Հիմնական
Գործի համար:
ԵԷԴ/0103/01/11
Վիճակագրական տողի համար :
17.6
Պատասխանող
Գևորգ Եղյան
Գևորգ Եղյան Ռոմիկի
Գևորգ Եղյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Վարդան Գրիգորյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Վարդան Գրիգորյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2011-09-19 | 15:00 | 2 | |||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2011-07-21 | 13:30 | 1 | |||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2011-08-09 | 12:00 | 1 |
ԳՈՐԾ N- ԵԷԴ/0103/01/11
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
19 սեպտեմբերի 2011թ. ք.Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.Բալդրյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ.Սիրեկանյանի
Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռուզաննա Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԳԵՎՈՐԳ ՌՈՄԻԿԻ ԵՂՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
10.05.2011թ. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 90262011 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
09.06.2011թ. որոշմամբ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
10.06.2011թ. որոշմամբ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
11.06.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը հայտնաբերվել է և տեղափոխվել ՌՈ կարգապահական մեկուսարան:
13.06.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի նկատման ընտրված խափանման միջոց կալանաքը վերահաստատվել է:
01.07.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
07.07.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 09-ի դատավճռով Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հադվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել կարգապահական գումարտակում պահելով 1 տարի 6 ամիս ժամկետով: Ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. հունիսի 11-ից:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.08.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանը:
ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. օգոստոսի 23-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաներ չեն ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
2009թ. դեկտեմբերի 30-ին, Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից ամբաստանյալ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը զորակոչվել է ՀՀ ազգային բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության թիվ 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թ. թիվ ՏԴ/0082/01/10/ դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով Գ.Եղյանը դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը ՀՀ ՊՆ թիվ 51036 զորամասում: 2011թ. հունվարի 20-ից վերջինս բուժման մեջ է գտնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում: Այդ ընթացքում տեղեկանալով, որ ընկերուհին ցանկանում է նշանադրվել այլ անձի հետ, 2011թ. ապրիլի 30-ին` ժամը 17:25-ին, ամբաստանյալ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը և զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի ժամկետով գտնվել է Երևանի տարբեր վայրերում:
11.06.2011թ. Գ.Եղյանը հայտնաբերվել է Երևանի կայազորի
ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՌՈ բաժին:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում Գ.Եղյանը թե նախաքննության ընթացքում, թե դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, նախաքննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար և մեղքը ընդունելն արդեն իսկ վկայում է նրա մասին, որ իր պաշտպանյալը կանգնել է ճիշտ ուղղու վրա, գիտակցել է իր կողմից կատարած հանցանքը և դատարանը պետք է հնարավորություն ընձեռի նրան ուղղվելու: Սոլիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է ու բավարար նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Բողոքաբերը հատնում է, որ որպես Գ.Եղյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ են, որ նա երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, զինվորական ծառայությունից չի խուսափում, պատրաստակամ է շարունակել ծառայությունը զորամասում, զորամասի հրամանատարության և սպայական անձնակազմի կողմից բնութագրվում է բավարար, իսկ դատարանում որպես վկաներ հարցաքննված Զ.Գրիգորյանն ու Ա.Գրիգորյանը Գևորգ Եղյանին բնութագրել են դրական:
Ելնելով վերոգրյալից և հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-հոդվածների դրույթներին` պաշտպանը խնդրել է փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատժի մասով, նշանակել մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-8-րդ կետերի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը՝
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար,
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ,
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր։ Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե՛ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներում պաշտպանական կողմը որևէ լրացուցիչ փաստարկ չի վկայակոչել իր հետևությունները հիմնավորելու համար, իսկ շարադրված փաստարկներն արդեն իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելիս:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. նոյեմբերի 28-ի ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը): Նմանատիպ մոտեցում է արտահայտվել նաև Վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-01/08 որոշումներում:
Գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալը ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը, սակայն 2011թ. հունվարի 20-ից բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ ԿԿԶՀ-ի վնասվածքաբանության բաժանմունքում 30.04.2011թ.-ից մինչև 11.06.2011թ. զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի տևողությամբ ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, Գևորգ Եղյանի անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Գևորգ Եղյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպանի Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 09-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԳԵՎՈՐԳ ՌՈՄԻԿԻ ԵՂՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
19 սեպտեմբերի 2011թ. ք.Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.Բալդրյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ.Սիրեկանյանի
Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռուզաննա Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԳԵՎՈՐԳ ՌՈՄԻԿԻ ԵՂՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
10.05.2011թ. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 90262011 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
09.06.2011թ. որոշմամբ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
10.06.2011թ. որոշմամբ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
11.06.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը հայտնաբերվել է և տեղափոխվել ՌՈ կարգապահական մեկուսարան:
13.06.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի նկատման ընտրված խափանման միջոց կալանաքը վերահաստատվել է:
01.07.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
07.07.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 09-ի դատավճռով Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հադվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել կարգապահական գումարտակում պահելով 1 տարի 6 ամիս ժամկետով: Ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. հունիսի 11-ից:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.08.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանը:
ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. օգոստոսի 23-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաներ չեն ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
2009թ. դեկտեմբերի 30-ին, Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից ամբաստանյալ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը զորակոչվել է ՀՀ ազգային բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության թիվ 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թ. թիվ ՏԴ/0082/01/10/ դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով Գ.Եղյանը դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը ՀՀ ՊՆ թիվ 51036 զորամասում: 2011թ. հունվարի 20-ից վերջինս բուժման մեջ է գտնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում: Այդ ընթացքում տեղեկանալով, որ ընկերուհին ցանկանում է նշանադրվել այլ անձի հետ, 2011թ. ապրիլի 30-ին` ժամը 17:25-ին, ամբաստանյալ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը և զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի ժամկետով գտնվել է Երևանի տարբեր վայրերում:
11.06.2011թ. Գ.Եղյանը հայտնաբերվել է Երևանի կայազորի
ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՌՈ բաժին:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում Գ.Եղյանը թե նախաքննության ընթացքում, թե դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, նախաքննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար և մեղքը ընդունելն արդեն իսկ վկայում է նրա մասին, որ իր պաշտպանյալը կանգնել է ճիշտ ուղղու վրա, գիտակցել է իր կողմից կատարած հանցանքը և դատարանը պետք է հնարավորություն ընձեռի նրան ուղղվելու: Սոլիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է ու բավարար նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Բողոքաբերը հատնում է, որ որպես Գ.Եղյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ են, որ նա երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, զինվորական ծառայությունից չի խուսափում, պատրաստակամ է շարունակել ծառայությունը զորամասում, զորամասի հրամանատարության և սպայական անձնակազմի կողմից բնութագրվում է բավարար, իսկ դատարանում որպես վկաներ հարցաքննված Զ.Գրիգորյանն ու Ա.Գրիգորյանը Գևորգ Եղյանին բնութագրել են դրական:
Ելնելով վերոգրյալից և հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-հոդվածների դրույթներին` պաշտպանը խնդրել է փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատժի մասով, նշանակել մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-8-րդ կետերի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը՝
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար,
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ,
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր։ Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե՛ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներում պաշտպանական կողմը որևէ լրացուցիչ փաստարկ չի վկայակոչել իր հետևությունները հիմնավորելու համար, իսկ շարադրված փաստարկներն արդեն իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելիս:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. նոյեմբերի 28-ի ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը): Նմանատիպ մոտեցում է արտահայտվել նաև Վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-01/08 որոշումներում:
Գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալը ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը, սակայն 2011թ. հունվարի 20-ից բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ ԿԿԶՀ-ի վնասվածքաբանության բաժանմունքում 30.04.2011թ.-ից մինչև 11.06.2011թ. զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի տևողությամբ ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, Գևորգ Եղյանի անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Գևորգ Եղյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպանի Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 09-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԳԵՎՈՐԳ ՌՈՄԻԿԻ ԵՂՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Թիվ. ԵԷԴ/0103/01/11/
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.
Նախա•ահող դատավոր Վ.Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Քարտուղարությամբ Թ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ
Մասնակցությամբª
Մեղադրող Մ.ԲԱԼԴՐՅԱՆԻ
Պաշտպան Ռ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆԻ
2011թվականի օ•ոստոսի 9-ին, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց •ործն ըստ մեղադրանքի
Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի, ծնված 18.05.1991թ. Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ մի անձ, նախկինում դատապարտված` 24.06.2010թ. Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով, դատվածությունը չմարված, ֆիզիկապես առողջ, հանդիսանում է ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, հաշվառված է ք.Երևան Շարուրի փողոց 9 շենք բն. 12, փաստացի բնակվել է ք.Երևան Նոր-Խարբերդ 10 փողոցի թիվ. 76/10 տանը, ներկայումս •տնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկում, սույն •ործով ար•ելանքի տակ է 2011թվականի հունիսի 11-ից:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2009թվականի դեկտեմբերի 30-ին, Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից ամբաստանյալ Գևոր• Ռոմիկի Եղյանը զորակոչվել է ՀՀ ազ•ային բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության թիվ. 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թվականի թիվ. ՏԴ/0082/01/10/ դատավճռով ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 1-ին մասով Գ.Եղյանը դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասում: 2011թվականի հունվարի 20-ից վերջինս բուժման մեջ է •տնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում: Այդ ընթացքում տեղեկանալով, որ ընկերուհին ցանկանում է նշանադրվել այլ անձի հետ, 2011թվականի ապրիլի 30-ին ժամը 1725-ին ամբաստանյալ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը և զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի ժամկետով •տնվել է Երևանի տարբեր վայրերում, սակայն 11.06.2011թվականին ամբաստանյալ Գ.Եղյանը հայտնաբերվել է Երևանի կայազորի
ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՌՈ բաժին:
Կատարած արարքի համար Գևոր• Ռոմիկի Եղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4-րդ մասով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գ.Եղյանն իրեն լիովին մեղավոր ճանաչեց և դատարանին հայտնեց, որ 2009թվավականի դեկտեմբերի 30-ին Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից զորակոչվել է ՀՀ զինված ուժեր և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում զորամասը ինքնակամ լքելու համար 2010թվականի հունիսի 24-ին Տավուշի մարզի դատարանի կողմից դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով` 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո շարունակել է ծառայությունը և տեղափոխվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամաս: Ծառայության ընթացքում ընկել է աստիճաններից, կոտրել ոտքը, որի կապակցությամբ տեղափոխվել է ՀՀ ՊՆ զինվորական հոսպիտալ և ստացել համապատասխան բուժում: Այդ ընթացքում տեղեկացել է, որ ընկերուհին այլ մարդու հետ պետք է նշանադրվի, որի պատճառով ինքնակամ լքել է զորամասը, որպեսզի կարողանա հասնել իր սիրած էակին, սակայն շուրջ մեկ ամիս մտորումներից որևէ դրական արդյունքի չի հասել, իսկ 2011թվականի հունիսի 11-ին բռնվել է ՀՀ ՊՆ ՌՈ բաժնի աշխատակիցների կողմից: Միաժամանակ, ամբաստանյալ Գ.Եղյանը դատարանին հայտնեց, որ զորամասը ինքնակամ լքելիս նպատակ չի ունեցել խուսափել զինվորական ծառայությունից, ուղղակի մտածել է հասնել սիրած էակին և խնդրեց դատարանին` իր նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները.
Վկա Զինաիդա Գուր•ենի Գրի•որյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես ավա• բուժքույր: Ամբաստանյալին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, քանի որ 2011թվականի հունվարի 20-ից վերջինս ընդունվել է իրենց բաժանմունք, ստացել համապատասխան բուժում և 22.04.2011թվականին բուժումն ավարտելուց հետո ներկայացվել է դուրս •րման: 30.04.2011թվականին զորամասից մեքենա է եկել ամբաստանյալ Գ.Եղյանին զորամաս տեղափոխելու համար, սակայն վերջինս հոսպիտալում չի եղել և փնտրողական աշխատանքների արդյունքում պարզվել է, որ վերջինս ինքնակամ թողել է հոսպիտալի տարածքը (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Աննա Վահանի Գրի•որյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես հերթապահ բուժքույր: Ամբաստանյալին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, քանի որ 2011թվականի հունվարի 20-ին վերջինս ընդունվել է իրենց բաժանմունք ոտքի կոտրվածքով, ստացել համապատասխան բուժում և 22.04.2011թվականին բուժումն ավարտելուց հետո ներկայացվել դուրս •րման: 2011թվականի ապրիլի 30-ին ժամը 16-ի սահմաններում, հոսպիտալի ընդունարանից զան•ահարել են իրեն և հայտնել, որ զորամասից եկել են ժամկետային զինվորական ծառայող, ամբաստանյալ Գ.Եղյանին զորամաս տեղափոխելու համար: Այդ կապակցությամբ, ինքը հավաքել է Գ.Եղյանի իրերը և փնտրել նրան, սակայն չի հայտնաբերել ինչպես բաժանմունքի, այնպես էլ հոսպիտալի տարածքում, որից հետո այդ մասին զեկուցել է հրամանատարությանը (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատարանի կողմից հրապարակվեց վկա Սամվել Լևոնի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես ավա• օրդինատոր: 2011թվականի հունվարի 20-ին, կոտրվածքով իրենց բաժանմունք է տեղափոխվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինվորական ծառայող Գևոր• Եղյանը: Վերջինիս բուժումն ավարտվելուց հետո, 2011թվականի ապրիլի 22-ին
ներկայացվել է դուրս •րման, սակայն զորամասից նրա հետևից չեն եկել: 2011թվականին մայիսի 2-ին ներկայանալով ծառայության, տեղեկացել է, որ 30.04.2011թվականին Գ.Եղյանն ինքնակամ լքել է հոսպիտալի տարածքը: Նշել է նաև, որ Գ.Եղյանը բուժման ընթացքում որևէ խնդիրներ չի ունեցել, որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել, նրան չեն ծեծել և նրա նկատմամբ բռնություն չի •ործադրվել:
Դատարանի կողմից հրապարակվեց վկա Նարեկ Դավիթի Մակարյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ՊՆ թիվ. 41096 զորամասի ժամկետային զինվորական ծառայող, սակայն 2011թվականի ապրիլի 1-ից բուժման մեջ է •տնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում: Այդ ընթացքում իր հետ նույն բաժանմունքում բուժում է ստացել նաև ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող Գևոր• Եղյանը: 2011թվականի ապրիլի 30-ին, բաժանմունքի հերթապահ քույր Աննա Գրի•որյանը փնտրել է Գ.Եղյանին, քանի որ նա դուրս •րման ենթակա է եղել և տվյալ օրը եկել են նրան զորամաս տեղափոխելու համար, սակայն վերջինս բաժանմունքում չի •տնվել: Դրանից հետո, տեղեկացել է, որ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է հոսպիտալի տարածքը: Վիրաբուժական բաժանմունքում •տնվելու ժամանակ Գ.Եղյանը որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել և որևէ խնդիրներ չի ունեցել:
Դատարանի կողմից հրապարակվեց և հետազոտվեց ամբաստանյալ Գ.Եղյանի կողմից զորամասն ինքնակամ լքելու մասին •ործում եղած հեռախոսա•րերը և այլ փաստացի տվյալները:
Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց ամբաստանյալ Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի կատարած արարքը, •տավ, որ նախաքննական մարմնի կողմից արարքին տրվել է իրավական ճիշտ որակում և այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին:
Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, հանցավորի անձն, այն որ ամբաստանյալ Գ.Եղյանը նախկինում արատավորված և դատապարտված է եղել, ընդ որում նույնասեռ հանցա•ործության կատարման համար, երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, զորամասի հրամանատարության և սպայական անձնակազմի կողմից բնութա•րվում է բավարար: Պատասխանատվությունը մեղմացնող հան•ամանքներ դատարանը դատաքննությամբ չհայտնաբերեց: Որպես պատասխանատվությունը ծանրացնող հան•ամանք դատարանը համարում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, պատժի
նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Եղյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 357–360, 365, 369–373 հոդվածներով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Գևոր• Ռոմիկի Եղյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել կար•ապահական •ումարտակում պահելով 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ Պաշտպանության նախարարության համապատասխան հիմնարկում:
Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվել 2011թվականի հունիսի 11–ից:
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետումª ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
ԴԱՏԱՎՈՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Վ.Ա.
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.
Նախա•ահող դատավոր Վ.Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Քարտուղարությամբ Թ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ
Մասնակցությամբª
Մեղադրող Մ.ԲԱԼԴՐՅԱՆԻ
Պաշտպան Ռ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆԻ
2011թվականի օ•ոստոսի 9-ին, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց •ործն ըստ մեղադրանքի
Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի, ծնված 18.05.1991թ. Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ մի անձ, նախկինում դատապարտված` 24.06.2010թ. Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով, դատվածությունը չմարված, ֆիզիկապես առողջ, հանդիսանում է ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, հաշվառված է ք.Երևան Շարուրի փողոց 9 շենք բն. 12, փաստացի բնակվել է ք.Երևան Նոր-Խարբերդ 10 փողոցի թիվ. 76/10 տանը, ներկայումս •տնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկում, սույն •ործով ար•ելանքի տակ է 2011թվականի հունիսի 11-ից:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2009թվականի դեկտեմբերի 30-ին, Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից ամբաստանյալ Գևոր• Ռոմիկի Եղյանը զորակոչվել է ՀՀ ազ•ային բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության թիվ. 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թվականի թիվ. ՏԴ/0082/01/10/ դատավճռով ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 1-ին մասով Գ.Եղյանը դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասում: 2011թվականի հունվարի 20-ից վերջինս բուժման մեջ է •տնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում: Այդ ընթացքում տեղեկանալով, որ ընկերուհին ցանկանում է նշանադրվել այլ անձի հետ, 2011թվականի ապրիլի 30-ին ժամը 1725-ին ամբաստանյալ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը և զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի ժամկետով •տնվել է Երևանի տարբեր վայրերում, սակայն 11.06.2011թվականին ամբաստանյալ Գ.Եղյանը հայտնաբերվել է Երևանի կայազորի
ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՌՈ բաժին:
Կատարած արարքի համար Գևոր• Ռոմիկի Եղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4-րդ մասով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գ.Եղյանն իրեն լիովին մեղավոր ճանաչեց և դատարանին հայտնեց, որ 2009թվավականի դեկտեմբերի 30-ին Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից զորակոչվել է ՀՀ զինված ուժեր և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում զորամասը ինքնակամ լքելու համար 2010թվականի հունիսի 24-ին Տավուշի մարզի դատարանի կողմից դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով` 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո շարունակել է ծառայությունը և տեղափոխվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամաս: Ծառայության ընթացքում ընկել է աստիճաններից, կոտրել ոտքը, որի կապակցությամբ տեղափոխվել է ՀՀ ՊՆ զինվորական հոսպիտալ և ստացել համապատասխան բուժում: Այդ ընթացքում տեղեկացել է, որ ընկերուհին այլ մարդու հետ պետք է նշանադրվի, որի պատճառով ինքնակամ լքել է զորամասը, որպեսզի կարողանա հասնել իր սիրած էակին, սակայն շուրջ մեկ ամիս մտորումներից որևէ դրական արդյունքի չի հասել, իսկ 2011թվականի հունիսի 11-ին բռնվել է ՀՀ ՊՆ ՌՈ բաժնի աշխատակիցների կողմից: Միաժամանակ, ամբաստանյալ Գ.Եղյանը դատարանին հայտնեց, որ զորամասը ինքնակամ լքելիս նպատակ չի ունեցել խուսափել զինվորական ծառայությունից, ուղղակի մտածել է հասնել սիրած էակին և խնդրեց դատարանին` իր նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները.
Վկա Զինաիդա Գուր•ենի Գրի•որյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես ավա• բուժքույր: Ամբաստանյալին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, քանի որ 2011թվականի հունվարի 20-ից վերջինս ընդունվել է իրենց բաժանմունք, ստացել համապատասխան բուժում և 22.04.2011թվականին բուժումն ավարտելուց հետո ներկայացվել է դուրս •րման: 30.04.2011թվականին զորամասից մեքենա է եկել ամբաստանյալ Գ.Եղյանին զորամաս տեղափոխելու համար, սակայն վերջինս հոսպիտալում չի եղել և փնտրողական աշխատանքների արդյունքում պարզվել է, որ վերջինս ինքնակամ թողել է հոսպիտալի տարածքը (դատական նիստի արձանա•րություն):
Վկա Աննա Վահանի Գրի•որյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես հերթապահ բուժքույր: Ամբաստանյալին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, քանի որ 2011թվականի հունվարի 20-ին վերջինս ընդունվել է իրենց բաժանմունք ոտքի կոտրվածքով, ստացել համապատասխան բուժում և 22.04.2011թվականին բուժումն ավարտելուց հետո ներկայացվել դուրս •րման: 2011թվականի ապրիլի 30-ին ժամը 16-ի սահմաններում, հոսպիտալի ընդունարանից զան•ահարել են իրեն և հայտնել, որ զորամասից եկել են ժամկետային զինվորական ծառայող, ամբաստանյալ Գ.Եղյանին զորամաս տեղափոխելու համար: Այդ կապակցությամբ, ինքը հավաքել է Գ.Եղյանի իրերը և փնտրել նրան, սակայն չի հայտնաբերել ինչպես բաժանմունքի, այնպես էլ հոսպիտալի տարածքում, որից հետո այդ մասին զեկուցել է հրամանատարությանը (դատական նիստի արձանա•րություն):
Դատարանի կողմից հրապարակվեց վկա Սամվել Լևոնի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես ավա• օրդինատոր: 2011թվականի հունվարի 20-ին, կոտրվածքով իրենց բաժանմունք է տեղափոխվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինվորական ծառայող Գևոր• Եղյանը: Վերջինիս բուժումն ավարտվելուց հետո, 2011թվականի ապրիլի 22-ին
ներկայացվել է դուրս •րման, սակայն զորամասից նրա հետևից չեն եկել: 2011թվականին մայիսի 2-ին ներկայանալով ծառայության, տեղեկացել է, որ 30.04.2011թվականին Գ.Եղյանն ինքնակամ լքել է հոսպիտալի տարածքը: Նշել է նաև, որ Գ.Եղյանը բուժման ընթացքում որևէ խնդիրներ չի ունեցել, որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել, նրան չեն ծեծել և նրա նկատմամբ բռնություն չի •ործադրվել:
Դատարանի կողմից հրապարակվեց վկա Նարեկ Դավիթի Մակարյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ՊՆ թիվ. 41096 զորամասի ժամկետային զինվորական ծառայող, սակայն 2011թվականի ապրիլի 1-ից բուժման մեջ է •տնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում: Այդ ընթացքում իր հետ նույն բաժանմունքում բուժում է ստացել նաև ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող Գևոր• Եղյանը: 2011թվականի ապրիլի 30-ին, բաժանմունքի հերթապահ քույր Աննա Գրի•որյանը փնտրել է Գ.Եղյանին, քանի որ նա դուրս •րման ենթակա է եղել և տվյալ օրը եկել են նրան զորամաս տեղափոխելու համար, սակայն վերջինս բաժանմունքում չի •տնվել: Դրանից հետո, տեղեկացել է, որ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է հոսպիտալի տարածքը: Վիրաբուժական բաժանմունքում •տնվելու ժամանակ Գ.Եղյանը որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել և որևէ խնդիրներ չի ունեցել:
Դատարանի կողմից հրապարակվեց և հետազոտվեց ամբաստանյալ Գ.Եղյանի կողմից զորամասն ինքնակամ լքելու մասին •ործում եղած հեռախոսա•րերը և այլ փաստացի տվյալները:
Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց ամբաստանյալ Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի կատարած արարքը, •տավ, որ նախաքննական մարմնի կողմից արարքին տրվել է իրավական ճիշտ որակում և այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին:
Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, հանցավորի անձն, այն որ ամբաստանյալ Գ.Եղյանը նախկինում արատավորված և դատապարտված է եղել, ընդ որում նույնասեռ հանցա•ործության կատարման համար, երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, զորամասի հրամանատարության և սպայական անձնակազմի կողմից բնութա•րվում է բավարար: Պատասխանատվությունը մեղմացնող հան•ամանքներ դատարանը դատաքննությամբ չհայտնաբերեց: Որպես պատասխանատվությունը ծանրացնող հան•ամանք դատարանը համարում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, պատժի
նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Եղյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 357–360, 365, 369–373 հոդվածներով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Գևոր• Ռոմիկի Եղյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել կար•ապահական •ումարտակում պահելով 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ Պաշտպանության նախարարության համապատասխան հիմնարկում:
Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվել 2011թվականի հունիսի 11–ից:
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետումª ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
ԴԱՏԱՎՈՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Վ.Ա.
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0103/01/11
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 12-07-2011 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0103/01/11 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Երևանի կայազորի զինվորական դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 90262011 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Գևորգ Եղյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, գտնվելով բուժման մեջ ՀՀ ՊՆ ԿԿԶՀ-ի վնասվածքաբանության բաժանմունքում, 30.04.2011թ-ից մինչև 11.06.2011թ. զիվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով, մեկ ամսից ավելի տևողությամբ ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Եղյան |
| Հայրանուն | Ռոմիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | դատված |
| Վիճակագրական տողի համարը | 17.6 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 12-07-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 13-07-2011 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 14-07-2011 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 14-07-2011 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 21-07-2011 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Ռոմիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 13:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-07-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-08-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 09-08-2011 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Եղյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 09-08-2011 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Կարգապահական գումարտակում պահել |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Թիվ. ԵԷԴ/0103/01/11/ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ. Նախա•ահող դատավոր Վ.Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Քարտուղարությամբ Թ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ Մասնակցությամբª Մեղադրող Մ.ԲԱԼԴՐՅԱՆԻ Պաշտպան Ռ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆԻ 2011թվականի օ•ոստոսի 9-ին, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց •ործն ըստ մեղադրանքի Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի, ծնված 18.05.1991թ. Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ մի անձ, նախկինում դատապարտված` 24.06.2010թ. Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով, դատվածությունը չմարված, ֆիզիկապես առողջ, հանդիսանում է ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, հաշվառված է ք.Երևան Շարուրի փողոց 9 շենք բն. 12, փաստացի բնակվել է ք.Երևան Նոր-Խարբերդ 10 փողոցի թիվ. 76/10 տանը, ներկայումս •տնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկում, սույն •ործով ար•ելանքի տակ է 2011թվականի հունիսի 11-ից: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել: Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2009թվականի դեկտեմբերի 30-ին, Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից ամբաստանյալ Գևոր• Ռոմիկի Եղյանը զորակոչվել է ՀՀ ազ•ային բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության թիվ. 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թվականի թիվ. ՏԴ/0082/01/10/ դատավճռով ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 1-ին մասով Գ.Եղյանը դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասում: 2011թվականի հունվարի 20-ից վերջինս բուժման մեջ է •տնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում: Այդ ընթացքում տեղեկանալով, որ ընկերուհին ցանկանում է նշանադրվել այլ անձի հետ, 2011թվականի ապրիլի 30-ին ժամը 1725-ին ամբաստանյալ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը և զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի ժամկետով •տնվել է Երևանի տարբեր վայրերում, սակայն 11.06.2011թվականին ամբաստանյալ Գ.Եղյանը հայտնաբերվել է Երևանի կայազորի ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՌՈ բաժին: Կատարած արարքի համար Գևոր• Ռոմիկի Եղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4-րդ մասով: Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գ.Եղյանն իրեն լիովին մեղավոր ճանաչեց և դատարանին հայտնեց, որ 2009թվավականի դեկտեմբերի 30-ին Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից զորակոչվել է ՀՀ զինված ուժեր և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում զորամասը ինքնակամ լքելու համար 2010թվականի հունիսի 24-ին Տավուշի մարզի դատարանի կողմից դատապարտվել է կար•ապահական •ումարտակում պահելով` 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո շարունակել է ծառայությունը և տեղափոխվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամաս: Ծառայության ընթացքում ընկել է աստիճաններից, կոտրել ոտքը, որի կապակցությամբ տեղափոխվել է ՀՀ ՊՆ զինվորական հոսպիտալ և ստացել համապատասխան բուժում: Այդ ընթացքում տեղեկացել է, որ ընկերուհին այլ մարդու հետ պետք է նշանադրվի, որի պատճառով ինքնակամ լքել է զորամասը, որպեսզի կարողանա հասնել իր սիրած էակին, սակայն շուրջ մեկ ամիս մտորումներից որևէ դրական արդյունքի չի հասել, իսկ 2011թվականի հունիսի 11-ին բռնվել է ՀՀ ՊՆ ՌՈ բաժնի աշխատակիցների կողմից: Միաժամանակ, ամբաստանյալ Գ.Եղյանը դատարանին հայտնեց, որ զորամասը ինքնակամ լքելիս նպատակ չի ունեցել խուսափել զինվորական ծառայությունից, ուղղակի մտածել է հասնել սիրած էակին և խնդրեց դատարանին` իր նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել (դատական նիստի արձանա•րություն): Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները. Վկա Զինաիդա Գուր•ենի Գրի•որյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես ավա• բուժքույր: Ամբաստանյալին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, քանի որ 2011թվականի հունվարի 20-ից վերջինս ընդունվել է իրենց բաժանմունք, ստացել համապատասխան բուժում և 22.04.2011թվականին բուժումն ավարտելուց հետո ներկայացվել է դուրս •րման: 30.04.2011թվականին զորամասից մեքենա է եկել ամբաստանյալ Գ.Եղյանին զորամաս տեղափոխելու համար, սակայն վերջինս հոսպիտալում չի եղել և փնտրողական աշխատանքների արդյունքում պարզվել է, որ վերջինս ինքնակամ թողել է հոսպիտալի տարածքը (դատական նիստի արձանա•րություն): Վկա Աննա Վահանի Գրի•որյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես հերթապահ բուժքույր: Ամբաստանյալին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, քանի որ 2011թվականի հունվարի 20-ին վերջինս ընդունվել է իրենց բաժանմունք ոտքի կոտրվածքով, ստացել համապատասխան բուժում և 22.04.2011թվականին բուժումն ավարտելուց հետո ներկայացվել դուրս •րման: 2011թվականի ապրիլի 30-ին ժամը 16-ի սահմաններում, հոսպիտալի ընդունարանից զան•ահարել են իրեն և հայտնել, որ զորամասից եկել են ժամկետային զինվորական ծառայող, ամբաստանյալ Գ.Եղյանին զորամաս տեղափոխելու համար: Այդ կապակցությամբ, ինքը հավաքել է Գ.Եղյանի իրերը և փնտրել նրան, սակայն չի հայտնաբերել ինչպես բաժանմունքի, այնպես էլ հոսպիտալի տարածքում, որից հետո այդ մասին զեկուցել է հրամանատարությանը (դատական նիստի արձանա•րություն): Դատարանի կողմից հրապարակվեց վկա Սամվել Լևոնի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում, որպես ավա• օրդինատոր: 2011թվականի հունվարի 20-ին, կոտրվածքով իրենց բաժանմունք է տեղափոխվել ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինվորական ծառայող Գևոր• Եղյանը: Վերջինիս բուժումն ավարտվելուց հետո, 2011թվականի ապրիլի 22-ին ներկայացվել է դուրս •րման, սակայն զորամասից նրա հետևից չեն եկել: 2011թվականին մայիսի 2-ին ներկայանալով ծառայության, տեղեկացել է, որ 30.04.2011թվականին Գ.Եղյանն ինքնակամ լքել է հոսպիտալի տարածքը: Նշել է նաև, որ Գ.Եղյանը բուժման ընթացքում որևէ խնդիրներ չի ունեցել, որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել, նրան չեն ծեծել և նրա նկատմամբ բռնություն չի •ործադրվել: Դատարանի կողմից հրապարակվեց վկա Նարեկ Դավիթի Մակարյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ՊՆ թիվ. 41096 զորամասի ժամկետային զինվորական ծառայող, սակայն 2011թվականի ապրիլի 1-ից բուժման մեջ է •տնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանական բաժանմունքում: Այդ ընթացքում իր հետ նույն բաժանմունքում բուժում է ստացել նաև ՀՀ ՊՆ թիվ. 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող Գևոր• Եղյանը: 2011թվականի ապրիլի 30-ին, բաժանմունքի հերթապահ քույր Աննա Գրի•որյանը փնտրել է Գ.Եղյանին, քանի որ նա դուրս •րման ենթակա է եղել և տվյալ օրը եկել են նրան զորամաս տեղափոխելու համար, սակայն վերջինս բաժանմունքում չի •տնվել: Դրանից հետո, տեղեկացել է, որ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է հոսպիտալի տարածքը: Վիրաբուժական բաժանմունքում •տնվելու ժամանակ Գ.Եղյանը որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել և որևէ խնդիրներ չի ունեցել: Դատարանի կողմից հրապարակվեց և հետազոտվեց ամբաստանյալ Գ.Եղյանի կողմից զորամասն ինքնակամ լքելու մասին •ործում եղած հեռախոսա•րերը և այլ փաստացի տվյալները: Դատարանի իրավական վերլուծությունը. Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց ամբաստանյալ Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի կատարած արարքը, •տավ, որ նախաքննական մարմնի կողմից արարքին տրվել է իրավական ճիշտ որակում և այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին: Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, հանցավորի անձն, այն որ ամբաստանյալ Գ.Եղյանը նախկինում արատավորված և դատապարտված է եղել, ընդ որում նույնասեռ հանցա•ործության կատարման համար, երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, զորամասի հրամանատարության և սպայական անձնակազմի կողմից բնութա•րվում է բավարար: Պատասխանատվությունը մեղմացնող հան•ամանքներ դատարանը դատաքննությամբ չհայտնաբերեց: Որպես պատասխանատվությունը ծանրացնող հան•ամանք դատարանը համարում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, պատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները: Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Եղյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ: Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 357–360, 365, 369–373 հոդվածներով, դատարանը. Վ Ճ Ռ Ե Ց Գևոր• Ռոմիկի Եղյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենս•րքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել կար•ապահական •ումարտակում պահելով 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ Պաշտպանության նախարարության համապատասխան հիմնարկում: Գևոր• Ռոմիկի Եղյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվել 2011թվականի հունիսի 11–ից: Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետումª ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: ԴԱՏԱՎՈՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ Վ.Ա. |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 09-08-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 18-08-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր 138 թերթ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 18-08-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 138 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-9356/11 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 19-08-2011 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 15-11-2011 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 22-11-2011 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 22-11-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 175 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 24-11-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 175 |
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0103/01/11
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 11-08-2011 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 11-08-2011 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Սիրեկանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Գևորգ Եղյան Փոփոխել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 4–րդ մասով - դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով/ վերաբերյալ 09.08.2011թ-ի դատավճիռը և Գ Եղյանի նկատմամբ նշանակել նախատեսված պատժի առավել մեղմ պատիժ և ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կարգով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 16-08-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 19-08-2011 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Ամբաստանյալի վիճակագրական քարտը |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 23-08-2011 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 05-09-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 19-09-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 19-09-2011 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Եղյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԳՈՐԾ N- ԵԷԴ/0103/01/11 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 19 սեպտեմբերի 2011թ. ք.Երևան ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.Բալդրյանի ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ.Սիրեկանյանի Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռուզաննա Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԳԵՎՈՐԳ ՌՈՄԻԿԻ ԵՂՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ. 10.05.2011թ. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 90262011 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով: 09.06.2011թ. որոշմամբ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: 10.06.2011թ. որոշմամբ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 11.06.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը հայտնաբերվել է և տեղափոխվել ՌՈ կարգապահական մեկուսարան: 13.06.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանի նկատման ընտրված խափանման միջոց կալանաքը վերահաստատվել է: 01.07.2011թ. Գևորգ Ռոմիկի Եղյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: 07.07.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 09-ի դատավճռով Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հադվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել կարգապահական գումարտակում պահելով 1 տարի 6 ամիս ժամկետով: Ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. հունիսի 11-ից: Ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.08.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանը: ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. օգոստոսի 23-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաներ չեն ներկայացվել: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ. 2009թ. դեկտեմբերի 30-ին, Երևանի Շահումյանի զինկոմիսարիատի կողմից ամբաստանյալ Գևորգ Ռոմիկի Եղյանը զորակոչվել է ՀՀ ազգային բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայության նշանակվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության թիվ 14203 զորամասում: Ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թ. թիվ ՏԴ/0082/01/10/ դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով Գ.Եղյանը դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը ՀՀ ՊՆ թիվ 51036 զորամասում: 2011թ. հունվարի 20-ից վերջինս բուժման մեջ է գտնվել ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում: Այդ ընթացքում տեղեկանալով, որ ընկերուհին ցանկանում է նշանադրվել այլ անձի հետ, 2011թ. ապրիլի 30-ին` ժամը 17:25-ին, ամբաստանյալ Գ.Եղյանը ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը և զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի ժամկետով գտնվել է Երևանի տարբեր վայրերում: 11.06.2011թ. Գ.Եղյանը հայտնաբերվել է Երևանի կայազորի ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՌՈ բաժին: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ. Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում Գ.Եղյանը թե նախաքննության ընթացքում, թե դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, նախաքննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար և մեղքը ընդունելն արդեն իսկ վկայում է նրա մասին, որ իր պաշտպանյալը կանգնել է ճիշտ ուղղու վրա, գիտակցել է իր կողմից կատարած հանցանքը և դատարանը պետք է հնարավորություն ընձեռի նրան ուղղվելու: Սոլիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է ու բավարար նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: Բողոքաբերը հատնում է, որ որպես Գ.Եղյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ են, որ նա երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, զինվորական ծառայությունից չի խուսափում, պատրաստակամ է շարունակել ծառայությունը զորամասում, զորամասի հրամանատարության և սպայական անձնակազմի կողմից բնութագրվում է բավարար, իսկ դատարանում որպես վկաներ հարցաքննված Զ.Գրիգորյանն ու Ա.Գրիգորյանը Գևորգ Եղյանին բնութագրել են դրական: Ելնելով վերոգրյալից և հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-հոդվածների դրույթներին` պաշտպանը խնդրել է փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատժի մասով, նշանակել մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-8-րդ կետերի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը՝ 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ, 8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։ Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր։ Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը։ Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե՛ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը)։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներում պաշտպանական կողմը որևէ լրացուցիչ փաստարկ չի վկայակոչել իր հետևությունները հիմնավորելու համար, իսկ շարադրված փաստարկներն արդեն իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելիս: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. նոյեմբերի 28-ի ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը): Նմանատիպ մոտեցում է արտահայտվել նաև Վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-01/08 որոշումներում: Գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալը ծառայության ընթացքում, զորամասը ինքնական լքելու համար, Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.06.2010թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելով 3 ամիս ժամկետով: Պատիժը կրելուց հետո ամբաստանյալ Գ.Եղյանը շարունակել է ծառայությունը, սակայն 2011թ. հունվարի 20-ից բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ ԿԿԶՀ-ի վնասվածքաբանության բաժանմունքում 30.04.2011թ.-ից մինչև 11.06.2011թ. զինվորական ծառայությունից ժամանակավորապես խուսափելու նպատակով մեկ ամսից ավելի տևողությամբ ինքնակամ թողել է ծառայության վայրը: Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, Գևորգ Եղյանի անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Գևորգ Եղյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Պաշտպանի Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 09-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԳԵՎՈՐԳ ՌՈՄԻԿԻ ԵՂՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 19-09-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 25-10-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 169 |
| Գործին կից նյութեր | Ամբաստանյալի վիճակագրական քարտը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 25-10-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 169 թերթ |
| Գործին կից նյութերը | ամբաստանյալի վիճ. քարտը: |
| Ուր | Էրեբունի և Նուբարաշեն |
| Գրության համարը | Ե-16270/11 |