ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԷԴ/0121/01/11
նախագահող դատավոր` Ա.Գաբրիելյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Տ.ՈՒԶՈՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Ս.ՍՈՒՔԻԱՍՅԱՆԻ
պաշտպան Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

2012 թվականի հունվարի 12-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2011 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ.Ուզոյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանի 2011 թվականի ապրիլի 08-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 12111811 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով: Քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 13/
2. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանի 2011 թվականի հունիսի 03-ի որոշմամբ թիվ 12111811 քրեական գործով Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով : /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 55-57/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 12111811 քրեական գործով մեղադրյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում` նրա գտնվելու վայրը պարզված չլինելու պատճառով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 58/
3. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հունիսի 03-ի որոշմամբ ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանի միջնորդությունը բավարարվել է` մեղադրյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 66/
4. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Մեղադրյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի նկատմամբ խափանման միջոց` երկու ամիս ժամկետով ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է և որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել` անփոփոոխ: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 127/
5. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանի 2011 թվականի օգոստոսի 10-ի որոշմամբ թիվ 12111811 քրեական գործով Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանին 2011 թվականի հունիսի 30-ին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նոր մեղադրանք առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 171-172/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 12111811 քրեական գործով մեղադրյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 17.3-175/
6. 2011 թվականի օգոստոսի 19-ին թիվ 12111811 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2011 թվականի օգոստոսի 20-ին: /քրեական գործ, հատոր 2, էջ 1/
7. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Գաբրիելյանի 2011 թվականի օգոստոսի 21-ի որոշմամբ թիվ 12111811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 2, էջ 2/
8. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճռով Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` վեց ամիս ժամկետով։
Պատիժը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թվականի հունիսի 30-ից։
Սարգիս Սուքիասյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժողի ներկայացուցիչ` Հայկուշ Աղաջանյանին իրավունք է վերապահվել քաղաքացիական հայց հարուցել քաղաքացիական դատավարության կարգով։
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժողի ներկայացուցիչ Հ. Աղաջանյանին ի պահ հանձնված Վահան Հակոբյանին պատկանող 18.7 գրամ քաշով, 9200 հարգի ոսկուց պատրաստված, ադամանդե քարերով` վերևի մասում փոքր չափի առյուծի գլուխ ամրացված ոսկյա մատանին, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո թողնվել է Հայկուշ Աղաջանյանի տնօրինմանը։/քրեական գործ, հատոր 2, է ջ 54-57/
Գործի փաստական հանգամանքները
8. Ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքիի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ, 2011 թվականի ապրիլի 05-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 74 շենքի մուտքում, իր հանցավոր մտադրությունը հեշտացնելու նպատակով, գնելու նպատակով Վահան Գուրգենի Հակոբյանից վերցրել է վերջինիս պատկանող զգալի չոփի` չորս հարյուր տաս հազար ՀՀ դրամի արժողության ոսկյա մատանին և զգալի չափի` յոթանասուն չորս հազար երկու հարյուր յոթանասունվեց ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա երկու մատանիները և հափշտակել, այն է` դիմել է փախուստի և նույն օրը ոսկյա մատանին գրավադրել է <<Ֆաստ կրեդիտ>> գրավատների ցանցի Բաղրամյան փողոցի 1/2 հասցեում գտնվող գրավատանը:
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հաստատված է համարել, որ վկա Զախար Քաջիկի Հովհաննիսյանը 2011թվականի ապրիլի 04-ին հեռախոսազրույց է ունեցել իր ծանոթ ամբաստանյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի հետ և խնդրել` օգնել վաճառելու մեկ հատ ոսկյա և երկու հատ արծաթյա մատանիները։ Ս. Սուքիասյանը չի առարկել, ապա պայմանավորվելով Զ. Հովհաննիսյանի հետ, հաջորդ օրը` 2011թվականի ապրիլի 05-ին, ժամը 2100-ի սահմաններում Երևանի կայարանամերձ հրապարակում` <<Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել է վերջինիս և տուժող Վահան Գուրգենի Հակոբյանի հետ։ Նախապես ունենալով ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորություն, Ս. Սուքիասյանը զննելու, ապա գնելու պատրվակով Վ. Հակոբյանից վերցրել է մատանիները, և իր հանցավոր մտադրությունը հեշտացնելու նպատակով, Զ. Հովհաննիսյանի և Վ. Հակոբյանի հետ մոտեցել են Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 74 շենքի 2-րդ մուտքին, որտեղ մատանիների առուվաճառքի շուրջ զրույցի են բռնվել: Որից հետո, ժամը 2300-ի սահմաններում Ս. Սուքիասյանը և Վ. Հակոբյանը մտել են շքամուտք, որտեղ Ս. Սուքիասյանը` բնական պահանջները հոգալու պատրվակով խորացել է մութ շքամուտքի միջանցքով և շենքի բակ դուրս բերող ելքի դռնով դիմել` փախուստի` հափշտակելով զգալի չափի` չորս հարյուր տաս հազար ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա մատանին և զգալի չափի` յոթանասունչորս հազար երկու հարյուր յոթանասունվեց ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա երկու մատանիները` Վ. Հակոբյանին պատճառելով ընդհանուր 484.260 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Հափշտակությունը կատարելուց հետո, Ս. Սուքիասյանը նույն օրը ոսկյա մատանին գրավադրել է <<Ֆաստ Կրեդիտ» գրավատների ցանցի Բաղրամյան փողոցի 1/2 հասցեում գտնվող գրավատանը, որի դիմաց ստացել է 235.000 ՀՀ դրամ ու հոգացել` իր կարիքները, իսկ արծաթյա երկու մատանիները իրեն անհայտ պայմաններում կորցրել է փախուստի ժամանակ։
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
9. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ.Ուզոյանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Ս.Սուքիասյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել խոստովանական ցուցմունքներ, դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալն իրեն մեղավոր է ճանաչել խաբելու միջոցով մատանիները հափշտակելու համար:
Ամբաստանյալն ընդունել է գննելու նպատակով տուժող Վ.Հակոբյանից մատանիները վերցնելու, Տ.Մեծ փողոցի թիվ 74 շենքի մուտքին մոտենալու, գործով վկա Զ.Հովհաննիսյանի հետ շենքի մուտք մտնելու, դուրս գալու, այնուհետև Վ.Հակոբյանի հետ կրկին նույն մուտք մտնելու և դեպի բակ տանող մուտքից փախուստի դիմելու հանգամանքները:
Դատաքննության ընթացքում տուժող Վ.Հակոբյանի և վկա Զ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները հրապարակվել են, սակայն, որոշակի հանգամանքների մասին դատավճռոմ նշումներ չեն արվել:
Դատավճռում չի նշվել նաև ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի ցուցմունք տալուց հրաժարվելու, նախաքննական ցուցմունքները պնդելու մասին:
Մ.Խորենացի փողոցի վրա գտնվող ոսկու տոնավաճառում 2011 թվականի ապրիլի 03-ին ժամը 1300-ի սահմաններում առաջին անգամ իրենց անծանոթ Սաքո անունով անձնավորությունը հանդիպելու, նրա` որպես Սուքիասյանների ազգական ներկայանալու, մատանիները հորեղբորը վաճառելու, Տ.Մեծ փողոցի թիվ 74 շենքի մոտ մատանիների շուրջ խոսակցության ընթացքում մատանիները հետ պահանջելու, դրանք հետ վերադարձնելու համար Ս.Սուքիասյանի կողմից 200 ԱՄՆ դոլլար պահանջելու, այնտեղ հայտնված Սերյոժայի խոսակցությանը միջամտելու, շենքի 2-րդ մուտքից Ս.Սուքիասյանի փախուստի , այնուհետև Սերյոժայի փախուստի դիմելու, նրան հետապնդելու և բռնելու հանգամանքների վերաբերյալ Վ.Հակոբյանի և Զ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների մասին նշումները դատավճռում բացակայում են:
Դատաքննության ընթացքում վկա Ա.Հակոբյանը ցուցունք է տվել, որ ամուսնուց իմացել է մատանիների գողության մասին, եկել է կայանամերձ հրապարակ, ճանապարհին ամուսնու պահանջով գողության մասին հայտնել` 02 ծառայություն, տեսել ամուսնուն, Վահանին և Սերյոժա անունով մի անծանոթ երիտասարդի, ով զանգահարել է Ս.Սուքիասյանին, ասել, որ մատանիները <<շուտ բեր, սխալ եք արել, իրեն ոստիկանություն կտանեն, ամեն ինչ ջրի երես դուրս կգա>>: Զանգահարել է մի քանի անգամ, սակայն Ս.Սուքիասյանը չի եկել: Այս հանգամանքների մասին դատավճռում չի նշվել: Սակայն դրանք չափազանց կարևոր են Ս.Սուքիասյանի կողմից կատարված հափշտակությանը ճիշտ քրեաիրավական գնահատական տալու համար:
Դատարանը անտեսելով վերը նշված հանգամանքները և ճիշտ չգնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները` հանգել է ոչ ճիշտ հետևության:
Կողոպուտի օբյեկտիվ կողմի բնութագիրը տալով ` դատարանը նշել է, որ հանցավորը ուրիշի գույքը բացահայտ, ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով վերցնում է սեփականատիրոջ կամ այլ անձանց ներկայությամբ` առանց նրանց համաձայնության, ովքեր ըստ նրա` գիտակցում են գույքի հափշտակման փաստը, իսկ հանցավորը անտեսելով դա` կատարում է արարքը: Կարծես հետևություն է արել, որ տուժողը չի գիտակցել մատանիների հափշտակության փաստը:
Մինչդեռ վերը նշված, դատավճռում չարտացոլված հանգամանքները, և դատավճռի 5-րդ էջում Ս.Սուքիասյանի կողմից կատարված հափշատակության հանգամանքների /գնելու պատրվակով մատանիները տուժողից պահանջելը, հավատալով կամովին նրան տալը, շենքի մուք մտնելը, շենքի բակ դուրս բերող մուտքից ամբաստանյալի փախուստի դիմելը, այնուհետև Սերյոժայի փախուստը, նրան հետապնդել և բռնելը/ նկարագրությունն ակնհայտ վկայում են, որ Ս.Սուքիասյանը հափշտակությունը կատարել է բացահայտ, իսկ տուժողը և վկա Զ.Հովհաննիսյանը գիտակցել են մատանիների հափշտակության փաստը: Եթե նույնիսկ տուժողը և վկան չգիտակցեին Ս.Սուքիասյանի գործողության էությունը, արարքը, միևնույնն է, պետք է որակվեր որպես կողոպուտ:
Դատարանը կողոպուտի սուբյեկտիվ կողմի բնութագիրը տալով` նույնպես սխալ եզրահանգման է եկել, ճիշտ չի գնահատել գործի ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալը տուժողից մատանիները վերցրել է գնելու պատրվակով, ապա չարաշահելով տուժողի վստահությունը` դրանք հափշտակել: Տուժողը հավատալով ամբաստանյալին, կամովին իր գույքը տվել է նրան` վաճառելու պայմանով, հետևաբար` մատանիները հափշտակել են ոչ թե բացահայտ, այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով և այդ ընթացքում տուժողի նկատմամբ բռնություն և սպառնալիք չի գործադրվել, ամբաստանյալի դիտավորությունը ուղղված է եղել գույքի, ոչ թե բացահայտ, այլ խաբեության եղանակով տիրանալուն, ինչը սուբյեկտիվ կողմից նույնպես համապատասխանում է խարդախության հանցակազմին:
Մինչդեռ վերևում նշված հանգամանքները և հափշտակության հանգամանքների նկարագրությունը դատավճռում հաստատում են, որ ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանը նախապես դիտավորություն է ունեցել բացահայտ հափշտակել մատանիները, մտել է շենքի մուտք, որն ունեցել է նաև բակի կողմ տանող մուտք, հարմար պահ ընտրելով` փախուստի է դիմել, այսինքն` կատարել է բացահայտ հաշտակություն:
Դատարանի պնդումը, որ հափշտակության ընթացքում տուժողի նկատմամբ բռնություն և սպառնալիք չի գործադրվել, տեղին չէ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայում նշվում է ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակման մասին, այնտեղ խոսք չկա բռնության կամ սպառնալիքի մասին: Եթե հափշտակության ընթացքում գործադրվեր կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն կամ դա գործադրելու սպառնալիք, ապա դա կդիտվեր որպես որակյալ հատկանիշ և արարքը կորակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:
Դատավճռում մատնանշած հիմնավորումը, որ տուժողը հավատալով ու վստահելով ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանին` կամովին է տվել մատանիները, վերջինս էլ օգտվելով դրանից, խաբեությամբ տիրացել է տուժողի մատանիներին, ոչ ճիշտ եզրահանգում է:
Ձեռք բերված ապացույցների վերլուծմամբ, համադրմամբ և ընդհանրական գնահատմամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի կողմից խաբեությունը կիրառվել է ոչ թե որպես տուժողի գույքի հափշտակության եղանակ, այլ նրա գույքին հասանելի լինելը հեշտացնելու միջոց, որպիսի պայմաններում արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճիռը հիմնավորված չէ, թույլ է տրվել դատական սխալ` նյութական իրավունքի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, հետևաբար` դատավճիռը ենթակա է բեկանման:
11. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ.Ուզոյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճիռը, ամբաստանյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանին մեղավոր ճանաչել և դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:/քրեաան գործ, հատոր , էջ 72-79/
11. Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
12. Մեղադրողը պնդեց բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանը խնդրեց բողոքը մերժել:
Պաշտպան Գ.Մարգարյանը միացավ ամբաստանյալին և խնդրեց բողոքը մերժել` ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին դատախազ Տ.Ուզոյանի ելույթը, ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի և նրա պաշտպան Գ.Մարգարյանի պատասխաննները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
12. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. << Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. << Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…>>:
13. Առաջին ատյանի դատարանը 2011 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճռով, պատիժ նշանակելիս դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում նշել է. <<… Նախաքննական մարմինը ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի արարքը որակել է որպես ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն` համարելով, որ Ս.Սուքիասյանը Վահան Հակոբյանից վերցրել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 410.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա մատանին և զգալի չափի` 74.276 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա երկու մատանիները և բացահայտ հափշտակել։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանին առաջադրված մեղադրանքը և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալին մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանքը գործով ձեռք բերված ապացույցներով ճիշտ չի գնահատվել, կատարված արարքին ճիշտ իրավաբանական գնահատական չի տրվել։
Դատարանը գտավ, որ Ս. Սուքիասյանի արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է սահմանում ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակության համար։ Նշված հոդվածից հետևում է, որ հանցավորն ուրիշի գույքը բացահայտ, ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով վերցնում է գույքի սեփականատիրոջ կամ այլ անձանց ներկայությամբ` առանց նրանց համաձայնության, ովքեր, ըստ նրա` գիտակցում են գույքի հափշտակման փաստը, իսկ հանցավորը, անտեսելով դա, կատարում է արարքը։
Կողոպուտի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, և հանցավորը պետք է գիտակցի, որ հափշտակությունը կատարում է բացահայտ, ու որ իր կողմից գույքի հափշտակումը նկատում են սեփականատերը կամ այլ անձինք։ Նշվածից հետևում է, որ հափշտակությունը կողոպուտ որակելու համար նշանակություն չունի այն հանգամանքը, թե արդյոք հափշտակություն կատարողի գործողության ականատեսը գիտակցում է դրա էությունը, թե ոչ։ Կարևոր է, որ ինքը` հանցավորը, գիտակցի, որ բացահայտ է գործում։
Նախաքննությամբ չի ապացուցվել, որ ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանի դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժողի գույքի բացահայտ հափշտակմանը։
Գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հաստատված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ գործով վկա Զախար Քաջիկի Հովհաննիսյանը 2011թվականի ապրիլի 4-ին հեռախոսազրույց է ունեցել իր ծանոթ` ամբաստանյալ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի հետ և խնդրել` օգնել վաճառելու 1 հատ ոսկյա և 2 հատ արծաթյա մատանիները։ Ս. Սուքիասյանը չի առարկել, ապա պայմանավորվելով Զ. Հովհաննիսյանի հետ, հաջորդ օրը` 2011թվականի ապրիլի 5-ին, ժամը 2100-ի սահմաններում Երևան քաղաքի կայարանամերձ հրապարակում` <<Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել է վերջինիս և գործով տուժող Վահան Գուրգենի Հակոբյանի հետ։ Նախապես ունենալով ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորություն, Ս. Սուքիասյանը զննելու, ապա գնելու պատրվակով Վ. Հակոբյանից պահանջել է մատանիները։ Տուժողը համաձայնվել է, հավատալով` կամովին մատանիները տվել է ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանին և իր հանցավոր մտադրությունը հեշտացնելու նպատակով, Զ. Հովհաննիսյանի և Վ. Հակոբյանի հետ մոտեցել են Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 74 շենքի 2-րդ մուտքին, որտեղ մատանիների առուվաճառքի շուրջ զրույցի են բռնվել, որից հետո, ժամը 2300-ի սահմաններում Ս. Սուքիասյանը և Վ. Հակոբյանը մտել են շքամուտք, որտեղ Ս. Սուքիասյանը` բնական պահանջները հոգալու պատրվակով խորացել է մութ շքամուտքի միջանցքով և շենքի բակ դուրս բերող ելքի դռնով դիմել է փախուստի` հափշտակելով զգալի չափի` չորս հարյուր տաս հազար ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա մատանին և զգալի չափի` յոթանասունչորս հազար երկու հարյուր յոթանասունվեց ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա երկու մատանիները` Ա. Հակոբյանին պատճառելով ընդհանուր 484.260 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Հափշտակությունը կատարելուց հետո, Ս. Սուքիասյանը նույն օրը ոսկյա մատանին գրավադրել է <<Ֆաստ Կրեդիտ» գրավատների ցանցի Բաղրամյան փողոցի 1/2 հասցեում գտնվող գրավատանը, որի դիմաց ստացել է 235.000 ՀՀ դրամ ու հոգացել` իր կարիքները, իսկ արծաթյա երկու մատանիները իրեն անհայտ պայմաններում կորցրել է փախուստի ժամանակ։
Այսինքն, գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Ս. Սուքիասյանը տուժողից վերցրել է ոսկյա և արծաթյա մատանիները իբրև թե այն գնելու պատրվակով, ապա չարաշահելով տուժողի վստահությունը հափշտակել է մատանիները։ Տուժողը` հավատալով ամբաստանյալին, կամովին իր գույքը տվել է նրան` վաճառելու պայմանով։ Այսինքն, ամբաստանյալ Ս. Սուքիասյանը տուժող Վ. Հակոբյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է նրա 484.260 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատանիները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում խարդախությամբ` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքը հափշտակելու կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու համար։ Օրենքի բովանդակությունից հետևում է, որ հանցավորը կատարում է ոչ թե ուրիշի գույքի գաղտնի կամ բացահայտ հափշտակություն, այլ այդ գույքին տիրանում է խարդախությամբ։
Խարդախության` վստահությունը չարաշահելու եղանակը դրսևորվում է այնպիսի վարքագծով, որով հանցավորը մոլորության մեջ է գցում գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին` իր իրական մտադրությունների կապակցությամբ, նրա մոտ վստահություն է առաջացնում իր ապագա վարքագծի կապակցությամբ և վերջինս իր կամքով գույքը հանձնում է հանցավորին` համոզված լինելով, որ այն կվերադարձվի։
Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ` հանցավորը գիտակցում է, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, նախատեսում և ցանկանում է դա։ Սակայն, նշված հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը, հանցավորն ի սկզբանե նպատակ ունենա հափշտակել այն` չվերադարձնել գույքը, չկատարել խոստումը և այլն։
Գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Ս. Սուքիասյանը տուժող Վ. Հակոբյանի մատանիները հափշտակել է ոչ թե բացահայտ, այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով, և այդ ընթացքում տուժողի նկատմամբ բռնություն և սպառնալիք չի գործադրել։
Հետևաբար` օբյեկտիվ կողմից նրա արարքը համապատասխանում է խարդախության հանցակազմին, քանի որ նա տուժողի գույքը հափշտակել է ոչ թե բացահայտ` այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով, և այդ ընթացքում տուժողի նկատմամբ բռնություն և սպառնալիք չի գործադրել։
Բացի այդ, ինչպես երևում է ամբաստանյալի ցուցմունքներից և գործի փաստական հանգամանքներից` նրա դիտավորությունը ուղղված է եղել տուժողի գույքին ոչ թե բացահայտ` այլ խաբեության եղանակով տիրանալուն` ինչը սուբյեկտիվ կողմից նույնպես համապատասխանում է խարդախության հանցակազմին։
Այսպիսով, գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմինը Սարգիս Սուքիասյանի գործողություններին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական չի տվել, ուստի նրա արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ճիշտ չի որակվել։ Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանը` չարաշահելով տուժողի վստահությունը` ով ցանկացել է վաճառել երկու արծաթյա և մեկ ոսկյա մատանիները` զննելու, ապա գնելու պատրվակով վերջինիցս վերցրել է մատանիները, իսկ տուժողն էլ հավատալով ու վստահելով նրան մատանիները կամովին տվել է վերջինիս։ Ամբաստանյալ Սարգիս Սուքիասյանն օգտվելով դրանից խարդախությամբ տիրացել է տուժող Վահան Հակոբյանի զգալի չափի` 410.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանուն և զգալի չափի` 74.276 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ արծաթյա երկու մատանիներին։
Դատարանը հետազոտելով, վերլուծելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները եկավ այն համոզման, որ Ս. Սուքիասյանի գործողությունները ուղղված են եղել տուժողի գույքը ոչ թե բացահայտ, այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելուն, ուստի և Ս. Սուքիասյանի արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով` <<Խարդախությունը` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը»։
Այսպիսով, դատարանը ապացուցված համարեց, որ Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության>>։
14. Նախաքննության մարմինը և դատարանը հաստատված են համարել` այդ հանգամանքը, որն ընդունել է նաև մեղադրող դատախազն իր վերաքննիչ բողոքում, որ ի սկզբանե, դեռևս 2011 թէվականի ապրիլի 04-ից վկա Զ.Հովհաննիսյանը հեռախոսով պայմանավորվածություն է ձեռք բերել ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի հետ տուժողի զարդերը իրացնելու շուրջ: Ի սկզբանե, հենց այդ ժամանակ էլ ամբաստանյալը մտադրվել է ապօրինի տիրանալ այդ զարդերին: Հիմնավորված է համարվել նաև, որ 2011 թվականի ապրիլի 05-ին ժամը 2100-ին Երևանի երկաթուղային կայարանի տարածքում Ս.Սուքիասյանը հանդիպել է տուժողին և վերջինս կամովին` զննելու և հետագայում վաճառելու նպատակով իր մոտ եղած զարդերը տրամադրել է ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանին: Դրանից հետո տևական ժամանակ այդ զարդերը գտնվել են վերջինիս մոտ ու տուժողի հետ բանակցել են դրանք իրացնելու շուրջ: Ամբաստանյալը տուժողից 200 ԱՄՆ դոլլար է պահանջել վաճառողքի գործարքից հրաժարվելու դեպքում: Այդ ընթացքում Ս.Սուքիասյանն իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու և վստահություն ձեռք բերելու, իր գործողություններին հավատ ներշնչելու նպատակով ներկայացել է որպես ճանաչված գործարարի ազգական և տպավորություն ստեղծել, թե հեռախոսով բանակցում է նրա հետ:
16. ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ 0176/01/09 Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ քրեական գործի կապակցությամբ ընդունած նախադեպային որոշմամբ արձանագրել է. <<22. Խարդախությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների, ասնավորապես՝ հափշտակությունների շարքին։ Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի բովանդակությունից, խարդախությունը խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է։
Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է։ Այս կապակցությամբ էական նշանակություն կարող է ունենալ թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել։ Արդյոք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործությունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։ Ասինքն՝ օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է կատարման հատուկ եղանակով՝ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։
23. Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը։ Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով՝
ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել։
23.1. Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն)։ Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակի գործողություններով։ Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրումը, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն։
24. Վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է։ Արարքը խարդախություն որակելու համար բավարար չէ, որ անձն իր արարքներով կամ որոշակի հանգամանքների բերումով տուժողի մոտ վստահություն վայելի, այլ անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս համոզի տուժողին իրեն փոխանցել գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները։
Հանցագործի նկատմամբ տուժողի վստահությունը կարող է ինչպես իրավական, այնպես էլ փաստական հիմքեր ունենալ։ Այլ կերպ` հանցավորի և տուժողի միջև առկա՝ վստահության վրա հիմնված հարաբերությունները կարող են բխել ինչպես նրանց միջև առկա պայմանագրից, լիազորագրից և այլն, այնպես էլ առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի անձնական հարաբերություններից, հանցավորի կողմից նախկինում դրսևորած վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից և այլն։
25. Ամփոփելով սույն որոշման վերը շարադրված իրավական վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն։
26. Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական նպատակով։
26.1. Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա։
26.2. Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները։
Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո (անկախ շարժառիթից), խարդախության հանցակազմը բացակայում է։
26.3. Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույքը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա։
Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը, և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է>>։
17. Տվյալ դեպքում վերաքննիչ բողոքում ևս ընդունվել է, Առաջին ատյանի դատարանը էլ հաստատված է համարել, որ Ս.Սուքիասյանը շահադիտական նպատակով` տուժողի գույքին ապօրինի տիրանալու նպատակով մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել հափշտակելու այն: Հիմնավորված է համարվել նաև, որ տուժող Վ.Հակոբյանին մոլորության մեջ գցելու նպատակով ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանն իրական, ճշմարիտ փաստերը դիտավորյալ խեղաթյուրել է, տուժողի մոտ վստահություն ձեռք բերելու նպատակով Ս.Սուքիասյանը վկայի ներկայությամբ հանդիպել է նրան, ներկայացել որպես հայտնի գործարարի ազգական, տպավորություն ստեղծել, թե նրան է ցանկանում վաճառել տուժողի զարդերը, տուժողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծել զարդերը իր տնօրինությանն ու տիրապետությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին, իր գործելակերպով ու վարքագծով ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանը տուժողի մոտ վստահություն է ստեղծել, համոզել իրեն փոխանցել զարդերը, ինչը և տուժողը կատարել է: Այսինքն և‘ վերաքննիչ բողոքում և‘ դատավճռում ընդունվել է, որ ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանը չարաշահել է տուժող Վ.Հակոբյանի վստահությունը` դրա արդյունքում վերջինիս կողմից կամովին հանձնած զարդերը վերցրել և տևական ժամանակ պահել է և գնելու պատրվակով վերցրել` խաբել, հեռացել է տուժողից ու տիրացել նրա գույքին:
18. Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի հանցակազմը` գտել է, որ կողոպուտի դեպքում հանցավորը գույքը բացահայտ, անհատույց շահադիտական նպատակով վերցնում է առանց սեփականատիրոջ համաձայնության, ընդ որում տուժողը և ներկաներն ի սկզբանե գիտակցում են, որ գույքը հափշտակվում է, իսկ հանցավորը դա անտեսելով հափշտակում է այն: Հանցավորը գիտակցում է, որ հափշտակությունը կատարում է բացահայտ` հափշտակությունը կատարում է գույքը սեփականատիրոջ կամ դրա տիրապետողի և այլ անձանց կողմից նկատվելու պայմաններում: Հանցավոր գործողությունների ականատեսի կողմից բացահայտ հափշտակության էությունը գիտակցելու հանգամանքը կողոպուտի դեպքում կարևոր չէ: Իսկ տվյալ դեպքում նախաքննական մարմինը նույնպես ընդունել է, որ տուժողը գույքը ամբաստանյալին է հանձնել կամովին: Ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանը տուժողի գույքը վերցրել է վերջինիս համաձայնությամբ և այդ պահին տուժողը չի գիտակցել, որ ամբաստանյալն իր գույքը հափշտակում է: Վերջին հանգամանքը նա գիտակցել է տևական ժամանակ հետո` երբ խաբեությամբ ամբաստանյալը հեռացել է իրենից:
19. Առաջին ատյանի դատարանը վերոշարադրյալի հիման վրա հիմնավոր կերպով դատավճռում հերքել է բողոքի պատճառաբանությունները, օրենքով սահմանված ընթացակարգով վերլուծել և գնահատել է ամբաստանյալի, տուժող Վ.Հակոբյանի և մյուսների ցուցմունքներն ու ձեռք բերված մյուս ապացույցները, և դրանք ենթարկել պատշաճ իրավական վերլուծության, հիմնավոր հետևություն է արել, հաստատված համարել մեղսագրված արարքը և պատճառաբանված եզրահանգել` որ տուժող Վ.Հակոբյանի գույքն ամբաստանյալը հափշտակել է խարդախության եղանակով:
20. Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի արարքը` որպես խարդախություն որակվելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր, օրինական և պատճառաբանված են և դատավճիռը վերանայելու հիմքեր չկան:
21.Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքում բերած պատճառաբանությունը, որ դատավճռում չի նշվել, որ ամբաստանյալը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց և պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, հիմնավոր չէ: Բողոքում բերված հանգամանքները արտացոլվել են դատավճռում:
Հիմնավոր չէ նաև տուժող Վ.Հակոբյանի, վկաներ Զ.Հովհաննիսյանի, Ա.Հակոբյանի ցուցմունքների բովանդակությունը դատավճռում չարտացոլելու մասին և բողոքի մյուս փաստարկները: Հենց բողոքում նշված վերոհիշյալ անձանց ցուցմունքներում բերած` նշած հանգամանքներով ևս հիմնավորվել է Ս.Սուքիասյանի կատարած խարդախության փաստը: Առաջին ատյանի դատարանը չի ժխտել, որ տուժողը և ականատես վկան գիտակցել են Ս.Սուքիասյանի կողմից հափշտակության փաստը: Սակայն հետևություն է արել, որ նրանք հափշտակության մասին գիտակցել են, ոչ թե անմիջապես գույքը վերցնելու պահին, այլ Ս.Սուքիասյանի կողմից տուժող Վ.Հակոբյանի վստահությունը չարաշահելու արդյունքում` զարդերը կամովին ամբաստանյալին հանձնելուց, այդպիսիք իրացնելու շուրջ բանակցություններից ու գործարքին իրավական տեսք տալուց, տևական ժամանակ հետո խաբեությամբ տուժողից հեռանալու և փախուստի դիմելուց հետո: Ի սկզբանե տուժողի գույքին խաբեությամբ տիրանալու Ս.Սուքիասյանի դիտավորությունը Առաջին ատյանի դատարանը չի ժխտել, այն հաստատված է համարում նաև Վերաքննիչ դատարանը:
22. Այսպիսով, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը, որով վերջինս գտնում է, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթների պահանջները ինչն ազդել է գործի ելքի վրա` հիմնավոր չեն և վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` սույն որոշման պատճառաբանական մասում բերած հիմնավորումներով:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 20-ի` ամբաստանյալ Ս.Սուքիասյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով կայացված դատավճիռն օրինական ու հիմնավորված է, հետևաբար այն բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ.Ուզոյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Սարգիս Ռազմիկի Սուքիասյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ