ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Գործ № ԵԷԴ/0094/01/11

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Վ. Գրիգորյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


7 փետրվարի 2013 թվականի ք. Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ. ՄՈՎՍԻՍՅԱՆԻ
տուժող` Ս. ԻՍԱԲԱԲՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Վ. ԲԱԲԱՅԱՆԻ
պաշտպան` Ս. ԱՍԼԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Մ. ՆՇԱՆՅԱՆԻ
թարգման` Ծ. ԹՈՐՈՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Մուկուչ Օնիկի Նշանյանի և տուժող Սվետլանա Արտակի Իսաբաբյանի ներկայացուցիչներ Կրոմվել Գրիգորյանի և Վահագն Բաբայանի բերած վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մուկուչ Օնիկի Նշանյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի հետաքննիչ Դ. Հովհաննիսյանի` 2010թ. նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ Սվետլանա Իսաբաբյանի դիմումի հիման վրա նախապատրաստված նյութերն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժին: /տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.2 գ-թ 166/

2. ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2010թ. դեկտեմբերի 2-ի որոշմամբ Սուսաննա Ավագյանի կողմից խարդախություն կատարելու վերաբերյալ քննվող թիվ 12118810 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է նոր քրեական գործ` Արթուր Յորդանյանի և Մուկուչ Նշանյանի կողմից վաշխառություն կատարելու դեպքի առթիվ: Նոր հարուցված քրեական գործին շնորհվել է 12147110 հերթական համարը, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: Թիվ 12118810 քրեական գործից առանձացվել են նյութերն ամբողջ ծավալով: /հ.1 գ-թ 1/

3. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. հունվարի 31-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին` քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 2011թ. մարտի 2-ը:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Պ. Գյուլումյանի` 2011թ. հունվարի 31-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով` մինչև 2011թ. մարտի 2-ը: /հ.1 գ-թ 125-126/

4. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. փետրվարի 2-ի որոշմամբ Սվետլանա Իսաբաբյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով հարուցվել է թիվ 12103811 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.2 գ-թ 135/

5. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. փետրվարի 25-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին` քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 2011թ. ապրիլի 2-ը:
Դատախազ Պ. Գյուլումյանի` 2011թ. փետրվարի 25-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով` մինչև 2011թ. ապրիլի 2-ը: /հ.1 գ-թ 132-133/

6. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. մարտի 14-ի որոշմամբ թիվ 12103811 քրեական գործը միացվել է թիվ 12147110 քրեական գործին և շարունակվել է նախաքննության կատարումը: /հ.1 գ-թ 134/

7. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. մարտի 30-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին` քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 2011թ. մայիսի 2-ը:
Դատախազ Պ. Գյուլումյանի` 2011թ. մարտի 30-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով` մինչև 2011թ. մայիսի 2-ը: /հ.3 գ-թ 183-184/

8. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. ապրիլի 29-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին` քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 15 օրով` մինչև 2011թ. մայիսի 17-ը:
Դատախազ Պ. Գյուլումյանի` 2011թ. ապրիլի 29-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 15 օրով` մինչև 2011թ. մայիսի 17-ը: /հ.3 գ-թ 191-193/

9. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. մայիսի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին` քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 2011թ. հունիսի 17-ը:
Դատախազ Պ. Գյուլումյանի` 2011թ. մայիսի 14-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 2011թ. հունիսի 17-ը: /հ.3 գ-թ 204-205/

10. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ Մուկուչ Օնիկի Նշանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: /հ.3 գ-թ 208-210/

11. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործով մեղադրյալ Մ. Նշանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.3 գ-թ 212-214/

12. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. հունիսի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազին` քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 10 օրով` մինչև 2011թ. հունիսի 27-ը:
Դատախազ Պ. Գյուլումյանի` 2011թ. հունիսի 16-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 10 օրով` մինչև 2011թ. հունիսի 27-ը: /հ.3 գ-թ 218-219/

13. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. հունիսի 17-ի որոշմամբ թիվ 12147110 քրեական գործի մասը կարճվել է և Մ. Նշանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-213 հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազամի բացակայության հիմքով: /հ.3 գ-թ 223-226/

14. Ավագ քննիչ Հ. Դելեյանի` 2011թ. հունիսի 22-ի որոշմամբ Մ. Նշանյանի կողմից 2008թ. հուլիսի 29-ին գործով չպարզված անձից տոկոսով գումար վերցնելու և տոկոսներ վճարելու վերաբերյալ թիվ 12147110 քրեական գործի մասը կարճվել է և հանցակազամի բացակայության հիմքով:
Մ. Նշանյանի կողմից 2008թ. սեպտեմբեր ամսին, գործով չպարզված օրը, չպարզված անձից տոկոսով գումար վերցնելու և տոկոսներ վճարելու վերաբերյալ թիվ 12147110 քրեական գործի մասը կարճվել է և հանցակազամի բացակայության հիմքով: /հ.3 գ-թ 229-231/

15. 2011թ. հունիսի 29-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է նույն օրը: /հ.3 գ-թ 234-243 և հ.3 գ-թ 1/

16. Առաջին ատյանի դատարանի` 2011թ. հուլիսի 1-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2011թ. հուլիսի 14-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.4 գ-թ 4, 21/

17. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. հոկտեմբերի 12-ի դատավճռով ամբաստանյալ Մուկուչ Օնիկի Նշանյանը ճանաչել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2 մասի 2–րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով: <<Համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1 կետի 1-ին ենթակետի համաձայն` Մ. Նշանյանը ազատվել է պատժից: Մ. Նշանյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Ապացույց ճանաչված Բ. Մադոյանի և Ա. Ղազարյանի խոսակցությունը պարունակող լազերային սկավառակը թողնվել է քրեական գործում: /հ.4 գ-թ 187-191/

18. Ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը 2012թ. նոյեմբերի 9-ին, իսկ տուժող Ս. Իսաբաբյանի ներկայացուցիչներ Կ. Գրիգորյանը և Վ. Բաբայանը 2012թ նոյեմբերի 12-ին վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ գրավոր առարկություններ չեն ստացվել

19. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2012թ. նոյեմբերի 21-ին: Վերաքննիչ դատարանի` 2012թ. նոյեմբերի 22-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

20. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով Մուկուչ Նշանյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար. տուժող Ս. Իսաբաբյանը, հանդիսանալով Երևանի Արցախի փողոցի 6ա հասցեում գործող թիվ. 60 մանկապարտեզի տնօրենը, 1997թ. փետրվարի 1-ից մինչև 2003թ. ընկած ժամանակահատվածում սեփականաշնորհել է մանկապարտեզի երկհարկանի շինությունը: Խորհրդակցելով իր ավագ որդու` գործով վկա Բորիս Մադոյանի հետ, տուժող Ս. Իսաբաբյանը նպատակադրվել է մանկապարտեզի շենքի վրա կառուցել ևս երկու հարկ և այդ կապակցությամբ 2008թ. փետրվար ամսից սկսել են շինարարական աշխատանքներ իրականացնել: Շուրջ երկու ամիս անց սպառվել է նրանց դրամական միջոցները` շուրջ 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, սակայն շինարարությունն ավարտին չեն հասցրել: Այդ պատճառով տուժող Ս. Իսաբաբյանը որդու հետ միասին որոշել են տոկոսով գումար վերցնել: Այդ մասին տեղեկացել է նաև նրանց հարևան Վլադիմիր Ասատրյանը և հայտնել, որ ինքը տոկոսով գումար տվող` Մուկուչ անունով անձնավորության է ճանաչում և այդ հարցով կարող են դիմել նրան: 2008թ. ապրիլ ամսին, Մուկուչի հետ պայմանավորվելու, նրանից 20.000 ԱՄՆ դոլար տոկոսով գումար վերցնելու նպատակով, Վ. Ասատրյանը Բ. Մադոյանի բջջային հեռախոսով զանգահարել է ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին և պայմանավորվել հանդիպել: Հեռախոսազրույցի հաջորդ օրը, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանն ընկերոջ, գործով վկա Ա. Ղազարյանի հետ այցելել են տուժող Ս. Իսաբաբյանին պատկանող թիվ. 60 մանկապարտեզ, ուսումնասիրել շինության սեփականության վերաբերյալ փաստաթղթերը և համաձայնություն ձեռք բերել 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով տալու մասին, իսկ որպես գումարի վերադարձման երաշխիք գրավադնել մանկապարտեզը: Ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. ապրիլի 23-ին Երևանի Էրեբունու նոտարական գրասենյակում, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը և Ա. Ղազարյանը կնքել են շինծու` առանց տոկոսի փոխառության պայմանագիր, համաձայն որի` իբրև տուժող Ս. Իսաբաբյանին փոխառությամբ տրամադրել են 8.370.000 դրամ գումար, սակայն իրականում Մ. Նշանյանը և Ա. Ղազարյանը, տուժող Ս. Իսաբաբյանին չորս ամիս ժամկետով տվել են 6.000.000 ՀՀ դրամ գումար, նրանցից յուրաքանչյուրը` 3.000.000-ական դրամ, ամսեկան 6 տոկոս տոկոսադրույքով և 7 տոկոս միջնորդավճարով: Նույն պահին, տուժող Ս. Իսաբաբյանից ամսեկան 6 տոկոսի հաշվարկով ստացել են 4 ամսվա` 1.483.000 ՀՀ դրամին համարժեք 4800 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոսագումարներ, որն ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը և Ա. Ղազարյանը հավասարապես բաժանել են միմյանց միջև:
Տոկոսով վերցված գումարը տուժող Ս. Իսաբաբյանը ներդրել է մանկապարտեզի շինարարության մեջ, սակայն այն ևս չի բավականացրել շինարարությունն ավարտին հասցնելու համար, որի կապակցությամբ վերջինս, որդու` Բ. Մադոյանի հետ միասին կրկին դիմել են ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին: 2008թ. մայիսի 27-ին Երևանի Մալաթիա նոտարական գրասենյակում, նրանց միջև կրկին շինծու փոխառության պայմանագիր է կնքվել, համաձայն որի Մ. Նշանյանն իբրև առանց տոկոսի, փոխառությամբ Ս. Իսաբաբյանին 6.000.000 դրամ գումար է տվել, սակայն իրականում ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը տուժող Ս. Իսաբաբյանին 3 ամիս ժամկետով, ամսեկան 7 տոկոս տոկոսադրույքի և 6 տոկոս միջնորդավճարի պայմանով 4.000.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել և պայմանագիրը կնքելուց անմիջապես հետո, ամսեկան 7 տոկոսի հաշվարկով վերջինիցս ստացել է 2 ամսվա տոկոսագումարները` 560.000 ՀՀ դրամի չափով, իսկ 2008թ. հուլիսի 15-ին Ս. Իսաբաբյանի որդուց` Բ. Մադոյանի միջոցով ստացել ևս մեկ ամսվա տոկոսագումարը` 280.000 ՀՀ դրամ գումար:
Բացի այդ, 2008թ. հունիսի 11-ին, տուժողի որդին` Բ. Մադոյանը հանդիպել է ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին և նրանից լրացուցիչ գումար խնդրել: Վերջինս, չմերժելով խնդրանքը, Բ. Մադոյանին է տվել 1.500.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսեկան 7 տոկոս տոկոսադրույքով և ստացական վերցրել այն մասին, որ իբրև Բ. Մադոյանին տվել է 2.000.000 ՀՀ դրամ, ապա նույն պահին, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը Բ. Մադոյանից ամսեկան 7 տոկոսի հաշվարկով ստացել է մեկ ամսվա տոկոսագումարը` 105.000 ՀՀ դրամի չափով և որպես միջնորդավճար` 150.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո` 2008թ. հոկտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը տուժող Ս. Իսաբաբյանի որդուց` Բ. Մադոյանից ստացել է ևս երկու ամսվա տոկոսագումարներ` ընդամենը 210.000 ՀՀ դրամի չափով:
2008թ. հուլիսի 8-ին Բ. Մադոյանը եղբոր` Կարեն Մադոյանի հետ միասին այցելել են ամբաստանյալ Մ. Նշանյանի բնակարան և կրկին տոկոսով գումար խնդրել: Վերջինս չի մերժել նրանց, սակայն հայտնել է, որ կարող է 2.000.000 ՀՀ դրամի ստացականի դիմաց տրամադրել 1.500.000 դրամ գումար` ամսեկան 7 տոկոս տոկոսադրույքով և 10 տոկոս միջնորդավճարով: Բ. Մադոյանը համաձայնվելով ամբաստանյալ Մ. Նշանյանի առաջարկին, վերջինիս թելադրանքով գրել է 2.000.000 ՀՀ դրամ գումարի վերաբերյալ ստացական և հեռացել Մ. Նշանյանի տանից: Քիչ հետո Մ. Նշանյանը զանգահարել է Բ. Մադոյանին և հայտնել, որ կարող է գնալ և իրենց տանից վերցնել գումարը` ընդհանուր 1.245.000 ՀՀ դրամի չափով: 2008թ. հոկտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանն այդ գումարի դիմաց Բ. Մադոյանից ստացել է ևս երկու ամսվա տոկոսագումարներ` ընդամենը 210.000 ՀՀ դրամի չափով:
Այնուհետև, 2008թ. հուլիսի 15-ին, Բ. Մադոյանը հանդիպել է ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին և նրանից 300 ԱՄՆ դոլար գումար խնդրել, սակայն վերջինս հայտնել է, որ քիչ գումար չի կարող տրամադրել, այլ կարող է տալ նվազագույնը 3.000 ԱՄՆ դոլար: Նույն օրը, Բ. Մադոյանը հանդիպել է Մ. Նշանյանին և ստացական գրել այն մասին, որ իբրև Մ. Նշանյանից ստացել է 3.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն իրականում Մ. Նշանյանից ստացել է 604.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար` ամսեկան 10 տոկոս տոկոսադրույքով և 10 տոկոս միջնորդավճարով: Նույն պահին ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը ամսեկան 10 տոկոսի հաշվարկով Բ. Մադոյանից ստացել է մեկ ամսվա տոկոսագումարը` 60.400 ՀՀ դրամին համարժեք 200 ԱՄՆ դոլար և նույնքան գումար` որպես միջնորդավճար:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

21. Ամբաստանյալ Մ. Նշանյանն իր վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ համաձայն տուժողի և իրենց` Մ. Նշանյանի և Արամայիս Ղազարյանի միջև 27.04.2002թ. կնքված փոխառության պայմանագրի` տուժողին անտոկոս փոխառության կարգով պարտք է տրվել 8.370.000 /ութ միլիոն երեք հարյուր յոթանասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որը տուժողը պարտավորվել է վերադարձնել մինչև 23.08.2008թ.: Պատասխանողի դրամական պարտավորության կատարման ապահովման համար փոխառության պայմանագրի կնքման օրը կնքվել է նաև անշարժ գույքի /մանկապարտեզի/ գրավի պայմանագիր, որը գրանցվել է Էրեբունի նոտարական տարածքի սեղանամատյանում` թիվ 1862 համարով: Կնքված անշարժ գույքի գրավի պայմանագրի հիման վրա 07.05.2008թ. տրվել է թիվ 0120728 գրավի, հիփոթեքի իրավունքի գրանցման վկայականը։
Համաձայն 2008թ. սեպտեմբերի 29-ին իրենց և տուժողի միջև կնքված պայմանագրում փոփոխություն կատարելու մասին համաձայնագրի, որը գրանցվել է էրեբունու նոտարական տարածքի ս/մ թիվ 4865 համարով, փոփոխություն է կատարվել վերը նշված փոխառության պայմանագրի 2-րդ կետում և առանց տոկոսների փոխառության տրված գումարի չափը կազմել է 23.370.000 /քսաներեք միլիոն երեք հարյուր յոթանասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որը նա պարտավորվել էր վերադարձնել մինչև 15.11.2008թ.: Կնքված համաձայնագրով նույնատիպ փոփոխություն է կատարվել նաև 23.04.2008թ. անշարժ գույքի գրավի /հրփոթեքի /պայմանագրի 2-րդ կետում:
Համաձայն 2008թ. մայիսի 27-ին իր և տուժողի միջև կնքված փոխառության պայմանագրի, որը գրանցվել Երևանի «Մալաթիա» նոտարական տարածքի սեղանամատյանում թիվ 1474 համարով, պատասխանողին նրա խնդրանքով անտոկոս փոխառության կարգով ինքը պարտք է տվել 6.000.000 ՀՀ դրամ /վեց միլիոն/ ՀՀ դրամ, որը նա պարտավորվել էր վերադարձնել մինչև 27.08.2008թ.:
Համաձայն 11.06.2008թ. տուժողի կողմից տրված ստացականի` ինքն անտոկոս փոխառության կարգով նրան պարտք է տվել 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ, որը պետք է վերադարձներ մինչև 11.09.2008թ.: Որպես ստացված փոխառության ապացույց տուժողի կողմից իրեն ստացական է տրվել:
Գումարները տրվել են մանկապարտեզի 3-րդ և 4-րդ հարկերը կառուցելու համար:
Տուժողը վերցրած պարտքից, որը ընդհանուր գումարով կազմում է 31.837.400 /երեսուն մեկ միլիոն ութ հարյուր երեսուն յոթ հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ, մինչև օրս որևէ գումար չի վերադարձվել, որի համար ինքը և Ա. Ղազարյանը դիմել էին դատարան: Երևան քաղաքի Էրերունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.05.2009թ. թիվ ԵՔԴ/0026/02/09 վճռով տուժողից հօգուտ իրեն Ա Արամայիս Ղաղարյանի բռնագանձվել է 23.837.400 /քսաներեք միլիոն երեք հարյուր յոթանասուն հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ, որից 23.370.000 /քսան երեք միլիոն երեք հարյուր յոթանասուն հազար/ ՀՀ դրամը հիմնական պարտքի գումար և 467.400 դրամ որպես վճարման կետանցի տոկոսների գումար:
Նույն վճռով տուժողից հօգուտ իրեն բռնագանձվել է 8.370.833 /ութ միլիոն երեք հարյուր յոթանասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որից` 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամը որպես հիմնական պարտքի գուրմար և 370.833 ՀՀ դրամը որպես վճարման կետանցի տոկոսների գումար, իսկ 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամը որպես հայցվորների կողմից վճարված պետական տուրքի գումար:
Վճիռը բողոքարկվել է, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 05.02.2010թ. որոշմամբ օրինական ուժ է տրվել Երևանի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության աոաջին ատյանի դատարանի` 05.05.2009թ. վճռին:
Քրեական գործով վկա Բ. Մադոյանը հայց է ներկայացրել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` գրավադրված գույքը` Երևան քաղաքի Արցախի 6/1 շենքի թիվ 6/27 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը` մանկապարտեզը, արգելանքից հանելու վերաբերյալ, որի պատճառով կատարողական գործողությունները կասեցվել են, ակնհայտ անհիմն հայց, քանի որ նույն հիմքով նրա` ՀՀ վարչական դատարան ներկայացված հայցը ՀՀ վարչական դատարանի` 15.12.2010թ. թիվ ՎԴ/1584/05/10 վճռով արդեն մերժվել է, իսկ վճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ: Թիվ ԵԷԴ/1155/02/11 գործը գտնվել է դատավոր Ա. Մերանգուլյանի վարույթում։ Քաղաքացիական գործով վճիռը պետք է հրապարակվեր 07.11.2012թ. ժամը 17:45-ին:
Ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը նշել է, որ առաջադրված մեղադրանքում նա իրեն մեղավոր չի ճանաչում և նախաքննության ընթացքում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Դատավճռում ուղղակիորեն վերարատադրված են մեղադրական եզրակացությունում նշված ապացույցները և դրանց որևէ իրավական վերլուծություն չի կատարվել և գնահատական չի տրվել:
Առաջին ատյանի դատարանն իրեն առաջադրված մեղադրանքը /նույնությամբ ինչպես նախաքննական մարմիննը/ հիմնավորված է համարել տուժող Ս. Իսաբաբյանի, վկաների` նրա որդիներ Բորիս Մադոյանի և Կարեն Մադոյանի, Վարդուհի Բաղդոյանի, Անահիտ Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով, տուժող Ա. Իսաբաբյանի կողմից ներկայացված, որպես ապացույց ճանաչված, գործին կցված լազերային սկավառակով և դրա զննության մասին կազմված արձանագրությամբ, դատաձայնագրային փորձաքննության եզրակացությամբ, որով վերծանվել է Բ. Մադոյանի և Ա. Ղազարյանի միջև խոսակցությունը պարունակող լազերային սկավառակը, «Տպագրատուն Գինդ» շաբաթաթերթի խմբագրությունից ստացված գրությամբ, համաձայն որի 2008թ. «Տպագրատուն գինդ» շաբաթաթերում Մ. Նշանյանի անվամբ տպագրվել են հայտարարություններ, ինչպես նաև` ներքին համոզմամբ։
Քրեական գործում առկա և դատարանում հետազոտված որևէ ապացույցով չի հաստատվել իրեն մեղսագրվող վաշխառության հանցակազմի սյուբեկտիվ կողմը, այն է` պարտք տրված գումարի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ և միջնորդավճար ստանալը:
Որպես իր մեղքը հիմնավորող ապացույցներ դիտվել են շահագրգիռ կողմի` տուժող Ս. Իսաբաբյաեի, վկաներ` նրա որդիներ Բորիս և Կարեն Մադոյանների, ինչպես նաև մի քանի այլ վկաների ցուցմունքներ, ովքեր դատարանում էլ նշել են, որ ամեն ինչ լսել են նշված շահագրգիռ անձանցից:
Ամբաստանյալն անդրադարձել է քրեական գործում առկա և դատաքննության ընթացքում տրված տուժողի և վկաների ցուցմունքներին և մեղադրանքի հիմքում դրված այլ ապացույցներին, որոնցով նախաքննության մարմինը նույնպես փորձել էր հիմնավորել առաջադրված մեղադրանքը, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել իրեն առաջադրված մեղադրանքն այդ «ապացույցների» հիմքով:
Ամբաստանյալը նշել է, որ քրեական գործով կատարված դատաքննությունը համարում է ոչ հիմնավոր, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքը և կայացված դատավճիռն անհիմն են` հետևյալ պատճառաբանությամբ։
Ըստ բողոքի հեղինակի` քրեական գործով որպես ապացույց ճանաչված լազերային սկավառակը նույնպես չի կարող հիմք հանդիասանալ իր նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորելու համար։
Նախ, ձայնագրությունը տեղի է ունեցել վկա Ա. Ղազարայանին ալկահոլ օգտագործած վիճակում: Ինչպես նա նշել է դատարանում, Բ. Մադոյանը «ջրերի» մոտ ալկահոլ է խմացրել իրեն, որից հետո նա նախապես իր մոտ գտնվող ծրագրված հարցերով «հացաքննել» վկային, որ պետք է հաստատեր հատկապես իր կողմից տոկոսով և միջնորդավճարով գումարների տրամադրումը և չափերը։ Ամբաստանյալը նշել է նաև, որ նրանց միջև տեղի ունեցած խոսակցության մեջ վկա Ա. Ղազարյանը մի նախադասության մեջ նշել է, որ իբրև ինքը ասել է, որ «եթե ուզում ես փողը ստանաս, պտի ասես տոկոս-մոկոս չի էլե»: Նման «խոստովանությունը» հիմք է տվել դատարանին եզրակացնելու, որ տոկոս եղել է և այն էլ ՀՀ ԿԲ սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկանպատիկի չափով։ Որն է դրա հիմնավորումը` բացի տուժողի և վկաների շահագրգիռ ցուցմունքներից: Այսինքն, եթե ընդունենք, որ գումարը նույնիսկ տոկոսով է տրվել, ապա լազերային սկավառակով վկաներ Բ. Մադոյանի և Ա. Ղազարյանի խոսակցությունում արձանագրված «տոկոս-մոկոս» բառը չի ապացուցում տրված տոկոսի չափը: Դատարանում էլ ապացույցների ուսումնասիրման ընթացքում է պարզ է դառնում, որ խոսակցությունը ընթանում է ալկոհոլ օգտագործած մարդու հետ` ձայանագրությունում առկա են հայոյանքներ, շատ դեպքերում անիմաստ և կիսատ պռատ բառակապակցություններ:
Ինչ վերաբերում է «Տպագրատուն Գինդ» շաբաթաթերթում իր կողմից տրված հայտարարություններին, ապա այնտեղ երբևէ չի նշվել տրամադրվող վարկի տոկոսների և չափի վերաբերյալ: Թերթի 2008թ. համարներում տպագրված հայտարարությունների տեքստերը միանշանակ հաստատում են, որ տրվող վարկի տոկոսի և չափի վերաբերյալ երբևէ հայտարարություններում չեն նշվել:
Դատաքննության ընթացքում չի ապացուցվել վաշխառության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը` պարտք տրված դրամի համար ՀՀ ԿԲ սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրակնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալը և անձի հետ` նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնատու պայմաններում այլ գործարք կատարելը, որից օգտվել է մյուս կողմը։
Հիմք ընդունելով վերը թվարկված այս բոլոր հանգամանքները` ամբաստանյալը նշել է, որ պետք է իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հանել և կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս խախտել է ՀՀ քեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ և 127-րդ հոդվածների պահանջները` գործով ձեռք բերված ապացույցները չեն ենթարկվել օբյեկտիվ և բազմակողմանի ստուգման, յուրաքանչյուր ապացույց չի գնահատվել վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 360-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջները:
Նման եզրակացության է հանգել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0102/01/11 քրեկան գործով 08.06.2012թ. կայացված որոշմամբ։

22. Հիմք ընդունելով վերը շարադրվածը, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի` թիվ ԵԷԴ/0094/01/11 քրեական գործով 2012թ. հոկտեմբերի 12-ի դատավճիռը, իրեն արդարացնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում` կարճելով քրեական գործի վարույթ արարքի մեջ հանցակազմի բացակայության հիմքով և իր նկատմամբ դադարեցնել քրեական հետապնդումը:

23. Տուժող Ս. Իսաբաբյանի ներկայացուցիչներ Կ. Գրիգորյանը և Վ. Բաբայանն իրենց վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել են, որ Առաջին ատյանի դատարանի` 12.10.2012թ. թիվ ԵԷԴ/0094/01/11 դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական նորմերի խախտումներով:
Առաջին ատյանի դատարանի` 12.10.2012թ. թիվ ԵԷԴ/0094/01/11 դատավճռի հետևությունները հիմնված չեն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա:
Ամբաստանյալ Մ. Նշանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեդադրական դատավճիռ կայացնելիս և ակնհայտ մեղմ պատիժ սահմանելիս Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի, 6-րդ մասի պահանջները, ինչպես նաև` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 61-րդ հոդվածի, 63-րդ հոդվածի պահանջները:
Նշված պնդումը պատճառաբանվում է հետևյալ փաստարկներով:
Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեոք բերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, Առաջին ատյանի դատարանն ապացուցված է համարել ամբաստանյալ Մ. Նշանյանի կատարած արարքը, գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից արարքին տրվել է քրեաիրավական ճիշտ որակում և այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, այն է` 2008թ. ապրիլի 23-ից 5-ն ընկած ժամանակահատվածում ամբասաանյալ Մ. Նշանյանը տուժող Ս. Իսաբաբյանին տված գումարների դիմաց, որպես արհեստ, ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույթի կրկնապատիկը` տարեկան 11 տոկոսը գերազանցող չափով, ստացել է ամսեկան համապատասխանաբար 6, 7 և 10 տոկոսագումարներ, ինչպես նաև միջնորդավճարների եղանակով կատարել է որակյալ հանգամանքներում վաշխառություն:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի իրավական դրույթների վրա` բողոքի հեղինակները նշել են, որ Մ. Նշանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-ին կետով նախատեսված հանցանքում մեղավոր ճանաչելով և նրան 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելով, իսկ այնուհետև «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետով Մ. Նշանյանին պատժից ազատելով` Առաջին ատյանի դատարանը սահմանել է ակնհայտ մեղմ պատիժ:
Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել կատարված հացագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը, հանցագործությամբ տուժողին ծանր հետևանքներ պատճառելը, հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, հանցավորի անձն, այն, որ ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը նախկինում նույնպես զբաղվել է վաշխառությամբ, որի մասին է վկայում Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննված թիվ ԵԱՆԴ/0054/01/10 քրեական գործը, այն, որ ամբաստանյալ Մ. Նշանյանն իր կողմից կազմակերպված վաշխառության գործընթացին ներգրավել է նույն գործով վկա Արամայիս Ռաֆիկի Ղազարյանին, ինչը հիմնավորվեց դատարանում հետազոտված տուժող Ս. Իսաբաբյանի կողմից ներկայացված և որպես ապացույց ճանաչված լազերային սկավառակը զննելու մասին նախաքննության մարմնի` 16.02.2011թ. արձանագրությունը, որտեղ արձանագրված է Ա. Ղազարյանի և Բ. Մադոյանի խոսակցությունը: Այդ ընթացքում Ա. Ղազարյանը Բ. Մադոյանին հայտնել է, որ Մ. Նշանյանն իրեն ասել է. <</.../էրէկ, որ թղթերը բանա արե, մեկ էլ ընձի ասել ա` ախպեր, հանկարծ քեզի գան, կանչեն, բան, եթե դու ուզում ես քու փողը ստանաս, պտի ասես տոկոս-մոկոս չի էլե: էտքաե բանա ընձի ասե:>>:
Արդյունքում Մ. Նշանյանին Առաջին ատյանի դատարանը դատապարտել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, կայացրել է ակնհայտ մեղմ և ոչ արդարացի պատիժ` միաժամանակ կիրառելով ՀՀ ազգային ժողովի` 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և Մ. Նշանյանին ազատել է պատժից:
Վկայակոչելով ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ մասը` բողոքի հեղինակները նշել են, որ Առաջին ատյանի դատարանը, կիրառելով ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը, հաշվի չի առել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ մասի դրույթները, հաշվի չի առեյ այն, որ ամբաստանյալ Մ. Նշանյանն այդպես էլ չի զղջացել իր կատարած հանցագործության համար, չի հասկացել, որ քրեական օրենսգրքով արգելված արարք կատարելու հետևանքով տուժող Ս. Իսաբաբյանն ընկել է ծանր կացության մեջ, ամբաստանյալ որևէ կերպ չի վերականգնել կամ հարթել տուժողին պատճառված թե գույքային, թե բարոյական վնասը:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս` դատարանը հաշվի չի առել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը պետք է հանգեր այն հետևության, որ Մ. Նշանյանի նկատմամբ մեղմ պատիժ սահմանելով տվյալ գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրինսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հողվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:

24. Վերոգրյալի հիման վրա տուժող Ս. Իսաբաբյանի ներկայացուցիչներ Կ. Գրիգորյանը և Վ. Բաբայանը խնդրել են վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ, բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի` թիվ ԵԷԴ/0094/01/11 քրեական գործով 2012թ. հոկտեմբերի 12-ի դատավճիռը, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին դատապարտել ազատազրկան 4 /չորս/ տարի ժամկետով` կատարած արարքին համաչափ և արդարացի պատիժ, ինչպես նաև բավարարել տուժող Ս. Իսաբաբյանի քաղաքացիական հայցը:

25. Տուժողի ներկայացուցիչների վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ ամբաստանյալ Մ. Նշանյանի պաշտպան Ս. Ասլանյանը, ներկայացնելով համապատասխան առարկությունները, միջնորդել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել, ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին արդարացնել, միաժամանակ խնդրել է, որպեսզի Վերաքննիչ դատարանը միջնորդի մեղադրողին` Ս. Իսաբաբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական գործ հարուցելու:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի ելույթները, լսելով դատախազի, տուժողի և վերջինիս ներկայացուցչի ելույթները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ա/ Ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանին մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը.

26. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/>>:

27. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Վաշխառությունը` պարտք տրված դրամի կամ տեսակային հատկանիշով որոշվող գույքի համար Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալը, ինչպես նաև անձի հետ նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնտու պայմաններում այլ գործարք կատարելը, որից օգտվել է մյուս կողմը` /.../
2. Նույն արարքը` /.../
2) որը կատարվել է որպես արհեստ/.../:>>:

28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

29. Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով, հաստատված է համարել այն, որ ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանը կատարել է հանցավոր արարք, որն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նշված հոդվածի այդ մասի սանկցիայի սահմաններում:

30. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` վկաներ Բորիս Կոստանտինի Մադոյանի, Էլմիրա Գարեգինի Ավետիսյանի, Անահիտ Լենդրուշի Հովհաննիսյանի, Կարեն Կոնստանտինի Մադոյանի, Արամայիս Ռաֆիկի Ղազարյանի, Վարդուհի Ալֆրեդի Բաղդոյանի ցուցմունքների հիման վրա, տուժող Ս. Իսաբաբյանի կողմից ներկայացված և որպես ապացույց ճանաչված լազերային սկավառակը զննելու մասին նախաքննական մարմնի 16.02.2011թ. արձանագրությամբ, դատատեսաձայնագրային փորձաքննության 11.03.2011թ. թիվ. 11-0394 եզրակացությամբ, Մ. Նշանյանի հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, ՀՀ Կենտրոնական բանկից ստացված գրությամբ, <<Տպագրատուն Գինդ>> շաբաթաթերթի խմբագրությունից ստացված գրությամբ, ինչպես նաև` քրեական գործում եղած այլ փաստացի տվյալներով:
Այսպես`
Վկա Բորիս Կոստանտինի Մադոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է գործով տուժող Ս. Իսաբաբյանի որդին, որին է պատկանում Երևանի Արցախի փողոցի թիվ 6ա հասցեում գտնվող նախկին թիվ 60 մանկապարտեզը: Ինքն ու մայրը որոշել են մանկապարտեզի երկհարկանի շինության վրա կառուցել ևս երկու հարկ և 2008թ. փետրվար ամսին սկսել են շինարարությունը, սակայն որոշ ժամանակ անց վերջացել են իրենց խնայած գումարները և շինարարությունն ավարտին հասցնելու նպատակով սկսել են գումարներ փնտրել: Այդ մասին տեղեկացել է իրենց հարևան Վլադիմիր Ասատրյանը և իրեն հայտնել, որ ծանոթ ունի, որը կարող է տոկոսով գումար տրամադրել: Իրենք համաձայնվել են այդ առաջարկին և մի քանի օր անց մանկապարտեզ է եկել Վ. Ասատրյանի ասած մարդը` ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը: Վերջինս ուսումնասիրել է մանկապարտեզը, դրա սեփականության վերաբերյալ փաստաթղթերը և համաձայնվել տոկոսով 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալ իրենց: Այդ նպատակով, 2008թ. ապրիլի 23-ին ինքը, մայրը, Մ. Նշանյանը և վերջինիս ընկեր` Ա. Ղազարյանը գնացել են Երևանի Էրեբունու նոտարական գրասենյակ, որտեղ կնքել են փոխառության պայմանագիր: Պայմանագրում նշվել է, թե իբրև Մ. Նշանյանը և Արամայիսը մորը` Ս. Իսաբաբյանին տալիս են 8.370.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն իրականում տվել են 6.000.000 ՀՀ դրամ գումար` տեղում վերցնելով ամսեկան 6 տոկոսի հաշվարկով 4 ամսվա տոկոս` 4800 ԱՄՆ դոլար և 7 տոկոսի հաշվարկով միջնորդավճար` 1400 ԱՄՆ դոլար գումարներ: Նույն օրը մայրը վերջիններիս հետ կնքել է անշարժ գույքի /մանկապարտեզի/ գրավի /հիփոթեքի/ պայմանագիր և որպես գումարի վերադարձման երաշխիք գրավադրել մանկապարտեզը: Իրենց վերցրած գումարը չի բավականացրել շինարարությունն ավարտին հասցնելու համար, ուստի լրացուցիչ 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելու համար, 2008թվականի մայիս ամսին կրկին դիմել են ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին: Վերջինս հայտնել է, որ կարող է տրամադրել 4.000.000 ՀՀ դրամ` 7 տոկոս ամսեկան տոկոսադրույքով և 6 տոկոս միջնորդավճարով, որին իրենք համաձայնվել են: 2008թ. մայիսի 27-ին ինքը, մայրը և Մ. Նշանյանը գնացել են Երևանի Մալաթիա նոտարական գրասենյակ, որտեղ մոր և Մ. Նշանյանի միջև կնքվել է փոխառության պայմանագիր, համաձայն որի Մուկուչն իբրև իրենց տվել է 6.000.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն իրականում, պայմանագիրը կնքելուց անմիջապես հետո Մուկուչը տվել է 4.000.000 ՀՀ դրամ, նույն պահին վերցրել 295.000 ՀՀ դրամ որպես միջնորդավճար և 560.000 ՀՀ դրամ` որպես երկու ամսվա տոկոսագումարներ: Նշված գումարը կրկին չի բավականացրել շինարարությունն ավարտին հասցնելու համար և 2008թ. հունիսի 11-ին ինքը կրկին նույն պայմանով դիմել է Մ. Նշանյանին: Վերջինս չի մերժել իր խնդրանքը, իրենց տանը իրենից վերցրել է 2.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ստացական, սակայն դրա դիմաց տվել է 1.500.000 ՀՀ դրամ գումար և նույն պահին ստացել ամսեկան 7 տոկոսի հաշվարկով 105.000 ՀՀ դրամ` որպես մեկ ամսվա տոկոս և 10 տոկոսի հաշվարկով 150.000 ՀՀ դրամ` որպես միջնորդավճար: Այնուհետև 2008թ. հուլիսի 8-ին, ինքն ու եղբայրը` Կարենը գնացել են Մ.Նշանյանի տուն և շինարարությունն ավարտին հասցնելու համար կրկին գումար խնդրել նրանից: Վերջինս համաձայնվել է իրեն տալ 1.500.000 ՀՀ դրամ գումար` ամսեկան 7 տոկոս տոկոսադրույքով և 10 տոկոս միջնորդավճարով: Նույն պահին ինքը գրել է 2.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ստացական, իսկ Մ. Նշանյանն այդ գումարից վերցրել է 105.000 ՀՀ դրամ` որպես մեկ ամսվա տոկոսագումար և 150.000 ՀՀ դրամ` որպես միջնորդավճարի գումար: 2008թ. հուլիս ամսին իրեն 300 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը կրկին դիմել է ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին: Վերջինս համաձայնվել, սակայն հայտնել է, որ կարող է տրամադրել 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այդ կապակցությամբ, 2008թվականի հուլիսի 15–ին ինքը հանդիպել է Մ. Նշանյանին և գրել 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար վերցնելու մասին ստացական, սակայն իրականում Մ. Նշանյանն իրեն տվել է 2.000 ԱՄՆ դոլար` 10 տոկոս ամսեկան հաշվարկով և 10 տոկոս միջնորդավճարով: Նույն պահին Մ.Նշանյանը ստացել է 200 ԱՄՆ դոլար` որպես մեկ ամսվա տոկոսագումար, նույնքան էլ գումար` որպես միջնորդավճար, ինչպես նաև այդ գումարից վերցրել է 280.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես 27.05.2008թվականին տված 4.000.000 ՀՀ դրամի մեկ ամսվա տոկոսը: Բացի այդ, 2008թ. հոկտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին, երկու անգամ Մ. Նշանյանին է տվել 105.000-ական ՀՀ դրամ` ընդհանուրը 210.000 ՀՀ դրամ գումար, որպես 2008թ. հունիսի 11-ին վերցրած 1.500.000 ՀՀ դրամի տոկոսագումար և երկու անգամ էլ նույնքան գումար` որպես 2008թ. հուլիսի 8-ին վերցրած 1.500.000 ՀՀ դրամի տոկոսագումարներ /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Էլմիրա Գարեգինի Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևանի Արցախի փողոցի 6/1 շենքի թիվ 21 բնակարանում: Նշված բնակարանը գնել է մի անձից, որն այն գնել էր տուժող Ս. Իսաբաբյանից: Նշված շենքը նախկինում հանդիսացել է մանկապարտեզ և պատկանել տուժող Ս. Իսաբաբյանին: 2008թ. գարնանը, կոնկրետ օրը չի հիշում, իրենց տուն են եկել Ս. Իսաբաբյանը և նրա որդին` Բորիսը, հայտնելով, որ ինչ-որ մարդուց տոկոսով գումար են վերցնում և անհրաժեշտ է, որպեսզի ինքը որպես հողի համասեփականատեր միասին գնան նոտարական գրասենյակ և համաձայնություն տա: Նոտարական գրասենյակում ինքը և մյուս հարևանները ստորագրել են համապատասխան փաստաթուղթ, ըստ որի տվել են իրենց համաձայնությունը, որպեսզի Ս. Իսաբաբյանը գրավադնի մանկապարտեզի իրեն պատկանող մասնաբաժինը: Ինքը բազմիցս հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ մանկապարտեզում շինարարություն կատարելու և հարկեր ավելացնելու համար Սվետլանան գումարներ է վերցնում ինչ-որ անձնավորությունից` ամիսը 10 տոկոսով և 10 տոկոս միջնորդավճարով, սակայն գումար տվող անձին ինքը չի տեսել և չի ճանաչում /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Անահիտ Լենդրուշի Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Երևանի Արցախի փողոցի 6/1 շենքի թիվ 29 բնակարանի սեփականատերը և միաժամանակ Արցախի 6/1 հասցեի հողի համասեփականատերը: 2008թ. գարնանը իրեն է դիմել տուժող Ս. Իսաբաբյանը և հայտնել, որ ցանկանում է գրավադնել մանկապարտեզի իր մասնաբաժինը և դրա դիմաց տոկոսով գումար վերցնել, որի համար անհրաժեշտ է իր համաձայնությունը: Ինքը չի առարկել և մի քանի հարևանների հետ միասին, 2008թ. գարնանը գնացել է Երևանի Էրեբունու նոտարական գրասենյակ, որտեղ ինքն ու մյուս հարևանները ստորագրել են համապատասխան փաստաթուղթ և տվել իրենց համաձայնությունն այն մասին, որ Ս. Իսաբաբյանը գրավադնի մանկապարտեզի իրեն պատկանող մասնաբաժինը: Ինքը հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ մանկապարտեզում շինարարություն կատարելու համար Սվետլանան գումարներ է վերցնում ինչ–որ անձնավորությունից` ամսեկան 10 տոկոսադրույքով և 10 տոկոս միջնորդավճարով /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Կարեն Կոնստանտինի Մադոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Ս. Իսաբաբյանի կրտսեր որդին: 2008թ. եղբայրը` Բ. Մադոյանը և մայրը Ս. Իսաբաբյանը ձեռնամուխ են եղել սեփականության իրավունքով մորը պատկանող թիվ 60 մանկապարտեզի երրորդ հարկի կառուցմանը, սակայն այն մասնակի կառուցելուց հետո գումարները վերջացել են և նրանք մանկապարտեզի առաջին հարկի բնակիչ Վլադիմիրի միջոցով ծանոթացել են Մ. Նշանյանի ու Արամայիսի հետ: Դրանից հետո, վերջիններս մորը և եղբորը մի քանի անգամ, ամսեկան 6, 7 և 10 տոկոսներով տվել են տարբեր չափի գումարներ և ստացել տոկոսագումարներ: Ներկայումս չի հիշում, թե երբ է եղբոր` Բորիսի հետ գնացել Մ. Նշանյանի տուն, որտեղ եղբայրը ստացական է գրել գումար վերցնելու մասին, սակայն այդ պահին վերջինս եղբորը գումար չի տվել, այլ քիչ անց եղբայրը կրկին գնացել է նրանց տուն և ստացականում նշված գումարի չափից պակաս գումար ստացել: Մեկ անգամ էլ որպես տոկոսագումար Մուկուչն իրենից ցանկացել է վերցնել իր <<Վազ-2121>> ավտոմեքենան, սակայն ինքը մերժել է /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Արամայիս Ռաֆիկի Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Մ. Նշանյանին ճանաչում է 1990թ.-ից, սակայն մինչև 2007թ. միմյանց հետ չեն շփվել, իսկ հետագայում գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: 2007թ. Մ. Նշանյանին պատահաբար հանդիպել է Երևանի Մալաթիա տոնավաճառում: Զրույցի ընթացքում նա հայտնել է, որ գումարներ է ներդնում գործի մեջ և եկամուտ ստանում: Բացի այդ հայտնել է, որ տներ է սարքում և այդ կերպ նույնպես գումարներ վաստակում: Այդ ժամանակ ինքը Մ. Նշանյանին ասել է, որ Փարաքար գյուղում 600 քմ. հող ունի, այն ցանկանում է վաճառել և տուն գնել: Նշված հողատաածքը 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառելուց հետո, ինքը զանգահարել է Մուկուչին, հայտնել այդ մասին և հետաքրքրվել արդյոք կարող է այդ գումարով Երևանում բնակարան գնել: Վերջինս տեղեկացրել է, որ <<Սասունցի Դավիթ>> կայարանի մոտ մանկապարտեզ կա, որի վրա հարկ են ավելացնում և եթե ինքը գումար ներդնի, ապա շինարարության ավարտից հետո եկամուտ կունենա, սակայն ինքը հայտնել է, որ եկամուտ չի ցանկանում, այլ բնակարան է ուզում: 2008թ. գարնանը, կոնկրետ օրը չի հիշում, ինքը, Մուկուչը, մանկապարտեզի սեփականատեր Սվետլանան և նրա որդին` Բորիսը միասին գնացել են Երևանի Էրեբունու նոտարական գրասենյակ, որտեղ ինքն ու Մուկուչը նրանց 8.000.000 ՀՀ դրամ գումարից մի փոքր ավելի գումար են տվել և կնքել ինչ–որ պայմանագիր: Ինքը գումարը տոկոսով չի տվել: Մուկուչն ասել է, որ շենքի վաճառքից հետո եկամուտ է ստանալու: Դրանից հետո, մի քանի ամիս շարունակ Մուկուչն իրենից գումարներ է վերցրել և տվել Ս. Իսաբաբյանին ու նրա որդուն` Բորիսին: Իր կողմից տված գումարները վերջնականապես կազմել են 11.000.000 ՀՀ դրամ: Ամեն անգամ իրենից գումար վերցնելիս Մուկուչն ասել է, որ դա անհրաժեշտ է մանկապարտեզի շինարարությունն ավարտին հասցնելու համար: Ինքը միայն առաջին անգամ է գումար տվել Սվետլանային, իսկ այնուհետև գումարները տվել է անձամբ Մուկուչին: Դրանից հետո, Մուկուչի ասելով, կոնկրետ օրը չի հիշում, միասին գնացել են Մալաթիա նոտարական գրասենյակ և պայմանագիր կնքել մեկ ընդհանուր գումարի տեսքով, որը կազմել է շուրջ 23.000.000 ՀՀ դրամ: Ինքը որևէ մեկին տոկոսով գումարներ չի տվել, գումարները տվել է որպես ներդրում` բնակարան ձեռք բերելու նպատակով /դատական նիստի արձանագրություն/:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Վարդուհի Ալֆրեդի Բաղդոյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2003թ.-ից մինչև 2008թ. աշխատել է Երևանի Արցախի փողոցի 6ա հասցեում գտնվող թիվ 60 մանկապարտեզում որպես դաստիարակ: 2008թ. սկզբներին մանկապարտեզի տնօրեն Ս. Իսաբաբյանը և նրա որդին` Բորիսը ձեռնամուխ են եղել մանկապարեզի երկհարկանի շինության վրա երրորդ հարկի կառուցմանը: Որոշ ժամանակ անց նրանց գումարները վերջացել և շինարարությունն ավարտին հասցնելու համար փորձել են գումար հայթայթել: Նրանց հարևան Վլադիմիրը Սվետլանային և Բորիսին խորհուրդ է տվել գումար վերցնել Մուկուչ անունով անձնավորությունից: Ինքը Մուկուչ Նշանյանին չի ճանաչել, սակայն մի քանի անգամ նրան տեսել է մանկապարտեզում և լսել վերջինիս ու Սվետլանայի խոսակցությունը, որի ժամանակ Սվետլանան Մուկուչին հայտնել է, որ այլևս չի կարողանում այդքան տոկոսագումարներ վճարել: 2008թ.-ին, կոնկրետ ամիսը չի հիշում մանկապարտեզ է այցելել Մուկուչը` Արամայիս անունով մի անձնավորության հետ միասին և Սվետլանայից պահանջել են իրենց գումարներն ամբողջությամբ: Ինքը խոսակցություններից լսել է, որ Մուկուչն ու Արամայիսը բարձր տոկոսներով և միջնորդավճարով են գումարներ տվել Սվետլանային ու Բորիսին:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտվել է տուժող Ս. Իսաբաբյանի կողմից ներկայացված և որպես ապացույց ճանաչված լազերային սկավառակը զննելու մասին նախաքննական մարմնի 16.02.2011թ. արձանագրությունը, որտեղ արձանագրված է Արամայիս Ղազարյանի և Բորիս Մադոյանի խոսակցությունը: Այդ ընթացքում Ա. Ղազարյանը Բ. Մադոյանին հայտնում է, որ Մ. Նշանյանն իրեն ասել է. <</…/ էրեկ, որ թղթերը բանա արե, մեկ էլ ընձի ասել ա` ախպեր, հանկարծ քեզի գան, կանչեն, բան, եթե դու ուզում ես քու փողը ստանաս, պտի ասես տոկոս-մոկոս չի էլե: Էտքան բանա ընձի ասե>>:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտվել է դատատեսաձայնագրային փորձաքննության 11.03.2011թ. թիվ. 11–0394 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված թվով մեկ լազերային սկավառակի վրա առկա է <<Видео000.mp3>> անվանումով ձայնային ֆայլը: <<Видео000.mp3>> անվանումով ձայնային ֆայլի մեջ լսվող խոսակցության վերծանումը բերված է սույն եզրակացության անբաժանելի մաս կազմող Հավելված 1-ում: Վերծանմանը ոչ ենթակա որոշ հատվածներում դրված է բազմակետ[...]: Փորձաքննությանը ներկայացված լազերային սկավառակում առկա <<Видео000.mp3>> անվանումով ձայնագրության մեջ լսվող անձանց ձայները պիտանի չեն ավտոմատացված եղանակով ձայնային նույնացում կատարելու համար, քանի որ ձայնագրումը կատարվել է թվային ձայնագրման եղանակով, որի ժամանակ սինթեզվում է ձայնը և չի համապատասխանում տվյալ անձի իրական ձայնի պարամետրերին: Նման եղանակով կատարված ձայնագրությունը ավտոմատացված եղանակով ձայնային նույնացում կատարելու դեպքում առաջ է բերում մեքենայական հաշվետվության սխալ արդյունք: Սույն եզրակացության անբաժանելի մաս կազմող հավելված 1-ում վերծանվել է Բորիս Մադոյանի և Արամայիս Ղազարյանի միջև խոսակցությունը պարունակող վերը նշված լազերային սկավառակը:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտվել են նաև <<Տպագրատուն Գինդ>> շաբաթաթերթի խմբագրությունից ստացված գրությունն այն մասին, որ 2008թ. <<Տպագրատուն Գինդ>> շաբաթաթերթում Մ. Նշանյանի անվամբ /անձնագիր AG 0492325, տրված 008 կողմից, հեռախոս /091-56–18–60/ տպագրվել են հայտարարություններ հետևյալ բովանդակություններով` N1, N5, N6, N9 համարներում` <<Կտրամադրեմ վարկ անշարժ գույքի գրավի դիմաց>>, N19, N21, N36, N48 համարներում` <<Կօգնեմ վերցնել վարկ>>:
ՀՀ Կենտրոնական բանկից ստացված գրությունն այն մասին, որ ՀՀ ԿԲ խորհրդի 03.12.2007թ. թիվ 389-Ն որոշմամբ 01.04.2008թ.-ից մինչև 31.08.2008թ. ընկած ժամանակահատվածում ՀՀ–ում գործել է 11 տոկոս տարեկան տոկոսադրույքը, Մ. Նշանյանի հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, ինչպես նաև քրեական գործում եղած այլ փաստացի տվյալներ:

31. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Մուկուչ Նշանյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանի մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանի և պաշտպան Սիրվարդ Ասլանյանի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

32. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Մուկուչ Օնիկի Նշանյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

33. Այդպիսով, ամբաստանյալ Մուկուչ Օնիկի Նշանյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և իր վերաբերյալ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:

Բ/ Ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափությունը կատարած արարքին.

34. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:

35. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:

36. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:

37. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասը նշում է. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը նշում է. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:

38. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

39. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին/…/>>:

40. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:

41. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Մուկուչ Նշանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարք:
Պատժի տեսակ և չափ նշանակելիս` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձն, այն որ ամբաստանյալ Մ. Նշանյանը նախկինում արատավորված և դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, խնամքին որևէ անձ չունի:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Մ. Նշանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:

42. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գործի ողջ հանգամանքները` բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ, նկատի ունենալով քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում նշված պատժի նպատակները, հանգելով ճիշտ հետևության, գտել է, որ ամբաստանյալ Մուկուչ Օնիկի Նշանյանը ենթակա է պատժի:

43. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Մուկուչ Նշանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրավցելիության հարցերը և նկատի ունենալով Մուկուչ Նշանյանի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիայի սահմաններում` Ս. Ստեփանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, <<Համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն` նրան ազատել պատժից, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ տուժողի ներկայացուցիչների վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Մուկուչ Օնիկի Նշանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու հիմք չեն կարող դառնալ:

44. Անդրադառնալով տուժող Ս. Իսաբաբյանի ներկայացուցիչների վերաքննիչ բողոքում նշված` տուժող Ս. Իսաբաբյանի քաղաքացիական հայցի բավարարման մասով պահանջին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, նման պահանջը զուրկ է որևէ հիմքից, քանի որ Ս. Իսաբաբյանն Առաջին ատյանի դատարանում քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել, Առաջին ատյանի դատարանում սույն գործով քաղաքացիական հայց չի քննվել, հետևաբար Վերաքննիչ դատարանում նույնպես այն քննության առարկա չի կարող դառնալ:

45. Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Ս. Ասլանյանի այն միջնորդության, որ Վերաքննիչ դատարանը պետք է միջնորդի մեղադրողին` տուժող Ս. Իսաբաբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական գործ հարուցելու համար, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով նման առիթներ առկա չեն:

45. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հոկտեմբերի 12-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքներում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքները մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 12-ի դատավճիռը Մուկուչ Օնիկի Նշանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ