2011թ.
Գործ հ ԵԷԴ/0106/01/11
à ð à Þ à ô Ø

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

14 դեկտեմբերի 2011թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
դատավորներ` Ա.Պետրոսյան
Մ.Պետրոսյան

քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի
Գ.Հախնազարյանի
Մ.Մելքոնյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª
դատախազ` Ս.Մկրտչյանի
պաշտպան` Գ.Մադոյանի
ամբաստանյալ` Հ.Արզումանյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա գործում եղած ապացույցներով վերանայելով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հրանտ Վանոյի Արզումանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 12104911 քրեական գործը հարուցվել է 17.02.2011թ. ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Շ.Ղազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
Նախաքննության մարմնի 2011թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ Հ.Արզումանյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նույն մարմնի 21.02.2011թ. որոշմամբ թիվ 12104911 քրեական գործով մեղադրյալ Հ.Արզումանյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:

24.04.2011թ. մեղադրյալ Հ.Արզումանյանը հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցների կողմից և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նախաքննության մարմնի 2011թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ Հ.Արզումանյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և վերջինիս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
13.07.2011թ. Հ.Արզումանյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 10/տաս/ տարի ժամկետով:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ քրեակատարողական հիմնարկի վարչակազմին հանձնելու միջոցով 11.11.2011թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանը։
Նույն դատավճռի դեմ 17.11.2011թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի պաշտպան Գ.Մադոյանը:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Հ.Արզումանյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա չունենալով մշտական բնակության վայր, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ նրբանցքի 31 շենքի, 2ա տան բնակիչ Ֆյոդոր Խուրշուդյանի հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել 500 դրամ օրավարձով ժամանակավոր բնակվել/գիշերել/ վերջինիս տանը։ 2011թ. փետրվարի 12-ից, օրավարձով բնակվելով Ֆ.Խուրշուդյանի տանը, միասին հաճախակի օղի են օգտագործել։
2011թ. փետրվարի 15-ի երեկոյան հերթական անգամ միասին օղի են խմել, որի ընթացքում նրանց միջև առաջացել է վիճաբանություն։ Գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, ժամը 22.00-ի սահմաններում Ֆ.Խուրշուդյանին դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկելու նպատակով Հ.Արզումանյանը շուրջ 15 րոպե տևողությամբ ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին`
- դեմքի շրջանի քերծվածքների և արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունահավաքի, գլխի մաշկի տակի տարածուն արյունազեղման, ուղեղի կարծր և փափուկ թաղանթների արյունազեղման, ուղեղանյութում կետավոր արյունազեղումների, ստորին ծնոտի երկկողմանի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի և ուղեղի փափուկ թաղանթների արտահայտված այտուցի, անոթների գերարյունության,
- լյարդի սրունքի արյունազեղման, աջ դաստակի թիկնային մակերեսի և զույգ սրունքների արյունազեղումների և քրեծվածքների, կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի առաջա-կողմնային և ձախից հետին շրջանի ենթամաշկային արյունազեղումների, աջից 2-10-րդ, ձախից` 2-րդ, 3-րդ, 5-8-րդ կողոսկրերի ուղղակի և անուղղակի փակ կոտրվածքների, ենթալեզվային մկանների արյունազեղումների ձևով, պատճառել է մարմնական վնասվածքներ և այդ կերպ դիտավորությամբ Ֆ.Խուրշուդյանին ապօրինաբար զրկել կյանքից, այն է` նշված վնասվածքների հետևանքով առաջացած գանգուղեղային փակ վնասվածքից և գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարումից հաջորդ առավոտյան Ֆ.Խուրշուդյանը մահացել է:

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը և հիմնավորումները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, դատարանի սխալ կատարած դատաքննության պատճառով չի ապացուցվել իր անմեղությունը և չի հայտնաբերվել իրական մարդասպանը:
Դատաքննության ընթացքում հանգուցյալի իրավահաջորդ Նազիկ Ասրյանը դատարանին հայտնել է, որ հանգուցյալի տանից վերցրել է արյունոտ շորեր, որոնք պատկանել են վկա Արշալույս Հարությունյանին, վերջինս էլ պահանջել է այդ շորերը, բայց նրանք հրաժարվել են վերադարձնելուց: Դատարանը ուշադրություն չի դարձրել այդ հայտարարությանը և չի հետազոտել դրանց միջոցով որևէ ապացույց գտնելու ուղղությամբ և ինքը չկատարած նշված հանցագործությունը` վկա Արշալույս Հարությունյանի կեղծ ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությամբ այն մասին, որ իր շորերի վրա հայտնաբերվել են մանրաթելեր, որոնք համընկնում են Ֆ.Խուրշուդյանի շորերի վրա հայտնաբերվածին` հայտնվել է մեղադրյալի կարգավիճակում և դատապարտվել 10 տարի ժամկետով: Հաշվի առնելով, որ ծանոթ չի եղել նախաքննությամբ կատարված գործի նյութերին և չի կարողացել դատարանին ներկայացնել այնպիսի ապացույցներ, որոնք հաստատում են իր անմեղությունը և իր ներքին համոզմունքն այն մասին, որ դատարանի որոշումն անհիմն է, քանի որ սպանությունը կատարվել է Ֆ.Խուրշուդյանի տանից իր բացակայության ընթացքում` բողոք բերած անձը խնդրում է կատարել նոր դատաքննություն և կայացնել արդարացի որոշում:
Ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի պաշտպան Գ.Մադոյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում Հ.Արզումանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը Հ.Արզումանյանին ծեծի չի ենթարկել, նրան չի սպանել։ Վերջին անգամ, 16.02.2011թ. Ֆ.Խուրշուդյանի տանից հեռանալիս վերջինս եղել է նորմալ վիճակում, նրա մարմնի տեսանելի մասերում վնասվածքներ չեն եղել։ Դրանից հետո 2011թ. փետրվարի 24-ին իրեն ձերբակալել են և ինքն այդ ժամանակ է միայն իմացել, որ Ֆ.Խուրշուդյանը մահացել է։ Վերջինս նաև հայտնել է, որ Ֆ.Խուրշուդյանի հետ շփման ընթացքում, հաճախակի, քանի որ նա վատառողջ է եղել, նրան գրկելով օգնել է տեղաշարժվել, ինչով էլ պայամանավորված է իր հագուստներում Ֆ.Խուրշուդյանի հագուստների միկրոմասնիկների առկայությունը և հակառակը։ Հ.Արզումանյանը միաժամանակ կասկածանք է հայտնել, որ հնարավոր է Ֆ.Խուրշուդյանին սպանած լինի գործով վկա Արշալույս Հարությունյանը։
Դատարանն անհասկանալիորեն Հ.Արզումանյանի այս բովանդակությամբ ցուցմունքներն արժանահավատ չի համարել և դրանք գնահատելով որպես մտացածին, քրեական հետապնդումից և պատժից խուսափելուն ուղղված, անհասկանալիորեն եկել է այն եզրահանգման, որ Հ.Արզումանյանի կողմից Ֆ.Խուրշուդյանին սպանելը հիմնավորվել է գործով ձեռք բերված հետնայալ ապացույցներով։
Դատաքննությամբ հետազոտվել են քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնի կողմից ներկայացված Հ.Արզումանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորմանն ուղղված հետևյալ ապացույցները տուժողի իրավահաջորդ Նազիկ Ասրյանի, վկաներ Արշալույս Հարությունյանի, Գոհար Դավթյանի, Ռուզաննա Ղուկասյանի և Կարապետ Ղուկասյանի ցուցմունքները, նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 201 եզրակացությունը, նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 128 եզրակացությունը, նշանակված միկրոմասնիկային և մանրաթելային փորձաքննության հմ. 11-1409 եզրակացությունը, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունները, իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված երկաթյա ոտքերով աթոռը, <<Մարիաննա>> տեսակի մածունի բաժակը, <<Ախթամար>> տեսակի ծխախոտի տուփը, տան փոքր ննջասենյակի հատակից և աթոռի վրայից հայտնաբերված արյան հետքերով մառլայի 2 խծուծները, Ֆ.Խուրշուդյանի կիսաթև մայկան, վերնաշապիկը, ջեմպրը, կապույտ սպորտային տաբատը, կիսաանդրավարտիքը, պիջակը, Հ.Արզումանյանի անդրավարտիքը, շականակագույն բաճկոնը, սվիտրը, փորձաքննությամբ հայտնաբերված միկրոպրեպարատները։
Դատաքննության ընթացքում հարցաքննված վկաներ Գ.Դավթյանը, Ռ.Ղուկասյանը և Կ.Ղուկասյանն իրենց նույնաբովանդակ ցուցմունքերում նշել են, որ 2011թ. փետրվարի 14-ի լույս 15-ի գիշերը միասին գնացել են Ֆ.Խուրշուդայնենց տուն, ծեծել են տան դուռը, սակայն ներսից լսել են Ֆ.Խուրշուդյանի, Ա.Հարությունյանի և Հ.Արզումանյանի ձայները հասկացել են որ վերջիններս հարբած են։ Քանի որ դուռը ներսից բացելիս չեն եղել Կ.Ղուկասյանը վերևի հատվածում գտնվող անցքից ներս է մտել ու քանի որ պարզել է, որ Ա.Հարությունյանն է իր մոտ տան մուտքի բանալին պահած եղել ու դուռը չի բացել վերջինիս ծեծի է ենթարկել։ Դրանից հետ վերջինիս տանից Ֆ.Խուրշուդյանի պահանջով վռնդել է, քանի որ ըստ Ֆ.Խուրշուդյանի նա պարբերաբար տանից գողություններ է կատարել։ Ֆ.Խուրշուդյանը սկզբում պահանջել է, որ Հ.Արզումանյանն էլ իր տանից գնա բայց հետո մտքափոխվել է և թողել վերջինիս շարունակել մնալ տանը։ Առավոտյան Գ.Դավթյանն ու Ռ.Ղուկասյանը հեռացել են։ Դրանից հետո Ա.Հարությունյանը ինչ որ մարդկանց <<թայֆա>> է բերել Կ.Ղուկասյանի հետ հարաբերությունները պարզելու։ Այնուհետև, Կ.Ղուկասյանը ևս հեռացել է Ֆ.Խուրշուդյանի տանից։ Ֆետրվարի 17-ին տեղեկացել են, որ Ֆ.Խուրշուդյանը մահացել է։ Հարկ է նշել, որ նշված վկաներն դատարանում տված իրենց ցուցմունքներում չեն հայտնել այն մասին,որ Ֆ.Խուրշուդյանը պահանջել է Հ.Արզումանյանին տանից վռնդել քանի որ նա իրեն ծեծի է ենթարկել, սակայն դատարանն իր դատավճռռւմ նման բան է նշել։
Նշված վկաների ցուցմունքներում հայտնված տվյալները վկայում են այն մասին, որ մինչև դեպքն ընկած ժամանակահատվածում Ա.Հարությունյանի և Ֆ.Խուրշուդյանի միջև հարաբերությունները իրոք լարված կոնֆլիկտային են եղել։
Վկա Ա.Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, թե իբր 2011թ. փետրվարի 15-ին ժամը 22-ի սահմաններում, երբ Ֆ.Խուրշուդյանը տանը քնած է եղել արթնացել է ձայներից և տեսել է, որ Հ.Արզումանյանը իբր հայհոյանքներ տալով, ձեռքերով և ոտքերով հարվածելով գետնին ընկած Ֆ.Խուրշուդյանի մարմնի տարբեր մասերին և դաժան ծեծի է ենթարկում նրան։ Նշված ծեծից էլ հետագայում իբր Ֆ.Խուրշուդյանը մահացել է։
Դատարանում հետազոտված դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 128 եզրակացության հետևությունների մասի 4-րդ կետի համաձայն` փորձաքննության ներկայացված Հ.Արզումանյանի անդրավարտիքի և բաճկոնի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել են նոսր խտության առկայությունը, սակայն դրանց պատկանելությունը պարզել հնարավոր չի եղել։ Ընդ որում, հարկ է ուշադրություն դարձնել փորձաքննության եզրակացության իրեղեն ապացույցների նկարագրության մասի 2-րդ կետի <<բ>> և <<դ>> կետերում տեղ գտած տեղեկություններին այն մասին, որ անդրավարտիքի վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքը ունեցել է 0,2*0,2 սմ չափեր, իսկ բաճկոնի վրայինր 2*1սմ չափեր։
Միկրոմասնիկային և մանրաթելային փորձաքննության եզրակացության համաձայն` Հ.Արզումանյանի հագուստների վրա հայտնաբերվել են մանրաթելեր, որոնք կարող էին առաջանալ օտար գործվածքի հետ շփման արդյունքում և դրանք կարող էին առաջանալ Հ.Արզումանյանի հագուստների հետ շփման արդյունքում և հակառակը։
Դատարանում հետազոտված մնացած ապացույցներն ըստ էության Հ.Արզումանյանի կողմից հանցագործությունը կատարելու առումով որևէ ապացուցողական նշանակություն չունեն, քանի որ դրանք իրենց առկայությամբ ապացուցում են միայն դեպքի կատարված լինելը։
Այստեղ հարկ է նշել, որ ապացույցների շարքում նշված է նաև նախաքննության ընթացքում առանց որևէ անհրաժեշտության և դրա կարգի էական խախտմամբ կատարված Հ.Արզումանյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, որի վերաբերյալ դատաքննության ընթացքում պաշտպանության կողմը ներկայացրել է այն որպես ապացույց կիրառել ու ընթույլատրելությունը հաստատելու մասին միջնորդություն, որի քննարկումը դատարանը հետաձգել է պատճառաբանելով, որ այդ առթիվ իր դիրքորոշումը կհայտնի վերջնական դատական ակտում, սակայն դատավճռով չի անդրադարձել միջնորդությանը:
Ակնհայտ է, որ ապացույցների նման համակցությամբ, երբ Հ.Արզումանյանի կողմից հանցագործության կատարման մասին ուղղակի ցուցմունք է տալիս միայն գործով շահագրգիռ անձ հանդիսացող Ա.Հարությունյանը չի կարելի հաստատված համարել, որ իրոք Հ.Արզումանյանն է կատարել իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը։ Քանի որ, ակնհայտ է, որ Հ.Արզումանյանը գործով շահագրգիռ անձ է հանդիսանում, որքանով որ հակառակ դեպքում, եթե նա Հ.Արզումանյանին մեղադրող ցուցմունքներ չտա, ապա կդառնա նշված հանցագործության կատարման հիմնական կասկածյալը։ Ընդ որում, նրա ցուցմուքներում հայտնածը չեն հաստատվել գործում առկա այլ օբյեկտիվ ապացույցներով։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 22.07.2005թ. իր թիվ ՎՔԲ-203/05 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ գործի ելքով շահագրգռված անձի ցուցմունքներն առանց դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցների առկայության, բավարար չեն հանգելու այն համոզման, որ հանցագործության դեպքը տեղի է ունեցել:
Ակնհայտ է, որ քրեական հետապնդման մարմինը կանխակալ վերաբերմունք դրսևորելով, Հ.Արզումանյանին մեղադրանք է առաջադրել գործում առկա ապացույցներից միայն շահագրգիռ անձ հանդիսացող Ա.Հարությունյանի ցուցմունքների վրա հիմնվելով, առանց դրանց արժանահավատության ստուգելուն ուղղված որևէ քննչական գործողություն կատարելով։
Մասնավորապես, քրեական գործ հարուցելուց հետո քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով իր վրա դրված գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար օրենքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները կատարելու պարտականությունը։
Նախ չեն առգրավվել Ա.Հարությունյանի հագուստները և այնպես ինչպես Հ.Արզումանյանի դեպքում, նույն հարցերը պարզելու նպատակով, չեն նշանակվել դրանցով մանրաթելային միկրոմասնիկային կամ դատակենսաբանական փորձաքննություններ։
Չեն հարցաքննվել դեպքի վայրի հարևանությամբ բնակվող անձինք պարզելու համար, թե հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում, այդ թվում Հ.Արզումանյանի դեպքի վայրից հեռանալուց հետո դեպքի վայրի մոտակայքում կասկածելի վարքագծով անձիք եղել են թե ոչ, վիճաբանություն ծեծկռտուք կամ դրա մասին վկայող աղմուկ եղել է թե ոչ։
Ընդ որում Ֆ.Խուրշուդյանի սպանությունը Հ.Արզումանյանի կողմից կատարված լինելու վարկածը ստուգման չի ենթարկվել նույնիսկ այն դեպքում, երբ նշանակված և կատարմած մատնադրոշմային փորձաքննության եզրկացության համաձայն դեպքի վայրից հայտնաբերվել և առգրավվել է հենց Ա.Հարությունյանի մատնահետքը, ավելին նշանակված և կատարված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն Ա.Հարությունյանի վրա առկա է եղել քերծվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, որոնք ևս կարող էին առաջանալ ըստ էության նրա կողմից հանցագործությունը կատարելու ընթացքում տուժողի ցուցաբերած դիմադրության կամ նրա հետ ունեցած փոխադարձ կռվի ընթացքում։ Այսպիսով, նախաքննական մարմինը պատշաճ չի ստուգել և չի հերքել նշված հանցագործությունն Ա.Հարությռւնյանի կողմից, կամ նրա մասնակցությամբ այլ անձանց կամ նրա այլ անձանց կողմից կատարված լինելու վարկածները և կանխակալ վերաբերմունք ցույց տալով նրա ցուցմուքների նկատմաբ կատարված հանցագործության մեջ մեղադրել է Հ.Արզումանյանին, իսկ դատարանն էլ առանց որևէ հիմքի այդ մեղադրանքն ապացուցված է համարել:
Այսպիսով, Հ.Արզումանյանի կողմից ի պաշտպանություն իրեն բերված փաստարկները քրեական գործի քննության ընթացքում չեն հերքվել և նրան առաջադրված մեղադրանքը չի ապացուցվել գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և հետևաբար մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ վերջինիս։
Այսինքն, նման պայմաններում պետք է արժանահավատ համարվեն Հ.Արզումանյանի ցուցմունքները և պատճառաբանությունները։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքում հանցակազմ չկա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հողվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը <<....մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում ե փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ ե եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից…>>: Վերոշարադրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, ամբողջությամբ փոփոխել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.10.2011թ. կայացրած դատավճիռը և արդարացման դատավճռով ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Հրանտ Վանոյի Արզումանյանի անմեղությունը իրեն առաջադրված մեղադրանքում:



4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում` գործում եղած ապացույցներով վերանայելով Հրանտ Վանոյի Արզումանյանի վերաբերյալ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճիռը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժողի իրավահաջորդ Նազիկ Ասրյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Ֆյոդոր Խուրշուդյանը հանդիսացել է իր ամուսինը։ 1984թ. Ֆյոդորը սկսել է չարաշահել ալկոհոլը, որի պատճառով դարձել է նյարդային, չնչին պատճառներով վիճաբանել է։ Տարիների ընթացքում Ֆյոդորը սկսել է ավելի հաճախակի օգտագործել ալկոհոլ, ուստի այդ ամենը տեսնելով, ինքը երեխաների հետ միասին մեկնել է Մոսկվա, իսկ Ֆյոդորը բնակվել է իրենց` Երևան քաղաքի Տ. Մեծ նրբ. 31 շենքի, 2ա բնակարանում։ Հայաստան վերադարձել է միայն 2010թ., սակայն Ֆյոդորի հետ չի հանդիպել, քանի որ տեղեկացել է, որ վերջինս գրեթե ամեն օր ինչ-որ անձանց հետ զբաղվում է հարբեցողությամբ։ 2010թ. սեպտեմբեր ամսին Հայաստանից հեռացել է և վերադարձել է 2011թ. փետրվարի 18-ին, երբ իմացել է, որ Ֆյոդորը մահացել է։ Մոսկվայում գտնվելու ընթացքում իր դուստրերից տեղեկացել է, որ Ֆյոդորի հետ Գոհար անունով մի կին է ապրում և զբաղվում է նրա խնամքով, ինչպես նաև Աշիկ անունով մի տղա հաճախակի է այցելում Ֆյոդորին և օգնում է նրան։
Վկա Արշալույս Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Ֆյոդոր Խուրշուդյանին ճանաչել է Սասուն անունով։ Սասունի հետ ծանոթացել է իր նախկին ընկերուհի Թեմոյի միջոցով, քանի որ վերջինիս մայրը` Գոհարը բնակվել է նրա հետ։ Հաճախակի է այցելել նրանց և իրենց միջև ընկերական հարաբերություններ է ձևավորվել։ 2011թ. փետրվար ամսին հերթական անգամ այցելել է Սասունին և տեսել է, որ վերջինս ինչ-որ անծանոթ տղամարդու հետ օղի են խմում։ Սասունն իրեն ծանոթացրել է այդ տղամարդու հետ, որը ներկայացել է Հրանտ անունով։ Ինքը ևս միացել է նրանց և միասին հաց են կերել և օղի են խմել։ Այդ օրվանից մի քանի օր անց կրկին գնացել է Սասունի մոտ և տեսել է, որ Սասունը և Հրանտը պատրաստվում են ճաշել։ Միասին ճաշել են, որի ընթացքում օղի են խմել։ Տեսնելով, որ իրեն լավ չի զգում, ինքը մտել է սենյակ քնելու։ Ժամը 22.00-ի սահմաններում աղմուկի ձայներից արթնացել է։ Լսել է, որ Սասունը հայհոյանքներ է տվել Հրանտի հասցեին` անվանելով <<գյոթ, բոզ, պոռնիկ>> և նույնաբովանդակ այլ հայհոյանքներ։ Հասկանալով, որ նրանք վիճաբանում են մտել է նրանց սենյակ և տեսել է, որ Սասունն ընկած է հատակին, իսկ Հրանտը հայհոյելով և ոտքերով անխղճաբար հարվածներ է հասցնում վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին։ Ինքը փորձել է հանգստացնել Հրանտին, սակայն վերջինս պահանջել է իրենից, որ չմիջամտի` ասելով. <<դու մի խառնվի, էս քո գործը չի, թող ես սրան պիտի սպանեմ>>, որից հետո շարունակել է մոտ 10-15 րոպե հարվածել Սասունին` ասելով <<մեռի, այ բոզ>>։ Այնուհետև վերցրել է երկաթյա ոտքերով աթոռը և ցանկացել է հարվածել Սասունին` ասելով <<մեռի ք...մ լավտ>>, սակայն ինքը բռնել է և թույլ չի տվել, որ հարվածը հասնի նրան։ Հասկանալով, որ այդ ամենը կարող է վատ ավարտ ունենալ, Հրանտին դուրս է հանել սենյակից, որից հետո վերջինս գնացել և պառկել է հարևան սենյակում։ Երբ ցանկացել է Սասունին պառկեցնել անկողնու վրա, խնդրել է Հրանտին օգնել իրեն, սակայն Հրանտը ասել է. <<թող մեռնի, ք...մ դրա տունը, ես կյանքում 9 անգամ դատվել եմ, ինձ ոչ-ոք բոզ ու գյոթ չի ասել>>։ Սասունին միայնակ պառկեցրել է անկողնու վրա և փորձել է մաքրել դեմքի վրայի արյունը, սակայն վերջինս ցավին չի դիմացել և թույլ չի տվել, որ մաքրի։ Հաջորդ օրը` 2011թ. փետրվարի 16-ին, ժամը 07.00-ի սահմաններում Հրանտը հավաքել է շորերը և հեռացել է տանից։ Ինքը ևս նրա հետևից դուրս է եկել որպեսզի պարզի, թե ուր է գնում, քանի որ մտածել է, որ սթափվելուց հետո Հրանտը երևի հասկացել է, թե ինչ է արել և փորձում է դիմել փախուստի։ Կայարանի մոտակայքում հանդիպել է Հրանտին։ Վերջինս իրեն պատասխանել է, որ ինչ-որ անձի պետք է հանդիպի 2 ժամից կվերադառնա։ Դրանից հետո ինքը վերադարձել է Սասունի տուն և տեսել է, որ վերջինս ծնկներով հատակին է, իսկ գլուխը մահճակալի վրա։ Ձայն է տվել նրան, սակայն Սասունը չի պատասխանել։ Տեսնելով, որ նա չի շնչում, շփոթված դուրս է եկել տանից, գնացել է կայարան, որոշ ժամանակ շրջվելուց հետո, դիմել է ոստիկանություն։
Վկա Գոհար Դավթյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2003թ. ճանաչել է Ֆյոդոր Խուրշուդյանին, որին դիմել են Սասուն անունով։ Նրա հետ գտնվել է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ։ Իրենց միջոցով Սասունի հետ ծանոթացել է նաև իր նախկին փեսան` Արշալույս Հարությունյանը, որին դիմել են Աշիկ անունով։ Վերջինս ևս հաճախակի այցելել է Սասունին։ Մի օր փողոցում պատահական հանդիպել է իր ծանոթ Հրանտին։ Տեղեկանալով, որ վերջինս օրավարձով գիշերելու տեղ է փնտրում, առաջարկել է նրան հանդիպել Սասունին և համաձայնության դեպքում բնակվել նրա տանը։ Հաջորդ օրը գնացել է Սասունի տուն և իմացել է, որ նրանց միջև համաձայնություն է ձեռք բերվել և Հրանտը բնակվում է նրա տանը։ Հրանտը նույնպես սիրել է օղի խմել և Սասունի և Աշիկի հետ միասին Հրանտը ևս սկսել է հարբեցողությամբ զբաղվել։ 2011թ. փետրվարի 14-ի լույս 15-ի գիշերը որդու` Կարոյի և ընկերուհու` Ռուզաննայի հետ միասին գնացել են Սասունի տուն և տեսել են, որ Սասունը, Աշիկը և Հրանտը նորից գտնվում են հարբած վիճակում։ Այդ ընթացքում Սասունը պահանջել է, որ Աշիկին և Հրանտին տանից դուրս հանեն, քանի որ Հրանտն իրեն ծեծի է ենթարկել։ Առավոտյան իրենք գնացել են աշխատանքի։ 2011թ. փետրվարի 17-ին իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին, որտեղ իմացել է, որ Սասունը մահացել է։
Վկա Ռուզաննա Ղուկասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. փետրվարի 14-ի լույս 15-ի գիշերը ընկերուհու` Գոհարի և վերջինիս որդու` Կարոյի հետ միասին գնացել են Սասունի տուն և տեսել են, որ Սասունը, Աշիկը և Հրանտը գտնվում են հարբած վիճակում։ Այդ ընթացքում Սասունը պահանջել է, որ Աշիկին և Հրանտին տանից դուրս հանեն, քանի որ Հրանտը իրեն ծեծի է ենթարկել։ Առավոտյան իրենք գնացել են աշխատանքի։ 2011թ. փետրվարի 17-ին տեղեկացել է, որ Սասունը մահացել է։
Վկա Կարապետ Ղուկասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ մայրը` Գոհար Դավթյանը 2003թ. փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Սասունի` Ֆյոդոր Խուրշուդյանի հետ։ Սասունի և իրենց միջև ձևավորվել է մտերիմ հարաբերություններ և իրենք հաճախակի բնակվել են նրա տանը։ Մոր միջոցով Սասունի հետ ծանոթացել է նաև իրենց նախկին փեսան` Արշալույս Հարությունյանը, որին դիմել են Աշիկ անունով։ Վերջինս ևս հաճախակի այցելել է Սասունին։ Մայրը, տեղեկանալով, որ իր ծանոթ Հրանտը օրավարձով գիշերելու տեղ է փնտրում, առաջարկել է նրան հանդիպել Սասունին և համաձայնության դեպքում բնակվել նրա տանը։ 2011թ. փետրվարի 14-ի լույս 15-ի գիշերը մոր և վերջինիս ընկերուհու` Ռուզաննայի հետ միասին գնացել են Սասունի տուն և տեսել են, որ Սասունը, Աշիկը և Հրանտը գտնվում են հարբած վիճակում։ Այդ ընթացքում Սասունը պահանջել է, որ Աշիկին և Հրանտին տանից դուրս հանեն, քանի որ Հրանտը իրեն ծեծի է ենթարկել։ Առավոտյան իրենք գնացել են աշխատանքի։ 2011թ. փետրվարի 17-ին, տեղեկանալով, որ մայրը գտնվում է ոստիկանության բաժնում, գնացել է այնտեղ և իմացել է, որ Սասունը մահացել է։
ՀՀ Առողջապահության նախարարության հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի կողմից 16.02.2011թ. տրված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 201 եզրակացությամբ այն ամսին, որ Ֆ.Խուրշուդյանի մահը վրա է հասել գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարումից, գանգուղեղային փակ վնասվածք ստանալու հետևանքով, որն էլ գտնվում է ուղղակի պատճառական կապի մեջ մահվան անմիջական պատճառի հետ։ Հետևությունը հիմնավորվում է դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված` դեմքի շրջանի քրեծվածքների և արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունահավաքի, գլխի մաշկի տակ` տարածուն արյունազեղում գլխի մաշկի տակ` ուղեղի` կարծր և փափուկ թաղանթներում, կետավոր արյունազեղումներ` ուղեղանյութում, ստորին ծնոտի երկկողմանի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի և ուղեղի փափուկ թաղանթների արտահայտված այտուցի, անոթների գերարյունություն, որոնք բոլորն էլ պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, կենդանի անձանց մոտ սովորաբար համարվում են` առողջությանը ծանր վնաս առաջացնող, կյանքին վտանգ սպառնացող մարմնական վնասվածքներ, իսկ տվյալ դեպքում հանգեցրել են մահվան։ Դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև լյարդի դրունքի արյունազեղում, արյունազեղումներ և քերծվածքներ աջ դաստակի թիկնային մակերեսին, զույգ սրունքներին, ենթամաշկային արյունազեղումներ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի առաջա-կողմնային և ձախից հետին շրջաններում, բազմաթիվ կողոսկրերի ուղղակի և անուղղակի փակ կոտրվածքներ, ենթալեզվային մկանների արյունազեղումներ, որոնք նույնպես հասցվել են կենդանության օրոք` բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ ունեն առողջությանը ծանր վնաս առաջացնող, կյանքին վտանգ սպառնացող մարմնական վնասվածքներ, սակայն տվյալ դեպքում մահվան հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում։ Առանձին-առանձին վերցրած դեմքի և գլխի շրջանի վնասվածքները իրարից տարանջատել հնարավոր չէ և պատճառել են առողջությանը ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող, իսկ աջ դաստակի թիկնային մակերեսի արյունազեղումները, զույգ սրունքների և աջ դաստակի քերծվածքները առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, կրծքավանդակի ենթամաշկային արյունազեղումները և կողոսկրերի կոտրվածքները նույնպես կենդանի անձանց մոտ սովորաբար համարվում են առողջությանը ծանր վնաս առաջացնող, կյանքին վտանգ սպառնացող մարմնական վնասվածքներ։ Վնասվածքները ստանալուց հետո տուժողը կարող էր կատարել ցանկացած ինքնուրույն գործողություններ` շարժվել, բղավել, քայլել։ Նշված վնասվածքները ստանալու պահին տուժողը տարածության մեջ կարող էր գտնվել վնասվածքների առաջացումը չբացառող ցանկացած դիրքում, վնասվածքները ստանալու պահին մարմնի տվյալ մակերեսներով ուղղված դեպի բութ, կոշտ առարկաները։ Ելնելով դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում ուսումնասիրված` վաղ դիակային երևույթների արտահայտվածությունների աստիճաններից, կարելի է ենթադրել, որ Ֆ. Խուրշուդյանի մահը վրա է հասել փորձաքննությունից մոտ 22-24 ժամ առաջ։
ՀՀ Առողջապահության նախարարության հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի կողմից 12.05.2011թ. տրված դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 128 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության ներկայացված Ֆ.Խուրշուդյանի կիսաթև մայկայի, վերնաշապիկի, ջեմպրի, կապույտ սպորտային տաբատի, կիսաանդրավարտիքի, պիջակի, ինչպես նաև <<Դեպքի վայրի զննության ժամանակ Տիգրան Մեծի նրբանցք 31 շենքի, 2ա տնից...»>> առգրավված <<Մարիաննա>> տեսակի մածունի բաժակի, <<Ախթամար>> տեսակի ծխախոտի տուփի վրա և <<... տան փոքր ննջասենյակի հատակից և աթոռի վրայից...>> հայտնաբերված և մառլյայի 2 խծուծների վրա վերցված կասկածելի հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոսճաբանական համակարգի AB խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև հնարավոր է առաջանար հանգուցյալ Ֆ.Խուրշուդյանից։
Փորձաքննությանը ներկայացված Հ.Արզումանյանի անդրավարտիքի և բաճկոնի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է նոսր խտության արյան առկայություն։
ՀՀ <<Փորձաքննությունների ազգային բյուրո>> ՊՈԱԿ-ի կողմից 07.06.2011թ. տրված միկրոմասնիկային և մանրաթելային փորձաքննության հմ.11-1409 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության ներկայացված Ֆ.Խուրշուդյանի և Հ.Արզումանյանի հագուստների վրա հայտնաբերվել են օտար բնական և քիմիական մանրաթելեր, դրանք կարող էին առաջանալ որևէ գործվածքի հետ անմիջական փոխադարձ շփման հանգամանքներում։
Փորձաքննության ներկայացված Ֆ.Խուրշուդյանի սպորտային անդրավարտիքի վրա հայտնաբերված օտար քիմիական փայլատված մուգ կապույտ գույնի մանրաթելերը իրենց մորֆոլոգիական հատկանիշներով/գույն, բնույթ, հաստություն/ համընկնում են Հ.Արզումանյանի անդրավարտիքի գործվածքի կազմի մեջ մտնող նմանատիպ մանրաթելերի հետ, այսինքն դրանք ունեն ընդհանուր սեռային պատկանելություն։
Փորձաքննության ներկայացված Հ.Արզումանյանի շագանակագույն բաճկոնի վրա հայտնաբերված օտար քիմիական փայլատված կանաչ գույնի մանրաթելերը իրենց մորֆոլոգիական հատկանիշներով/գույն, բնույթ, հաստություն/ համընկնում են Ֆ. Խուրշուդյանի վերնաշապիկի գործվածքի կազմի մեջ մտնող նմանատիպ մանրաթելերի հետ, այսինքն դրանք ունեն ընդհանուր սեռային պատկանելություն։
Փորձաքննության ներկայացված Հ.Արզումանյանի սվիտերի վրա հայտնաբերված օտար քիմիական փայլատված սև գույնի մանրաթելերը իրենց մորֆոլոգիական հատկանիշներով/գույն, բնույթ, հաստություն/ համընկնում են Ֆ. Խուրշուդյանի սվիտերի գործվածքի կազմի մեջ մտնող նմանատիպ մանրաթելերի հետ, այսինքն դրանք ունեն ընդհանուր սեռային պատկանելություն։
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 24.02.2011թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն <<Արշալույս Հարությունյանը ճանաչելով Հրանտ Արզումանյանին, հայտնել է, որ նա է 2011թ. փետրվարի 15-ի երեկոյան ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցրել Ֆյոդոր Խուրշուդյանին>>։
Դեպքի վայրի զննության 16.01.2011թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն <<Երևան քաղաքի Տիգրան մեծի նրբանցքի 31 շենքի, 2ա տան փոքր ննջասենյակի աջ կողմի մահճակալի վրա, դեմքով դեպի մահճակալը և ծնկներով դեպի հատակը առկա է եղել մոտ 70 տարեկան տղամարդու դիակ։ Ննջասենյակի հատակից և այնտեղ գտնվող աթոռի անկյունային հատվածից առգրավվել են արնանման հետքեր, <<Ախթամար>> տեսակի ծխախոտի տուփ և <<Մարիաննա>> տեսակի մածունի տարա>>։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված երկաթյա ոտքերով աթոռով, <<Մարիաննա>> տեսակի մածունի բաժակով, <<Ախթամար>> տեսակի ծխախոտի տուփով, տան փոքր ննջասենյակի հատակից և աթոռի վրայից հայտնաբերված արյան հետքերով մառլյայի 2 խծուծներով, Ֆ.Խուրշուդյանի կիսաթև մայկայով, վերնաշապիկով, ջեմպրով, կապույտ սպորտային տաբատով, կիսաանդրավարտիքով, պիջակով, Հ.Արզումանյանի անդրավարտիքով, շագանակագույն բաճկոնով, սվիտրով և փորձաքննությամբ հայտնաբերված միկրոպրեպարատներով:
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, թե ինքը նախաքննության ընթացքում ծանոթ չի եղել գործի նյութերին, ապա քրեական գործում առկա են Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Շ.Ղազարյանի կողմից 30.06.2011թ. և 01.07.2011թ. կազմված երկու արձանագրություններ այն մասին, որ քննիչը 30.06.2011թ. ժամը 12:20-ին և 01.07.2011թ. ժամը 14:40-ին ներկայացել է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկ` նախաքննության ավարտի մասին մեղադրյալ Հ.Արզումանյանին հայտնելու և վերջինիս քրեական գործի նյութերին ծանոթացնելու համար: Առաջին դեպքում մեղադրյալը հրաժարվել է ներկայանալ քննչական սենյակ և քկհ-ի աշխատակցի միջոցով հայտնել է, որ վատ է զգում, ի վիճակի չէ, չի ցանկանում ծանոթանալ քրեական գործի նյութերին և ինչ ուզում են, թող անեն, իսկ երկրորդ դեպքում հայտնել է, որ լավ չի զգում, սակայն վերջինիս բուժ. զննության ենթարկելուց հետո պարզվել է, որ մեղադրյալի առողջական վիճակը բավարար է և նա կարող է ներկայանալ քննչական սենյակ: Քննիչից բացի, արձանագրություննները ստորագրել են նաև ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քկհ-ի ԱԱԲ-ի աշխատակիցներ Հ.Մկրտչյանը, Գ.Հակոբյանը և Գ.Կարապետյանը:
Այսպիսով, առաջին ատյանի դատավճռի վերանայման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքները բավարարելու և դատարանի դատավճիռը բեկանելու և Հ.Արզումանյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Հ.Արզումանյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հրանտ Վանոյի Արզումանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ