը նշված հիմքով այն չէր կարող դիտվել ոչ շահադիտական դրդումներով կատարված և ոչ էլ` ավազակությամբ զուգորդված, քանի որ կրակոցներն արձակելու պահին և` ավազակային հարձակումն էր ավարտվել, և` հափշտակված գումարն էր անցել Արմեն Վարդանյանի տիրապետության տակ։
Մինչդեռ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ նախաքննական մարմինը որպես ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքի կատարման մոտիվ նշել է այն, որ տուժողներից «Արմեն Վարդանյանը պահանջել է ազատ արձակել իր հանցակցին, սակայն մերժում ստանալով, իր մոտ ապօրինի պահվող «ՊՄ» տեսակի ատրճանակով սպանելու դիտավորությամբ թվով 5 կրակոց է արձակել իր հանցակցին բռնած անձանց ուղղությամբ . . .»։ Հետևաբար, նախաքննական մարմինը նույնպես գտել է, որ կրակոցներ արձակելու դրդապատճառը եղել է միայն այն, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը պահանջ է դրել իր հանցակցին բռնողներից` ազատել Արամ Բարսեղյանին, սակայն նրան բռնողների մերժումն ստանալու պայմաններում է կրակոցներն արձակել։
Դատարանը գտնում է, որ կոնկրետ դեպքով ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի կողմից շենքի մուտքում հրազեն կիրառելը, առանց նշանառության տարբեր` դեպի առաստաղ և այլ բարձր կետերի նշանառության հատվածների ուղղություններով կրակոցներ արձակելով, «բաց թողեք, թե չէ` կգյուլլեմ» բնույթի սպառնալիքներ տալը, իր նշված ագրեսիվ դրսևորումներով և համառ, հանդուգն վարքագծով նպատակ է հետապնդել ընդամենը հոգեբանորեն և բարոյապես ընկճել, կազմալուծել իր հանցակից Արամ Բարսեղյանին բռնած Հարություն Ֆերոյանին, Անդրանիկ և Վիկտոր Շահինյաններին, կոտրել նրանց դիմադրությունը և Արամ Բարսեղյանին բաց չթողնելուն ուղղված նրանց համառ կամքը, զրկել նրանց դիմադրելու կարողությունից և հասնել նրանց կողմից Արամ Բարսեղյանին բաց թողնելուն, որը նրան չի հաջողվել։
Հատկանշական է, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի կողմից իրենց ներկայությամբ բազմաթիվ կրակոցներն օդ կրակելը չի ազդել տուժողների վրա և նրանք չեն կատարել Արամ Բարսեղյանին բաց թողնելու մասին ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի պահանջը, քանի որ տուժողներն զգացել են, որ կրակոցները նպատակաուղղված չեն եղել իրենց կյանքից զրկելուն և իրենց անձի նկատմամբ ոտնձգություն տեղի չի ունեցել։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի վերը նշված պահվածքը վկայում է ամբաստանյալի անձի և նրա գործողությունների բացառիկ վտանգավոր աստիճանի և բնույթի մասին, որպիսին դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս։
Վերոգրյալի հիմնավորմամբ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով մեղսագրված արարքում բացակայում է հանցակազմը` մեղսագրված հանցանքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի բացակայության հիմնավորմամբ, հետևաբար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի հիմքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքով անհրաժեշտ է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի անմեղությունը, դադարեցնելով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը։
Դատարանը գտնում է, որ տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով /Երևանի դրվագ/ ապացուցվել է ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ, նշված հոդվածների սանկցիայով նրանց նկատմամբ անհրաժեշտ է քրեական պատիժ կիրառել։
բ/ Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի բնակիչ Արտյոմ Վարդանյանի բնակարանում տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակման դրվագով /Կոտայքի դրվագ/
Գործով տուժող Արտյոմ Վարդանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ավազակային հարձակմամբ իր բնակարանից հափշտակվել են շուրջ 500.000 ՀՀ դրամ արժողության արտասահմանյան արտադրության օգտագործված մեկ հատ թվային ֆոտոխցիկ և մեկ հատ թվային ֆոտոապարատ, ինչպես նաև 1.650.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության երեք հատ` «Վալտեր» տեսակի 5,6մմ տրամաչափի ակոսավոր, «Սայգա-ՄԿ» տեսակի 7,62մմ տրամաչափի ակոսավոր և ողորկափող որսորդական «Ֆաբառմ» տեսակի 12մմ տրամաչափի հրացաններ, որոնք ձեռք է բերել օրինական ճանապարհով և ոստիկանության մարմիններում հաշվառված են իր անվամբ։ Նշված հրացանները գտնվել են չեխոլի մեջ ու դրված են եղել իր ննջասենյակի պահարանի վրա։
Ինքը համոզված չէ, որ գործով ամբաստանյալներն են հափշտակել նշված զենքերը, համոզված չէ, որ նրանք են կատարել այդ հանցանքը, քանի որ ոչ զենքերն են հայտնաբերվել, ոչ էլ` ապարատուրան։ Այդ պատճառով որպես տուժող ինքը որևէ գույքային պահանջ չունի ամբաստանյալների նկատմամբ։
Տուժողը ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, որ ինքը ցանկանում է, որպեսզի ոստիկանության կողմից շարունակվի իր գործի քննությունը։
Տուժող Արտյոմ Վարդանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին. «ես վստահ չեմ, քանի որ Մարինեն սարսափելի վիճակում էր, նա կարող էր նրանց ճիշտ տեղը չբերեր . . .»։
դատաքննության արձանագրություն

Տուժողից հափշտակված գազային ատրճանակը ընդգրկված չէ ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում, մեղադրանքի ծավալում նշված չէ նաև դրա արժեքը, որը նախաքննությամբ չի պարզվել։ Մինչդեռ գազային ատրճանակի տվյալներն առկա են քրեական գործում։
հատոր 3 գ.թ. 65

Օպերատիվ անձնակազմին տրված քննչական հանձնարարություններում, որոշումներում և դատավարական մյուս փաստաթղթերում նախաքննական մարմնի կողմից մինչև 2011թ. հոկտեմբերի վերջը բազմիցս նշվել է, որ տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակումն իրականացվել է գազային ատրճանակի օգտագործմամբ, հետագայում նշվել է, որ օգտագործվել է ատրճանակ։ Նախաքննական մարմինը որևէ կերպ չի պատճառաբանել նշված հակասության պատճառները։
Տուժող Մարինե Սուքիասյանը ցուցմունք է տվել, որ իր վրա հանցագործները պահել են արծաթագույն փայլուն փողով ատրճանակ։ Չի պարզվել, թե դա ավազակություն կատարած անձանց պատկանած ատրճանակն է եղել, թե՞ տուժող Արտյոմ Վարդանյանին պատկանած և հափշտակված ատրճանակը։
Տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տան սպասուհին` վկա Ռուզաննա Խաչատրյանը դեպքի հաջորդ օրը 01.07.2011թ. նախաքննության մարմնին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից հետո կարգի բերելով սենյակները, Արտյոմ Վարդանյանի ննջասենյակի պահարանի և մահճակալի արանքում թափված իրերի մեջ գտել է ռեզինե մեկանգամյա օգտագործման ձեռնոցի մատների մասերի կտորներ և մեկ հատ «սանտավիկ», որոնք տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տան հետ կապ չունեցող օտար մարմիններ էին և հնարավոր է, որ թողնված լինեին այլ անձանց, տվյալ դեպքում` հանցագործների կողմից։
հատոր 3 գ.թ. 33-35

Նշված իրերը քննիչի կողմից 01.07.2011թ. արձանագրությամբ առգրավվել են։
հատոր 3 գ.թ. 36

Դատակենսաբանական փորձաքննության 21.07.2011թ. թիվ 286 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված «սանտավիկ» տեսակի պլաստիրի, ռետինե ձեռնոցի մատների դարձերեսի կասկածելի հետքերի քսվածքներում հաստատվել է քրտինքի առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի՝ կարող էր առաջանալ արտադրություններում /մասնավորապես` քրտինք/ B հակածին պարունակող անձից կամ անձանցից, բայց ոչ Մարինե Սուքիասյանից, որի արյունը, հետևաբար` նաև քրտինքը, պատկանում է A խմբին։
հատոր 3 գ.թ. 180-183

Նշված եզրակացությունը նշվել է մեղադրական եզրակացության մեջ` որպես մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույց, սակայն նախաքննական մարմինը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների հիմքով մեղադրական եզրակացության մեջ համապատասխան իրավական գնահատական չի տվել, թե որպես ապացույց նշված եզրակացությունը ինչպիսի՞ վերաբերելիություն և ի՞նչ արժեք ունի ապացույցների համակցության մեջ։ Մինչդեռ ձեռնոցի կտորները և «սանտավիկը» քննիչի 25.08.2011թ. որոշման /հատոր 3 գ.թ. 186/ ճանաչվել են իրեղեն ապացույց, որի մասին նախաքննական մարմինը նույնպես չի նշել մեղադրական եզրակացության մեջ։
Սույն հարցերի համատեքստում գնահատելով որպես ապացույց թվարկված դատակենսաբանական փորձաքննության 21.07.2011թ. թիվ 286 եզրակացությունը, դատարանը գտնում է, որ նշված եզրակացությունը ապացույցների համակցության մեջ կարևոր դատավարական արժեք ունի։ Նշված եզրակացությամբ և թվարկված իրեղեն ապացույցներով հիմնավորվում է այն փաստը, որ Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տանը հայտնաբերված ձեռնոցի կտորները և «սանտավիկը», որոնց վրա առկա են «B» խմբի քրտինքի հետքեր, չէին կարող օգտագործված, իսկ հետքերը, հետևաբար, թողնված լինել գործով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի կողմից, քանի որ Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով հարուցված քրեական գործի նախաքննության ընթացքում նշանակվել են դատակենսաբանական երկու փորձաքննություններ` հետազոտվել են արյան և քրտինքի հետքեր կրող իրեղեն ապացույցները, այդ նպատակով ամբաստանյալներից ստացվել էին արյան ու քրտինքի փորձանմուշներ։
Դատակենսաբանական փորձաքննությունների 16.09.2011թ. թիվ 369 և 07.09.2011թ. թիվ 337 եզրակացությունների համաձայն` Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի և Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանի արյան նմուշներն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում են A խմբին։
հատոր 2 գ.թ. 125-127, 128-134

Հետևաբար, A խմբի արյուն ունեցող անձանցից թողնված արտադրանքը, այդ թվում` քրտինքը, կարող էր առաջանալ բացառապես «A» խմբի արյուն ունեցող անձից /անձանցից/, մինչդեռ գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ձեռնոցի և «սանտավիկի» վրա դատակենսաբանական փորձաքննությամբ հայտնաբերված քրտինքը պատկանել է «B» խմբի, այսինքն` տուժողի բնակարան մուտք գործած և ձեռնոց օգտագործած և «սանտավիկ» կրած անձի արյան խումբը համապատասխանել է «B» խմբին։
Այն, որ Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տանը հանցագործները ձեռնոցներով են աշխատել, հիմնավորվում է ոչ միայն դեպքի վայրում նշված ձեռնոցների կտորների առկայության փաստով, տուժող Մարինե Սուքիասյանի դատաքննական ցուցմունքով, այլև այն հանգամանքով, որ դեպքի վայրի տեղազննությամբ փորձագետի կողմից մատնահետքեր չեն հայտնաբերվել։
հատոր 3 գ.թ. 2-4

25.08.2011թ. գրությամբ /հատոր 3 գ.թ. 189/ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի պետը հայտնել է Կոտայքի քննչական բաժանմունքի պետին այն մասին, որ Ձորաղբյուրի ավազակային հարձակման դեպքով հանցագործությունը հնարավոր է կատարած լինեն Էրեբունու քննչական բաժնի վարույթում քննվող քրեական գործերով մեղադրյալներ, կալանավորներ Ենոք Եղիազարյանը, Արմեն Վարդանյանը, Արամ Բարսեղյանը։
Նշված օպերատիվ հաղորդման հիման վրա 26.08.2011թ. գրություններով /հատոր 3 գ.թ. 194, 195/ Կոտայքի քննչական բաժանմունքի պետը Էրեբունու քննչական բաժնի պետին հասցեագրած գրավոր հարցմամբ խնդրել է հայտնել, թե Էրեբունու քննչական բաժնի վարույթում քննվող 12121211 և 12127311 քրեական գործերով դատակենսաբանական փորձաքննություններ նշանակվե՞լ են, թե՞ ոչ, եթե այո, ապա խնդրվել է հայտնել Ենոք Եղիազարյանի, Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի արյան խումբը։
Նշված հարցումները մնացել են անպատասխան, նախաքննական մարմինն անգործություն է դրսևորել և այլևս տուժող Արտյոմ Վարդանյանի բնակարանից հայտնաբերված ձեռնոցի և «սանտավիկի» վրայի քրտինքը Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի արյան հետ համեմատելու համար դատակենսաբանական փորձաքննություն չի նշանակել։
Մինչդատական վարույթի ընթացքում երկու քրեական գործերով երկուական անգամ խուզարկություններ են կատարվել Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի բնակության վայրերում, սակայն Ձորաղբյուրի դրվագով ավազակային հարձակմամբ հափշտակված տեխնիկան և հրազենը չեն հայտնաբերվել։
Քննչական մարմինը նախաքննության ընթացքում բազմիցս քննչական հանձնարարություններ է տվել հետաքննական մարմիններին` ավազակային հարձակմամբ տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տանից հափշտակված հրազենն ու տեխնիկան հայտնաբերելու համար, սակայն քննչական և օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներն արդյունք չեն տվել, հափշտակված հրազենն ու տեխնիկան չեն հայտնաբերվել։
21.07.2011թ. որպես վկա հարցաքննվել է անասնաբույժ Ավետիք Ասատրյանը։ Նա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը` 30.06.2011թ. ժ. 17։00-ի սահմաններում իր անձնական օգտագործման ՎԱԶ-2106 մակնիշի 45 ՍՍ 375 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով իր ընկեր Հայկազ Մելքոնյանի հետ գնացել է Արտյոմ Վարդանյանի առանձնատուն, որը բացակայում էր Հայաստանի Հանրապետությունից։ Արտյոմ Վարդանյանը իրեն զանգահարել և խնդրել էր գնալ և ստուգել իր ազնվատոհմ շանը։ Տանն էին գտնվում աշխատողներ Մարինեն և Արթուրը։ Հայկազի այցելության նպատակն էր տեսնել գերմանական ցեղատեսակի այն հովվաշունը, որն ինքը տվել էր Արտյոմին։ Իր աշխատանքը կատարելուց հետո ինքն ու Հայկազը միասին գնացել են Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող Արտյոմ Վարդանյանի մյուս առանձնատուն, որտեղ պահվող շներին պրոցեդուրաներ է անցկացրել, ապա վերադարձել են նախկինում այցելած տուն, իրենց հետ են վերցրել Արտյոմի աշխատող Արթուրին, միասին վերադարձել են Երևան։ Հաջորդ օրը` 01.07.2011թ. իմացել է կատարված ավազակային հարձակման մասին։
Վկա Ավետիք Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նշված օրը երկու անգամ Արտյոմ Վարդանյանի տուն այցելելու ընթացքում կանգառի մոտ նկատել է երկու կասկածելի անձանց, որոնց տեսել է առաջին անգամ, որոնք հետևում էին իրենց շարժին։ Իր ուշադրությունն է գրավել նրանց արտաքինն ու տեսքը, ունենալով հագնվելու տարօրինակ ոճ` նրանցից մեկը գլխին ուներ մուգ բորդո գույնի բեյսբոլկա, աչքերին` մուգ սև պլաստմասսայից ակնոցներ, հագին սև գույնի սինթետիկ մատերիալից վերնաշապիկ և նույն գույնի ու ձևի շալվար, մեջքին կապված էր բրդյա պաշտպանող գոտի, ակնհայտ էր, որ ուներ պրոբլեմ առողջության հետ։ Նշված անձը միջին հասակի, արտաքինից ուժեղ կազմվածքով տղամարդ էր` մուգ մաշկի գույնով, առանց մազածածկույթի։
Երկրորդ անձը, որը գտնվում էր առաջինի մոտակայքում, նա արտաքնապես ոչ մի աչքի ընկնող արտաքին տվյալներ չուներ և շատ վատ է տպավորվել իր հիշողության մեջ։
հատոր 3 գ.թ. 73-75

Վկա Հայկազ Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ անասնաբույժ Ավետիք Ասատրյանի հետ Արտյոմ Վարդանյանի տուն գալիս և նորից տուն վերադառնալիս նշված տնից 50-60 մետր հեռավորության վրա, փողոցի անկյունում տեսել է 2 անծանոթ անձանց, որոնք իրենց արտաքինով և նույնիսկ հագուստներով գրավել են իրենց ուշադրությունը և կարծես թե հետևել են իրենց շարժին։ Նրանցից մեկը տարօրինակ ոճով էր հագնված` գլխին ունեցել է մուգ բորդո գույնի կեպի, աչքերին` մուգ պլաստմասսայից ակնոցներ, հագին` սև վերնաշապիկ և տաբատ, մեջքին կապած բրդյա գոտի, հագուստը հնաոճ էր, միջահասակ կամ մի փոքր ցածրահասակ էր, ամրակազմ, տարիքը` 30-35 տարեկան։
Երկրորդ անձնավորությունն ավելի երիտասարդ էր, ժամանակակից հագնված, ավելի թեթևակազմ, տարիքը` 23-27 տարեկան։
հատոր 3 գ.թ. 71-72

Հատկանշական է, որ Երևան վերադառնալիս վկաներ Հայկազ Մելքոնյանի և Ավետիք Ասատրյանի հետ միևնույն ավտոմեքենայում գտնված, տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տան աշխատող վկա Արթուր Մանուկյանը իր ցուցմունքում նշված հանգամանքի, այն է` Արտյոմ Վարդանյանի տան մոտ կասկածելի անձանց գտնվելու հարցի շուրջ ոչինչ չի հայտնել, որևէ անձի նկատմամբ կասկած չի ունեցել։
հատոր 3 գ.թ. 47-48

Մինչդեռ 01.07.2011թ. և 20.08.2011թ. ոստիկանության Կոտայքի բաժնի պետին Կոտայքի քննչական բաժանմունքի պետի կողմից տրված քննչական հանձնարարությունների մեջ նշվել է, որ հանցագործներն իրենց հագին ունեցել են բանվորական կամ զինվորական տիպի հագուստ։
հատոր 3 գ.թ. 37, 176-177

30.08.2011թ. ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը ճանաչման են ներկայացվել վկա, անասնաբույժ Ավետիք Ասատրյանին։ Վերջինս նրանց չի ճանաչել, հայտնել է, որ նրանց երբեք չի տեսել։
հատոր 3 գ.թ. 202-203, 204-205

Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանն ու Արամ Բարսեղյանը վկա Հայկազ Մելքոնյանին ճանաչման չեն ներկայացվել։
Գործով վկա Աշոտ Նահապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից հետո ինքն է տուժող Մարինե Սուքիասյանին իր ավտոմեքենայով Ձորաղբյուրից տեղափոխել Երևանի «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն։ Ճանապարհին Մարինեն պատմել է դեպքի մասին, Մարինեն հայտնել է, որ այդ անձանց չի ճանաչել և նրանց գրեթե վատ էր նկարագրում։
հատոր 3 գ.թ. 53-54, դատաքննության արձանագրություն

Գործով վկա Սուրիկ Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը բնակվում է Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում, միաժամանակ որպես պահակ և այգեպան աշխատում է Արտյոմ Վարդանյանի առանձնատանը։ Նշված առանձնատունը առանձին շինություն է, որտեղ պահվում են տարբեր ցեղախմբերի շներ։ Դա Արտյոմ Վարդանյանի մյուս առանձնատունն է, դա այն շինությունը չէ, որտեղ աշխատել է Մարինե Սուքիասյանը և որտեղ տեղի է ունեցել դեպքը։ 2011 թվականի հունիսի 30-ին ժ.20.00-ի սահմաններում իր տան մոտ իրեն է մոտեցել Ձորաղբյուր գյուղի բնակիչ Աշոտ Նահապետյանն ու ասել, որ Արտյոմ Վարդանյանի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող մյուս տանը դեպք է տեղի ունեցել, ու տվել է իրեն այդ տան բանալիները, ասելով, որ այնտեղ թող ինքը տիրություն անի, մինչև տանտերերի գալը։ Միաժամանակ ասել է, որ տան աշխատակցուհի Մարինեն վնասվածքներ է ստացել իր վրա հարձակվողների կողմից և որ Մարինեին տեղափոխում է հիվանդանոց։ Այդ պահին ինքը նկատել է, որ ավտոմեքենայի մեջ նստած Մարինեի դեմքը ամբողջովին վնասված ու արյունոտված է, հարցրել է նրանից, թե ի՞նչ է պատահել, Մարինեն չի կարողա»ել պատասխանել։ Նրա փոխարեն պատասխանել է Աշոտը, ասելով, որ Արտյոմի տան և Մարինեի վրա հարձակում է տեղի ունեցել և դրա հետևանքով էլ Մարինեն վնասվել է։ Սակայն թե ովքե՞ր են հանցագործները, չեն իմացել։
Վկան հայտնել է նաև, որ 2011 թվականի հունիսի սկբներին Արտյոմ Վարդանյանի բացակայության ժամանակ նրա ծանոթ Իշխանը իր հետ Արտյոմ Վարդանյանի տուն է բերել մի երիտասարդի, որը ներկայացել է որպես թռչունների վանդակների ու բների ձևավորող, նրանք հետաքրքրվել են Արտյոմով, թե որտե՞ղ է այդ պահին նա, որպեսզի վանդակները ձևավորեն։ Իշխանը զանգահարել է Արտյոմ Վարդանյանին, վերջինս գտնվել է Մոսկվայում, Իշխանը նրան հայտնել է գալու և վանդակները ձևավորելու ցանկության մասին, Արտյոմ Վարդանյանը պատասխանել է, որ երբ ինքը կվերադառնա, նոր միայն այդ հարցը կլուծեն, և Իշխանն ու անծանոթը հեռացել են։ Իշխանի հետ եկած երիտասարդը 26-27 տարեկան էր, մազերը՝ սև, միջին կազմվածքի, հասակը 165-170 սմ, դեմքը և մաշկը սևոտ գույնի։
հատ.3 գթ 305-306

Գործով տուժող Մարինե Սուքիասյանը նախաքննության ընթացքում իր վրա ավազակային հարձակում կատարած անձանց արտաքին նշանների վերաբերյալ տվել է իրարամերժ և հակասական ցուցմունքներ։ այսպես՝
դեպքի հաջորդ օրը` 01.07.2011թ. ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ 3 տարի աշխատում է տուժող Արտյոմ Վարդանյանի Ձորաղբյուրում գտնվող բնակելի տանը որպես տանտիրոջը` գործով մյուս տուժող Արտյոմ Վարդանյանին պատկանող կենդանիներին և թռչուններին խնամող։ Նշված տանը պահվում են կապիկներ, տարբեր ցեղախմբերին պատկանող շներ, այդ թվում՝ փոքր շներ, թութակներ /կակադուներ/։ Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում Արտյոմ Վարդանյանը բացակայել է հանրապետությունից, այդ պատճառով ինքը մնացել է նրա տանը, գիշերել է այնտեղ։
2011թ. հունիսի 30-ին Արտյոմ Վարդանյանի տուն են եկել նրա կենդանիների խնամքն իրականացնող մյուս աշխատողը` Արթուրը, ինչպես նաև վերջինիս հետ եկած անասնաբույժը։ Նրանք կենդանիներին ստուգել և երեկոյան գնացել են։ Նրանց հեռանալուց հետո ինչ-որ անձինք թակել են դարպասը և դրսից ձայն տալով, ասել են, որ Արտյոմի հանձնարարությամբ եկել են կենդանիների վանդակները ախտահանելու։ Ինքը մոտեցել է մուտքի փոքր դռանը, այն բացել և առանց այդ անձանց նայելու, թե ովքե՞ր են, նրանց ներս է հրավիրել, իր ուշադրությունը բևեռված է եղել բակում գտնված փոքր շներին, որպեսզի նրանք դուրս չգան փողոց, զբաղվել է շներով։ Անծանոթները ներս են մտել բակ, ինքը ներսից փակել է փոքր դուռը և բոլորը միասին քայլել են դեպի տան կողմը։ Տեսել է, որ նշված երկու անծանոթները իրենց դեմքերը փակել են, հավանական է, «չուլկիով», ինքը կարծել է, որ դա անում են ախտահանման նպատակով, այդ պատճառով ինքը նրանց դեմքերը նորմալ չի տեսել։ Ինքն անծանոթներին ասել է, որ ցանկանում է Արտյոմին տեղյակ պահել նրանց գալու մասին և ցանկացել է գրպանից հանել հեռախոսը։ Այդ պահին այդ տղաներից մեկը շատ ուժգին հարված է հասցրել իր գլխին, ինքը ուժգին ցավ է զգացել և շշմել է։ Այնուհետև նրանք իրեն տեղափոխել են Արտյոմի ննջասենյակ, ինքն ուժգին կծել է նրանցից մեկի ցուցամատը և վնասել է այն։ Նրանք իրեն գցել են Արտյոմի մահճակալի վրա և ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածելով իր դեմքին, պահանջել են իրենց հայտնել, թե որտե՞ղ է Արտյոմը պահում իր ոսկյա զարդերն ու գումարը։ Ինքը պատասխանել է, որ չգիտի։ Իրեն բռունցքներով հարվածելով տարել են մյուս ննջասենյակ։ Նրանցից մեկը ձեռքում պահած ատրճանակով իրեն վախեցրել է, ասելով, որ կսպանի, դարձյալ պահանջել է հայտնել գումարի տեղը։ Երեխաների ննջասենյակում ամբողջ գույքը խառնելուց հետո իրեն դարձյալ տարել են Արտյոմի ննջասենյակ, որտեղ իր դեմքին ինչ-որ հեղուկ են փչել, որից հետո ինքն ամբողջովին շշմել է։ Նրանք վերցրել են Արտյոմ Վարդանյանի հրացաններն ու ատրճանակը։ Իր դեմքին փչած հեղուկի հետևանքով շշմել է, քունը տանում էր։ Լսել է նրանց խոսակցություններն այն մասին, որ իրեն կապկպեն կամ խփեն, քանի որ իրենց դեմքը ինքը տեսել է, հետո նորից իրեն սպառնացել են ատրճանակով, նորից պահանջել են հայտնել փողերի տեղը, հարցրել են, թե որտե՞ղ է Արտյոմի կինը։ Լսել է, որ նրանք թութակներին լցնում են ճաղավանդակի մեջ։ Հետո մեկը մյուսին արագացնում էր, ասելով, որ դրսում ավտոմեքենան սպասում է, վերցնելով հրացանները` հեռացել են։
Քննիչի հարցին տուժողը պատասխանել է, որ այդ անձանց չի ճանաչել և դեմքերն էլ նորմալ չի տեսել։ Հանցագործներից մեկը մյուսին դիմել է «Եղո» անունով։
հատոր 3 գ.թ. 21-23

10.07.2011թ. տուժողի լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ տուժող Մարինե Սուքիասյանը հայտնել է, որ իր նկատմամբ ավազակային հարձակում գործած անձանց տեսել է առաջին անգամ, նրանց նկարագրել է հետևյալ հատկանիշներով. երկուսն էլ եղել են միջահասակ, մոտ 170սմ հասակի, միջին կազմվածքի, 30-33 տարեկան, դեմքերը կլորավուն, մուգ սև մազերով։ Նրանցից մեկը, ով դեմքը փակել էր չուլկիով, չսափրված էր և մինչև վերջ չի հանել չուլկին։ Մյուս անձը, ում դեմքը բաց էր, ձեռքին ունեցել է բաց փայլուն արծաթագույն ատրճանակ, որը պահել է իր վրա` սպառնալով կրակել։ Նույն անձնավորությունը ձեռքին ունեցած բալոնից շշմեցնող գազ է փչել իր դեմքին։ Նրանք իր դրամապանակից հափշտակել են 20.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը։
հատոր 3 գ.թ. 58-59

Տուժող Մարինե Սուքիասյանը հաջորդ ցուցմունքը տվել է 06.10.2011թ.։ Նա հայտնել է, որ երկու ամիս առաջ` 2011թ. օգոստոսի 9-ին կամ 10-ին «Արմենիա» հեռուստաըկերության «Հերթապահ մաս» հաղորդաշարով ցուցադրել են ավազակային հարձակում կատարած երկու անձանց։ Նշված հաղորդումը տեսնելուց հետո իր մեջ մտաբերվել են այն անձանց պատկերները, որոնք հարձակում էին գործել իր վրա 30.06.2011թ. Արտյոմ Վարդանյանի տանը։ Ինքը նրանց վերհիշել է, արտաքնապես մեկը նիհարավուն, ամուր կազմվածքով էր, մուգ մաշկով, չսափրված դեմքով մոտ 25-30 տարեկան տարիք ունեցող անձն էր, որը տուն մտնելուց հետո հագել է ռեզինե ձեռնոցները, ինչպես նաև` դեմքին չուլկի է քաշել։ Իսկ մյուսին ինքը ճանաչել է «ֆիզիանոմիայից», նրա «շարժվածքից» և որ որովայնային խոռոչը մի փոքր մեծ էր, և որ այդ անձն էր, որ հարվածել է իր դեմքին և վնասվածք պատճառել, նրա խոսակցական ու շուրթերի ձևը, ոչ ստանդարտ տեսքն է տպավորվել։ Ինքն այդ անձանց վերաբերյալ հաղորդաշարը բազմիցս նայել է ինտերնետով` համոզվելու համար և այժմ վստահ է, որ նշված անձինք էին իր վրա ավազակային հարձակում կատարողները։ Եթե այդ անձանց հանդիպի, վստահ է, որ կճանաչի նրանց։
հատոր 3 գ.թ. 232-233

Նշված հարցաքննությունից մեկուկես ամիս անց` 22.11.2011թ. Կոտայքի քննչական բաժանմունքում մուտքագրվել է Մարինե Սուքիասյանի դիմումն այն մասին, որ ինքը առերես հարցաքննության է հրավիրվել «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում գտնվող մեղադրյալների հետ, ինքը վստահ չէ, որ քրեակատարողական հիմնարկում կարող է մասնակցել քննչական գործողություններին, այդ պատճառով հրաժարվում է «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում մասնակցել քննչական գործողություններին։
հատոր 3 գ.թ. 246

Բառացիորեն նույն տեքստը շարադրված է տուժող Մարինե Սուքիասյանի 22.11.2011թ. որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրության մեջ։
հատոր 3 գ.թ. 247

Իր հերթին 30.11.2011թ. վկա Սուրիկ Սարգսյանը դիմում է հասցեագրել Կոտայքի քննչական բաժանմունքի պետին այն մասին, որ առողջական վիճակի պատճառով չի կարող մասնակցել քրեական գործով հետագա քննչական գործողությունների կատարմանը։
հատոր 3 գ.թ. 248

30.11.2011թ. որոշմամբ քրեական գործի նախաքննությունը կասեցվել է հանցագործությունը կատարած անձանց ինքնությունն անհայտ լինելու պատճառաբանությամբ։
Նշված որոշման մեջ նշվել է, որ գրություն է ուղարկվել Երևան քաղաքի դատախազությանը` թիվ 20115211 քրեական գործով տուժող Մարինե Սուքիասյանին և վկա Սուրիկ Սարգսյանին թիվ 12127311 քրեական գործով կալանավորներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին ճանաչման ներկայացնելու և դրանից բխող այլ քննչական գործողություններ կատարելու համար, սակայն միջնորդությունը չի բավարարվել։
Քրեական գործում առկա չէ Երևանի դատախազության պատասխան գրությունը` նշված միջնորդությունը մերժելու մասին։
07.12.2011թ. ոստիկանության Աբովյանի բաժնում Աբովյանի քննչական բաժնի քննիչ Մ. Կիրակոսյանի կողմից իրականացվել է գործով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին գործով տուժող Մարինե Սուքիասյանին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողությունը։ Նշված քննչական գործողությունը կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի պահանջների խախտմամբ, այն է` քննիչը տուժող Մարինե Սուքիասյանին նախապես չի հարցաքննել ճանաչողների արտաքին տեսքի և նշանների մասին, ինչպես նաև` ճանաչման ենթակա անձը ներկայացվում է ճանաչողին նույն սեռի և արտաքինով ու հագուստով ճանաչվողին հնարավորին չափ նման առնվազն երեք անձանց հետ։ Մինչդեռ նշված քննչական գործողությունների սկզբի և տևողության, ժամերի, ճանաչվողների ծննդյան թվերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են անձանց ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններում։
Դրանից բացի` ճանաչման ներկայացված անձանց` Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին մատնացույց անելով որպես իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձանց, տուժող Մարինե Սուքիասյանը որպես նշված երկու անձանց նույնացման հատկանիշ նշել է միօրինակ, անորոշ այնպիսի հատկանիշներ, որպիսիք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի 6-րդ մասի հիմքով ճանաչումը չեն կարող համարել հիմնավոր։ Այսպես. նշվել է, որ ճանաչող Մարինե Սուքիասյանը մատնացույց անելով ճանաչվողներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին, վերջինիս ճանաչել է «մաշկի գույնից, մազերից, դեմքից, հասակից, կազմվածքից», իսկ Արմեն Վարդանյանին նաև` աչքերից։ Նույնացման դատավարական կարգի խախտմամբ ճանաչում է կազմակերպվել` ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանին ճանաչման ներկայացնելով վկա Սուրիկ Սարգսյանին, արձանագրելով, որ ճանաչողը Արամ Բարսեղյանին ճանաչել է արտաքինից, հասակից, մազերի սև գույնից, դեմքի և մաշկի սև թուխ լինելուց։
Տուժող Մարինե Սուքիասյանը ճանաչման ընթացքում չի հայտնել, թե ի՞նչ կապակցությամբ է ճանաչում Արամ Բարսեղյանին և Արմեն Վարդանյանին, նրանցից յուրաքանչյուրն ի՞նչ գործողություն է կատարել հանցանք կատարելու պահին։
Ճանաչման քննչական գործողությունից անմիջապես հետո առերես հարցաքննություններ են կատարվել տուժող Մարինե Սուքիասյանի և գործով երկու ամբաստանյալների միջև։
Տուժողը առերես պնդել է Արամ Բարսեղյանին, որ վերջինս, մուտք գործելով բակ, դեմքին անցկացրել է «մասկա», հավանական է` կանացի զուգագուլպա կամ նասկի, ձեռքերին հագել է ռետինե ձեռնոցներ, ինքը կծել է երկու հանցագործներից մեկի մատը։
Տուժող Մարինե Սուքիասյանը նշված քննչական գործողության ժամանակ առաջին անգամ է նշել ավազակային հարձակում կատարած անձանցից մեկի կողմից ձեռնոց հագնելու մասին, տվյալ դեպքում կոնկրետացրել է, որ ձեռնոցը հագել է Արամ Բարսեղյանը։
Հատկանշական է, որ տուժողը Արամ Բարսեղյանին ճանաչել է դեմքից, մաշկի գույնից ու մազերից այն դեպքում, երբ բազմիցս նշել է իր ցուցմունքներում, որ ամբաստանյալների դեմքերին ուշադրություն չի դարձրել, իսկ նրանցից մեկը դեմքին միշտ ունեցել է ,,մասկա,, , որի առկայության պայմաններում տուժողը մաշկի գույնը, դեմքը և մազերի գույնը նշել է որպես ճանաչման առանձնահատուկ նշան։
Իսկ Արմեն Վարդանյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է, որ վերջինիս ճանաչել է նրանից, որ Արմեն Վարդանյանի որովայնի խոռոչը մեծ է, առաջ ընկած։ Այս հատկանիշի մասին նախաքննության ընթացքում տուժողը իր բազմաթիվ ցուցմունքներում երբևէ չի մատնանշել որպես առանձնահատկություն, նույնիսկ ճանաչման ժամանակ ճանաչվողի հատկապես որովայնի խոռոչի մեծության մասին չի նշել որպես անհատական հատկանիշ, այն դեպքում, երբ տուժողի մոտ առկա է եղել որովայնի մեծ ճողվածք և այն չէր կարող դեպքի պահին չնկատվել։
Բացի այդ, ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի դեմքին առկա է խիստ անհատական այնպիսի հատկանիշ, ինչպիսին նրա աչքերի տարամիտվող շլությունն է /տես հատոր 3 գ.թ. 191 լուսանկարը և բժշկական ախտորոշումը/, ըստ տուժողի ցուցմունքների` Արմեն Վարդանյանն է անմիջական կոնտակտի մեջ մտել տուժողի հետ, գտնվելով տուժողի հետ դեմ-հանդիման, նրա դեմքին պահել է ատրճանակը և սպառնացել սպանել տուժողին` պահանջելով հայտնել ոսկյա զարդերի և գումարի տեղը, Արմեն Վարդանյանն իր դեմքին «մասկա» չի կրել, նույնիսկ` ըստ տուժողի ցուցմունքների, Արամ Բարսեղյանն առաջարկել է Արմեն Վարդանյանին` սպանել տուժողին, քանի որ տուժողը տեսել է Արմեն Վարդանյանի դեմքը։
Սակայն նախաքննության և դատաքննության ընթացքում Արմեն Վարդանյանի այնպիսի առանձնահատուկ նշանի մասին, ինչպիսին նրա աչքերի ձևն է, տուժողը ոչինչ չի հայտնել իր ցուցմունքներում։ Մինչդեռ ճանաչման ժամանակ արձանագրվել է, որ տուժող Մարինե Սուքիասյանը ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանին ճանաչել է աչքերից, սակայն ի՞նչ անհատականացնող հատկանիշով, ճանաչման և առերես հարցաքննության արձանագրություններում չի նշվել։ Իսկ նման անորոշության պատճառով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի 6-րդ մասի հիմքով ճանաչումը չի կարելի համարել հիմնավորված։
Նախաքննության և դատաքննության ժամանակ տուժող Մարինե Սուքիասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մինչև ճանաչումն ինքը ինչպես հեռուստատեությամբ, այնպես էլ՝ ինտերնետով, ապա՝ քննիչի մոտ բազմիցս DVD-ով տեսել է գանձապահի նկատմամբ ավազակային հարձակման դեպքով բռնված երկու ամբաստանյալներին վերաբերող կադրերը։
Հետևաբար, քննչական գործողությունից՝ ճանաչումից առաջ տուժողին ճանաչվողներին վերաբերող կադրերը ցուցադրելը ունեցել է ուղղորդող նշանակություն և նշված քննչական գործողությամբ ձեռք բերված ապացույցը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի և 2-րդ մասի համաձայն՝ որպես էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույց դատարանը համարում է անթույլատրելի։
Դատաքննության ընթացքում տուժող Մարինե Սուքիասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբ ինքը բացել է դարպասի փոքր դուռը, իր ուշադրությունը բևեռված է եղել փոքր շներին, որպեսզի դրանք դուրս չգան, ինչ վերաբերում է դարպասով բակ մտած հանցագործներին, ապա նրանց դեմքերը չէր ֆիքսվել իր մոտ, թեև ինքը նրանց հետ ոնց որ թե զրուցում էր, բայց ավելի շատ իր գործերով էր զբաղված` հետևելով շներին։ Այնուհետև զգացել է, որ գետինը փախնում է իր ոտքերի տակից, ու արդեն գտնվել է անգիտակից վիճակում։ Միայն մի պահ զգացել է, որ «տաքսա» ցեղի շունը հարձակվել է, գիտակցել է, որ թշնամանք է, այդ պահին կծել է ինչ-որ մեկի ձեռքը։ Իրեն տարել են սենյակից-սենյակ, զգացել է, որ իրեն հարվածում են, թեև ինքը հարվածի ուժգնությունը չի զգացել։
Իրեն խփել են, ինքն ընկել է, բայց ցավ չի զգացել։ Արամ Բարսեղյանը ոչ թե ռեզինե ձեռնոց է հագել, այլ սպիտակ գույնի վիրաբուժական ձեռնոց էր հագնում, նման ձեռնոց իրենք տանը չունեին։ Արամ Բարսեղյանը չուլկի է քաշել գլխին և իր ընկերոջն ասել, որ նա էլ դիմակ հագնի, որպեսզի նրան ինքը չճանաչի։ Արմեն Վարդանյանն է զենքով մոտեցել և իրեն ասել` «բացիր բերանդ, դու իմ դեմքը տեսել ես, ինձ կմատնես, բացիր բերանդ` կրակեմ»։ Ինքը անկողնու վրա պառկած է եղել, ինչ-որ գազի բալոնչիկ են նրանք հանել ու փչել իր դեմքին, աչքերին, ինքը գիտակցությունը կորցրել է։ Մինչ այդ Արամն ասել է Արմենին` շուտ արա, տաքսին սպասում է, ինքը թռչունների ձայներ է լսել, այնպիսի տպավորություն էր, որ թռչուններին էին բռնում։ Այնուհետև ինքը գիտակցությունը կորցրել է։ Ինքը համոզված է, որ ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանն ու Արմեն Վարդանյանն են իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարել։ Դեպքի պահին նրանց հագին եղել է «սպեց հագուստ»` զինվորականի հագուստի պես` ինչ որ գորշ գույնի էր, կարիչնեվի կամ սեռի խառը գույնի էր»։
Տուժողը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «իմ կարծիքով դարպասը բացելիս նրանք ինչ-որ նյութ են փչել դեմքիս, բայց քանի որ ես շների հետ էի զբաղված, չեմ նկատել, դա ուղղակի հետո է ազդել ինձ վրա»։
Հետո հեռուստացույցով «02» հաղորդաշարով տեսել է ամբաստանյալներին։ Ինքն Արամին շուտ է ճանաչել, քանի որ նրա դեմքը ֆիքսված էր իր մոտ, թեև Արամի դեմքին «չուլկի» է եղել հագած։ Ինքը մինչև ճանաչումը քննիչի մոտ մի քանի անգամ նայել է գանձապահի նկատմամբ ավազակային հարձակման գործով Արամ Բարսեղյանին և Արմեն Վարդանյանին՝ հեռուստատեսությամբ նրանց մասին ցույց տրված կադրերը, ոստիկանության բաժնում քննիչները DVD-ով մի քանի անգամ կադրերը «պտտել» են, որպեսզի ինքը նայի և համոզվի, թե նրա՞նք են եղել իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձինք, թե՞ ոչ։ Երբ «02» հաղորդաշարով ինքը տեսել է ամբաստանյալներին, ինքը հանցագործին «նմանեցրել է Արամի հայացքի մեջ», ինքը Արամ Բարսեղյանի աչքերն էր հիշում։ Մինչև ճանաչումը ինքը կասկածել է, բայց երբ ճանաչման ժամանակ տեսել է Արամ Բարսեղյանին ու Արմեն Վարդանյանին, համոզվել է, որ նրանք են իր վրա ավազակային հարձակում կատարած անձինք։ Ինքն Արամ Բարսեղյանին ճանաչել է աչքերից, իսկ Արմեն Վարդանյանին` նրա խոսելու ոճից ու մարմնի կառուցվածքից։ Ճանաչման ժամանակ խոսեցրել են Արմեն Վարդանյանին, նրան ճանաչել է «խոսելաոճից»։ Ինքը հիշում է, որ դեպքի պահին Արմեն Վարդանյանի աչքերին օպտիկական ակնոցներ են եղել, բայց առաջին օրը ակնոցի մասին չի հիշել։ Հետագայում, երբ առողջությունը վերականգնվել է, հիշողությունը տեղն է եկել։ Դարպասի դուռը բացելու ժամանակ ինքը նրանց տեսել է, բայց դեմքերին չի նայել, քանի որ ինքը շների հետ էր զբաղված։ Նրանց հագին «спец» հագուստ կար, դեսանտնիկների նման էին հագնված։ Ինքը համոզված է, որ ամբաստանյալներն են իր վրա հարձակում կատարողները։

հատոր 3 գ.թ. 21-23, 58-59, 232-233, 247, 263, 267,
269-270, դատաքննության արձանագրություն

Տուժողը համոզիչ կերպով չի կարողացել հիմնավորել, որ դեպքի ամբողջ ժամանակահատվածում , երբ ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի գլուխը և դեմքը ծածկված են եղել ,,չուլկիով,, , կամ կանացի զուգագուլպայով կամ նասկիով, ինքն ինչպե՞ս է ընկալել, հիշել ու ճանաչել ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի աչքերը, դեմքը և արտաքին այն առանձնահատկությունները, որոնցով նա ճանաչել է ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանին։
Գործով տուժող Մարինե Սուքիասյանի ցուցմունքի կապակցությամբ այն մասին, որ դեպքի պահին ինքը կծել ու վնասել է հանցագործներից մեկի մատը, ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանն ու Արմեն Վարդանյանը չեն քննվել կամ դատաբժշկական փորձաքննություն չեն ենթարկվել՝ նրանցից որևէ մեկի ձեռքի վրա կծելուն բնորոշ մարմնական վնասվածքի կամ դրա հետքերի առկայության կամ բացակայության հանգամանքը պարզելու նպատակով։
Նախաքննական մարմնի կողմից անտեսվել են տուժողի ցուցմունքներն այն մասին, որ հանցագործները Արտյոմ Վարդանյանի առանձնատանը, միմյանց դիմելով «Եղո» անվամբ, շտապեցրել են իրար՝ տանից շուտ դուրս գալու համար, ասելով, որ դրսում տաքսին սպասում է։ Տաքսի ավտոմեքենային ու վարորդին հայտնաբերելու, հանցավոր խմբի կազմում տաքսիստի մասնակցության վերաբերյալ իրավական գնահատականներ գործով չեն տրվել, տաքսու վարորդը մեղադրանքի ծավալում որպես հանցագործության մասնակից չի ընդգրկվել, նրա մասով քրեական գործից մաս չի անջատվել։
Գործով վկա Իշխան Վասիլյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը ճանաչել է տուժող Արտյոմ Վարդանյանին, նրան 3500 ԱՄՆ դոլարով ,,կակադու,, տեսակի թութակ է վաճառել։ Նայելով Արտյոմ Վարդանյանի թութակների նոր կառուցվող վանդակները, ինքը Արտյոմ Վարդանյանին որոշակի խորհուրդներ է տվել, իսկ Արտյոմ Վարդանյանն էլ խնդրել է արհեստավոր բերել՝ վանդակները կառուցելու և ձևավորելու համար։ Ինքը ,,Ռոսիա,, կինոթատրոնի մոտ ծանոթացել էր ոմն վարպետ Մուկուչի հետ, որը պատրաստել էր իր թռչունների վանդակները։ Այդ պատճառով ինքը Արտյոմ Վարդանյանի առանձնատուն է գնացել Մուկուչի հետ։ Գնացել են Արտյոմ Վարդանյանի Ձորաղբյուրում գտնվող տուն, սակայն սպասուհին հեռախոսով խոսել է մի կնոջ հետ, ասել է, որ Իշխանն է եկել վանդակների հարցով։ Այնուհետև սպասուհին խորհուրդ է տվել գնալ Արտյոմ Վարդանյանի մյուս առանձնատուն։ Տան պահակն իրեն ասել է, որ Արտյոմ Վարդանյանը Մոսկվայում է գտնվում։ Ինքը հեռախոսային կապ է հաստատել Արտյոմ Վարդանյանի հետ, նրան հայտնել է վարպետի հետ նրա տուն գալու նպատակի մասին, Արտյոմը պատասխանել է, որ Մոսկվայից կվերադառնա, որի հետո կզբաղվեն վանդակների հարցով, որից հետո ինքն ու Մուկուչը հեռացել են։
Վկա Իշխան Վասիլյանը հայտնել է, որ Մուկուչը 25-26 տարեկան է, 165 սմ հասակով, միջին կազմվածքի, սև մաշկով, սև կարճ կտրած մազերով, ինքը նրա հեռախոսի համարը մոռացել է, սակայն նրա հետ կապ է հաստատել նախկինում իր 091415351 հեռախոսահամարով։
Իշխան Վասիլյանը հայտնել է, որ ճանաչել է ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանին ու Արամ Բարսեղյանին, ինքը Արամ Բարսեղյանի հետ Արտյոմ Վարդանյանի տուն չի գնացել։
Նույնը պհնդել է վկա Սուրիկ Սարգսյանին առերես։

հատ.229-230, 305-306

Ոմն Մուկուչի անձը պարզելու ուղղությամբ միջոցներ չեն ձեռնարկվել, հանցագործության կատարմանը Իշխան Վասիլյանի և ոմն Մուկուչի մասնակցության վարկածը չի ստուգվել քննությամբ։ Նախաքննական մարմինը, արժանահատված համարել վկա Սուրիկ Սարգսյանի ցուցմունքը այն մասին, որ վանդակների հարցով Իշխան Վասիլյանի հետ եկած անձնավորությունը եղել է ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանը, Իշխան Վասիլյանի գործողությունները քրեաիրավական գնահատականի չի արժանացրել։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել
2.Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ,
5. քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կարգի էական խախտմամբ։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզի 25.08.2011թ. թիվ 80-2/5989 գրությամբ հաղորդում է ուղարկվել Կոտայքի քննչական բաժանմունքի պետին այն մասին, որ ավազակային հարձակումը հնարավոր է կատարած լինեն Էրեբունու քննչական բաժնում քննվող քրեական գործերով մեղադրյալներ, տվյալ պահին ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի կալանավորներ Ենոք Եղիազարյանը, Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը /հատոր 3 գ.թ. 189/։
29.08.2011թ. որպես վկա է հարցաքննվել Արամ Բարսեղյանը, 30.08.2011թ. որպես վկա է հարցաքննվել Արմեն Վարդանյանը` Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի ավազակային հարձակման դրվագին նրանց մասնակցության հարցի շուրջ, իսկ 30.08.2011թ. Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը ճանաչման են ներկայացվել գործով վկա, անասնաբույժ Ավետիք Ասատրյանին։
Այնուհետև 07.12.2011թ. Արամ Բարսեղյանը և Արմեն Վարդանյանը ճանաչման են ներկայացվել տուժող Մարինե Սուքիասյանին, իսկ Արամ Բարսեղյանը ճանաչման է ներկայացվել վկա Սուրիկ Սարգսյանին, որից հետո Արամ Բարսեղյանն ու Արմեն Վարդանյանը առերես հարցաքննվել են տուժող Մարինե Սուքիասյանի հետ, իսկ Արամ Բարսեղյանն առերես հարցաքննվել է վկա Սուրիկ Սարգսյանի հետ։ Առերես հարցաքննության ընթացքում Արամ Բարսեղյանն ու Արմեն Վարդանյանը հրաժարվել են ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին։
Դրանից հետո 13.12.2011թ. Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել, նրանք հրաժարվել են որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալ։
Հետևաբար, մինչև Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին մեղադրանք առաջադրելը նրանց հետ նշված քննչական գործողությունները կատարելը, Նորիկ Պողոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 26.03.2010թ. թիվ Հ3ՔՐԴ 2/0153/01/08 նախադեպային որոշման 19-րդ և 20-րդ կետերի համաձայն Արմեն Վարդանյանը և Արամ Բարսեղյանը «քրեական մեղադրանքի» առկայությամբ պայմանավորված` ձևական առումով ձեռք են բերել կասկածյալի կարգավիճակ, նկատի ունենալով խնդիրն իր բովանդակային առումով, քանի որ նշված քննչական գործողություններն ու հանցանքի կատարման մեջ նրանց մերկացնող հարցեր ուղղելով, պետք է դիտարկել, որ նախաքննության ընթացքում ապացույցների ձեռքբերման ժամանակ նրանք փաստացի եղել են կասկածյալ և պետք է օգտվեին այդ կարգավիճակից բխող իրավունքներից /տես Գագիկ Միքայելյանի նկատմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թ. թիվ ԵԱՔԴ/0085/06/09 որոշման 21-րդ կետը/։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային 26.03.2010թ. թիվ Հ3ՔՐԴ 2/0153/01/08 որոշման 24-րդ և 25-րդ կետերի համաձայն`
24. ՀՀ Սահմանադրության 20-րդ հոդվածի համաձայն` «(…) Յուրաքանչյուր ոք ունի ձերբակալման, խափանման միջոցի ընտրման կամ մեղադրանքի առաջադրման պահից իր ընտրությամբ պաշտպան ունենալու իրավունք»։ Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղադրվող անձի համար հայեցողական ընտրությամբ պաշտպան ունենալու իրավունքը ստացել է սահմանադրական կարգավորում։
Սահմանադրական հիշյալ կարգավորումը համահունչ է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի «գ» կետի պահանջներին, համաձայն որի` քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող անձի համար երաշխավորվում է իր ընտրած պաշտպանի միջոցով պաշտպանվելու իրավունքը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Կասկածյալը և մեղադրյալն ունեն պաշտպանության իրավունք։ (…)»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է կասկածյալին և մեղադրյալին բացատրել նրանց իրավունքները և ապահովել օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով մեղադրանքից նրանց պաշտպանվելու փաստացի հնարավորությունը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Կասկածյալն ունի պաշտպանության իրավունք։ (…)»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Կասկածյալի վրա չի կարող որևէ պատասխանատվություն դրվել իր տված ցուցմունքների և բացատրությունների համար, (…)»։
25. Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ ներպետական օրենսդրության իմաստով կասկածյալն ունի պաշտպանության իրավունք։ Կասկածյալի պաշտպանության իրավունքը նրան վերապահված դատավարական իրավունքների ամբողջությունն է, որը նրան հնարավորություն է տալիս հանդես գալ որպես դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտ, լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն վերագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը։ Պաշտպանության իրավունքը, որպես կասկածյալին վերապահված իրավունքների համակցություն, կասկածյալին հնարավորություն է տալիս իր իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունն իրականացնել ինչպես անձամբ, այնպես էլ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով նշանակված պաշտպանի միջոցով։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իմաստով կասկածյալի պաշտպանության իրավունքի իրականացման փաստացի հնարավորության ապահովման պարտականությունը կրում է վարույթն իրականացնող մարմինը։
Պաշտպանության իրավունքը քրեական դատավարության հիմնարար սկզբունքներից մեկն է։ Բացի այդ, այն հանդիսանում է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված «զենքերի հավասարության» և ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ ամրագրված մրցակցության սկզբունքների ապահովման կարևորագույն երաշխիք։
Մինչդեռ տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով մինչդատական վարույթի ընթացքում Կոտայքի քննչական բաժանմունքը չի ապահովել գործով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի պաշտպան ունենալու իրավունքը, այդ թվում` նրանց մեղադրանք առաջադրելու պահին։ Գործով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին 13.12.2011թ. մեղադրանք առաջադրելիս քննիչի կողմից կազմվել և քրեական գործին են կցվել /հատոր 3 գ.թ. 282, 288/ տպագրական պատրաստի հին, գործածությունից դուրս եկած և գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների թերի շարադրմամբ շաբլոն տպագիր տեքստեր այն մասին, որ նշված գործով մեղադրյալները «հայտարարել են, որ հրաժարվում են պաշտպան ունենալ, մտադիր են իրենց պաշտպանությունն իրականացնել անձամբ` առանց պաշտպանի իրավաբանական օգնության»։ Տեքստում ձեռագիր լրացվել են մեղադրյալների անուն ազգանունները։ Եվ իբրև թե նշված կամարտահայտությունից հետո Արմեն Վարդանյանն ու Արամ Բարսեղյանը հրաժարվել են ցուցմունք տալուց։ Իր բովանդակությամբ նշված հին տեքստում անգամ բացակայում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի պահանջն այն մասին, որ մեղադրյալի կողմից պաշտպանի հրաժարումը չի ընդունվում, եթե այն հարկադրված է իրավաբանական օգնության համար վճարման համար միջոցների բացակայությամբ, նրանց չի պարզաբանվել հանրային պաշտպանի գրասենյակից պաշտպան պահանջելու նրանց իրավունքը։
Դատարանը գտնում է, որ կոնկրետ դեպքում Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին պաշտպանով ռեալ ապահովելու անհրաժեշտությունը պարտադիր էր նաև նրանով, որ նրանք արդեն մեկ այլ գործով գտնվում էին կալանքի տակ, որով պաշտպաններ ունենալով հանդերձ, զրկված էին Կոտայքի դրվագով իրենց պաշտպանությունը կազմակերպելու ռեալ հնարավորությունից։
Դրանից բացի, ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանը, տառապելով ,,փսիխոպաթիա,, հոգեկան հիվանդությամբ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով պետք է պարտադիր կարգով ապահովված լիներ պաշտպանով։
Դատարանը գտնում է, որ քննիչի կողմից պաշտպան ունենալու մասին իրավունքների պարզաբանման նշված երկու տպագրված բլանկները լրացնելը և քրեական գործին կցելը ընդամենը նպատակ է հետապնդել ձևականորեն պատրանք ստեղծել մեղադրյալների իրավունքների պարզաբանման մասին։
Սույն քրեական գործով մինչդատական վարույթում քննիչը թույլ է տվել նաև մեկ այլ խախտում։ Այսպես.
Կոտայքի մարզի դատախազի պաշտոնակատարի 05.12.2011թ. թիվ 63/202քր գրությամբ /հատոր 3 գ.թ. 255-256/ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանից խնդրվել էր ընդամենը թույլատրել դատարանի վրա հաշվվող կալանավորներ Արմեն Վարդանյանին և Արամ Բարսեղյանին 07.12.2011թ. տեղափոխել ոստիկանության Աբովյանի բաժին` «ճանաչումներ կատարելու և դրանից բխող այլ քննչական և օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներ անցկացնելու համար»։
Դատարանը 06.12.2011թ. գրությամբ թույլատրել էր դատարանի վրա հաշվվող կալանավորներին 07.12.2011թ. Կոտայքի ոստիկանության բաժին տեղափոխելը` այն պայմանով, որպեսզի նույն օրը` 07.12.2011թ. նրանք վերադարձվեին ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկ։
Դատարանի կողմից այլ բնույթի թույլտվություն չի տրվել։
Մինչդեռ առանց դատարանի գիտության և թույլտվության Կոտայքի քննչական բաժնի քննիչ Մ. Կիրակոսյանը 13.12.2011թ. մուտք է գործել ՔԿ հիմնարկ և մեղադրանք առաջադրել Արամ Բարսեղյանին և Արմեն Վարդանյանին։ Խախտելով «Ձերբակալված և կալանավորված անձանց պահելու մասին» ՀՀ օրենքի 30-րդ հոդվածի պահանջը, ՔԿ հիմնարկը թույլատրել է քննիչին քննչական գործողություններ կատարել դատարանի վրա հաշվվող կալանավորներին։ Նույնպիսի խախտմամբ 27.12.2011թ. մուտք գործելով «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկ, քննիչը արձանագրություններ է կազմել այն մասին, որ Արամ Բարսեղյանին ու Արմեն Վարդանյանին հայտարարել է նախաքննության ավարտման մասին, նրանց ծանոթացման համար ներկայացրել է քրեական գործի նյութերը, սակայն մեղադրյալները հրաժարվել են ծանոթանալուց և արձանագրությունները ստորագրելուց։ Նախաքննության ավարտման մասին հայտարարելիս մեղադրյալներին պաշտպան ունենալու և պաշտպանի մասնակցությամբ քրեական գործի նյութերին ծանոթանալու դատավարական իրավունքները վերստին չեն պարզաբանվել։
Վերոնշված դատավարական էական խախտումների հիմքով դատարանը գտնում է, որ Կոտայքի քննչական բաժնի քննիչ Մ. Կիրակոսյանի կողմից դատավարական նշված էական խախտումների առկայությամբ պայմանավորված՝ ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանի ու Արմեն Վարդանյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողություններով ձեռք բերված ապացույցները պետք է դիտել անթույլատրելի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերի նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն՝ արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը՝ այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ։
Դատարանը պարտավոր է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3 կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ։
Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով՝ Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Արտյոմ Վարդանյանի տանը տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դրվագով անհրաժեշտ է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանի ու Արամ Վարդանյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նրանց առաջադրված մեղադրանքով՝ նշված հանցանքների կատարման մեջ նրանց մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, դադարեցնելով քրեական հետապնդումը։
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, որպիսիք բնութագրելով ամբաստանյալների անձնավորությունը և կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, դրանք հնարավորություն են տալիս անհատական մոտեցում ցուցաբերելով` որոշել նշանակվող պատժի տեսակն ու չափը, լուծել այն կրելու նպատակահարմարության հարցը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի վերաբերյալ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է հանդիսանում նրա առողջական վիճակը՝ որովայնի առաջային պատի հետվիրահատական մեծ ճողվածքով, ձախ աչքի տարամիտվող շլություն, գերհասուն կատարակտա, մասնակի անհիրիդիայով տառապելը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի վերաբերյալ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի վերաբերյալ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է հանդիսանում նրա առողջական վիճակը՝ անձի էմոցիոնալ անկայունության խանգարում/փսիխոպաթիա/ հոգեկան հիվանդությամբ տառապելը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Բարսեղյանի վերաբերյալ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված է, որ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից և ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներով։
Վերոնշվածի կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 07.02.2009թ. որոշմամբ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով արտահայտել է հետևյալ դիրքորոշումը.
«14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը»։
Սույն գործով հանցագործության հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը պայմանավորված է նրանով, որ հանցավոր ոտնձգությունը կատարվել է մի խումբ անձանց հանցավոր համաձայնությամբ, զինված հրազենով և դանակներով, կատարվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն` ավազակային հարձակում, տուժողի կյանքի և առողջության նկատմամբ վտանգավոր բռնության գործադրմամբ հափշտակվել է առանձնապես խոշոր չափի հասնող գումար, ամբաստանյալները, նախկինում դատված լինելով, կանգնած չեն եղել ուղղման ճանապարհին, առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվը, հանցանքը կատարվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում քննարկելով հարցը, այն է` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել այնպիսի պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներից՝ արդարադատության արդյունավետության շահերից և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, որն անհրաժեշտ և բավարար է նրանց ուղղելու և նրանց կողմից նոր հանցանք կատարելը կանխելու համար։
Գնահատելով վերոշարադրյալը, սույն գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերելով, պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը հանգում է այն հիմնավոր եզրակացության, որ ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի նկատմամբ որպես պատիժ անհրաժեշտ է նշանակել ազատազրկում որոշակի ժամկետով։
Պատժաչափի որոշման հարցում անհատական մոտեցում ցուցաբերելով, դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանը և Արմեն Վարդանյանը դատվածություն ունեն նախկինում միջին ծանրության հանցանք կատարելու համար, սույն քրեական գործով մեղադրվում են առանձնապես ծանր հանցանք կատարելու մեջ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիմքով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի մասով առկա է հանցագործության ռեցիդիվը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի համաձայն`
Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս դատարանը ղեկավարվում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով` պատիժ նշանակելով հանցանքների համակցությամբ։
Ամբաստանյալներ Արամ Բարսեղյանը և Արմեն Վարդանյանն իրենց պատիժները պետք է կրեն ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական համապատասխան հիմնարկներում։
Ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը պետք է հաշվել 2011 թվականի օգոստոսի 08-ից` նրանց ձերբակալելու օրվանից։
Անդրադառնալով խափանման միջոցների հարցին, դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Արամ Բարսեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ։
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո
1. Իրեղեն ապացույց ճանաչված 34.957.000 ՀՀ դրամ գումարը, որը հանձնվել է տուժող կազմակերպությանը` «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ էլեկտրիֆիկացիայի և էներգամատակարարման ձեռնարկությանը, անհրաժեշտ է թողնել նշված ձեռնարկությանն ի տնօրինություն,
2. Իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործով տուժող Նադյա Շահինյանին ի պահ հանձնված 166.000 ՀՀ դրամ գումարը, անձնագիրը, սոցքարտը, բանալիները, ակնոցը, սև գույնի կաշվե պայուսակը` անձնական իրերի պարունակությամբ, անհրաժեշտ է թողնել տուժող Նադյա Շահինյանին ի տնօրինություն,
3. Իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչությունում պահվող առանց համարի գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի «ՊՄ» տեսակի ատրճանակն իր պահունակով անհրաժեշտ է թողնել ՀՀ ոստիկանությանն ի տնօրինություն,
4. Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված հինգ պարկուճները, երկու գնդակները, գնդակի մեկ շապիկը, գնդակի մեկ միջուկը ենթակա են ոչնչացման,
5. Մեկ հատ բաց գույնի գլխարկը, մեկ հատ կապույտ կպչուն ժապավենը, թիվ 266 բնակարանի դռան դիմացի գորգը, մեկ հատ սև կպչուն ժապավենով փաթաթված բռնակով դանակը, մեկ հատ սև արևային ակնոցը, երկու հատ վարդագույն կտորից ժապավենը, 2 հատ լազերային սկավառակը, մեկ հատ կապույտ գույնի հովհարով գլխարկը, մեկ հատ ոսկեգույն եզրերով, աջակողմյան բացակայող ապակիով, ականջակալը կոտրված արևային ակնոցն ու ակնոցի մեկ հատ ականջակալը, թիվ 265 բնակարանի դռան դիմացի գորգը, 5 հատ արյան հետքերով բամբակե խծուծները, մոխրագույն սպորտային պայուսակն իր պարունակությամբ` մեկ զույգ սև գործվածքից ձեռնոցներով, մեկ հատ պլաստմասսայից բռնակով դանակը` արյունոտ շեղբով, թանձիվի թղթե փաթեթները, սպիտակ գույնի կպչուն ժապավենը, Արմեն Վարդանյանից և Արամ Բարսեղյանից ստացված ձեռքերի, քթի և ականջի քսուքները, «Նոկիա 1280» տեսակի IMEL 357908/04/459106/6 առանց քարտի և «Սամսունգ» տեսակի IMEL 353132/00/760447/7 SGH-E 700 առանց քարտի բջջային հեռախոսները, վարդագույն պայուսակը ենթակա են ոչնչացման։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41, 44, 313, 358-360, 365, 366, 369-373, 376, 376.1, 379-րդ հոդվածների և ՀՀ դատական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի պահանջներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, առաջադրված մեղադրանքով դադարեցնել քրեական հետապնդումը։
Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, առաջադրված մեղադրանքով դադարեցնել քրեական հետապնդումը։
Ամբաստանյալ Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանին մեղավոր ճանաչել տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ կիրառել` դատապարտելով ազատազրկման 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 1/2-րդի բռնագրավմամբ։ Պատիժը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան ՔԿ հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011 թվականի օգոստոսի 08-ից։
Մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը ամբաստանյալ Արամ Հովհաննեսի Բարսեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ։
Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, առաջադրված մեղադրանքով դադարեցնել քրեական հետապնդումը։
Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, առաջադրված մեղադրանքով դադարեցնել քրեական հետապնդումը։
Տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 8-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում` հանցակազմի բացակայության արդյունքում, առաջադրված մեղադրանքով դադարեցնել քրեական հետապնդումը։
Տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ կիրառել` դատապարտելով ազատազրկման 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 1/2-րդի բռնագրավմամբ։
Տուժող Նադյա Շահինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ կիրառել` դատապարտելով ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի հիմքով նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու կարգով` հանցանքների համակցությամբ ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 17 /տասնյոթ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 1/2-րդի բռնագրավմամբ, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան ՔԿ հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011 թվականի օգոստոսի 08-ից։
Մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը ամբաստանյալ Արմեն Աբրահամի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հիմքով Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում տուժող Մարինե Սուքիասյանի նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակման և հրազենի հափշտակության դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով և 238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով քրեական գործն ուղարկել Կոտայքի մարզի դատախազին` լուծելու համար նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո.
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 34.957.000 ՀՀ դրամ գումարը, որը հանձնվել է տուժող կազմակերպությանը` «Հարավկովկասյան երկաթուղի» ՓԲԸ էլեկտրիֆիկացիայի և էներգամատակարարման ձեռնարկությանը, թողնել նշված ձեռնարկությանն ի տնօրինություն,
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործով տուժող Նադյա Շահինյանին ի պահ հանձնված 166.000 ՀՀ դրամ գումարը, անձնագիրը, սոցքարտը, բանալիները, ակնոցը, սև գույնի կաշվե պայուսակը` անձնական իրերի պարունակությամբ, թողնել տուժող Նադյա Շահինյանին ի տնօրինություն,
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչությունում պահվող առանց համարի գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի «ՊՄ» տեսակի ատրճանակն իր պահունակով թողնել ՀՀ ոստիկանությանն ի տնօրինություն,
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված հինգ պարկուճները, երկու գնդակները, գնդակի մեկ շապիկը, գնդակի մեկ միջուկը` ոչնչացնել,
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված մեկ հատ բաց գույնի գլխարկը, մեկ հատ կապույտ գույնի կպչուն ժապավենը, թիվ 266 բնակարանի դռան դիմացի գորգը, մեկ հատ սև կպչուն ժապավենով փաթաթված բռնակով դանակը, մեկ հատ սև արևային ակնոցը, երկու հատ վարդագույն կտորից ժապավենը, երկու հատ լազերային սկավառակը, մեկ հատ կապույտ գույնի հովհարով գլխարկը, մեկ հատ ոսկեգույն եզրերով, աջակողմյան բացակայող ապակիով ականջակալը, կոտրված արևային ակնոցն ու ակնոցի մեկ հատ ականջակալը, թիվ 265 բնակարանի դռան դիմացի գորգը, 5 հատ արյան հետքերով բամբակե խծուծները, մոխրագույն սպորտային պայուսակն իր պարունակությամբ` մեկ զույգ սև գործվածքից ձեռնոցներով, մեկ հատ պլաստմասսայից բռնակով դանակը` արյունոտ շեղբով, թանձիվի թղթե փաթեթները, սպիտակ գույնի կպչուն ժապավենը, ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանից և Արամ Բարսեղյանից ստացված ձեռքերի, քթի և ականջի քսուքները, «Նոկիա 1280» տեսակի IMEL 357908/04/459106/6 առանց քարտի և «Սամսունգ» տեսակի IMEL 353132/00/760447/7 SGH-E 700 առանց քարտի բջջային հեռախոսները, վարդագույն պայուսակը ոչնչացնել։
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` ՎԼԱԴԻՄԻՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ