ԵԷԴ/0100/01/11
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 նոյեմբերի 2011թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.ՄՈՎՍԵՍՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ռ.ԱՆՏՈՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով մեղադրողի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները` Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.08.2011թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2011 թվականի մայիսի 16-ին հարուցված թիվ 12117211 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2011 թվականի մայիսի 19-ին որոշում է կայացվել Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2011 թվականի հուլիսի 07-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.08.2011թ. դատավճռով.
Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 16.05.2011թ.:
Ռաֆայել Անտոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարվել է լուծված:
Վճռվել է նաև.
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Ռաֆայել Անտոնյանի` ՚ԼՋ-79-8ՙ մոդելի ՚ՁԼղ 5794ՙ համարի 8մմ տրամաչափի ձայնա-գազային ատրճանակը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔ վարչության տնօրինմանը:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.08.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել մեղադրողը և պաշտպանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Նախաքննական մարմնի կողմից Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2011թ. մայիսի 15-ին, ժամը 23.30-ի սահմաններում իր որդու` Սմբատ Անտոնյանի հետ, գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, իրենց ՚Ինֆինիտիՙ մակնիշի 47 SP 444 պ/հ ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի ՚Հաղթանակՙ կամրջի լուսաֆորի մոտ կանգնած լինելու ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել, որի պատճառով նրանց զուգահեռ կանգնած տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահե Ռոբերտի Ավետիսյանը, ճանաչելով Ռ.Անտոնյանին, հայտնել է, որ իր ավտոմեքենայի մեջ կին ուղևորներ կան, դիտողություն է արել նրան, սակայն Ռ.Անտոնյանը, չընդունելով Վ.Ավետիսյանի դիտողությունը, նրանից պահանջել է կանգ առնել, որից հետո Ռաֆայել և Սմբատ Անտոնյաններն իրենց ավտոմեքենայով հետապնդել են Վ.Ավետիսյանին, հաճախակի վազանց կատարելու և լուսարձակները թարթելու միջոցով փորձել կանգնեցնել նրան: Հասնելով Խ.Դաշտենց փողոց` Էրեբունու ավտոշուկայի մոտակայքում ստիպողաբար կանգնեցրել են Վ.Ավետիսյանին, որից հետո Ռ.Անտոնյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով տաքսու ուղևորներ Ալվարդ Գրիգորյանի և Մարիաննա Գևորգյանի նկատմամբ, շուրջ 10 րոպե վիճաբանության մեջ է մտել Վ.Ավետիսյանի հետ, որի ընթացքում բռնություն գործադրելով քաշքշել է նրան, տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, իր մոտ եղած գազային ատրճանակը պահել Վ.Ավետիսյանի գլխին և տվել սպառնալիքներ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետ դատարան/ հաստատված է համարել հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանը 2011թ. մայիսի 15-ին, ժամը 23.30-ի սահմաններում իր որդու` Սմբատ Անտոնյանի հետ, գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, իրենց ՚Ինֆինիտիՙ մակնիշի 47 ՏP 444 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի ՚Հաղթանակՙ կամրջի լուսաֆորի մոտ կանգնած լինելու ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել, որի պատճառով նրանց զուգահեռ կանգնած տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահե Ռոբերտի Ավետիսյանը, ճանաչելով Ռ.Անտոնյանին դիտողություն է արել նրան, սակայն Ռ.Անտոնյանը, չընդունելով Վ.Ավետիսյանի դիտողությունը, նրանից պահանջել է կանգ առնել, որից հետո Ռաֆայել և Սմբատ Անտոնյաններն իրենց ավտոմեքենայով հետապնդել են Վ.Ավետիսյանին, հաճախակի վազանց կատարելու և լուսարձակները թարթելու միջոցով փորձել են կանգնեցնել նրան: Հասնելով Խ.Դաշտենց փողոց` Էրեբունու ավտոշուկայի մոտակայքում, ստիպողաբար կանգնեցրել են Վ.Ավետիսյանին, շուրջ 10 րոպե վիճաբանության մեջ է մտել Վ.Ավետիսյանի հետ, որի ընթացքում քաշքշել է նրան, տվել սպառնալիքներ, և իր մոտ եղած գազային ատրճանակը պահելով Վ.Ավետիսյանի գլխին, սպառնացել է սպանել:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Մեղադրողը վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է բեկանել Ռաֆայել Անտոնյանի նկատմամբ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 2011թ. օգոստոսի 29-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Ռաֆայել Անտոնյանին դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով, հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ չի գնահատել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը:
Ամբաստանյալ Ռ.Անտոնյանի մեղադրանքը վերաորակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով` դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածով նախատեսված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, ինչը ենթադրում է քրեական օրենքի արդարացի կիրառում:
Ամբաստանյալ Ռ.Անտոնյանի մեղադրանքի ձևակերպումից ակնհայտ երևում է, որ խուլիգանական գործողությունների սկիզբը նախաքննության մարմինն ընդունել է ամբաստանյալի կողմից տուժողի դիտողությունը չընդունելու և այդ կապակցությամբ տեղում պարզաբանումներ կատարելու պահանջ ներկայացնելու պահը, ինչին անմիջապես հաջորդել է հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը` հայր ու որդի Անտոնյանները ճանապարհային երթևեկության կանոնների բացահայտ ոտնահարմամբ ավտոմեքենայով ամբողջ քաղաքով մեկ հետապնդել են տուժողին:
Գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռ.Անտոնյանի մեղադրանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին:

Պաշտպանը վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է Ռաֆայել Անտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 29-ի դատավճիռը նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կարգով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան կամ մեղմացնել նշանակված պատիժը, հետևյալ հիմնավորումներով.
Դատարանը թեկուզև դատավճռում պատճառաբանել է Ռ.Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատժի նշանակումը, սակայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված սանկցիայի սահմաններում այնուամենայնիվ նրա նկատմամբ նշանակել է խիստ պատիժ:
Անձը բնութագրող տվյալների և մեղմացնող հանգամանքների առկայության պայմաններում, ինչպես նաև հաշվի առնելով այն, որ Ռ.Անտոնյանը կատարել է ոչ մեծ ծանրության աստիճանի հանցանք, դատարանը կարող է հանգել այն հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց հասարակությունից մեկուսացնելու` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով:
Նման հետևությունը բխում է օրենքի /ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդված/ պահանջներից և համահունչ է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ընդունած համապատասխան նախադեպային որոշումներին:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ռաֆայել Անտոնյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մայիսի 15-ին իրենց ընտանիքով մասնակցել են հարսի ծնողների տանը կազմակերպված խնջույքին, որի ընթացքում օղի է օգտագործել: Ժամը 22.00-ի սահմաններում վերադարձել են տուն: Որոշ ժամանակ անց զգացել է, որ ոտքը ցավում է, ուստի որոշել է գնալ Էրեբունու հիվանդանոց: Խնդրել է որդուն` Սմբատին իրեն տանել հիվանդանոց: Որդու հետ միասին` իրենց անձնական օգտագործման սև գույնի ՚Ինֆինիտիՙ մակնիշի ավտոմեքենայով, որի ղեկին եղել է Սմբատը, դուրս են եկել տանից: Հասնելով ՚Հաղթանակՙ կամրջի մոտ` կարմիր լուսաֆորի տակ կանգնել են: Այդ ժամանակ ավտոմեքենայի առջևի լուսամուտը գտնվել է կիսաբաց վիճակում, և ինքը ոտքի ցավից զայրացած սկսել է հայհոյանքներ տալ, որն ուղղված է եղել իր կյանքին, սակայն չի նկատել, որ իրենց կողքն այլ մեքենա է կանգնած: Այդ ընթացքում լսել է, որ իրենց կողքը կանգնած տաքսի ավտոմեքենայի վարորդը հայհոյանք տալու համար իրեն դիտողություն է արել: Ինքը շրջվել և տեսել է, որ դիտողություն անողն իրենց հարևանի տղան է: Ինքը նրան ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, գնա, սակայն Վահեն իրեն պատասխանել է. ՚կգաս, շենքի բակում կխոսենքՙ: Վ.Ավետիսյանի ասելու տոնից ինքը վիրավորվել է, ասել է, որ կանգնի, խոսենք: Հատկապես ինքը զայրացել է այն բանից, որ Վ.Ավետիսյանն իրենից հասակով շատ փոքր լինելով, այդ տոնով է իրեն դիտողություն արել և բացի դրանից կանչել է շենքի բակ` խոսելու: Ինքը Վ.Ավետիսյանին ասել է, որ կանգնի, հիմա խոսենք, սակայն Վահեն չի կանգնել և շարունակել է ճանապարհը: Քանի որ Վահեն նույն ճանապարհով է գնացել, ինչ որ իրենք, կարծես զուգադիպել է իրենց ճանապարհները, հետևաբար` անընդհատ Վահեի մեքենան գտնվել է իրենց տեսադաշտում, ուստի և ցանկացել են նրան կանգնեցնել, որպեսզի պարզեն նրա վրդովմունքի պատճառը: Հասնելով Էրեբունու թանգարանի մոտ` դեպի ավտոշուկա գնացող փողոցի վրա, չհասած ավտոշուկա, Սմբատը վազանց է կատարել Վահեի մեքենային և կանգնեցրել է նրան: Կանգնելուց հետո Սմբատն իջել է մեքենայից և սկսել է զրուցել Վահեի հետ: Տեսնելով, որ նրանց խոսակցությունը երկարում է, ինքը ևս իջել է մեքենայից, և մոտենալով նրանց, Վահեին ասել է. ՚այ լակոտ, ինչպես ես ինձ հետ խոսումՙ, և զայրացած զենքը հանել և պահել է նրա վրա, որի ընթացքում սպառնացել է, որ եթե մի անգամ էլ իր հետ նման տոնով խոսի, ինքը նրան ՚կգյուլիՙ: Այդ ամբողջ վիճաբանության ընթացքում շրջակայքում ոչ-ոք չի եղել, ինքը տաքսի մեքենայի մեջ եղած ուղևորներին չի տեսել, սեռական բնույթի հայհոյանքներ չի տվել, պարզապես զայրացած սպառնալիքներ է տվել Վ.Ավետիսյանին, որի համար իրեն մեղավոր է ճանաչում և զղջում է:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով վերաորակված արարքը հիմնավորվում է գործի քննությամբ ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող` Վահե Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Հալաբյան 26 շենքի 23 բնակարանում և աշխատում է ՚Պրիստիժՙ տաքսի ծառայությունում: 2011թ. մայիսի 15-ին, ժամը 23.00-ի սահմաններում իրենց շենքի բնակիչ Լևոնը խնդրել է կնոջ քրոջը` Ալլային և վերջինիս աղջկան` Մարիամիկին, իրենց շենքի բակից տեղափոխել Նուբարաշենի խճուղի: Հասնելով ՚Հաղթանակՙ կամրջի մոտ, լուսաֆորի կարմիր լույսի տակ կանգնել է ճանապարհի միջին շարքում: Այդ պահին իր ձախ կողմում` ճանապարհի 3-րդ շարքում, կանգնել է սև գույնի ՚Ինֆինիտիՙ մակնիշի ավտոմեքենա, որի միջից հայհոյանքի ձայներ են լսվել: Շրջվել և տեսել է, որ հայհոյանք տվողն իրենց շենքի բնակիչ Ռաֆիկն է, իսկ ղեկին նրա որդին է` Սմբատը: Քանի որ իր մեքենայի մեջ կին ուղևորներ կային, ինքը Ռաֆիկին հայհոյելու համար դիտողություն է արել: Ռաֆիկն իրեն պատասխանել է, որից հետո ինքն ասել է, որ կգաս շենքի բակ կխոսենք: Ասելով շենքի բակում խոսելու մասին, ինքը մտադրություն է ունեցել հարցը պարզել հանգիստ պայմաններում, և դրանով չի ցանկացել վիրավորել Ռաֆիկին: Հասնելով քաղաքապետարանի մոտ, նկատել է, որ Սմբատը մեքենայի լույսերով թարթում է իրեն որպեսզի կանգնի: Ինքը չի կանգնել և շարունակել է վարել մեքենան: ՚Հայրենիքՙ կինոթատրոնի մոտ Սմբատը վազանց է կատարել իրեն, որի ընթացքում Ռաֆիկը ձեռքով հասկացրել է, որ կանգնի: Հասկանալով, որ Ռաֆիկը խմած է, ինքը չի կանգնեցրել մեքենան: Հասնելով Էրեբունու թանգարանի մոտ` դեպի ավտոշուկա գնացող փողոցի վրա, չհասած ավտոշուկա Սմբատը մեքենայով կտրել է իր ճանապարհը այնպես, որ չկարողանա խուսափել նրանցից: Ինքը ստիպված կանգնեցրել է մեքենան և իջել է: Սկզբից իրեն է մոտեցել Սմբատը: Հասկանալով, որ նա նույնպես խմած է, բացատրել է, որ իր ավտոմեքենայի մեջ կին ուղևորներ կան, եթե խոսելու բան կա գնան բակում կզրուցեն: Այդ պահին մեքենայից իջել և իրենց է մոտեցել Ռաֆիկը, որը մոտենալու ընթացքում գոտկատեղից ինչ-որ բան է ուզեցել հանի: Այդ տեսնելով, Սմբատը մոտեցել է հորը և ցանկացել է հեռացնել իրենից, սակայն Ռաֆիկը հրել է Սմբատին և գոտկատեղից հանելով ատրճանակը, դրել է իր գլխին և սպառնացել է. ՚գլխից կխփեմՙ: Մտածելով, որ Ռաֆիկը խմած է, կարող է և կրակի, որևէ դիմադրություն ցույց չի տվել: Ինքն այդ պահին չի իմացել, որ Ռաֆիկի ձեռքի ատրճանակը գազային է և սպառնալիքը ընկալել է որպես իրական: Այդ պահին Սմբատը հեռացրել է Ռաֆիկին, որից օգտվելով, ինքը մեքենայով դիմել է փախուստի: Ալլային և նրա աղջկան իջեցրել է նրանց շենքի մոտ, որից հետո վերադարձել է իր աշխատանքին:
Տուժող Վ.Ավետիսյանը հայտնել է նաև, որ իր բողոքը ներկայացրել է ոչ թե խուլիգանության, այլ իրեն սպանելու սպառնալիքների համար, որը տվյալ պահին ինքն ընկալել է որպես իրական:
Վկա` Ալվարդ Գրիգորյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2011թ. մայիսի 15-ին իր աղջկա` Մարիաննայի հետ միասին գտնվել է քրոջ տանը` Հալաբյան 26 շենքի թիվ 1 բնակարանում: Ժամը 23.00-ի սահմաններում որոշել են վերադառնալ իրենց տուն: Քրոջ ամուսինը` Լևոնը, տաքսի մեքենա է պատվիրել և իրենց ճանապարհել է տուն: Մեքենայի մեջ իրենք զբաղվել են իրենց փոքր համակարգչով: ՚Հաղթանակՙ կամրջի մոտ` կարմիր լույսի տակ տաքսու վարորդը կանգնել է: Այդ ընթացքում լսել է, որ տաքսու վարորդն իրենց կողքի կանգնած սև գույնի ջիպի առջևի ուղևորին ասել է, ՚կամաց, մեջը կին կաՙ, սակայն թե ջիպի ուղևորը ինչ է ասել, որ վերջինս նրան նման բան է պատասխանել, ինքը չի լսել: Այնուհետև, տաքսու վարորդը ասել է. ՚պասաժիրին կիջեցնեմ, կգամ, կխոսանք կամ հետո կխոսանքՙ, որից հետո իրենք շարժվել են: Շարժվելուց հետո, ամբողջ ճանապարհի ընթացքում ջիպի ուղևորները հետապնդել են իրենց: Հասնելով Էրեբունու թանգարանի մոտ` դեպի ավտոշուկա գնացող փողոցի վրա, չհասած ավտոշուկա, ջիպի վարորդը վազանց է կատարել իրենց և կտրուկ աջ թեքվել` փակելով իրենց ճանապարհը: Տաքսու վարորդը ստիպված կանգնեցրել է մեքենան և իջել է: Ջիպից իջել է նաև վարորդը և երկուսով երկու մեքենաների միջև ընկած հատվածում սկսել են լարված խոսել իրար հետ, սակայն նրանց խոսակցության բովանդակությունը ինքը չի հասկացել: Այդ պահին մեքենայից իջել է նաև կողքի ուղևորը և մոտեցել է նրանց, որից հետո նրանք շարունակել են երեքով լարված խոսել, սակայն կրկին նրանց խոսակցության բովանդակությունը չի հասկացել: Խոսակցության ընթացքում նկատել է, որ տարեց տղամարդու ձեռքին ատրճանակ կա, որը խոսելու ընթացքում մի երկու անգամ ուղղել է տաքսու վարորդի կողմը, սակայն ջիպի վարորդը անընդհատ նրան հեռացրել է: Տեսնելով նրա ձեռքի ատրճանակը, իրենք վախեցել են և զանգահարել են ոստիկանություն: Մի պահ, երբ ջիպի վարորդը բռնել է տարեց տղամարդուն, դրանից օգտվելով տաքսու վարորդը նստել է մեքենան և փորձել է հեռանալ, սակայն տարեց տղամարդը կրկին մոտեցել է նրան և ստիպել է իջնել մեքենայից` սպառնալով, որ կխփի: Տաքսու վարորդը կրկին իջել է մեքենայից, սակայն ջիպի վարորդը հանգստացրել է տարեց տղամարդուն, որից հետո իրենք շարունակել են իրենց ճանապարհը:
Հայտնել է նաև, որ վիճաբանության ընթացքում որևէ մեկից, այդ թվում Ռ.Անտոնյանից հայհոյանքներ չի լսել:
Վկա` Մարիաննա Գևորգյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մայիսի 15-ին մոր` Ալվարդ Գրիգորյանի հետ միասին գտնվել են մորաքրոջ տանը` Հալաբյան 26 շենքի, թիվ 1 բնակարանում: Ժամը 23.00-ի սահմաններում որոշել են վերադառնալ իրենց տուն: Մորաքրոջ ամուսինը` Լևոնը, տաքսի մեքենա է պատվիրել և իրենց ճանապարհել է տուն: Մեքենայի մեջ իրենք զբաղվել են իրենց փոքր համակարգչով: ՚Հաղթանակՙ կամրջի մոտ` կարմիր լույսի տակ տաքսու վարորդը կանգնել է: Այդ ընթացքում լսել է, որ տաքսու վարորդն իրենց կողքի կանգնած սև գույնի ջիպի առջևի ուղևորին ասել է, ՚կամաց, մեջը կին կաՙ, սակայն թե ջիպի ուղևորը ինչ է ասել, որ վերջինս նրան նման բան է պատասխանել, ինքը չի լսել: Այնուհետև, տաքսու վարորդն ասել է. ՚պասաժիրին կիջեցնեմ, կգամ կխոսանք կամ հետո կխոսանքՙ, որից հետո իրենք շարժվել են: Շարժվելուց հետո, ամբողջ ճանապարհի ընթացքում ջիպի ուղևորները հետապնդել են իրենց: Հասնելով Էրեբունու թանգարանի մոտ` դեպի ավտոշուկա գնացող փողոցի վրա, չհասած ավտոշուկա, ջիպի վարորդը վազանց է կատարել իրենց և կտրուկ աջ թեքվել` փակելով իրենց ճանապարհը: Տաքսու վարորդը ստիպված կանգնեցրել է մեքենան և իջել է: Ջիպից իջել է նաև վարորդը և երկուսով երկու մեքենաների միջև ընկած հատվածում սկսել են լարված խոսել, որը նման է եղել վիճաբանության, սակայն նրանց խոսակցության բովանդակությունը ինքը չի հասկացել: Այդ պահին մեքենայից իջել է նաև կողքի ուղևորը և մոտեցել է նրանց, որից հետո նրանք շարունակել են երեքով լարված խոսել, սակայն կրկին նրանց խոսակցության բովանդակությունը չի հասկացել: Վիճաբանության ընթացքում նկատել է, որ տարեց տղամարդու ձեռքին ատրճանակ է հայտնվել, որը խոսելու ընթացքում մի երկու անգամ ուղղել է տաքսու վարորդի կողմը, պահել է նրա գլխին, սակայն ջիպի վարորդը անընդհատ նրան հեռացրել է` թույլ չտալով, որ նրանց միջև վիճաբանություն ծագի: Տեսնելով տարեց տղամարդու ձեռքի ատրճանակը, իրենք վախեցել են և իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է ոստիկանություն: Մի պահ, երբ ջիպի վարորդը բռնել է տարեց տղամարդուն, դրանից օգտվելով տաքսու վարորդը նստել է մեքենան և փորձել է հեռանալ, սակայն տարեց տղամարդը կրկին մոտեցել է նրան և ստիպել է իջնել մեքենայից` սպառնալով, որ կխփի: Տաքսու վարորդը կրկին իջել է մեքենայից, սակայն ջիպի վարորդը հանգստացրել է տարեց տղամարդուն, որից հետո իրենք շարունակել են իրենց ճանապարհը:
Վկա` Սմբատ Անտոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մայիսի 15-ին իրենց ընտանիքով մասնակցել են կնոջ ծնողների տանը կազմակերպված խնջույքին, որի ընթացքում ինքը և հայրը` Ռաֆայել Անտոնյանը, օղի են օգտագործել: Ժամը 22.00-ի սահմաններում վերադարձել են տուն: Որոշ ժամանակ անց հայրն իրեն ասել է, որ ոտքը ցավում է և խնդրել է տանել հիվանդանոց: Հոր հետ միասին` իրենց անձնական օգտագործման սև գույնի ՚Ինֆինիտիՙ մակնիշի ավտոմեքենայով, որի ղեկին եղել է ինքը, դուրս են եկել տանից: Հասնելով ՚Հաղթանակՙ կամրջի մոտ, կարմիր լուսաֆորի տակ կանգնել է: Այդ ժամանակ ավտոմեքենայի առջևի լուսամուտը գտնվել է կիսաբաց վիճակում, և հայրը ոտքի ցավից զայրացած հայհոյանքներ է տվել: Այդ ընթացքում իրենց կողքը կանգնած ՚Վազ-21012ՙ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայի վարորդը հորը դիտողություն է արել: Ինքը նկատել է, որ տաքսու վարորդը իրենց թաղամասի բնակիչ Վահեն է, որին հայրը նույնպես ճանաչում է: Հայրը, ճանաչելով Վահեին, պատասխան է տվել նրան: Դրանից Վահեն վրդովվել է, և ասել է. ՚կգաք թաղ, ձեր հետ կխոսեմՙ: Հայրը նրան ասել է. ՚հիմա կանգնի, տենամ ինչ պիտի ասեսՙ: Այդ ժամանակ լուսաֆորը փոխել է կանաչ և իրենք շարժվել են: Շարժվելուց հետո, տեսնելով, որ Վահեն չի կանգնում, նրա հետևից ավտոմեքենայի լույսերով թարթել է, որպեսզի կանգնի, պարզեն, թե ինչից է վրդովվել, սակայն վերջինս չի կանգնել: Հասնելով Էրեբունու թանգարանի մոտ` դեպի ավտոշուկա գնացող փողոցի վրա, չհասած ավտոշուկա վազանց է կատարել Վահեին և կտրուկ թեքվել է աջ, որպեսզի վերջինս արգելակի: Կանգնելուց հետո իրենք իջել են մեքենայից և սկսել են երեքով զրուցել, որի ընթացքում հայրը Վահեին պարզաբանել է, որ իր տված հայհոյանքները նրան չեն եղել ուղղված, և ոչ էլ իր ուղևորներին, այլ ոտքը ահավոր ցավում է, դրանից է եղել զայրացած, և եթե նրա ուղևորները լսել են իր հայոհյանքները, ինքը դրա համար ներողություն է խնդրում: Խոսակցության ժամանակ հայրը, լինելով Վահեից տարիքով, և զայրացած լինելով իր հետ նման տոնով խոսելու համար, նրան ՚լակոտՙ է անվանել, որից Վահեն վրդովվել է և անընդհատ խոսակցությունը տարել է դեպի վիճաբանության: Ինքը Վահեին դիտողություն է արել, որ հոր հետ նման տոնով չխոսի, քանի որ վերջինս իրենից տարիքով է: Խոսակցության ողջ ընթացքում ինքը թույլ չի տվել, որ հոր և Վահեի միջև վիճաբանություն ծագի, սակայն հայրը մի պահ զայրացել, հրել է իրեն, և գոտկատեղից հանելով ատրճանակը, պահել է Վահեի վրա և սպառնացել է, որ եթե մի անգամ էլ իր հետ նման տոնով խոսի, ինքը նրան ՚կգյուլիՙ: Ինքը հանգստացրել է հորը, որից հետո Վահեն հեռացել է:
Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1131 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված 2004թ. գործարանային արտադրության ՚ИЖ-79-8ՙ մոդելի ՚ТИХ 5794ՙ համարի 8մմ տրամաչափի ձայնա-գազային ատրճանակը սարքին է, պիտանի է կրակելու համար և հրազեն չի հանդիսանում:
Ներկայացված ձայնա-գազային ատրճանակի պահունակում առկա թվով 2 հատ գործարանային արտադրության 8մմ տրամաչափի ձայնային փամփուշտները նախատեսված են համապատասխան տրամաչափի ձայնա-գազային ատրճանակով կրակելու համար, պիտանի են կրակվելու համար, ռազմամթերք չեն հանդիսանում /հ.1, գ.թ. 99/:
Ձայնագրառման զննության վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի Մարիաննա Գևորգյանի` 095-83-58-24 բջջային հեռախոսահամարից 15.05.2011թ., ժամը 23.45-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության հերթապահ մասի 1-02 հեռախոսահամարին տրվել է ահազանգ /հ.1, գ.թ. 111-117/:
Ռաֆայել և Սմբատ Անտոնյանների սթափության վիճակի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի 16.05.2011թ., ժամը 03.30-ի դրությամբ վերջիններս գտնվել են 1-ին աստիճանի հարբածության վիճակում /հ.1, գ.թ. 13-14/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 2004թ. գործարանային արտադրության ՚ИЖ-79-8ՙ մոդելի ՚ ТИХ 5794ՙ համարի 8մմ տրամաչափի ձայնա-գազային ատրճանակով և այն ներկայացնելու մասին կազմված արձանագրությամբ /հ.1, գ.թ. 18, 100/:
Սույն գործով, ընդհանուր իրավասության դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Ռ.Անտոնյանի արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է, որ ինչպես երևում է գործով ձեռք բերված ապացույցներից Ռ.Անտոնյանի և տուժող Վ.Ավետիսյանի միջև անբարյացակամ հարաբերություն է ստեղծվել այն պահից, երբ վերջինս Ռ.Անտոնյանին դիտողություն է արել հայհոյելու համար: Ռ.Անտոնյանին վրդովվեցրել է այն հանգամանքը, որ իրենից տարիքով փոքր անձնավորությունն այդ տոնով իրեն դիտողություն է արել և բացի դրանից ասել է, որ ՚կգաս շենքի բակ կխոսենքՙ: Ռ.Անտոնյանը փորձել է կանգնեցնել տուժողի ավտոմեքենան և նրա հետ պարզել հարաբերությունները:
Դեպքի վայրում` Խ.Դաշտենց փողոցի Էրեբունու ավտոշուկայի մոտ, ամբաստանյալին հաջողվել է կանգնեցնել տուժողի ավտոմեքենան, որից հետո նա վիճաբանության մեջ է մտել տուժողի հետ և իրեն պատկանող օրինական ձայնա-գազային ատրճանակով սպառնալիքներ է տվել տուժողին:
Տուժող Ավետիսյանն այդ սպառնալիքներն ընդունել է որպես իր կյանքին սպառնացող իրական սպառնալիք, քանի որ այդ պահին չի իմացել և չէր էլ կարող իմանալ, որ Ռ.Անտոնյանի ատրճանակը ոչ թե մարտական է, այլ ձայնա-գազային ատրճանակ է:
Դատարանը պատճառաբանել է նաև, որ. ըստ տուժողի նախաքննությամբ և դատաքննությամբ տված ցուցմունքների Ռ.Անտոնյանի նման վերաբերմունքն իր նկատմամբ առաջացել է այն բանից հետո, երբ նրան դիտողություն է արել հայհոյելու համար և առաջարկել է հարցերը պարզել շենքի բակում:
Ռ.Անտոնյանի գործողություններն, ըստ տուժողի ցուցմունքների, ուղղված են եղել միայն իր անձի դեմ:
Հարկ է նշել, որ նախաքննական մարմինը Ռ.Անտոնյանի արարքը որպես խուլիգանություն ըստ էության որակել է այն պահից, երբ ավտոշուկայի մոտ` Դաշտենց փողոցի վրա, Ռ.Անտոնյանը վիճաբանության մեջ է մտել տուժողի հետ և ատրճանակով սպառնացել է նրան:
Այսինքն, նախաքննական մարմինը արարքի սկիզբը ըստ էության համարելով այդ պահից, մեղադրանքում նշել է, որ Ռ.Անտոնյանը դիտավորյալ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով տաքսու ուղևորներ Ալվարդ Գրիգորյանի և Մարիաննա Գևորգյանի նկատմամբ, շուրջ 10 րոպե վիճաբանության մեջ է մտել Վ.Ավետիսյանի հետ, որի ընթացքում բռնություն գործադրելով քաշքշել է նրան, տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, իր մոտ եղած գազային ատրճանակը պահել Վ.Ավետիսյանի գլխին և տվել սպառնալիքներ: Միևնույն ժամանակ նախաքննական մարմինը չի կոնկրետացրել, թե ինչում են արտահայտվել հատկապես հասարակական կարգի դեմ ուղղված գործողությունները:
Ընդհանուր իրավասության դատարանն իր հերթին փաստել է, որ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի արձանագրվել նման գործողությունների որևէ փաստ:
Հարկ է նշել, որ Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ ՎԲ-223/06 քրեական գործով, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՚Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները:
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում:
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծըՙ:
Տվյալ դեպքում, գործի օբյեկտիվ տվյալները վկայում են այն մասին, որ Ռ.Անտոնյանի ոտնձգությունն ուղղակի դիտավորությամբ ուղղված է եղել ոչ թե հասարակական կարգի դեմ, այլ կոնկրետ անձի` տուժող Ավետիսյանի դեմ` որպես ստեղծված անբարյացկամ վերաբերմունքի հետևանք:
Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին:
Հարկ է նշել նաև, որ դատաքննության ընթացքում տուժող Վ.Ավետիսյանը հայտնել է, որ բողոքում է այն բանի համար, որ ամբաստանյալն ատրճանակը պահելով իր գլխին, սպառնացել է իրեն կյանքից զրկել և այդ սպառնալիքը ինքն ընկալել է որպես իրական:
Որպիսի պայմաններում, դատարանը եզրահանգել է, որ ամբաստանյալ Ռ.Անտոնյանի ոտնձգության օբյեկտը ոչ թե հասրակական կարգն է, այլ տուժողի անձը:
Տվյալ դեպքում, մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներն ինչպես առանձին վերցված, այնպես էլ իրենց համակցությամբ բավարար չեն հիմնավոր հետևության հանգելու այն մասին, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք, որպիսի պայմաններում ընդհանուր իրավասության դատարանը տվյալ դեպքում իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով որակելու հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, ինչը ինքնին բացառում է քրեական օրենքը ոչ ճիշտ կիրառումը, հետևաբար դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները դատարանի կողմից ճիշտ չգնահատելու, քրեական օրենքը ճիշտ չի կիրառելու և այլնի վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
ՀՀ քր. օր-ի 10-րդ հոդվածն ամրագրում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, համաձայն որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քր. օր-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քր. օր-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քր. օր-ի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քր. օր-ի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քր. օր-ի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քր. օր-ի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քր. օր-ի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս /տես Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը, կետ 16/:
ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է մի շարք որոշումներում:
Այդ թվում նաև, Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 17, արձանագրվել է, որ. ՚/…/ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին/…/ՙ:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ նա 59 տարեկան է, վատառողջ անձնավորություն է, նախկինում դատապարտված չի եղել, զբաղվել է հանրօգուտ աշխատանքներով, բնութագրվում է դրական, ինչպես նաև որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը և հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում նշանակվածից ցածր պատիժ նշանակելը, ինչպես նաև նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չեն կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները նշանակված պատժի մեղմացման վերաբերյալ, այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393 և 394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ռաֆայել Սմբաթի Անտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137 հոդվածի 1-ին մասով, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.08.2011թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրողի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է.

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ