Գործ ԵԷԴ/0091/01/11

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


2012թ. հոկտեմբերի 04-ին Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ ` Տ. ՈՒԶՈՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ. ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Գ. ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ
Ա. ՂԵՎՈՆԴՅԱՆԻ
Վ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննելով ամբաստանյալներ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի և Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ` Դատարան/ 2012թ. հուլիսի 27-ի դատավճռի դեմ մեղադրող Տ. Ուզոյանի, ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի ու Արմեն Ղևոնդյանի, տուժող Վ. Սահակյանի վերաքննիչ բողոքները,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
26.01.2011թ. ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով հարուցվել է թիվ 14101811 քրեական գործը:
Նույն օրը Վալերիկ Գրիգորյանը ձերբակալվել է:
28.01.2011թ. Վալերիկ Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով և որպես խափանման միջոց կիրառվել կալանավորումը:
05.03.2011թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերով հարուցվել է թիվ 12107311 քրեական գործը:
Նույն օրը Արմեն Ղևոնդյանն ու Ժիրայր Ղուկասյանը ձերբակալվել են:
08.03.2011թ. Արմեն Ղևոնդյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 5-րդ կետերով և որպես խափանման միջոց կիրառվել կալանավորումը:
08.03.2011թ. Ժիրայր Ղուկասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետով և որպես խափանման միջոց կիրառվել կալանավորումը:
10.03.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել 177 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով:
14.03.2011թ. որոշմամբ թիվ 14101811 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը չի հաստատվել և գործն ուղարկվել է քննիչին` լրացուցիչ քննություն կատարելու համար:
Նույն օրը թիվ 14101811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և վերսկսվել:
26.04.2012թ. որոշմամբ թիվ 14101811 քրեական գործը Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության միջոցով ուղարկվել է Էրեբունու քննչական բաժին` թիվ 12107311 քրեական գործին միացնելու ու համատեղ քննություն կատարելու համար:
13.05.2011թ. որոշմամբ թիվ 14101811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, միացվել թիվ 12107311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել մեկ վարույթում:
03.06.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրամքը փոփոխվել ու նոր մեղադրանք է առաջդրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրը որոշում է կայացվել նաև Վալերիկ Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին ու նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով ու 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
10.05.2011թ. որոշմամբ Արմեն Ղևոնդյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել ու նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
10.06.2011թ. որոշմամբ, <<Սուրեն Պողոսյան>> Ա/Ձ-ին պատկանող սառնարանից գողություն կատարելու դրվագով Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 11-րդ կետով:
13.06.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել ու նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:
28.06.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ մուտք է եղել Դատարան:
27.07.2012թ. դատավճռով` Ժիրայր Ղուկասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 5 տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվարկելով 05.03.2011թ.-ից:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
Արմեն Ղևոնդյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 5 տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվարկելով 05.03.2011թ.-ից:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
Վալերիկ Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտվել` 176 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով` ազատազրկման 5 տարի ժամկետով, 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով`ազատազրկման 2 տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի կիրառմամբ, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվարկելով 26.01.2011թ.-ից:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող մեկ հատ մատանին, <<VISOA>> ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը և երեք հատ շղթաները վճռվել է վերադարձնել տուժող Վոլոդյա Սահակյանին` ըստ պատկանելիության:
Վճռվել է Ժիրայր Ղուկասյանից, Արմեն Ղևոնդյանից և Վալերիկ Գրիգորյանից հօգուտ ՀՀ ԳԱԱ <<Փորձաքննությունների ազգային բյուրո>> պետական ոչ առևտրային կազմակերպության, համապարտության կարգով բռնագանձել 41.220 դրամ գումար, որպես դատական ծախսեր:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են ներկայացրել մեղադրող Տ. Ուզոյանը, ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանն ու Արմեն Ղևոնդյանը, տուժող Վ. Սահակյանը:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Ըստ դատական ակտի.
Նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար դատապարտված ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանը, Արմեն Ղևոնդյանը և Վալերի Գրիգորյանը միմյանց հետ ծանոթացել են ՀՀ ԱՆ ՔԿՀ-ում պատիժ կրելու ընթացքում, իսկ Ժիրայր Ղուկասյանը գործով մյուս ամբաստանյալ Հարություն Մելքոնյանի հետ ծանոթացել է 2011թ. հունվար ամսին, երբ Վալերիկ Գրիգորյանի հետ միասին վարձակալական հիմունքներով բնակվել են Երևանի Արհեստավորների փողոցի թիվ 119 տանը:
Նախաքննական մարմնի կողմից Վալերիկ Գրիգորյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, Ժիրայր Ղուկասյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Արմեն Ղևոնդյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով մեղադրանքներ է առաջադրվել այն բանի համար, որ 2011թ. հունվարի ամսի կեսերին, գործի քննությամբ ստույգ օրը պարզված չէ, գործով վկա Մհեր Աղաջանյանը, ամբաստանյալներ Մելքոնյանի, Գրիգորյանի և Ղուկասյանի հետ տանը ոգելից խմիչքներ օգտագործելուց հետո, որոշել են դուրս գալ զբոսնելու: Գիշերը ժամը 01-ի սահմաններում, եկել են Երևանի Ա. Խաչատրյան փողոց, այնուհետև Վ. Փափազյան փողոց: Հասնելով Վ. Փափազյան փողոցի 22Ա շենքի մոտ գտնվող <<Կ.Վարդանյան>> Ա/Ձ-ին պատկանող մթերային խանութի մոտ, Գրիգորյանն ու Մելքոնյանը նկատել են խանութի դիմաց` դրսում դրված սառնարանում գտնվող գարեջրեր, հյութեր և որոշել են գաղտնի հափշտակել դրանք: Իրենց հանցավոր մտադրության մասին Ղուկասյանին և Աղաջանյանին չեն հայտնել, ընթացքում Մելքոնյանը քաշել պոկել է սառնարանի բռնակն ու Գրիգորյանի հետ միասին այնտեղից հափշտակել են 15 շիշ գարեջուր և հյութեր` տուժող Հռիփսիմե Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի` 8.000 դրամի նյութական վնաս:
Բացի այդ, 23.01.2011թ., Գրիգորյանը` <<Դոմփի>> մականունով, Ղուկասյանը` <<Ուզբո>> մականունով և Ղևոնդյանը, հանցավոր համաձայնության են եկել վերջինիս կողմից ծանոթացած ոմն <<Բեկ>> մականունով դերասանից գույքի հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ` տեղյակ լինելով, որ վերջինս ոսկյա զարդեր է կրում, ունի մի քանի բջջային հեռախոսներ:
Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, հաջորդ օրը` 24.01.2011թ. Ղևոնդյանն իր /055/54–62–59 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է գործով տուժող Վոլոդյա Սահակյանի /093/02–44–35 հեռախոսահամարին ու հրավիրել Երևանի Վարդաշեն թաղամասում գտնվող իր եղբոր, գործով վկա Էդգար Ղևոնդյանի տուն: Պայմանավորվածության համաձայն, Սահակյանը գնացել է այնտեղ: Այնուհետև, ժամը 20–ի սահմաններում, Ղևոնդյանն իր /055/54–62–59 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է Ղուկասյանի /077/41–42–75 բջջային հեռախոսահամարին ու պայմանավորվել Սահակյանին Վարդաշեն թաղամասի <<Խաչի գարաժներ>> կոչվող վայր տանելու և այնտեղ նրանից ոսկյա զարդերը հափշտակելու մասին, ինչին Ղուկասյանը հավանություն է տվել: Վերջինս այդ մասին հայտնել է նաև իր հետ գտնվող Գրիգորյանին ու միասին գնացել են նշված վայր: Ժամը 21-ի սահմաններում, Ղևոնդյանը Սահակյանին խաբեությամբ բերել է <<Խաչի գարաժներ>> կոչվող վայրը, որտեղ վերջինիս է մոտեցել Ղուկասյանն ու ծխախոտ խնդրել, ապա նրան մեղադրելով ինչ-որ աղջկա բռնաբարության մեջ` սկսել է քաշքշել և պահանջել նրա մոտ եղած զարդերն ու գումարը: Հանկարծակիի գալով` Սահակյանը սկսել է առարկել ներկայացված մեղադրանքների շուրջ, սակայն Ղուկասյանը և Գրիգորյանը վերջինիս հարվածել, գցել են գետնին, ապա Ղևոնդյանը պառկել է Սահակյանի վրա, արգելափակել նրա շարժումները, ձեռքերով բռնել կոկորդից, իսկ Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է Սահակյանի բերանը, մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին: Նույն ժամանակ, Ղուկասյանը սպառնացել է Սահակյանին, որ եթե ձայն հանի, դանակով կհարվածի: Այդ ընթացքում, Ղևոնդյանը Սահակյանի գրպանից հանել է նրա բջջային հեռախոսներն ու պոկել պարանոցի շղթան` կարծելով, որ այն ոսկյա է, իսկ Ղուկասյանը` մատից քաշել, հանել է մատանին, ձեռքի շղթան` կարծելով, որ դրանք նույնպես ոսկյա են, սակայն համոզվելով, որ շղթաները, ինչպես նաև մատանին ոսկուց չեն, այլ հասարակ մետաղից, դրանք ետ են վերադարձրել, ապա վերադարձրել են նաև <<NOKIA-1200>> և <<VISOA>> տեսակիի բջջային հեռախոսները` սպառնալով, որ ոստիկանություն դիմելու դեպքում նրա համար վատ կլինի:
Դեպքից հետո, Սահակյանը ոստիկանություն չի դիմել:
2/. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
1. Մեղադրող Տ. Ուզոյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Դատարանի հետևությունը, թե տուժողի կյանքի, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու հանգամանքի հիմնավորման համար հիմք է ընդունվել միայն դանակի գործադրումը, որ այն ամբաստանյալներից և ոչ մեկի մոտ չի հայտնաբերվել, այն ներառված չէ նաև գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված իրերի ցանկում, անհիմն է և չպատճառաբանված։
Ավազակային հարձակման դեպքը կատարվել է 24.01.2011թ., տուժողը դեպքի կապակցությամբ ժամանակին ոստիկանություն չի դիմել,հանցագործությունը բացահայտվել է 05.03.2011թ., այսինքն՝ շուրջ 40 օր հետո և բնական է, որ դանակը չէր հայտնաբերվի, իսկ չհայտնաբերված առարկան, անգամ հանցագործության գործիքը չէր կարող լինել իրեղեն ապացույցների ցանկում։
Ամբաստանյալ Ղուկասյանը և բացատրությամբ, և ցուցմունքով նշել է, որ երբ ստուգում էր տուժողի գրպանը, վերջինս գոռացել է, ինքն ասել է. <<ձենդ կտրի, թե չէ դանակով կխփեմ>> ու տպավորություն ստեղծել, որ իր ձեռքում դանակ կա, տուժողի շունչը կտրվում էր, զոռով ձեռքից հանել է շղթան և մատի մատանին, բայց իր մոտ դանակ չի եղել>>:
Ղևոնդյանը և բացատրությամբ, և ցուցմունքով նշել է. <<Ժիրոն իր մոտի դանակը դեմ տվեց Արթուրի կողքին և ասում էր ձենդ կտրի, թե չէ կխփեմ, որից հետո Ժիրոն պոկեց ցեպը, մատից հանեց մատանին>>: Ղևոնդյանը դանակի գործադրման հանգամանքը պնդել է նաև Ղուկասյանի հետ առերես հարցաքննությամբ։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Գրիգորյանի ցուցմունքին, ապա նա հանցագործության բացահայտման օրն այլ քրեական գործով կալանավորված է եղել և գտնվել է մեկուսարանում։ 25.05.2011թ որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս նա հայտնել է, որ Ղուկասյանի հետ պարտքի հարցի շուրջ հանդիպել է տուժողին Վարդաշեն թաղամասում, նրանցից շուրջ 25 մետր հեռու է եղել, լսել է վեճի ձայներ, ոչինչ չի տեսել, ոչ մի բանի մասնակից չի եղել, այնուհետև հրաժարվել է ցուցմունքներ տալ: Փաստորեն, դանակի գործադրման սպառնալիքն անհասկանալիորեն Դատարանը հերքված է համարել ամբաստանյալ Գրիզորյանի այդ ցուցմունքով՝ անտեսելով մյուս ամբաստանյալների ցուցմունքները: Դանակի գործադրման սպառնալիքը հիմնավորվել է նաև տուժող Սահակյանի բացատրությամբ, ցուցմունքներով, Ղուկասյանի ու Ղևոնդյանի հետ առերես հարցաքննություններով։
Տուժողը հայտնել է, որ իր թիկունքի աջ մասում կանգնած է եղել Ղուկասյանը, այդ պահին զգացել է ինչ-որ առարկայի սեղմման զգացողություն, իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ դա դանակ է: Մինչև այդ պահը, երբ գետնին է եղել, իր բղավելու և գոռգոռալու ժամանակ, Արմենը պահանջել է լռել՝ սպառնալով, որ կխփի իրեն, այդ պատճառով, երբ թիկունքի կողմից զգացել է ազդեցություն, հասկացել է, որ դա դանակ է։ Զգացել է իր աջ մասից, որտեղ կանգնած էր ուզբեկի տեսքովը, մտածել է, որ դանակն եղել է հենց նրա ձեռքին: Զգալով դանակի ազդեցությունը թիկունքին` Արմենը պահանջել է հանել և իրեն տալ մատանին, շղթան: Ինքը լինելով ծեծված ու այլևս չկարողանալով դիմադրել՝ կատարել է պահանջը։ Այս ցուցմունքով հաստատվում է, որ սպառնալիքն եղել է իրական և ոչ թե կարծեցյալ, ինչպես նշվել է դատավճռում։
Բացի այդ, մինչև դանակի գործադրման սպառնալիքը, Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է տուժողի բերանը, որ նա չգռռա, մյուս ձեռքով շարունակել է հարվածել. Արմենը <<ՈԻզբոյին>> ասել է՝ <<մի բան չկա, խփես գլխին՝ ձայնը կտրի>>։
Բռնություն գործադրելու համար նշանակություն չունի տուժողին փաստացի վնաս պատճառվել է, թե ոչ։ Ըստ տեսական գրականության՝ օրինակ, մարդուն խեղդելը, գլուխը հաճախակի ջրի մեջ պահելը, շնչառությունը տարբեր ձևերով փակելը հանդիսանում են բռնության գործադրման տեսակներ։ Սույն քրեական գործով հիմնավորվել է, որ Ղևոնդյանը նստել է տուժողի կրծքավանդակին, երկու ձեռքով սեղմել է կոկորդը, սկսել է խեղդել, իսկ Գրիգորյանը փակել է տուժողի բերանը, որ նա չգոռա, որպիսի գործողությունները հետևանք չեն առաջացրել, սակայն խեղդելը կամ բերանը փակելն ինքնին կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրում են, քանի որ բռնությունը գործադրելու պահին տուժողի կյանքի ու առողջության համար ներկայացրել են իրական վտանգ։
Բացի այդ, դեպքը կատարվել է 24.01.2011թ., իսկ տուժողից հաղորդում է ընդունվել 05.03.2011թ., իսկ այդ ընթացքում բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ կարող էին անհետանալ /ապաքինվել/։
Դատարանը հաշվի չի առել գործի բոլոր հանգամանքները, մասնավորապես՝ բռնության գործադրման եղանակն ու գործիքը, հանցագործության կատարման վայրը, ժամանակը, հանցագործությունը կատարած անձանց թիվը, նրանց ֆիզիկական տվյալները։ Հանցագործությունը կատարվել է նախկինում դատապարտված երեք անձի կողմից, ում դատվածությունները մարված չեն։ Բռնությունը գործադրվել է երկու ձեռքով կոկորդը բռնելու, խեղդելու, բերանը փակելու ու դանակ գործադրելու սպառնալիքի եղանակով, տուժողը հստակ գիտակցել է իր կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրումը, նա դադարել է դիմադրել, ծեծված, ստիպված է եղել կատարել հանցագործների պահանջն ու բացի զոռով հափշտակվածից, տվել է նաև մյուս իրերը։
Եթե նույնիսկ Ղուկասյանը դանակի գործադրման տպավորություն է ստեղծել, միևնույնն է արարքը պետք է որակել որպես ավազակություն, քանի որ ամբաստանյալը գիտակցել է, որ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիք է տալիս, իսկ տուժողն այդ վտանգն ընկալել է, որի հետևանքով դադարել է դիմադրել և կատարել է հանցագործների պահանջը։
Այսպիսով, Դատարանի հետևությունը, թե դատաքննության ընթացքում չի ապացուցվել տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրումը կամ դրա գործադրման սպառնալիքը, անհիմն է և չի բխում նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից, ամբաստանյալներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով վերաորակելն անհիմն է, դատավճիռը կայացվել է նյութական իրավունքի ակնհայտ խախտումով, որը խեղաթյուրում է արդարադատության բուն էությունը։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376 հոդվածով` բողոքաբերը խնդրում է Դատարանի 27.07.2012թ. դատավճիռը՝ ամբաստանյալներ ժիրայր Ղուկասյանի, Արմեն Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գրիգորյանի մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով վերաորակելու մասով բեկանել, նրանց մեղավոր ճանաչել ու դատապարտել 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
2. Տուժող Վոլոդյա Սահակյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ իրեն ճանաչել են ապօրինի տուժող և սպառնալիքներով իրենից կորզել կեղծ ցուցմունքներ, որտեղ ինքը կեղծել է իրական տվյալներն ու իրենց թելադրանքով մեղադրել անմեղ մարդկանց:
Ինքը փորձել է իրականությունը չթաքցնել և դիմում բողոք է ներկայացրել ՀՀ Գլխավոր դատախազին ու պատմել ողջ ճշմարտությունը, սակայն իրեն բաժին է հրավիրել էրեբունու բաժնի քննիչ Ոսկանյանը և իր սպառնալիքներով ստիպել, որ դիմումն ետ վերցնի, որը ինքն արել է:
Դատական նիստերի ժամանակ ինքը խոստովանել է ողջ եղելությունը և բոլոր դրդապատճառները, թե ինչի համար է կեղծել, սակայն դատախազ պարոն Տ.Ուզոյանը սպառնացել է, որ եթե նույն կերպ շարունակվի, իրեն կդատի ու ասել, որ հաջորդ դատին տաք հագուստ վերցնի, քանի որ դատարանի դահլիճից իրեն վերցնելու են կալանքի։
Ինքն իրեն տուժող չի ճանաչում` հաշվի առնելով, այն որ վերցրել է 50.000 դրամ պարտքով գումար իր ծանոթ տիկին Մարիետայից ու չի կարողացել վերադարձնել խոստացած ժամանակում, ինչն եղել է առիթ նրա որդուն Ժիրայրին, որ հանդիպի իրեն 2011թ. հունվար ամսին՝ կոնկրետ օրը չի հիշում։ Ինքը զանգահարել է իր ծանոթ Արմենին, որը խոստացել էր իր համար վարձով բնակարան ճարել ու հանդիպելով նրան, գնացել են նրա եղբոր տուն` Վարդաշեն թաղամաս: Շուրջ մեկ ժամ նստելուց հետո, դուրս են եկել նրա եղբոր տանից և ճանապարհին հանդիպել Ժիրայրին՝ տիկին Մարիետայի որդուն։ Վերջինս իրենից հարց ու փորց անելու միջոցով, համոզվել է, որ իր փնտրած ֆիլմի դերասան «Բեկն եմ» և պահանջել պարտքով վերցրած գումարը: Ինքը բացատրել է նրան, որ ներկա պահին չունի ոչ մի գումար ու ցույց տվել իր ոչ արժեքավոր իրերը ՝ երկու բջջային հեռախոսներն ու երկաթե շղթաները։ Ժիրայրը վերցրել է դրանք և իրեն ու Արմենին խնդրել սպասել, շուտով կգա։ Վերադառնալով Ժիրայրն ասել է, որ դրանք արժեք չեն ներկայացնում ու հարցրել, թե երբ ինքը կվերադարձնի պարտքը: Ինքն ասել է 10 օրից: Ժիրայրն իրեն ասել է, որ չտալու դեպքում կպահանջի Արմենից և հեռացել:
Ինքը գումարը վերադարձրել է 10 օր հետո։ Դրանից մոտ 2 ամիս անց, իրեն գազահարել են Արաբկիրի բաժնից և կանչել բաժին։ Բաժնում իրեն ասել են, որ իբր թե իրեն թալանել են: Ինքը բացատրել է, որ նման բան տեղի չի ունեցել։ Իրեն ասել են, որ եթե իրենց թելադրանքով չանի, կգնամ բերդ: Ստիպված ենթարկվել է նրանց պահանջներին` կարծելով, որ լուրջ բան չկա, կանցնի կգնա։
Հուսով է, որ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի կառնի ու կկայացնի ճիշտ որոշում այս խճճված պատմության վերաբերյալ: Ինքը փորձում է արդարությունը վերականգնել և պատրաստ է պայքարելու հանուն այն բանի, որ ճշմարտությունը չմեռնի: Ներկայումս դատապարտված են անմեղ մարդիկ, սխալ գործ կազմելու հետևանքով;
Բողոքաբերը խնդրում է կայացնել արդար վճիռ։
3. Ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Վոլոդյա Սահակյանը նախկինում սուտ ցուցմունքներ է տվել, իսկ Դատարանում հայտնել իրականությունն այն մասին, որ իր ծնողներից նա պարտքով վերցրել է 50.000 դրամ: Նրա սուտ ցուցմունքների հիման վրա, ոստիկանությունն իր վրա ճնշումներ է գործադրել ու ստիպել տալ նման ցուցմունքներ` սպառնալով բաժին բերել նաև իր ծնողներին: Ինքն ընդամենը գանցել է վերադարձնել իր ծնողների արդար քրտինքով աշխատած գումարը:
Իրենք անմեղ են, ունի երկու անչափահաս դուստր, ծեր ծնողներ և խնդրում է գործը կարճել ու արդարացի մոտենալ խճճված գործին:
4. Ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ ինքն անմեղ է, չի կատարել պատժելի արարք, ցուցմունքները շինծու են, կորզվել են քրեական գործ հարուցելու նպատակով: Սահակյանը պարտք է վերցրել Ղուկասյանի մորից և չի վերադարձրել խոստացած օրում: Վերջինիս ճանաչել է իր ընկերոջ միջոցով: Նա խնդրել էր իրեն գտնել վարձով բնակարան, ինչի մասին ինքը հարցրել է նաև իր ընկեր Ժիրայրին: Մի քանի որ հետո, երբ Սահակյանի հետ գտնվել է իր եղբոր` Էդգարի տանը, իրեն է զանգահարել Ժիրայրն ու ասել, որ գտել է բնակարան, որ կգա Վարդաշեն և իրենք կխոսեն: Հանդիպման ժամանակ, Ժիրայրը Սահակյանին հարց ու փորձ անելուց հետո հասկացել է, որ իրենք հարցեր ունեն, պարզվել է Սահակյանը գումար է վերցրել Ժիրայրի մորից: Ոչ մի բռնություն, սպառնալիք չի եղել, Ժիրայրի նպատակը պարտքը ստանալն էր: Սահակյանն ասել է, որ գումար չունի, ցույց է տվել ոչ արժեքավոր իրեր: Նրանք համաձայնության են եկել, որ գումարը կվերադարձվի տաս օր հետո:
Բողոքաբերը խնդրում է վերանայել գործի բնույթը, ինքն ընկել է շինծու պատմության մեջ, ունի տարեց, անօգնական ծնողներ, որոնք զգում են իր պահանջը, ամուսնացել է` փոխելով իր կյանքը, խնդրում է ազատել իրեն պատժից և կայացնել արդար որոշում:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով հիմնավորումները բողոքների կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը ամբաստանյալների վերաքննիչ բողոքների դեմ, ներկայացված բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Քրեադատավարական ապացուցման տարրեր հանդիսացող ապացույցների ստուգման, գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի և Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Վալերիկ Գրիգորյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված, իսկ ամբաստանյալների պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և Դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և Դատարանին հայտնել է, որ Վալերիկ Գրիգորյանին և Արմեն Ղևոնդյանին ճանաչել է քրեակատարողական հիմնարկից, միասին պատիժ կրելու ժամանակից, իսկ Հարություն Մելքոնյանի հետ ծանոթացել է Գրիգորյանի միջոցով, դեպքից շուրջ 10 օր առաջ: 2011թ. հունվար ամսին, ինքն այցելել է Երևանի Արհեստավորների փողոցի 119 տուն, որտեղ վարձով բնակվել են գործով մյուս ամբաստանյալները ու միասին ոգելից խմիչքներ օգտագործել: Դրանից հետո, գիշերը ժամը 01–ի սահմաններում, որոշել են զբոսնել և դուրս գալով տանից այնպես է ստացվել, որ տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Կոմիտասի պողոտա, ապա այնտեղից քայլելով հասել Վ. Փափազյան փողոց: Հասնելով նշված փողոցի 22Ա շենքի մոտ գտնվող կրպակին կից տեղադրված սառնարանին` Հարությունը հարվածել է սառնարանի մետաղյա դռանը, կոտրել սառնարանի ապակին ու մետաղյա ճաղավանդակը: Այդ տեսնելով` ինքը և Մհեր Աղաջանյանը հեռացել են այնտեղից ու վերադարձել տուն: Մի որոշ ժամանակ անց, տուն են վերադարձել նաև Գրիգորյանը և Մելքոնյանը` իրենց հետ բերելով մի քանի շիշ գարեջուր, որը միասին խմել են: Տուժող Վոլոդյա Սահակյանին ճանաչել է Վարդաշեն թաղամասից: Վերջինս իր մորը 50.000 դրամ գումար է պարտք եղել, որի մասին մայրը պատմել է իրեն: Մայրը նրանից խնդրել է վերադարձնել գումարը, սակայն Սահակյանն անընդհատ ձգձգել է: Այդ կապակցությամբ, 24.01.2011թ., Վարդաշեն թաղամասում, ինքը հանդիպել է Վոլոդյային, որն այդ ժամանակ եղել է Ղևոնդյանի հետ: Վոլոդյայի հետ խոսակցության ժամանակ, նրանից վերցրել է շղթաները և մատանին, որպես գումարի ետ վերադարձելիության երաշխիք ու դրանք ցույց տվել իր հետ այնտեղ գտնվող Վալերիկին, սակայն նա ասել է, որ դրանք ետ վերադարձնի և ժամանակ տա պարտքը փակելու համար: Լսելով Վալերիկին` Վոլոդյային է վերադարձրել նրանից վերցրածը, իսկ նա էլ պարտավորվել է 10 օրից վերադարձնել գումարը, որից հետո միմյանց հաջողություն անելով հեռացել են:
Ամբաստանյալ Ղուկասյանը Դատարանին հայտնել է նաև, որ նշված քրեական գործը շինծու է, իրականում ոչ մի տուժող էլ չկա, քանի որ Սահակյանի նկատմամբ ոչ մեկը ավազակային հարձակում չի կատարել, նրանից որևէ իրեր չեն հափշտակել, այլ Արաբկիրի բաժնի ոստիկանության աշխատակիցների, մասնավորապես քրեական հետախուզության օպեր-լիազոր Արման Սամվելյանի կողմից բռնությունների ենթարկվելու արդյունքում, արհեստական գործ է սարքվել: Իրականում Սահակյանն իր մորը 50.000 դրամ գումար է պարտք եղել և ինքն էլ նրան հանդիպել է այդ գումարը ստանալու նպատակով:
Միաժամանակ Ղուկասյանը խնդրել է Դատարանին օբյեկտիվ լինել և արդարացի դատավճիռ կայացնել, քանի որ Սահակյանին ոչ մեկը ծեծի չի ենթարկել, նրան որևէ մեկը դանակով չի սպառնացել ու վերջին հաշվով նա իր ցանկությամբ է տվել իր մոտ եղած զարդերը (դ.ն.ա.):
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և Դատարանին հայտնել, որ Սահակյանի հետ ծանոթացել է 2007թ.-ին, սակայն դրանից հետո, մինչև 2010թ.-ը նրան չի տեսել, իսկ մյուս ամբաստանյալներին ճանաչել է քրեակատարողական հիմնարկներում պատիժ կրելու ընթացքում: Սահակյանի հետ վաղեմի ընկերներ են: Այդ ժամանակահատվածում նա վարձով բնակարան է փնտրել և ինքը ցանկանալով նրան օգնել, այդ մասին հարց ու փորձ է արել իր շրջապատում, այդ թվում նաև Ղուկասյանին: 2011թ. հունվար ամսին, իրեն է զանգահարել վերջինս և զրուցելու ընթացքում տեղեկանալով, որ ինքն ու Վոլոդյան միասին են, հայտնել է, որ իր փնտրած վարձով բնակարանը գտել է ու առաջարկել է հանդիպել: Սահակյանի հետ միասին գնացել են Վարդաշեն, որտեղ հանդիպելով Ղուկասյանին` հասկացել է, որ վերջինս իրեն խաբել է տան հարցով, այլ իրականում նա ցանկացել է հանդիպել Վոլոդյային և նրանց միջև կայացած խոսակցությունից հասկացել, որ Սահակյանը Ժիրայրի մորը գումար է պարտք:
Վերջիններիս միջև տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ, Ժիրայրը բարկացել է Վոլոդյայի վրա` մորը չզանգելու և խաբելու համար, որից հետո նրանից վերցրել է շղթաներ ու մատանի, սակայն զննելուց հետո դրանք վերադարձրել է Վոլոդյային ու ասել, որ 10 օրից պարտքը վերադարձնի, այլապես այդ գումարն իրենից պետք է ստանա, քանի որ Վոլոդյայի ընկերն է: Խոսակցության ժամանակ ոչ մեկի մոտ դանակ չի եղել, վիճաբանություն կամ քաշքշուկ չի եղել, որևէ մեկը Վոլոդյային չի հարվածել և նրան սպառնալիքներ չեն տվել:
Ամբաստանյալ Ղևոնդյանը Դատարանին հայտնել է, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքը շինծու է, մեղսագրված արարքն ինքը չի կատարել, իրենից ցուցմունքներ կորզվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, իր նկատմամբ հոգեբանական ճնշման և ստորացնելու միջոցով, մասնավորապես ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում` քրեական հետախուզության օպեր-լիազոր Արման Սամվելյանի կողմից (դ.ն.ա.):
Առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանն իրեն մասնակի է մեղավոր ճանաչել, ընդ որում մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 3–րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում, իսկ 175 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր քրեադատավարական իրավունքից` հրաժարվել է Դատարանում ցուցմունքներ տալ (դ.ն.ա.):
Դատարանի կողմից հրապարակվել է ամբաստանյալ Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ժամանակավոր բնակվելով Երևանի Արհեստավորների փողոցի 119 տանը` ծանոթացել է նույն տանը օրավարձով բնակվող Մհեր Աղաջանյանի և Հարություն Մելքոնյանի հետ: 2011թ. հունվար ամսի կեսերին, օրը չի հիշում, ժամը 22–ի սահմաններում, ինքը, Մելքոնյանը, Աղաջանյանն ու իր վաղեմի ծանոթ Ղուկասյանը նշված տանը ոգելից խմիչքներ են օգտագործել, որից հետո, գիշերը ժամը 01–ի սահմաններում, որոշել են զբոսնել և դրսում շարունակել ժամանցը: Հասնելով Երևանի Ա. Խաչատրյան փողոցի 27 հասցեում գործող կրպակի մոտ` Մելքոնյանը քաշել կոտրել է այդ կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը, որպեսզի հյութեր գողանա: Աղաջանյանն ու Ղուկասյանը լսելով ձայներ` մոտեցել են Հարութին և հարցրել, թե ինչ է անում: Երբ վերջինս պատասխանել է, որ ցանկանում է խմելու համար գարեջուր հանել, նրանք հայտնել են, որ չեն ցանկանում դրան մասնակից լինել ու հեռացել են: Ինքը նկատել է, որ Հարությունը հրաժարվել է գողություն կատարել և հետևել է նրանց: Երբ մոտեցել են Վ. Փափազյան փողոցի 22Ա շենքի դիմաց գտնվող կրպակի մոտ տեղադրված սառնարանին, Հարությունը հարվածել է սառնարանի մետաղյա դռանը և կոտրելով սառնարանի ապակին ու մետաղյա ճաղավանդակը, բացել է սառնարանի դուռը, իսկ ինքն այդ ընթացքում նայելով վերջինիս դեմքին ու նրա հայացքից հասկանալով, թե նա ինչ պետք է անի, գլխի և աչքի շարժումով հասկացրել է Հարութին, որ մասնակցելու է գողությանը, ապա կողքի աղբարկղից վերցրել է մի պարկ ու սկսել սառնարանում եղած հյութերը և գարեջրերը լցնել այդ պարկում: Աղաջանյանն ու Ղուկասյանը տեսնելով կատարվածը հեռացել են: Ինքը և Հարությունը կրպակի սառնարանից գողացել են մոտ 7 շիշ գարեջուր, 8 շիշ հյութ: Այնուհետև երկուսով վերադարձել են տուն, որտեղ Աղաջանյանի և Ղուկասյանի հետ միասին օգտագործել գողացված խմիչքները:
Ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ, Գրիգորյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 24.01.2011թ., ժամը 20–ին, իր տուն է եկել Ղուկասյանը և հայտնել, որ 50.000 դրամ գումար ունի տված ինչ–որ մեկին ու պետք է վերցնի: Ինքը համաձայնվել է նրա հետ, երթուղային տաքսիով գնացել են Երևանի Էրեբունի թանգարանի մոտ, իսկ այնտեղից քայլելով իջել Վարդաշեն թաղամաս: Այդ ժամանակ, ճանապարհին Ղուկասյանն անընդհատ ինչ–որ մեկի հետ խոսել է հեռախոսով, որից հետո ինչ–որ մեկը նրան է զանգահարել: Ժամը 20:30-ի սահմաններում, իրենք հասել են Գուրգեն Մահարու փողոցի խաչմերուկ: Ղուկասյանն իրեն ասել է, որ նրանք եկան և ինքը սպասի, մինչև նա գնա տեսնի ու վերադառնա: Իրենց ընդառաջ եկող անձանցից ինքը ոչ մեկի չի ճանաչել: Ղուկասյանը նրանց հետ քայլելով իրենից հեռացել է մոտ 25 մետր և սկսել են զրուցել, այնուհետև Ղուկասյանը սկսել է բարձր գոռգոռալ, քանի որ մութ է եղել, ինքը չի նկատել նրանք միմյանց հրել կամ հարվածել են, թե ոչ: Շուրջ 10 րոպե անց, իրեն է մոտեցել Ղուկասյանն ու հայտնել, որ փողի դիմաց նրանից վերցրել է ոսկյա շղթաներ և մատանի: Ինքը նրան ամոթանք է տվել` ասելով, որ հետ վերադարձնի և ժամանակ տա գումարը վերադարձնելու համար: Իր ասելուց հետո, նա վերադարձնում է շղթաները, մատանին ու միասին հեռանում են Գուրգեն Մահարու փողոցով դեպի Էրեբունու խաչմերուկ, իսկ Արմենն ու Վոլոդյան քայլել են իրենց հակառակ ուղղությամբ: Ղուկասյանը տաքսի մեքենա է կանգնեցրել և իրենք տաքսիով գնացել են նրա տան մոտ, որտեղից ինքը երթուղային տաքսիով միայնակ գնացել է տուն:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Մելքոնյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և Դատարանին հայտնել, որ Գրիգորյանի և Ղուկասյանի հետ ծանոթացել է դեպքից 10 առաջ, նրանց հետ նույն տանը` Երևանի Արհեստավորների փողոցի 119 հասցեում օրավարձով բնակվելու ժամանակ: 2011թ. հունվար ամսի կեսերին, օրը կոնկրետ չի հիշում, ժամը 22–ի սահմաններում, ինքը, Աղաջանյանը, Գրիգորյանն ու Ղուկասյանը տանը ոգելից խմիչքներ են օգտագործել, որից հետո որոշել են տանից դուրս գալ և դրսում շարունակել ժամանցը: Գիշերը ժամը 01–ի սահմաններում, զբոսնել են Երևանում, այնուհետև տաքսի մեքենայով գնացել են Ա. Խաչատրյան փողոց: Այնտեղ գտնվող կրպակներից մեկի մոտ, գողություն կատարելու նպատակով, ինքը քաշել-պոկել է կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը, որպեսզի գողանա գարեջրեր և հյութեր: Ձայներ լսելով Աղաջանյանը և Ղուկասյանը մոտեցել են իրեն ու հարցրել, թե ինչ է անում: Ինքը պատասխանել է, որ ցանկանում է գարեջրեր հանել խմելու համար, սակայն նրանք նախատելով իրեն, հեռացել են, որի պատճառով էլ ինքն ու Գրիգորյանը հրաժարվել են գողություն կատարել: Այնուհետև իրենք քայլելով հասել են մեկ այլ շենքի դիմաց գտնվող կրպակի մոտ, որտեղ ինքը մոտեցել է դրսում տեղադրված սառնարանին, քաշել բացել է սառնարանի մետաղյա դուռը և նայել Գրիգորյանին: Վերջինս հասկանալով իրեն` մի պարկ է վերցրել և սկսել սառնարանում եղած հյութերն ու գարեջրերը լցնել այդ պարկի մեջ: Այդ ամենը տեսնելով` Աղաջանյանը և Ղուկասյանը վերադարձել են տուն, իսկ ինքն ու Վ.Գրիգորյանը սառնարանից գողացել են մոտ 7 շիշ գարեջուր ու 8 շիշ հյութ: Դրանից հետո, ինքն ու .Գրիգորյանը նույնպես վերադարձել են տուն, որտեղ արդեն գտնվել են Աղաջանյանը և Ղուկասյանը, որից հետո միասին օգտագործել են գողացված խմիչքները: Միաժամանակ ամբաստանյալ Մելքոնյանն անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար և խնդրել Դատարանին` իր նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել (դ.ն.ա.):
Տուժող Հռիփսիմե Մարտիրոսյանը Դատարանին հայտնել է, որ Երևանի Վ.Փափազյան փողոցի 22Ա շենքի դիմաց գտնվող կրպակը պատկանում է իրենց, որտեղ զբաղվում են մանրածախ առևտրով: 2011թ հունվար ամսի կեսերին, օրը կոնկրետ չի հիշում, առավոտյան եկել է աշխատանքի ու տեսել, որ կրպակին պատկանող բացօթյա սառնարաններից մեկի ապակին կոտրված է, իսկ նրանում եղած ապրանքների մի մասը գողացված:
Մասնավորապես, սառնարանից գողացվել է <<Մաազա>> տեսակի հյութեր, 3 շիշ <<Ռեդբուլ>> տեսակի ըմպելիք, 3 հատ բնական հյութեր և 7 շիշ <<Գյումրի>> տեսակի գարեջուր, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է շուրջ 15.000 դրամ` չհաշված կոտրված ապակու արժեքը: Կատարված հանցագործության մասին ոստիկանություն չի հայտնել:
Տուժող Մարտիրոսյանը Դատարանում հրաժարվել է քաղաքացիական հայցի պահանջ ներկայացնել և դատարանին խնդրել է ամբաստանյալների նկատմամբ մեղմ վարվել, որպեսզի նրանք այլևս նման արարք չկատարեն (դ.ն.ա.):
Տուժող Վոլոդյա Սահակյանը Դատարանին հայտնել է, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ղևոնդյանին, որի հետ ծանոթացել է ընկերոջ տանը և փոխանակվել հեռախոսահամարներով: Մյուս ամբաստանյալներին չի ճանաչել, այլ ճանաչել է ամբաստանյալ Ղուկասյանի մորը, որին ինքը 50.000 դրամ գումար է պարտք եղել: Ղուկասյանին ճանաչել է դեպքի հետ կապված: 24.01.2011թ.–ին, ժամը 22–ի սահմաններում, ինքն ու Ղևոնդյանը գնացել են Վարդաշեն թաղամաս, վերջինիս եղբոր` Էդգար Ղևոնդյանի տուն: Որոշ ժամանակ այնտեղ անցկացնելով` ժամը 23–ի սահմաններում, ինքն ու Արմենը դուրս են եկել տանից և տուն գնալու նպատակով փողոցով քայլել դեպի կանգառ, որտեղ իրենց է հանդիպել Ղուկասյանը: Այդ ժամանակ է ինքը ծանոթացել նրա հետ ու նրանից տեղեկացել, որ իր մորն է գումար պարտք: Ղուկասյանը հետաքրքրվել է, թե երբ է ինքը պարտքը վերադարձնելու և միաժամանակ հարցրել, թե ինչ թանկարժեք իրեր ունի, որպեսզի պահի մոտը մինչև ինքը գումարը վերադարձնի: Ինքը կամովին նրան է տվել իր բջջային հեռախոսներն ու մետաղից շղթաները և մատանին, սակայն տեսնելով, որ դրանք որևէ էական արժեք չեն ներկայացնում, Ղուկասյանն իրերն ետ է վերադարձրել, իսկ ինքն էլ պարտավորվել է 50.000 դրամ գումարը վերադարձնել 10 օրից: Այդ գումարը ինքը վերցրել էր Ղուկասյանի մորից, որի հետ Էրեբունու շուկայում զբաղվել են մանրածախ առևտրով և նոր տարվա գնումներ կատարելու նպատակով, նրանից 50.000 դրամ պարտքով գումար է վերցրել: Այդ ընթացքում, Ղևոնդյանը միայն բարկացել ու գոռգոռացել է իր վրա, սակայն քաշքշուկ կամ վիճաբանություն, ծեծել կամ հարվածել չի եղել, ինչպես Ժիրայրը, այնպես էլ ամբաստանյալներից որևէ մեկը դանակով կամ այլ առարկաներով իրեն չեն սպառնացել: Այդ ժամանակ Ղուկասյանի հետ ինչ-որ անձնավորություն է եղել, սակայն հեռու է կանգնած եղել և ինքը նրան չի հիշում:
Խոսակցության ընթացքում Ղևոնդյանը միջամտել և Ղուկասյանին ասել է, որ ինքը կվերադարձնի գումարը, կարիք չկա գոռգոռալու: Դրանից հետո, ինքն ու Ղևոնդյանը շարունակել են իրենց ճանապարհը, իսկ Ղուկասյանը գնացել է այլ ուղղությամբ: Քայլելու ընթացքում, Արմենն իրեն ասել է, որ գոնե մաս-մաս մարի պարտքը, որին ինքը համաձայնվել է: Կատարվածի առնչությամբ ինքը ոստիկանություն հաղորդում չի ներկայացրել, այլ իրեն զանգահարել կանչել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Սկզբում ինքը հրաժարվել է, սակայն, երբ Մալաթիա թաղամասում իրեն է հանդիպել Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցը, որի ազգանունը Սամվելյան է ու հայտնել, որ անհրաժեշտություն կա բաժին գնալու` միաժամանակ նշելով, որ մանրամասները բաժնում կասի:Դրանից հետո իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Այնտեղ ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն հարցրել են, թե ինչու ոստիկանություն հաղորդում չի ներկայացրել այն մասին, որ իր շղթաներն ու հեռախոսները ավազակային հարձակմամբ վերցրել են, սակայն ինքը հայտնել է, որ նման բան չի եղել: Նրանք իրեն ստիպել են իրականությանը
չհամապատասխանող փաստեր նշել և իրենց թելադրանքով բացատրություն գրել: Ինքը վախեցել է ոստիկանությունում իրականությունը գրել, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցներն ասել են, որ եթե իրենց ասածը չգրի, ապա իրեն նույնպես քրեական պատասխանատվության կենթարկեն: Ինքն առաջին անգամ է հայտնվել ոստիկանությունում ու տեղյակ չի եղել, թե այնտեղ ինչ է կատարվում: Նմանատիպ ճնշումներ իր նկատմամբ բազմիցս են եղել, նույնիսկ մեկ անգամ Դատարանում, դատական նիստի ավարտից հետո, մեղադրողն իրեն ասել է, որ հաջորդ նիստին գալուց տաք հագնվի, քանի որ այնտեղ ցուրտ է:
Տուժող Սահակյանը Դատարանում հայտնել է, որ պետք է հիմք ընդունել Դատարանում իր կողմից տված ցուցմունքները, քանի որ դա է իրականությանը համապատասխանում, իսկ նախաքննական ցուցմունքներն իրենից կորզվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ կիրառված հոգեբանական ճնշումների միջոցով և մինչ դատարան գալը, ինքը տեղյակ չի եղել իր իրավունքներից: Իրեն ստիպել են այլ բան գրել, ապա հորդորել, որ կդատեն սուտ ցուցմունք տալու համար, նույնիսկ մեկ անգամ, երբ ինքը գրել է իրականությունը, քննիչը այդ մասին հայտնել է իր պետին, որից հետո նա զանգահարել է ինչ-որ մեկին ու երկու օպեր հրավիրել, որպեսզի իրեն ձերբակալեն սուտ ցուցմունք տալու համար, այդ իսկ պատճառով ինքը ստիպված գրել է նրանց թելադրածը: Իրականում, իր նկատմամբ ավազակային հարձակում չի եղել, որևէ մեկը իրենից զարդեր չի հափշտակել, այլ դրանք ինքն է կամովին տվել Ղուկասյանին, իրեն դանակով կամ որևէ այլ առարկայով չեն սպառնացել, ծեծի չեն ենթարկել և ընդհանրապես ամբաստանյալներ Ղուկասյանը, Ղևոնդյանը և Գրիգորյանն իր նկատմամբ որևէ հանցավոր արարք կամ ոտնձգություն չեն կատարել (դ.ն.ա.):
Վկա Էդգար Ղևոնդյանը Դատարանում օգտվելով իր քրեադատավարական իրավունքից` հրաժարվել է մերկացնող ցուցմունքներ տալ եղբոր, գործով ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի դեմ (դ.ն.ա.):
Դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Էդգար Ղևոնդյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ բնակվում է Վարդաշեն թաղամասի Գուրգեն Մահարի փողոցի 127/1 շենքի 16 բնակարանում: Արմեն Ղևոնդյանն իր կրտսեր եղբայրն է: 2011թ. հունվար ամսի վերջերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր տուն են եկել Արմենն ու նրա ընկերը, ով ներկայացել է Արթուր անունով: Նրանք միմյանց հետ զրուցել են, Սահակյանը ասել է, որ ինքը դերասան է և նկարահանվում է ֆիլմերում: Ղևոնդյանն ու Սահակյանն իր տանը սուրճ են խմել, մնացել մոտ 30–60 րոպե, որի ժամանակ Ղևոնդյանն իր տան խոհանոցից, հեռախոսով ինչ–որ մեկի հետ է խոսել, այնուհետև տաքսի պատվիրել ու իրենից 1.000 դրամ գումար խնդրել: Ինքը տվել է գումարը և նրանց ճանապարհել մինչև շենքի վերջը: Հաջորդ օրը գնացել է իր ծնողների տուն, որտեղ բնակվում է նաև եղբայրը` Արմենը: Վերջինս իրեն պատմել է, որ նախորդ օրը Սահակյանի հետ ոտ-ոտ իջել են Էրեբունի թանգարանի մոտ, որտեղից վերջինս նստել է երթուղային տաքսի և իջել տուն, իսկ Արմենը գնացել իր տուն: Այնուհետև մարտի 5–ին տեղեկացել է, որ իր ծնողների տուն են եկել Արաբկիրի բաժնի ոստիկանության աշխատակիցներն ու Արմենին տարել ոստիկանություն: Հետո ծնողներից տեղեկացել է, որ Արմենն իր ընկերների հետ ինչ–որ մեկին ծեծել է, մոտից շղթա և հեռախոս վերցրել, բայց նույն րոպեին էլ հետ են վերադարձրել: Ավելի ուշ ծնողներից իմացել է նաև, որ գործը տեղափոխել են Էրեբունու ոստիկանություն ու Արմենին ձերբակալել են:
Դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Մհեր Աղաջանյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2011թ. ժամանակավորապես բնակվել է Երևանի Արհեստավորների փողոցի 119 տանը, որտեղ ծանոթացել է նույն տանը օրավարձով բնակվող Վալերիկ Գրիգորյանի և Հարություն Մելքոնյանի հետ: 2011թ. հունվար ամսվա կեսերին, ինքը, վերջիններս և Գրիգորյանի վաղեմի ծանոթ Ղուկասյանը, ժամը 01–ի սահմաններում դուրս են եկել տանից ու գնացել Երևանի Վ. Փափազյան փողոց, այնտեղ որոշ ժամանակ զբոսնել են և հասել Ա. Խաչատրյան փողոցի 27 հասցեում գործող կրպակի մոտ, որտեղ Մելքոնյանը քաշելով կոտրել է այդ կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը, որպեսզի գողանա այնտեղ եղած հյութերը: Այդ ձայնից ինքն ու Ղուկասյանը մոտեցել են Հարութին և հարցրել, թե ինչ է անում: Վերջինս պատասխանել է, որ ցանկանում է գարեջուր հանել խմելու համար: Իրենք հայտնել են, որ չեն ցանկանում դրան մասնակից լինել ու հեռացել են դեպի Փափազյան փողոց: Հարութը և Վալերիկը հետևել են իրենց ու հարցրել, թե ուր են գնում: Ինքը և Ղուկասյանը պատասխանել են, որ չեն ցանկանում գողության մասնակից լինել: Այդ խոսակցության ընթացքում, Մելքոնյանը անսպասելիորեն հարվածել է իրենց կողքը գտնվող կրպակի մոտ տեղադրված նմանատիպ մեկ այլ սառնարանի մետաղյա դռանն ու կոտրելով սառնարանի ապակին ու մետաղյա ճաղավանդակը, բացել է սառնարանի դուռը, իսկ Գրիգորյանն այդ ընթացքում աղբարկղից վերցրել է մի պարկ և սկսել սառնարանում եղած հյութերն ու գարեջրերը լցնել պարկի մեջ: Այդ ամենը տեսնելով` ինքը և Ղուկասյանը հեռացել, վերադարձել են տուն: Մոտ մեկ ժամ անց, տուն են եկել նաև Մելքոնյանն ու Գրիգորյանը` իրենց հետ բերելով սառնարանից գողացված գարեջրերը և հյութերը, որից հյուրասիրել են նաև իրենց:
Վկա Հակոբ Ոսկանյանը Դատարանին հայտնել է, որ աշխատում է ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնում, որպես քննիչ: Ամբաստանյալներին ճանաչում է գործի բերումով, քանի որ նշված քրեական գործի նախաքննությունն իրականացվել է իր կողմից: Դեպքի հետ կապված նյութերը նախապատրաստվել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում, ապա ուղարկվել է Էրեբունու քննչական բաժին և իր հիշելով 23.03.2011թ. այն ընդունել է վարույթ, սակայն տևական ժամանակ անցնելու պատճառով հնարավոր է օրը շփոթած լինի:
Նյութերի հետ միասին քննչական բաժին են ներկայացվել մի շարք անձինք: Որքանով հիշում է, Ղևոնդյանը ձերբակալվել է կողոպուտի կասկածանքով, քանի որ այդ պահին բավարար ապացույցներ չեն եղել ավազակային հարձակում կատարելու վերաբերյալ: Ինչ վերաբերվում է ցուցմունքում նշվածին, ապա քննության ընթացքում պարզվել է, որ ավազակային հարձակում է տեղի ունեցել, ուստի ինքը վերջինիս հարցաքննել է այդ կապակցությամբ: Սույն գործով քննչական խումբ չի կազմվել: Քննչական գործողություններն իրականացվել են իր կողմից, իսկ որոշ դեպքերում ներկա է գտնվել նաև քննչական բաժնի պետի տեղակալը, որն օժտված է նման լիազորություններով: Նշված գործն եղել է իր կողմից քննվող առաջին քրեական գործը և քննչական գործողություններին բաժնի պետի տեղակալը ներկա է գտնվել, ինչպես իրեն ուղղորդելու, այնպես էլ իր կողմից սխալներ թույլ չտալու համար: Նախաքննության ընթացքում տուժողի նկատմամբ ոչ մեկը ճնշում չի գործադրել, վերջինս անձամբ է ցուցմունքներ գրել ու այն պնդել առերես հարցաքննությունների ժամանակ: Բոլոր քննչական գործողությունները կատարվել են իր կողմից, ինքը տուժողին չի հրամայել որևէ բան գրել, դա սուտ է, իրականությանը չի համապատասխանում:
Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնից Էրեբունու քննչական բաժին ներկայացված անձանց դեմքերին վնասվածքներ չեն եղել, նրանք գտնվել են նորմալ վիճակում:
Ամբաստանյալ Ղուկասյանի նկատմամբ դատաբժշկական փորձաքննություն նշանակելը իր կողմից չի ուշացվել և քննչական գործողություններն իր կողմից կատարվել են սեղմ ժամկետներում: Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ղևոնդյանի այն հայտարարությանը, որ իբրև ինքը 8.000 դոլար կաշառք է պահանջել նրանից, ապա դա սուտ է, հերյուրանք, ավելի ճիշտ շանտաժ, մանավանդ որ ինքն այդ ժամանակ եղել է ընդամենը 6 ամսվա աշխատող: Եթե նույնիսկ կաշառք վերցներ, ապա այլ մեղադրանքներ չէր կարող առաջադրել, քանի որ
նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալներն իրենց մեղավոր են ճանաչել, իսկ տուժողը մեղադրական ցուցմունքներ է տվել: Ղևոնդյանի համար պաշտպան է հրավիրել այն ժամանակ, երբ նա է պահանջել, մինչ այդ նա չի ցանկացել պաշտպան ունենալ ու չի ունեցել:
Տուժող Սահակյանին ինքն երբևիցե չի ուղղորդել, հոգեբանական ճնշում չի գործադրել, նույնիսկ ցուցմունքները գրելու ընթացքում իր կողմից մտքերի ուղղում չի կատարվել, իսկ առերես հարցաքննությունների ժամանակ, տուժողն ագրեսիվ պնդել է իր ասածները: Տուժողի շղթաները, մատանին և բջջային հեռախոսը առգրավվել են իր կողմից, որին տուժողը չի առարկել, այլ կամովին ներկայացրել է դրանք, որոնք հետագայում գործով ճանաչվել են իրեղեն ապացույց (դ.ն.ա.):
Վկա Արարատ Խանջյանը Դատարանին հայտնել է, որ աշխատում է ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնում, որպես բաժնի պետի տեղակալ: Ամբաստանյալներին ճանաչել է գործի բերումով, նրանց տեսել է քննչական բաժնում քննվող քրեական գործի շրջանակներում: Գործի բերումով տեղյակ լինելով սույն քրեական գործի բարդությունից և այն հանգամանքից, որ Ոսկանյանը նորանշանակ քննիչ է` ինքը ներկա է գտնվել մի շարք քննչական գործողությունների, որպեսզի հետևի ու օգնի վերջինիս: Կոնկրետ ներկա է գտնվել քրեակատարողական հիմնարկում իրականացված քննչական գործողությանը` անձի ճանաչմանը և առերեսմանը, սակայն իր մասնակցությունը արձանագրությունում չի ֆիքսվել, քանի որ ի պաշտոնե ինքը մասնակցում է բազում քննչական գործողությունների ու դրա անհրաժեշտությունը չի եղել: Քննչական բաժին ներկայացված անձանց, մասնավորապես ամբաստանյալների վրա ինքը որևէ վնասվածքներ չի տեսել, նրանց նկատմամբ որևէ մեկը հոգեբանական ճնշում կամ բռնություն չի գործադրել:
Քննչական գործողություններին մասնակցել է, քանի որ ի պաշտոնե ինքն ունի նման լիազորություն, որն իրեն վերապահված է քրեական դատավարության օրենսգրքով: Քննիչի կողմից մեղադրյալներից կաշառք ուզելու վերաբերյալ որևէ տեղեկություններ չունի, ինչպես նաև տեղյակ չէ ամբաստանյալների նկատմամբ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում բռնություն գործադրելու փաստերին, ինքը նման տեղեկություն չի ունեցել: Կասկածյալներին Էրեբունու քննչական բաժին ներկայացնելու պահին նրանց դեմքին որևէ վնասվածքներ չեն եղել (դ.ն.ա.):
Վկա Արման Սամվելյանը Դատարանին հայտնել է, որ ներկայումս չի աշխատում, սակայն նախկինում աշխատել է ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում, որպես քրեական հետախուզության օպեր-լիազոր: Ամբաստանյալներին ճանաչել է աշխատանքի բերումով, նրանց հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: 2011թ. մարտ ամսին, օպերատիվ տեղեկություններ են ստացվել այն մասին, որ Երևանի Փափազյան փողոցում գտնվող կրպակներից մեկից գողություն է կատարվել: Օպերատիվ տեղեկատվության համաձայն, նշված հանցագործությունը կատարվել էր Վալերիկ Գրիգորյանի և Հարություն Մելքոնյանի կողմից, որի կապակցությամբ նրանք բերման են ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Բերման ենթարկելուց հետո, վերջիններս խոստովանել են կատարածը: Միաժամանակ, այդ ընթացքում կրկին օպերատիվ տեղեկատվություն է ստացվել այն մասին, որ Գրիգորյանը, Ղուկասյանի ու Ղևոնդյանի հետ միասին կատարել է նաև ավազակային հարձակում` Երևանի Էրեբունի թանգարանի տարածքում, ինչ-որ դերասանի նկատմամբ, որի կապակցությամբ նրանց բերման են ենթարկել: Ինքն անձամբ ճշտել է, թե ով է տուժողը և նրան հրավիրել բաժին, որտեղ նա հայտնել է, որ նախկինում վախեցել է դիմել ոստիկանություն, ապա ինքնակամ հաղորդում է ներկայացրել: Նրան որևէ մեկը չէր կարող պարտադրել լրացնել հայտարարության բլանկը: Ինչպես իր, այնպես էլ ոստիկանության մյուս աշխատակիցների կողմից երբևէ որևէ մեկի, այդ թվում ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ ձևի ճնշում չի գործադրվել: Այդ կապակցությամբ կազմվել են համապատասխան նյութեր, որն ըստ տարածքային ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ Ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժին և դրանից հետո նշված գործից այլ տեղեկություններ չունի: Ինքն ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի էլեկտրահարել ու ոչ մեկի խոշտանգումների չի ենթարկել, այդ ամենը զրպարտություն է և ամբաստանյալների կողմից նպատակ է հետապնդում քողարկել ավազակային հարձակում կատարելու փաստը, շանտաժի միջոցով խեղաթյուրել դեպքի իրական հանգամանքները (դ.ն.ա.):
Դատարանի կողմից հետազոտվել է դատաբժշկական փորձաքննության 01.04.2011թ. թիվ. 738 եզրակացությունն այն մասին, որ Վոլոդյա Սահակյանին փորձաքննության ուշ ներկայացնելու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով, ներկայումս որոշել, թե նրա մոտ մարմնական վնասվածքներ եղել են, թե ոչ, հնարավոր չէ, քանի որ վերջիններս կարող էին անհետացած լինել այդ օրերի ընթացքում:
Դատարանի կողմից հետազոտվել է համալիր նյութագիտական և դատաապրանքագիտական փորձաքննության 20.04.2011թվ. թիվ. 11–0847 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննությանը տրամադրված շղթաները /օբյեկտներ 1,2,4/ պատրաստված են պղինձ - երկաթ համաձուլվածքից, իսկ մատանին /օբյեկտ 3/ կապար - անտիմոն - երկաթ համաձուլվածքից:
Փորձաքննությանը տրամադրված մատանու և շղթաներից յուրաքանչյուրի շուկայական արժեքը փորձաքննության կատարման օրվա դրությամբ կազմել է շուրջ 500 դրամ:
Փորձաքննության տրամադրված օգտագործված բջջային հեռախոսի շուկայական արժեքը առկա ապրանքային վիճակում /եթե այն գտնվում է սարքին վիճակում/ փորձաքննության կատարման օրվա դրությամբ կազմել է շուրջ 7.000 դրամ:
Դատարանի կողմից հետազոտվել է նախաքննական մարմնի 27.04.2011թ. որոշումը, համաձայն որի տուժող Սահակյանի կողմից ներկայացված թվով 3 շղթաները, մեկ մատանին և <<VISOA>> ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը գործով ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց:
Դատարանի կողմից հետազոտվել է ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 10.11.2011թ. թիվ. 447/11 եզրակացությունն այն մասին, որ տուժող Վոլոդյա Սահակյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, ներկայումս ընդունակ է ճիշտ ընկալելու ու վերարտադրելու թե շրջակա իրականությունը և թե գործի հետ կապված հանգամանքների մանրամասնությունները: Նրա մոտ առկա է բարձր ներշնչողականություն, ընդգծված երևակայամոլության /ֆանտազյորության/ հակման հատկանիշներ չեն բացահայտվել:
Դատարանի կողմից հետազոտվել են նաև ամբաստանյալներ Ղևոնդյանի և Ղուկասյանի որպես կասկածյալ առերես հարցաքննության 06.03.2011թ. արձանագրությունը, ամբաստանյալ Ղևոնդյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին նախաքննական մարմնի 06.03.2011թ. արձանագրությունը, ամբաստանյալ Ղուկասյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին նախաքննական մարմնի 06.03.2011թ. արձանագրությունը, ամբաստանյալ Մելքոնյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին նախաքննական մարմնի 29.02.2011թ. արձանագրությունը, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին նախաքննական մարմնի 06.03.2011թ. և 31.03.2011թ. արձանագրությունները, /055/54–62–59, /093/02–44–35 ու /077/41–42–75 բջջային հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, ինչպես նաև գործում եղած այլ փաստացի տվյալները:
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով, գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, Դատարանն իրավացիորեն ապացուցված է համարել ամբաստանյալներ Վալերիկ Գրիգորյանի և Հարություն Մելքոնյանի կողմից զգալի չափերի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու փաստը և գտել, որ նախաքննական մարմնի կողմից վերջիններիս արարքին տրվել է քրեաիրավական ճիշտ որակում և այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 3–րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Դատարանն իրավացիորեն ապացուցված է համարել նաև ամբաստանյալներ Գրիգորյանի, Ղուկասյանի և Ղևոնդյանի կողմից տուժող Սահակյանի նկատմամբ կատարված արարքները, սակայն պատճառաբանված կերպով գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից դրանց տրվել է քրեաիրավական սխալ որակում և բավարար ապացույցների բացակայության պայմաններում, չպատճառաբանված ենթադրությունների ու բացառապես տուժող Սահակյանի նախաքննական ցուցմունքների հիման վրա, վերջիններիս անհիմն մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով: Այսպես.
Ամբաստանյալներ Ղուկասյանին, Ղևոնդյանին և Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի որոշման մեջ նախաքննական մարմինը նշել է, որ նրանք դանակի գործադրմամբ Սահակյանի նկատմամբ կատարել են ավազակային հարձակում, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով հափշտակել են պարանոցի շղթան, ձեռքի շղթաները, մատանին ու երկու հատ բջջային հեռախոսները` վերջինիս պատճառելով 16.000 դրամի նյութական վնաս: Նախաքննության ողջ ընթացքում հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացող դանակն ամբաստանյալներից և ոչ մեկի մոտ չի հայտնաբերվել, այն ներառված չէ նաև գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված առարկաների շարքում: Ամբաստանյալներ Ղուկասյանը, Ղևոնդյանը և Գրիգորյանը նախաքննության ողջ ընթացքում, անգամ մասնակի խոստովանական ցուցմունքներում հերքել են դանակի առկայությունը: Դատարանում ամբաստանյալներ Ղուկասյանը, Ղևոնդյանն ու Գրիգորյանը, այդ թվում նաև տուժող Սահակյանն ընդհանրապես բացառել են հանցագործության կատարման փաստը:
Մեղադրանքների հիմքում նախաքննական մարմինը դրել է միայն տուժող Սահակյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ իրերը հափշտակելու ընթացքում, Ղուկասյանը կանգնած է եղել իր թիկունքի աջ կողմում, ինքը թիկունքի աջ մասից զգացել է ինչ-որ առարկայի ազդեցություն և իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ դա դանակ է: Տուժող Սահակյանը փաստացի որևէ դանակ կամ նմանատիպ առարկա ամբաստանյալների մոտ չի նկատել, այլ ենթադրել է:
Ավազակության հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ սպառնալիքն իրական լինի, այսինքն` տուժողը պետք է գիտակցի, որ եթե չկատարի հանցավորի պահանջը, սպառնալիքն անմիջապես կիրագործվի ու իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի: Խիստ կարևոր է նաև այն հանգամանքը, որ տուժողն ընկալի սպառնալիքը` որպես կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ ներկայացնող: Չի կարող ավազակության հատկանիշ համարվել տուժողի համար կարծեցյալ սպառնալիքը:
Բոլոր դեպքերում, տուժողի ընկալումն անչափ կարևոր է, ուստի տուժողի հարցաքննություններով նախաքննական մարմինը պարտավոր էր պարզել, թե ինչ հանգամանքների ազդեցության ներքո է նրա մոտ ձևավորվել դանակի առկայության տպավորությունը, դանակի հանգամանքը կամ դրա գործադրման սպառնալիքը տուժողը որքանով է ռեալ ընկալել: Դատաքննության ընթացքում Դատարանը հնարավորություն չի ունեցել շտկելու նախաքննական մարմնի բաց թողումը և պարզելու այդ հանգամանքները, քանի որ տուժող Սահակյանը ժխտել է ամբաստանյալների կողմից իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու կամ ընդհանրապես որևէ հանցագործություն կատարելու փաստը:
Ամբաստանյալներ Ղուկասյանին, Ղևոնդյանին և Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքների որոշումներում, նախաքննական մարմինը նշել է տուժող Սահակյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու իրավական որակում տվող տերմինը: Առողջության համար վտանգավոր բռնություն են հանդիսանում տուժողի առողջությանը ծանր, միջին ծանրության կամ թեթև վնաս պատճառելը:
Համաձայն գործում եղած դատաբժշկական փորձաքննության 01.04.2011թ. թիվ. 738 եզրակացության, տուժողի մոտ մարմնական վնասվածքներին բնորոշ հետքեր չեն հայտնաբերվել: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 2–րդ կետի համաձայն, մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 4–րդ կետը սահմանում է. <<Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի>>:
Նախաքննության ընթացքում տեղ գտած բաց թողումների արդյունքում և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, դրանք իրենց համակցության մեջ համադրելով` Դատարանը պատճառաբանված կերպով հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ղուկասյանի, Ղևոնդյանի և Գրիգորյանի կատարած արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Անդրադառնալով դատաքննության ընթացքում տուժող Սահակյանի ցուցմունքների արժանահավատությանը և նրա վարքագծին, Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ դեպքի փաստական հանգամանքների վերաբերյալ Դատարանում տուժող Սահակյանի տված ցուցմունքները ակնհայտ կեղծ են, իրարամերժ, դրանք կրում են հովանավորչական բնույթ և նպատակ են հետապնդում օժանդակել ամբաստանյալներ Ղուկասյանին, Ղևոնդյանին ու Գրիգորյանին` քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու համար:
Դատարանն իրավացիորեն անհիմն և չպատճառաբանված է գտել նաև ամբաստանյալ Ղևոնդյանի պաշտպան Ի.Պետրոսյանի և ամբաստանյալ Ղուկասյանի պաշտպան Մ.Կարապետյանի միջնորդությունները` իրենց պաշտպանյալներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2 մասի 1–ին և 4–րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքներում անպարտ ճանաչելու և նրանց նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասին, քանի որ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը հիմք է տվել դատարանին հաստատված և ապացուցված համարելու այն փաստական հանգամանքները, որ նախնական
հանցավոր պայմանավորվածության համաձայն, ամբաստանյալներ Ղուկասյանը, Ղևոնդյանը և Գրիգորյանը, 24.01.2011թ., տուժող Սահակյանին խաբեությամբ տարել են Երևանի Վարդաշեն թաղամասում գտնվող <<Խաչերի գարաժներ>> կոչվող վայր, որտեղ վերջինիս կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով` նրանից բացահայտ հափշտակել են պարանոցի ու ձեռքի շղթաները, մատանին և երկու բջջային հեռախոսները, սակայն զննելով և համոզվելով, որ դրանք իրենցից արժեք չեն ներկայացնում, իրերը ետ են վերադարձրել:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալների նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել վերաքննիչ բողոքներում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, նրանց կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այդ թվում անձը բնութագրող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Ղուկասյանը նախկինում արատավորված և հինգ անգամ դատապարտված է եղել, ընդ որում նույնասեռ հանցագործությունների կատարման համար, դատվածությունները մարված չեն, ամուսնացած է, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան մեկ երեխա, բնութագրվում է դրականորեն, Ղևոնդյանը նախկինում արատավորված ու դատապարտված է եղել, ամուսնացած է, խնամքին որևէ անձ չունի, ֆիզիկապես վատառող է, բնութագրվում է դրականորեն, Գրիգորյանը նախկինում նույնպես արատավորված ու յոթ անգամ դատապարտված է եղել, ընդ որում նույնասեռ հանցագործությունների կատարման համար, դատվածությունները մարված չեն, ամուսնացած է, խնամքին որևէ անձ չունի, ամբաստանյալ Ղուկասյանի համար որպես պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք է դիտվել պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը և որպես պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք արձանագրելով ամբաստանյալներ Ղուկասյանի, Գրիգորյանի և Ղևոնդյանի կողմից հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` իրավացիորեն վերջիններիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձանց:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի, ուստի գտնում է, որ Դատարանի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված և այն բեկանելու, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393, 394, 402 հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Մեղադրող Տ. Ուզոյանի, ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի ու Արմեն Ղևոնդյանի, տուժող Վ. Սահակյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 27-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի և Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

ԵԷԴ/0091/01/11

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`

ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Ք. ԲԱԴԱԼՅԱՆ

Մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂՆԵՐ` Տ. ՈւԶՈՅԱՆ
Ս. ԲԱՍԵՆՑՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Տ. ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
Ա. ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ
Գ. ՊԱՊՈՅԱՆ

2013թ. սեպտեմբերի 24-ին դատարանում
Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1. Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի, ծնված 01.09.1975թ., ԼՂՀ Մարտունու շրջան գ.Թաղավարտ, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երկու անչափահաս երեխաներ, չի աշխատել, նախկինում 5 անգամ դատված`
ա) 08.04.1991թ. 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 143 հոդվածի 2-րդ մասով և 232 հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 տարի ժամկետով,
բ) Մյասնիկյանի շրջանի ժողդատարանի 20.04.1993թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 86 հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 տարի ժամկետով,
գ) Շահումյանի շրջանի ժողդատարանի 02.06.1997թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 254 հոդվածի «Գ» կետով և 86 հոդվածի 2-րդ մասով, 37 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 3 տարի 6 ամիս ժամկետով,
դ) Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 27.03.2001թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 86 հոդվածի 2-րդ մասով, 92 հոդվածի 2-րդ մասով և 15-86 հոդվածի 2-րդ մասով, 37 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 4 տարի ժամկետով, նույն դատարանի 05.08.2003թ. որոշմամբ արարքները վերավորակվել են ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասով և 34-177 հոդվածի 2-րդ մասով, իսկ 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 92 հոդվածի 2-րդ մասով գործի վարույթը կարճվել է` արարքի ապաքրեականացման պատճառով,
ե) Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 09.09.2005թ. դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 5 տարի 6 ամիս ժամկետով, բնակվել է ք.Երևան Նոր Արեշ 11 փողոց, 9 տանը։
Մեղադրվում է ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
Սույն գործով կալանքի տակ է 05.03.2011թ.։
2. Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի, ծնված 30.04.1989թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատել, նախկինում 1 անգամ դատված` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 20.11.2007թ. դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 165 հոդվածի 4-րդ մասով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով, 64 և 66 հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 3 տարի ժամկետով, բնակվել է ք.Երևան Արցախի 6ա շենք, 28 բնակարանում։
Մեղադրվում է ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
Սույն գործով կալանքի տակ է 05.03.2011թ.։
3. Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի, ծնված 10.02.1955թ., ք.Կապան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատել, նախկինում 7 անգամ դատված`
ա) Կապանի ժողդատարանի 19.01.1977թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 109 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ուղղիչ աշխատանքների` 1 տարի ժամկետով` աշխատավարձի 10 տոկոսի պահումով,
բ) Կապանի ժողդատարանի 21.09.1977թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածի 2-րդ մասով, 38 և 39 հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 2 տարի 1 ամիս 10 օր ժամկետով, պատժից ազատվել է 07.03.1978թ.` համաներման հրամանագրով,
գ) Իջևանի շրջանի ժողդատարանի 25.09.1978թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 222 հոդվածի 2-րդ մասով, 38-39 հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 3 տարի 6 ամիս ժամկետով,
դ) Սիսիանի շրջանի ժողդատարանի 19.03.1986թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 143 հոդվածի 3-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման` 6 տարի ժամկետով,
ե) Էրեբունու շրջանի ժողդատարանի 02.02.1995թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 89 հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 տարի ժամկետով, նույն դատարանի 16.05.2001թ. որոշմամբ արարքը վերավորակվել է 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 92 հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով,
զ) Սովետականի շրջանի ժողդատարանի 11.06.1998թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քր. օր-ի 105 հոդվածի 2-րդ մասով, 38 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 9 տարի ժամկետով,
է) Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 11.08.2006թ. դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 34-177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 տարի ժամկետով, հաշվառված է ք.Կապան գ.Սյունիք 24 շենք բն. 16, փաստացի բնակվել է ք.Երևան Արհեստավորների 119 տանը։
Մեղադրվում է ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով։
Սույն գործով կալանքի տակ է 26.01.2011թ.։
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով պարզվեց հետևյալը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի 05.03.2011թ. որոշմամբ Ռաֆայել Աշոտի Խաչատրյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերով հարուցվել է քրեական գործ։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 08.03.2011թ. որոշմամբ Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերով։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.03.2011թ. որոշմամբ Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 08.03.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.03.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 05.04.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 05.04.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 05.04.2011թ. որոշմամբ Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 05.04.2011թ. որոշմամբ Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերով։
Արաբկիրի քննչական բաժնի 26.01.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի և ոմն Հարութի կողմից նախնական համաձայնությամբ զգալի չափի գողություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով հարուցվել է քրեական գործ։
Արաբկիրի քննչական բաժնի 28.01.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով։
Երևանի Արաբկիր և Քաբաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 28.01.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
Արաբկիրի քննչական բաժնի 16.02.2011թ. որոշմամբ Հարություն Խաչիկի Մելքոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քաբաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 18.02.2011թ. որոշմամբ Հարություն Խաչիկի Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
Արաբկիրի քննչական բաժնի 10.03.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանին ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով։
Արաբկիրի քննչական բաժնի 10.03.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով։
Արաբկիրի քննչական բաժնի 26.04.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի և Հարություն Խաչիկի Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով հարուցված թիվ 14101811 քրեական գործը ուղարկվել է Էրեբունու քննչական բաժին` թիվ 12107311 քրեական գործին միացնելու և համատեղ քննություն կատարելու համար։
ՀՀ ոստիկանության քնննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 13.05.2011թ. որոշմամբ ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով հարուցված թիվ 14101811 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և միացվել է թիվ 12107311 քրեական գործին։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 03.06.2011թ. որոշմամբ Ժ. Ղուկասյանին ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 03.06.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 03.06.2011թ. որոշմամբ ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 03.06.2011թ. որոշմամբ Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 10.06.2011թ. որոշմամբ Ա. Ղևոնդյանին ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 10.06.2011թ. որոշմամբ Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 13.06.2011թ. որոշմամբ Ժ. Ղուկասյանին ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի 13.06.2011թ. որոշմամբ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
24.06.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան։
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 27.07.2012թ. դատավճռով.
Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 5 տարի ժամկետով։
Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 5 տարի ժամկետով։
Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներում և 66 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 6 տարի ժամկետով։
Հարություն Խաչիկի Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 տարի ժամկետով։ «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն, Հարություն Խաչիկի Մելքոնյանը ազատվել է պատժից։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 04.10.2012թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքները մերժվել են` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 27.07.2012թ. դատավճիռը։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 15.02.2013թ. որոշմամբ ամբաստանյալներ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի, Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 27-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու վերաբերյալ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012թ. հոկտեմբերի 4-ի որոշումը բեկանվել և գործն ուղարկվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության։
Քրեական գործը դատարանի վարույթ է ընդունվել 20.05.2013թ.։
Ամբաստանյալներ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանին` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանին` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանին` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար դատապարտված ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանը, Արմեն Ղևոնդյանը և Վալերի Գրիգորյանը միմյանց հետ ծանոթացել են ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրելու ընթացքում, իսկ Ժ.Ղուկասյանը գործով մյուս ամբաստանյալ Հարություն Մելքոնյանի հետ ծանոթացել է 2011թ. հունվար ամսին, երբ ամբաստանյալ Վ.Գրիգորյանի հետ միասին վարձակալական հիմունքներով բնակվել են Երևանի Արհեստավորների փողոցի 119 տանը։
2011թ. հունվարի ամսի կեսերին, քննությամբ չպարզված օրը, գործով վկա Մհեր Աղաջանյանը, ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի, Վ.Գրիգորյանի և Ժ.Ղուկասյանի հետ տանը ոգելից խմիչքներ օգտագործելուց հետո, որոշել են դուրս գալ զբոսնելու։ Գիշերը ժամը 0100-ի սահմաններում նրանք եկել են Երևանի Ա.Խաչատրյան փողոց, այնուհետև Վ.Փափազյան փողոց։ Հասնելով Վ.Փափազյան փողոցի թիվ 22ա շենքի մոտ գտնվող «Կ.Վարդանյան» Ա/Ձ-ին պատկանող մթերային խանութի մոտ, ամբաստանյալներ Վ.Գրիգորյանը և Հ.Մելքոնյանը նկատել են խանութի դիմաց` դրսում դրված սառնարանում գտնվող գարեջրեր, հյութեր և որոշել են գաղտնի հափշտակել դրանք։ Իրենց հանցավոր մտադրության մասին ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանին և Մ.Աղաջանյանին չեն հայտնել, ընթացքում ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանը քաշել պոկել է սառնարանի բռնակը և ամբաստանյալ Վ.Գրիգորյանի հետ միասին այնտեղից հափշտակել են 15 շիշ գարեջուր և հյութեր` տուժող Հռիփսիմե Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի` 8.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։
Բացի այդ, գործով ամբաստանյալներ Վ.Գրիգորյանը` «Դոմփի» մականունով, Ժ.Ղուկասյանը` «Ուզբո» մականունով և Արմեն Ղևոնդյանը 2011թ. հունվարի 23-ին հանցավոր համաձայնության են եկել Ա.Ղևոնդյանի կողմից ծանոթացած ոմն «Բեկ» մականունով դերասանից գույքի հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ, տեղյակ լինելով, որ վերջինս ոսկյա զարդեր է կրում և ունի մի քանի բջջային հեռախոսներ։
Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, հաջորդ օրը` 2011թ. հունվարի 24-ին, ամբաստանյալ Ա.Ղևոնդյանն իր 055-54-62-59 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է գործով տուժող Վ.Սահակյանի 093-02-44-35 հեռախոսահամարին և հրավիրել Երևանի Վարդաշեն թաղամասում գտնվող իր եղբոր, գործով վկա Էդգար Ղևոնդյանի տուն։ Պայմանավորվածության համաձայն տուժող Վ.Սահակյանը գնացել է այնտեղ։ Այնուհետև, ժամը 2000-ի սահմաններում ամբաստանյալ Ա.Ղևոնդյանն իր 055-54-62-59 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է ամբաստանյալ Ժ.Ղուկասյանի 077-41-42-75 բջջային հեռախոսահամարին և պայմանավորվել Վ.Սահակյանին Վարդաշեն թաղամասի «Խաչի գարաժներ» կոչվող վայր տանելու և այնտեղ նրանից ոսկյա զարդերը հափշտակելու մասին, որին ամբաստանյալ Ժ.Ղուկասյանը հավանություն է տվել։ Վերջինս այդ մասին հայտնել է նաև իր հետ գտնվող ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանին և միասին գնացել են Վարդաշեն թաղամասի «Խաչի գարաժներ» կոչվող վայր։ Ժամը 2100-ի սահմաններում ամբաստանյալ Ա.Ղևոնդյանը տուժող Վ.Սահակյանին խաբեությամբ բերել է նախապես պլանավորված Վարդաշեն թաղամասի Գուրգեն Մահարու փողոցի թիվ 27/2 շենքից մոտ 50 մետր հեռավորության վրա գտնվող «Խաչի գարաժներ» կոչվող վայրը, որտեղ տուժող Վ.Սահակյանին է մոտեցել ամբաստանյալ Ժ.Ղուկասյանը և ծխախոտ խնդրել, ապա նրան մեղադրելով ինչ-որ աղջկա բռնաբարության մեջ, սկսել է քաշքշել և պահանջել նրա մոտ եղած զարդերն ու գումարը։ Հանկարծակի գալով, տուժող Վ.Սահակյանը սկսել է առարկել ներկայացված մեղադրանքների շուրջ, սակայն ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանն ու Վ.Գրիգորյանը վերջինիս հարվածել, գցել են գետնին, ապա ամբաստանյալ Ա.Ղևոնդյանը պառկել է Վ.Սահակյանի վրա, արգելափակել նրա շարժումները, ձեռքերով բռնել կոկորդից, իսկ ամբաստանյալ Վ.Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է տուժող Վ.Սահակյանի բերանը, մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին։ Նույն ժամանակ ամբաստանյալ Ժ.Ղուկասյանը սպառնացել է տուժող Վ.Սահակյանին, որ եթե ձայն հանի, դանակով կհարվածի։ Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Ղևոնդյանը տուժող Վ.Սահակյանի գրպանից հանել է նրա բջջային հեռախոսները և պոկել պարանոցի շղթան` կարծելով որ այն ոսկյա է, իսկ ամբաստանյալ Ժ.Ղուկասյանը` տուժողի մատից քաշել հանել է մատանին, ձեռքի շղթան` կարծելով, որ դրանք նույնպես ոսկյա են, սակայն համոզվելով, որ պարանոցի և ձեռքի շղթաները, ինչպես նաև մատանին ոսկուց չեն, այլ հասարակ մետաղից, դրանք ետ են վերադարձրել նրան, ապա վերադարձրել նաև «NOKIA-1200» և «VISOA» տեսակիի բջջային հեռախոսները` սպառնալով, որ ոստիկանություն դիմելու դեպքում նրա համար վատ կլինի։
Դատաքննությամբ ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մայրը իրեն պատմել է, որ տուժող Վոլոդյա Սահակյանը, որը դերասան է և նրան «Բեկ» են կոչում, իրեն 50.000 ՀՀ դրամ գումար է պարտք։ Մայրը նրանից խնդրել է վերադարձնել գումարը, սակայն Վ.Սահակյանն անընդհատ ձգձգել է։ 2011թ. հունվար ամսին իրեն է զանգահարել իր ընկեր Արմեն Ղևոնդյանը և խնդրել է վարձով բնակարան գտնել իր ընկերոջ համար, որը դերասան է` «Բեկ» մականունով։ Տեսնելով, որ Արմենի և մոր ասած անձինք համընկնում են, որոշել է հանդիպել նրան, սակայն իր մտադրության մասին տեղյակ չի պահել Արմենին։ Այդ կապակցությամբ, 2011թ. հունվարի 24-ին Վալերիկ Գրիգորյանի հետ միասին Վարդաշեն թաղամասում հանդիպել է Վոլոդյային, որն այդ ժամանակ եղել է Արմեն Ղևոնդյանի հետ։ Վալերիկը չի խառնվել իրենց խոսակցությանը, իսկ ինքը Վոլոդյայից պահանջել է հետ վերադարձնել պարտքի գումարը։ Այդ ժամանակ նրա մոտ գումար չի եղել, ուստի ինքը 10 օր ժամանակ է նրան տվել որպեսզի գումարը հետ վերադարձնի, որից հետո իրենք բաժանվել են։ Իրենց խոսակցությունից 10 օր անց Վոլոդյան գումարը տվել է իր մորը։
Ինքը երբեք նպատակ չի ունեցել Վոլոդյայի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարել, ավելին` տուժողին անգամ մատով չի դիպչել և նրա մոտից որևէ իր չի վերցրել։ Իր մեղավորությունը միայն նրանում է, որ տուժողը մորը գումար է պարտք եղել, ինքը չի դիմել համապատասխան մարմիններին այն ստանալու համար, այլ անձնական ձևով է լուծել ու պատմության մեջ է ընկել։ Նշված քրեական գործը շինծու է, իրականում ոչ մի տուժող էլ չկա, քանի որ Վ.Սահակյանի նկատմամբ ոչ մեկը ավազակային հարձակում չի կատարել, նրանից որևէ իրեր չեն հափշտակել, այլ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնությունների ենթարկվելու արդյունքում արհեստական գործ է սարքվել։ Իրականում Վ.Սահակյանը իր մորը 50.000 ՀՀ դրամ գումար է պարտք եղել և ինքն էլ նրան հանդիպել է այդ գումարը ստանալու նպատակով։
Դատաքննությամբ ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ժիրայր Ղուկասյանին ճանաչում է քրեակատարողական հիմնարկում միասին պատիժ կրելու ընթացքից, իսկ տուժող Վոլոդյա Սահակյանի հետ, որին սկզբում ճանաչել է որպես Արթուրի, ծանոթացել է իր վաղեմի ընկեր Հարություն Մելքոնյանի միջոցով։ Այդ ընթացքում Վոլոդյան վարձով բնակարան է փնտրել և ինքը, ցանկանալով նրան օգնել, այդ մասին հարց ու փորձ է արել իր շրջապատում, այդ թվում նաև Ժիրայր Ղուկասյանին։ Խոսակցության ընթացքում Ժ.Ղուկասյանին հայտնել է, որ Վոլոդյան դերասան է` «Բեկ» մականունով։ 2011թ. հունվար ամսին Ժիրայրը զանգահարել է իրեն և ասել է, որ վարձով տրվող բնակարան կա, կարող են գնալ և նայել, և որ բնակարանը գտնվում է Նոր Արեշ թաղամասի տարածքում։ Վ.Սահակյանի հետ միասին գնացել են Վարդաշեն, որտեղ հանդիպել են Ժիրայր Ղուկասյանին։ Ժիրայր Ղուկասյանի և Վոլոդյա Սահակյանի միջև տեղի ունեցած խոսակցությունից հասկացել է, որ Ժիրայրը իրեն խաբել է տան հարցով, այլ իրականում նա ցանկացել է հանդիպել Վոլոդյային, քանի որ վերջինս գումար է պարտք եղել մորը, սակայն իր մտադրության մասին իրեն տեղյակ չի պահել։ Խոսակցության ընթացքում Ժիրայրը բարկացել է Վոլոդյայի վրա` մորը չզանգելու և խաբելու համար, որից հետո նրանից պահանջել է վերադարձնել պարտքի գումարը։ Վոլոդյան սկզբում ժխտել է և ասել է, որ իրեն ինչ որ մեկի հետ են շփոթում։ Այդ պահին Ժիրայրը Վոլոդյայի ձեռքից վերցրել է նրա բջջային հեռախոսը և բարձրախոսը միացված վիճակում զանգահարել է մորը։ Մայրը հայտնել է, որ դա այն նույն Վոլոդյայի համարն է, որն իրեն գումար է պարտք։ Տեսնելով, որ բացահայտվել է, Վոլոդյան 10 օր ժամանակ է խնդրել գումարը վերադարձնելու համար, սակայն Ժիրայրը չի հավատացել և պահանջել է տալ իր մոտ եղած արժեքավոր իրերը որպեսզի կարողանա վաճառի և հետ ստանա պարտքի գումարը։ Վոլոդյան իր կամքով տվել է իր մոտ եղած բջջային հեռախոսը և շղթաները։ Ժիրայրը վերցրել է դրանք, սակայն զննելուց հետո, հասկանալով, որ շղթաները ոսկուց չեն, իսկ բջջային հեռախոսը էժանագին է, դրանք նորից հետ է տվել Վոլոդյային և պահանջել է 10 օրվա ընթացքում վերադարձնել մոր գումարը, որից հետո հեռացել են միմյանցից։ 10 օր անց Ժիրայրից տեղեկացել է, որ Վոլոդյան վերադարձրել է մոր պարտքի գումարը։ Իրեն առաջադրված մեղադրանքը շինծու է, իրեն մեղսագրված արարքն ինքը չի կատարել և իրենից ցուցմունքները կորզվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ հոգեբանական ճնշման և բռնություն գործադրելու միջոցով։
Դատաքննությամբ ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց, մեղավոր ճանաչեց միայն ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2011թ. հունվարի 24-ին իր ընկեր Ժիրայր Ղուկասյանը եկել է իրենց տուն և ասել է, որ իրեն գումար են պարտք, ուստի խնդրել է միասին գնան և այդ գումարը վերցնեն։ Ինքը համաձայնվել է և Ժիրայրի հետ միասին գնացել են Վարդաշեն թաղամաս։ Հասնելով 2 անձանց մոտ, Ժիրայրը իրեն խնդրել է հեռու կանգնել, իսկ ինքը մոտեցել է նրանց որպեսզի վերցնի գումարը։ Ինքը հեռու կանգնած ծխել է, իսկ Ժիրայրը մոտ 6-7 րոպե զրուցել է նրանց հետ, որից հետո մոտեցել է իրեն և ասել է, որ գումար չկա մոտը, տեղը հեռախոսն է տվել և ցույց է տվել բջջային հեռախոսը։ Ինքը Ժիրայրին ասել է, որ հեռախոսը վերադարձնի նրան, թող ինքը վաճառի և գումարը տա իրեն։ Ժիրայրը վերադարձրել է հեռախոսը, որից հետո իրենք հետ են եկել տուն։ Մի քանի օր անց «02» հաղորդաշարով տեսել է, որ Ժիրայրին են ցույց տալիս, թե իբր Արմեն Ղևոնդյանի և իր հետ միասին ավազակային հարձակում են կատարել։ Ինքը չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում։ Արմեն Ղևոնդյանին ինքը չի ճանաչել և չի ճանաչում, նրան առաջին անգամ տեսել է դատարանի առաջին նիստում։
Ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի, Արմեն Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գրիգորյանի դատաքննությամբ հաստատված մեղսագրվող արարքները բացի Վ. Գրիգորյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներից, հիմնավորվում, իսկ Ժիրայր Ղուկասյանի, Արմեն Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գրիգորյանի կողմից բերված պատճառաբանությունները, որոնք անհիմն են ու մտածացին և նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ` Ժիրայր Ղուկասյանի նախաքննությամբ որպես կասկածյալ և որպես մեղադրյալ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքներով, համաձայն որոնց Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 22ա շենքի մոտ գտնվող «Կ.Վարդանյան» Ա/Ձ-ին պատկանող մթերային խանութի դիմաց դրված սառնարանից կատարված գողության դեպքի առթիվ ցուցմունք է տվել այն մասին« որ 2011թ. հունվար ամսվա կեսերին« օրը չի հիշում« գնացել է ընկերոջ` Վալերիկ Գրիգորյանի Արհեստավորների 119 տուն« որտեղ գտնվել են նույն տանը օրավարձով բնակվող Մհեր Աղաջանյանը և Հարություն Մելքոնյանը։ Միասին նշված տանը ըմպել են ոգելից խմիչքներ։ ժամը 0100-ի սահմաններում դուրս են եկել տանից և գնացել Վ.Փափազյան փողոց« այնտեղ որոշ ժամանակ զբոսնել են և հասել են Ա.Խաչատրյան 27 հասցեում գործող կրպակի մոտ։ Հարություն Մելքոնյանը քաշելով կոտրել է այդ կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը« որպեսզի գողանա դրանում առկա հյութերը։ Տեսնելով դա, ինքը և Մ.Աղաջանյանը մոտեցել են Հարութին և հարցրել են« թե նա ինչ է անում։ Վերջինս պատասխանել է, որ ցանկանում է գարեջրեր հանի խմելու համար։ Ինքը և Մ.Աղաջանյանը հայտնել են« որ չեն ցանկանում դրան մասնակից լինել և հեռացել են դեպի Փափազյան փողոց։ Հարութը և Վալերիկը հետևել են իրենց և հարցրել« թե ուր են գնում։ Ինքը և Մ.Աղաջանյանը պատասխանել են« որ չեն ցանկանում գողության մասնակից լինել։ Այդ ընթացքում Հ.Մելքոնյանը անսպասելիորեն հարվածել է իրենց կողքը գտնվող կրպակի մոտ տեղադրված նմանատիպ մեկ այլ սառնարանի մետաղյա դռանը« կոտրել սառնարանի ապակին« բացել մետաղյա ճաղավանղակը և սառնարանի դուռը« իսկ Վ.Գրիգորյանը այդ ընթացքում կողքին գտնվող աղբարկղից վերցրել է մի պարկ ու սկսել սառնարանում եղած հյութերը և գարեջրերը լցնել այդ պարկի մեջ։ Այդ ամենը տեսնելով, ինքը և Մ.Աղաջանյանը հեռացել են Արհեստավորների 119 տուն։ Մոտ մեկ ժամ անց, տուն են եկել Հ.Մելքոնյանն ու Վ.Գրիգորյանը` իրենց հետ բերելով սառնարանից գողացված գարեջրերը և հյութերը« որից հյուրասիրել են նաև իրենց։
Ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ որպես կասկածյալ և մեղադրյալ խոստովանական ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 5 անգամ դատապարտվել է` վերջին անգամ 2005թ. սեպտեմբերին գողություն կատարելու համար 5 տարի 6 ամիս ժամանակով« ազատվել է 2010թ. նոյեմբերի 19-ին։ Ա.Ղևոնդյանի և Վ.Գրիգորյանի հետ ծանոթացել է Սովետաշենի գաղութում պատիժ կրելու ընթացքում։ 2011թ. հունվարի վերջերին, ժամը 2300-ի սահամաններում ինքը Վ.Գրիգորյանի հետ գտնվել է «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի դիմաց« երբ իր 077-41-42-75 հեռախոսահամարին զանգահարել է Ա.Ղևոնդյանը և ասել է« որ մի հարիֆ կա« վրեն ոսկի և գումար ունի« արի Վարդաշեն «հոպ» անենք տանենք։ Քանի որ ինքը գումարով 700 դոլար էր կրվել« «թավան» պետք է փակվեր« համաձայնվել է և այդ մասին հայտնել է Վ.Գրիգորյանին։
Ա.Ղևոնդյանը նրանց հետ պայմանավորվել է «Արթուրին»` Վ.Սահակյանին« բերել Վարղաշենի խաչի գարաժներ կոչվող վայրը։ Հասնելով նշված վայրը, ինքը զանգահարել է Ա.Ղևոնդյանին և հայտնել« որ գտնվում է պայմանավորված վայրում։ Երբ Վ.Սահակյանը և Ա.Ղևոնդյանը մոտեցել են նշված վայրին, ինքը մոտեցել Է Վ.Սահակյանին և ծխախոտ խնդրել« այնուհետև նրան մեղադրել է այն բանում, թե նա մի 18 տարեկան աղջկա ինչ-որ բան է ասել` պատրվակ ստեղծելով վիճելու համար։ Դրանից հետո, ինքը քաշել է Վ.Սահակյանին« Վ.Գրիգորյանի հետ սկսել հարվածել« Վ.Սահակյանին գցել գետնին։ Ա.Դևոնղյանը պառկելով Վ.Սահակյանի վրա« բռնել է ձեռքերը« որ նա չդիմադրի« Վ.Սահակյանը սկսել է գոռալ« օգնություն կանչել« Ա.Ղևոնդյանին մեղադրել է« որ իր գլխին սարքել է« դա լսելով Ա.Ղևոնդյանը երկու ձեռքով բռնել է նրա կոկորդից« իսկ Վ.Գրիգոոյանը փակել է նրա բերանը« որ նա չգոռա։ Ինքը Վ.Սահակյանին սպառնացել է` ասելով« եթե ձենը չկտրի, դանակով կխփի` տպավորություն ստեղծելով, թե իր մոտ իրականում դանակ կա։ Ինքը քաշելով Վ.Սահակյանի ձեռքից, հանել է մատանին և ձեռքի շղթան` կարծելով, որ ոսկյա են« իսկ Ա.Ղևոնդյանը նրա գրպանից հանել է երկու բջջային հեռախոսները։ Վ.Սահակյանը նրանց ասել է« որ իր մոտ եղած գարդերը ոսկյա չեն և իր մոտ գումար չկա։ Ինքը հեռախոսի լույսի տակ նայելով համոզվել է« որ զարդերը իրականում ոսկուց չեն« հետ է վերադարձրել մատանին և շղթան« այնուհետև ինքը Արմենի մոտից վերցրել է երկու բջջային հեռախոսները և վերադւարձրել է Վ.Սահակյանին« հետո հայտնել« որ ինքը պարտքերի մեջ է« ստիպված է եղել նման արարք կատարել և զգուշացրել է« որ նա չդիմի ոստիկանություն` սպառնալով« որ նրա համար վատ կլինի։ Խոստովանել է իր մեղքը« զղջացել իր կատարած արարքի համար և ներեղություն խնդրել։
Ժ. Ղուկասյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Ա. Ղևոնդյանին առերես հարցաքննության ժամանակ։
Ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը դատարանը համարում է անարժանահավատ` գտնելով, որ իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել։ Դատարանը արժանահավատ է համարում և հիմք ընդունում ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի նախաքննական ցուցմունքները, որը համապատասխանում է գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական հանգամանքներին և տրամաբանությանը։
Ամբաստանյալ` Արմեն Ղևոնդյանի նախաքննությամբ որպես կասկածյալ և որպես մեղադրյալ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ 2007թ. օգոստոսի 24-ին գողություն կատարելու համար կալանավորվել է« իսկ նոյեմբերի 20-ին Էրեբունու դատարանի կողմից դատապարտվել 3 տարի ազատազրկման« ազատվել է 2010թ. օգոստոսի 24-ին։ Պատիժը կրել է Սովետաշենի գաղութում« որտեղ և ծանոթացել է Ժ.Ղուկասյանի հետ։ 2011թ. հունվար ամսվա վերջերին իրեն է զանգահարել իր ընկեր Հարութը« հրավիրել իր տուն և ծանոթացրել «Արթուրի»` Վ.Սահակյանի հետ։ Խոսակցության ընթացքում Վ.Սահակյանը հայտնել է« որ դերասան է« նկարահանվում է ֆիլմերում և վարձով տուն է փնտրում։ Ինքը խոստացել է օգնել և նրանք փոխանակվել են հեռախոսահամարներով։
Հաջորդ օրը, 2300-ին նրանք միմյանց հետ հանդիպել են «Ռոսիա» կինոթատրոնի մոտ« ինքը Վ.Սահակյանին հրավիրել է Վարդաշեն« իր եղբոր` Էդգարի տուն« որպեսզի նրանց ծանոթացնի։ Մեկ ժամ անց իր 055-54-62-59 հեռախոսահամարին է զանգահարել «Ուզբոն»` Ժ.Ղուկասյանը և հարցրել, թե ինքը որտեղ է։ Ինքը պատասխանել է« որ իր եղբոր տանն է` դերասան Վ.Սահակյանի հետ։ «Ուզբոն» իրենից հարցրել է եղբոր տան հասցեն« ինքը նկարագրել է տան հասցեն« իսկ «Ուզբոն» պատասխանել է« որ հասնի կզանգի։ 15 րոպե անց «Ուզբոն» զանգել է իրեն և ասել է« որ գտնվում է Վարդաշենի խաչի գարաժների մոտ« որ «դախույա» փողեր ունի փակվելու« թավանների մեջ է և ուզում է իր հետ հանդիպել« խոսալ այդ թեմաներով« և որ ինքը իր հետ բերի նաև դերասան Վ.Սահակյանին։
Ինքը Վ.Սահակյանի հետ, ժամը 1230-ի սահմաններում դուրս է եկել և գնացել է Վարդաշենի խաչի գարաժներ կոչվող վայրը։ Նշված վայրում ինքը հանդիպել է «Ուզբո»- ին և նրա ընկերոջը` Վալերիկ Գրիգորյանին« որի մականունը «Դոմփի» էր։ Դոմփիյին ինքը տեսել է առաջին անգամ։ Ժ.Ղուկասյանը նրանց մոտենալով, սկզբում ժամ է հարցրել« այնուհետև քաշելով Վ.Սահակյանին` նրան մեղադրել է ինչ-որ աղջկա բռնաբարության մեջ։ Ժիրոն Վ.Սահակյանին ասել է« որ թավաններ պետքա փակվեմ« մոտդ ինչ կա հանի տուր։ Ինքը խառնվել է իրար« հարցրել է« թե Ժիրո ինչ ես անում« իսկ Ժ.Ղուկասյանը ձեռքով խփել է` նրա ականջին ասելով «էս բոզական ես գնում« խի էս անունս տալիս ու քֆուր է տվել իրեն»։ Այդ ժամանակ «Դոմփին» փակել է Վ.Սահակյանի բերանը« քանի որ վերջինս սկսել է գոռալ և օգնություն խնդրել։ Ժ.Ղուկասյանը և Վ.Գրիգորյանը Վ.Սահակյանին սկսել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածել և պառկեցնել գետնին։ «Դոմփին» պառկել է նրա վրա« ձեռքերով փակել բերանը« իսկ Ժիրոն իր մոտ եղած դանակը դեմ է տվել Վ.Սահակյանի կողքին` ասելով ձենդ կտրի, թե չէ կխփեմ։ Այնուհետև, Ժիրոն պոկել է Վ.Սահակյանի վզի շղթան« զոռով ձեռքից հանել է մատանին ու ձեռքի շղթան« իսկ ինքը Վ.Սահակյանի մոտից վերցրել է նրա հեռախոսները« որպեսզի ջնջի իր զանգահարած համարները։ Վ.Սահակյանը «Ուզբոյին» հայտնել է« որ մատանին և շղթաները ոսկուց չեն։ «Ուզբոն» ստուգելով« որ մատանին և շղթան ոսկուց չեն« հետ է վերադարձրել այն Վ.Սահակյանին և զգուշացրել« որ այդ մասին ոստիկանություն չհայտնի։ Ինքը Վ.Սահակյանին է վերադարձրել բջջային հեռախոսները և ներեղություն խնդրել կատարվածի համար։ Ժ.Ղուկասյանը և Վ.Գրիգորյանը հեռացել են« իսկ Վ.Սահակյանը իրեն ասել է« որ կատարված ավազակային հարձակման մեջ նա իրեն չի կասկածում։ Էրեբունի թանգարանի մոտից նրանք նստել են երթուղային տաքսի և գնացել տներով։ «Ուզբոն» ինչ-որ մեկին գումար է կրվել և «Դոմփիյի» հետ կազմակերպել էր այդ թավանները փակվելու համար։
Ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը դատարանը համարում է անարժանահավատ` գտնելով, որ իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել։ Դատարանը արժանահավատ է համարում և հիմք ընդունում ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի նախաքննական ցուցմունքները, որը համապատասխանում է գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական հանգամանքներին և տրամաբանությանը։
Ամբաստանյալ` Վալերիկ Գրիգորյանի նախաքննությամբ որպես կասկածյալ և որպես մեղադրյալ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքներով, համաձայն որոնց ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և որպես կասկածյալ և որպես մեղադրյալ խոստովանական ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ժամանակավոր բնակվելով Երևան քաղաքի Արհեստավորների 119 տանը, ծանոթացել է նույն տանը օրավարձով բնակվող Մհեր Աղաջանյանի և Հարություն Մելքոնյանի հետ։ 2011թ. հունվար ամսվա կեսերին« օրը չի հիշում« ժամը 2200-ի սահմաններում ինքը« Հ.Մելքոնյանը« Մ.Աղաջանյանը և իր վաղեմի ծանոթ` ժիրայր Ղուկասյանը« նշված տանը ըմպել են ոգելից խմիչքներ« որից հետո որոշել են դուրս գալ տանից և դրսում շարունակել ժամանցը։ Ժամը 0100-ի սահմաններում դուրս են եկել տանից և դրսում շարունակել ժամանցը։ Հասնելով Ա.Խաչատրյան փողոցի 27 հասցեում գործող կրպակի մոտ« Հարություն Մելքոնյանը քաշելով կոտրել է այդ կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը« որպեսզի գողանա դրանում առկա հյութերը։ Ձայներ լսելով Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը մոտեցել են Հարութին և հարցրել« թե նա ինչ է անում։ Վերջինս պատասխանել է« որ ցանկանում է գարեջրեր հանի խմելու համար։ Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը հայտնել են, որ չեն ցանկանում դրան մասնակից լինել և հեռացել են դեպի Փափազյան փողոց։ Ինքը նկատել է« որ Հարությունը հրաժարվել է գողություն կատարելուց և հետևել նրանց։ Երբ նրանք հասել են Վ.Փափազյան 22ա շենքի դիմաց գտնվող կրպակի մոտ տեղադրված սառնարանին, Հարությունը հարվածել է սառնարանի մետաղյա դռանը և կոտրելով սառնարանի ապակին և մետաղյա ճաղավանդակը բացել է սառնարանի դուռը« իսկ ինքը այդ ընթացքում նայելով Հարությունի դեմքին ու վերջինիս հայացքից հասկանալով, թե նա ինչ պետք է անի« գլխի և աչքի շարժումով հասկացրել է Հարութին« որ մասնակցելու է գողությանը։ Կողքին գտնվող աղբարկղից վերցրել է մի պարկ ու սկսել սառնարանում եղած հյութերը և գարեջրերը լցնել այդ պարկի մեջ։ Այդ ամենը տեսնելով, Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը հեռացել են։ Ինքը և Հարությունը նշված կրպակի մոտ տեղադրված սառնարանից գողացել են մոտ 7 շիշ գարեջուր և 8 շիշ հյութ։ Դրանից հետո, ինքը և Հարութը գնացել են տուն« որտեղ արդեն գտնվել են Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը« նրանց հետ օգտագործել են գողացված խմիչքները։
Ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ժամանակավոր բնակվել է Երևան քաղաքի
Արհեստավորների 119 տանը։ Ժիրայր Ղուկասյանին ճանաչել է Սովետաշենի գաղութից։
2011թ. հունվարի 24-ին, ժամը 2000-ին իր տուն է եկել «Ուզբոն»` Ժիրայր Ղուկասյանը և
ասել է« որ 50.000 ՀՀ դրամ փող ունի տված ինչ-որ մեկին և պետք է վերցնի։ Ինքը
համաձայնվել և Ժ.Ղուկասյանի հետ երթուղային տաքսով հասել են Էրեբունի թանգարանի մոտ« այնտեղից քայլելով իջել են Վարդեաշեն։ Վարդաշեն իջնելու ճանապարհին «Ուզբոն» անընդհատ ինչ-որ մեկի հետ է խոսել հեռախոսով« այնուհետև ինչ որ մեկը նրան է զանգահարել։ Ժամը 2030-ի սահմաններում իրենք հասել են Գուրգեն Մահարու փողոցի խաչմերուկ։ «Ուզբոն» իրեն ասել է հենա իրանք եկան« դու կանգնի գնամ տենամ ու գամ։ Իրենց ընդառաջ եկող անձանցից ինքը ոչ ոքու չի ճանաչել։ «Ուզբոն» նրանց հետ քայլելով իրենից հեռացել են մոտ 25 մետր« նրանք սկսել են զրուցել« այնուհետև «Ուզբոն» սկսել է բարձր գոռգոռալ« քանի որ մութ էր չի նկատել նրանք միմյանց հրել կամ հարվածել են« թե ոչ։ Մոտ 10 րոպե անց, նրան է մոտեցել «Ուզբոն» և ասել է« որ փողի դիմաց նրանից վերցրել է ոսկյա շղթաները և մատանին։ «Ուզբո»-յի մոտ ինքը տեսել է միայն շղթաները և մատանին։ Ինքը «Ուզբո»-յին ասել է« որ ամոթ է« տար հետ տուր և Ժամանակ տուր թող փողը բերի։ Իր ասելուց հետո, «Ուզբոն» հետ է տվել շղթաները« մատանին և նրանք միասին հեռացել են Գուրգեն Մահարու փողոցով Էրեբունու խաչմերուկ« իսկ Արմենն ու Վոլոդյան քայլել են իրենց հակառակ ուղղությամբ։ Ժ.Ղուկասյանը տաքսի է կանգնեցրել, իրենք նստել են տաքսի և գնացել Ժ.Ղուկասյանի տան մոտ« որտեղից ինքը նստել է երթուղային տաքսի և գնացել տուն։
Տուժող` Վոլոդյա Սահակյանի, նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. հունվար ամսվա վերջերին Փարաքյարում իրեն ծանոթ Հարությունի տանը ծանոթացել է Արմեն անունով մի տղայի հետ։ Նրանք փոխանակվել են հեռախոսահամարներով և հեռացել են։ Հաջորդ օրը, Արմենը զանգահարել է իրեն և հայտնել է, որ ցանկանում է հանդիպել, քանի որ բան ունի իր հետ խոսալու։ Ինքը «Գումի» շուկայի մոտ հանդիպել է Արմենին։ Վերջինս իրեն ասել է, որ ցանկանում է իրեն ծանոթացնել իր ընկերոջ հետ, ուստի միասին վերջինիս առաջարկով գնացել են Արմենի եղբոր տուն։ Նստել են երթուղային տաքսի և իջել Վարդաշեն 73 համարի ավտոբուսների շենքի կանգառի մոտ։ Ինքը Արմենի հետ քայլելով բարձրացել է շենքի 2-րդ հարկ և մտել բնակարան, որի համարը չի հիշում։ Բնակարանում նա ծանոթացել է Արմենի եղբոր` Էդգարի հետ։ Այնտեղ ինքը մնացել է մոտ 30 րոպե։ Այդ ընթացքում, Արմենը կողքի սենյակում հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ է խոսել, որից հետո իրեն ասել է, որ իր ընկերները եկել են իրենք տաքսիով պետք է գնան ուրիշ տեղ։ Ինքը Արմենի հետ իջել է շենքից դուրս, և տեսնելով, որ մեքենան չկա, հարցրել է, թե ուր է մեքենան, իսկ Արմենը պատասխանել է, արի մի 100 մետր քայլենք թարմ օդին, մինչև տաքսին կգա։ Համար 73 ավտոբուսների ավտոտնակներից մոտ մի 100 մետր ինքը Արմենի հետ քայլելով իջել է դեպի ներքև, որտեղ ոչ տուն է եղել, և ոչ էլ մարդ` քարքարոտ վայր է եղել։ Ինքը և Արմենը քայլելով իջել են և ճանապարհին ինքը տեսել է երկու տղամարդ, որոնցից մեկը նման է եղել «ուզբեկի», որը և մոտեցել է իրեն ու ծխախոտ խնդրել, իսկ ինքը պատասխանել է, որ չունի և շարունակել է քայլել։ Այնուհետև, «ուզբեկի» տեսքովը` Ժիրայր Ղուկասյանը, կոպիտ տոնով դիմել է իրեն` ասելով, արա հլը կանգնի։ Ինքը «ուզբեկի» տեսքովին պատասխանել է, որ դու ինձ չես ճանաչում արայով ինչու էս դիմում։ «Ուզբեկի» տեսքովը մոտեցել է իրեն և ասել է, թե դու չէիր, որ 2 օր առաջ Էրեբունի թանգարանի մոտ մի 18 տարեկան աղջկա բռնաբարեցիր։ Ինքը նրան պատասխանել է, որ դուք սխալվել եք, որից հետո «ուզբեկի» տեսքովը և տարիքովը իր հետ սկսել են վիճաբանել, հետո Արմենը միջամտել է` ասելով տղաներ կարող է սխալվում եք, այնուհետև սկսել են իրեն հրել «ուզբեկի» տեսքովի և տարիքովի կողմը։ «Ուզբեկի» տեսքովը բռնել է իր ձախ ձեռքից և վերարկուից քաշելով տարել է դեպի վերև, որտեղ ամայի տարածություն է եղել։ Երբ ինքը սկսել է դիմադրել, «ուզբեկի» տեսքովը և տարիքովը սկսել են իրեն հարվածել, «ուզբեկի» տեսքովը հարվածել է նրա դեմքին, իսկ տարիքովը բռնել է իր շորերից և փորձել է գցել գետնին։ «Ուզբեկի» տեսքովը և տարիքովը իրեն քաշելով շարունակել են հարվածել և պահանջել են դատարկել գրպանները, տալ իր մոտ եղած գումարը։ Նրանք գցել են իրեն գետնին և սկսել խառը, անկանոն հարվածներ հասցնել իր մարմնի տարբեր մասերին` գլխին, դեմքին, թիկունքին։ Երբ «ուզբեկի» տեսքովը և տարիքովը իրեն գցել են գետնին և սկսել են հարվածել, ինքը լսել և տեսել է, թե ինչպես Արմեն Ղևոնդյանը «ուզբեկի» տեսքովին ասել է, որ իր գրպանում հեռախոս կա, մատին մատանի, պարանոցին շղթա։ Այս ամենից ինքը հասկացել է, որ դա կազմակերպել է Ա.Ղևոնդյանը և բարձրաձայն նրան ասել է. «Արմեն սաղ քո սարքածնա, ես ինչ սրիկա էս»։ Արմենը դա լսելով միացել է «ուզբեկի» տեսքովին և տարիքովին և սկսել են հարվածել իրեն։ Այնուհետև, երեքով փորձել են մտնել իր գրպանները։ Արմենը ծնկներով հենվել է իր կրծքավանդակին և ասել է, որ ինքը խելոք պահի իրեն և տա տղաների պահանջածը։ Սակայն ինքը բարձրաձայն հայհոյանքներ է տվել, գոռացել է։ Այդ ժամանակ, Արմենը բռնել է իր կոկորդից, իսկ տարիքովը բռնել է իր բերանից, որ ինքը չգոռա։ Այդ ընթացքում, Արմենը «ուզբեկի» տեսքովին ասել է, որ մի բան չկա խփես գլխին ձայնը կտրի։ Սակայն «ուզբեկի» տեսքովը նման բան չի արել, այլ իր ձեռքից հանել է մատանին, ձեռքի շղթան, և ձեռքը մտցնելով վերարկուի գրպանը, վերցրել է բջջային հեռախոսը։ Այդ ժամանակ, Արմենը շարունակել է իրեն անկանոն հարվածներ հասցնել, որի ժամանակ իրեն հաջողվել է Արմենի ոտքից քաշել և նրան վայր գցել։ Դրանից օգտվելով, ինքը վեր է բարձրացել, սակայն իր բարձրանալու պահին Արմենը ձեռքը գցել է իր պարանոցին և պոկել է շղթան։ Երբ ինքը ոտքի է կանգնել, Արմենը կանգնել է իր առջև և շարունակել է հայհոյանքներ տալ։ Ինքը Արմենի հետ զրուցել է, որի ընթացքում «ուզբեկի» տեսքովը և տարիքովը կանգնել են իր թիկունքի հետևում` տարիքովը կանգնել է իր թիկունքի ձախ մասում և բռնել է իր ձախ ձեռքը, իսկ «ուզբեկի» տեսքովը կանգնել է իր թիկունքի աջ մասում և ինքը թիկունքի աջ մասից զգացել է ինչ-որ առարկայի ազդեցություն և իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ դա դանակ է։ Հնարավոր է «ուզբեկի» տեսքովի ձեռքին եղել է դանակ, ինքը զգացել է դանակի ազդեցություն Արմենի հետ խոսակցության ողջ ընթացքում։ Արմենը իրենից վերցրել է երկրորդ հեռախոսը, ջնջել իր հեռախոսահամարը` ասելով, որ հետագայում իր համար խնդիրներ չառաջանան։ Ինքը ասել է, որ իր մոտի զարդերը ոսկուց չեն։ «Ուզբեկի» տեսքովը հեռախոսի լույսի տակ ստուգել և համոզվել է, որ ինքը ճիշտ է ասում, որից հետո վերադարձրել են շղթաները, մատանին և հեռախոսները։ Այնուհետև, «ուզբեկի» տեսքովը իրենից պահանջել է 200.000 ՀՀ դրամ` ասելով, որ կյանքն է թանկ իր համար, թե գումարը, սակայն ինքը պատասխանել է, որ իր մոտ գումար չկա և լինելու դեպքում էլ չի տա։ Այնուհետև, «ուզբեկի» տեսքովը հայտնել է, որ պարտքեր ունի և նրանք ստիպված են եղել կատարել նման արարք, սպառնացել են, որ եթե ինքը այդ մասին հայտնի ոստիկանություն, ապա իր համար շատ վատ կլինի։ Այնուհետև, «ուզբեկի» տեսքովը և տարիքովը հեռացել են, իսկ ինքը Ա.Ղևոնդյանի հետ քայլելով իջել է դեպի Էրեբունի թանգարանի կողմը։ Ա.Ղևոնդյանը վերցրել է իր հեռախոսը, ջնջել իր հեռախոսահամարները, կրկին զգուշացրել, որ չդիմի ոստիկանություն։ «Ուզբեկի» տեսքովին և տարիքովին չի ճանաչել և կատարված դեպքի մասին նախկինում ոստիկանություն չի դիմել։
Տուժող Վ. Սահակյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Ժ. Ղուկասյանին, Ա. Ղևոնդյանին և Վ. Գրիգորյանին առերես հարցաքննության ժամանակ։
Դատական քննության ժամանակ վերարտադրված տուժող Վոլոդյա Սահակյանի նախորդ` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 03.08.2011թ. և 05.09.2011թ. դատական քննության ընթացքում տրված ցուցմունքների ձայնագրառմամբ, համաձայն որի տուժող Վ. Սահակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանին, որի հետ ծանոթացել է ընկերոջ տանը և փոխանակվել հեռախոսահամարներով։ Մյուս ամբաստանյալներին չի ճանաչել, այլ ճանաչել է ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի մորը, որին ինքը 50.000 դրամ գումար է պարտք եղել։ Ժիրայր Ղուկասյանին ճանաչում է դեպքի հետ կապված։ 2011թ. հունվարի 24-ին, ժամը 2200-ի սահմաններում ինքը և Արմեն Ղևոնդյանը գնացել են Վարդաշեն թաղամաս, վերջինիս եղբոր` Էդգար Ղևոնդյանի տուն։ Որոշ ժամանակ այնտեղ անցկացնելով, ժամը 2300-ի սահմաններում ինքն ու Արմենը դուրս են եկել տանից և տուն գնալու նպատակով փողոցով քայլել դեպի կանգառ, որտեղ իրենց է հանդիպել Ժ.Ղուկասյանը։ Այդ ժամանակ է ինքը ծանոթացել նրա հետ և նրանից տեղեկացել, որ իր մորն է գումար պարտք։ Ժ.Ղուկասյանը հետաքրքրվել է, թե երբ է ինքը պարտքը վերադարձնելու և միաժամանակ հարցրել, թե ինչ թանկարժեք իրեր ունի, որպեսզի պահի մոտը մինչև ինքը գումարը վերադարձնի։ Ինքը կամովին նրան է տվել իր բջջային հեռախոսները և մետաղից շղթաներն ու մատանին, սակայն տեսնելով որ դրանք որևէ էական արժեք չեն ներկայացնում, Ժ.Ղուկասյանն իրերը ետ է վերադարձրել, իսկ ինքն էլ պարտավորվել է 50.000 դրամ գումարը վերադարձնել 10 օրից։ Այդ գումարը ինքը վերցրել էր Ժ.Ղուկասյանի մորից, որի հետ Էրեբունու շուկայում զբաղվել են մանրածախ առևտրով և նոր տարվա գնումներ կատարելու նպատակով նրանից 50.000 դրամ պարտքով գումար է վերցրել։ Այդ ընթացքում, Ժ.Ղևոնդյանը միայն բարկացել և գոռգոռացել է իր վրա, սակայն քաշքշուկ կամ վիճաբանություն, ծեծել կամ հարվածել չի եղել, ինչպես Ժիրայրը, այնպես էլ ամբաստանյալներից որևէ մեկը դանակով կամ այլ առարկաներով իրեն չեն սպառնացել։ Այդ ժամանակ Ժ.Ղուկասյանի հետ ինչ-որ անձնավորություն է եղել, սակայն հեռու է կանգնած եղել և ինքը նրան չի հիշում։ Խոսակցության ընթացքում Ա.Ղևոնդյանը միջամտել և Ժ.Ղուկասյանին ասել է, որ ինքը կվերադարձնի գումարը, կարիք չկա գոռգոռալու։ Դրանից հետո, ինքն ու Ա.Ղևոնդյանը շարունակել են իրենց ճանապարհը, իսկ Ժ.Ղուկասյանը գնացել է այլ ուղղությամբ։ Քայլելու ընթացքում Արմենն իրեն ասել է, որ գոնե մաս-մաս մարի պարտքը, որին ինքը համաձայնվել է։ Կատարվածի առնչությամբ ինքը ոստիկանություն հաղորդում չի ներկայացրել, այլ իրեն զանգահարել կանչել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։ Սկզբում ինքը հրաժարվել է, սակայն երբ Մալաթիա թաղամասում իրեն է հանդիպել Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցը, որի ազգանունը Սամվելյան է և հայտնել է, որ անհրաժեշտություն կա բաժին գնալու, միաժամանակ նշելով, որ մանրամասները բաժնում կասի, դրանից հետո իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։ Այնտեղ ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն հարցրել են, թե ինչու ոստիկանություն հաղորդում չի ներկայացրել այն մասին, որ իր շղթաներն ու հեռախոսները ավազակային հարձակմամբ վերցրել են, սակայն ինքը հայտնել է, որ նման բան չի եղել։ Նրանք իրեն ստիպել են իրականությանը չհամապատասխանող փաստեր նշել և իրենց թելադրանքով բացատրություն գրել։ Ինքը վախեցել է ոստիկանությունում իրականությունը գրել, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցներն ասել են, որ եթե իրենց ասածը չգրի, ապա իրեն նույնպես քրեական պատասխանատվության կենթարկեն։ Ինքն առաջին անգամ է հայտնվել ոստիկանությունում և տեղյակ չի եղել, թե այնտեղ ինչ է կատարվում։ Նմանատիպ ճնշումներ իր նկատմամբ բազմիցս են եղել, նույնիսկ դատարանում մեկ անգամ դատական նիստի ավարտից հետո մեղադրողն իրեն ասել է, որ հաջորդ նիստին գալուց տաք հագնվի, քանի որ այնտեղ ցուրտ է։ Տուժող Վ.Սահակյանը դատարանում հայտնել է, որ պետք է հիմք ընդունել դատաքննության ընթացքում իր կողմից տված ցուցմունքները, քանի որ դա է իրականությանը համապատասխանում, իսկ նախաքննական ցուցմունքները իրենից կորզվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ կիրառված հոգեբանական ճնշումների միջոցով և մինչ դատարան գալը ինքը տեղյակ չի եղել իր իրավունքներից։ Իրեն ստիպել են այլ բան գրել, ապա հորդորել, որ կդատեն սուտ ցուցմունք տալու համար, նույնիսկ մեկ անգամ, երբ ինքը գրել է իրականությունը, քննիչը այդ մասին հայտնել է իր պետին, որից հետո նա զանգահարել է ինչ-որ մեկին և երկու օպեր հրավիրել, որպեսզի իրեն ձերբակալեն սուտ ցուցմունք տալու համար, այդ իսկ պատճառով ինքը ստիպված գրել է նրանց թելադրածը։ Իրականում իր նկատմամբ ավազակային հարձակում չի եղել, որևէ մեկը իրենից զարդեր չի հափշտակել, այլ դրանք ինքն է կամովին տվել Ժ.Ղուկասյանին, իրեն դանակով կամ որևէ այլ առարկայով չեն սպառնացել, ծեծի չեն ենթարկել և ընդհանրապես ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանը, Ա.Ղևոնդյանը և Վ.Գրիգորյանը իր նկատմամբ որևէ հանցավոր արարք կամ ոտնձգություն չեն կատարել։
Դատարանը գտնում է, որ տուժող Վոլոդյա Սահակյանի պատճառաբանություններն այն մասին, թե իբր իր նկատմամբ ավազակային հարձակում չի կատարվել, անհիմն է ու մտածացին և նպատակ է հետապնդում աջակցելու ամբաստանյալներին խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից։
Դատարանը անարժանահավատ է համարում տուժող` Վոլոդյա Սահակյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը` գտնելով, որ իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել։ Դատարանը արժանահավատ է համարում և հիմք ընդունում Վ. Սահակյանի նախաքննական ցուցմունքը, քանի որ այն համապատասխանում է գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական հանգամանքներին և տրամաբանությանը։
Տուժող` Հռիփսիմե Մարտիրոսյանի, նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. հունվար ամսվա կեսերին, օրը հստակ չի հիշում եկել է իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 22ա շենքի դիմաց գտնվող կրպակը և տեսել է, որ կրպակին պատկանող սառնարաններից մեկի ապակին կոտրված է, իսկ դրանում առկա ապրանքների մի մասը գողացված։ Մասնավորապես` գողացվել է 2 շիշ «Մաազա» տեսակի, 3 շիշ «Ռեդբուլ» տեսակի, 3 հատ տարբեր տեսակի բնական հյութեր և 7 շիշ «Գյումրի» տեսակի ապրանքներ, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է 8.000 ՀՀ դրամ։
Վկա` Էդգար Ղևոնդյանի ցուցմունքով այն մասին, որ բնակվում է Վարդաշեն թաղամասի Գուրգեն Մահարի 127/1 շենքի, 16 բնակարանում։ Արմեն Ղևոնդյանն իր կրտսեր եղբայրն է։ 2011թ. հունվարի վերջերին իր տուն են եկել Արմենը և նրա ընկեր Արթուրը, որը հետագայում իմացել է, որ Վոլոդյա Սահակյանն է։ Իր տանը մնացել են մոտ 30-60 րոպե` միասին սուրճ են խմել և զրուցել, որի ընթացքում Վ.Աահակյանը ասել է, որ դերասան է և նկարահանվում է ֆիլմերում։ Այդ ընթացքում Ա.Ղևոնդյանը մի պահ մտել է խոհանոց և հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ է խոսել, հետո հետ է եկել և տաքսի է պատվիրել։ Տանից դուրս գալուց Արմենը իրենից 1.000 դրամ գումար է ուզել, ինքը տվել է և նրանց ճանապարհել է մինչև շենքի դիմացը։ Հաջորդ օրը, գնացել է ծնողների տուն, որտեղ բնակվում է նաև Արմենը։ Արմենից հետաքրքրվել է նախորդ գիշերը նորմալ տուն հասնելու մասին և Արմենը իրեն ասել է, որ Վ.Աահակյանի հետ ոտ-ոտ իջել են Էրեբունի թանգարանի մոտ, որտեղից Վ.Աահակյանը նստել է երթուղային տաքսի և իջել է տուն, իսկ Արմենը գնացել է իր տուն։ Դրանից հետո, մարտի 5-ին տեղեկացել է, որ իր ծնողների տուն են եկել ոստիկանության Արարկիրի բաժնի աշխատակիցները և Արմենին տարել են ոստիկանության բաժին։ Հետո ծնողներից տեղեկացել է, որ Արմենին մեղադրում են իր ընկերների հետ ինչ-որ մեկին ծեծելու և նրա մոտից շղթա ու հեռախոս վերցնելու մեջ, սակայն ինքը տեղյակ է, որ նույն րոպեին էլ նրանք վերցրած իրերը հետ են վերադարձրել։
Վկա` Հարություն Մելքոնյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ ժամանակավոր բնակվելով Երևան քաղաքի Արհեստավորների 119 տանը, ծանոթացել է նույն տանը օրավարձով բնակվող Մհեր Աղաջանյանի և Վալերիկ Գրիգորյանի հետ։ 2011թ. հունվար ամսվա կեսերին, օրը չի հիշում, ժամը 2200-ի սահմաններում ինքը, Մ.Աղաջանյանը, Վ.Գրիգորյանը և վերջինիս ընկեր` Ժիրայր Ղուկասյանը նշված տանը ոգելից խմիչքներ են ըմպել, որից հետո որոշել են դուրս գալ տանից և դրսում շարունակել ժամանցը։ Ժամը 0100-ի սահմաններում դուրս են եկել տանից և զբոսնել Երևան քաղաքով, այնուհետև նստելով տաքսի մեքենա, ուղևորվել են դեպի Ա.Խաչատրյան փողոցի 27 հասցեում գործող կրպակի մոտ, որտեղ էլ ինքը գողություն կատարելու նպատակով քաշելով կոտրել է այդ կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը որպեսզի գողանա դրանում առկա գարեջրերը և հյութերը։ Ձայներ լսելով, Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը մոտեցել են իրեն և հարցրել, թե նա ինչ է անում։ Ինքը պատասխանել է, որ ցանկանում է գարեջրեր հանի խմելու համար։ Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը հայտնել են, որ չեն ցանկանում դրան մասնակից լինել և նախատելով հեռացել են դեպի Փափազյան փողոց։ Դրանից հետո, ինքը և Վ.Գրիգորյանը հրաժարվել են գողություն կատարելուց և հետևել են նրանց։ Երբ նրանք հասել են Վ.Փափազյան 22ա շենքի դիմաց գտնվող կրպակի մոտ տեղադրված սառնարանին, ինքը հարվածել է սառնարանի մետաղյա դռանը, և կոտրելով սառնարանի ապակին և մետաղյա ճաղավանդակը, բացել է սառնարանի դուռը ու նայել Վ.Գրիգորյանին։ Վ.Գրիգորյանը հասկանալով իրեն, մոտակայքում գտնվող աղբարկղից վերցրել է մի պարկ ու սկսել սառնարանում եղած հյութերը և գարեջրերը լցնել այդ պարկի մեջ։ Այդ ամենը տեսնելով, Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը հեռացել են, իսկ ինքը և Վ.Գրիգորյանը նշված կրպակի մոտ տեղադրված սառնարանից գողացել են մոտ 7 շիշ գարեջուր և 8 շիշ հյութ։ Դրանից հետո, ինքը և Վ.Գրիգորյանը գնացել են տուն, որտեղ արդեն գտնվել են Մ.Աղաջանյանը և Ժ.Ղուկասյանը։ Նրանց հետ օգտագործել են գողացված խմիչքները։
Վկա` Մհեր Աղաջանյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ ժամանակավոր բնակվելով Երևան քաղաքի Արհեստավորների 119 տանը, ծանոթացել է նույն տանը օրավարձով բնակվող Վալերիկ Գրիգորյանի և Հարություն Մելքոնյանի հետ։ 2011թ. հունվար ամսվա կեսերին ինքը, Հ.Մելքոնյանը, Վ.Գրիգորյանը և վերջինիս վաղեմի ծանոթ` Ժիրայր Ղուկասյանը, ժամը 0100-ի սահմաններում դուրս են եկել տանից և գնացել Վ.Փափազյան փողոց։ Այնտեղ որոշ ժամանակ զբոսնել են և հասել Ա.Խաչատրյան 27 հասցեում գործող կրպակի մոտ, որտեղ Հարություն Մելքոնյանը քաշելով կոտրել է կրպակի դիմաց գտնվող սառնարանի դռան բռնակը որպեսզի գողանա դրանում առկա հյութերը։ Ձայնից ինքը և Ժ.Ղուկասյանը մոտեցել են Հարութին և հարցրել, թե ինչ է անում։ Վերջինս պատասխանել է, որ ցանկանում է խմելու համար գարեջրեր հանի։ Ինքը և Ժ.Ղուկասյանը հայտնել են, որ չեն ցանկանում դրան մասնակից լինել և հեռացել են դեպի Փափազյան փողոց։ Հարութը և Վալերիկը հետևել են իրենց և հարցրել, թե ուր են գնում։ Ինքը և Ժ.Ղուկասյանը պատասխանել են, որ չեն ցանկանում գողության մասնակից լինել։ Այդ խոսակցության ընթացքում, Հ.Մելքոնյանը անսպասելիորեն հարվածել է իրենց կողքը գտնվող կրպակի մոտ տեղադրված նմանատիպ մեկ այլ սառնարանի մետաղյա դռանը, և կոտրելով սառնարանի ապակին և մետաղյա ճաղավանդակը, բացել է սառնարանի դուռը, իսկ Վ.Գրիգորյանը այդ ընթացքում կողքին գտնվող աղբարկղից վերցրել է մի պարկ ու սկսել սառնարանում եղած հյութերը և գարեջրերը լցնել այդ պարկի մեջ։ Այդ ամենը տեսնելով, ինքը և Ժ.Ղուկասյանը հեռացել են Արհեստավորների 119 տուն։ Մոտ մեկ ժամ անց, տուն են եկել Հ.Մելքոնյանն ու Վ.Գրիգորյանը` իրենց հետ բերելով սառնարանից գողացված գարեջրերը և հյութերը, որից հյուրասիրել են նաև իրենց։
Ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի, Արմեն Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գրիգորյանի հանցանքը հիմնավորվեց նաև Հ.Մելքոնյանի և Վ.Գրիգորյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրություններով, համաձայն որոնց Հ.Մելքոնյանը և Վ.Գրիգորյանը մատնացույց են արել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան փողոցի 22ա շենքի դիմաց գտնվող կրպակին կից տեղադրված սառնարանը, որտեղից 2011թ. հունվարի կեսերին կատարել են գողությունը։
Ժ.Ղուկասյանի և Ա.Ղևոնդյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրություններով, համաձայն որոնց Ժ.Ղուկասյանը և Ա.Ղևոնդյանը մատնացույց են արել Երևան քաղաքի Վարդաշեն Գուրգեն Մահարու փողոցի թիվ 27/2 շենքից մոտ 50 մետր հեռավորության վրա գտնվող ամայի տարածքը, որտեղ 2011թ. հունվարի 24-ին, ժամը 2100-ին Վոլոդյա Կառլոսի Սահակյանի նկատմամբ կատարել են ավազակային հարձակում։
Վ.Սահակյանի` 093-02-44-35 և Ժ.Ղուկասյանի` 077-41-42-75 հեռախոսահամարների 2011թ. հունվարի 15-ից մինչև հունվարի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված մուտքային և ելքային բոլոր տեսակի հեռախոսազանգերի վերծանումներով, ինչպես նաև բաժանորդների տվյալներով և սպասարկվող կայանների հասցեներով, որով պարզվել է, որ 2011թ. հունվարի 24-ին Ժ.Ղուկասյանը և Ա.Ղևոնդյանը փոխադարձ զանգահարել են միմյանց և Ժ.Ղուկասյանը ժամը 2100-ից գտնվել է Վարդաշեն Գուրգեն Մահարի 39 հասցեում, որտեղ տեղի է ունեցել ավազկային հարձակումը։
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, համաձայն որոնց տուժող Վ.Սահակյանը ճանաչել է իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողներին։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված շղթաներով, մատանիով և հեռախոսներով, որոնք ավազակային հարձակման ժամանակ Ժ.Ղուկասյանը և Ա.Ղևոնդյանը հափշտակել են Վ.Սահակյանից։
ՀՀ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» ՊՈԱԿ-ի կողմից 20.04.2011թ. տրված նյութագիտական և ապրանքագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 11-0847 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը տրամադրված շղթաները պատրաստված են պղինձ-երկաթ համաձուլվածքից, իսկ մատանին կապար-անտիմոն-երկաթ համաձուլվածքից։ Փորձաքննությանը տրամադրված մատանու և շղթաներից յուրաքանչյուրի շուկայական արժեքը փորձաքննության կատարման օրվա դրությամբ կազմում է շուրջ 500(հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ։ Փորձաքննությանը տրամադրված օգտագործված բջջային հեռախոսի շուկայական արժեքը առկա ապրանքային վիճակում (եթե այն գտնվում է սարքին վիճակում) փորձաքննության կատարման օրվա դրությամբ կազմում է շուրջ 7.000(յոթ հազար) ՀՀ դրամ, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված այլ փաստական տվյալներով։
Ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի պաշտպան` Տ. Աբրահամյանը, միջնորդել է դատարանին Ժիրայր Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` պատճառաբանելով, որ իր պաշտպանյալին ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը դատաքննությամբ չհիմնավորվեց և չապացուցվեց դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով, այլ ընդհակառակը, այդ ապացույցներով հիմնավորվեց և հաստատվեց նրա անմեղությունը։
Ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի պաշտպան` Գ. Պապոյանը, միջնորդել է դատարանին իր պաշտպանյալի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` պատճառաբանելով, որ Արմեն Ղևոնդյանը չի ընդունում մեղքը, քանի որ տուժողի հետ հանդիպման պատճառը եղել է պարտք եղած գումարը վերցնելը, հետևաբար ինչպես իր պաշտպանյալը, այնպես էլ մյուս ամբաստանյալները նախապես չեն ձեռնարկել ավազակային հարձակում կամ կողոպուտ կատարել, եթե անգամ կատարվել է գույքի հափշտակություն, ապա նրանց գործողություններում ավազակային հանցագործության հանցակազմը բացակայում է, քանի որ դանակի գործադրման փաստ չի եղել և որպես իրեղեն ապացույց գործով բացակայում է դանակը։
Ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանի պաշտպան` Ա. Ստեփանյանը, միջնորդել է դատարանին ավազակային հարձակման դրվագով Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` պատճառաբանելով, որ իր պաշտպանյալին ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը չհաստատվեց դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Քննարկելով միջնորդությունները, դատարանը գտնում է, որ դրանք ենթակա են մերժման, քանի որ ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի և Արմեն Ղևոնդյանի կողմից որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խմբի կազմում կատարված ավազակությունը, իսկ ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանի կողմից ինչպես որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խմբի կազմում կատարված ավազակությունը, այնպես էլ շինություն ապօրինի մուտք գործելով խմբի կազմում կատարված գողությունը հիմնավորվում է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված վերոհիշյալ ապացույցներով, մասնավորապես` ամբաստանյալ Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի, Վ.Գրիգորյանի և տուժող Վ.Սահակյանի նախաքննական ցուցմունքներով և գործի այլ փաստական հանգամանքներով, հետևաբար ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանին` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Ա.Ղևոնդյանին` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և Վ.Գրիգորյանին` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքները ճիշտ են որակված, ուստի պաշտպանների միջնորդությունները ենթակա են մերժման։
ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի վերաբերյալ իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 15.02.2013թ. որոշման մեջ`
ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի համաձայն` «1. Ավազակությունը` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումն է, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով (...)։
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է`
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան« պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ`(...)
3. Ավազակությունը« որը կատարվել է`
1) առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից,
3) առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով`(...)»։
ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ ավազակությունը երկօբյեկտ հանցակազմ է. հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականությունն է, իսկ լրացուցիչ օբյեկտը մարդու կյանքն է կամ առողջությունը։
Սուբյեկտիվ կողմից վերոնշյալ հանցակազմը բնութագրվում է շահադիտական դրդման առկայությամբ, որը զուգորդվում է բռնության հետ։
Բռնության հասկացությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով 2012թ. նոյեմբերի 1-ի թիվ ԱՐԴ/0176/01/11 որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) բռնությունը` որպես քրեորեն հետապնդելի արարք, դիտավորությամբ, անձի կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու կատարված ցանկացած արարք է, որի արդյունքում անձը զրկվել է կյանքից, կամ սահմանափակվել է նրա ազատությունը, կամ նրա առողջությանը վնաս է պատճառվել, կամ նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ« ֆիզիկական կամ հոգեկան տառապանք»։
Մեջբերված դիրքորոշման լույսի ներքո գնահատելով ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածով նախատեսված հանցակազմը` դատարանը փաստում է, որ ավազակության հասարակ և որակյալ տեսակների դեպքում օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը կարող են լինել բացառապես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր։ Հետևաբար յուրաքանչյուր դեպքում անձի արարքը որպես ավազակություն որակելիս պետք է գործի բավարար փաստական տվյալներով հիմնավորել, թե ինչում է արտահայտվել բռնության կամ դրա սպառնալիքի բովանդակությունը, և արդյոք դրանք կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր են եղել, թե ոչ։
Բռնության` կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու հիմնական չափանիշը առողջությանը պատճառված վնասի վերաբերյալ բժշկական ցուցանիշներն են, որոնցից կախված են արարքի, այդ թվում` ավազակության իրավաբանական գնահատման առանձնահատկությունները։
Դատարանն արձանագրում է, որ բռնության տարբեր դրսևորումների` կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր լինելը որոշվում է ելնելով`
ա) կյանքի կամ առողջությանը պատճառված վնասի ծանրության աստիճանից,
բ) հանցագործության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլն։
Վերոգրյալի կապակցությամբ դատարանն արձանագրում է, որ կյանքի համար վտանգավոր են հանդիսանում գանգոսկրի ներթափանցող վնասվածքները, գանգի հիմքի և հատման ոսկորների բաց և փակ կոտրվածքները, գլխուղեղի ծանր և միջին աստիճանի վնասումները, ողնաշարի, կոկորդի, շնչափողի, կերակրափողի ներթափանցող վնասվածքները և այլն։ Բացի այդ, տուժողի կյանքի համար բռնությունը կարող է հանգեցնել տարբեր հիվանդագին վիճակների զարգացման կամ տարբեր հիվանդությունների կամ խանգարումների առաջացման (օրինակ` ծանր աստիճանի շոկը, կոմայի մեջ ընկնելը և այլն)։
Հանցագործության, տվյալ դեպքում` ավազակության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլնից ելնելով` բռնությունը գնահատվում է որպես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր նաև այն դեպքում, երբ դրա կիրառման պահին իրական վտանգ է ստեղծվել տուժողի կյանքի կամ առողջության համար։ Այսպես, գույքը հափշտակելու նպատակով հանցավորը, առանց վնաս պատճառելու, կիրառում է զենք կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաներ կամ բռնությունը կիրառում է տուժողի կյանքի համար վտանգավոր այլ եղանակներով (օրինակ` խեղդում է տուժողին, տարբեր ձևերով փակում է նրա շնչառությունը և այլն)։ Նման դեպքերում բռնության բնույթը որոշվում է գործի բոլոր հանգամանքները (բռնության գործադրման եղանակ, գործիքներ հանցակիցների քանակ, դեպքի կատարման ժամանակ, տեղ և այլն) հաշվի առնելով։
Կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքը հանդիսանում է հոգեբանական բռնության տարատեսակ և կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով` խոսքով, ժեստերով, զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների ցուցադրմամբ կամ այնպիսի այլ գործողությունների կատարմամբ, որոնք ելնելով կոնկրետ գործի հանգամանքներից« տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական սպառնալիք են ներկայացնում։ Հետևաբար, այն դեպքում, երբ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների ցուցադրումը կամ հանցավորի դրսևորած այլ գործողությունները` ժեստը, մարմնաշարժումը և այլն, զուգորդված չեն տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի դրսևորման հետ, արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` որպես կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտ։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող առարկան փաստացի չի գործադրվել, սակայն կոնկրետ իրավիճակում դրանք տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ են ստեղծել (օրինակ` հարձակման ժամանակ հանցավորը զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկան հպում է տուժողի որովայնին, կոկորդին կամ կենսական կարևոր նշանակություն ունեցող այլ օրգաններին), արարքը պետք է որակել որպես ավազակություն։ Դատարանի այս եզրահանգումը հիմնված է այն հանգամանքի վրա, որ նկարագրված դեպքում տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ է ստեղծվում, քանի որ ցանկացած պահի, այդ թվում` տուժողի կողմից դիմադրություն ցույց տալու կամ փախուստի փորձի դեպքում հանցավորի դիտավորյալ կամ անզգույշ գործողություններով տուժողի կյանքին կամ առողջությանը կարող է վնաս պատճառվել։
Այն դեպքերում, երբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքն արտահայտվում է այլ գործողություններով կամ խոսքով, արարքը ավազակություն կամ կողոպուտ որակելու նպատակով անհրաժեշտ է գնահատել սպառնալիքի բնույթը, մասնավորապես այն, թե սպառնալիքն իրական է, թե ոչ։
Դատարանն արձանագրում է, որ բռնություն գործադրելու սպառնալիքն իրական չէ, եթե գործի կոնկրետ հանգամանքներով չի հիմնավորվում, թե այն իրականացնելու իրական հնարավորություն հանցավորն ունեցել է, թե ոչ։
Բռնություն գործադրելու սպառնալիքի իրական լինելը ենթադրում է, որ տուժողը բավարար հիմքեր պետք է ունենա վախենալու դրա իրականացումից։ Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է գիտակցի, որ հանցավորի պահանջը չկատարելու դեպքում սպառնալիքն անմիջապես կիրագործվի և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը գտնում է, որ թեև սպառնալիքի իրական լինելը հաստատելու համար տուժողի սուբյեկտիվ ընկալման գնահատումը կարևոր է, այդուհանդերձ առաջնային նշանակություն ունի օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը։ Այլ խոսքով` սպառնալիքն իրական լինելու վերաբերյալ միայն տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը չի կարող հիմք հանդիսանալ արարքը ավազակություն որակելու համար։ Այս կապակցությամբ դատարանն արձանագրում է, որ սպառնալիքը կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու վերաբերյալ տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը կարող է պայմանավորված լինել նրա հուզական, հոգեֆիզիկական, նյարդային և առողջական վիճակով, տարիքով, զգայունության, մտավոր զարգացման աստիճանով և մի շարք այլ գործոններով։ Ուստի սպառնալիքի` կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու հարցի պարզաբանման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել գործով հաստատված բոլոր հանգամանքների համակցությունը` հանցագործության կատարման ժամանակը, տեղը և եղանակը, հանցագործի անձը, նրանց քանակը, տուժողի կողմից սպառնալիքի բնույթի սուբյեկտիվ ընկալումը, այնպիսի բացահայտ գործողությունների կատարումը, որոնք վկայում են ֆիզիկական բռնություն գործադրելու հանցավորի մտադրության կամ պատրաստակամության մասին և այլն։
Սուբյեկտիվ կողմից ավազակությունը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն` անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն է գործադրում կամ դա գործադրելու սպառնալիք է տալիս և բռնությունը կիրառում է գույքը հափշտակելու համար, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Այս կապակցությամբ դատարանն արձանագրում է, որ գույքը հափշտակելու դիտավորությունը պետք է առաջանա մինչև կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր ոտնձգություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված հարձակումը։ Այլ խոսքով` բռնության կամ դրա սպառնալիքի գործադրումն առանց գույքին տիրանալու նպատակի չի կարող ավազակային հարձակման հատկանիշ հանդիսանալ (օրինակ` բռնությունը կամ սպառնալիքը գործադրվում է այլ շարժառիթով (վրեժ, խանդ և այլն), որից հետո հանցավորի մոտ առաջանում է գույքը հափշտակելու դիտավորություն և հանցավորը փաստացի հափշտակում է գույքը)։
Անդրադառնալով զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ կատարված ավազակությանը` դատարանն արձանագրում է, որ զենք կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրումը տուժողի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակման ընթացքում դրանց փաստացի օգտագործումն է, օգտագործման փորձը կամ դրանցով սպառնալիք տալը։ Այս կապակցությամբ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ այն դեպքում, երբ հանցավորը զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաները փաստացի չի օգտագործել, չի փորձել օգտագործել կամ դրանցով սպառնալիք տալ, սակայն հանցավորի մոտ դրանց առկայությունը կոնկրետ դեպքում տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ստեղծել է իրական վտանգ, արարքը ենթակա է որակման որպես հասարակ ավազակություն։
Ինչ վերաբերում է հանցակիցներից մեկի կողմից զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի գործադրմանը, ապա դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ`
ա) ավազակության հանցակիցները մինչև հանցանքի կատարումը զենքի (որպես զենք օգտագործվող առարկա) կիրառման վերաբերյալ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել, ինչպես նաև այն դեպքում, երբ հանցակիցները նախապես իմացել են, որ իրենցից մեկի մոտ առկա է զենք (որպես զենք օգտագործվող առարկա), որը կարող է օգտագործվել արարքը կատարելու ժամանակ և խմբի անդամները գիտակցել են զենքի (որպես զենք օգտագործվող առարկայի) կիրառման հնարավորությունը, բոլոր հանցակիցների արարքը պետք է որակել զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ կատարված ավազակություն։
բ) իրենցից մեկի մոտ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի առկայության մասին ավազակության հանցակիցներն իմացել են հանցագործությունը կատարելու ընթացքում և հանցանքի կատարումը շարունակել են արդեն զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի կիրառմամբ, բոլոր հանցակիցների արարքը պետք է որակել զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ կատարված ավազակություն։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ ավազակության հանցակիցներից մեկի մոտ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի առկայության մասին մյուս հանցակիցները չեն իմացել ոչ նախքան հանցանքի կատարումը, ոչ դրա ընթացքում, ապա առկա է հանցակցի սահմանազանցում։
Դատարանն արձանագրում է, որ ավազակության հանցակազմի իմաստով`
ա) կյանքի կամ առողջության նկատմամբ գործադրված բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը դիտվում է վտանգավոր այն դեպքում, երբ դրա արդյունքում տուժողի առողջությանը պատճառվել է թեթև (որն առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ)« միջին ծանրության, ծանր վնաս կամ մահ,
բ) կյանքի կամ առողջության համար բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը վտանգավոր է, եթե բռնության հետևանքով տուժողի առողջությանը վնաս չի պատճառվել, սակայն գործի նյութերով հաստատվել է« որ բռնությունը գործադրելու պահին տուժողի կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու իրական սպառնալիք է եղել,
գ) այն դեպքում, երբ գործադրված բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքն արտահայտվում է տուժողի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելով, որը չի առաջացրել առողջության կարճատև քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ, կամ զուգորդվել է ծեծով, ֆիզիկական ցավ պատճառելով, ձեռքերը կամ ոտքերը կապելով կամ ոլորելով կամ տուժողի ազատությունը սահմանափակելով` պայմանով, որ նշված գործողությունների արդյունքում տուժողի կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու իրական վտանգ չի ստեղծվել, և նման բռնության սպառնալիք չի տրվել, արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` որպես կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված կողոպուտ,
դ) հարձակումն ավազակության հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ է,
ե) ավազակության դեպքում հանցավորը գիտակցում է, որ տուժողի նկատմամբ կիրառված բռնությունը վտանգավոր է։
Քրեական գործի քննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալները տուժող Վ.Սահակյանի գույքի հափշտակությունն իրականացրել են հետևյալ հանգամանքներում`
ա) Ժ.Ղուկասյանը, Ա.Ղևոնդյանը և Վ.Գրիգորյանը նախապես հանցավոր համաձայնության են եկել Վ.Սահակյանի ոսկյա զարդերն ու մի քանի բջջային հեռախոսները հափշտակելու շուրջ։
բ) Ժ.Ղուկասյանը« Ա.Ղևոնդյանը և Վ.Գրիգորյանն իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով տուժողին խաբեությամբ կանչել են նախապես որոշված վայր` Վարդաշեն թաղամասի բնակելի շենքերից հեռու գտնվող «Խաչի գարաժներ» կոչվող ամայի վայրը, որտեղ Ժ.Ղուկասյանը տուժողի հետ վիճաբանելու պատրվակ է ստեղծել և սկսել է քաշքշել նրան, պահանջել զարդերն ու գումարը։
գ) Ժ.Ղուկասյանը և Վ.Գրիգորյանը վիճաբանության ընթացքում տուժողին անսպասելի հարվածել և գցել են գետնին։
դ) Ա.Ղևոնդյանը« միանալով Ժ.Ղուկասյանի և Վ.Գրիգորյանի գործողություններին, հանցավոր մտադրությունը մինչև վերջ իրականացնելու նպատակով պառկել է տուժողի վրա, արգելափակել է նրա շարժումները, ձեռքերով բռնել կոկորդից։ Այդ ընթացքում Վ.Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է տուժողի բերանը, մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին« նույն պահին Ժ.Ղուկասյանը սպառնացել է տուժողին, որ եթե ձայն հանի դանակով կհարվածի« և դանակը սեղմել է նրա աջ կողքին։
ե) Ա.Ղևոնդյանը տուժողի կամքին հակառակ նրա գրպանից հանել է բջջային հեռախոսները և պոկել պարանոցի շղթան, իսկ Ժ.Ղուկասյանը տուժողի մատից հանել է մատանին, ձեռքի շղթան։
զ) հափշտակված իրերը բջջային հեռախոսի լույսի տակ զննելով` հանցանք կատարած անձինք համոզվել են, որ շղթաները և մատանին ոսկուց չեն, այլ հասարակ մետաղից և նշված իրերը վերադարձրել են տուժողին, ապա վերադարձրել են նաև բջջային հեռախոսները` սպառնալով, որ ոստիկանություն դիմելու դեպքում նրա համար վատ կլինի։
Դատարանը գտնում է, որ Վ.Սահակյանի գույքի հափշտակության նպատակով իրականացված հարձակման ընթացքում ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Վ.Գրիգորյանի կողմից գործադրվել է տուժողի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն, ինչպես նաև տրվել է կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիք։
Նման եզրահանգման դատարանը գալիս է ինչպես ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի և տուժող Վ.Սահակյանի` նախաքննական ցուցմունքների գնահատման արդյունքում, այնպես էլ հաշվի առնելով գործով հաստատված բոլոր հանգամանքների համակցությունը` հանցագործության կատարման ժամանակը, տեղը և եղանակը, հանցագործների անձը բնութագրող տվյալները, նրանց քանակը, կիրառված բռնության և տրված սպառնալիքների բնույթը, տուժողի կողմից սպառնալիքի բնույթի սուբյեկտիվ ընկալումը։ Մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալները նախնական համաձայնության գալով Վ.Սահակյանի ոսկյա իրերը և բջջային հեռախոսները հափշտակելու վերաբերյալ, վերջինիս խաբեությամբ տարել են ամայի վայր, որտեղ մթության մեջ, տուժողի համար անսպասելի քաշքշել են նրան, գցել գետնին, Ա.Ղևոնդյանը պառկել է նրա վրա, արգելափակել է նրա շարժումները, ձեռքերով բռնել կոկորդից, իսկ Վ.Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է տուժողի բերանը, մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ժամանակ Ժ.Ղուկասյանը, դանակը սեղմելով տուժողի աջ կողքին, սպառնացել է, որ եթե նա ձայն հանի, կհարվածի և Վ.Սահակյանի կամքին հակառակ հափշտակել են նրա շղթաները, մատանին և բջջային հեռախոսները։
Դատարանը գտնում է, որ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորվում և հաստատվում է դեպքի ժամանակ ամբաստանյալների մոտ դանակի առկայությունը և դրա գործադրման փաստը, քանի որ դեպքի ժամանակ դանակի առկայության և դրա գործադրման փաստն իրենց նախաքննական ցուցմունքներում պնդել են ոչ միայն տուժող Վ.Սահակյանը, այլև ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանը և Ա.Ղևոնդյանը, սակայն դատական քննության ընթացքում նրանք հրաժարվել են իրենց նախաքննական ցուցմունքներից։
Այսպիսով, դատարանը ապացուցված համարեց, որ ամբաստանյալ` Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, ամբաստանյալ` Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, իսկ ամբաստանյալ` Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանը կատարել է արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, որոնցով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքների հանրության համար վտանգավորությունը, աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, նրանց պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանն ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարում այն, որ վերջինս երիտասարդ է, խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաներ, բնութագրվում է դրականորեն։
Ժիրայր Ղուկասյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվում հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը։
Համաձայն ՀՀ քր. օր-ի 12 հոդվածի. «Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական oրենքով։ Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հաuնելու պահից»։
«Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 23.05.2011թ. ՀՕ-143-Ն օրենքով ՀՀ քրեական օրենսգիրքը լրացվել է հետևյալ բովանդակությամբ 67.1 հոդվածով. «1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը« ծանրությունը և հետևանքները։
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից։
Հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երեք քառորդից»։
Նշված օրենսդրական պահանջը սույն գործով կիրառելի չէ ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի նկատմամբ, քանի որ վերջինս հանցավոր արարքը կատարել է 2011թ. հունվարի 24-ին, իսկ համաձայն ՀՀ քր. օր-ի 13 հոդվածի 2-րդ մասի` արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։
Դատարանը, հաշվի առնելով Ժ. Ղուկասյանի կողմից կատարած հանցանքի հասարակական վտանգավորությունը և գործի հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ Ժ. Ղուկասյանի կողմից կատարած արարքի համար` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսվում է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ Ժիրայր Ղուկասյանի նկատմամբ պատիժ պետք է սահմանվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ժիրայր Ղուկասյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոխելու հիմքեր չկան։
Դատարանն ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարում այն, որ վերջինս երիտասարդ է, բնութագրվում է դրականորեն։
Արմեն Ղևոնդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը։
ՀՀ քր. օր-ի 67.1 հոդվածի պահանջը սույն գործով կիրառելի չէ նաև ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի նկատմամբ, քանի որ վերջինս հանցավոր արարքը կատարել է 2011թ. հունվարի 24-ին, իսկ համաձայն ՀՀ քր. օր-ի 13 հոդվածի 2-րդ մասի` արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։
Դատարանը, հաշվի առնելով Ա. Ղևոնդյանի կողմից կատարած հանցանքի հասարակական վտանգավորությունը և գործի հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ Ա. Ղևոնդյանի կողմից կատարած արարքի համար` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսվում է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ Արմեն Ղևոնդյանի նկատմամբ պատիժ պետք է սահմանվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Ղևոնդյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոխելու հիմքեր չկան։
Դատարանն ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանքներ չհայտնաբերեց։
Վալերիկ Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվում հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը։
ՀՀ քր. օր-ի 67.1 հոդվածի պահանջը սույն գործով կիրառելի չէ նաև ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ, քանի որ վերջինս հանցավոր արարքները կատարել է 2011թ. հունվարի 24-ին, իսկ համաձայն ՀՀ քր. օր-ի 13 հոդվածի 2-րդ մասի` արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։
Դատարանը, հաշվի առնելով Վ. Գրիգորյանի կողմից կատարած հանցանքների հասարակական վտանգավորությունը և գործի հանգամանքները, գտնում է, որ Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ պետք է սահմանվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ կալանք խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոխելու հիմքեր չկան։
Տուժողների կողմից քաղաքացիական հայց չներկայացնելու պատճառով, այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանից, Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանից և Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանից համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձման է ենթակա նյութագիտական և ապրանքագիտական համալիր փորձաքննության կատարման արժեք հանդիսացող 41.220/քառասունմեկ հազար երկու հարյուր քսան/ ՀՀ դրամ գումարը` որպես դատական ծախս։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` 1 հատ մատանին, VISOA ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը և թվով երեք հատ շղթաները, պետք է վերադարձնել տուժող Վոլոդյա Սահակյանին, իսկ քրեական գործին կցված և ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` «Վիվասել» ՓԲԸ-ից 15.04.2011թ. ստացված 093-02-44-35 և 077-41-42-75 հեռախոսահամարների 2011թ. հունվարի 15-ից մինչև հունվարի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված մուտքային և ելքային բոլոր տեսակի հեռախոսազանգերի վերծանումները, թողնել քրեական գործում։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 357-360 հոդվածներով, դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման` 6/վեց/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի սկիզբը` 05.03.2011թ.։
Ժիրայր Ղուկասյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

2. Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման` 6/վեց/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի սկիզբը` 05.03.2011թ.։
Արմեն Ղևոնդյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

3. Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով.
ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտել ազատազրկման` 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով դատապարտել ազատազրկման` 2/երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական դատապարտել ազատազրկման` 6/վեց/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի սկիզբը` 26.01.2011թ.։
Վալերիկ Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։

Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանից, Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանից և Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանից համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 41.220/քռասունմեկ հազար երկու հարյուր քսան/ ՀՀ դրամ գումար` որպես դատական ծախս։

Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` 1 հատ մատանին, VISOA ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը և թվով երեք հատ շղթաները, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել Վոլոդյա Սահակյանին, իսկ քրեական գործին կցված և ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` «Վիվասել» ՓԲԸ-ից 15.04.2011թ. ստացված 093-02-44-35 և 077-41-42-75 հեռախոսահամարների 2011թ. հունվարի 15-ից մինչև հունվարի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված մուտքային և ելքային բոլոր տեսակի հեռախոսազանգերի վերծանումները, ինչպես նաև բաժանորդների տվյալները և սպասարկվող կայանների հասցեները, թողնել քրեական գործում։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ

ԵԷԴ/0091/01/11






ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
Քրեական գործ թիվ ԵԷԴ/0091/01/11
Նախագահող դատավոր՝ Կ.Ղազարյան
Դատավորներ` Գ.Մելիք-Սարգսյան
Հ.Տեր-Ադամյան

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան)

նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ մեղադրող Տ.ՈՒԶՈՅԱՆԻ

2013 թվականի փետրվարի 15-ին ք.Երևանում

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալներ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի, Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2012 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշման դեմ մեղադրող Տ.Ուզոյանի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2011 թվականի մարտի 5-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 12107311 քրեական գործը։
2011 թվականի հունվարի 26-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14101811 քրեական գործը։
Մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմնի 2011 թվականի մայիսի 13-ի որոշմամբ թիվ 14101811 քրեական գործը միացվել է թիվ 12107311 քրեական գործին։
2011 թվականի հունիսի 3-ին Վալերիկ Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով։
2011 թվականի հունիսի 10-ին Արմեն Ղևոնդյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով։
2011 թվականի հունիսի 13-ին Ժիրայր Ղուկասյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով։
2011 թվականի հունիսի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ մուտքագրվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան)։
2. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 27-ի դատավճռով Ժիրայր Ղուկասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով։
Արմեն Ղևոնդյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով։
Վալերիկ Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով Վ.Գրիգորյանը դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով` ազատազրկման 2 տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Վ.Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 տարի ժամկետով։
3. Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալներ Ա.Ղևոնդյանը, Ժ.Ղուկասյանը, մեղադրող Տ.Ուզոյանը և տուժող Վ.Սահակյանը։
Վերաքննիչ դատարանը 2012 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքները մերժել է` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 27-ի դատավճիռը։
4. Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել մեղադրող Տ.Ուզոյանը« որը Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 11-ի որոշմամբ վարույթ է ընդունվել։
Դատավարության մասնակիցների կողմից վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել։

Գործի փաստական հանգամանքները և վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
5. Ըստ մեղադրական եզրակացության` «Նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար դատապարտված, դատվածությունները չմարված, գործով մեղադրյալներ Ժիրայր Ղուկասյանը, Արմեն Ղևոնդյանը և Վալերի Գրիգորյանը միմյանց հետ ծանոթացել են «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրելու ընթացքում, իսկ Ժ.Ղուկասյանը գործով մյուս մեղադրյալ Հարություն Մելքոնյանի հետ ծանոթացել է 2011 թվականի հունվարին` Վ.Գրիգորյանի հետ միասին վարձակալական հիմունքներով Արհեստավորների 119 տանը բնակվելու ժամանակ։
(...)։
Բացի այդ, Վ.Գրիգորյանը, որը «Դոմփի» մականունն ունի, իր ընկեր` գործով մյուս մեղադրյալ «Ուզբո» մականունով Ժ.Ղուկասյանից տեղեկացել է, որ վերջինիս ընկեր` գործով մեղադրյալ Արմեն Ղևոնդյանը 2011 թվականի հունվարի 23-ին ծանոթացել է գործով տուժող Վոլոդյա Սահակյանի հետ և նկատել է վերջինիս պարանոցի, ձեռքերի դեղին, ոչ թանկարժեք, պղինձ երկաթ համաձուլվածքից պատրաստված շղթաները, մատի դեղին գույնի, կապար-անտիմոն-երկաթ համաձուլվածքից պատրաստված մատանին և երկու հատ «NOKIA-1200» և «VISOA» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսները երեքով նախնական համաձայնության գալով` որոշել են ավազակային հարձակմամբ հափշտակել դրանք։
Հաջորդ օրը՝ 2011 թվականի հունվարի 24-ին, Ա.Ղևոնդյանն իր 055/54–62–59 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է տուժող Վ.Սահակյանի 093/02–44–35 հեռախոսահամարին և հրավիրել Վարդաշենում գտնվող իր եղբոր` Էդգար Ղևոնդյանի տուն։ Վ.Սահակյանը եկել է, որից հետո Ա.Ղևոնդյանը իր 055/54–62–59 բջջային հեռախոսահամարից ժամը 20.00-ի սահմաններում զանգահարել է Ժ.Ղուկասյանի 077/41–42–75 բջջային հեռախոսահամարին և հայտնել Վ.Սահակյանին Վարդաշեն «Խաչի գարաժներ» կոչվող վայր տանելու և այնտեղ նրա նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու մտադրության մասին։ Ժ.Ղուկասյանը տվել է իր համաձայնությունը, այնուհետև Վալերիկ Գրիգորյանին, որը այդ պահին իր հետ է եղել, հայտնել է ավազակային հարձակում կատարելու որոշման մասին և միասին գնացել «Խաչի գարաժներ» կոչվող վայրը։ Ժամը 21.00-ի սահմաններում Ա.Ղևոնդյանը Վ.Սահակյանին խաբեությամբ տարել է ք.Երևանի Վարդաշեն թաղամասի Գուրգեն Մահարու փողոցի թիվ 27/2 շենքից մոտ 50 մետր հեռավորության վրա գտնվող «Խաչի գարաժներ» կոչվող վայրը, այնտեղ Ժ.Ղուկասյանը մոտեցել է Վ.Սահակյանին, նրանից ծխախոտ ուզել, մեղադրել ինչ-որ աղջկա բռնաբարության մեջ« նրան սկսել է քաշքշել և պահանջել Վ.Սահակյանի վրայի զարդերը ու մոտը եղած գումարը։ Այնուհետև Ժ.Ղուկասյանը և Վ.Գրիգորյանը սկսել են նրան հարվածել, գցել գետնին, Ա.Ղևոնդյանը պառկել է Վ.Սահակյանի վրա, արգելափակել նրա շարժումները, երկու ձեռքերով բռնել կոկորդից և սկսել խեղդել։ Վ.Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է Վ.Սահակյանի բերանը, իսկ մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին։ Ժ.Ղուկասյանը որպես զենք հանդիսացող դանակի գործադրմամբ սկսել է սպառնալ Վ.Սահակյանին, դանակը սեղմել է նրա աջ կողքին։ Ա.Ղևոնդյանը տուժող Վ.Սահակյանի գրպանից հանել է նրա բջջային հեռախոսները և պոկել պարանոցի շղթան` կարծելով որ այն ոսկյա է, իսկ Ժ.Ղուկասյանը տուժողի մատից քաշելով հանել է մատանին, ձեռքի շղթան` կարծելով դրանք ոսկյա են։ Սակայն համոզվելով, որ պարանոցի, ձեռքի շղթաները և մատանին ոսկուց չեն, հետ են վերադարձրել, հետ են տվել նաև «NOKIA-1200» և «VISOA» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսները« այնուհետև սպառնացել, որ եթե նա ոստիկանություն դիմի, ապա նրա համար վատ կլինի։ Դեպքից հետո Վ.Սահակյանը ոստիկանություն չի դիմել» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 294-295)։
6. Նախաքննության ընթացքում Ժ.Ղուկասյանը որպես կասկածյալ տված ցուցմունքում հայտնել է, որ «(...) նշված վայրում ինքը մոտեցել է Վ.Սահակյանին և ծխախոտ խնդրել, այնուհետև նրան մեղադրել այն բանում, թե նա մի 18 տարեկան աղջկա ինչ-որ բան է ասել` պատրվակ ստեղծելով վիճելու համար։ Դրանից հետո ինքը քաշել է Վ.Սահակյանին, Վ.Գրիգորյանի հետ սկսել հարվածել, Վ.Սահակյանին գցել գետնին։ Ա.Ղևոնդյանը, պառկելով Վ.Սահակյանի վրա, բռնել է ձեռքերը, որ նա չդիմադրի, Վ.Սահակյանը սկսել է գոռալ, օգնություն կանչել, Ա.Ղևոնդյանին մեղադրել, որ իր գլխին սարքել է, դա լսելով Ա.Ղևոնդյանը երկու ձեռքով բռնել է նրա կոկորդից, իսկ Վ.Գրիգորյանը փակել է նրա բերանը, որ նա չգոռա։ Ինքը Վ.Սահակյանին սպառնացել է ասելով` «եթե ձենդ չկտրես կխփեմ» տպավորություն ստեղծելով, թե իր մոտ իրականում դանակ կա։ Ինքը քաշելով Վ.Սահակյանի ձեռքից հանել է մատանին և ձեռքի շղթան, կարծելով, որ ոսկյա է, իսկ Ա.Ղևոնդյանը նրա գրպանից հանել է երկու հեռախոսները։ Վ.Սահակյանը նրանց ասել է, որ իր մոտ եղած զարդերը ոսկյա չեն և իր մոտ գումար չկա։ Ինքը հեռախոսի լույսի տակ նայելով համոզվել է, որ զարդերը իրականում ոսկուց չեն, հետ է վերադարձրել մատանին և շղթան, այնուհետև, ինքը Ա.Ղևոնդյանի մոտից վերցրել է երկու բջջային հեռախոսները և վերադարձրել է Վ.Սահակյանին, հետո հայտնել է, որ ինքը պարտքերի մեջ է, ստիպված է եղել նման արարք կատարել և զգուշացրել է, որ նա չդիմի ոստիկանություն` սպառնալով, որ նրա համար վատ կլինի» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, թերթ 49-51, 94-95)։
7. Նախաքննության ընթացքում Ա.Ղևոնդյանը որպես կասկածյալ տված ցուցմունքում տվել է նույնաբովանդակ խոստովանական ցուցմունքներ` հայտնելով, որ «(...) այն պահին, երբ Վալերիկ Գրիգորյանը պառկել է Վ.Սահակյանի վրա, ձեռքերով փակել է նրա բերանը, Ժիրայր Ղուկասյանը իր մոտ եղած դանակը դեմ է տվել Վ.Սահակյանի կողքին` ասելով «ձենդ կտրի, թե չե կխփեմ», որի ընթացքում հափշտակել է նրա շղթաները և մատանին, իսկ ինքը Վ.Սահակյանի մոտից վերցրել է նրա հեռախոսը, որպեսզի ջնջի իր զանգահարած համարները (...)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 37-40)։
8. Ժ.Ղուկասյանի և Ա.Ղևոնդյանի միջև առերեսում կատարելու արձանագրության համաձայն` վերջինս, պնդելով իր ցուցմունքները, հայտնել է, որ տեսել է, թե ինչպես Ժ.Ղուկասյանն իր մոտ եղած դանակը դեմ է տվել տուժողի կողքին և սպառնալիքներ է տվել (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 52-53)։
9. Վ.Սահակյանի և Ժ.Ղուկասյանի միջև առերեսում կատարելու արձանագրության համաձայն` Վ.Սահակյանը, պնդելով իր նախորդ ցուցմունքները, հայտնել է, որ Ժ.Ղուկասյանը ավազակային հարձակման ժամանակ «ինչ-որ բան դեմ տալով կողքին` պահանջել է իրերը»։ Ժ.Ղուկասյանն ընդունել է, որ տուժողի իրերը հափշտակելու ընթացքում նա իրոք սպառնալիք է տվել և տպավորություն ստեղծել, որ իր մոտ դանակ կա, և իրերը չտալու դեպքում կխփի (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 71-72)։
10. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում առկա է հետևյալ ձևակերպումը. «Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները (...)։ Դատարանն ապացուցված համարեց նաև ամբաստանյալներ Վ.Գրիգորյանի, Ժ.Ղուկասյանի և Ա.Ղևոնդյանի կողմից տուժող Վ.Սահակյանի նկատմամբ կատարված արարքները, սակայն գտնում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից դրանց տրվել է քրեաիրավական սխալ որակում և բավարար ապացույցների բացակայության պայմաններում, չպատճառաբանված ենթադրությունների և բացառապես տուժող Վ.Սահակյանի նախաքննական ցուցմունքների հիման վրա, վերջիններիս անհիմն մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով (...)։
Նախաքննության ընթացքում տեղ գտած բացթողումների արդյունքում և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ« դրանք իրենց համակցության մեջ համադրելով դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի, Արմեն Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գրիգորյանի կատարած արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
(...) դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը հիմք է տալիս դատարանին հաստատված և ապացուցված համարելու այն փաստական հանգամանքները, որ նախնական հանցավոր պայմանավորվածության համաձայն` ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանը, Ա.Ղևոնդյանը և Վ.Գրիգորյանը 2011 թվականի հունվարի 24-ին տուժող Վ.Սահակյանին խաբեությամբ տարել են Երևանի Վարդաշեն թաղամասում գտնվող «Խաչերի գարաժներ» կոչվող վայր« որտեղ վերջինիս կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով` նրանից բացահայտ հափշտակել են պարանոցի և ձեռքի շղթաները« մատանին և երկու բջջային հեռախոսները« սակայն զննելով և համոզվելով« որ դրանք իրենցից արժեք չեն ներկայացնում« իրերը ետ են վերադարձրել» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթ 317-318)։
11. Վերաքննիչ դատարանն իր որոշման պատճառաբանական մասում արձանագրել է, որ «(...) ամբաստանյալներ Ժիրայր Ղուկասյանի և Արմեն Ղևոնդյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Վալերիկ Գրիգորյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2 մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 177 հոդվածի 2 մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված, իսկ ամբաստանյալների պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և Դատարանում հետազոտված (…) ապացույցներով (...)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 103-104)։

Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը« հիմնավորումները և պահանջը.
Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
12. Բողոք բերած անձի պնդմամբ ստորադաս դատարանների հետևություններն այն մասին, որ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրումը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը, ակնհայտ անհիմն են և չեն բխում գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներից, հետևաբար ամբաստանյալներ Վ.Գրիգորյանին, Ժ.Ղուկասյանին և Ա.Ղևոնդյանին առաջադրված մեղադրանքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերից 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով վերաորակելու մասին դատավճիռ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը, իսկ նշված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ թողնելիս նաև Վերաքննիչ դատարանը թույլ են տվել նյութական իրավունքի խախտումներ։
Ի հիմնավորումն իր վերոգրյալ փաստարկի՝ բողոք բերած անձը շարադրել և վերլուծության է ենթարկել մի շարք ապացույցներ, որից հետո եզրահանգել է, որ ստորադաս դատարանների հետևությունն այն մասին, որ դեպքի ժամանակ ամբաստանյալների մոտ դանակի առկայությունը և դրա գործադրման փաստը չեն հաստատվել, հիմնազուրկ է և հերքվում է գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներով։
Ըստ բողոքաբերի՝ հափշտակության ընթացքում տուժողի նկատմամբ կիրառված բռնության և տուժողին տրված սպառնալիքների բնույթը գնահատելիս ստորադաս դատարանները հաշվի չեն առել գործի բոլոր հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ հանցագործությունը կատարվել է ամայի վայրում, մթության մեջ, երեք անձի կողմից, որոնք նախկինում եղել են բազմաթիվ անգամ դատապարտված, այդ թվում՝ հափշտակությունների համար։ Բռնությունը գործադրվել է երկու ձեռքով տուժողի կոկորդը բռնելու, խեղդելու, բերանը փակելու և դանակը գործադրելու սպառնալիքի եղանակով։ Տուժողը կիրառված բռնությունը և սպառնալիքն ընկալել է որպես իր կյանքի և առողջության համար վտանգավոր, դադարել է դիմադրել և կատարել է հանցագործների պահանջը։ Բողոք բերած անձի կարծիքով շարադրված փաստական տվյալները բավարար են հափշտակության ընթացքում կիրառված բռնությունը և տրված սպառնալիքները որպես տուժողի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր գնահատելու համար, հետևաբար դատարանների դիրքորոշումն այն մասին, որ տեղի է ունեցել կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնությամբ զուգորդված կողոպուտ, չի բխում գործի փաստական տվյալներից։
13. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` բողոքի հեղինակը խնդրել է Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Վ.Գրիգորյանի մեղադրանքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերից 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով վերավորակելու մասով բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 27-ի դատավճիռը, այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշումը և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան` նոր քննության։

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
14. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով բողոքարկված դատական ակտը վճռաբեկ վերանայման ենթարկելու նպատակը Վճռաբեկ դատարանի կողմից օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման, ինչպես նաև իրավունքի զարգացման գործառույթի իրացումն է։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը (ավազակությունը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցակազմից (կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտը) տարանջատելու և նշված հանցակազմերի մեկնաբանման առումով առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման խնդիր։ Ուստի, Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում սույն գործով արտահայտել իրավական դիրքորոշումներ, որոնք կարող են ուղղորդող նշանակություն ունենալ վերոնշյալ հանցակազմերի կապակցությամբ դատական պրակտիկայի ճիշտ ձևավորման համար։

I. Ավազակության և կողոպուտի հանցակազմերի քրեաիրավական բնութագրերը.
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակում[ն է], որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով (...)։
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ՝
(...)
3. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից,
3) առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով՝
(...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն[ն է]
(...)
2. Կողոպուտը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) կատարվել է խոշոր չափերով,
3) կատարվել է՝ պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զուգորդվել է կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝
(...)։
3. Կողոպուտը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից՝
(...)»
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթների վերլուծությունից երևում է, որ ավազակությունը, ինչպես նաև կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտը երկօբյեկտ հանցակազմեր են. հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականությունն է, իսկ լրացուցիչ օբյեկտը մարդու կյանքն է կամ առողջությունը։
Սուբյեկտիվ կողմից վերոնշյալ հանցակազմերը բնութագրվում են շահադիտական դրդման առկայությամբ, որը զուգորդվում է բռնության հետ։
16. Բռնության հասկացությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) բռնությունը` որպես քրեորեն հետապնդելի արարք, դիտավորությամբ, անձի կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու կատարված ցանկացած արարք է, որի արդյունքում անձը զրկվել է կյանքից, կամ սահմանափակվել է նրա ազատությունը, կամ նրա առողջությանը վնաս է պատճառվել, կամ նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ, ֆիզիկական կամ հոգեկան տառապանք» (տե՛ս Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԱՐԴ/0176/01/11 որոշման 18-րդ կետը)։
Մեջբերված դիրքորոշման լույսի ներքո գնահատելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ և 176-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցակազմերը՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ավազակության հասարակ և որակյալ տեսակների դեպքում օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը կարող են լինել բացառապես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր, իսկ կողոպուտի որակյալ տեսակի դեպքում բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը պետք է լինեն կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր։ Հետևաբար յուրաքանչյուր դեպքում անձի արարքը որպես ավազակություն կամ ծանրացնող հանգամանքներում կատարված կողոպուտ որակելիս պետք է գործի բավարար փաստական տվյալներով հիմնավորել, թե ինչում է արտահայտվել բռնության կամ դրա սպառնալիքի բովանդակությունը, և արդյոք դրանք կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր են եղել, թե ոչ։
17. Սույն որոշման նախորդ կետում նշված՝ բռնության բովանդակությունը բացահայտելու համար անհրաժեշտ է մանրամասնել ոչ միայն բռնության էությունը, այլև այն, թե որ բռնությունն է համարվում կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր, որը ոչ։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բռնության՝ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու հիմնական չափանիշը առողջությանը պատճառված վնասի վերաբերյալ բժշկական ցուցանիշներն են, որոնցից կախված են արարքի, այդ թվում` ավազակության իրավաբանական գնահատման առանձնահատկությունները։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բռնության տարբեր դրսևորումների՝ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր լինելը որոշվում է ելնելով`
ա) կյանքի կամ առողջությանը պատճառված վնասի ծանրության աստիճանից,
բ) հանցագործության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլն։
Վերոգրյալի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կյանքի համար վտանգավոր են հանդիսանում գանգոսկրի ներթափանցող վնասվածքները, գանգի հիմքի և հատման ոսկորների բաց և փակ կոտրվածքները, գլխուղեղի ծանր և միջին աստիճանի վնասումները, ողնաշարի, կոկորդի, շնչափողի, կերակրափողի ներթափանցող վնասվածքները և այլն։ Բացի այդ, տուժողի կյանքի համար բռնությունը կարող է հանգեցնել տարբեր հիվանդագին վիճակների զարգացման կամ տարբեր հիվանդությունների կամ խանգարումների առաջացման (օրինակ` ծանր աստիճանի շոկը, կոմայի մեջ ընկնելը և այլն)։
Հանցագործության, տվյալ դեպքում՝ ավազակության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլնից ելնելով՝ բռնությունը գնահատվում է որպես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր նաև այն դեպքում, երբ դրա կիրառման պահին իրական վտանգ է ստեղծվել տուժողի կյանքի կամ առողջության համար։ Այսպես, գույքը հափշտակելու նպատակով հանցավորը, առանց վնաս պատճառելու, կիրառում է զենք կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաներ կամ բռնությունը կիրառում է տուժողի կյանքի համար վտանգավոր այլ եղանակներով (օրինակ` խեղդում է տուժողին, տարբեր ձևերով փակում է նրա շնչառությունը և այլն)։ Նման դեպքերում բռնության բնույթը որոշվում է գործի բոլոր հանգամանքները (բռնության գործադրման եղանակ, գործիքներ, հանցակիցների քանակ, դեպքի կատարման ժամանակ, տեղ և այլն) հաշվի առնելով։
18. Կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքը հանդիսանում է հոգեբանական բռնության տարատեսակ և կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով` խոսքով, ժեստերով, զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների ցուցադրմամբ կամ այնպիսի այլ գործողությունների կատարմամբ, որոնք ելնելով կոնկրետ գործի հանգամանքներից, տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական սպառնալիք են ներկայացնում։ Հետևաբար, այն դեպքում, երբ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների ցուցադրումը կամ հանցավորի դրսևորած այլ գործողությունները` ժեստը, մարմնաշարժումը և այլն, զուգորդված չեն տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի դրսևորման հետ, արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով՝ որպես կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտ։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող առարկան փաստացի չի գործադրվել, սակայն կոնկրետ իրավիճակում դրանք տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ են ստեղծել (օրինակ` հարձակման ժամանակ հանցավորը զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկան հպում է տուժողի որովայնին, կոկորդին կամ կենսական կարևոր նշանակություն ունեցող այլ օրգաններին), արարքը պետք է որակել որպես ավազակություն։ Վճռաբեկ դատարանի այս եզրահանգումը հիմնված է այն հանգամանքի վրա, որ նկարագրված դեպքում տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ է ստեղծվում, քանի որ ցանկացած պահի, այդ թվում` տուժողի կողմից դիմադրություն ցույց տալու կամ փախուստի փորձի դեպքում հանցավորի դիտավորյալ կամ անզգույշ գործողություններով տուժողի կյանքին կամ առողջությանը կարող է վնաս պատճառվել։
19. Այն դեպքերում, երբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքն արտահայտվում է այլ գործողություններով կամ խոսքով, արարքը ավազակություն կամ կողոպուտ որակելու նպատակով անհրաժեշտ է գնահատել սպառնալիքի բնույթը, մասնավորապես այն, թե սպառնալիքն իրական է, թե ոչ։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բռնություն գործադրելու սպառնալիքն իրական չէ, եթե գործի կոնկրետ հանգամանքներով չի հիմնավորվում, թե այն իրականացնելու իրական հնարավորություն հանցավորն ունեցել է, թե ոչ։
Բռնություն գործադրելու սպառնալիքի իրական լինելը ենթադրում է, որ տուժողը բավարար հիմքեր պետք է ունենա վախենալու դրա իրականացումից։ Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է գիտակցի, որ հանցավորի պահանջը չկատարելու դեպքում սպառնալիքն անմիջապես կիրագործվի և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի։ Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ թեև սպառնալիքի իրական լինելը հաստատելու համար տուժողի սուբյեկտիվ ընկալման գնահատումը կարևոր է, այդուհանդերձ առաջնային նշանակություն ունի օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը։ Այլ խոսքով՝ սպառնալիքն իրական լինելու վերաբերյալ միայն տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը չի կարող հիմք հանդիսանալ արարքը ավազակություն որակելու համար։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սպառնալիքը կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու վերաբերյալ տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը կարող է պայմանավորված լինել նրա հուզական, հոգեֆիզիկական, նյարդային և առողջական վիճակով, տարիքով, զգայունության, մտավոր զարգացման աստիճանով և մի շարք այլ գործոններով։ Ուստի սպառնալիքի՝ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու հարցի պարզաբանման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել գործով հաստատված բոլոր հանգամանքների համակցությունը` հանցագործության կատարման ժամանակը, տեղը և եղանակը, հանցագործի անձը, նրանց քանակը, տուժողի կողմից սպառնալիքի բնույթի սուբյեկտիվ ընկալումը, այնպիսի բացահայտ գործողությունների կատարումը, որոնք վկայում են ֆիզիկական բռնություն գործադրելու հանցավորի մտադրության կամ պատրաստակամության մասին և այլն։
20. Սուբյեկտիվ կողմից ավազակությունը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն է գործադրում կամ դա գործադրելու սպառնալիք է տալիս և բռնությունը կիրառում է գույքը հափշտակելու համար, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գույքը հափշտակելու դիտավորությունը պետք է առաջանա մինչև կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր ոտնձգություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված հարձակումը։ Այլ խոսքով՝ բռնության կամ դրա սպառնալիքի գործադրումն առանց գույքին տիրանալու նպատակի չի կարող ավազակային հարձակման հատկանիշ հանդիսանալ (օրինակ` բռնությունը կամ սպառնալիքը գործադրվում է այլ շարժառիթով (վրեժ, խանդ և այլն), որից հետո հանցավորի մոտ առաջանում է գույքը հափշտակելու դիտավորություն և հանցավորը փաստացի հափշտակում է գույքը)։
Կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ հանցավորը գիտակցում է ոչ միայն գույքի բացահայտ հափշտակության, այլ նաև այդ ընթացքում կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի փաստը։ Այլ խոսքով՝ հանցավորը գիտակցում է, որ տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք է կիրառում նրա գույքը հափշտակելու նպատակով և ցանկանում է այդ։
21. Անդրադառնալով զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ կատարված ավազակությանը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ զենք կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրումը տուժողի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակման ընթացքում դրանց փաստացի օգտագործումն է, օգտագործման փորձը կամ դրանցով սպառնալիք տալը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ այն դեպքում, երբ հանցավորը զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաները փաստացի չի օգտագործել, չի փորձել օգտագործել կամ դրանցով սպառնալիք տալ, սակայն հանցավորի մոտ դրանց առկայությունը կոնկրետ դեպքում տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ստեղծել է իրական վտանգ, արարքը ենթակա է որակման որպես հասարակ ավազակություն։
Ինչ վերաբերում է հանցակիցներից մեկի կողմից զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի գործադրմանը, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ`
ա) ավազակության հանցակիցները մինչև հանցանքի կատարումը զենքի (որպես զենք օգտագործվող առարկա) կիրառման վերաբերյալ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել, ինչպես նաև այն դեպքում, երբ հանցակիցները նախապես իմացել են, որ իրենցից մեկի մոտ առկա է զենք (որպես զենք օգտագործվող առարկա), որը կարող է օգտագործվել արարքը կատարելու ժամանակ և խմբի անդամները գիտակցել են զենքի (որպես զենք օգտագործվող առարկայի) կիրառման հնարավորությունը, բոլոր հանցակիցների արարքը պետք է որակել զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ կատարված ավազակություն։
բ) իրենցից մեկի մոտ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի առկայության մասին ավազակության հանցակիցներն իմացել են հանցագործությունը կատարելու ընթացքում և հանցանքի կատարումը շարունակել են արդեն զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի կիրառմամբ, բոլոր հանցակիցների արարքը պետք է որակել զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ կատարված ավազակություն։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ ավազակության հանցակիցներից մեկի մոտ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի առկայության մասին մյուս հանցակիցները չեն իմացել ո՛չ նախքան հանցանքի կատարումը, ո՛չ դրա ընթացքում, ապա առկա է հանցակցի սահմանազանցում (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 40-րդ հոդված)։
22. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 15-21-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ավազակության (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդված) և կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետ) հանցակազմերը տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ՝
ա) ավազակության հանցակազմի իմաստով՝ կյանքի կամ առողջության նկատմամբ գործադրված բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը դիտվում է վտանգավոր այն դեպքում, երբ դրա արդյունքում տուժողի առողջությանը պատճառվել է թեթև (որն առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ), միջին ծանրության, ծանր վնաս կամ մահ։
բ) կյանքի կամ առողջության համար բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը վտանգավոր է, եթե բռնության հետևանքով տուժողի առողջությանը վնաս չի պատճառվել, սակայն գործի նյութերով հաստատվել է, որ բռնությունը գործադրելու պահին տուժողի կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու իրական սպառնալիք է եղել։
գ) այն դեպքում, երբ գործադրված բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքն արտահայտվում է տուժողի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելով, որը չի առաջացրել առողջության կարճատև քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ, կամ զուգորդվել է ծեծով, ֆիզիկական ցավ պատճառելով, ձեռքերը կամ ոտքերը կապելով կամ ոլորելով կամ տուժողի ազատությունը սահմանափակելով՝ պայմանով, որ նշված գործողությունների արդյունքում տուժողի կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու իրական վտանգ չի ստեղծվել, և նման բռնության սպառնալիք չի տրվել, արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` որպես կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված կողոպուտ։
դ) հարձակումն ավազակության հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ է, մինչդեռ կողոպուտը կարող է կատարվել առանց հարձակման։
ե) ավազակության դեպքում հանցավորը գիտակցում է, որ տուժողի նկատմամբ կիրառված բռնությունը վտանգավոր է, կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված կողոպուտի պարագայում հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված է տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնության գործադրումը։
II. Ստորադաս դատարանների կողմից թույլ տրված խախտումները.
23. Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. իրավաչա՞փ են արդյոք ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանին, Ա.Ղևոնդյանին և Վ.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով վերաորակելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները։
24. Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալները տուժող Վ.Սահակյանի գույքի հափշտակությունն իրականացրել են հետևյալ հանգամանքներում`
ա) Ժ.Ղուկասյանը, Ա.Ղևոնդյանը և Վ.Գրիգորյանը նախապես հանցավոր համաձայնության են եկել Վ.Սահակյանի ոսկյա զարդերն ու մի քանի բջջային հեռախոսները հափշտակելու շուրջ։
բ) Ժ.Ղուկասյանը, Ա.Ղևոնդյանը և Վ.Գրիգորյանն իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով տուժողին խաբեությամբ կանչել են նախապես որոշված վայր՝ Վարդաշեն թաղամասի բնակելի շենքերից հեռու գտնվող «Խաչերի գարաժներ» կոչվող ամայի վայրը, որտեղ Ժ.Ղուկասյանը տուժողի հետ վիճաբանելու պատրվակ է ստեղծել և սկսել է քաշքշել նրան, պահանջել զարդերն ու գումարը։
գ) Ժ.Ղուկասյանը և Վ.Գրիգորյանը վիճաբանության ընթացքում տուժողին անսպասելի հարվածել և գցել են գետնին։
դ) Ա.Ղևոնդյանը, միանալով Ժ.Ղուկասյանի և Վ.Գրիգորյանի գործողություններին, հանցավոր մտադրությունը մինչև վերջ իրականացնելու նպատակով պառկել է տուժողի վրա, արգելափակել է նրա շարժումները, ձեռքերով բռնել կոկորդից։ Այդ ընթացքում Վ.Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է տուժողի բերանը, մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, նույն պահին Ժ.Ղուկասյանը սպառնացել է տուժողին, որ եթե ձայն հանի դանակով կհարվածի, և դանակը սեղմել է նրա աջ կողքին։
ե) Ա.Ղևոնդյանը տուժողի կամքին հակառակ նրա գրպանից հանել է բջջային հեռախոսները և պոկել պարանոցի շղթան, իսկ Ժ.Ղուկասյանը տուժողի մատից հանել է մատանին, ձեռքի շղթան։
զ) հափշտակված իրերը բջջային հեռախոսի լույսի տակ զննելով՝ հանցանք կատարած անձինք համոզվել են, որ շղթաները և մատանին ոսկուց չեն, այլ հասարակ մետաղից և նշված իրերը վերադարձրել են տուժողին, ապա վերադարձրել են նաև բջջային հեռախոսները` սպառնալով« որ ոստիկանություն դիմելու դեպքում նրա համար վատ կլինի (տե՛ս սույն որոշման 5-9-րդ կետերը)։
25. Սույն որոշման 15-22-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո գնահատելով սույն որոշման նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վ.Սահակյանի գույքի հափշտակության նպատակով իրականացված հարձակման ընթացքում ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Վ.Գրիգորյանի կողմից գործադրվել է տուժողի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն, ինչպես նաև տրվել է կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիք, հետևաբար ստորադաս դատարանների հետևություններն այն մասին, որ ամբաստանյալների արարքում բացակայում են ավազակության հատկանիշները և նրանց արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով` որպես մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված կողոպուտ, որը զուգորդվել է տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով (տե՛ս սույն որոշման 10-11-րդ կետերը), հիմնազուրկ է և չի բխում գործի փաստական հանգամանքներից։
Նման եզրահանգման Վճռաբեկ դատարանը գալիս է ինչպես ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի և տուժող Վ.Սահակյանի` նախաքննական ցուցմունքների գնահատման արդյունքում, այնպես էլ հաշվի առնելով գործով հաստատված բոլոր հանգամանքների համակցությունը` հանցագործության կատարման ժամանակը, տեղը և եղանակը, հանցագործների անձը բնութագրող տվյալները, նրանց քանակը, կիրառված բռնության և տրված սպառնալիքների բնույթը, տուժողի կողմից սպառնալիքի բնույթի սուբյեկտիվ ընկալումը։ Մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալները նախնական համաձայնության գալով Վ.Սահակյանի ոսկյա իրերը և բջջային հեռախոսները հափշտակելու վերաբերյալ, վերջինիս խաբեությամբ տարել են ամայի վայր, որտեղ մթության մեջ, տուժողի համար անսպասելի քաշքշել են նրան, գցել գետնին, Ա.Ղևոնդյանը պառկել է նրա վրա, արգելափակել է նրա շարժումները, ձեռքերով բռնել կոկորդից, իսկ Վ.Գրիգորյանը մի ձեռքով փակել է տուժողի բերանը, մյուս ձեռքով հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ժամանակ Ժ.Ղուկասյանը, դանակը սեղմելով տուժողի աջ կողքին, սպառնացել է, որ եթե նա ձայն հանի, կհարվածի և Վ.Սահակյանի կամքին հակառակ հափշտակել են նրա շղթաները, մատանին և բջջային հեռախոսները։
26. Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ անհիմն է նաև Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ դեպքի ժամանակ ամբաստանյալների մոտ դանակի առկայությունը և դրա գործադրման փաստը չի հաստատվել։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դեպքի ժամանակ դանակի առկայության և դրա գործադրման փաստն իրենց նախաքննական ցուցմունքներում պնդել են ոչ միայն տուժող Վ.Սահակյանը, այլև ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանը և Ա.Ղևոնդյանը (տե՛ս սույն որոշման 6-9-րդ կետերը), սակայն դատական քննության ընթացքում նրանք հրաժարվել են իրենց նախաքննական ցուցմունքներից։ Առաջին ատյանի դատարանը, չպարզելով և չգնահատելով ամբաստանյալների ցուցմունքների միջև առաջացած էական հակասությունները, դատավճռի հիմքում դնելով վերջիններիս դատաքննական ցուցմունքների մի մասը, բավարար չափով չի պատճառաբանել և չի հիմնավորել, թե ինչու են դրանք արժանահավատ, իսկ նախաքննական մասնակի խոստովանական ցուցմունքները՝ ոչ։
Փաստորեն, խախտելով ապացույցների գնահատման կարգն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջները՝ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել Ժ.Ղուկասյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Վ.Գրիգորյանի արարքների ճիշտ որակման համար էական նշանակություն ունեցող՝ սույն որոշման վերը նշված հանգամանքները, ինչի արդյունքում անհիմն եզրահանգման է եկել նրանց գործողություններում ավազակության հատկանիշների բացակայության և կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնության գործադրմամբ կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտի հատկանիշների առկայության վերաբերյալ։
27. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ իրավաչափ չեն ամբաստանյալներ Ժ.Ղուկասյանին, Ա.Ղևոնդյանին և Վ.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով վերաորակելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները։ Սույն գործով դատավճիռ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը, իսկ նշված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին որոշում կայացնելիս նաև Վերաքննիչ դատարանը պատշաճ չեն գնահատել գործի փաստական հանգամանքները։ Արդյունքում չի կիրառվել քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման, և կիրառվել է այն հոդվածը, որը ենթակա չէր կիրառման, այսինքն` տեղի է ունեցել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում։
Վերոնշյալ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները Վճռաբեկ դատարանին հիմք են տալիս ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 419-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հիման վրա բեկանել ստորադաս դատարանների դատական ակտերը և գործն ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության։
Հաշվի առնելով վերը շարադրված հիմնավորումները և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, Հայաստանի Հանրապետութ¬յան քրեական դատավարության օրենսգրքի 403-406-րդ, 419-րդ, 422-424-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել։ Ամբաստանյալներ Ժիրայր Բահատուրի Ղուկասյանի, Արմեն Աշոտի Ղևոնդյանի և Վալերիկ Գուրգենի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 27-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության։
2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։
Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ