ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԷԴ/0082/01/11
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


31 հունվարի 2012 թվական ք.Երևան


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Լ.ՓՈԼԱԴՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ռ.ԷԼԻԶԲԱՐՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Ռ.ՏԵՐ-ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
պաշտպան` Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ` Ա.ՄԱՅԻԼՅԱՆԻ
Ա.ԷԼՅԱՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալների պաշտպան Լ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը, ամբաստանյալ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռի դեմ, և վերանայելով դատական ակտը,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ


1. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մարտիրոսյանի 2011 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 90259911 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով:

2. 2011 թվականի մայիսի 10-ին Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանը և Ատոմ Գագիկի Մայիլյանը ձերբակալվել են:

3. Նախաքննական մարմնի 2011 թվականի մայիսի 12-ի որոշմամբ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:

4. Նախաքննական մարմնի 2011 թվականի մայիսի 12-ի որոշմամբ Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:

5. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մարտիրոսյանը 2011 թվականի մայիսի 13-ին միջնորդություն է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 90259911 քրեական գործով մեղադրյալ Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց 2 /երկու/ ամիս ժամկետով կիրառելու մասին, որը դատարանի նույն օրվա որոշմամբ բավարարվել է:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 13.05.2011թ. որոշմամբ Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել գրավը և գրավի գումարի չափ է սահմանվել ՀՀ-ում գործող նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափով` 1.000.000 /մեկ/ միլիոն ՀՀ դրամ:

6. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մարտիրոսյանը 2011 թվականի մայիսի 13-ին միջնորդություն է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 90259911 քրեական գործով մեղադրյալ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց 2 /երկու/ ամիս ժամկետով կիրառելու մասին, որը դատարանի նույն օրվա որոշմամբ բավարարվել է:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 13.05.2011թ. որոշմամբ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել գրավը և գրավի գումարի չափ է սահմանվել ՀՀ-ում գործող նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափով` 1.000.000 /մեկ/ միլիոն ՀՀ դրամ:

7. 2011 թվականի հունիսի 17-ին թիվ 90259911 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Գրիգոր Գեղամի Իսախանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:

8. Առաջին ատյանի դատարանն իր 2011 թվականի հունիսի 06-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Գրիգոր Գեղամի Իսախանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ընդունել է վարույթ, իսկ 2011 թվականի հուլիսի 01-ի որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործը նշանակել է դատական քննության 2011 թվականի հուլիսի 09-ին, ժամը 16.00-ին:

9. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով.
Ա/ Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է ձերբակալման ձևով արգելանքի տակ գտնվելու 3 /երեք/ օրը` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում՝ 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 27 /քսանյոթ/ օր ժամկետով։
Դատավճռով որոշվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Անդրանիկ Էլյասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
Անդրանիկ Էլյասյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին։
Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվվել է հաշվառման վերցնելու պահից։
Դատավճռով որոշվել է Անդրանիկ Էլյասյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո սահմանված և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 900033097016 դեպոզիտ հաշվին մուծված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին` Կարեն Ղուկասյանին։
Բ/ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է ձերբակալման ձևով արգելանքի տակ գտնվելու 6 /վեց/ օրը` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում՝ 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 24 /քսանչորս/ օր ժամկետով։
Դատավճռով որոշվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Ատոմ Մայիլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
Ատոմ Մայիլյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին։
Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվվել է հաշվառման վերցնելու պահից։
Դատավճռով որոշվել է նաև Ատոմ Մայիլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո սահմանված և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 900033097016 դեպոզիտ հաշվին մուծված 1.000.000/մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին` Անգին Իսախանյանին։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել է լուծված։

10. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել է նաև գործով մյուս ամբաստանյալ Գրիգոր Գեղամի Իսախանյանը, որը դատավճիռը չի բողոքարկել:

11. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալներ Անդրանիկ Էլյասյանի և Ատոմ Մայիլյանի պաշտպան Լ.Գրիգորյանը:

12. Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

13 Վերաքննիչ դատարանն իր 2011 թվականի դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2011 թվականի դետեմբերի 27-ին, ժամը` 13.00-ին, Երևան քաղաքում:


ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ


14. Ամբաստանյալ Գրիգոր Գեղամի Իսախանյանը, պայմանագրային հիմունքներով ծառայելով ՀՀ ՊՆ թիվ 14203 զորամասում որպես պահպանման և սպասարկման դասակի հրաձիգ, դեռևս 2010 թվականին սիրահարվել է նույն զորամասի բուժքույր Նարինե Անդրյուշայի Մանուկյանին և ամուսնանալու նպատակով բազմիցս առաջարկներ է արել Ն. Մանուկյանին, սակայն վերջինս կտրականապես մերժել է Գ. Իսախանյանի առաջարկները` խնդրելով այլևս այդ հարցով չանհանգստացնել իրեն։
Դրանից հետո, Գ. Իսախանյանը սպառնացել է Ն. Մանուկյանին, որ չհամաձայնվելու դեպքում ինքը նրան կառևանգի։ Գ. Իսախանյանը 2011 թվականի ապրիլի 07-ին, երեկոյան զանգահարել է Արարատի մարզի Նորաշեն գյուղի բնակիչ` իր հարևան Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանին, որպեսզի վերջինս իրեն աջակցի և վարի իր ՎԱԶ-2105 մակնիշի 21 ՍՏ 478 պետհամարանիշի ավտոմեքենան` իրենց Հրազդան քաղաք տանելու համար։ Պայմանավորվածության համաձայն Ա. Էլյասյանը հաջորդ օրը` 2011 թվականի ապրիլի 08-ին, առավոտյան ժամը 10.00-ի սահմաններում նշված ավտոմեքենայով գնացել է Երևան քաղաքի Մուրացան փողոցի վրա գտնվող ՀՀ ՊՆ թիվ 14203 զորամասի հարակից կանգառ և սպասել։ Նույն օրը, ժամը 09.00-ի սահմաններում Գ. Իսախանյանը ՀՀ ՊՆ թիվ 14203 զորամասի հսկիչ-անցագրային կետի հերթապահությունն ընդունելու ժամանակ, հերթապահությանը հանձնող իր համածառայակից՝ պահպանման և սպասարկման դասակի հրաձիգ, շարքային, ամբաստանյալ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանին հայտնել է, որ Ն.Մանուկյանին առևանգելու և տանելու է Հրազդան քաղաք։ Ա. Մայիլյանը համաձայնվել է մասնակցել առևանգմանը և պայմանավորվածության համաձայն, վերջինս հերթապահությունը հանձնելուց հետո, գնացել է զորամասից քիչ հեռու` Մուրացան փողոցի վրա գտնվող կանգառ, որտեղ ծառայության վայրն ինքնակամ թողած Գ. Իսախանյանի հետ թիկունքից աննկատ մոտեցել են ղեպի երթուղային տաքսին քայլող Ն. Մանուկյանին և բռնություն գործադրելով, վերջինիս կամքին հակառակ, նրան նստեցրել են նախապես կանգառում իրենց սպասող ավտոմեքենայի ետևի նստատեղին։ Գ. Իսախանյանը ետևի նստատեղին, իսկ Մ. Մայիլյանը վարորդի կողքին նստելուց հետո, վարորդ Ա. Էլյասյանը անմիջապես վարել է ավտոմեքենան դեպի Հրազդան քաղաք։ Ն. Մանուկյանն, ինչպես առևանգելու պահից սկսած և այնպես էլ ամբողջ ճանապարհին բղավել է, օգնություն կանչել, խնդրել նրանց որպեսզի իրեն ետ վերադարձնեն, միաժամանակ անձրևանոցով, ձեռքին եղած ծաղիկներով ու ավտոմեքենայի անվտանգության ամրագոտիով հարվածել է վարորդ Ա. Էլյասյանին և Գ. Իսախանյանին, սակայն վերջինս և Մ. Մայիլյանը բռնել են Ն. Մանուկյանին և ամրագոտուց ու թույլ չեն տվել որպեսզի վերջինս խոչընդոտի Մ. Էլյասյանին վարել ավտոմեքենան։ Ժամը 12:00-ի սահմաններում հասնելով Հրազդան քաղաք, Ա. Էլյասյանը ավտոմեքենան կանգնեցրել է Գ. Իսախանյանի կողմից մատնանշած վայրում` Միկրոշրջան թաղամասի 240 շենքի մոտակայքում։
Ավտոմեքենայի մեջ Ն. Մանուկյանը շարունակել է օգնություն կանչել, ձեռքերով հարվածել ավտոմեքենայի ապակուն։ Այդ ժամանակ քիչ հեռվում կանգնած ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի ՄՎ աշխատակիցները, լսելով նշված ավտոմեքենայի միջից օգնության ձայներ, մոտեցել են և Ն. Մանուկյանին առևանգելու կասկածանքով Գ. Իսախանյանին, Ա. էլյասյանին և Ա. Մայիլյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության Հրազդանի բաժին։


ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ՊԱՀԱՆՋԸ


Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

15. Ամբաստանյալների պաշտպան Լ.Գրիգորյանն իր վերաքննիչ բողոքում խնդրել է վերանայել առաջին ատյանի դատարանի 11.11.2011թ. դատավճիռը, Անդրանիկ Էլյասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ճանաչել անմեղ և արդարացնել, վերջինիս մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այդ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել նվազագույն պատիժ, այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան, իսկ Ատոմ Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ճանաչել անմեղ և արդարացնել` բերելով հետևյալ հիմնավորումները.

16. Վերաքննիչ բողոքի հեղինակը նշել է, որ գործով ձեռք բերված ապացույցները վկայում են այն մասին, որ նախաքննական մարմինը Ա.Մայիլյանի և Ա.Էլյասյանի գործողություններին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական չի տվել: Մասնավորապես, բողոքաբերի կարծիքով վերջիններիս արարքում բացակայում է նախնական համաձայնությունը, քանի որ այն փաստի մասին, որ տուժողին պետք է փախցնեն նրա կամքին հակառակ, տեղյակ է եղել միայն Գ.Իսախանյանը: Վերջինս Ա.Էլյասյանին խաբել է, ասելով, որ Ն.Մանուկյանը համաձայն է, իսկ Ա.Մայիլյանը դեպքից եղել է անտեղյակ, մեքենան նստել է երկրորդ աշխատանքի վայր հասնելու համար: Այնինչ` նախնական համաձայնությունը ենթադրում է, որ հանցակիցները նախապես տեղեկացված են լինում, թե ինչ հանցանք պետք է կատարեն` փոխհամաձայնեցնելով յուրաքանչյուրի դերակատարումը:
Ըստ պաշտպան Լ.Գրիգորյանի` նման պայմաններում Ա.Էլյասյանի արարքը պետք է որակել ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այլ նույն հոդվածի 1-ին մասով, իսկ Ա.Մայիլյանին պետք է արդարացնել, քանի որ նրա արարքում բացակայում է հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմը:



ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ


Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով դատավճիռը, լսելով պաշտպանության կողմի` բողոքում բերված հիմնավորումները, բողոքի դեմ արտահայտված մեղադրողի, տուժողի ներկայացուցչի պատասխանը, ուսումնասիրելով և գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Լ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ դատավճիռը թողնել անփոփոխ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Վերաքննիչ դատարանի իրավական դիրքորոշումն ամբաստանյալներ
Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Ատոմ Գագիկի Մայիլյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության և պաշտպան Լ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկների վերաբերյալ

17. Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գրիգոր Իսախանյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլի 08-ին ծառայության է եղել թիվ 14203 զորամասում որպես հերթապահի օգնական։ Նարինե Մանուկյանին ճանաչել է 2003թ., սակայն սիրահարվել է 2010թ.։
Վերջինս նույնպես աշխատել է թիվ 14203 զորամասում։ Իր և Ն. Մանուկյանի միջև նորմալ հարաբերություններ են ձևավորվել, նույնիսկ դեպքից մի օր առաջ ծաղիկներ է ուղարկել վերջինիս։ Բազմիցս նրան ամուսնանալու առաջարկություն է արել, սակայն Նարինեն միշտ պատասխանել է, որ ինքը շտապում է։
Դեպքի օրը զանգահարել է հորը և խնդրել է մեքենան, որից հետո զանգել է Անդրանիկ Էլյասյանին և ասել է, որ մեքենան բերի Երևան քաղաք։ Անդրանիկին ասել է, որ մի քիչ ֆինանսական խնդիրներ կան, Նարինեն նույնպես համաձայն է, բացի այդ Նարինեի ծնողները դեմ են իրենց հարաբերություններին, ուստի իրենք ցանկանում են առանց հարսանեկան ծիսակատարության գնալ և միասին ապրել։ Նրան խնդրել է իրենց տանել Հրազդան, որից հետո վերադառնալ։
Նույն օրը, ժամը 10:30-ի սահմաններում Նարինեն դուրս է եկել հերթապահությունից և մոտեցել է կանգառին։ Ինքը հետևից գրկել է Նարինեին և նստեցրել է ավտոմեքենայի ետնամասում։ Նարինեն խնդրել է իրեն, որ խոսեն։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել Ատոմ Մայիլյանը և ցանկացել է նստել ավտոմեքենան։ Մեքենայի մեջ տեսնելով Նարինեյին, հետաքրքրվել է թե ինչ կա, իրենք պատասխանել են, որ գնում են Հրազդան։ Վերջինս խնդրել է իրեն իջեցնել կայարան, որից հետո միասին շարժվել են։
Մեքենայի մեջ Նարինեն ցանկացել է զանգահարել մորը, քանի որ վերջինս վատառողջ է, սակայն ինքը թույլ չի տվել, նրա ձեռքից վերցրել է հեռախոսը և ասել է, որ տեղ հասնելուն պես կզանգի։ Դրանից Նարինեն ագրեսիվացել է, սկսել է ծաղիկներով, մեքենայի ամրագոտիյով և անձրևանոցով հարվածել իրեն։ Հասնելով Հրազդան քաղաք, Ա. Էլյասյանը ավտոմեքենան կանգնեցրել է իր մատնանշած վայրում։ Այդ ժամանակ Նարինեն զայրացած ձեռքով հարվածել է մեքենայի ապակուն, որը նկատել են ավտոմեքենայից քիչ հեռու կանգած երկու անձնավորություն, որից հետո մոտեցել են իրենց։ Այդ ժամանակ Նարինեն նրանց ասել է, որ իր կամքին հակառակ են իրեն բերել Հրազդան քաղաք։ Այդ անձնավորությունները ներկայացել են ոստիկանության աշխատակիցներ և իրենց տարել են բաժին, որտեղ կատարված խուզարկությամբ իր մոտից հանել են Նարինեյի հեռախոսը։
Ինքը ներկայումս շատ է զղջում կատարածի համար և պատրաստ է ամուսնանալ Նարինեի հետ և ընտանիք կազմել։

18. Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անդրանիկ Էլյասյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք տվել այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլի 08-ի առավոտյան Գրիգորը զանգահարել է իրեն և խնդրել է ավտոմեքենան տանել Երևան քաղաք։ Երբ մեքենան տարել է, Գրիգորն իրեն ասել է, որ իր սիրած աղջիկը` Նարինեն, համաձայն է ամուսնանալ իր հետ, պարզապես ֆինանսական խնդիրներ ունեն, ուստի ցանկանում է ձևական փախցնել նրան։ Գրիգորը իրեն խնդրել է իրենց տանել Հրազդան քաղաք։
Չհասած Հրազդան քաղաք, հասկացել է, որ այդ փախցնելը ձևական չէ, ճանապարհին Նարինեն իրեն ագրեսիվ է պահել։ Հրազդան քաղաքում ոստիկանության աշխատակիցները իրենց տարել են բաժին։

19. Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ատոմ Մայիլյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք տվել այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլի 08-ին` հերթապահությունը հանձնելուց հետո, պատրաստվել է գնալ 2-րդ աշխատանքի վայրը։ Ճանապարհին` կանգառի մոտ, տեսել է Գրիգորի ավտոմեքենան։ Մոտեցել և բացել է դուռը, տեսել է, որ իրեն անծանոթ տղա է ղեկին, հետագայում իմացել է, որ դա Անդրանիկ Էլյասյանն է, իսկ Գրիգորը նստած է եղել ետևի նստատեղին, որին տեսնելով ինքը նստել է մեքենայի առաջամասում և խնդրել է իրեն իջեցնել Կայարանի մոտ։ Մեքենայի մեջ տեսել է, որ ետնամասում բացի Գրիգորից նստած է նաև Նարինեն, որը լացում և գոռգոռում է։ Այդ խառնաշփոթը տեսնելուց հետո, այլևս չի հիշեցրել, որ իրեն իջեցնեն Կայարանում և նրանց հետ միասին գնացել է Հրազդան քաղաք։

20. Վերաքննիչ դատարանը ստուգման ենթարկելով դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 124-127-րդ հոդվածներով, ստուգման և գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ապացուցված է այն արարքները, որի կատարման մեջ մեղադրվում են ամբաստանյալներ Ա.Մայիլյանը և Ա.Էլյասյանը, ապացուցված է նրանց մեղավորությունը մեղսագրված հանցանքները կատարելու մեջ:

Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Ա.Մայիլյանին և Ա.Էլյասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է համարել հետևյալ ապացույցներով.

21. Տուժող Նարինե Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլի 07-ի հերթապահությունից հետո` 2011 թվականի ապրիլի 08-ի առավոտյան տուն գնալու ճանապարհին, երբ կանգառում ցանկացել է նստել երթուղային տաքսին, այդ պահին իր հետևից իրեն է մոտեցել Գրիգոր Իսախանյանը և գրկելով մտցրել է ավտոմեքենայի մեջ` նստեցնելով ետնամասում։ Դրանից հետո ավտոմեքենայի առաջամասում նստել է նաև Ատոմը և մեքենան շարժվել է։ Ամբողջ ճանապարհին վիճել են, խնդրել է, որ իրեն բաց թողնեն գնա տուն, սակայն մեքենան չեն կանգնեցրել։ Ինքը անձրևանոցով, ծաղիկներով խբել է ավտոմեքենայի մեջ գտնվող երկու հոգու` Անդրանիկին և Գրիգորին։ Ճանապարհին` մինչև Հրազդան հասնելը, Անդրանիկն իրեն ասել է, որ եթե ինքը չի ցանկանում, ինքը իրեն հետ կտանի, և ասել է, որ չվախենա, քանի որ ոչ-ոք իրեն չի նեղացնի։ Իրենք շատ տարօրինակ են պահել իրենց, ամբողջ ճանապարհին ընդհանրապես ձայն չեն հանել։
Երբ հասել են Հրազդան քաղաք, ինչ-որ բարձրահարկ շենքի բակում կանգնել են։ Այդ ժամանակ իր ձայներից երկու քաղաքացի բացել են ավտոմեքենայի դուռը և հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Ինքը նրանց ասել է, որ իր կամքի հակառակ են իրեն բերել Հրազդան քաղաք։ Նրանք պատասխանել են, որ իրենք ոստիկանության աշխատակիցներ են, որից հետո միասին գնացել են բաժին, իսկ այնտեղից ինքը եկել է տուն։ Հայտնել է նաև, որ հաշտվել է Գ. Իսախանյանի հետ և ցանկանում է ամուսնանալ վերջինիս հետ և ընտանիք կազմել։

22. Վկա ՀՀ ՊՆ 14203 զորամասի պահմանման և սպասարկման դասակի հրաձիգ Ավետիս Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Նարինե Մանուկյանին և Գրիգոր Իսախանյանին ճանաչում է համատեղ ծառայությունից։ 2011 թվականի ապրիլի 08-ին, ժամր 09:00-ի սահմաններում ընդունել է հսկիչ-անցագրային կետի հերթապահությունը։ Հսկիչ-անցագրային կետի օրապահ է նշանակվել Գրիգոր Իսախանյանը։
Հերթապահությունն ընդունելուց մոտ 15-20 րոպե անց նկատել է, որ Գ. Իսախանյանը բացակայում է հսկիչ-անցագրային կետից։ Փնտրել է նրան, սակայն չի հայտնաբերել, ուստի այդ մասին զեկուցել է հոսպիտալի հերթապահին։ Այնուհետև, հոսպիտալից դուրս է եկել բուժքույր Ն. Մանուկյանը։ Ինքը վերջինիս ուղեկցել է մինչև կանգառ և վերադարձել է հսկիչ-անցագրային կետ։ Մոտ 10-15 րոպե հետո տեղեկացել է, որ Գ. Իսախանյանն առևանգել է Ն. Մանուկյանին։ Որոշ ժամանակ անց, ոստիկանության Հրազդանի բաժնից հայտնել են, որ Գ. Իսախանյանին օգնել են Ն. Մանուկյանին առևանգել նաև Ատոմ Մայիլյանը և ինչ որ մեկը։

23. Դատաքննությամբ որպես վկա ներգրավված` Ռուզաննա Բուդոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Ատոմ Մայիլյանը իր որդին է։ Իրենք միասին աշխատում են ՀՀ ՊՆ թիվ 14203 զորամասում։ Ատոմը համատեղությամբ աշխատում է նաև այլ տեղ։ 2011 թվականի ապրիլի 08-ին Ատոմը հերթապահությունը հանձնելուց հետո պատրաստվել է գնալ 2-րդ աշխատանքի վայրը։ Ինքը նրա համար ընթրիք է պատրաստել, որը վերցնելով Ատոմը գնացել է։ Հետագայում տեղեկացել է, որ ինչ-ինչ պատճառներով Ատոմը չի գնացել 2-րդ աշխատանքի վայրը։

24. Վկաներ ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության օպեր-լիազորներ Արմեն Հայրապետյանը և Կարեն Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ 2008 թվականի ապրիլի 08-ին, ժամր 12:00-ի սահմաններում ծառայություն են իրականացրել Հրազդան քաղաքի Միկրոշրջան թաղամասի 240 շենքի մոտակայքում։ Այդ ժամանակ նշված շենքի մոտ նկատել են սպիտակ գույնի ՎԱԶ-2105 մակնիշի 21 ՍՏ 478 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, որի միջից օգնության ձայներ են լսել և միաժամանակ լսվել է ապակու հարվածի ձայներ։
Իրենք մոտեցել են նշված ավտոմեքենային, բացել են ավտոմեքենայի դռները, հարցրել են, թե ինչ է պատահել, ավտոմեքենայի ետևի նստատեղին նստած աղջիկը հայտնել է իրենց, որ իրեն առևանգել են։ Իրենք ներկայանալով ոստիկանության աշխատակիցներ, ավտոմեքենայի վարորդին և երկու երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ պարզվել է, որ առևանգվածը 1978թ. ծնված Նարինե Մանուկյանն է, իսկ առևանգողները՝ Գրիգոր Իսախանյանը, Անդրանիկ Էլյասյանը և Ատոմ Մայիլյանը։

Ատոմ Մայիլյանին և Անդրանիկ Էլյասյանին առաջադրված մեղադրանքը, բացի վերոնշյալ ապացույցներից, հիմնավորված է նաև գործում առկա հետևյալ ապացույցներով.

25. Ն. Մանուկյանին առևանգելու կասկածանքով Գ. Իսախանյանին, Ա. Էլյասյանին և Ա. Մայիլյանին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու մասին արձանագրություններով։

26. Ն. Մանուկյանի հաղորդում տալու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2011 թվականի ապրիլի 08-ին, ժամը 10:00-ի սահմաններում Գ. Իսախանյանը, Ա. Մայիլյանը և Ա. Էլյասյանը իր կամքին հակառակ, բռնի ուժով իրեն նստեցրել են ՎԱԶ-2105 մակնիշի ավտոմեքենան և առևանգելու նպատակով տարել Հրազդան քաղաք։

27. ՎԱԶ-2105 մակնիշի 21 ՍՏ 478 պետհամարանիշի ավտոմեքենան 06.06.2011թ. իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ:

28. Քննության առնելով պաշտպանության կողմի փաստարկներն ու պնդումներն այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլի 08-ի առավոտյան Գրիգոր Իսախանյանը զանգահարել է Ա.Էլյասյանին և խնդրել ավտոմեքենան տանել Երևան քաղաք, երբ մեքենան տարել է, Գ.Իսախանյանն իրեն ասել է, որ իր սիրած աղջիկը` Նարինեն, համաձայն է իր հետ ամուսնանալ, պարզապես ֆինանսական խնդիրներ ունեն, ուստի ցանկանում է ձևական փախցնել նրան, որ Ատոմ Մայիլյանը դեպքից եղել է անտեղյակ, մեքենան նստել է երկրորդ աշխատանքի վայր հասնելու համար, որ նման պայմաններում վերջիններիս գործողություններում բացակայում է նախնական համաձայնությունը, այսինքն` նախնական համաձայնությունը ենթադրում է, որ հանցակիցները նախապես տեղեկացված են լինում, թե ինչ հանցանք պետք է կատարեն` փոխհամաձայնեցնելով յուրաքանչյուրի դերակատարումը, որ նման պայմաններում Անդրանիկ Էլյասյանի արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այդ հոդվածով նշանակվող պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել, իսկ Ատոմ Մայիլյանին պետք է արդարացնել, քանի որ նրա գործողություններում բացակայում է վերոնշյալ հոդվածի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

29.ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.
<<1. Խաբեության, վստահությունը չարաշահելու, բռնության կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով մարդուն գաղտնի կամ բացահայտ առևանգելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 218-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից հինգ տարի ժամկետով:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է.
<<2. Նույն գործողությունը, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, …, պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:>>:

30. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն, …:>>:

31. Հանցակիցների քրեական պատասխանատվության ընդհանուր և միակ հիմքը սահմանված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածում, ըստ որի` դա այնպիսի արարքի կատարումն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: Տարբերությունն այն է, որ, եթե հանցակցության դեպքում կատարողի /համակատարողի/ արարքը որակելիս, նույն օրենսգրքի 38-րդ, 39-րդ և 41-րդ հոդվածների իմաստով անհարաժեշտ է ղեկավարվել միայն Հատուկ մասի կոնկրետ հոդվածի հատկանիշներով, իսկ մյուս հանցակիցների արարքների որակման համար անհրաժեշտ է հենվել նաև քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համապատասխան մասի վրա:
Քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` համակատարման դեպքում հանցակիցների արարքը որակվում է Հատուկ մասի այն հոդվածով կամ հոդվածի մասով, որի հատկանիշներին համընկնում է նրանց կատարած հանցանքը, առանց վկայակոչելու նույն օրենսգրքի 38-րդ հոդվածը: Իսկ կազմակերպչի, դրդչի կամ օժանդակողի արարքը որակվում է հանցանքը նախատեսող Հատուկ մասի հոդվածով` հղում կատարելով 38-րդ հոդվածի վրա, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նրանք միաժամանակ հանդիսացել են հանցագործության համակատարողներ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` միայն կազմակերպված խմբի և հանցավոր համագործակցության հանցակցության ձևերի դեպքում հանցագործության բոլոր մասնակիցները հավասար պատասխանատվություն են կրում, առանց 38-րդ հոդվածի վրա հղում անելու:

32. Մարդուն առևանգելու սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Այսինքն` հանցավորը տվյալ դեպքում պետք է գիտակցի տուժողին առևանգելու հանգամանքը:
Մարդուն առևանգումը մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարելը նշանակում է, որ տվյալ հանցագործությանը մասնակցել են երկու կամ ավելի այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես` մինչև հանցագործությունը սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին:

33. Նախնական ցուցմունքներում Անդրանիկ Էլյասյանը մասնավորապես նշել է հետևյալը` … Ինքը նշված ավտոմեքենայով գնացել է հոսպիտալի մոտ գտնվող երթուղային տաքսիների կանգառ: Այդ ժամանակ Գ.Իսախանյանը դուրս է եկել հոսպիտալից և իրեն ասել, որ փախցնելու է սիրած աղջկան ու տանելու են Հրազդան քաղաք:
Մի քանի րոպե սպասելուց հետո Նարինե Մանուկյանը դուրս է եկել հոսպիտալից և քայլելով մոտեցել կանգառին: Գ.Իսախանյանը ընդառաջ է գնացել նրան, ինքը ուշադրությունը շեղել է նրանից և չի նկատել, թե ինչպես է բացվել մեքենայի ետևի աջ դուռը և Ն.Մանուկյանը ու Գ.Իսախանյանը նստել են մեքենայի ետևի նստատեղին: Դրանից հետո ավտոմեքենայի առջևի աջ նստատեղին է նստել նաև Ա.Մայիլյանը: Գ.Իսախանյանի պահանջով ինքը մեքենան վարել է դեպի Հրազդան քաղաք: Ամբողջ ճանապարհին Ն.Մանուկյանը պահանջել է որպեսզի կանգնեցնի մեքենան և ետ վերադարձնեն իրեն, անձրևանոցով և ծաղիկներով հարվածել է իրեն, քաշել ամրագոտուց, որը գցված է եղել իր վրա, բայց Ատոմ Մայիլյանը բռնել է ամրագոտուց և թույլ չի տվել, որ քաշի այն …:

34. Նախաքննական ցուցմունքներում գործով տուժող Նարինե Մանուկյանը մասնավորապես նշել է` …, որ 2011 թվականի ապրիլի 08-ին հանձնելով հերթափոխը, ժամը 10.00-ի սահմաններում դուրս է եկել հոսպիտալից, որպեսզի երթուղային տաքսիով գնա տուն: Ոտքով քայլելով մոտեցել է հոսպիտալի կանգառին, այդ ժամանակ Գ.Իսախանյանը ետևից բռնել է իր գոտկատեղից, գրկել, այդ պահին կանգառում կանգնած ավտոմեքենայի միջից բացել են ետևի դուռը և ուժ գործադրելով իրեն նստեցրել են մեքենայի ետևի նստատեղին, որից հետո միաժամանակ ավտոմեքնենայի մեջ են նստել Գ.Իսախանյանը` ետևի նստատեղին, իսկ Ատոմ Մայիլյանը` վարորդի կողքի նստատեղին:
Ավտոմեքենայի վարորդ Ա.Էլյասյանն անմիջապես գործադրելով շարժիչը, սկսել է վարել մեքենան, ինքը բղավել է, օգնություն է կանչել և պահանջել, որպեսզի իրեն իջեցնեն ավտոմեքենայից, բացի այդ անձրևանոցով, ծաղիկներով և ամրագոտիով հարվածել է Գ.Իսախանյանին և Ա.էլյասյանին, որպեսզի վերջինս կանգնեցնի ավտոմեքենան, սակայն Գ.Իսախանյանը և Ա.էլյասյանը բռնել են իրեն ու ամրագոտին` վարորդին թույլ չտալով կանգնեցնի ավտոմեքենան: Այդպես հասնելով Հրազդան քաղաք, կանգնել են անծանոթ մի շենքի մոտ: Մոտակայքում նկատելով երկու երիտասարդների, սկսել է օգնություն կանչել և վարորդի կիսաբաց պատուհանից գոռալով հարվածել է դռան ապակուն: Այդ ժամանակ երիտասարդները լսելով օգնության ձայներ, մոտեցել են ավտոմեքենային, ինքը նրանցից օգնություն է խնդրել` ասելով, որ իրեն առևանգել են: Երիտասարդները ներկայացել են որպես ոստիկանության աշխատակիցներ Գ.Իսախանյանին, Ա. Մայիլյանին ու Ա.էլյասյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Ն.Մանուկյանն իր ցուցմունքները պնդել է նաև Ա.Էլյասյանի և Ա.Մայիլյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ:

35. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-րդ կետում նշված գործի փաստական հանգամանքները, իրավական գնահատական տալով ամբաստանյալներ Գ.Իսախանյանի, Ա.Էլյասյանի և Ա.Մայիլյանի կատարած գործողություններին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 38-րդ, 39-րդ և 41-րդ հոդվածներում ամրագրված իրավադրույթների լույսի ներքո վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ բռնություն գործադրելու միջոցով, ամուսնության նպատակով Նարինե Մանուկյանի առևանգումը կատարվել է Գ.Իսախանյանի, Ա.Էլյասյանի և Ա.Մայիլյանի կողմից, ովքեր նախապես` մինչև հանցագործությունը սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մեջ:

36. Վերաքննիչ դատարանը, նկատի ունենալով վերոգրյալը, հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հետազոտված և դատավճռում շարադրված բավարար հավաստի և արժանահավատ ապացույցներով ապացուցված է այն արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում են Ա.Մայիլյանը և Ա.Էլյասյանը և այդ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան նորմերի հատկանիշներին և, որ ապացուցված է ամբաստանյալների կողմից այդ արարքի կատարելը:
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալներ Ա.Մայիլյանի, Ա.Էլյասյանի մեղավորությունը նշված հանցանքը կատարելու մեջ և այդ հանցանքը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:

37. Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով ամբաստանյալ Ատոմ Գագիկի Մայիլյանին և Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը համարում է հիմնավորված, իսկ պաշտպան Լ.Գրիգորյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումներն` անհիմն:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վերաքննիչ դատարանը

à ð à Þ º ò

1. Պաշտպան Լ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճիռը` Ատոմ Գագիկի Մայիլյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Անդրանիկ Հովհաննեսի Էլյասյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ