Հիմնական
Գործի համար:
ԵԷԴ/0150/01/11
Վիճակագրական տողի համար :
11.1
Պատասխանող
Դավիթ Կիրակոսյան
Դավիթ Կիրակոսյան Ռուբիկի
Դավիթ Կիրակոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մասիս Ռեհանյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Վարդան Գրիգորյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մասիս Ռեհանյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Վարդան Գրիգորյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2012-07-20 | 16:00 | 4 | Կայացվել է | ||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2012-05-18 | 12:00 | 1 | Կայացվել է | ||
| Վճռաբեկ | 2012-05-03 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-04-27 | 13:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-04-18 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-04-11 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-04-02 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-03-20 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-03-06 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-02-17 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-02-02 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2011-12-23 | 14:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2011-12-13 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2011-12-02 | 13:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2011-11-17 | 12:00 | 1 |
Գործ ԵԷԴ/0150/01/12
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`
ԴԱՏԱԽԱԶ` Մ.ՀԱԿՈԲՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ ` Դ.ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆԻ
2012թ. հուլիսի 20-ին Երևան քաղաքում
Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրողի և ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքները` ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թ. մայիսի 18-ի դատավճռի դեմ,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2011թ. մայիսի 10-ին, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթի տակ է ընդունել թիվ 84101011 քրեական գործը:
2011թ. մայիսի 10-ին Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը ձերբակալվել է:
2011թ. մայիսի 10-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, նույն օրը միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, մեղադրյալի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կալանավորում կիրառելու մասին, որը դատարանի որոշմամբ բավարարվել է:
2011թ. հոկտեմբերի 13-ին, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Ա.Դալլաքյանը որոշում է կայացրել` << 1.Թիվ 84101011 քրեական գործից անջատել Վարդան Ռուբիկի Գրիգորյանի` վերաբերյալ գործի անհրաժեշտ նյութեր այդ թվում բնօրինակներ և պատճեններ:
2. Թիվ 84101011 քրեական գործից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով անջատված քրեական գործի նյութերով հետագա նախաքննությունը շարունակել թիվ 84101011/1 համարի տակ:>>
2011թ. հոկտեմբերի 25-ին, թիվ 84101011 քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճռով` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ, մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268-րդ հոդվածի 3–րդ մասով` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4–րդ կետի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ, մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով:
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. մայիսի 10–ից:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ <<Սուբոտեքս>> տեսակի, 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով <<Բուպրենորֆին>> տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված 02.05.2011թվ. արձանագրությունը թողնել քրեական գործում:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանը և մեղադրող Վ.Միլիտոնյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի
3-րդ մասի 2–րդ կետով մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող իր եղբոր` Վարդան Ռուբիկի Գրիգորյանի հետ, իրացնելու նպատակով 2011թ.մայիսի 2-ին, մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափի` 1.68 գրամ <<Բուպրենորֆին>> տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր:
Այսպես.
Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի եղբայրը` Վարդան Գրիգորյանը, քննությամբ չպարզված հանգամանքներում, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել նշված դեղահաբերը, դրանք թաքցրել մանկական դեղերի տուփում և տեղավորելով հագուստների մեջ, փոստային առաքմամբ որպես ծանրոց ուղարկել է Հայաստանի Հանրապետություն` այն հասցեագրելով հորաքրոջ որդու, գործով վկա Սպարտակ Մխիթարյանի անվամբ, որը պետք է ստանար ծանրոցը և հանձներ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին: Ծանրոցը կոնկրետ Ս.Մխիթարյանի անվամբ ուղարկելու նպատակը եղել է այն, որ վերջինս տառապել է հոգեկան հիվանդությամբ և դեղահաբերի հայտնաբերման հնարավոր դեպքում կամ բռնվելու ժամանակ կպատճառաբանեն, որ դեղահաբերը իբրև նախատեսված են նրա համար ու այդպես կարողանան խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ծանրոցը Հայաստանի Հանրապետություն ստացվելուց հետո, ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը Սպարտակ Մխիթարյանին տաքսի ավտոմեքենայով տարել է Երևանի Տիգրան Մեծ փողոցի 1–ին փակուղում գտնվող փոստի տեսակավորման և առաքման կետ, որտեղ վերջինիս միջոցով, իրացման նպատակով ցանկացել է ստանալ ծանրոցը, սակայն ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ նախաբացթողումային հսկողության վարչության աշխատակիցների կողմից այն զննելու արդյունքում, հայտնաբերվել է թաքցված թմրամիջոցը: Դրանք հայտնաբերելուց հետո ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը հայտարարել է, որ հորաքրոջ որդին` Ս.Մխիթարյանն ալկոհոլիկ է և այդ դեղահաբերը նախատեսված են նրա համար:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտով Դավիթ Կիրակոսյանը դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով,այն բանի համար, որ հանցավոր համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանենգությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր:
3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը նշել է, որ գտնում է էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքր և առկա է քրեադատավարական օրենքի խախտում,որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն դատավճիռը բեկանելու հիմք են։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցաթյամ մեջ դատարանն ապացուցված համարեց նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215 հողվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեդադրանքը։ Միաժամանակ, դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոց և հոգեմետ (հոգեներգործան) նյութերի ապօրինի
շրջանառության հետ կապված գործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: Դատարանը վերլուծելով Դ. Կիրակոսյանի առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Դ. Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինն, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այդ մասին:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության։
Գտնում է, որ Դ.Կիրակոսյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 215-րդ հոդվածի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, քանի որ դատարանն իր իրավական վերլուծությամբ հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Դավիթ Կիրակոսյանը մինչ 2011թ. մայիսի 2-ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր Վարդան Գրիգորյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց նրա համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու գործընթացը: Դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից դատավճռում չի վերլուծել մի շատ կարևոր ապացույց, այն է տոկսիկոքիմիական փորձաքննության թիվ 11-1260 եզրակացությունը, որով փաստորեն հիմնավորվել է, որ Դ.Կիրակոսյանը թմրամիջոցներ և հոգեմետ դեղամիջոցներ գործածող չէ, իսկ այդ հանգամանքը փաստելու դեպքում կամա թե ակամա հարց է առաջանում, եթե այդ թմրամիջոցները նախատեսված են եղել Դ. Կիրակոսյանի համար, ապա իր կողմից թմրամիջոցներ չգործածելու պայմաններում ի՞նչ պետք է նա աներ այդ դեղահաբերը:
Նկատի ունենալով, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ուստի ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 3801-րդ, 395-րդ և 397-րդ հոդվածներով, խնդրել է բեկանել Դավիթ Կիրակոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի էրեբանի և Նաբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճիռը և ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։
Ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը բողոքարկվող դատավճոում ամբողջությամբ չի վերլուծել և մյուս ապացույցների համատեքստում չի գնահատել դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված մի շարք ապացույցներ,որոնք իրենց կարծիքով էական նշանակություն ունեն գործի արդարացի լուծման համար
02.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը բացատրություն է տվել և հայտնել, որ ոչ ինքը տեղյակ չի ծանրոցում եղած դեղորյաքից և տեղյակ չգիտի Դավիթ Կիրակոսյանն այդ մասին գիտեր թե ոչ։
10.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել և կրկին հայտնել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել ծանրոցում առկա դեդորյաքի մասին իսկ Դավիթ Կիրակոսյանը տեղյակ եղել է, թե ոչ ինքը չգիտի Այս ցուցմունքից անմիջապես հետո Ս. Մխիթարյանը ձերբակալվել է և տեղափոխվել Երևանի ՁԱՊՎ, չնայած այն հանգամանքին, որ նրան ձերբակալելու համար ոչ մի իրավական հիմք քննիչը չի ունեցել և իմացել է, որ Ս.Մխիթարյանը տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ և ցայտնոտի մեջ է ընկնում անգամ ազատազրկում կրելու մտքից :
12.05.2011թ.Երևանի ՁԱՊՎ-ում Ս.Մխիթարյանը ուժեղ նոպա է ունեեցել,ինչի արդյունքում հրավիրվել է «Շտապբուժօգնություն»։ Երևանի ՁԱՊՎ է այցելել և Ս.Մխիթարյանին բուժօգնություն է ցույց տվել հոգեբուժական բժշկական խումբ։
Հաջորդ օրը՝ 13.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը քննիչի հանձնարարությամբ տեղափոխվել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչություն ինչի անհրաժեշտություն չի եղել և քննիչն էլ որպես վկա ցուցմունք տալով որևէ կերպ դա չի հիմնավորել և հանկարծ Ս. Մխիթարյանը կասկածյալի լրացուցիչ ցուցմունք է տալիս և նշում է, որ իբր «Դ. Կիրակոսյանն իր հարցին պատասխանելով ասել է, թե իմացել է ծանրոցում դեղեր են եղել, բայց քանի որ իր իմանալով դրանք ալկոհոլիզմը բուժող դեղեր են եղել դրա համար էլ Սպարտակին ոչինչ չի ասել։ Դրանից հետո Ս.Մխիթարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը քննիչը փոխել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ:
Դատարանը չի անդրադարձել և չի գնահատել Ս.Մխիթարյանի դատարան չներկայանալու հանգամանքը, այն որ դեռևս դատարանի ծանուցումը չստացած դիմում է ներկայացրել դատարանին և խնդրել է հիմք ընդունել իր ցուցմունքները։ Դատարանը պետք է գնահատեր Ս.Մխիթարյանի ցուցմունքները մյուս ապացույցների համատեքստում, վերլուծեր առկա հակասությունները պատճառաբաներ, թե դրանցից որն է հավատարժան ՝ հաշվի առնելով ցուցմունքներում առկա քրեադատավարական խախտումները։
Դատարանը չի անդրադարձել և չի վերլուծել պաշտպանական կողմի համար թերևս ամենակարևոր փաստաթղթերը՝ 1. Ֆրանսիայի Հանրապետությունից ուղարկված բժշկական փաստաթղթերը, համաձայն որոնց` Վարդան Ալեքսանյանը տառապում է ալկոհոլիզմով, հոգեբույժի մոտ ստանում է համապատասխան բուժում և ստանում է «Սուբոտեքս » դեղամիջոց։
2.Նոտորի կողմից վավերացված, լիցենզավորված թարգմանիչի կողմից թարգմանված Վարդան Գրիգորյանի և Վարդան Ալեքսանյանի հայտարարություն– ցուցմունքները, որոնցում երկուսն էլ հավաստում են,որ ծանրոցում հայտնաբերված «Սուբոտեքս» դեղամիջոցը պատկանել է Վարդան Ալեքսանյանին, որ ծանրոցի մեջ է դրվել նրա խնդրանքով, որ այդ մասին Դավիթ Կիրակոսյանը չի իմացել և Հայաստան հասնելուց հետո Վարդան Ալեքսանյանը պետք է իր հարազատներից որևէ մեկին ասեր, որ գային վերցնեին։
3. Հոգեբույժ բժշկի կողմից տրված, դատարանի կնիքով հաստատված,լիցենզավորված թարգմանիչի կողմից թարգմանված տեղեկանք այն մասին , որ «Սուբոտեքս» դեղամիջոցը Ֆրանսիայում օգտագործվում է ալկոհոլիզմը բուժելու համար և այլն։
Վերը նշված ցուցմունքները համադրելով Դ.Կիրակոսյանի,Ս.Մխիթարյանի և Միշա Ալեքսանյանի ցուցմունքների և գործով առկա մյուս ապացույցների հետ և գնահատելով համակցության մեջ, տեսնում են, որ Դ.Կիրակոսյանը որևէ մեղք չունի,այլ բան ասելը իրենց կարծիքով ուղղակի հնարավոր չէ, քանի որ նրան մեղադրող ոչ մի ապացույց ոչ նախաքննությամբ, ոչ էլ դատաքննությամբ ձեոք չի բերվել։
Դատարանը Դ.Կիրակոսյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-հոդվածի 2-րդ մասով և 368-րդ հոդվածի 3-րդ մասով չի վերլուծել ձեռք բերված ապացույցները և ճիշտ չի գնահատել դրանք։
Պաշտպանական կողմի համար անհասկանալի է մնում թե եղբայրների միջև կատարված մի քանի հեռախոսազանգերը դատարանը ինչպես և ինչու է գնահատել, որպես Դ.Կիրակոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 268-րդ հոդվածի 3–րդ մասի/ հիմնավորող ապացույց։ Այդ կերպ կարելի է մեղադրել յուրաքանչյուր անձի ով հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել Վարդան Գրիգորյանի հետ ինչը հակասում է գործող օրենսդրության պահանջներին և ընդհանրապես քննադատության չի դիմանում։
Նույնը վերաբերվում է Դ.Կիրակոսյանին մաքսանենգության մեջ մեղադրելուն։
Ծանրոցում հայտնաբերված «Սուբոտեքս» տեսակի դեղահաբերը ինքնին չեն ապացուցում Դ.Կիրակոսյանի մեղքը։
Ստացվում է, որ Դ.Կիրակոսյանի միակ և հիմնական մեղքը Վարդան Կիրակոսյանի հարազատ եղբայրը լինելու փաստն է :
Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատվարական իրավունքի հետևյալ խախտումները` սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասը և 268–հոդվածի 3-րդ մասը չի կատարել և չի կատրել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ ,18-րդ,25-րդ, 127-րդ հոդվածների, 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ից 4-րդ կետերի պահանջները, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը։
Դատարանը հղում է կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերին, սակայն լիարժեք չի կատարել այդ հոդվածի պահանջը և Դ.Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր է ճանաչել ենթադրությունների հիման վրա,չփարատված կասկածները չի մեկնաբանել հօուտ մեղադրյալի։ Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական աարածքների ընղհանուր իրավասության դաաարանի 2012թ. մայիսի 18-ի թիվ 0150/01/11 դաաավճիռը բեկանել Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268–րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու մասով և կայացնել արդարացման դատավճիռ։
4.Վերաքննիչ բողոքների դեմ բերված պատասխանը.
Վերաքննիչ բողոքների դեմ առարկեցին ինչպես պաշտպանական այնպես էլ մեղադրանքի կողմերը:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքները նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թ. մայիսի 18-ի, դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը`պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը կամ առաքելը՝պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է պատասխանատվություն արարքը առանձնապես խոշոր չափերով կատարելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքներում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ դատավճիռը չի արտացոլում իրական փաստական հանգամանքները, անարդարացի է և միակողմանի, ընդհանրապես ամբողջ քննությունը և դատական ընթացքը եղել են ուղղված միայն իրեն դատապարտելու, այլ ոչ թե պարզելու իրականությունը և կայացնելու արդար դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես` վկա Շահեն Միհրանի Շիրվանյանի, Վահե Ֆարմանի Այվազյանի, Միշա Արարատի Ալեքսանյանի, Հմայակ Հովսեփի Խաչերյանի, Վահրամ Վարազդատի Համբարձումյանի Ալիկ Ստեփանի Հակոբյանի, Աշոտ Ֆելիքսի Դալլաքյանի ցուցմունքներով և ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 21.06.2011թվ. թիվ. 219/11 եզրակացությամբ:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում մեղադրանքի կողմից բերված վերչաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները և հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուրբ իրավասության դատարանն իր իրավական վերլուծություններում ամբաստանյալի արարքների որակման ուղղությամբ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցությամ մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով, գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, հանգել է ճիշտ հետևության մասնավորապես ապացուցված համարելով նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը: Միաժամանակ, դատարանը գտնել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված գործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառությունն իրացնելու կամ պատրաստելու նպատակով կամ դրանց ապօրինի իրացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը իրավացիորեն նշել է.
Չնայած այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերել այդ մասին: Ավելին, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հերքել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Հայաստանի Հանրապետություն ներմուծված ծանրոցն իրեն հասցեագրված լինելու (պատկանելու) հանգամանքը, ժխտել ծանրոցում թմրամիջոցների պարունակության մասին տեղեկացված լինելու, առավել ևս այն իրացման նպատակով ձեռք բերելու փաստերը: Համաձայն գործում եղած տվյալների, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանն անգամ չի ստացել ծանրոցը, հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու ծանրոցում եղած պարունակությունը և բնականաբար, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը թմրամիջոցների ապօրինի իրացման որևէ փաստ չի արձանագրել: Միայն այն հանգամանքը, որ մաքսանենգությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխված ծանրոցում առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափերի` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, նախաքննական մարմնի համար չէր կարող հիմք ծառայեր Դ.Կիրակոսյանի կողմից դրանք իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին: Ճիշտ է, իրավաբանական գրականության մեջ թմրամիջոցների քանակական հատկանիշը կարող է վկայել իրացման հանցավոր նպատակի մասին, սակայն դատարանը գտնում է, որ հանցավորի դիտավորությունը պարզված չլինելու պայմաններում, արարքի որակման համար անհրաժեշտ են նաև այլ քրեաիրավական տարրեր և հանցավորի գործողությունների այնպիսի համակցություն, որոնք գործով ձեռք բերված փոխկապակցված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կարող են դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել թմրամիջոցների իրացման նպատակի մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3–րդ կետի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚: Դատաքննության ողջ ընթացքում մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց կամ հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց դատարանին` ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու նպատակի վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վկայում են, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը հանցավոր համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանենգությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, իսկ իրացնելու նպատակի մասին նախաքննական մարմնի հետևությունները ենթադրություններ են և այն չի կարող դիտվել որպես անձի մեղավորությունը հիմնավորող հանգամանք: Դատարանը գտնում է, որ
ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վաչագան Քոսյանի միջնորդությունը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և իր պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես մինչ 2011թվականի մայիսի 2–ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու գործընթացը:
ՀՀ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար վերաքննիչ բողոքներում նշված պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու համար:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`
ԴԱՏԱԽԱԶ` Մ.ՀԱԿՈԲՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ ` Դ.ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆԻ
2012թ. հուլիսի 20-ին Երևան քաղաքում
Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրողի և ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքները` ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թ. մայիսի 18-ի դատավճռի դեմ,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2011թ. մայիսի 10-ին, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթի տակ է ընդունել թիվ 84101011 քրեական գործը:
2011թ. մայիսի 10-ին Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը ձերբակալվել է:
2011թ. մայիսի 10-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, նույն օրը միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, մեղադրյալի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կալանավորում կիրառելու մասին, որը դատարանի որոշմամբ բավարարվել է:
2011թ. հոկտեմբերի 13-ին, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Ա.Դալլաքյանը որոշում է կայացրել` << 1.Թիվ 84101011 քրեական գործից անջատել Վարդան Ռուբիկի Գրիգորյանի` վերաբերյալ գործի անհրաժեշտ նյութեր այդ թվում բնօրինակներ և պատճեններ:
2. Թիվ 84101011 քրեական գործից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով անջատված քրեական գործի նյութերով հետագա նախաքննությունը շարունակել թիվ 84101011/1 համարի տակ:>>
2011թ. հոկտեմբերի 25-ին, թիվ 84101011 քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճռով` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ, մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268-րդ հոդվածի 3–րդ մասով` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4–րդ կետի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ, մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով:
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. մայիսի 10–ից:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ <<Սուբոտեքս>> տեսակի, 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով <<Բուպրենորֆին>> տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված 02.05.2011թվ. արձանագրությունը թողնել քրեական գործում:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանը և մեղադրող Վ.Միլիտոնյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի
3-րդ մասի 2–րդ կետով մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող իր եղբոր` Վարդան Ռուբիկի Գրիգորյանի հետ, իրացնելու նպատակով 2011թ.մայիսի 2-ին, մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափի` 1.68 գրամ <<Բուպրենորֆին>> տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր:
Այսպես.
Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի եղբայրը` Վարդան Գրիգորյանը, քննությամբ չպարզված հանգամանքներում, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել նշված դեղահաբերը, դրանք թաքցրել մանկական դեղերի տուփում և տեղավորելով հագուստների մեջ, փոստային առաքմամբ որպես ծանրոց ուղարկել է Հայաստանի Հանրապետություն` այն հասցեագրելով հորաքրոջ որդու, գործով վկա Սպարտակ Մխիթարյանի անվամբ, որը պետք է ստանար ծանրոցը և հանձներ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին: Ծանրոցը կոնկրետ Ս.Մխիթարյանի անվամբ ուղարկելու նպատակը եղել է այն, որ վերջինս տառապել է հոգեկան հիվանդությամբ և դեղահաբերի հայտնաբերման հնարավոր դեպքում կամ բռնվելու ժամանակ կպատճառաբանեն, որ դեղահաբերը իբրև նախատեսված են նրա համար ու այդպես կարողանան խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ծանրոցը Հայաստանի Հանրապետություն ստացվելուց հետո, ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը Սպարտակ Մխիթարյանին տաքսի ավտոմեքենայով տարել է Երևանի Տիգրան Մեծ փողոցի 1–ին փակուղում գտնվող փոստի տեսակավորման և առաքման կետ, որտեղ վերջինիս միջոցով, իրացման նպատակով ցանկացել է ստանալ ծանրոցը, սակայն ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ նախաբացթողումային հսկողության վարչության աշխատակիցների կողմից այն զննելու արդյունքում, հայտնաբերվել է թաքցված թմրամիջոցը: Դրանք հայտնաբերելուց հետո ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը հայտարարել է, որ հորաքրոջ որդին` Ս.Մխիթարյանն ալկոհոլիկ է և այդ դեղահաբերը նախատեսված են նրա համար:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտով Դավիթ Կիրակոսյանը դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով,այն բանի համար, որ հանցավոր համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանենգությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր:
3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը նշել է, որ գտնում է էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքր և առկա է քրեադատավարական օրենքի խախտում,որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն դատավճիռը բեկանելու հիմք են։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցաթյամ մեջ դատարանն ապացուցված համարեց նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215 հողվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեդադրանքը։ Միաժամանակ, դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոց և հոգեմետ (հոգեներգործան) նյութերի ապօրինի
շրջանառության հետ կապված գործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: Դատարանը վերլուծելով Դ. Կիրակոսյանի առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Դ. Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինն, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այդ մասին:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության։
Գտնում է, որ Դ.Կիրակոսյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 215-րդ հոդվածի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, քանի որ դատարանն իր իրավական վերլուծությամբ հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Դավիթ Կիրակոսյանը մինչ 2011թ. մայիսի 2-ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր Վարդան Գրիգորյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց նրա համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու գործընթացը: Դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից դատավճռում չի վերլուծել մի շատ կարևոր ապացույց, այն է տոկսիկոքիմիական փորձաքննության թիվ 11-1260 եզրակացությունը, որով փաստորեն հիմնավորվել է, որ Դ.Կիրակոսյանը թմրամիջոցներ և հոգեմետ դեղամիջոցներ գործածող չէ, իսկ այդ հանգամանքը փաստելու դեպքում կամա թե ակամա հարց է առաջանում, եթե այդ թմրամիջոցները նախատեսված են եղել Դ. Կիրակոսյանի համար, ապա իր կողմից թմրամիջոցներ չգործածելու պայմաններում ի՞նչ պետք է նա աներ այդ դեղահաբերը:
Նկատի ունենալով, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ուստի ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 3801-րդ, 395-րդ և 397-րդ հոդվածներով, խնդրել է բեկանել Դավիթ Կիրակոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի էրեբանի և Նաբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճիռը և ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։
Ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը բողոքարկվող դատավճոում ամբողջությամբ չի վերլուծել և մյուս ապացույցների համատեքստում չի գնահատել դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված մի շարք ապացույցներ,որոնք իրենց կարծիքով էական նշանակություն ունեն գործի արդարացի լուծման համար
02.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը բացատրություն է տվել և հայտնել, որ ոչ ինքը տեղյակ չի ծանրոցում եղած դեղորյաքից և տեղյակ չգիտի Դավիթ Կիրակոսյանն այդ մասին գիտեր թե ոչ։
10.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել և կրկին հայտնել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել ծանրոցում առկա դեդորյաքի մասին իսկ Դավիթ Կիրակոսյանը տեղյակ եղել է, թե ոչ ինքը չգիտի Այս ցուցմունքից անմիջապես հետո Ս. Մխիթարյանը ձերբակալվել է և տեղափոխվել Երևանի ՁԱՊՎ, չնայած այն հանգամանքին, որ նրան ձերբակալելու համար ոչ մի իրավական հիմք քննիչը չի ունեցել և իմացել է, որ Ս.Մխիթարյանը տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ և ցայտնոտի մեջ է ընկնում անգամ ազատազրկում կրելու մտքից :
12.05.2011թ.Երևանի ՁԱՊՎ-ում Ս.Մխիթարյանը ուժեղ նոպա է ունեեցել,ինչի արդյունքում հրավիրվել է «Շտապբուժօգնություն»։ Երևանի ՁԱՊՎ է այցելել և Ս.Մխիթարյանին բուժօգնություն է ցույց տվել հոգեբուժական բժշկական խումբ։
Հաջորդ օրը՝ 13.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը քննիչի հանձնարարությամբ տեղափոխվել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչություն ինչի անհրաժեշտություն չի եղել և քննիչն էլ որպես վկա ցուցմունք տալով որևէ կերպ դա չի հիմնավորել և հանկարծ Ս. Մխիթարյանը կասկածյալի լրացուցիչ ցուցմունք է տալիս և նշում է, որ իբր «Դ. Կիրակոսյանն իր հարցին պատասխանելով ասել է, թե իմացել է ծանրոցում դեղեր են եղել, բայց քանի որ իր իմանալով դրանք ալկոհոլիզմը բուժող դեղեր են եղել դրա համար էլ Սպարտակին ոչինչ չի ասել։ Դրանից հետո Ս.Մխիթարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը քննիչը փոխել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ:
Դատարանը չի անդրադարձել և չի գնահատել Ս.Մխիթարյանի դատարան չներկայանալու հանգամանքը, այն որ դեռևս դատարանի ծանուցումը չստացած դիմում է ներկայացրել դատարանին և խնդրել է հիմք ընդունել իր ցուցմունքները։ Դատարանը պետք է գնահատեր Ս.Մխիթարյանի ցուցմունքները մյուս ապացույցների համատեքստում, վերլուծեր առկա հակասությունները պատճառաբաներ, թե դրանցից որն է հավատարժան ՝ հաշվի առնելով ցուցմունքներում առկա քրեադատավարական խախտումները։
Դատարանը չի անդրադարձել և չի վերլուծել պաշտպանական կողմի համար թերևս ամենակարևոր փաստաթղթերը՝ 1. Ֆրանսիայի Հանրապետությունից ուղարկված բժշկական փաստաթղթերը, համաձայն որոնց` Վարդան Ալեքսանյանը տառապում է ալկոհոլիզմով, հոգեբույժի մոտ ստանում է համապատասխան բուժում և ստանում է «Սուբոտեքս » դեղամիջոց։
2.Նոտորի կողմից վավերացված, լիցենզավորված թարգմանիչի կողմից թարգմանված Վարդան Գրիգորյանի և Վարդան Ալեքսանյանի հայտարարություն– ցուցմունքները, որոնցում երկուսն էլ հավաստում են,որ ծանրոցում հայտնաբերված «Սուբոտեքս» դեղամիջոցը պատկանել է Վարդան Ալեքսանյանին, որ ծանրոցի մեջ է դրվել նրա խնդրանքով, որ այդ մասին Դավիթ Կիրակոսյանը չի իմացել և Հայաստան հասնելուց հետո Վարդան Ալեքսանյանը պետք է իր հարազատներից որևէ մեկին ասեր, որ գային վերցնեին։
3. Հոգեբույժ բժշկի կողմից տրված, դատարանի կնիքով հաստատված,լիցենզավորված թարգմանիչի կողմից թարգմանված տեղեկանք այն մասին , որ «Սուբոտեքս» դեղամիջոցը Ֆրանսիայում օգտագործվում է ալկոհոլիզմը բուժելու համար և այլն։
Վերը նշված ցուցմունքները համադրելով Դ.Կիրակոսյանի,Ս.Մխիթարյանի և Միշա Ալեքսանյանի ցուցմունքների և գործով առկա մյուս ապացույցների հետ և գնահատելով համակցության մեջ, տեսնում են, որ Դ.Կիրակոսյանը որևէ մեղք չունի,այլ բան ասելը իրենց կարծիքով ուղղակի հնարավոր չէ, քանի որ նրան մեղադրող ոչ մի ապացույց ոչ նախաքննությամբ, ոչ էլ դատաքննությամբ ձեոք չի բերվել։
Դատարանը Դ.Կիրակոսյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-հոդվածի 2-րդ մասով և 368-րդ հոդվածի 3-րդ մասով չի վերլուծել ձեռք բերված ապացույցները և ճիշտ չի գնահատել դրանք։
Պաշտպանական կողմի համար անհասկանալի է մնում թե եղբայրների միջև կատարված մի քանի հեռախոսազանգերը դատարանը ինչպես և ինչու է գնահատել, որպես Դ.Կիրակոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 268-րդ հոդվածի 3–րդ մասի/ հիմնավորող ապացույց։ Այդ կերպ կարելի է մեղադրել յուրաքանչյուր անձի ով հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել Վարդան Գրիգորյանի հետ ինչը հակասում է գործող օրենսդրության պահանջներին և ընդհանրապես քննադատության չի դիմանում։
Նույնը վերաբերվում է Դ.Կիրակոսյանին մաքսանենգության մեջ մեղադրելուն։
Ծանրոցում հայտնաբերված «Սուբոտեքս» տեսակի դեղահաբերը ինքնին չեն ապացուցում Դ.Կիրակոսյանի մեղքը։
Ստացվում է, որ Դ.Կիրակոսյանի միակ և հիմնական մեղքը Վարդան Կիրակոսյանի հարազատ եղբայրը լինելու փաստն է :
Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատվարական իրավունքի հետևյալ խախտումները` սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասը և 268–հոդվածի 3-րդ մասը չի կատարել և չի կատրել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ ,18-րդ,25-րդ, 127-րդ հոդվածների, 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ից 4-րդ կետերի պահանջները, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը։
Դատարանը հղում է կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերին, սակայն լիարժեք չի կատարել այդ հոդվածի պահանջը և Դ.Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր է ճանաչել ենթադրությունների հիման վրա,չփարատված կասկածները չի մեկնաբանել հօուտ մեղադրյալի։ Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական աարածքների ընղհանուր իրավասության դաաարանի 2012թ. մայիսի 18-ի թիվ 0150/01/11 դաաավճիռը բեկանել Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268–րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու մասով և կայացնել արդարացման դատավճիռ։
4.Վերաքննիչ բողոքների դեմ բերված պատասխանը.
Վերաքննիչ բողոքների դեմ առարկեցին ինչպես պաշտպանական այնպես էլ մեղադրանքի կողմերը:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքները նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թ. մայիսի 18-ի, դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը`պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը կամ առաքելը՝պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է պատասխանատվություն արարքը առանձնապես խոշոր չափերով կատարելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքներում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ դատավճիռը չի արտացոլում իրական փաստական հանգամանքները, անարդարացի է և միակողմանի, ընդհանրապես ամբողջ քննությունը և դատական ընթացքը եղել են ուղղված միայն իրեն դատապարտելու, այլ ոչ թե պարզելու իրականությունը և կայացնելու արդար դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես` վկա Շահեն Միհրանի Շիրվանյանի, Վահե Ֆարմանի Այվազյանի, Միշա Արարատի Ալեքսանյանի, Հմայակ Հովսեփի Խաչերյանի, Վահրամ Վարազդատի Համբարձումյանի Ալիկ Ստեփանի Հակոբյանի, Աշոտ Ֆելիքսի Դալլաքյանի ցուցմունքներով և ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 21.06.2011թվ. թիվ. 219/11 եզրակացությամբ:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում մեղադրանքի կողմից բերված վերչաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները և հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուրբ իրավասության դատարանն իր իրավական վերլուծություններում ամբաստանյալի արարքների որակման ուղղությամբ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցությամ մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով, գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, հանգել է ճիշտ հետևության մասնավորապես ապացուցված համարելով նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը: Միաժամանակ, դատարանը գտնել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված գործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառությունն իրացնելու կամ պատրաստելու նպատակով կամ դրանց ապօրինի իրացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը իրավացիորեն նշել է.
Չնայած այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերել այդ մասին: Ավելին, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հերքել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Հայաստանի Հանրապետություն ներմուծված ծանրոցն իրեն հասցեագրված լինելու (պատկանելու) հանգամանքը, ժխտել ծանրոցում թմրամիջոցների պարունակության մասին տեղեկացված լինելու, առավել ևս այն իրացման նպատակով ձեռք բերելու փաստերը: Համաձայն գործում եղած տվյալների, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանն անգամ չի ստացել ծանրոցը, հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու ծանրոցում եղած պարունակությունը և բնականաբար, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը թմրամիջոցների ապօրինի իրացման որևէ փաստ չի արձանագրել: Միայն այն հանգամանքը, որ մաքսանենգությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխված ծանրոցում առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափերի` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, նախաքննական մարմնի համար չէր կարող հիմք ծառայեր Դ.Կիրակոսյանի կողմից դրանք իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին: Ճիշտ է, իրավաբանական գրականության մեջ թմրամիջոցների քանակական հատկանիշը կարող է վկայել իրացման հանցավոր նպատակի մասին, սակայն դատարանը գտնում է, որ հանցավորի դիտավորությունը պարզված չլինելու պայմաններում, արարքի որակման համար անհրաժեշտ են նաև այլ քրեաիրավական տարրեր և հանցավորի գործողությունների այնպիսի համակցություն, որոնք գործով ձեռք բերված փոխկապակցված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կարող են դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել թմրամիջոցների իրացման նպատակի մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3–րդ կետի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚: Դատաքննության ողջ ընթացքում մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց կամ հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց դատարանին` ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու նպատակի վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վկայում են, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը հանցավոր համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանենգությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, իսկ իրացնելու նպատակի մասին նախաքննական մարմնի հետևությունները ենթադրություններ են և այն չի կարող դիտվել որպես անձի մեղավորությունը հիմնավորող հանգամանք: Դատարանը գտնում է, որ
ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վաչագան Քոսյանի միջնորդությունը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և իր պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես մինչ 2011թվականի մայիսի 2–ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու գործընթացը:
ՀՀ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար վերաքննիչ բողոքներում նշված պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու համար:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Թիվ. ԵԷԴ/0150/01/11/
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն Ու Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ու Թ Յ Ա Ն
ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈւՆԻ ԵՎ ՆՈւԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈւՐ ԻՐԱՎԱՍՈւԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.
Նախա•ահող դատավոր Վ.Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Քարտուղարությամբ Թ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ
Մասնակցությամբª
Մեղադրող Վ.ՄԻԼԻՏՈՆՅԱՆԻ
Պաշտպան Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ
2012թվականի մայիսի 18–ին, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց •ործն ըստ մեղադրանքի
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի, ծնված 21.08.1976թ. Արմավիր քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակար•-մասնա•իտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ մի անձ, դատվածություն չունեցող անձ, ֆիզիկապես առողջ, աշխատել է ՙՌոս•ոսստրախ՚ ապահովա•րական ընկերությունում, որպես ապահովա•րական •ործակալ, բնակվել է ք.Արմավիր Ջիվանու փողոց 9 շենք բն. 29, ներկայումս •տնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկում, սույն •ործով ար•ելանքի տակ է 2011թվականի մայիսի 10–ից:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով: Առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության •ալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող իր եղբոր` Վարդան Ռուբիկի Գրի•որյանի հետ, իրացնելու նպատակով 2011թվականի մայիսի 2-ին, մաքսանեն•ությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափի` 1.68 •րամ ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր: Այսպես.
Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի եղբայրը` Վարդան Գրի•որյանը, քննությամբ չպարզված հան•ամանքներում, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել նշված դեղահաբերը, դրանք թաքցրել մանկական դեղերի տուփում և տեղավորելով հա•ուստների մեջ, փոստային առաքմամբ որպես ծանրոց ուղարկել է Հայաստանի
Հանրապետություն` այն հասցեա•րելով հորաքրոջ որդու, •ործով վկա Սպարտակ Մխիթարյանի անվամբ, որը պետք է ստանար ծանրոցը և հանձներ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին: Ծանրոցը կոնկրետ Ս.Մխիթարյանի անվամբ ուղարկելու նպատակը եղել է այն, որ վերջինս տառապել է հո•եկան հիվանդությամբ և դեղահաբերի հայտնաբերման հնարավոր դեպքում կամ բռնվելու ժամանակ կպատճառաբանեն, որ դեղահաբերը իբրև նախատեսված են նրա համար ու այդպես կկարողանան խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ծանրոցը Հայաստանի Հանրապետություն ստացվելուց հետո, ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը Սպարտակ Մխիթարյանին տաքսի ավտոմեքենայով տարել է Երևանի Տի•րան Մեծ փողոցի 1–ին փակուղում •տնվող փոստի տեսակավորման և առաքման կետ, որտեղ վերջինիս միջոցով, իրացման նպատակով ցանկացել է ստանալ ծանրոցը, սակայն ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ նախաբացթողումային հսկողության վարչության աշխատակիցների կողմից այն զննելու արդյունքում, հայտնաբերվել է թաքցված թմրամիջոցը: Դրանք հայտնաբերելուց հետո ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը հայտարարել է, որ հորաքրոջ որդին` Ս.Մխիթարյանն ալկոհոլիկ է և այդ դեղահաբերը նախատեսված են նրա համար:
Կատարած արարքների համար Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով:
Առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և դատարանին հայտնեց, որ ընտանիքով բնակվում է Արմավիր քաղաքում, իսկ Վարդան Գրի•որյանն իր հարազատ եղբայրն է, որը շուրջ երեք տարի բնակվում է Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում: 2011թվականի ապրիլ ամսվա վերջին, երբ •նացել է իր հայրական տուն, այնտեղ հանդիպել է հորաքրոջը` Անահիտին, որն էլ իրեն հայտնել է, որ Ֆրանսիայից Վարդանը ծանրոց է ուղարկել Սպարտակի անվամբ, որը պետք է •նաք Երևան և ստանա այն: Միաժամանակ հորաքույրը իրեն խնդրել է Սպարտակին օ•նել` միասին •նալ ք.Երևան և ստանալ ծանրոցը, որին ինքը չի մերժել: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց, իր մոտ է եկել հորաքրոջ որդին` Սպարտակը և հայտնել, որ իր ծանրոցն եկել է: Ինքը Սպարտակին ասել է, որ երկուշաբթի օրը իր կազմակերպության •ործերով •նալու է ք.Երևան և նրան իր հետ կտանի, որպեսզի նա էլ կարողանա ստանալ իր ծանրոցը: Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թվ. մայիսի 2–ի առավոտյան •նացել է իր •րասենյակ և զան•ահարել Սպարտակին, որպեսզի հնարավորինս շուտ •նաք Երևան: Սպարտակը եկել է •րասենյակի մոտ, որտեղից իր կողմից վարձած տաքսի ավտոմեքենայով եկել են ք.Երևան` ինքը ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության •ործերով, իսկ Սպարտակը` ծանրոցը ստանալու: Ս.Մխիթարյանի հետ միասին տաքսի ավտոմեքենայով եկել են Երևանի Տի•րան Մեծ փողոցի 1-ին փակուղում •տնվող փոստի առաքման կետ: Մասնաշենքի մոտ իջել են մեքենայից, սակայն մաքսատան աշխատակիցը հայտնել է, որ ներս պետք է մտնի միայն այն անձը, ում անվամբ ուղարկված է ծանրոցը: Սպարտակ Մխիթարյանը մտել է փոստի առաքման կետ, իսկ ինքը սպասել է դրսում: Որոշ ժամանակ անց հորաքրոջ որդին դուրս է եկել շենքից, ինքը նախատել է նրան ուշանալու համար, սակայն Սպարտակը հայտնել է, որ ծանրոցում դեղերով ինչ–որ տուփ կա, որոնք ար•ելված են: Ինքն անմիջապես զան•ահարել է եղբորը` Վարդանին և հետաքրքրվել ծանրոցի պարունակությունից, սակայն այդ պահին Սպարտակն իր ձեռքից վերցրել է
հեռախոսը և սկսել խոսել Վարդանի հետ: Այդ ժամանակ շենքից դուրս են եկել մաքսատան աշխատակիցները և Սպարտակին ներս հրավիրել: Ինքը Սպարտակից հետաքրքրվել է, թե Վարդանն ինչ է ասել, որին վերջինս պատասխանել է, որ դա ալկոհոլի բուժման համար դեղեր են: Իրեն նույնպես ներս են հրավիրել և բաժնի պետի կար•ադրությամբ առանձնացնելով իրարից, տարել են առանձին սենյակ: Այնտեղ իրենից բացատրություն է վերցրել Սասուն Աբեղյանը, որին հայտնել է, որ Վարդանն իր հարազատ եղբայրն է, սակայն հո•եմետ դեղերից ինքը տեղյակ չէ` կարծիք հայտնելով, որ այդ դեղերը հնարավոր է Սպարտակի համար նախատեսված լինեն, քանի որ նա տառապում է հո•եկան հիվանդությամբ և այդ պատճառով ազատվել է զինվորական ծառայությունից: Բացատրություն •րելուց հետո, երբ մաքսատան աշխատակիցներին է հանձնել իր անձնա•իրը, իրեն բաց են թողել և ինքը վերադարձել է տուն: Չցանկանալով տանեցիների մոտից խոսել եղբոր հետ, դուրս է եկել տանից և զան•ահարել Վարդանին, որի ընթացքում բարկանալով նրա վրա հարցրել է, թե նա •իտակցում է իր կատարած քայլի համար, սակայն եղբայրը հայտնել է, որ այդ դեղերը նրան է փոխանցել Ֆրանսիայում բնակվող մի •յումրեցի, ոմն Վարդան Ալեքսանյան, ով ալկոհոլ օ•տա•ործելու հակում ունի և այնտեղ այդ դեղերով է բուժվում: Միաժամանակ Վարդանը հայտնել է, որ այդ անձնավորությունը շուտով պետք է վերադառնա հայրենիք և քանի որ Հայաստանում այդ դեղերից չկան, իրեն խնդրել է դրանք իր ծանրոցով ուղարկել Հայաստան, որպեսզի վերադառնալուց հետո կարողանա շարունակել բուժումը: Դեպքից շուրջ 8 օր անց, իրենց հրավիրել են մաքսատուն` իբրև անձնա•րերը ստանալու համար, սակայն այնտեղ է եղել քննիչը, որին ինքը պատմել է ողջ եղելությունը: Քննիչն իրեն հավաստիացրել է, որ իրեն պաշտպան պետք չէ, քանի որ ինքը որևէ կապ չունի կատարվածի հետ և առաջարկել է դիմում •րել պաշտպանից հրաժարվելու մասին: Այնուհետև •նացել և վերադառնալով հայտնել է, որ իրեն ձերբակալում է, որի պատճառով էլ ինքը հրաժարվել է ստորա•րել ձերբակալման արձանա•րությունում: Ինքը տվել է իր պաշտպան Վաչա•ան Քոսյանի հեռախոսահամարը և խնդրել նրան հրավիրել: Ինչ վերաբերվում է դեպքի օրը իր կողմից մաքսատանը •րված բացատրությանը, ապա տվյալ պահին ինքը շփոթված է եղել և լսելով, որ ար•ելված իրերը հո•եմետ դեղեր են, մտածել է, որ դրանք Սպարտակի համար է նախատեսված, քանի որ նա տառապում է հո•եկան հիվանդությամբ: Բացի այդ, իր և Սպարտակի առերեսման ժամանակ նա ընկել է հիվանդա•ին ցնցումների մեջ և ի վիճակի չի եղել շարունակել առերես հարցաքննությունը: Ինքը չի հասկանում, թե ինչու է Սպարտակը նման կերպ վարվում, քանի որ իրենց միջև երբևէ թշնամական հարաբերություններ չեն եղել: Առերեսման ժամանակ Սպարտակն իր հարցերին չի պատասխանել, այլ պատասխանել է միայն քննիչի հարցերին:
Միաժամանակ, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը դատարանին հայտնեց, որ ինքը ծանրոցի պարունակությունից տեղեկություն չի ունեցել, այն իր համար չէ նախատեսված եղել և թմրամիջոցների կամ հո•եմետ նյութերի հետ երբևէ առնչություն չի ունեցել: Հանդիսանում է ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության Արմավիրի մարզային կազմակերպության ղեկավարը, լայնածավալ հասարակական և հայրենասիրական •ործունեություն է իրականացրել, ունի բազում պատվո•րեր և շնորհակալա•րեր, ուստի իրեն հարիր չէ թմրամիջոցներով զբաղվելը, խնդրելով դատարանին` իր նկատմամբ արդարացի և օբյեկտիվ դատական ակտ կայացնել (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները.
Վկա Շահեն Միհրանի Շիրվանյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է բնակության վայրից, նա հանդիսանում է իրենց հարևանուհի Անահիտի եղբոր որդին, իսկ Սպարտակ Մխիթարյանը հանդիսանում է Անահիտի որդին: Չի հիշում ամբաստանյալին երբ է վերջին ան•ամ տեսել, նրան միշտ էլ տեսել է, քանի որ վերջինս հաճախակի էր •ալիս հորաքրոջ տուն: Ինչ վերաբերվում է 2011թվականի մայիսի 2–ին, ապա այն իր համար հիշարժան օր չէ և չի հիշում նշված օրը Դավիթին տեսել է, թե ոչ: Հարցաքննվելու օրը կոնկրետ չի հիշում, սակայն հիշում է, որ Անահիտը խնդրել է օ•նել որդուն` Սպարտակին և •նալ քննիչի մոտ ցուցմունք տալ: Ինքը տեսել է, որ Դավիթը ընտանիքով եկել է Անահիտենց տուն, սակայն դա մայիսի 2–ը, թե մայիսի 1–ն է եղել, չի հիշում: Ցուցմունքում •րած ամսաթիվը` մայիսի 2–ը, ճիշտ է •րել, սակայն իրականում չի հիշում, որ օրն է տեսել Դավիթին, ուղղակի խղճալով Անահիտին, ցուցմունք է տվել: Ցուցմունքը ճիշտ է, սակայն օրը կոնկրետ չի հիշում, այն ցուցմունք •րելուց էլ չի հիշել, ուղղակի Սպարտակի մոր խնդրանքով է տվյալ օրը նշել, իսկ Դավիթի և Սպարտակի բռնվելու մասին տեղեկացել է խոսակցություններից (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Վահե Ֆարմանի Այվազյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտեի նախաբացթողումային հսկողության վարչությունում, որպես տեսուչ: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է դեպքի կապակցությամբ, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: 2011թվականի մայիսի 2–ին •տնվել է աշխատանքի վայրում և ծառայություն իրականացրել ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության Երևանի Տ.Մեծ պողոտայի 1–ին փակուղում •տնվող փոստի փոխանակման կենտրոնում, որտեղ կատարել է ստացված իրերի ռենտ•են զննում: Տվյալ օրը, փոստային կետ է եկել Սպարտակ Մխիթարյան անվամբ քաղաքացի, որը պետք է ստանար իր անվամբ Ֆրանսիայից ուղարկված ծանրոցը: Իրենք նախապես, մինչև ծանրոցի զննումը նրանից ճշտել են արդյոք ծանրոցում ար•ելված իրեր կան թե ոչ, սակայն վերջինս հերքել է: Դրանից հետո, ինքը սկսել է զննել ծանրոցը, որում առկա է եղել մանկական ինչ–որ դեղամիջոցի սրվակ: Իր հարցին Ս.Մխիթարյանը պատասխանել է, որ այդ ծանրոցը ուղարկել են իրեն, որպեսզի այն փոխանցի քեռու կնոջը կամ տղային, այնուհետև շփոթվել, խառնվել է իրար և հայտնել, որ տեղյակ չէ այդ դեղերից: Իրեն տարօրինակ է թվացել այդ դեղատուփը, որի պատճառով էլ բացել է այն և նրանում հայտնաբերել ՙՍուբոտեքս Բ8՚ •րառմամբ թվով 210 հատ դեղահաբեր, որոնց նախկինում առնչվել է •ործի բերումով: Դրանից հետո Սպարտակ Մխիթարյանը հայտնել է, որ ծանրոցը իրեն չի պատկանում, իր հետ այլ մարդ է եկել և ցանկացել է կանչել իր հետ եկած անձին, որպեսզի նա ավելի լավ բացատրի: Այդ մասին զեկուցել է իր վերադասին, որից հետո ներս են հրավիրել դրսում, տաքսի մեքենայում սպասող ամբաստանյալին: Այնուհետև, կատարվածի կապակցությամբ կազմվել է համապատասխան արձանա•րություն, հայտնաբերված դեղահաբերը առ•րավվել են, իսկ ինքը շարունակել է իր աշխատանքը և այլ մանրամասնություններից տեղյակ չէ (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Միշա Արարատի Ալեքսանյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին չի ճանաչում: Ինքը կնոջ հետ բնակվում է Գյումրի քաղաքում: Համատեղ կյանքում ունեցել են երկու երեխա` դուստր և որդի: Դուստրը ամուսնացած է, իսկ որդին` Վարդան Ալեքսանյանը շուրջ երկու տարի բնակվում է Ֆրանսիայի Բորդո քաղաքում: Վարդանը հիվանդ է, տառապում է լյարդի հիվանդությամբ և ներկայումս բուժվում է, սակայն նա ալկոհոլիկ չէ, ուղղակի խմիչքի հետ սեր ունի: Իրեն Ֆրանսիայից զան•ահարել է որդին և խնդրել •ալ դատարան ու հայտնել իրականությունն այն մասին, որ նա բուժվում է այդ դեղերով, ինքն է դրանք ուղարկել
Հայաստան և դեղերը պատկանում են որդուն: Այդ դեղերից ինքը չի հասկանում և տեղյակ չէ, թե ինչու է որդին դեղերն ուղարկել Հայաստան: Գործի քննության ժամանակ իրենց տուն են այցելել քննիչները, սակայն ինքը տանը չի եղել և նրանք զրուցել են կնոջ հետ: Կատարված դեպքի մասին տեղեկացել է պետական եկամուտների կոմիտեում, երբ •նացել է հարցաքննության, սակայն որդու հետ ինքն այդ մասին չի զրուցել: Վերջինս հիմնականում հեռախոսազրույցներ է ունենում մոր հետ և այլ մանրամասնություններ իրեն հայտնի չէ: Անհասկանալի է, թե ինչու են իրեն որպես վկա հրավիրել, քանի որ ինքը ոչինչ չի տեսել և ոչնչից տեղյակ չէ: Որդին Ֆրանսիայից վերադառնալու է բուժումն ավարտելուց հետո (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Հմայակ Հովսեփի Խաչերյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՙԼիանա՚ տաքսի ծառայությունում, որպես վարորդ: Ամբաստանյալին ճանաչում է շուրջ 2 տարի, որպես Արմավիր քաղաքի բնակիչ, որը հանդիսանում է Արմավիրի մարզի ՙԱրծիվներ՚ հասարակական կազմակերպության տնօրենը, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: 2011թվականի մայիս ամսին, օրը կոնկրետ չի հիշում, ինքը •տնվել է աշխատավայրում, երբ իրեն են մոտեցել Դավիթն ու նրա հորաքրոջ որդի Սպարտակը և պատվիրել տեղափոխել ք.Երևան: Երևանում նրանց տարել է Տ.Մեծ պողոտայում •տնվող ՙՀայփոստ՚-ի կենտրոն, որտեղ Դավիթը իր հետ մնացել է դրսում, իսկ Սպարտակը մտել է փոստատուն: Այդ ժամանակ մեքենան կան•նած է եղել աղբամանների մոտ, որի պատճառով մեքենան քշել հեռացրել է փոստատան մուտքից քիչ հեռու` ծառերի հովի տակ, քանի որ շո• էր` քնել է: Մի որոշ ժամանակ իրեն արթնացրել են մաքսատան աշխատակիցները և հրավիրել փոստատան շենք: Այնտեղ ինքը տեսել է Դավիթին, որին նույնպես ներս էին հրավիրել, այնուհետև մաքսատան աշխատակիցները վերցրել են իր անձնա•իրը, լրացրել տվյալները և բաց թողել իրենց: Ճանապարհին Դավիթի և Սպարտակի միջև որևէ կասկածելի խոսակցություն տեղի չի ունեցել: Փոստատան մոտ ինքը •տնվել է շուրջ 2 ժամ, որի ընթացքում Դավիթը սպասել է դրսում, իսկ ինքը մեքենայում ննջել է: Այլ մանրամասնություններից որևէ տեղեկություններ չունի (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Վահրամ Վարազդատի Համբարձումյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է բնակության վայրից, հարևաններ են, ընտանիքներով •տնվում են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ինքը օ•տա•ործում է /093/87–87–18 և /094/73–94–30 բջջային հեռախոսահամարը, նախկինում իմացել է նաև ամբաստանյալին պատկանող հեռախոսահամարները, սակայն ներկայումս չի հիշում: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի հետ հեռախոսակապ են պահպանել, քանի որ վերջինս շինարարական աշխատանքներ էր կատարում և աշխատանքների մեծ մասը պատվիրում էր իրեն: Ինքը տեղեկություններ չունի ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը թմրամիջոցներ օ•տա•ործում է, թե ոչ, անձամբ չի օ•տա•ործում, նույնիսկ սի•արետ չի ծխում: Ինչ վերաբերվում է իրենից վերցված փորձանմուշում հայտնաբերվածին, ապա դա իր համար նույնպես անհասկանալի է, քանի որ ինքը երբևէ թմրամիջոցներ չի օ•տա•ործել: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը շատ դրական անձնավորություն է, ով զբաղվել է բարե•ործությամբ, թմրամիջոցներ օ•տա•ործելու մասին ինքը որևէ տեղեկություններ չունի: Իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին Դ.Կիրակոսյանի հետ բջջային հեռախոսազան•եր ունենալու համար և պարզելով զան•երի պատճառը, տարել են փորձաքննության, որից մի քանի օր հետո ինքը մեքենայով մեկնել է Հայաստանից և վերադարձել 2011թվ. նոյեմբեր ամսին: Տեղյակ է նաև, որ Դավիթի ազ•ականներից ինչ–որ մեկը բնակվում է արտասահմանում, սակայն կոնկրետ ով տեղյակ չէ, քանի որ նրանք իրենից տարիքով փոքր են, այնքան էլ լավ չի ճանաչել և շփվել նրանց հետ (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատարանը հրապարակեց վկա Սպարտակ Ռուբիկի Մխիթարյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2011թվականի ապրիլ ամսին, իր մորեղբոր որդին` Վարդան Գրի•որյանը, ով ընտանիքով բնակվում է Ֆրանսիայի
Հանրապետության Բորդո քաղաքում, զան•ահարել է իրեն և հայտնել, որ իր անվամբ ծանրոց է ուղարկում, որպեսզի ստանա և տա իր ընտանիքի անդամներին: Իր այն հարցին, թե ինչու իր ընտանիքի անդամների անվամբ չի ուղարկում, Վ.Գրի•որյանը պատասխանել է, որ նրանց անվամբ բազմաթիվ ան•ամներ է ուղարկել և այլևս չի կարող ուղարկել, որպիսին պայմաններում ինքը չի մերժել նրան: Դրանից հետո, •րեթե ամեն օր իրեն է զան•ահարել Արմավիր քաղաքում բնակվող Վարդան Գրի•որյանի եղբայրը` Դավիթ Կիրակոսյանը և հետաքրքրվել ծանրոցը ստանալու մասին, սակայն ինքը նրան նախօրոք հայտնած չի եղել Վարդան Գրի•որյանի զան•ի մասին: Դրանից հետո` 2011թվականի ապրիլի 29–ին Արմավիր քաղաքում փոստատարը հանդիպել է իրեն ու անդորրա•իր տվել, որտեղ նշված է եղել, որ իր անվամբ Վարդան Գրի•որյանը` Ֆրանսիայի Բորդո քաղաքից ծանրոց է ուղարկել: Հաջորդ օրը` 2011թվ. ապրիլի 30–ին, Արմավիր քաղաքում հանդիպել է Դավիթ Կիրակոսյանին և հայտնել ծանրոցի մասին, որ 2011թվ. մայիսի 2–ին պետք է •նա փոստատուն և ստանա ծանրոցը, սակայն Դ.Կիրակոսյանը ոչինչ չասելով հեռացել է: 2011թվականի մայիսի 2–ի առավոտյան ժամը 9–ի սահմաններում, պատահական իրենց տուն է եկել Դ.Կիրակոսյանը` ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայով և հայտնել, որ տաքսի ավտոմեքենայով Երևան է •նում` առաջարկելով իր հետ միասին •նալ ք.Երևան` ծանրոցը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Դ.Կիրակոսյանը իրեն ասել է, որ սափրվի նոր տանից դուրս արի, ինքն էլ նրան պատասխանել է. ՙհո դեսպանատուն չենք •նում, որ սափրվեմ՚, որից հետո միասին •նացել են Արմավիր քաղաքի ոստիկանության շենքի մոտ, որտեղից տաքսու վարորդ Համլետի հետ միասին ՙՍամանդ՚ մակնիշի ավտոմեքենայով եկել են ք.Երևան` փոստատան մոտ: Ինքը մեքենայից իջնելով, անձնա•րով մտել է ներս, որտեղ ծանրոցի ստու•ման ժամանակ հայտնաբերել են դեղահաբեր: Անմիջապես դուրս է եկել փոստից և այդ մասին հայտնել Դավիթ Կիրակոսյանին, որն իրեն ասել է. ՙբա•աժ եղանք, ներս •նա և հայտնի, որ դեղահաբերը ալկոհոլիզմի բուժման համար են նախատեսված՚, սակայն ինքը չի համաձայնվել և միասին են ներս մտել: Հետո Դ.Կիրակոսյանին հարցրել է, թե ինչու իրեն նախապես չի ասել, որ ծանրոցում դեղահաբեր կան, սակայն վերջինս իրեն պատասխանել է, որ ՙալկոհոլիզմի դեմ դեղահաբեր են եղել, ինչ կարիք կար քեզ ասելու՚:
Ամբաստանյալի Դ.Կիրակոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ Ս.Մխիթարյանը պնդել է իր ցուցմունքը:
Հատոր 1, •.թ. 44 – 45, 103 – 105, 113 – 117:
Հատոր 2, •.թ. 5:
Վկա Ալիկ Ստեփանի Հակոբյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ Պետական եկամուտների կոմիտեի խոշոր հարկ վճարողների հարկային տեսչության իրավաբանական և հարկադիր •անձումների բաժնում, որպես պետ: Նախկինում` 2008թվականի հունվար մասից մինչև 2011թվականի հոկտեմբեր ամիսը աշխատել է կոմիտեի քննչական ապարատում և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է •ործի բերումով, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: Քրեական •ործով պաշտպան ներ•րավելը տեղի է ունենում ըստ իրավիճակի, այսինքն դիմումն առձեռն տրվում է վարույթն իրականացնող քննիչին կամ մուտքա•րվում է կոմիտեի •րասենյակ և նոր միայն հանձնվում քննիչին: Դ.Կիրակոսյանի կողմից •րված դիմումներն ինչ եղանակով են հանձնվել իրեն, ներկայումս չի հիշում: Ինչ վերաբերվում է Դ.Կիրակոսյանին կոնկրետ քննչական վարչությունում հարցաքննելուն, այլ ոչ թե ձերբակալվածների ժամանակավոր պահման մեկուսարանում, ապա ներկայումս չի հիշում, քանի որ տևական ժամանակ է անցել: Նախկինում չի մտածել, որ հետա•այում երբևէ կարիք կլինի պատասխանել, թե ինչու է արձանա•րության տակ ստորա•րել բաժնի պետ Շահնազարյանը, ուստի ներկայումս չի հիշում, թե ինչու է նա ստորա•րել, սակայն դա բաժնի պետի դատավարական լիազորություններից է, որն էլ նա իրականացրել է: ՊԵԿ քննչական բաժինը բաղկացած է երեք բաժնից և Շահնազարյանը
հանդիսացել է 3-րդ բաժնի պետը: Չի հիշում նաև, թե 2011թվ. մայիսի 13–ին մինչև որ ժամն է Ս.Մխիթարյանը •տնվել իրենց մոտ, սակայն Ս.Մխիթարյանի ձերբակալման օրենքով սահմանված ժամկետները չեն խախտվել, իսկ ձերբակալումից ազատելու որոշումը ԺՊՄ ուշացումով ուղարկելն օրենքի խախտում չէ, քանի որ այդ կապակցությամբ օրենքով որևէ ժամկետներ սահմանված չեն: Դ.Կիրակոսյանի և Ս.Մխիթարյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ժամանակ, Ս.Մխիթարյանին մեղադրայլի իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթացնելը զուտ տեխնիկական վրիպակ է, հակառակ դեպքում առերես հարցաքննությանը մասնակցել են երկու պաշտպաններ և այդպիսին լինելու դեպքում, նրանք կանդրադառնային այդ փաստին: Առերես հարցաքննության ընթացքում Ս.Մխիթարյանը իրոք վատացել է, սակայն արձանա•րության մեջ այդ մասին որևէ նշում չի արվել, քանի որ նոպան կարճ է տևել և այն արձանա•րելու կարիք չի զ•ացվել: Ս.Մխիթարյանի անձնա•իրը վերցնելու արձանա•րություն չկա, քանի որ ըստ իրեն այն վերցվել է ժամանակավոր պահման մեկուսարանում, որի կապակցությամբ •ործում այդ մասին որևէ փաստաթուղթ չկա: Թե ինչ կասկածներ կամ բավարար հիմքեր են եղել Դ.Կիրակոսյանին ձերբակալելու և մեղադրանք առաջադրելու համար, ապա դրանք պետք է լինեն քրեական •ործում, ներկայումս ինքը չի մտաբերում (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Աշոտ Ֆելիքսի Դալլաքյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում, որպես ավա• քննիչ: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է •ործի բերումով, նրա հետ թշմանություն կամ բարեկամություն չունի: Սույն քրեական •ործի նախաքննությունն իրականացվել է իր կողմից: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի կողմից ներկայացված` Ֆրանսիայից ստացված փաստաթղթերի կապակցությամբ կատարվել են որոշակի քննչական և դատավարական •ործողություններ, սակայն վերջնական •ործողություն չի իրականացվել, քանի որ անիմաստ է եղել: Ս.Մխիթարյանի անձնա•իրը նրան է վերադարձվել ստացականով` քրեական •ործը դատարան ուղարկելուց շուրջ 15 օր առաջ, ստացականը •տնվում է քրեական •ործի վարույթում և անհրաժեշտության դեպքում այն կտրամադրվի դատարանին (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատարանի կողմից հետազոտվեց դատանյութա•իտական փորձաքննության 10.05.2011թվ. թիվ. 11-1224 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված ՙSUBUTEX 8mg. Buprenorphine base, Comprime sublingual՚ լատինատառ, տպա•իր •րառումներով •ործարանային չխախտված փաթեթավորման մեջ •տնվող ընդհանուր թվով 210 հատ սպիտակ •ույնի դեղահատերից յուրաքանչյուրը (օբյեկտ 1) պարունակում է 0.008 •րամ բուպրենորֆին տեսակի թմրակտիվ բաղադրատարր: Վերահաշվարկելով, ներկայացված ընդհանուր թվով 210 դեղահատերում բուպրենորֆինի ընդհանուր պարունակությունը կազմում է 1.68 •րամ: Բուպրենորֆինը ներառված է ՙՀՀ հսկման ենթակա թմրամիջոցների, հո•եմետ նյութերի և դրանց պրեկուրսորների՚ կազմում (Երևան 2003): Փորձաքննությանը ներկայացված ՙPhysiologica 5ml, chlorure de sodium 0.9% STERILE, Gifrer՚ լատինատառ, տպա•իր •րառումներով պիտակով •ործարանային չխախտված փաթեթավորման մեջ •տնվող միանման, յուրաքանչյուրը 5մլ. ծավալով, ան•ույն, թափանցիկ հեղուկով թվով 6 հատ պոլիմերային սրվակներում (օբյեկտ 2) թմրակտիվ և հո•եմետ ակտիվ բաղադրատարրեր չեն պարունակվում:
Հատոր 1, •.թ. 17 – 21:
Դատարանի կողմից հետազոտվեց ամբուլատոր դատահո•եբուժական փորձաքննության 21.06.2011թվ. թիվ. 219/11 եզրակացությունն այն մասին, որ քրեական •ործի նյութերի, բժշկական փաստաթղթերի վերլուծությունից և ներկա հո•եբուժական հետազոտման արդյունքներից հանձնաժողովը հան•ում է եզրակացության, որ նախկինում` զինվորական ծառայության ընթացքում,
փորձաքննվողի մոտ զար•ացել է հո•եկան •ործունեության ժամանակավոր հիվանդա•ին խան•արում` ՙՌեակտիվ պարանոիդ փսիխոզ՚-ի ձևով, որի կապակցությամբ Ս.Մխիթարյանը 25.06.2006 – 19.07.2006թ.թ. ստացիոնար բուժման մեջ է •տնվել Նորքի հո•եբուժական կլինիկայում: Բուժման արդյունքում առողջացել է և արդեն իսկ 06.03.2007–23.03.2007թ.թ. ստացիոնար դատահո•եբուժական փորձաքննության ենթարկվելու ժամանակ լիովին դուրս է եկել վերոնշված հո•եկան •ործունեության ժամանակավոր հիվանդա•ին խան•արման վիճակից, որից հետո •տնվել է բնակվայրի պոլիկլինիկայի հո•եբույժի հսկողության տակ, որոշ ժամանակ ընդունել է պահպանողական բուժում, իսկ վերջին 2.5 տարվա ընթացքում /2008թ. նոյեմբերից/ ընդհանրապես հո•եբույժին չի հաճախել, պահպանողական բուժում չի ընդունել և տվյալ ժամանակաշրջանից մինչ օրս Սպարտակ Ռուբիկի Մխիթարյանը որևէ հո•եկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, նրա մոտ հայտնաբերվում է ՙօր•անական ծա•ման անձի էմոցիոնալ անկայունության խան•արում /օր•անական փսիխոպաթիա/՚: Նշված ախտորոշմանը բնորոշ անձի առանձնահատկությունները չեն զրկում փորձաքննվողին քրեական •ործի համար նշանակություն ունեցող հան•ամանքները ճիշտ ընկալելու, ըմբռնելու, վերարտադրելու և դրանց մասին ճիշտ ցուցմունքներ տալու հնարավորությունից:
Հատոր 2, •.թ. 135 – 139:
Դատարանի կողմից հետազոտվեցին նաև ծանրոցի զննությամբ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի դեղահաբեր հայտնաբերելու և առ•րավելու մասին հետաքննական մարմնի 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը, այն որպես այլ ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 20.05.2011թվ. որոշումը, ծանրոցի զննությամբ հայտնաբերված և առ•րավված թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 19.05.2011թվ. որոշումը, /093/80–42–61, /094/85–81–47, /077/05–78–86 հեռախոսահամարներից կատարված հեռախոսազան•երի մուտքային և ելքային վերծանումների զննության արձանա•րությունը, ՀՀ Առողջապահության նախարարության աշխատակազմի ղեկավարի 03.02.2012թվ. թիվ. ՍՔ/22/86712 •րությունը, Ֆրանիսայի Հանրապետության Բորդո քաղաքից ստացված Վ.Գրի•որյանի և Վ.Ալեքսանյանի •րավոր վկայությունները, Վ.Ալեքսանյանին Ֆրանսիայի Հանրապետությունից դեպորտի ենթարկելու մասին փաստաթղթերը, ընդհանուր հո•եբուժության դոկտոր Ֆինկխ Յոհաննեսի •րությունը, վերջինիս •րավոր վկայությունը և դեղատոմսի քաղվածքը, ինչպես նաև •ործում եղած այլ փաստացի տվյալները:
Հատոր 1, •.թ. 6, 125, 126:
Հատոր 3, •.թ. 163, 220, դատական նիստի արձանա•րություն:
Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցությամ մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով, •ործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը: Միաժամանակ, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոցների և հո•եմետ (հո•եներ•ործուն) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված •ործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է
առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների, հո•եմետ (հո•եներ•ործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառությունն իրացնելու կամ պատրաստելու նպատակով կամ դրանց ապօրինի իրացնելու համար:
Չնայած այն հան•ամանքին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերել այդ մասին: Ավելին, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հերքել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Հայաստանի Հանրապետություն ներմուծված ծանրոցն իրեն հասցեա•րված լինելու (պատկանելու) հան•ամանքը, ժխտել ծանրոցում թմրամիջոցների պարունակության մասին տեղեկացված լինելու, առավել ևս այն իրացման նպատակով ձեռք բերելու փաստերը: Համաձայն •ործում եղած տվյալների, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանն ան•ամ չի ստացել ծանրոցը, հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու ծանրոցում եղած պարունակությունը և բնականաբար, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը թմրամիջոցների ապօրինի իրացման որևէ փաստ չի արձանա•րել: Միայն այն հան•ամանքը, որ մաքսանեն•ությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխված ծանրոցում առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափերի` 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, նախաքննական մարմնի համար չէր կարող հիմք ծառայեր Դ.Կիրակոսյանի կողմից դրանք իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին: Ճիշտ է, իրավաբանական •րականության մեջ թմրամիջոցների քանակական հատկանիշը կարող է վկայել իրացման հանցավոր նպատակի մասին, սակայն դատարանը •տնում է, որ հանցավորի դիտավորությունը պարզված չլինելու պայմաններում, արարքի որակման համար անհրաժեշտ են նաև այլ քրեաիրավական տարրեր և հանցավորի •ործողությունների այնպիսի համակցություն, որոնք •ործով ձեռք բերված փոխկապակցված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կարող են դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել թմրամիջոցների իրացման նպատակի մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18 հոդվածի 3–րդ կետի համաձայն, հանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚: Դատաքննության ողջ ընթացքում մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց կամ հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց դատարանին` ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու նպատակի վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ •ործի դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վկայում են, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը հանցավոր համաձայնության •ալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրի•որյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանեն•ությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, իսկ իրացնելու նպատակի մասին նախաքննական մարմնի հետևությունները ենթադրություններ են և այն չի կարող դիտվել որպես անձի մեղավորությունը հիմնավորող հան•ամանք: Դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վաչա•ան Քոսյանի միջնորդությունը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և իր պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես մինչ 2011թվականի մայիսի 2–ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրի•որյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու •ործընթացը:
Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, հանցավորի անձն այն, որ չնայած ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը նախկինում դատապարտված է եղել, սակայն դատվածությունը մարվել և համարվում է դատվածություն չունեցող անձ, ամուսնացած է, խնամքին որևէ անձ չունի, հանդիսանում է ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության Արմավիրի մարզային կազմակերպության ղեկավարը, ունի բազմաթիվ պատվո•րեր և շնորհակալա•րեր, բնութա•րվում է դրականորեն: Պատասխանատվությունը մեղմացնող և պատասխանատվությունը ծանրացնող հան•ամանքներ դատարանը դատաքննությամբ չհայտնաբերեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10 հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48 հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, պատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը ղեկավարվում է նաև ՀՀ քրեական օրենս•րքի 65 հոդվածի 3-րդ կետի դրույթով այն մասին, որ հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող •երազանցել սույն օրենս•րքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելա•ույն ժամկետի երեք քառորդը:
Քննարկելկով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը •տնում է, որ •ործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը պետք է ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված` թմրամիջոցը հայտնաբերելու մասին հետաքննական մարմնի 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը պետք է թողնել քրեական •ործում:
Քննարկելով հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու հարցը, դատարանը •տնում է, որ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 66 հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել պատիժները մասնակիորեն •ումարելու միջոցով:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 357–360, 365, 369–373 հոդվածներով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցանքներում: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` անձնական •ույքի 30 տոկոսի բռնա•րավմամբ, մաքսանեն•ության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնա•րավումով, ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 66 հոդվածի 4–րդ կետի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն •ումարելու միջոցով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հին•/ տարի ժամկետով` անձնական •ույքի 30 տոկոսի բռնա•րավմամբ, մաքսանեն•ության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնա•րավումով, որը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան հիմնարկում:
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվել 2011թվականի մայիսի 10–ից:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը թողնել քրեական •ործում:
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետումª ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
ԴԱՏԱՎՈՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Վ.Ա.
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն Ու Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ու Թ Յ Ա Ն
ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈւՆԻ ԵՎ ՆՈւԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈւՐ ԻՐԱՎԱՍՈւԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.
Նախա•ահող դատավոր Վ.Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Քարտուղարությամբ Թ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ
Մասնակցությամբª
Մեղադրող Վ.ՄԻԼԻՏՈՆՅԱՆԻ
Պաշտպան Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ
2012թվականի մայիսի 18–ին, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց •ործն ըստ մեղադրանքի
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի, ծնված 21.08.1976թ. Արմավիր քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակար•-մասնա•իտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ մի անձ, դատվածություն չունեցող անձ, ֆիզիկապես առողջ, աշխատել է ՙՌոս•ոսստրախ՚ ապահովա•րական ընկերությունում, որպես ապահովա•րական •ործակալ, բնակվել է ք.Արմավիր Ջիվանու փողոց 9 շենք բն. 29, ներկայումս •տնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկում, սույն •ործով ար•ելանքի տակ է 2011թվականի մայիսի 10–ից:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով: Առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության •ալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող իր եղբոր` Վարդան Ռուբիկի Գրի•որյանի հետ, իրացնելու նպատակով 2011թվականի մայիսի 2-ին, մաքսանեն•ությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափի` 1.68 •րամ ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր: Այսպես.
Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի եղբայրը` Վարդան Գրի•որյանը, քննությամբ չպարզված հան•ամանքներում, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել նշված դեղահաբերը, դրանք թաքցրել մանկական դեղերի տուփում և տեղավորելով հա•ուստների մեջ, փոստային առաքմամբ որպես ծանրոց ուղարկել է Հայաստանի
Հանրապետություն` այն հասցեա•րելով հորաքրոջ որդու, •ործով վկա Սպարտակ Մխիթարյանի անվամբ, որը պետք է ստանար ծանրոցը և հանձներ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին: Ծանրոցը կոնկրետ Ս.Մխիթարյանի անվամբ ուղարկելու նպատակը եղել է այն, որ վերջինս տառապել է հո•եկան հիվանդությամբ և դեղահաբերի հայտնաբերման հնարավոր դեպքում կամ բռնվելու ժամանակ կպատճառաբանեն, որ դեղահաբերը իբրև նախատեսված են նրա համար ու այդպես կկարողանան խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ծանրոցը Հայաստանի Հանրապետություն ստացվելուց հետո, ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը Սպարտակ Մխիթարյանին տաքսի ավտոմեքենայով տարել է Երևանի Տի•րան Մեծ փողոցի 1–ին փակուղում •տնվող փոստի տեսակավորման և առաքման կետ, որտեղ վերջինիս միջոցով, իրացման նպատակով ցանկացել է ստանալ ծանրոցը, սակայն ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ նախաբացթողումային հսկողության վարչության աշխատակիցների կողմից այն զննելու արդյունքում, հայտնաբերվել է թաքցված թմրամիջոցը: Դրանք հայտնաբերելուց հետո ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը հայտարարել է, որ հորաքրոջ որդին` Ս.Մխիթարյանն ալկոհոլիկ է և այդ դեղահաբերը նախատեսված են նրա համար:
Կատարած արարքների համար Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով:
Առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և դատարանին հայտնեց, որ ընտանիքով բնակվում է Արմավիր քաղաքում, իսկ Վարդան Գրի•որյանն իր հարազատ եղբայրն է, որը շուրջ երեք տարի բնակվում է Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում: 2011թվականի ապրիլ ամսվա վերջին, երբ •նացել է իր հայրական տուն, այնտեղ հանդիպել է հորաքրոջը` Անահիտին, որն էլ իրեն հայտնել է, որ Ֆրանսիայից Վարդանը ծանրոց է ուղարկել Սպարտակի անվամբ, որը պետք է •նաք Երևան և ստանա այն: Միաժամանակ հորաքույրը իրեն խնդրել է Սպարտակին օ•նել` միասին •նալ ք.Երևան և ստանալ ծանրոցը, որին ինքը չի մերժել: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց, իր մոտ է եկել հորաքրոջ որդին` Սպարտակը և հայտնել, որ իր ծանրոցն եկել է: Ինքը Սպարտակին ասել է, որ երկուշաբթի օրը իր կազմակերպության •ործերով •նալու է ք.Երևան և նրան իր հետ կտանի, որպեսզի նա էլ կարողանա ստանալ իր ծանրոցը: Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թվ. մայիսի 2–ի առավոտյան •նացել է իր •րասենյակ և զան•ահարել Սպարտակին, որպեսզի հնարավորինս շուտ •նաք Երևան: Սպարտակը եկել է •րասենյակի մոտ, որտեղից իր կողմից վարձած տաքսի ավտոմեքենայով եկել են ք.Երևան` ինքը ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության •ործերով, իսկ Սպարտակը` ծանրոցը ստանալու: Ս.Մխիթարյանի հետ միասին տաքսի ավտոմեքենայով եկել են Երևանի Տի•րան Մեծ փողոցի 1-ին փակուղում •տնվող փոստի առաքման կետ: Մասնաշենքի մոտ իջել են մեքենայից, սակայն մաքսատան աշխատակիցը հայտնել է, որ ներս պետք է մտնի միայն այն անձը, ում անվամբ ուղարկված է ծանրոցը: Սպարտակ Մխիթարյանը մտել է փոստի առաքման կետ, իսկ ինքը սպասել է դրսում: Որոշ ժամանակ անց հորաքրոջ որդին դուրս է եկել շենքից, ինքը նախատել է նրան ուշանալու համար, սակայն Սպարտակը հայտնել է, որ ծանրոցում դեղերով ինչ–որ տուփ կա, որոնք ար•ելված են: Ինքն անմիջապես զան•ահարել է եղբորը` Վարդանին և հետաքրքրվել ծանրոցի պարունակությունից, սակայն այդ պահին Սպարտակն իր ձեռքից վերցրել է
հեռախոսը և սկսել խոսել Վարդանի հետ: Այդ ժամանակ շենքից դուրս են եկել մաքսատան աշխատակիցները և Սպարտակին ներս հրավիրել: Ինքը Սպարտակից հետաքրքրվել է, թե Վարդանն ինչ է ասել, որին վերջինս պատասխանել է, որ դա ալկոհոլի բուժման համար դեղեր են: Իրեն նույնպես ներս են հրավիրել և բաժնի պետի կար•ադրությամբ առանձնացնելով իրարից, տարել են առանձին սենյակ: Այնտեղ իրենից բացատրություն է վերցրել Սասուն Աբեղյանը, որին հայտնել է, որ Վարդանն իր հարազատ եղբայրն է, սակայն հո•եմետ դեղերից ինքը տեղյակ չէ` կարծիք հայտնելով, որ այդ դեղերը հնարավոր է Սպարտակի համար նախատեսված լինեն, քանի որ նա տառապում է հո•եկան հիվանդությամբ և այդ պատճառով ազատվել է զինվորական ծառայությունից: Բացատրություն •րելուց հետո, երբ մաքսատան աշխատակիցներին է հանձնել իր անձնա•իրը, իրեն բաց են թողել և ինքը վերադարձել է տուն: Չցանկանալով տանեցիների մոտից խոսել եղբոր հետ, դուրս է եկել տանից և զան•ահարել Վարդանին, որի ընթացքում բարկանալով նրա վրա հարցրել է, թե նա •իտակցում է իր կատարած քայլի համար, սակայն եղբայրը հայտնել է, որ այդ դեղերը նրան է փոխանցել Ֆրանսիայում բնակվող մի •յումրեցի, ոմն Վարդան Ալեքսանյան, ով ալկոհոլ օ•տա•ործելու հակում ունի և այնտեղ այդ դեղերով է բուժվում: Միաժամանակ Վարդանը հայտնել է, որ այդ անձնավորությունը շուտով պետք է վերադառնա հայրենիք և քանի որ Հայաստանում այդ դեղերից չկան, իրեն խնդրել է դրանք իր ծանրոցով ուղարկել Հայաստան, որպեսզի վերադառնալուց հետո կարողանա շարունակել բուժումը: Դեպքից շուրջ 8 օր անց, իրենց հրավիրել են մաքսատուն` իբրև անձնա•րերը ստանալու համար, սակայն այնտեղ է եղել քննիչը, որին ինքը պատմել է ողջ եղելությունը: Քննիչն իրեն հավաստիացրել է, որ իրեն պաշտպան պետք չէ, քանի որ ինքը որևէ կապ չունի կատարվածի հետ և առաջարկել է դիմում •րել պաշտպանից հրաժարվելու մասին: Այնուհետև •նացել և վերադառնալով հայտնել է, որ իրեն ձերբակալում է, որի պատճառով էլ ինքը հրաժարվել է ստորա•րել ձերբակալման արձանա•րությունում: Ինքը տվել է իր պաշտպան Վաչա•ան Քոսյանի հեռախոսահամարը և խնդրել նրան հրավիրել: Ինչ վերաբերվում է դեպքի օրը իր կողմից մաքսատանը •րված բացատրությանը, ապա տվյալ պահին ինքը շփոթված է եղել և լսելով, որ ար•ելված իրերը հո•եմետ դեղեր են, մտածել է, որ դրանք Սպարտակի համար է նախատեսված, քանի որ նա տառապում է հո•եկան հիվանդությամբ: Բացի այդ, իր և Սպարտակի առերեսման ժամանակ նա ընկել է հիվանդա•ին ցնցումների մեջ և ի վիճակի չի եղել շարունակել առերես հարցաքննությունը: Ինքը չի հասկանում, թե ինչու է Սպարտակը նման կերպ վարվում, քանի որ իրենց միջև երբևէ թշնամական հարաբերություններ չեն եղել: Առերեսման ժամանակ Սպարտակն իր հարցերին չի պատասխանել, այլ պատասխանել է միայն քննիչի հարցերին:
Միաժամանակ, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը դատարանին հայտնեց, որ ինքը ծանրոցի պարունակությունից տեղեկություն չի ունեցել, այն իր համար չէ նախատեսված եղել և թմրամիջոցների կամ հո•եմետ նյութերի հետ երբևէ առնչություն չի ունեցել: Հանդիսանում է ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության Արմավիրի մարզային կազմակերպության ղեկավարը, լայնածավալ հասարակական և հայրենասիրական •ործունեություն է իրականացրել, ունի բազում պատվո•րեր և շնորհակալա•րեր, ուստի իրեն հարիր չէ թմրամիջոցներով զբաղվելը, խնդրելով դատարանին` իր նկատմամբ արդարացի և օբյեկտիվ դատական ակտ կայացնել (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները.
Վկա Շահեն Միհրանի Շիրվանյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է բնակության վայրից, նա հանդիսանում է իրենց հարևանուհի Անահիտի եղբոր որդին, իսկ Սպարտակ Մխիթարյանը հանդիսանում է Անահիտի որդին: Չի հիշում ամբաստանյալին երբ է վերջին ան•ամ տեսել, նրան միշտ էլ տեսել է, քանի որ վերջինս հաճախակի էր •ալիս հորաքրոջ տուն: Ինչ վերաբերվում է 2011թվականի մայիսի 2–ին, ապա այն իր համար հիշարժան օր չէ և չի հիշում նշված օրը Դավիթին տեսել է, թե ոչ: Հարցաքննվելու օրը կոնկրետ չի հիշում, սակայն հիշում է, որ Անահիտը խնդրել է օ•նել որդուն` Սպարտակին և •նալ քննիչի մոտ ցուցմունք տալ: Ինքը տեսել է, որ Դավիթը ընտանիքով եկել է Անահիտենց տուն, սակայն դա մայիսի 2–ը, թե մայիսի 1–ն է եղել, չի հիշում: Ցուցմունքում •րած ամսաթիվը` մայիսի 2–ը, ճիշտ է •րել, սակայն իրականում չի հիշում, որ օրն է տեսել Դավիթին, ուղղակի խղճալով Անահիտին, ցուցմունք է տվել: Ցուցմունքը ճիշտ է, սակայն օրը կոնկրետ չի հիշում, այն ցուցմունք •րելուց էլ չի հիշել, ուղղակի Սպարտակի մոր խնդրանքով է տվյալ օրը նշել, իսկ Դավիթի և Սպարտակի բռնվելու մասին տեղեկացել է խոսակցություններից (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Վահե Ֆարմանի Այվազյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտեի նախաբացթողումային հսկողության վարչությունում, որպես տեսուչ: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է դեպքի կապակցությամբ, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: 2011թվականի մայիսի 2–ին •տնվել է աշխատանքի վայրում և ծառայություն իրականացրել ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության Երևանի Տ.Մեծ պողոտայի 1–ին փակուղում •տնվող փոստի փոխանակման կենտրոնում, որտեղ կատարել է ստացված իրերի ռենտ•են զննում: Տվյալ օրը, փոստային կետ է եկել Սպարտակ Մխիթարյան անվամբ քաղաքացի, որը պետք է ստանար իր անվամբ Ֆրանսիայից ուղարկված ծանրոցը: Իրենք նախապես, մինչև ծանրոցի զննումը նրանից ճշտել են արդյոք ծանրոցում ար•ելված իրեր կան թե ոչ, սակայն վերջինս հերքել է: Դրանից հետո, ինքը սկսել է զննել ծանրոցը, որում առկա է եղել մանկական ինչ–որ դեղամիջոցի սրվակ: Իր հարցին Ս.Մխիթարյանը պատասխանել է, որ այդ ծանրոցը ուղարկել են իրեն, որպեսզի այն փոխանցի քեռու կնոջը կամ տղային, այնուհետև շփոթվել, խառնվել է իրար և հայտնել, որ տեղյակ չէ այդ դեղերից: Իրեն տարօրինակ է թվացել այդ դեղատուփը, որի պատճառով էլ բացել է այն և նրանում հայտնաբերել ՙՍուբոտեքս Բ8՚ •րառմամբ թվով 210 հատ դեղահաբեր, որոնց նախկինում առնչվել է •ործի բերումով: Դրանից հետո Սպարտակ Մխիթարյանը հայտնել է, որ ծանրոցը իրեն չի պատկանում, իր հետ այլ մարդ է եկել և ցանկացել է կանչել իր հետ եկած անձին, որպեսզի նա ավելի լավ բացատրի: Այդ մասին զեկուցել է իր վերադասին, որից հետո ներս են հրավիրել դրսում, տաքսի մեքենայում սպասող ամբաստանյալին: Այնուհետև, կատարվածի կապակցությամբ կազմվել է համապատասխան արձանա•րություն, հայտնաբերված դեղահաբերը առ•րավվել են, իսկ ինքը շարունակել է իր աշխատանքը և այլ մանրամասնություններից տեղյակ չէ (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Միշա Արարատի Ալեքսանյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին չի ճանաչում: Ինքը կնոջ հետ բնակվում է Գյումրի քաղաքում: Համատեղ կյանքում ունեցել են երկու երեխա` դուստր և որդի: Դուստրը ամուսնացած է, իսկ որդին` Վարդան Ալեքսանյանը շուրջ երկու տարի բնակվում է Ֆրանսիայի Բորդո քաղաքում: Վարդանը հիվանդ է, տառապում է լյարդի հիվանդությամբ և ներկայումս բուժվում է, սակայն նա ալկոհոլիկ չէ, ուղղակի խմիչքի հետ սեր ունի: Իրեն Ֆրանսիայից զան•ահարել է որդին և խնդրել •ալ դատարան ու հայտնել իրականությունն այն մասին, որ նա բուժվում է այդ դեղերով, ինքն է դրանք ուղարկել
Հայաստան և դեղերը պատկանում են որդուն: Այդ դեղերից ինքը չի հասկանում և տեղյակ չէ, թե ինչու է որդին դեղերն ուղարկել Հայաստան: Գործի քննության ժամանակ իրենց տուն են այցելել քննիչները, սակայն ինքը տանը չի եղել և նրանք զրուցել են կնոջ հետ: Կատարված դեպքի մասին տեղեկացել է պետական եկամուտների կոմիտեում, երբ •նացել է հարցաքննության, սակայն որդու հետ ինքն այդ մասին չի զրուցել: Վերջինս հիմնականում հեռախոսազրույցներ է ունենում մոր հետ և այլ մանրամասնություններ իրեն հայտնի չէ: Անհասկանալի է, թե ինչու են իրեն որպես վկա հրավիրել, քանի որ ինքը ոչինչ չի տեսել և ոչնչից տեղյակ չէ: Որդին Ֆրանսիայից վերադառնալու է բուժումն ավարտելուց հետո (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Հմայակ Հովսեփի Խաչերյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՙԼիանա՚ տաքսի ծառայությունում, որպես վարորդ: Ամբաստանյալին ճանաչում է շուրջ 2 տարի, որպես Արմավիր քաղաքի բնակիչ, որը հանդիսանում է Արմավիրի մարզի ՙԱրծիվներ՚ հասարակական կազմակերպության տնօրենը, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: 2011թվականի մայիս ամսին, օրը կոնկրետ չի հիշում, ինքը •տնվել է աշխատավայրում, երբ իրեն են մոտեցել Դավիթն ու նրա հորաքրոջ որդի Սպարտակը և պատվիրել տեղափոխել ք.Երևան: Երևանում նրանց տարել է Տ.Մեծ պողոտայում •տնվող ՙՀայփոստ՚-ի կենտրոն, որտեղ Դավիթը իր հետ մնացել է դրսում, իսկ Սպարտակը մտել է փոստատուն: Այդ ժամանակ մեքենան կան•նած է եղել աղբամանների մոտ, որի պատճառով մեքենան քշել հեռացրել է փոստատան մուտքից քիչ հեռու` ծառերի հովի տակ, քանի որ շո• էր` քնել է: Մի որոշ ժամանակ իրեն արթնացրել են մաքսատան աշխատակիցները և հրավիրել փոստատան շենք: Այնտեղ ինքը տեսել է Դավիթին, որին նույնպես ներս էին հրավիրել, այնուհետև մաքսատան աշխատակիցները վերցրել են իր անձնա•իրը, լրացրել տվյալները և բաց թողել իրենց: Ճանապարհին Դավիթի և Սպարտակի միջև որևէ կասկածելի խոսակցություն տեղի չի ունեցել: Փոստատան մոտ ինքը •տնվել է շուրջ 2 ժամ, որի ընթացքում Դավիթը սպասել է դրսում, իսկ ինքը մեքենայում ննջել է: Այլ մանրամասնություններից որևէ տեղեկություններ չունի (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Վահրամ Վարազդատի Համբարձումյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է բնակության վայրից, հարևաններ են, ընտանիքներով •տնվում են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ինքը օ•տա•ործում է /093/87–87–18 և /094/73–94–30 բջջային հեռախոսահամարը, նախկինում իմացել է նաև ամբաստանյալին պատկանող հեռախոսահամարները, սակայն ներկայումս չի հիշում: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի հետ հեռախոսակապ են պահպանել, քանի որ վերջինս շինարարական աշխատանքներ էր կատարում և աշխատանքների մեծ մասը պատվիրում էր իրեն: Ինքը տեղեկություններ չունի ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը թմրամիջոցներ օ•տա•ործում է, թե ոչ, անձամբ չի օ•տա•ործում, նույնիսկ սի•արետ չի ծխում: Ինչ վերաբերվում է իրենից վերցված փորձանմուշում հայտնաբերվածին, ապա դա իր համար նույնպես անհասկանալի է, քանի որ ինքը երբևէ թմրամիջոցներ չի օ•տա•ործել: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը շատ դրական անձնավորություն է, ով զբաղվել է բարե•ործությամբ, թմրամիջոցներ օ•տա•ործելու մասին ինքը որևէ տեղեկություններ չունի: Իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին Դ.Կիրակոսյանի հետ բջջային հեռախոսազան•եր ունենալու համար և պարզելով զան•երի պատճառը, տարել են փորձաքննության, որից մի քանի օր հետո ինքը մեքենայով մեկնել է Հայաստանից և վերադարձել 2011թվ. նոյեմբեր ամսին: Տեղյակ է նաև, որ Դավիթի ազ•ականներից ինչ–որ մեկը բնակվում է արտասահմանում, սակայն կոնկրետ ով տեղյակ չէ, քանի որ նրանք իրենից տարիքով փոքր են, այնքան էլ լավ չի ճանաչել և շփվել նրանց հետ (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատարանը հրապարակեց վկա Սպարտակ Ռուբիկի Մխիթարյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2011թվականի ապրիլ ամսին, իր մորեղբոր որդին` Վարդան Գրի•որյանը, ով ընտանիքով բնակվում է Ֆրանսիայի
Հանրապետության Բորդո քաղաքում, զան•ահարել է իրեն և հայտնել, որ իր անվամբ ծանրոց է ուղարկում, որպեսզի ստանա և տա իր ընտանիքի անդամներին: Իր այն հարցին, թե ինչու իր ընտանիքի անդամների անվամբ չի ուղարկում, Վ.Գրի•որյանը պատասխանել է, որ նրանց անվամբ բազմաթիվ ան•ամներ է ուղարկել և այլևս չի կարող ուղարկել, որպիսին պայմաններում ինքը չի մերժել նրան: Դրանից հետո, •րեթե ամեն օր իրեն է զան•ահարել Արմավիր քաղաքում բնակվող Վարդան Գրի•որյանի եղբայրը` Դավիթ Կիրակոսյանը և հետաքրքրվել ծանրոցը ստանալու մասին, սակայն ինքը նրան նախօրոք հայտնած չի եղել Վարդան Գրի•որյանի զան•ի մասին: Դրանից հետո` 2011թվականի ապրիլի 29–ին Արմավիր քաղաքում փոստատարը հանդիպել է իրեն ու անդորրա•իր տվել, որտեղ նշված է եղել, որ իր անվամբ Վարդան Գրի•որյանը` Ֆրանսիայի Բորդո քաղաքից ծանրոց է ուղարկել: Հաջորդ օրը` 2011թվ. ապրիլի 30–ին, Արմավիր քաղաքում հանդիպել է Դավիթ Կիրակոսյանին և հայտնել ծանրոցի մասին, որ 2011թվ. մայիսի 2–ին պետք է •նա փոստատուն և ստանա ծանրոցը, սակայն Դ.Կիրակոսյանը ոչինչ չասելով հեռացել է: 2011թվականի մայիսի 2–ի առավոտյան ժամը 9–ի սահմաններում, պատահական իրենց տուն է եկել Դ.Կիրակոսյանը` ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայով և հայտնել, որ տաքսի ավտոմեքենայով Երևան է •նում` առաջարկելով իր հետ միասին •նալ ք.Երևան` ծանրոցը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Դ.Կիրակոսյանը իրեն ասել է, որ սափրվի նոր տանից դուրս արի, ինքն էլ նրան պատասխանել է. ՙհո դեսպանատուն չենք •նում, որ սափրվեմ՚, որից հետո միասին •նացել են Արմավիր քաղաքի ոստիկանության շենքի մոտ, որտեղից տաքսու վարորդ Համլետի հետ միասին ՙՍամանդ՚ մակնիշի ավտոմեքենայով եկել են ք.Երևան` փոստատան մոտ: Ինքը մեքենայից իջնելով, անձնա•րով մտել է ներս, որտեղ ծանրոցի ստու•ման ժամանակ հայտնաբերել են դեղահաբեր: Անմիջապես դուրս է եկել փոստից և այդ մասին հայտնել Դավիթ Կիրակոսյանին, որն իրեն ասել է. ՙբա•աժ եղանք, ներս •նա և հայտնի, որ դեղահաբերը ալկոհոլիզմի բուժման համար են նախատեսված՚, սակայն ինքը չի համաձայնվել և միասին են ներս մտել: Հետո Դ.Կիրակոսյանին հարցրել է, թե ինչու իրեն նախապես չի ասել, որ ծանրոցում դեղահաբեր կան, սակայն վերջինս իրեն պատասխանել է, որ ՙալկոհոլիզմի դեմ դեղահաբեր են եղել, ինչ կարիք կար քեզ ասելու՚:
Ամբաստանյալի Դ.Կիրակոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ Ս.Մխիթարյանը պնդել է իր ցուցմունքը:
Հատոր 1, •.թ. 44 – 45, 103 – 105, 113 – 117:
Հատոր 2, •.թ. 5:
Վկա Ալիկ Ստեփանի Հակոբյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ Պետական եկամուտների կոմիտեի խոշոր հարկ վճարողների հարկային տեսչության իրավաբանական և հարկադիր •անձումների բաժնում, որպես պետ: Նախկինում` 2008թվականի հունվար մասից մինչև 2011թվականի հոկտեմբեր ամիսը աշխատել է կոմիտեի քննչական ապարատում և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է •ործի բերումով, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: Քրեական •ործով պաշտպան ներ•րավելը տեղի է ունենում ըստ իրավիճակի, այսինքն դիմումն առձեռն տրվում է վարույթն իրականացնող քննիչին կամ մուտքա•րվում է կոմիտեի •րասենյակ և նոր միայն հանձնվում քննիչին: Դ.Կիրակոսյանի կողմից •րված դիմումներն ինչ եղանակով են հանձնվել իրեն, ներկայումս չի հիշում: Ինչ վերաբերվում է Դ.Կիրակոսյանին կոնկրետ քննչական վարչությունում հարցաքննելուն, այլ ոչ թե ձերբակալվածների ժամանակավոր պահման մեկուսարանում, ապա ներկայումս չի հիշում, քանի որ տևական ժամանակ է անցել: Նախկինում չի մտածել, որ հետա•այում երբևէ կարիք կլինի պատասխանել, թե ինչու է արձանա•րության տակ ստորա•րել բաժնի պետ Շահնազարյանը, ուստի ներկայումս չի հիշում, թե ինչու է նա ստորա•րել, սակայն դա բաժնի պետի դատավարական լիազորություններից է, որն էլ նա իրականացրել է: ՊԵԿ քննչական բաժինը բաղկացած է երեք բաժնից և Շահնազարյանը
հանդիսացել է 3-րդ բաժնի պետը: Չի հիշում նաև, թե 2011թվ. մայիսի 13–ին մինչև որ ժամն է Ս.Մխիթարյանը •տնվել իրենց մոտ, սակայն Ս.Մխիթարյանի ձերբակալման օրենքով սահմանված ժամկետները չեն խախտվել, իսկ ձերբակալումից ազատելու որոշումը ԺՊՄ ուշացումով ուղարկելն օրենքի խախտում չէ, քանի որ այդ կապակցությամբ օրենքով որևէ ժամկետներ սահմանված չեն: Դ.Կիրակոսյանի և Ս.Մխիթարյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ժամանակ, Ս.Մխիթարյանին մեղադրայլի իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթացնելը զուտ տեխնիկական վրիպակ է, հակառակ դեպքում առերես հարցաքննությանը մասնակցել են երկու պաշտպաններ և այդպիսին լինելու դեպքում, նրանք կանդրադառնային այդ փաստին: Առերես հարցաքննության ընթացքում Ս.Մխիթարյանը իրոք վատացել է, սակայն արձանա•րության մեջ այդ մասին որևէ նշում չի արվել, քանի որ նոպան կարճ է տևել և այն արձանա•րելու կարիք չի զ•ացվել: Ս.Մխիթարյանի անձնա•իրը վերցնելու արձանա•րություն չկա, քանի որ ըստ իրեն այն վերցվել է ժամանակավոր պահման մեկուսարանում, որի կապակցությամբ •ործում այդ մասին որևէ փաստաթուղթ չկա: Թե ինչ կասկածներ կամ բավարար հիմքեր են եղել Դ.Կիրակոսյանին ձերբակալելու և մեղադրանք առաջադրելու համար, ապա դրանք պետք է լինեն քրեական •ործում, ներկայումս ինքը չի մտաբերում (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Աշոտ Ֆելիքսի Դալլաքյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում, որպես ավա• քննիչ: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է •ործի բերումով, նրա հետ թշմանություն կամ բարեկամություն չունի: Սույն քրեական •ործի նախաքննությունն իրականացվել է իր կողմից: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի կողմից ներկայացված` Ֆրանսիայից ստացված փաստաթղթերի կապակցությամբ կատարվել են որոշակի քննչական և դատավարական •ործողություններ, սակայն վերջնական •ործողություն չի իրականացվել, քանի որ անիմաստ է եղել: Ս.Մխիթարյանի անձնա•իրը նրան է վերադարձվել ստացականով` քրեական •ործը դատարան ուղարկելուց շուրջ 15 օր առաջ, ստացականը •տնվում է քրեական •ործի վարույթում և անհրաժեշտության դեպքում այն կտրամադրվի դատարանին (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատարանի կողմից հետազոտվեց դատանյութա•իտական փորձաքննության 10.05.2011թվ. թիվ. 11-1224 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված ՙSUBUTEX 8mg. Buprenorphine base, Comprime sublingual՚ լատինատառ, տպա•իր •րառումներով •ործարանային չխախտված փաթեթավորման մեջ •տնվող ընդհանուր թվով 210 հատ սպիտակ •ույնի դեղահատերից յուրաքանչյուրը (օբյեկտ 1) պարունակում է 0.008 •րամ բուպրենորֆին տեսակի թմրակտիվ բաղադրատարր: Վերահաշվարկելով, ներկայացված ընդհանուր թվով 210 դեղահատերում բուպրենորֆինի ընդհանուր պարունակությունը կազմում է 1.68 •րամ: Բուպրենորֆինը ներառված է ՙՀՀ հսկման ենթակա թմրամիջոցների, հո•եմետ նյութերի և դրանց պրեկուրսորների՚ կազմում (Երևան 2003): Փորձաքննությանը ներկայացված ՙPhysiologica 5ml, chlorure de sodium 0.9% STERILE, Gifrer՚ լատինատառ, տպա•իր •րառումներով պիտակով •ործարանային չխախտված փաթեթավորման մեջ •տնվող միանման, յուրաքանչյուրը 5մլ. ծավալով, ան•ույն, թափանցիկ հեղուկով թվով 6 հատ պոլիմերային սրվակներում (օբյեկտ 2) թմրակտիվ և հո•եմետ ակտիվ բաղադրատարրեր չեն պարունակվում:
Հատոր 1, •.թ. 17 – 21:
Դատարանի կողմից հետազոտվեց ամբուլատոր դատահո•եբուժական փորձաքննության 21.06.2011թվ. թիվ. 219/11 եզրակացությունն այն մասին, որ քրեական •ործի նյութերի, բժշկական փաստաթղթերի վերլուծությունից և ներկա հո•եբուժական հետազոտման արդյունքներից հանձնաժողովը հան•ում է եզրակացության, որ նախկինում` զինվորական ծառայության ընթացքում,
փորձաքննվողի մոտ զար•ացել է հո•եկան •ործունեության ժամանակավոր հիվանդա•ին խան•արում` ՙՌեակտիվ պարանոիդ փսիխոզ՚-ի ձևով, որի կապակցությամբ Ս.Մխիթարյանը 25.06.2006 – 19.07.2006թ.թ. ստացիոնար բուժման մեջ է •տնվել Նորքի հո•եբուժական կլինիկայում: Բուժման արդյունքում առողջացել է և արդեն իսկ 06.03.2007–23.03.2007թ.թ. ստացիոնար դատահո•եբուժական փորձաքննության ենթարկվելու ժամանակ լիովին դուրս է եկել վերոնշված հո•եկան •ործունեության ժամանակավոր հիվանդա•ին խան•արման վիճակից, որից հետո •տնվել է բնակվայրի պոլիկլինիկայի հո•եբույժի հսկողության տակ, որոշ ժամանակ ընդունել է պահպանողական բուժում, իսկ վերջին 2.5 տարվա ընթացքում /2008թ. նոյեմբերից/ ընդհանրապես հո•եբույժին չի հաճախել, պահպանողական բուժում չի ընդունել և տվյալ ժամանակաշրջանից մինչ օրս Սպարտակ Ռուբիկի Մխիթարյանը որևէ հո•եկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, նրա մոտ հայտնաբերվում է ՙօր•անական ծա•ման անձի էմոցիոնալ անկայունության խան•արում /օր•անական փսիխոպաթիա/՚: Նշված ախտորոշմանը բնորոշ անձի առանձնահատկությունները չեն զրկում փորձաքննվողին քրեական •ործի համար նշանակություն ունեցող հան•ամանքները ճիշտ ընկալելու, ըմբռնելու, վերարտադրելու և դրանց մասին ճիշտ ցուցմունքներ տալու հնարավորությունից:
Հատոր 2, •.թ. 135 – 139:
Դատարանի կողմից հետազոտվեցին նաև ծանրոցի զննությամբ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի դեղահաբեր հայտնաբերելու և առ•րավելու մասին հետաքննական մարմնի 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը, այն որպես այլ ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 20.05.2011թվ. որոշումը, ծանրոցի զննությամբ հայտնաբերված և առ•րավված թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 19.05.2011թվ. որոշումը, /093/80–42–61, /094/85–81–47, /077/05–78–86 հեռախոսահամարներից կատարված հեռախոսազան•երի մուտքային և ելքային վերծանումների զննության արձանա•րությունը, ՀՀ Առողջապահության նախարարության աշխատակազմի ղեկավարի 03.02.2012թվ. թիվ. ՍՔ/22/86712 •րությունը, Ֆրանիսայի Հանրապետության Բորդո քաղաքից ստացված Վ.Գրի•որյանի և Վ.Ալեքսանյանի •րավոր վկայությունները, Վ.Ալեքսանյանին Ֆրանսիայի Հանրապետությունից դեպորտի ենթարկելու մասին փաստաթղթերը, ընդհանուր հո•եբուժության դոկտոր Ֆինկխ Յոհաննեսի •րությունը, վերջինիս •րավոր վկայությունը և դեղատոմսի քաղվածքը, ինչպես նաև •ործում եղած այլ փաստացի տվյալները:
Հատոր 1, •.թ. 6, 125, 126:
Հատոր 3, •.թ. 163, 220, դատական նիստի արձանա•րություն:
Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցությամ մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով, •ործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը: Միաժամանակ, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոցների և հո•եմետ (հո•եներ•ործուն) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված •ործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է
առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների, հո•եմետ (հո•եներ•ործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառությունն իրացնելու կամ պատրաստելու նպատակով կամ դրանց ապօրինի իրացնելու համար:
Չնայած այն հան•ամանքին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերել այդ մասին: Ավելին, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հերքել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Հայաստանի Հանրապետություն ներմուծված ծանրոցն իրեն հասցեա•րված լինելու (պատկանելու) հան•ամանքը, ժխտել ծանրոցում թմրամիջոցների պարունակության մասին տեղեկացված լինելու, առավել ևս այն իրացման նպատակով ձեռք բերելու փաստերը: Համաձայն •ործում եղած տվյալների, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանն ան•ամ չի ստացել ծանրոցը, հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու ծանրոցում եղած պարունակությունը և բնականաբար, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը թմրամիջոցների ապօրինի իրացման որևէ փաստ չի արձանա•րել: Միայն այն հան•ամանքը, որ մաքսանեն•ությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխված ծանրոցում առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափերի` 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, նախաքննական մարմնի համար չէր կարող հիմք ծառայեր Դ.Կիրակոսյանի կողմից դրանք իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին: Ճիշտ է, իրավաբանական •րականության մեջ թմրամիջոցների քանակական հատկանիշը կարող է վկայել իրացման հանցավոր նպատակի մասին, սակայն դատարանը •տնում է, որ հանցավորի դիտավորությունը պարզված չլինելու պայմաններում, արարքի որակման համար անհրաժեշտ են նաև այլ քրեաիրավական տարրեր և հանցավորի •ործողությունների այնպիսի համակցություն, որոնք •ործով ձեռք բերված փոխկապակցված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կարող են դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել թմրամիջոցների իրացման նպատակի մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18 հոդվածի 3–րդ կետի համաձայն, հանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚: Դատաքննության ողջ ընթացքում մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց կամ հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց դատարանին` ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու նպատակի վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ •ործի դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վկայում են, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը հանցավոր համաձայնության •ալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրի•որյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանեն•ությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, իսկ իրացնելու նպատակի մասին նախաքննական մարմնի հետևությունները ենթադրություններ են և այն չի կարող դիտվել որպես անձի մեղավորությունը հիմնավորող հան•ամանք: Դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վաչա•ան Քոսյանի միջնորդությունը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և իր պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես մինչ 2011թվականի մայիսի 2–ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրի•որյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու •ործընթացը:
Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, հանցավորի անձն այն, որ չնայած ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը նախկինում դատապարտված է եղել, սակայն դատվածությունը մարվել և համարվում է դատվածություն չունեցող անձ, ամուսնացած է, խնամքին որևէ անձ չունի, հանդիսանում է ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության Արմավիրի մարզային կազմակերպության ղեկավարը, ունի բազմաթիվ պատվո•րեր և շնորհակալա•րեր, բնութա•րվում է դրականորեն: Պատասխանատվությունը մեղմացնող և պատասխանատվությունը ծանրացնող հան•ամանքներ դատարանը դատաքննությամբ չհայտնաբերեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10 հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48 հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, պատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը ղեկավարվում է նաև ՀՀ քրեական օրենս•րքի 65 հոդվածի 3-րդ կետի դրույթով այն մասին, որ հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող •երազանցել սույն օրենս•րքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելա•ույն ժամկետի երեք քառորդը:
Քննարկելկով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը •տնում է, որ •ործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը պետք է ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված` թմրամիջոցը հայտնաբերելու մասին հետաքննական մարմնի 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը պետք է թողնել քրեական •ործում:
Քննարկելով հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու հարցը, դատարանը •տնում է, որ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 66 հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել պատիժները մասնակիորեն •ումարելու միջոցով:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 357–360, 365, 369–373 հոդվածներով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցանքներում: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` անձնական •ույքի 30 տոկոսի բռնա•րավմամբ, մաքսանեն•ության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնա•րավումով, ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 66 հոդվածի 4–րդ կետի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն •ումարելու միջոցով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հին•/ տարի ժամկետով` անձնական •ույքի 30 տոկոսի բռնա•րավմամբ, մաքսանեն•ության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնա•րավումով, որը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան հիմնարկում:
Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվել 2011թվականի մայիսի 10–ից:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը թողնել քրեական •ործում:
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետումª ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
ԴԱՏԱՎՈՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Վ.Ա.
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0150/01/11
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 01-11-2011 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0150/01/11 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 84101011 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Դավիթ Կիրակոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 02.05.2011թ. իրացնելու նպատակով, մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափերի` 1,68 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Կիրակոսյան |
| Հայրանուն | Ռուբիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | չդատված |
| Պաշտպան | |
| Անուն | Վաչագան |
| Ազգանուն | Քոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 11.1 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 01-11-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 02-11-2011 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 02-11-2011 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 02-11-2011 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-11-2011 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Կիրակոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-12-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-12-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-12-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Այլ նշումներ | 23.12.2011 դատական նիստը հատաձգվեց մեկ այլ հերթի |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-02-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-02-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-03-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-03-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-04-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-04-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-04-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-04-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-05-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-05-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 18-05-2012 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Կիրակոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 18-05-2012 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Լրացուցիչ պատիժ | Գույքի բռնագրավում |
| Բռնագանձնված գույքի չափը | անձնական գույքի 30% |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Թիվ. ԵԷԴ/0150/01/11/ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն Ու Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ու Թ Յ Ա Ն ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈւՆԻ ԵՎ ՆՈւԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈւՐ ԻՐԱՎԱՍՈւԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ. Նախա•ահող դատավոր Վ.Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Քարտուղարությամբ Թ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ Մասնակցությամբª Մեղադրող Վ.ՄԻԼԻՏՈՆՅԱՆԻ Պաշտպան Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ 2012թվականի մայիսի 18–ին, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց •ործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի, ծնված 21.08.1976թ. Արմավիր քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակար•-մասնա•իտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ մի անձ, դատվածություն չունեցող անձ, ֆիզիկապես առողջ, աշխատել է ՙՌոս•ոսստրախ՚ ապահովա•րական ընկերությունում, որպես ապահովա•րական •ործակալ, բնակվել է ք.Արմավիր Ջիվանու փողոց 9 շենք բն. 29, ներկայումս •տնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկում, սույն •ործով ար•ելանքի տակ է 2011թվականի մայիսի 10–ից: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով: Առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Գործի դատավարական նախապատմությունը. Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության •ալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող իր եղբոր` Վարդան Ռուբիկի Գրի•որյանի հետ, իրացնելու նպատակով 2011թվականի մայիսի 2-ին, մաքսանեն•ությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափի` 1.68 •րամ ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր: Այսպես. Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի եղբայրը` Վարդան Գրի•որյանը, քննությամբ չպարզված հան•ամանքներում, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել նշված դեղահաբերը, դրանք թաքցրել մանկական դեղերի տուփում և տեղավորելով հա•ուստների մեջ, փոստային առաքմամբ որպես ծանրոց ուղարկել է Հայաստանի Հանրապետություն` այն հասցեա•րելով հորաքրոջ որդու, •ործով վկա Սպարտակ Մխիթարյանի անվամբ, որը պետք է ստանար ծանրոցը և հանձներ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին: Ծանրոցը կոնկրետ Ս.Մխիթարյանի անվամբ ուղարկելու նպատակը եղել է այն, որ վերջինս տառապել է հո•եկան հիվանդությամբ և դեղահաբերի հայտնաբերման հնարավոր դեպքում կամ բռնվելու ժամանակ կպատճառաբանեն, որ դեղահաբերը իբրև նախատեսված են նրա համար ու այդպես կկարողանան խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ծանրոցը Հայաստանի Հանրապետություն ստացվելուց հետո, ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը Սպարտակ Մխիթարյանին տաքսի ավտոմեքենայով տարել է Երևանի Տի•րան Մեծ փողոցի 1–ին փակուղում •տնվող փոստի տեսակավորման և առաքման կետ, որտեղ վերջինիս միջոցով, իրացման նպատակով ցանկացել է ստանալ ծանրոցը, սակայն ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ նախաբացթողումային հսկողության վարչության աշխատակիցների կողմից այն զննելու արդյունքում, հայտնաբերվել է թաքցված թմրամիջոցը: Դրանք հայտնաբերելուց հետո ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը հայտարարել է, որ հորաքրոջ որդին` Ս.Մխիթարյանն ալկոհոլիկ է և այդ դեղահաբերը նախատեսված են նրա համար: Կատարած արարքների համար Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով: Առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և դատարանին հայտնեց, որ ընտանիքով բնակվում է Արմավիր քաղաքում, իսկ Վարդան Գրի•որյանն իր հարազատ եղբայրն է, որը շուրջ երեք տարի բնակվում է Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում: 2011թվականի ապրիլ ամսվա վերջին, երբ •նացել է իր հայրական տուն, այնտեղ հանդիպել է հորաքրոջը` Անահիտին, որն էլ իրեն հայտնել է, որ Ֆրանսիայից Վարդանը ծանրոց է ուղարկել Սպարտակի անվամբ, որը պետք է •նաք Երևան և ստանա այն: Միաժամանակ հորաքույրը իրեն խնդրել է Սպարտակին օ•նել` միասին •նալ ք.Երևան և ստանալ ծանրոցը, որին ինքը չի մերժել: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց, իր մոտ է եկել հորաքրոջ որդին` Սպարտակը և հայտնել, որ իր ծանրոցն եկել է: Ինքը Սպարտակին ասել է, որ երկուշաբթի օրը իր կազմակերպության •ործերով •նալու է ք.Երևան և նրան իր հետ կտանի, որպեսզի նա էլ կարողանա ստանալ իր ծանրոցը: Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թվ. մայիսի 2–ի առավոտյան •նացել է իր •րասենյակ և զան•ահարել Սպարտակին, որպեսզի հնարավորինս շուտ •նաք Երևան: Սպարտակը եկել է •րասենյակի մոտ, որտեղից իր կողմից վարձած տաքսի ավտոմեքենայով եկել են ք.Երևան` ինքը ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության •ործերով, իսկ Սպարտակը` ծանրոցը ստանալու: Ս.Մխիթարյանի հետ միասին տաքսի ավտոմեքենայով եկել են Երևանի Տի•րան Մեծ փողոցի 1-ին փակուղում •տնվող փոստի առաքման կետ: Մասնաշենքի մոտ իջել են մեքենայից, սակայն մաքսատան աշխատակիցը հայտնել է, որ ներս պետք է մտնի միայն այն անձը, ում անվամբ ուղարկված է ծանրոցը: Սպարտակ Մխիթարյանը մտել է փոստի առաքման կետ, իսկ ինքը սպասել է դրսում: Որոշ ժամանակ անց հորաքրոջ որդին դուրս է եկել շենքից, ինքը նախատել է նրան ուշանալու համար, սակայն Սպարտակը հայտնել է, որ ծանրոցում դեղերով ինչ–որ տուփ կա, որոնք ար•ելված են: Ինքն անմիջապես զան•ահարել է եղբորը` Վարդանին և հետաքրքրվել ծանրոցի պարունակությունից, սակայն այդ պահին Սպարտակն իր ձեռքից վերցրել է հեռախոսը և սկսել խոսել Վարդանի հետ: Այդ ժամանակ շենքից դուրս են եկել մաքսատան աշխատակիցները և Սպարտակին ներս հրավիրել: Ինքը Սպարտակից հետաքրքրվել է, թե Վարդանն ինչ է ասել, որին վերջինս պատասխանել է, որ դա ալկոհոլի բուժման համար դեղեր են: Իրեն նույնպես ներս են հրավիրել և բաժնի պետի կար•ադրությամբ առանձնացնելով իրարից, տարել են առանձին սենյակ: Այնտեղ իրենից բացատրություն է վերցրել Սասուն Աբեղյանը, որին հայտնել է, որ Վարդանն իր հարազատ եղբայրն է, սակայն հո•եմետ դեղերից ինքը տեղյակ չէ` կարծիք հայտնելով, որ այդ դեղերը հնարավոր է Սպարտակի համար նախատեսված լինեն, քանի որ նա տառապում է հո•եկան հիվանդությամբ և այդ պատճառով ազատվել է զինվորական ծառայությունից: Բացատրություն •րելուց հետո, երբ մաքսատան աշխատակիցներին է հանձնել իր անձնա•իրը, իրեն բաց են թողել և ինքը վերադարձել է տուն: Չցանկանալով տանեցիների մոտից խոսել եղբոր հետ, դուրս է եկել տանից և զան•ահարել Վարդանին, որի ընթացքում բարկանալով նրա վրա հարցրել է, թե նա •իտակցում է իր կատարած քայլի համար, սակայն եղբայրը հայտնել է, որ այդ դեղերը նրան է փոխանցել Ֆրանսիայում բնակվող մի •յումրեցի, ոմն Վարդան Ալեքսանյան, ով ալկոհոլ օ•տա•ործելու հակում ունի և այնտեղ այդ դեղերով է բուժվում: Միաժամանակ Վարդանը հայտնել է, որ այդ անձնավորությունը շուտով պետք է վերադառնա հայրենիք և քանի որ Հայաստանում այդ դեղերից չկան, իրեն խնդրել է դրանք իր ծանրոցով ուղարկել Հայաստան, որպեսզի վերադառնալուց հետո կարողանա շարունակել բուժումը: Դեպքից շուրջ 8 օր անց, իրենց հրավիրել են մաքսատուն` իբրև անձնա•րերը ստանալու համար, սակայն այնտեղ է եղել քննիչը, որին ինքը պատմել է ողջ եղելությունը: Քննիչն իրեն հավաստիացրել է, որ իրեն պաշտպան պետք չէ, քանի որ ինքը որևէ կապ չունի կատարվածի հետ և առաջարկել է դիմում •րել պաշտպանից հրաժարվելու մասին: Այնուհետև •նացել և վերադառնալով հայտնել է, որ իրեն ձերբակալում է, որի պատճառով էլ ինքը հրաժարվել է ստորա•րել ձերբակալման արձանա•րությունում: Ինքը տվել է իր պաշտպան Վաչա•ան Քոսյանի հեռախոսահամարը և խնդրել նրան հրավիրել: Ինչ վերաբերվում է դեպքի օրը իր կողմից մաքսատանը •րված բացատրությանը, ապա տվյալ պահին ինքը շփոթված է եղել և լսելով, որ ար•ելված իրերը հո•եմետ դեղեր են, մտածել է, որ դրանք Սպարտակի համար է նախատեսված, քանի որ նա տառապում է հո•եկան հիվանդությամբ: Բացի այդ, իր և Սպարտակի առերեսման ժամանակ նա ընկել է հիվանդա•ին ցնցումների մեջ և ի վիճակի չի եղել շարունակել առերես հարցաքննությունը: Ինքը չի հասկանում, թե ինչու է Սպարտակը նման կերպ վարվում, քանի որ իրենց միջև երբևէ թշնամական հարաբերություններ չեն եղել: Առերեսման ժամանակ Սպարտակն իր հարցերին չի պատասխանել, այլ պատասխանել է միայն քննիչի հարցերին: Միաժամանակ, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը դատարանին հայտնեց, որ ինքը ծանրոցի պարունակությունից տեղեկություն չի ունեցել, այն իր համար չէ նախատեսված եղել և թմրամիջոցների կամ հո•եմետ նյութերի հետ երբևէ առնչություն չի ունեցել: Հանդիսանում է ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության Արմավիրի մարզային կազմակերպության ղեկավարը, լայնածավալ հասարակական և հայրենասիրական •ործունեություն է իրականացրել, ունի բազում պատվո•րեր և շնորհակալա•րեր, ուստի իրեն հարիր չէ թմրամիջոցներով զբաղվելը, խնդրելով դատարանին` իր նկատմամբ արդարացի և օբյեկտիվ դատական ակտ կայացնել (դատական նիստի արձանա•րություն): Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները. Վկա Շահեն Միհրանի Շիրվանյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է բնակության վայրից, նա հանդիսանում է իրենց հարևանուհի Անահիտի եղբոր որդին, իսկ Սպարտակ Մխիթարյանը հանդիսանում է Անահիտի որդին: Չի հիշում ամբաստանյալին երբ է վերջին ան•ամ տեսել, նրան միշտ էլ տեսել է, քանի որ վերջինս հաճախակի էր •ալիս հորաքրոջ տուն: Ինչ վերաբերվում է 2011թվականի մայիսի 2–ին, ապա այն իր համար հիշարժան օր չէ և չի հիշում նշված օրը Դավիթին տեսել է, թե ոչ: Հարցաքննվելու օրը կոնկրետ չի հիշում, սակայն հիշում է, որ Անահիտը խնդրել է օ•նել որդուն` Սպարտակին և •նալ քննիչի մոտ ցուցմունք տալ: Ինքը տեսել է, որ Դավիթը ընտանիքով եկել է Անահիտենց տուն, սակայն դա մայիսի 2–ը, թե մայիսի 1–ն է եղել, չի հիշում: Ցուցմունքում •րած ամսաթիվը` մայիսի 2–ը, ճիշտ է •րել, սակայն իրականում չի հիշում, որ օրն է տեսել Դավիթին, ուղղակի խղճալով Անահիտին, ցուցմունք է տվել: Ցուցմունքը ճիշտ է, սակայն օրը կոնկրետ չի հիշում, այն ցուցմունք •րելուց էլ չի հիշել, ուղղակի Սպարտակի մոր խնդրանքով է տվյալ օրը նշել, իսկ Դավիթի և Սպարտակի բռնվելու մասին տեղեկացել է խոսակցություններից (դատական նիստի արձանա•րություն): Վկա Վահե Ֆարմանի Այվազյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտեի նախաբացթողումային հսկողության վարչությունում, որպես տեսուչ: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է դեպքի կապակցությամբ, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: 2011թվականի մայիսի 2–ին •տնվել է աշխատանքի վայրում և ծառայություն իրականացրել ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության Երևանի Տ.Մեծ պողոտայի 1–ին փակուղում •տնվող փոստի փոխանակման կենտրոնում, որտեղ կատարել է ստացված իրերի ռենտ•են զննում: Տվյալ օրը, փոստային կետ է եկել Սպարտակ Մխիթարյան անվամբ քաղաքացի, որը պետք է ստանար իր անվամբ Ֆրանսիայից ուղարկված ծանրոցը: Իրենք նախապես, մինչև ծանրոցի զննումը նրանից ճշտել են արդյոք ծանրոցում ար•ելված իրեր կան թե ոչ, սակայն վերջինս հերքել է: Դրանից հետո, ինքը սկսել է զննել ծանրոցը, որում առկա է եղել մանկական ինչ–որ դեղամիջոցի սրվակ: Իր հարցին Ս.Մխիթարյանը պատասխանել է, որ այդ ծանրոցը ուղարկել են իրեն, որպեսզի այն փոխանցի քեռու կնոջը կամ տղային, այնուհետև շփոթվել, խառնվել է իրար և հայտնել, որ տեղյակ չէ այդ դեղերից: Իրեն տարօրինակ է թվացել այդ դեղատուփը, որի պատճառով էլ բացել է այն և նրանում հայտնաբերել ՙՍուբոտեքս Բ8՚ •րառմամբ թվով 210 հատ դեղահաբեր, որոնց նախկինում առնչվել է •ործի բերումով: Դրանից հետո Սպարտակ Մխիթարյանը հայտնել է, որ ծանրոցը իրեն չի պատկանում, իր հետ այլ մարդ է եկել և ցանկացել է կանչել իր հետ եկած անձին, որպեսզի նա ավելի լավ բացատրի: Այդ մասին զեկուցել է իր վերադասին, որից հետո ներս են հրավիրել դրսում, տաքսի մեքենայում սպասող ամբաստանյալին: Այնուհետև, կատարվածի կապակցությամբ կազմվել է համապատասխան արձանա•րություն, հայտնաբերված դեղահաբերը առ•րավվել են, իսկ ինքը շարունակել է իր աշխատանքը և այլ մանրամասնություններից տեղյակ չէ (դատական նիստի արձանա•րություն): Վկա Միշա Արարատի Ալեքսանյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին չի ճանաչում: Ինքը կնոջ հետ բնակվում է Գյումրի քաղաքում: Համատեղ կյանքում ունեցել են երկու երեխա` դուստր և որդի: Դուստրը ամուսնացած է, իսկ որդին` Վարդան Ալեքսանյանը շուրջ երկու տարի բնակվում է Ֆրանսիայի Բորդո քաղաքում: Վարդանը հիվանդ է, տառապում է լյարդի հիվանդությամբ և ներկայումս բուժվում է, սակայն նա ալկոհոլիկ չէ, ուղղակի խմիչքի հետ սեր ունի: Իրեն Ֆրանսիայից զան•ահարել է որդին և խնդրել •ալ դատարան ու հայտնել իրականությունն այն մասին, որ նա բուժվում է այդ դեղերով, ինքն է դրանք ուղարկել Հայաստան և դեղերը պատկանում են որդուն: Այդ դեղերից ինքը չի հասկանում և տեղյակ չէ, թե ինչու է որդին դեղերն ուղարկել Հայաստան: Գործի քննության ժամանակ իրենց տուն են այցելել քննիչները, սակայն ինքը տանը չի եղել և նրանք զրուցել են կնոջ հետ: Կատարված դեպքի մասին տեղեկացել է պետական եկամուտների կոմիտեում, երբ •նացել է հարցաքննության, սակայն որդու հետ ինքն այդ մասին չի զրուցել: Վերջինս հիմնականում հեռախոսազրույցներ է ունենում մոր հետ և այլ մանրամասնություններ իրեն հայտնի չէ: Անհասկանալի է, թե ինչու են իրեն որպես վկա հրավիրել, քանի որ ինքը ոչինչ չի տեսել և ոչնչից տեղյակ չէ: Որդին Ֆրանսիայից վերադառնալու է բուժումն ավարտելուց հետո (դատական նիստի արձանա•րություն): Վկա Հմայակ Հովսեփի Խաչերյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՙԼիանա՚ տաքսի ծառայությունում, որպես վարորդ: Ամբաստանյալին ճանաչում է շուրջ 2 տարի, որպես Արմավիր քաղաքի բնակիչ, որը հանդիսանում է Արմավիրի մարզի ՙԱրծիվներ՚ հասարակական կազմակերպության տնօրենը, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: 2011թվականի մայիս ամսին, օրը կոնկրետ չի հիշում, ինքը •տնվել է աշխատավայրում, երբ իրեն են մոտեցել Դավիթն ու նրա հորաքրոջ որդի Սպարտակը և պատվիրել տեղափոխել ք.Երևան: Երևանում նրանց տարել է Տ.Մեծ պողոտայում •տնվող ՙՀայփոստ՚-ի կենտրոն, որտեղ Դավիթը իր հետ մնացել է դրսում, իսկ Սպարտակը մտել է փոստատուն: Այդ ժամանակ մեքենան կան•նած է եղել աղբամանների մոտ, որի պատճառով մեքենան քշել հեռացրել է փոստատան մուտքից քիչ հեռու` ծառերի հովի տակ, քանի որ շո• էր` քնել է: Մի որոշ ժամանակ իրեն արթնացրել են մաքսատան աշխատակիցները և հրավիրել փոստատան շենք: Այնտեղ ինքը տեսել է Դավիթին, որին նույնպես ներս էին հրավիրել, այնուհետև մաքսատան աշխատակիցները վերցրել են իր անձնա•իրը, լրացրել տվյալները և բաց թողել իրենց: Ճանապարհին Դավիթի և Սպարտակի միջև որևէ կասկածելի խոսակցություն տեղի չի ունեցել: Փոստատան մոտ ինքը •տնվել է շուրջ 2 ժամ, որի ընթացքում Դավիթը սպասել է դրսում, իսկ ինքը մեքենայում ննջել է: Այլ մանրամասնություններից որևէ տեղեկություններ չունի (դատական նիստի արձանա•րություն): Վկա Վահրամ Վարազդատի Համբարձումյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է բնակության վայրից, հարևաններ են, ընտանիքներով •տնվում են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ինքը օ•տա•ործում է /093/87–87–18 և /094/73–94–30 բջջային հեռախոսահամարը, նախկինում իմացել է նաև ամբաստանյալին պատկանող հեռախոսահամարները, սակայն ներկայումս չի հիշում: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի հետ հեռախոսակապ են պահպանել, քանի որ վերջինս շինարարական աշխատանքներ էր կատարում և աշխատանքների մեծ մասը պատվիրում էր իրեն: Ինքը տեղեկություններ չունի ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը թմրամիջոցներ օ•տա•ործում է, թե ոչ, անձամբ չի օ•տա•ործում, նույնիսկ սի•արետ չի ծխում: Ինչ վերաբերվում է իրենից վերցված փորձանմուշում հայտնաբերվածին, ապա դա իր համար նույնպես անհասկանալի է, քանի որ ինքը երբևէ թմրամիջոցներ չի օ•տա•ործել: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը շատ դրական անձնավորություն է, ով զբաղվել է բարե•ործությամբ, թմրամիջոցներ օ•տա•ործելու մասին ինքը որևէ տեղեկություններ չունի: Իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին Դ.Կիրակոսյանի հետ բջջային հեռախոսազան•եր ունենալու համար և պարզելով զան•երի պատճառը, տարել են փորձաքննության, որից մի քանի օր հետո ինքը մեքենայով մեկնել է Հայաստանից և վերադարձել 2011թվ. նոյեմբեր ամսին: Տեղյակ է նաև, որ Դավիթի ազ•ականներից ինչ–որ մեկը բնակվում է արտասահմանում, սակայն կոնկրետ ով տեղյակ չէ, քանի որ նրանք իրենից տարիքով փոքր են, այնքան էլ լավ չի ճանաչել և շփվել նրանց հետ (դատական նիստի արձանա•րություն): Դատարանը հրապարակեց վկա Սպարտակ Ռուբիկի Մխիթարյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2011թվականի ապրիլ ամսին, իր մորեղբոր որդին` Վարդան Գրի•որյանը, ով ընտանիքով բնակվում է Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում, զան•ահարել է իրեն և հայտնել, որ իր անվամբ ծանրոց է ուղարկում, որպեսզի ստանա և տա իր ընտանիքի անդամներին: Իր այն հարցին, թե ինչու իր ընտանիքի անդամների անվամբ չի ուղարկում, Վ.Գրի•որյանը պատասխանել է, որ նրանց անվամբ բազմաթիվ ան•ամներ է ուղարկել և այլևս չի կարող ուղարկել, որպիսին պայմաններում ինքը չի մերժել նրան: Դրանից հետո, •րեթե ամեն օր իրեն է զան•ահարել Արմավիր քաղաքում բնակվող Վարդան Գրի•որյանի եղբայրը` Դավիթ Կիրակոսյանը և հետաքրքրվել ծանրոցը ստանալու մասին, սակայն ինքը նրան նախօրոք հայտնած չի եղել Վարդան Գրի•որյանի զան•ի մասին: Դրանից հետո` 2011թվականի ապրիլի 29–ին Արմավիր քաղաքում փոստատարը հանդիպել է իրեն ու անդորրա•իր տվել, որտեղ նշված է եղել, որ իր անվամբ Վարդան Գրի•որյանը` Ֆրանսիայի Բորդո քաղաքից ծանրոց է ուղարկել: Հաջորդ օրը` 2011թվ. ապրիլի 30–ին, Արմավիր քաղաքում հանդիպել է Դավիթ Կիրակոսյանին և հայտնել ծանրոցի մասին, որ 2011թվ. մայիսի 2–ին պետք է •նա փոստատուն և ստանա ծանրոցը, սակայն Դ.Կիրակոսյանը ոչինչ չասելով հեռացել է: 2011թվականի մայիսի 2–ի առավոտյան ժամը 9–ի սահմաններում, պատահական իրենց տուն է եկել Դ.Կիրակոսյանը` ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայով և հայտնել, որ տաքսի ավտոմեքենայով Երևան է •նում` առաջարկելով իր հետ միասին •նալ ք.Երևան` ծանրոցը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Դ.Կիրակոսյանը իրեն ասել է, որ սափրվի նոր տանից դուրս արի, ինքն էլ նրան պատասխանել է. ՙհո դեսպանատուն չենք •նում, որ սափրվեմ՚, որից հետո միասին •նացել են Արմավիր քաղաքի ոստիկանության շենքի մոտ, որտեղից տաքսու վարորդ Համլետի հետ միասին ՙՍամանդ՚ մակնիշի ավտոմեքենայով եկել են ք.Երևան` փոստատան մոտ: Ինքը մեքենայից իջնելով, անձնա•րով մտել է ներս, որտեղ ծանրոցի ստու•ման ժամանակ հայտնաբերել են դեղահաբեր: Անմիջապես դուրս է եկել փոստից և այդ մասին հայտնել Դավիթ Կիրակոսյանին, որն իրեն ասել է. ՙբա•աժ եղանք, ներս •նա և հայտնի, որ դեղահաբերը ալկոհոլիզմի բուժման համար են նախատեսված՚, սակայն ինքը չի համաձայնվել և միասին են ներս մտել: Հետո Դ.Կիրակոսյանին հարցրել է, թե ինչու իրեն նախապես չի ասել, որ ծանրոցում դեղահաբեր կան, սակայն վերջինս իրեն պատասխանել է, որ ՙալկոհոլիզմի դեմ դեղահաբեր են եղել, ինչ կարիք կար քեզ ասելու՚: Ամբաստանյալի Դ.Կիրակոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ Ս.Մխիթարյանը պնդել է իր ցուցմունքը: Հատոր 1, •.թ. 44 – 45, 103 – 105, 113 – 117: Հատոր 2, •.թ. 5: Վկա Ալիկ Ստեփանի Հակոբյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ Պետական եկամուտների կոմիտեի խոշոր հարկ վճարողների հարկային տեսչության իրավաբանական և հարկադիր •անձումների բաժնում, որպես պետ: Նախկինում` 2008թվականի հունվար մասից մինչև 2011թվականի հոկտեմբեր ամիսը աշխատել է կոմիտեի քննչական ապարատում և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է •ործի բերումով, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: Քրեական •ործով պաշտպան ներ•րավելը տեղի է ունենում ըստ իրավիճակի, այսինքն դիմումն առձեռն տրվում է վարույթն իրականացնող քննիչին կամ մուտքա•րվում է կոմիտեի •րասենյակ և նոր միայն հանձնվում քննիչին: Դ.Կիրակոսյանի կողմից •րված դիմումներն ինչ եղանակով են հանձնվել իրեն, ներկայումս չի հիշում: Ինչ վերաբերվում է Դ.Կիրակոսյանին կոնկրետ քննչական վարչությունում հարցաքննելուն, այլ ոչ թե ձերբակալվածների ժամանակավոր պահման մեկուսարանում, ապա ներկայումս չի հիշում, քանի որ տևական ժամանակ է անցել: Նախկինում չի մտածել, որ հետա•այում երբևէ կարիք կլինի պատասխանել, թե ինչու է արձանա•րության տակ ստորա•րել բաժնի պետ Շահնազարյանը, ուստի ներկայումս չի հիշում, թե ինչու է նա ստորա•րել, սակայն դա բաժնի պետի դատավարական լիազորություններից է, որն էլ նա իրականացրել է: ՊԵԿ քննչական բաժինը բաղկացած է երեք բաժնից և Շահնազարյանը հանդիսացել է 3-րդ բաժնի պետը: Չի հիշում նաև, թե 2011թվ. մայիսի 13–ին մինչև որ ժամն է Ս.Մխիթարյանը •տնվել իրենց մոտ, սակայն Ս.Մխիթարյանի ձերբակալման օրենքով սահմանված ժամկետները չեն խախտվել, իսկ ձերբակալումից ազատելու որոշումը ԺՊՄ ուշացումով ուղարկելն օրենքի խախտում չէ, քանի որ այդ կապակցությամբ օրենքով որևէ ժամկետներ սահմանված չեն: Դ.Կիրակոսյանի և Ս.Մխիթարյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ժամանակ, Ս.Մխիթարյանին մեղադրայլի իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթացնելը զուտ տեխնիկական վրիպակ է, հակառակ դեպքում առերես հարցաքննությանը մասնակցել են երկու պաշտպաններ և այդպիսին լինելու դեպքում, նրանք կանդրադառնային այդ փաստին: Առերես հարցաքննության ընթացքում Ս.Մխիթարյանը իրոք վատացել է, սակայն արձանա•րության մեջ այդ մասին որևէ նշում չի արվել, քանի որ նոպան կարճ է տևել և այն արձանա•րելու կարիք չի զ•ացվել: Ս.Մխիթարյանի անձնա•իրը վերցնելու արձանա•րություն չկա, քանի որ ըստ իրեն այն վերցվել է ժամանակավոր պահման մեկուսարանում, որի կապակցությամբ •ործում այդ մասին որևէ փաստաթուղթ չկա: Թե ինչ կասկածներ կամ բավարար հիմքեր են եղել Դ.Կիրակոսյանին ձերբակալելու և մեղադրանք առաջադրելու համար, ապա դրանք պետք է լինեն քրեական •ործում, ներկայումս ինքը չի մտաբերում (դատական նիստի արձանա•րություն): Վկա Աշոտ Ֆելիքսի Դալլաքյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում, որպես ավա• քննիչ: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին ճանաչում է •ործի բերումով, նրա հետ թշմանություն կամ բարեկամություն չունի: Սույն քրեական •ործի նախաքննությունն իրականացվել է իր կողմից: Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի կողմից ներկայացված` Ֆրանսիայից ստացված փաստաթղթերի կապակցությամբ կատարվել են որոշակի քննչական և դատավարական •ործողություններ, սակայն վերջնական •ործողություն չի իրականացվել, քանի որ անիմաստ է եղել: Ս.Մխիթարյանի անձնա•իրը նրան է վերադարձվել ստացականով` քրեական •ործը դատարան ուղարկելուց շուրջ 15 օր առաջ, ստացականը •տնվում է քրեական •ործի վարույթում և անհրաժեշտության դեպքում այն կտրամադրվի դատարանին (դատական նիստի արձանա•րություն): Դատարանի կողմից հետազոտվեց դատանյութա•իտական փորձաքննության 10.05.2011թվ. թիվ. 11-1224 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված ՙSUBUTEX 8mg. Buprenorphine base, Comprime sublingual՚ լատինատառ, տպա•իր •րառումներով •ործարանային չխախտված փաթեթավորման մեջ •տնվող ընդհանուր թվով 210 հատ սպիտակ •ույնի դեղահատերից յուրաքանչյուրը (օբյեկտ 1) պարունակում է 0.008 •րամ բուպրենորֆին տեսակի թմրակտիվ բաղադրատարր: Վերահաշվարկելով, ներկայացված ընդհանուր թվով 210 դեղահատերում բուպրենորֆինի ընդհանուր պարունակությունը կազմում է 1.68 •րամ: Բուպրենորֆինը ներառված է ՙՀՀ հսկման ենթակա թմրամիջոցների, հո•եմետ նյութերի և դրանց պրեկուրսորների՚ կազմում (Երևան 2003): Փորձաքննությանը ներկայացված ՙPhysiologica 5ml, chlorure de sodium 0.9% STERILE, Gifrer՚ լատինատառ, տպա•իր •րառումներով պիտակով •ործարանային չխախտված փաթեթավորման մեջ •տնվող միանման, յուրաքանչյուրը 5մլ. ծավալով, ան•ույն, թափանցիկ հեղուկով թվով 6 հատ պոլիմերային սրվակներում (օբյեկտ 2) թմրակտիվ և հո•եմետ ակտիվ բաղադրատարրեր չեն պարունակվում: Հատոր 1, •.թ. 17 – 21: Դատարանի կողմից հետազոտվեց ամբուլատոր դատահո•եբուժական փորձաքննության 21.06.2011թվ. թիվ. 219/11 եզրակացությունն այն մասին, որ քրեական •ործի նյութերի, բժշկական փաստաթղթերի վերլուծությունից և ներկա հո•եբուժական հետազոտման արդյունքներից հանձնաժողովը հան•ում է եզրակացության, որ նախկինում` զինվորական ծառայության ընթացքում, փորձաքննվողի մոտ զար•ացել է հո•եկան •ործունեության ժամանակավոր հիվանդա•ին խան•արում` ՙՌեակտիվ պարանոիդ փսիխոզ՚-ի ձևով, որի կապակցությամբ Ս.Մխիթարյանը 25.06.2006 – 19.07.2006թ.թ. ստացիոնար բուժման մեջ է •տնվել Նորքի հո•եբուժական կլինիկայում: Բուժման արդյունքում առողջացել է և արդեն իսկ 06.03.2007–23.03.2007թ.թ. ստացիոնար դատահո•եբուժական փորձաքննության ենթարկվելու ժամանակ լիովին դուրս է եկել վերոնշված հո•եկան •ործունեության ժամանակավոր հիվանդա•ին խան•արման վիճակից, որից հետո •տնվել է բնակվայրի պոլիկլինիկայի հո•եբույժի հսկողության տակ, որոշ ժամանակ ընդունել է պահպանողական բուժում, իսկ վերջին 2.5 տարվա ընթացքում /2008թ. նոյեմբերից/ ընդհանրապես հո•եբույժին չի հաճախել, պահպանողական բուժում չի ընդունել և տվյալ ժամանակաշրջանից մինչ օրս Սպարտակ Ռուբիկի Մխիթարյանը որևէ հո•եկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, նրա մոտ հայտնաբերվում է ՙօր•անական ծա•ման անձի էմոցիոնալ անկայունության խան•արում /օր•անական փսիխոպաթիա/՚: Նշված ախտորոշմանը բնորոշ անձի առանձնահատկությունները չեն զրկում փորձաքննվողին քրեական •ործի համար նշանակություն ունեցող հան•ամանքները ճիշտ ընկալելու, ըմբռնելու, վերարտադրելու և դրանց մասին ճիշտ ցուցմունքներ տալու հնարավորությունից: Հատոր 2, •.թ. 135 – 139: Դատարանի կողմից հետազոտվեցին նաև ծանրոցի զննությամբ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի դեղահաբեր հայտնաբերելու և առ•րավելու մասին հետաքննական մարմնի 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը, այն որպես այլ ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 20.05.2011թվ. որոշումը, ծանրոցի զննությամբ հայտնաբերված և առ•րավված թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 19.05.2011թվ. որոշումը, /093/80–42–61, /094/85–81–47, /077/05–78–86 հեռախոսահամարներից կատարված հեռախոսազան•երի մուտքային և ելքային վերծանումների զննության արձանա•րությունը, ՀՀ Առողջապահության նախարարության աշխատակազմի ղեկավարի 03.02.2012թվ. թիվ. ՍՔ/22/86712 •րությունը, Ֆրանիսայի Հանրապետության Բորդո քաղաքից ստացված Վ.Գրի•որյանի և Վ.Ալեքսանյանի •րավոր վկայությունները, Վ.Ալեքսանյանին Ֆրանսիայի Հանրապետությունից դեպորտի ենթարկելու մասին փաստաթղթերը, ընդհանուր հո•եբուժության դոկտոր Ֆինկխ Յոհաննեսի •րությունը, վերջինիս •րավոր վկայությունը և դեղատոմսի քաղվածքը, ինչպես նաև •ործում եղած այլ փաստացի տվյալները: Հատոր 1, •.թ. 6, 125, 126: Հատոր 3, •.թ. 163, 220, դատական նիստի արձանա•րություն: Դատարանի իրավական վերլուծությունը. Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցությամ մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով, •ործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը: Միաժամանակ, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոցների և հո•եմետ (հո•եներ•ործուն) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված •ործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենս•րքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների, հո•եմետ (հո•եներ•ործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառությունն իրացնելու կամ պատրաստելու նպատակով կամ դրանց ապօրինի իրացնելու համար: Չնայած այն հան•ամանքին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերել այդ մասին: Ավելին, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հերքել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Հայաստանի Հանրապետություն ներմուծված ծանրոցն իրեն հասցեա•րված լինելու (պատկանելու) հան•ամանքը, ժխտել ծանրոցում թմրամիջոցների պարունակության մասին տեղեկացված լինելու, առավել ևս այն իրացման նպատակով ձեռք բերելու փաստերը: Համաձայն •ործում եղած տվյալների, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանն ան•ամ չի ստացել ծանրոցը, հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու ծանրոցում եղած պարունակությունը և բնականաբար, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը թմրամիջոցների ապօրինի իրացման որևէ փաստ չի արձանա•րել: Միայն այն հան•ամանքը, որ մաքսանեն•ությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխված ծանրոցում առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափերի` 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, նախաքննական մարմնի համար չէր կարող հիմք ծառայեր Դ.Կիրակոսյանի կողմից դրանք իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին: Ճիշտ է, իրավաբանական •րականության մեջ թմրամիջոցների քանակական հատկանիշը կարող է վկայել իրացման հանցավոր նպատակի մասին, սակայն դատարանը •տնում է, որ հանցավորի դիտավորությունը պարզված չլինելու պայմաններում, արարքի որակման համար անհրաժեշտ են նաև այլ քրեաիրավական տարրեր և հանցավորի •ործողությունների այնպիսի համակցություն, որոնք •ործով ձեռք բերված փոխկապակցված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կարող են դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել թմրամիջոցների իրացման նպատակի մասին: ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18 հոդվածի 3–րդ կետի համաձայն, հանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚: Դատաքննության ողջ ընթացքում մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց կամ հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց դատարանին` ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու նպատակի վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ •ործի դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վկայում են, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը հանցավոր համաձայնության •ալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրի•որյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանեն•ությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, իսկ իրացնելու նպատակի մասին նախաքննական մարմնի հետևությունները ենթադրություններ են և այն չի կարող դիտվել որպես անձի մեղավորությունը հիմնավորող հան•ամանք: Դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի: Դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վաչա•ան Քոսյանի միջնորդությունը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և իր պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես մինչ 2011թվականի մայիսի 2–ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրի•որյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու •ործընթացը: Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, հանցավորի անձն այն, որ չնայած ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը նախկինում դատապարտված է եղել, սակայն դատվածությունը մարվել և համարվում է դատվածություն չունեցող անձ, ամուսնացած է, խնամքին որևէ անձ չունի, հանդիսանում է ՙՀայոց արծիվներ՚ հայրենասիրական հասարակական կազմակերպության Արմավիրի մարզային կազմակերպության ղեկավարը, ունի բազմաթիվ պատվո•րեր և շնորհակալա•րեր, բնութա•րվում է դրականորեն: Պատասխանատվությունը մեղմացնող և պատասխանատվությունը ծանրացնող հան•ամանքներ դատարանը դատաքննությամբ չհայտնաբերեց: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10 հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48 հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, պատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները: Պատիժ նշանակելիս դատարանը ղեկավարվում է նաև ՀՀ քրեական օրենս•րքի 65 հոդվածի 3-րդ կետի դրույթով այն մասին, որ հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող •երազանցել սույն օրենս•րքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելա•ույն ժամկետի երեք քառորդը: Քննարկելկով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ: Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը •տնում է, որ •ործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը պետք է ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված` թմրամիջոցը հայտնաբերելու մասին հետաքննական մարմնի 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը պետք է թողնել քրեական •ործում: Քննարկելով հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու հարցը, դատարանը •տնում է, որ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 66 հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել պատիժները մասնակիորեն •ումարելու միջոցով: Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 357–360, 365, 369–373 հոդվածներով, դատարանը. Վ Ճ Ռ Ե Ց Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցանքներում: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` անձնական •ույքի 30 տոկոսի բռնա•րավմամբ, մաքսանեն•ության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնա•րավումով, ՀՀ քրեական օրենս•րքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 66 հոդվածի 4–րդ կետի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն •ումարելու միջոցով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հին•/ տարի ժամկետով` անձնական •ույքի 30 տոկոսի բռնա•րավմամբ, մաքսանեն•ության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնա•րավումով, որը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան հիմնարկում: Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվել 2011թվականի մայիսի 10–ից: Իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ ՙՍուբոտեքս՚ տեսակի, 1.68 •րամ ընդհանուր քաշով ՙԲուպրենորֆին՚ տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված 02.05.2011թվ. արձանա•րությունը թողնել քրեական •ործում: Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետումª ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: ԴԱՏԱՎՈՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Վ.Ա. |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 18-05-2012 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 30-05-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր 251, 2-րդ հատոր 252, 3-րդ հատոր 260, 4-րդ հատոր 121, 5-րդ հատոր 81 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 31-05-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-251, 2-252, 3-260, 4-121 և 5-81 թերթերից |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-7097/12 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 01-06-2012 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 05-10-2012 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 09-10-2012 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 10-10-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-251,2-252,3-260,4-121,5-226 |
| Գործին կից նյութերը | գործին կից թվով 9 նույնաբովանդակ սկավառակներ |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 12-10-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-251,2-252,3-260,4-121,5-226 |
| Գործին կից նյութերը | գործին կից թվով 9 նույնաբովանդակ սկավառակներ |
Ստացվել է տեղեկատվություն դատավճիռն ի կատար ածելու վերաբերյալ
| Ամսաթիվ | 04-02-2015 |
|---|---|
| Ստացվել է տեղեկատվություն դատավճիռն ի կատար ածելու վերաբերյալ | Դավիթ Կիրակոսյանի վերաբերյալ |
| Ստացվել է | Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների կատարման ստորաբաժանումից |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 05-02-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-251,2-252,3-260,4-121,5-233 |
| Գործին կից նյութերը | գործին կից թվով 9 նույնաբովանդակ սկավառակներ |
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0150/01/11
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 24-05-2012 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 24-05-2012 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Վաչագան |
| Ազգանուն | Քոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Դավիթ Կիրակոսյան Բեկանել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի /ՀՀ քր.օր. 215 հոդ. 2-րդ մասով և 34-268 հոդ. 3-րդ մասով , ՀՀ քր.օր. 66 հոդ. կարգով վերջնական պատիժ - ազատազրկում 5 տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ , մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով / վերաբերյալ 18.05.2012թ. դատավճիռը և կայացնել արդարացման դատավճիռ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 25-05-2012 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մասիս |
| Ազգանուն | Ռեհանյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 01-06-2012 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 04-06-2012 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Մեղադրողի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 28-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Մեղադրողի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Մեղադրողի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 12-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Մեղադրողի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 20-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 20-07-2012 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Կիրակոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԷԴ/0150/01/12 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ Մասնակցությամբ` ԴԱՏԱԽԱԶ` Մ.ՀԱԿՈԲՅԱՆ ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ ` Դ.ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆԻ 2012թ. հուլիսի 20-ին Երևան քաղաքում Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրողի և ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքները` ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թ. մայիսի 18-ի դատավճռի դեմ, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2011թ. մայիսի 10-ին, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթի տակ է ընդունել թիվ 84101011 քրեական գործը: 2011թ. մայիսի 10-ին Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը ձերբակալվել է: 2011թ. մայիսի 10-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, նույն օրը միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, մեղադրյալի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կալանավորում կիրառելու մասին, որը դատարանի որոշմամբ բավարարվել է: 2011թ. հոկտեմբերի 13-ին, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Ա.Դալլաքյանը որոշում է կայացրել` << 1.Թիվ 84101011 քրեական գործից անջատել Վարդան Ռուբիկի Գրիգորյանի` վերաբերյալ գործի անհրաժեշտ նյութեր այդ թվում բնօրինակներ և պատճեններ: 2. Թիվ 84101011 քրեական գործից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով անջատված քրեական գործի նյութերով հետագա նախաքննությունը շարունակել թիվ 84101011/1 համարի տակ:>> 2011թ. հոկտեմբերի 25-ին, թիվ 84101011 քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճռով` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ, մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268-րդ հոդվածի 3–րդ մասով` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4–րդ կետի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ, մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցների պարտադիր բռնագրավումով: Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. մայիսի 10–ից: Իրեղեն ապացույց հանդիսացող թվով 210 հատ <<Սուբոտեքս>> տեսակի, 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով <<Բուպրենորֆին>> տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարր պարունակող դեղահաբերը ոչնչացնել, իսկ այլ ապացույց ճանաչված 02.05.2011թվ. արձանագրությունը թողնել քրեական գործում: Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանը և մեղադրող Վ.Միլիտոնյանը: 2. Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2–րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2–րդ կետով մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող իր եղբոր` Վարդան Ռուբիկի Գրիգորյանի հետ, իրացնելու նպատակով 2011թ.մայիսի 2-ին, մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ տարածք է տեղափոխել և ապօրինի ստացել առանձնապես խոշոր չափի` 1.68 գրամ <<Բուպրենորֆին>> տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր: Այսպես. Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի եղբայրը` Վարդան Գրիգորյանը, քննությամբ չպարզված հանգամանքներում, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել նշված դեղահաբերը, դրանք թաքցրել մանկական դեղերի տուփում և տեղավորելով հագուստների մեջ, փոստային առաքմամբ որպես ծանրոց ուղարկել է Հայաստանի Հանրապետություն` այն հասցեագրելով հորաքրոջ որդու, գործով վկա Սպարտակ Մխիթարյանի անվամբ, որը պետք է ստանար ծանրոցը և հանձներ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին: Ծանրոցը կոնկրետ Ս.Մխիթարյանի անվամբ ուղարկելու նպատակը եղել է այն, որ վերջինս տառապել է հոգեկան հիվանդությամբ և դեղահաբերի հայտնաբերման հնարավոր դեպքում կամ բռնվելու ժամանակ կպատճառաբանեն, որ դեղահաբերը իբրև նախատեսված են նրա համար ու այդպես կարողանան խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ծանրոցը Հայաստանի Հանրապետություն ստացվելուց հետո, ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը Սպարտակ Մխիթարյանին տաքսի ավտոմեքենայով տարել է Երևանի Տիգրան Մեծ փողոցի 1–ին փակուղում գտնվող փոստի տեսակավորման և առաքման կետ, որտեղ վերջինիս միջոցով, իրացման նպատակով ցանկացել է ստանալ ծանրոցը, սակայն ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ նախաբացթողումային հսկողության վարչության աշխատակիցների կողմից այն զննելու արդյունքում, հայտնաբերվել է թաքցված թմրամիջոցը: Դրանք հայտնաբերելուց հետո ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը հայտարարել է, որ հորաքրոջ որդին` Ս.Մխիթարյանն ալկոհոլիկ է և այդ դեղահաբերը նախատեսված են նրա համար: Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտով Դավիթ Կիրակոսյանը դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով,այն բանի համար, որ հանցավոր համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանենգությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր: 3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները. Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը նշել է, որ գտնում է էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքր և առկա է քրեադատավարական օրենքի խախտում,որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն դատավճիռը բեկանելու հիմք են։ Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցաթյամ մեջ դատարանն ապացուցված համարեց նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215 հողվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեդադրանքը։ Միաժամանակ, դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոց և հոգեմետ (հոգեներգործան) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված գործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: Դատարանը վերլուծելով Դ. Կիրակոսյանի առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Դ. Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինն, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այդ մասին: Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության։ Գտնում է, որ Դ.Կիրակոսյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 215-րդ հոդվածի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, քանի որ դատարանն իր իրավական վերլուծությամբ հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Դավիթ Կիրակոսյանը մինչ 2011թ. մայիսի 2-ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր Վարդան Գրիգորյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց նրա համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու գործընթացը: Դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից դատավճռում չի վերլուծել մի շատ կարևոր ապացույց, այն է տոկսիկոքիմիական փորձաքննության թիվ 11-1260 եզրակացությունը, որով փաստորեն հիմնավորվել է, որ Դ.Կիրակոսյանը թմրամիջոցներ և հոգեմետ դեղամիջոցներ գործածող չէ, իսկ այդ հանգամանքը փաստելու դեպքում կամա թե ակամա հարց է առաջանում, եթե այդ թմրամիջոցները նախատեսված են եղել Դ. Կիրակոսյանի համար, ապա իր կողմից թմրամիջոցներ չգործածելու պայմաններում ի՞նչ պետք է նա աներ այդ դեղահաբերը: Նկատի ունենալով, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ուստի ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 3801-րդ, 395-րդ և 397-րդ հոդվածներով, խնդրել է բեկանել Դավիթ Կիրակոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի էրեբանի և Նաբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.05.2012թ. դատավճիռը և ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։ Ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը բողոքարկվող դատավճոում ամբողջությամբ չի վերլուծել և մյուս ապացույցների համատեքստում չի գնահատել դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված մի շարք ապացույցներ,որոնք իրենց կարծիքով էական նշանակություն ունեն գործի արդարացի լուծման համար 02.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը բացատրություն է տվել և հայտնել, որ ոչ ինքը տեղյակ չի ծանրոցում եղած դեղորյաքից և տեղյակ չգիտի Դավիթ Կիրակոսյանն այդ մասին գիտեր թե ոչ։ 10.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել և կրկին հայտնել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել ծանրոցում առկա դեդորյաքի մասին իսկ Դավիթ Կիրակոսյանը տեղյակ եղել է, թե ոչ ինքը չգիտի Այս ցուցմունքից անմիջապես հետո Ս. Մխիթարյանը ձերբակալվել է և տեղափոխվել Երևանի ՁԱՊՎ, չնայած այն հանգամանքին, որ նրան ձերբակալելու համար ոչ մի իրավական հիմք քննիչը չի ունեցել և իմացել է, որ Ս.Մխիթարյանը տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ և ցայտնոտի մեջ է ընկնում անգամ ազատազրկում կրելու մտքից : 12.05.2011թ.Երևանի ՁԱՊՎ-ում Ս.Մխիթարյանը ուժեղ նոպա է ունեեցել,ինչի արդյունքում հրավիրվել է «Շտապբուժօգնություն»։ Երևանի ՁԱՊՎ է այցելել և Ս.Մխիթարյանին բուժօգնություն է ցույց տվել հոգեբուժական բժշկական խումբ։ Հաջորդ օրը՝ 13.05.2011թ. Ս.Մխիթարյանը քննիչի հանձնարարությամբ տեղափոխվել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչություն ինչի անհրաժեշտություն չի եղել և քննիչն էլ որպես վկա ցուցմունք տալով որևէ կերպ դա չի հիմնավորել և հանկարծ Ս. Մխիթարյանը կասկածյալի լրացուցիչ ցուցմունք է տալիս և նշում է, որ իբր «Դ. Կիրակոսյանն իր հարցին պատասխանելով ասել է, թե իմացել է ծանրոցում դեղեր են եղել, բայց քանի որ իր իմանալով դրանք ալկոհոլիզմը բուժող դեղեր են եղել դրա համար էլ Սպարտակին ոչինչ չի ասել։ Դրանից հետո Ս.Մխիթարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը քննիչը փոխել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ: Դատարանը չի անդրադարձել և չի գնահատել Ս.Մխիթարյանի դատարան չներկայանալու հանգամանքը, այն որ դեռևս դատարանի ծանուցումը չստացած դիմում է ներկայացրել դատարանին և խնդրել է հիմք ընդունել իր ցուցմունքները։ Դատարանը պետք է գնահատեր Ս.Մխիթարյանի ցուցմունքները մյուս ապացույցների համատեքստում, վերլուծեր առկա հակասությունները պատճառաբաներ, թե դրանցից որն է հավատարժան ՝ հաշվի առնելով ցուցմունքներում առկա քրեադատավարական խախտումները։ Դատարանը չի անդրադարձել և չի վերլուծել պաշտպանական կողմի համար թերևս ամենակարևոր փաստաթղթերը՝ 1. Ֆրանսիայի Հանրապետությունից ուղարկված բժշկական փաստաթղթերը, համաձայն որոնց` Վարդան Ալեքսանյանը տառապում է ալկոհոլիզմով, հոգեբույժի մոտ ստանում է համապատասխան բուժում և ստանում է «Սուբոտեքս » դեղամիջոց։ 2.Նոտորի կողմից վավերացված, լիցենզավորված թարգմանիչի կողմից թարգմանված Վարդան Գրիգորյանի և Վարդան Ալեքսանյանի հայտարարություն– ցուցմունքները, որոնցում երկուսն էլ հավաստում են,որ ծանրոցում հայտնաբերված «Սուբոտեքս» դեղամիջոցը պատկանել է Վարդան Ալեքսանյանին, որ ծանրոցի մեջ է դրվել նրա խնդրանքով, որ այդ մասին Դավիթ Կիրակոսյանը չի իմացել և Հայաստան հասնելուց հետո Վարդան Ալեքսանյանը պետք է իր հարազատներից որևէ մեկին ասեր, որ գային վերցնեին։ 3. Հոգեբույժ բժշկի կողմից տրված, դատարանի կնիքով հաստատված,լիցենզավորված թարգմանիչի կողմից թարգմանված տեղեկանք այն մասին , որ «Սուբոտեքս» դեղամիջոցը Ֆրանսիայում օգտագործվում է ալկոհոլիզմը բուժելու համար և այլն։ Վերը նշված ցուցմունքները համադրելով Դ.Կիրակոսյանի,Ս.Մխիթարյանի և Միշա Ալեքսանյանի ցուցմունքների և գործով առկա մյուս ապացույցների հետ և գնահատելով համակցության մեջ, տեսնում են, որ Դ.Կիրակոսյանը որևէ մեղք չունի,այլ բան ասելը իրենց կարծիքով ուղղակի հնարավոր չէ, քանի որ նրան մեղադրող ոչ մի ապացույց ոչ նախաքննությամբ, ոչ էլ դատաքննությամբ ձեոք չի բերվել։ Դատարանը Դ.Կիրակոսյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-հոդվածի 2-րդ մասով և 368-րդ հոդվածի 3-րդ մասով չի վերլուծել ձեռք բերված ապացույցները և ճիշտ չի գնահատել դրանք։ Պաշտպանական կողմի համար անհասկանալի է մնում թե եղբայրների միջև կատարված մի քանի հեռախոսազանգերը դատարանը ինչպես և ինչու է գնահատել, որպես Դ.Կիրակոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 268-րդ հոդվածի 3–րդ մասի/ հիմնավորող ապացույց։ Այդ կերպ կարելի է մեղադրել յուրաքանչյուր անձի ով հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել Վարդան Գրիգորյանի հետ ինչը հակասում է գործող օրենսդրության պահանջներին և ընդհանրապես քննադատության չի դիմանում։ Նույնը վերաբերվում է Դ.Կիրակոսյանին մաքսանենգության մեջ մեղադրելուն։ Ծանրոցում հայտնաբերված «Սուբոտեքս» տեսակի դեղահաբերը ինքնին չեն ապացուցում Դ.Կիրակոսյանի մեղքը։ Ստացվում է, որ Դ.Կիրակոսյանի միակ և հիմնական մեղքը Վարդան Կիրակոսյանի հարազատ եղբայրը լինելու փաստն է : Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատվարական իրավունքի հետևյալ խախտումները` սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասը և 268–հոդվածի 3-րդ մասը չի կատարել և չի կատրել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ ,18-րդ,25-րդ, 127-րդ հոդվածների, 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ից 4-րդ կետերի պահանջները, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը։ Դատարանը հղում է կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերին, սակայն լիարժեք չի կատարել այդ հոդվածի պահանջը և Դ.Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր է ճանաչել ենթադրությունների հիման վրա,չփարատված կասկածները չի մեկնաբանել հօուտ մեղադրյալի։ Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական աարածքների ընղհանուր իրավասության դաաարանի 2012թ. մայիսի 18-ի թիվ 0150/01/11 դաաավճիռը բեկանել Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268–րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու մասով և կայացնել արդարացման դատավճիռ։ 4.Վերաքննիչ բողոքների դեմ բերված պատասխանը. Վերաքննիչ բողոքների դեմ առարկեցին ինչպես պաշտպանական այնպես էլ մեղադրանքի կողմերը: 5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը Քննելով վերաքննիչ բողոքները նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թ. մայիսի 18-ի, դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը`պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը կամ առաքելը՝պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով>>: Նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է պատասխանատվություն արարքը առանձնապես խոշոր չափերով կատարելու համար: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով: Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքներում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ դատավճիռը չի արտացոլում իրական փաստական հանգամանքները, անարդարացի է և միակողմանի, ընդհանրապես ամբողջ քննությունը և դատական ընթացքը եղել են ուղղված միայն իրեն դատապարտելու, այլ ոչ թե պարզելու իրականությունը և կայացնելու արդար դատավճիռ: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես` վկա Շահեն Միհրանի Շիրվանյանի, Վահե Ֆարմանի Այվազյանի, Միշա Արարատի Ալեքսանյանի, Հմայակ Հովսեփի Խաչերյանի, Վահրամ Վարազդատի Համբարձումյանի Ալիկ Ստեփանի Հակոբյանի, Աշոտ Ֆելիքսի Դալլաքյանի ցուցմունքներով և ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 21.06.2011թվ. թիվ. 219/11 եզրակացությամբ: Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում մեղադրանքի կողմից բերված վերչաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները և հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուրբ իրավասության դատարանն իր իրավական վերլուծություններում ամբաստանյալի արարքների որակման ուղղությամբ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցությամ մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով, գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, հանգել է ճիշտ հետևության մասնավորապես ապացուցված համարելով նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215 հոդվածի 2–րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը: Միաժամանակ, դատարանը գտնել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կողմից թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված գործողություններին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է քրեաիրավական ոչ ճիշտ որակումներ և առանց բավարար ապացույցների, վերջինիս անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 3 մասի 2–րդ կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառությունն իրացնելու կամ պատրաստելու նպատակով կամ դրանց ապօրինի իրացնելու համար: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը իրավացիորեն նշել է. Չնայած այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է թմրամիջոցներ ապօրինի իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին, սակայն ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերել այդ մասին: Ավելին, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հերքել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Հայաստանի Հանրապետություն ներմուծված ծանրոցն իրեն հասցեագրված լինելու (պատկանելու) հանգամանքը, ժխտել ծանրոցում թմրամիջոցների պարունակության մասին տեղեկացված լինելու, առավել ևս այն իրացման նպատակով ձեռք բերելու փաստերը: Համաձայն գործում եղած տվյալների, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանն անգամ չի ստացել ծանրոցը, հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու ծանրոցում եղած պարունակությունը և բնականաբար, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը թմրամիջոցների ապօրինի իրացման որևէ փաստ չի արձանագրել: Միայն այն հանգամանքը, որ մաքսանենգությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխված ծանրոցում առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափերի` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, նախաքննական մարմնի համար չէր կարող հիմք ծառայեր Դ.Կիրակոսյանի կողմից դրանք իրացնելու հանցավոր նպատակի մասին: Ճիշտ է, իրավաբանական գրականության մեջ թմրամիջոցների քանակական հատկանիշը կարող է վկայել իրացման հանցավոր նպատակի մասին, սակայն դատարանը գտնում է, որ հանցավորի դիտավորությունը պարզված չլինելու պայմաններում, արարքի որակման համար անհրաժեշտ են նաև այլ քրեաիրավական տարրեր և հանցավորի գործողությունների այնպիսի համակցություն, որոնք գործով ձեռք բերված փոխկապակցված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կարող են դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել թմրամիջոցների իրացման նպատակի մասին: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3–րդ կետի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚: Դատաքննության ողջ ընթացքում մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց կամ հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց դատարանին` ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ իրացնելու նպատակի վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վկայում են, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանը հանցավոր համաձայնության գալով Ֆրանսիայի Հանրապետության Բորդո քաղաքում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, ՀՀ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով` մաքսանենգությամբ ցանկացել է ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերի, այն է` 1.68 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 210 հատ դեղահաբեր, իսկ իրացնելու նպատակի մասին նախաքննական մարմնի հետևությունները ենթադրություններ են և այն չի կարող դիտվել որպես անձի մեղավորությունը հիմնավորող հանգամանք: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կիրակոսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–268 հոդվածի 3–րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի: Դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի շահերի պաշտպան Վաչագան Քոսյանի միջնորդությունը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և իր պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանը ինչպես մինչ 2011թվականի մայիսի 2–ն, այնպես էլ տվյալ օրը հեռախոսակապ է պահպանել արտերկրում բնակվող եղբոր` Վարդան Գրիգորյանի հետ, թմրամիջոցների պարունակությամբ ծանրոցը նախատեսված է եղել հենց ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի համար, վերջինս ակտիվ մասնակցություն է ունեցել և անմիջականորեն վերահսկել ծանրոցը ՀՀ տարածք տեղափոխելու և իրեն հասցնելու գործընթացը: ՀՀ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար վերաքննիչ բողոքներում նշված պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու համար: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մայիսի 18-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մերժել: Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 20-07-2012 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 21-08-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | <251>,<252>,<260>,<121>,<178>: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 21-08-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | <251>,<252>,<260>,<121>,<178>: |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-11501/12 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 27-08-2012 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0150/01/11
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 20-08-2012 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Դատախազ |
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Վ |
| Ազգանուն | Միլիտոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Վաչագան |
| Ազգանուն | Քոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | բողոքը ստացվել է 18.08.2012թ. |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 21-08-2012 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-1150 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 27-08-2012 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 5 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԷԴ/0150/01/11 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 27-08-2012 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Այլ նշումներ | մակագրել է Հ.Ասատրյանը |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 20-09-2012 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԷԴ/0150/01/11 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 20 սեպտեմբերի 2012 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 20-ի որոշման դեմ մեղադրող Վ.Միլիտոնյանի և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մայիսի 18-ի դատավճռով Դավիթ Կիրակոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` անձնական գույքի 30 տոկոսի բռնագրավմամբ: Մեղադրող Վ.Միլիտոնյանի և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2012 թվականի հուլիսի 20-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքները մերժել է, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մայիսի 18-ի դատավճիռը` թողել անփոփոխ: Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոքներ են բերել մեղադրող Վ.Միլիտոնյանը և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանը: 1. Մեղադրող Վ.Միլիտոնյանը խնդրել է բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 20-ի որոշումը և գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, և վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է վճռաբեկ դատարանի` նախկինում ընդունված որոշումներին: Բողոքի հեղինակը գործի փաստական հանգամանքների և ձեռք բերված ապացույցների վկայակոչմամբ գտել է, որ ստորադաս դատարանները թույլ են տվել դատական սխալ` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա: Բացի այդ, ըստ բողոքի հեղինակի, վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է Վճռաբեկ դատարանի նախկինում` 2007 թվականի օգոստոսի 30-ին ընդունված` Մ.Բոլյանի գործով թիվ ՎԲ-135/07 որոշմանը: Վերլուծելով բողոքի փաստարկները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար չեն եզրահանգելու, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ բողոքի հեղինակի հիմնավորումները բավարար չեն եզրահանգելու, որ վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է Վճռաբեկ դատարանի նախկինում` 2007 թվականի օգոստոսի 30-ին ընդունված` Մ.Բոլյանի գործով թիվ ՎԲ-135/07 որոշմանը: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը նույնպես հիմնավորված չէ: 2. Ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 20-ի որոշումը, ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ, 3-րդ կետով սահմանված հիմքերը, այն է` վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է վճռաբեկ դատարանի` նախկինում ընդունված որոշումներին, և վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առերևույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանքներ: Բողոքի հեղինակը գործի փաստական հանգամանքների և ձեռք բերված ապացույցների վկայակոչմամբ գտել է, որ վերաքննիչ դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ` սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասը և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 127-րդ, 360-րդ, 358-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջները: Բացի այդ, բողոքի հեղինակը նշել է, որ վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է Վճռաբեկ դատարանի նախկինում` 2007 թվականի մայիսի 4-ին ընդունված թիվ ՎԲ-55/07, 2009 թվականի ապրիլի 10-ին ընդունված թիվ ԱՐԴ1/0003/11/08, 2009 թվականի նոյեմբերի 26-ին ընդունված թիվ ՇԴ/0008/01/09, 2010 թվականի փետրվարի 12-ին ընդունված թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, 2010 թվականի փետրվարի 12-ին ընդունված թիվ ՏԴ/0100/01/09 որոշումներին: Վերլուծելով բողոքի փաստարկները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքի հեղինակը որևէ փաստարկ չի ներկայացրել առ այն, թե վերանայվող դատական ակտն ինչով է հակասում Վճռաբեկ դատարանի նախկինում` 2007 թվականի մայիսի 4-ին ընդունված թիվ ՎԲ-55/07, 2009 թվականի ապրիլի 10-ին ընդունված թիվ ԱՐԴ1/0003/11/08, 2009 թվականի նոյեմբերի 26-ին ընդունված թիվ ՇԴ/0008/01/09, 2010 թվականի փետրվարի 12-ին ընդունված թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, 2010 թվականի փետրվարի 12-ին ընդունված թիվ ՏԴ/0100/01/09 որոշումներին: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Վճռաբեկ դատարանը նաև գտնում է, որ բողոքաբերի փաստարկները բավարար չեն եզրահանգելու, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված` գործի ելքի վրա ազդած դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտում, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանք: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը նույնպես հիմնավորված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքները ենթակա են վերադարձման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Դավիթ Ռուբիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 20-ի որոշման դեմ մեղադրող Վ.Միլիտոնյանի և ամբաստանյալ Դ.Կիրակոսյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի վճռաբեկ բողոքները վերադարձնել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 27-09-2012 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 01-10-2012 |
|---|---|
| Դատարան | Էրեբունի և Նուբարաշեն |
| Այլ նշումներ | 5 հատոր` 251, 252, 260, 121, 218 թերթ: |