ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԷԴ/0037/01/11
նախագահող դատավոր` Ա.Օհանյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.ԵՐԻՑՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ Ե.ՍՈՂՈՄՈՆՅԱՆԻ
Լ.ԽԱՉԱՏՈՒՐՈՎԱՅԻ
Ա.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
պաշտպաններ Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
Մ.ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ
Վ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
Կ.ՄԱՆՈՒՉԱՐՅԱՆԻ
տուժող Ն.Թարվերդյանի ներկայացուցիչ Ա.ՈՒՄՐՇԱՏՅԱՆԻ

2012 թվականի մարտի 14-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Արթուրի Ղազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի, ամբաստանյալներ Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի շահերի պաշտպան Գ.Մարգարյանի, Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի շահերի պաշտպան Կ.Մանուչարյանի, Աննա Արթուրի Ղազարյանի շահերի պաշտպան Մ. Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքները
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Ս.Գրիգորյանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 11-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 12135010 քրեական գործը: Քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 12/
2.ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 16-ի որոշմամբ թիվ 12135010 քրեական գորն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 72/
3. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 20-ի որոշմամբ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 201/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովան ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 210/
4. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 20-ի որոշումներով ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի միջնորդությունները բավարարվել են` Ե.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 221-224/
5. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 24-ի որոշմամբ Աննա Արթուրի Ղազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 256/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Նունե Գրիգորի Ամիրխանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 266/
6. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի 2011 թվականի հունվարի 12-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 59101811 քրեական գործը, այն առանձնացվել է թիվ 12135010 քրեական գործից:/քրեական գործ, հատոր 3, էջ 144/
7. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի 2011 թվականի փետրվարի 04-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության հիմքով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 181/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Ղազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 182/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ա.Ղազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 183/
8. Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ մեղադրյալ Ն.Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 186/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ն.Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 187/
9. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ավագ քննիչ Խ.Խաչատրյանի 2011 թվականի փետրվարի 09-ի որոշմամբ մեղադրյալ Լիլյա Գուրգենի Խաչատուրովային առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 197-198/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Լ.Խաչատուրովան ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 199/
10. Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 204-205/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ե.Սողոմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք առաջադրվել ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 206/
11. 2011 թվականի մարտի 01-ին թիվ 12135010 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2011 թվականի մարտի 03-ին: /քրեական գործ, հատոր 4, էջ 1/
12. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Օհանյանի 2011 թվականի մարտի 03-ի որոշմամբ թիվ 12135010 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի մարտի 17-ին նշանակվել դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 4, էջ 3, 19/
13. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 08-ի որոշմամբ Նունե Ամիրխանյանի մասով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով քրեական գործի վարույթը ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի <<Հայաստանի հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման հիմքով կարճվել է և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել: /քրեական գործ, հատոր 4, էջ 144-145/
14. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 28-ի դատավճռով Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նա դատապարտվել է` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով ազատազրկման վեց տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման երեք տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Ե.Սողոմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում յոթ տարի ժամկետով`պատժի սկիզբը հաշվելով 2010թվականի սեպտեմբերի 17-ից։
Ել.Սողոմոնյանի նկատմամբ ընտրված կալանավորում խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Պատիժը կրելու է ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովան մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Նա դատապարտվել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով` ազատազրկման հինգ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման երեք տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում հինգ տարի վեց ամիս ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2010թվականի սեպտեմբերի 17-ից։
Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ ընտրված կալանավորում խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Պատիժը կրելու է ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Աննա Արթուրի Ղազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման հինգ տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով կալանավորման պահից։
Ա.Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Պատիժը կրելու է ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Իրեղեն ապացույց տուժող Նաիրա Մարտիկի Թարվերդյանի հագուստները և հողաթափերը վերադարձվել են Նաիրա Մարտիկի Թարվերդյանին, իսկ «Պորշ կայեն տուրբո-4.5» մակնիշի 46 ՏԼ 444 պետհամարնիշի ավտոմեքենան վերադարձվել է Քրիստինե Սեյրանի Խաչատրյանին։/քրեական գործ, հատոր 6, էջ 5-12/
Գործի փաստական հանգամանքները
15. Ամբաստանյալ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանին` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. Նաիրա Թարվերդյանի կողմից իրեն «Մամա Ռոզա» անվանելու հարցի շուրջ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով ընկերուհի, մարմնավաճառներ` «Պուշոկ» մականունով Աննա Ղազարյանի, «Մաշա» մականունով Նունե Ամիրխանյանի, «Կարիճ» մականունով Լիլիյա Խաչատուրովայի հետ` վերջինիս վարած «Պորշե Կայեն տուրբո-4.5» մակնիշի 46 SL 444 պ/հ ավտոմեքենայով 2010թվականի սեպտեմբերի 10-ին, ժամը 0340-ի սահմաններում գնացել են Ն. Թարվերդյանի տան մոտ, որտեղ, ըստ վերջինիս հետ նախնական պայմանավորվածության Լ.Խաչատուրովան հեռախոսազանգով դուրս է հրավիրել Ն.Թարվերդյանին։ Վերջինս նստել է մեքենայի մեջ և ուղևորվել են դեպի Խորենացի փողոց, որտեղ գտնվող «Ֆլեշ» բենզալցակայանի և ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի միջև գտնվող հատվածում Լ.Խաչատուրովան կայանել է մեքենան։ Ավտոմեքենայում Ն.Ամիրխանյանը հաստատել է Ն.Թարվերդյանի կողմից խնջույքի ընթացքում Ել.Սողոմոնյանին «Շեֆ», այսինքն «Մամա Ռոզա» անվանելու հանգամանքը, որից հետո Ել.Սողոմոնյանը կոպիտ արտահայտություններ անելով Ն.Թարվերդյանի հասցեին` իր ձեռքի 0,33լ տարողության «Կիլիկիա» գարեջուրը լցրել է վերջինիս վրա և նույն ապակյա գարեջրի շշով 2 անգամ դիտավորությամբ հարվածել Ն.Թարվերդյանի գլխի ձախ քունքային մասին։ Այնուհետև, Լ.Խաչատուրովան և Ել.Սողոմոնյանը, իրենց հետ նախապես բերված, մեքենայի մեջ պահված փայտե մահակներով դիտավորությամբ հարվածներ են հասցրել Ն.Թարվերդյանին։ Վերջիններիս կողմից Ն.Թարվերդյանին հարվածներ հասցնելու ընթացքում Ա.Ղազարյանը թիկունքից գրկելով պահել է Ն.Թարվերդյանի ձեռքերը` վերջինիս զրկելով պաշտպանվելու հնարավորությունից։ Այնուհետև, Ել.Սողոմոնյանը Ն.Թարվերդյանին իջեցրել է մեքենայից և տանելով մեքենայի հետնամաս, փայտե մահակով նրան ծեծի է ենթարկել` դիտավորությամբ հարվածներ հասցնելով նրա գլխի և մարմնի տարբեր մասերին։ Վերջինիս միացել է նաև Լ.Խաչատուրովան, ով նույնպես մահակով հարվածներ է հասցրել Ն.Թարվերդյանի գլխին և մարմնի տարբեր մասերին, իսկ ավելի ուշ մոտեցած Ա.Ղազարյանն ու Ն.Ամիրխանյանը ոտքերով ու ձեռքերով հարվածներ են հասցրել Թարվերդյանի մարմնին և վերջույթներին։ Ել.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի վերը շարադրված արարքների արդյունքում Ն.Թարվերդյանի առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս` ձախ գագաթաքունքային շրջանի սալջարդ վերքի, ձախ ճակատաքունքային, ձախ ակնակապիճի շրջանների քերծվածքների, ձախից` քունքոսկրի, գանգի հիմի անցումով` կոտրվածքի, գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի սալջարդի, սուբարախնոիդալ արյունազեղման ձևով։ Այնուհետև, Ն.Թարվերդյանին տեղափոխել են ավտոմեքենա և Երևանի Սասունցի Դավիթ-Ազատամարտիկներ փողոցների խաչմերուկի մոտ Ա.Ղազարյանը հրելով դուրս է գցել դանդաղ ընթացքի մեջ գտնվող մեքենայից։ Մոտ 200 մետր հեռանալուց հետո Լ.Խաչատուրովան ավտոմեքենայով շրջադարձ է կատարել և վերադառնալով Ն.Թարվերդյանի ընկած վայրը, Ել.Սողոմոնյանի դրդմամբ, կրկին Ն.Թարվերդյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ, ավտոմեքենայի դիմացի անվադողով հարվածել է գետնին ընկած Ն.Թարվերդյանի աջ ոտքին ու հեռացել։ Նշված արարքի արդյունքում Ն.Թարվերդյանի առողջությանը պատճառվել է աջ սրունքի ոսկրերի բաց, բազմաբեկորային կոտրվածքների ձևով ծանր վնաս:
Ամբաստանյալ Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովային ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. Նաիրա Թարվերդյանի կողմից իր ընկերուհի Ելենա Սողոմոնյանին «Մամա Ռոզա» անվանելու հարցի շուրջ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով իր ընկերուհիներ, «Փիղ Էլեն» մականունով Ել.Սողոմոնյանի, մարմնավաճառներ` «Պուշոկ» մականունով Աննա Ղազարյանի, «Մաշա» մականունով Նունե Ամիրխանյանի հետ իր կողմից վարվող «Պորշե Կայեն տուրբո-4.5» մակնիշի 46 SL 444 պ/հ ավտոմեքենայով 2010թվականի սեպտեմբերի 10-ին, ժամը 0340 սահմաններում գնացել են Ն.Թարվերդյանի տան մոտ, որտեղ, ըստ վերջինիս հետ նախնական պայմանավորվածության, Լ.Խաչատուրովան հեռախոսազանգով դուրս է հրավիրել Ն.Թարվերդյանին։
Վերջինս նստել է մեքենայի մեջ և ուղևորվել են դեպի Խորենացի փողոց, որտեղ գտնվող «Ֆլեշ» բենզալցակայանի և ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի միջև գտնվող հատվածում Լ. Խաչատուրովան կայանել է մեքենան։ Ավտոմեքենայում խոսակցության ընթացքում Ն.Ամիրխանյանը հաստատել է Ն.Թարվերդյանի կողմից խնջույքի ընթացքում Ել.Սողոմոնյանին «Շեֆ»` այսինքն «Մամա Ռոզա» անվանելու հանգամանքը, որից հետո Ել.Սողոմոնյանը կոպիտ արտահայտություններ անելով Ն.Թարվերդյանի հասցեին` իր ձեռքի 0,33լ տարողության «Կիլիկիա» գարեջուրը լցրել է վերջինիս վրա և նույն ապակյա գարեջրի շշով 2 անգամ դիտավորությամբ հարվածել Ն.Թարվերդյանի գլխի ձախ քունքային մասին։ Այնուհետև, Լ.Խաչատուրովան և Ել.Սողոմոնյանը, իրենց հետ նախապես բերված, մեքենայի մեջ պահված փայտե մահակներով դիտավորությամբ հարվածներ են հասցրել Ն.Թարվերդյանին։ Վերջիններիս կողմից Ն.Թարվերդյանին հարվածներ հասցնելու ընթացքում Ա. Ղազարյանը թիկունքից գրկելով պահել է Ն.Թարվերդյանի ձեռքերը` վերջինիս զրկելով պաշտպանվելու հնարավորությունից։ Այնուհետև, նույն վայրում Ել.Սողոմոնյանը Ն.Թարվերդյանին իջեցրել է մեքենայից և տանելով մեքենայի հետնամաս, փայտե մահակով նրան ծեծի է ենթարկել` դիտավորությամբ հարվածներ հասցնելով նրա գլխին և մարմնի տարբեր մասերին։ Վերջինիս միացել է նաև Լ.Խաչատուրովան, ով նույնպես մահակով հարվածներ է հասցրել Ն.Թարվերդյանի գլխին և մարմնի տարբեր մասերին, իսկ ավելի ուշ մոտեցած Ա.Ղազարյանն ու Ն.Ամիրխանյանը ոտքերով ու ձեռքերով հարվածներ են հասցրել Թարվերդյանի մարմնին և վերջույթներին։ Լ.Խաչատուրովայի և Ել.Սողոմոնյանի վերը շարադրված արարքների արդյունքում Ն.Թարվերդյանի առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս` ձախ գագաթաքունքային շրջանի սալջարդ վերքի, ձախ ճակատաքունքային, ձախ ակնակապիճի շրջանների քերծվածքների, ձախից` քունքոսկրի, գանգի հիմի անցումով` կոտրվածքի, գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի սալջարդի, սուբարախնոիդալ արյունազեղման ձևով։ Այնուհետև, Ն.Թարվերդյանին տեղափոխել են ավտոմեքենա և Երևան քաղաքի Սասունցի Դավիթ-Ազատամարտիկներ փողոցների խաչմերուկի մոտ Ա.Ղազարյանը հրելով նրան դուրս է գցել դանդաղ ընթացքի մեջ գտնվող մեքենայից։ Մոտ 200 մ հեռանալուց հետո Լ.Խաչատուրովան ավտոմեքենայով շրջադարձ է կատարել և վերադառնալով Ն.Թարվերդյանի ընկած վայրը, Ել.Սողոմոնյանի դրդմամբ, կրկին Ն.Թարվերդյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ, ավտոմեքենայի դիմացի անվադողով հարվածել է գետնին ընկած Ն.Թարվերդյանի աջ ոտքին ու հեռացել։ Նշված արարքի արդյունքում Ն.Թարվերդյանի առողջությանը պատճառվել է աջ սրունքի ոսկրերի բաց, բազմաբեկորային կոտրվածքների ձևով ծանր վնաս։
Ամբաստանյալ Աննա Արթուրի Ղազարյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. Նաիրա Թարվերդյանի կողմից իր ծանոթ Ելենա Սողոմոնյանին «Մամա Ռոզա» անվանելու հարցի շուրջ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով «Փիղ Էլեն» մականունով Ել.Սողոմոնյանի, մարմնավաճառներ` «Կարիճ Լիլո» մականունով Լիլիյա Խաչատուրովայի «Մաշա» մականունով Նունե Ամիրխանյանի հետ Լ.Խաչատուրովայի կողմից վարվող «Պորշե Կայեն տուրբո-4.5» մակնիշի 46 SL 444 պ/հ ավտոմեքենայով 2010թ. սեպտեմբերի 10-ին, ժամը 03։40-ի սահմաններում գնացել են Ն.Թարվերդյանի տան մոտ, որտեղ, ըստ վերջինիս հետ նախնական պայմանավորվածության Լ.Խաչատուրովան հեռախոսազանգով դուրս է հրավիրել Ն.Թարվերդյանին։ Վերջինս նստել է մեքենայի մեջ և ուղևորվել են դեպի Խորենացի փողոց, որտեղ գտնվող «Ֆլեշ» բենզալցակայանի և ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի միջև գտնվող հատվածում Լ.Խաչատուրովան կայանել է մեքենան։ Ավտոմեքենայում խոսակցության ընթացքում Ն.Ամիրխանյանը հատատել է Ն.Թարվերդյանի կողմից խնջույքի ընթացքում Ել.Սողոմոնյանին «Շեֆ»` այսինքն «Մամա Ռոզա» անվանելու հանգամանքը: Ել.Սողոմոնյանը կոպիտ արտահայտություններ անելով Ն.Թարվերդյանի հասցեին` իր ձեռքի 0,33լ տարողության «Կիլիկիա» գարեջուրը լցրել է վերջինիս վրա և նույն ապակյա գարեջրի շշով 2 անգամ դիտավորությամբ հարվածել Ն.Թարվերդյանի գլխի ձախ քունքային մասին։ Այնուհետև, Լ.Խաչատուրովան և Ել.Սողոմոնյանը, իրենց հետ նախապես բերված, մեքենայի մեջ պահված փայտե մահակներով դիտավորությամբ հարվածներ են հասցրել Ն.Թարվերդյանին։ Վերջիններիս կողմից Ն.Թարվերդյանին հարվածներ հասցնելու ընթացքում Ա.Ղազարյանը` Ել.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի կողմից մարմնական վնասվածքների պատճառումը հեշտացնելու և Ն.Թարվերդյանին պաշտպանվելու հնարավորությունից զրկելու նպատակով, թիկունքից գրկելով պահել է Ն.Թարվերդյանի ձեռքերը։ Այնուհետև, նույն վայրում Ել.Սողոմոնյանը Ն.Թարվերդյանին իջեցրել է մեքենայից և տանելով մեքենայի հետնամաս` փայտե մահակով նրան ծեծի է ենթարկել` դիտավորությամբ հարվածներ հասցնելով նրա գլխին և մարմնի տարբեր մասերին։ Վերջինիս միացել է նաև Լ.Խաչատուրովան, ով նույնպես մահակով հարվածներ է հասցրել Ն.Թարվերդյանի գլխին և մարմնի տարբեր մասերին: Ավելի ուշ մոտեցած Ա.Ղազարյանն ու Ն.Ամիրխանյանը ոտքերով ու ձեռքերով հարվածներ են հասցրել Թարվերդյանի մարմնին և վերջույթներին։ Վերը շարադրված արարքների արդյունքում Ն.Թարվերդյանի առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս` ձախ գագաթաքունքային շրջանի սալջարդ վերքի, ձախ ճակատաքունքային, ձախ ակնակապիճի շրջանների քերծվածքների, ձախից` քունքոսկրի, գանգի հիմի անցումով` կոտրվածքի, գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի սալջարդի, սուբարխնոիդալ արյունազեղման ձևով: /քրեական գործ, հատոր 6, է ջ 5-12/

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
16. Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները` Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի և Լիլիա Գուրգենի Խաչատուրովայի նկատմամբ նշանակվել է անարդարացի` ակնհայտ մեղմ պատիժ, իսկ Աննա Արթուրի Ղազարյանի նկատմամբ` անարդարացի` ակնհայտ խիստ պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Ե.Սողոմոնյանի, Լ. Խաչատուրովայի, Ա.Ղազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 61-րդ հոդվածի պահանջները:
Դատարանը հաշվի չառնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Լ.Խաչատուրովան ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցագործությունների օբյեկտիվ կողմի բազմաթիվ գործողություններ է կատարել և դատավճռում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող որևէ հանգամանք չնշելով, մեղսագրված յուրաքանչյուր հանցանքի համար ամբաստանյալի նկատմամբ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ սահմանելով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում հինգ տարի վեց ամիս ժամկետով, այսինքն ընդամենը վեց ամիս ժամկետով ավել ազատազրկում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժից, որով սահմանվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանը Ե.Սողոմոնյանի նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք մատնանշել է հանցանքի կատարման մեջ նրա ունեցած ակտիվ դերը, սակայն հանցանքների համակցությամբ նրա նկատմամբ ակնհայտ մեղմ պատիժ է սահմանվել:
Նույն դատավճռով դատարանը Ա.Ղազարյանի նկատմամբ` որը մեղադրվում է մեկ հոդվածով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և կատարել է նշված հանցագործության օբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող մեկ գործողություն, այն է` տուժողի դիմադրությունը կոտրելու համար գրկելով բռնել է նրա թևերը, նշանակել է ազատազրկում հինգ տարի ժամկետով, որով սահմանել է ակնհայտ խիստ պատիժ: Դատարանը հաշվի չի առել այն, որ Ա.Ղազարյանն ակտիվորեն աջակցել է քննությանը, բացահայտել հանցագործության մասնակիցների կատարած արարքները, նրա ցուցմունքով է պարզվել և հիմնավորվել Լ.Խաչատուրովայի և Ե.Սողոմոնյանի կատարած հանցագործության 2-րդ դրվագը, որը հիմք էր Ա.Ղազարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Առաջին ատյանի դատարանը Ե.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս չի վերլուծել մի շարք կարևոր հանգամանքեր, որոնք ազդել են նրանց կատարած արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա, այն որ նրանք մահակներով, Ե.Սողոմոնյանը նաև գարեջրի շշով դաժանաբար ծեծի են ենթարկել տուժողին, նրա առողջությամը պատճառելով ծանր վնաս: Դրանից հետո նրանց մոտ դիտավորություն է առաջացել տուժողին պատճառելու նոր մարմնական վնասվածքներ, որի համար ընթացող ավտոմեքենայի անիվով հարվածել են տուժողի ոտքին, կոտրել այն`տուժողի առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս:
Ամբաստանյալների կատարած արարքի, նրանց անձի հասարակական բարձր վտանգավորության մասին է վկայում այն հանգամանքը , որ ամբաստանյալները տուժողի հետ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով հանդիպման են եկել` նախապես իրենց հետ վերցնելով փայտյա մահակներ:
Դատավճռով խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվաների պահանջները և Ե.Սողոմոնյանի, Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում նրանց կատարած հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, անհրաժեշտ և բավարար չէ նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար, իսկ Ա.Ղազարյանի նկատմամբ նրա կատարած արարքի հասարակական վտանգավորությանը և նրա անձին ակնհայտ խիստ պատիժ է սահմանվել:
17. Դիմողը խնդրել է բեկանել Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի, Աննա Արթուրի Ղազարյանի և Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճիռը` նրանց նկատմամբ նշանակված պատժի մասով: Ելենա Սողոմոնյանի, Լիլիյա Խաչատուրովայի նկատմամբ նշանակել կատարած հանցագործության բնույթին, հասարակական վտանգավորությանը համաչափ պատիժ, իսկ Աննա Ղազարյանի նկատմամբ կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
18. Ամբաստանյալ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի պաշտպան Կ.Մանուչարյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա: Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրեսնգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, կայացրել է մեղադրական դատավճիռ, հիմնվել է ենթադրությունների վրա, չի ղեկավարվել ամբաստանյալ Ե.Սողոմոնյանի անմեղության կանխավարկածով, չի հիմնվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների վրա և ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով:
Դեպքին հաջորդող օրերին` 2011 թվականի սեպտեմբերի 09-ին և 14-ին տուժող Ն.Թարվերդյանը չի հայտնել ընթացող ավտոմեքենայի միջոցով իրեն մարմնական վնասվածք հասցնելու մասին: Այդ մասին հայտնել է դեպքից 7 օր անց, որ Լ.Խաչատուրովան մեքենայով շրջադարձ անելով պտտվել է և դիմացի մասով աջ կողմի երկու ակերով անցել է իր ոտքի վրայով և հեռացել: Դատաքննության ընթացքում տուժողը այդ դրվագի վերաբերյալ տվել է խուսափողական պատասխաններ, հայտնելով, որ ոչինչ հստակ չի հիշում: Դատաքննության ընթացքում չի հայտնել, որ երկու ակերով են անցել իր աջ ոտքի վրայով: Վերջինիս մարմնական վնասվածք հասցնելու հանգամանքը հերքվել կամ միանշանակորեն չի հաստատվել նաև դատարանում հարցաքննված այլ անձանց ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, դատաբժշկական և դատահետքաբանական փորձաքննություններով:
Մեղադրական եզրակացության մեջ մեջ նշված է, որ Ն.Թարվերդյանի սրունքի կոտրվածքը առաջացել է <<ավտոմեքենայի դիմացի անվադողի հարվածի>> հետևանքով: Մեքենայի անվադողը ավտոմեքենայի արտացցված դետալ չի հանդիսանում, իսկ թե ինչպես է ընթացող մեքենան իր դիմացի անվադողով հարվածում այլ ոչ թե վրաերթում է տուժողի աջ ոտքը, հնարավոր չէ:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21-րդ հոդվածի պահանջները:
Ինչպես կրկնակիությունը, Ե.Սողոմոնյանի արարքը չէր կարող որակվել նաև որպես բազմակիության մեկ այլ տեսակ` հանցագործությունների համակցություն, քանի որ այն չի կարող դասվել բարդ հանցագործությունների շարքին` պատճառաբանությամբ, որ առանձին պարզ հանցագործություն է, կատարվել է մեկ հանցավոր արարքով, մեղքի մեկ ձևով, պարունակում է մեկ հանցակազմ և առաջացրել է մեկ հետևանք:
Ստորադաս դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ` նյութական և դատավարական օրենքի իրավանորմերի էական խախտումներ և ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա` այն է` դատարանը կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որը չպետք է կիրառեր:
19. Դիմողը խնդրել է մասնակիորեն բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճիռը` Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի մասով, բեկանված մասով կայացնելով գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ: Ե.Սողոմոնյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից բացառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որակելով վերջինիս արարքը միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքիք 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով` նշանակելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ:
20. Ամբաստանյալ Աննա Ղազարյանի պաշտպան Մ.Թովմասյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով: Դատարանը մատնանշելով օրենքի իմպերատիվ պահանջները, իր պաշտպանյալի մասով դրանք չի կիրառել: Դատավճռում չի մատնանշել, թե ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի մեղքը որ ապացույցով է հիմնավորվում: Իր պաշտպանյալի մասով ձեռք չի բերվել ապացույց այն մասին, որ վերջինս ծեծի է ենթարկել տուժողին` որի հետևանքով տուժողին պատճառվել է ծանր մարմնական վնասվածք:
Առաջին ատյանի դատարանը պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանական կողմերի համար ստեղծել էր գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման համար անհրաժեշտ պայմաններ, որի արդյունքում ի հայտ են եկել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, այն է` քրեական գործի փաստական հանգամանքների սխալ վերլուծության և գնահատման արդյունքում ամբաստանյալի արարքը ստացել է ոչ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական: Դատարանը Ա.Ղազարյանի մասով պետք է կայացներ արդարացման դատավճիռ, քանի որ մեղադրանքը հիմնավորող որևէ ապացույց դատաքննության ընթացքում ի հայտ չի եկել:
Նախաքննության մարմնի կողմից ձեռնարկվել են օրենքով նախատեսված միջոցառումներ` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, սակայն առկա պարագայում դատարանը կայացրել է չհիմնավորված և չպատճառաբանված դատական ակտ, որն առաջացրել է ծանր հետևանք` ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու առումով:
Ա.Ղազարյանը նախաքննության ընթացքում տվել է ցուցմունքներ, որոնց շնորհիվ նախաքննության մարմինը կատարել է քննչական գործողություններ, աջակցել է նախաքննությանը` մատնացույց անելով դեպքի վայրը: Քրեական գործով չի հիմնավորվել, որ Ա.Ղազարյանը նպատակ է ունեցել մարմնական վնասվածք պատճառել տուժողին և ապացույց, որը կհիմնավորեր նրա կողմից տուժողին պատճառված մարմնական վնասվածքի առկայությունը:
Տուժողը Ա.Ղազարյանի մասով տվել է իրարամերժ ցուցմունքներ, մի դեպքում ասել է, որ Ա.Ղազարյանն իրեն գրկել է` զրկելով մյուս ամբաստանյալների հարվածներից պաշտպանվելու հնարավորությունից, մյուս դեպքում` այդ եղանակով երևի փորձել է իրեն պաշտպանել հարվածներից: Նման ցուցմունք է տվել նաև Ա.Ղազարյանը, մասնավորապես, որ փորձել է պաշտպանել տուժողին, մեքենայում` նստած վիճակում, առաջ գալով դեպի մյուս ամբաստանյալները, փորձել է գրկելու եղանակով պաշտպանել տուժողին: Սակայն, քանի որ հարվածները եղել են անկանոն, ինքը նույնպես վախեցել և հետ է քաշվել:
Ամբաստանյալ Ն.Ամիրխանյանի ցուցմունքները ևս համապատասխանում են Ա.Ղազարյանի ցուցմունքներին:
Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանը երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, տատի խնամքին գտնվելով, մանկուց զրկված է եղել լիարժեք ընտանիքում մեծանալու և դաստիարակվելու հնարավորությունից: Դատարանը` նրա պատիժը և պատասխանատությունը ծանրացնող հանգամանքեր չի արձանագրել:
Ա.Ղազարյանը անչափահաս տարիքում գտնվելով տատու խնամքին` ներկայումս ստանձնել է հաշմանդամ տատու և պապու խնամքը:
Դատարանը անարդարացի պատիժ է նշանակել Ա.Ղազարյանի նկատմամբ գրեթե այն խստությամբ, ինչ որ նշանակել է հանցագործության մեջ ավելի ակտիվ դերակատարություն ունեցած մյուս ամբաստանյալների նկատմամբ:
Ա.Ղազարյանը որևէ ակտիվ դերակատարություն, մասնակցություն չի ունեցել կատարված հանցագործությանը: Առաջին ատյանի դատարանի նշանակած պատիժը առավելագույնս խիստ է և չի բխում արդարացի պատժի սկզբունքներից:
22. Դիմողը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճիռը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ամբաստանյալ Աննա Արթուրի Ղազարյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ: Եթե դատարանը գտնի, որ իր պաշտպանյալի մեղքը հիմնավորված է, ապա պատիժ նշանակելիս կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջը:
24. Ամբաստանյալ Լիլյա Խաչատուրովայի շահերի պաշտպան Գ.Մարգարյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով, ամբաստանյալ Լ.Խաչատուրովայի մեղադրանքի հիմքում ընկած են բացառապես տուժող Ն.Թարվերդյանի հակասական և իրարամերժ ցուցմունքները:
Ըստ մեղադրական եզրակացության և դատավճռի` ամբաստանյալների և տուժողի միջև կռիվը սկսվել է կանգնած ավտոմեքենայի մեջ, որտեղ էլ վերջինս գլխի ձախ քունքային մասում ծանր վնասվածք է ստացել: Իր առաջին ցուցմունքներում տուժողը հայտնել է, որ Լ.Խաչատուրովան փայտե երկար մահակով հարվածել է գլխի աջակողմյան մասին մեկ անգամ: Մինույն ժամանակ տուժողն իր բոլոր ցուցմունքներում նշել է, որ վիճաբանության ժամանակ իրեն առաջինը գարեջրի շշով մի քանի անգամ գլխի ձախ քունքային մասում հարվածել է ամբաստանյալ Ե.Սողոմոնյանը: Այդ ընթացքում Ա.Ղազարյանը բռնել էր ձեռքերը`զրկելով պաշտպանվելու հնարավորությունից:
Դատաքննության ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ մեքենայի մեջ Լ.Խաչատուրովան հարվածել է միայն ուսերին, ցույց է տվել այդ մասերը, իսկ փայտե մահակը մոտ 90սմ էր:
Նախաքննության ընթացքում տուժողն իր բոլոր ցուցմունքներում պնդել է, որ մեքենայից ընկնելուց հետո Լ.Խաչատուրովան մեքենայով անցել է իր ոտքերի վրայով և կոտրել աջ ոտքը: Դրան հակառակ մինչև 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ը իր տված բոլոր ցուցմունքներում Ա.Ղազարյանը պնդել է, որ Լ.Խաչատուրովան ընդհանրապես շրջադաձ չի կատարել տուժողի ընկած վայրում, և չի անցել տուժողի ոտքի վրայով:
Դատաբժշկական-դատահետքաբանական համալիր փորձաքննությամբ հերքվել է այն հանգամանքը, որ տուժողի աջ ոտքի վնասվածքը կարող էր առաջանալ ոտքի վրայով մեքենայի անցնելու հետևանքով: Ծանոթանալով եզրակացությանը տուժողն իր ցուցմունքում հայնեց, որ հնարավոր է, որ ոտքի կոտրվածքը առաջանար մեքենայից ընկնելու ընթացքում, մեքենայի ինչ-որ մասի հարվածի հետևանքով: Իսկ Ա.Ղազարյանն իր բոլոր նախորդ ցուցմունքներին հակառակ նշել է, որ Լ.Խաչատուրովան իր մեքենայով անցնելով մոտ 200մ շրջադարձ է կատարել, վարել է տուժողի ուղղությամբ, որից հետո մեքենայով հարվածել է տուժողին:
Դատաքննության ընթացքում աջ ոտքի կոտրվածի մասով տուժողը հայտնել է, որ ընկած վիճակում նկատել է, որ ինչ-որ սպիտակ բան է գալիս իր վրա, հետո ցավ է զգացել: Սակայն չի պնդել, որ դա Լ.Խաչատուրովայի մեքենան էր:
Ամբաստանյալ Լ.Խաչատուրովան նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ տուժող Ն.Թարվերդյանին չի ծեծել, չի հարվածել, մեքենայով նրա ընկնելուց հետո շրջադարձ չի կատարել և ոտքին չի հարվածել: Իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն այն բանի համար, որ օգնություն ցույց չի տվել տուժողին: Նույնը պնդել են նաև Ե.Սողոմոնյանը և Ն.Ամիրխանյանը:
Պաշտպանական կողմն ընդունում է դատաբժշկական, դատաբժշկական-դատահետքաբանական փորձաքննություններով հաստատված այն փաստը, որ տուժողին կատարված արարքների հետևանքով պատճառվել են վերը նշված ծանր մարմնական վնասվածքները: Սակայն գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությամբ վիճարկում է Լ.Խաչատուրովային մեղսագրված մասնակցությունը այդ վնասվածքները պատճառելուն:
Դատարանի կողմից հաշվի չեն առնվել Լ.Խաչատուրովայի, Ե.Սողոմոնյանի և Ն.Ամիրխանյանի ցուցմունքները, դատաբժշկական-դատահետքաբանական փորձաքննության եղրակացությունն այն մասին, որ տուժողի գլխի ձախ մասում առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ բութ կոշտ առարկայի ոչ պակաս քան երկուանգամյա ներգործությամբ, տուժողի աջ սրունքի զույգ ոսկրերի բաց բազմաբեկորային կոտրվածքները բնորոշ են ավտոմեքենայի արտացցված դետալների անմիջական մեկ ներգործության հետևանքով առաջանալուն, տուժողի ոտքերին, հողաթափերի մակերեսին ավտոմեքենայի անվադողերի նախշանկարների արտատպվածքներ չեն հայտնաբերվել, <<Պորշե Կայեն>> ավտոմեքենայի ընդհանուր մակերեսին վրաերթին բնորոշ հետքեր և վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել, 90սմ մահակների չհայտնաբերումը դրանց ընդհանրապես դեպքի ժամանակ չլինելու պատճառով:
Լ.Խաչատուրովայի մեղադրանքը հիմնավորող հավաստի ապացույցներ ձեռք չեն բերվել: Դրա հիմքում ընկած են տուժողի հակասական, իսկ մեքենայով ոտքերի վրայով անցնելու դրվագով նաև ակնհայտ սխալ ցուցմունքները: Գործով ձեռք չի բերվել ապացույց այն մասին, որ տուժողի գլխի ձախ մասում տեղակայված վնասվածքը պատճառել է նաև Լ.Խաչատուրովան: Եթե այդ վնասվածքը կարող էր առաջանալ շշի ոչ պակաս քան երկու հարվածից, ինչն արդեն մեղսագրվել է Ե.Սողոմոնյանին, ապա, որ ապացույցով է հիմնավորվել այն, որ Լ.Խաչատուրովայի ենթադրյալ հարվածները տուժողի գլխի նույն հատածին, կրկին առաջացրել են նույն վնասվածքները: Գործով այդպիսի ապացույց ձեռք չի բերվել: Խախտվել է նյութական իրավունքի նորմերը:
Լ.Խաչատուրովային առաջադրված մեղադրանքը մեղադրական եզրակացության մեջ և դատավճռում, շարադրված է որպես շարունակվող հանցագործություն, սակայն որակվել է որպես հանցագործությունների համակցություն: Եթե Վերաքննիչ դատարանը գա համոզման, որ իր պաշտպանյալը պետք է կրի ազատազրկման ձևով պատիժ, ապա պաշտպանական կողմը գտնում է, որ այն հնարավոր է պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան: Լ.Խաչատուրովայի կալանքի տակ գտնվելու ժամանակահատվածում 2010 թվականի սեպտեմբերի 17-ից սկսած` որևէ խախտում չի արձանագրվել:
25. Դիմողը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճիռը և Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճել` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունը ապացուցված չլինելու արդյունքում: Եթե դատարանը գա համոզման, որ այնուամենայնիվ Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի վերաբերյալ կայացված դատավճիռը լրիվ կամ մասնակիորեն պետք է մնա անփոփոխ, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան, կամ մեղմացնել պատիժը:
26. Վերաքննիչ բողոքների գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
27. Մեղադրող Ա.Երիցյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Պաշտպաններ Կ.Մանուչարյանը, Մ.Թովմասյանը, Վ.Մանուկյանը, Գ.Մարգարյանը պնդեցին իրենց բողոքները և խնդրեցին բավարարել:
Ամբաստանյալները միացան պաշտպանների բողոքին: Ե.Սողոմոնյանը, Լ.Խաչատուրովան և նրանց պաշտպանները խնդրեցին մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել` բավարարել պաշտպանների բողոքները: Նրանք նշեցին, որ Ա.Ղազարյանի բողոքը բավարարվել չի կարող և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն պետք է չկիրառել: Առաջին ատյանի դատարանը Ա.Ղազարյանի նկատմամբ նշանակել է համաչափ պատիժ և դատավճիռն այդ մասով պետք է թողնել անփոփոխ: Իսկ Ա.Ղազարյանը և նրա պաշտպանները խնդրեցին մեղադրողի բողոքները բավարարել:
Մեղադրող Ա.Երիցյանը խնդրեց մերժել պաշտպաններ Կ.Մանուչարյանի և Գ.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքները և բավարարել իր վերաքննիչ բողոքը, նաև մասնակի պատժի մասով` պաշտպան Մ.Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը:
Տուժող Ն.Թարվերդյանի ներկայացուցիչ Ա.Ումրշատյանը խնդրեց մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը և պաշտպան Մ.Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը Ա.Ղազարյանի պատժի մասով բավարարել, իսկ պաշտպաններ Կ.Մանուչարյանի և Գ.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` դրանց հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին դիմողների և ամբաստանյալներ Ե.Սողոմոնյանի, Լ.Խաչատուրովայի, Ա.Ղազարյանի ելույթները, տուժող Ն.Թարվերդյանի ներկայացուցիչ Ա.Ումրշատյանի և պատասխանները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն. <<Եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն oժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիuի առարկաները>>։
ՀՀ քրեական 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. << 1. Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝…. երեքից յոթ տարի ժամկետով>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն.<< 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝….
…. 6) մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,…
…. պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3.Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն ….
….6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
30. Առաջին ատյանի դատարանը 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճռով, դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում նշել է. <<… ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի համաձայն դատավճիռ կայացնելիս դատարանն իրավունք ունի հիմնվել միայն դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների վրա, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաuտական տվյալները, որոնց հիման վրա oրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական oրենuգրքով նախատեuված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կաuկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպեu նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։ Քրեական դատավարությունում որպեu ապացույցներ թույլատրվում են` կասկածյալի ցուցմունքները, մեղադրյալի ցուցմունքները, տուժողի ցուցմունքները, վկայի ցուցմունքները,... փորձագետի եզրակացությունը, իրեղեն ապացույցները, քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները, այլ փաuտաթղթերը։
Դատաքննությամբ մեղադրանքի կողմը, մեղադրանքի հիմնավորման առընչությամբ հարցաքննվելու նպատակով, միջնորդեց, որպես լրացուցիչ վկաներ դատարան հրավիրել նախաքննության ժամանակ հարցաքննված, սակայն մեղադրական եզրակացությամբ չդատակոչված վկաներ` տուժող Նաիրա Թարվերդյանի մայր Աղավնի Գրիգորյանին և տուժող Նաիրա Թարվերդյանի ընկերուհի Լուսինե Նորիկի Ալավերդյանին։ Դատաքննությամբ տուժողի մոր` վկա Աղավնի Գրիգորյանի հարցաքննության ընթացքում պարզվեց, որ վերջինս տուժողի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքների ընթացքում գտնվել է դատական նիստերի դահլիճում և տուժող Ն.Թարվերդյանի ծավալուն և բովանդակալից ցուցմունքների շնորհիվ նրան ըստ էության հայտնի են դարձել գործով պարզելու ենթակա այնպիսի հանգամանքեր, որոնց շուրջ վերջինս պետք է հարցաքննվեր, ուստի հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 340-րդ հոդվածի այն դրույթն, ըստ որի` վկաները պետք է հարցաքննվեն միմյանցից անջատ և դեռևս չհարցաքննված վկաների բացակայությամբ, դատարանը գտնում է, որ Աղավնի Գրիգորյանի տված ցուցմունքն արժանահավատ գնահատվել չի կարող, հետևաբար մեղադրանքի հիմքում դրվել չի կարող։ Ինչ վերաբերվում է մեղադրանքի կողմի կողմից, որպես լրացուցիչ վկա հրավիրված և չնայած դատարանի կողմից ձեռնարկված բոլոր հնարավոր և թույլատրելի միջոցառումների իրականացման, այնուամենայնիվ դատարան չներկայացած Լուսինե Ալավերդյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը հրապարակելու և որպես ապացույց օգտագործելու միջնորդությանն, ապա դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի կողմը նախաքննութան ավարտին տվյալ վկայի ցուցմունքը մեղադրանքի հիմքում չդնելով, այն որպես ապացույց չօգտագործելով, վկային դատակոչվածների ցանկում չընդգրկելով պաշտպանության կողմին զրկել է տվյալ ապացույցի հետ պատշաճ կարգով ծանոթանալու և պաշտպանություն իրականացնելու հնարավորությունից։ Քրեական դատավարության ընթացքում մրցակցության սկզբունքի պահպանման, օբյեկտիվության և անկողմնակալության ապահովման, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելու անհրաժեշտությունից ելնելով դատարանը գտնում է, որ միջնորդությունը պետք է մերժել և որպես լրացուցիչ վկա ներգրավված Լուսինե Ալավերդյանի նախաքննության ցուցմունքը քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չդնել և որպեu ապացույց չoգտագործել։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Ելենա Սողոմոնյանի պաշտպան Կ.Մանուչարյանը միջնորդություն է հարուցել` Ելենա Սողոմոնյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ, որի հիմնավորման հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ Ելենա Սողոմոնյանը հարցաքննվել է ՀՀ Արդարադատության նախարարության կողմից չարտոնագրված թարգմանչի մասնակցությամբ։
Դատարանը քննարկելով պաշտպան Կ.Մանուչարյանի կողմից հարուցված միջնորդության հարցը, գտնում է, որ այն պետք է բավարարել մասնակի հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 83-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` թարգմանիչը պետք է ազատորեն տիրապետի քրեական դատավարության լեզվին և այն լեզվին, որից կատարում է թարգմանությունը։ Քրեական գործում առակա և մեղադրանքի հիմքում դրված Ելենա Սողոմոնյանի ցուցմունքների ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ վերջինիս հարցաքննությանը մասնակցած երեք թարգմանիչներից երկուսի թարգմանության լեզվին /ռուսաց լեզվին/ տիրապետելու հանգամանքը հիմնավորող ապացույցներ գործում առկա են։ Սակայն Ելենա Սողոմոնյանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 13-ի որպես վկայի հարցաքննությանը մասնակցել է Երևանի պետական հումանիտար քոլեջի շրջանավարտ նախադպրոցական հաստատության կերպարվեստի թեքումով դաստիարակի որակավորում ստացած Քրիստինե Սեյրանի Խաչատրյանը։ Դատարանը գտնում է, որ նման որակավորումը հիմնավորող ապացույցը թարգմանության լեզվին ազատորեն տիրապետելու փաստը հիմնավորող ապացույց դիտվել չի կարող։ Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ չնայած ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որպես ապացույց չթուլատրվող նյութերի ցանկում նախատեսել է միայն կասկածյալի և մեղադրյալի դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց երաշխիքների էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցներն, այնուամենայնիվ հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները, դատարանը գտնում է, որ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի կողմից քրեական գործի 1-ին հատորի գ/թ 40-45 գտնվող, որպես վկա 2010թվականի սեպտեմբերի 13-ին տված ցուցմունքը պետք է ճանաչել անթույլատրելի և հանել ապացույցների շարքից` այն մեղադրանքի հիմքում չդնելով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեuված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում` դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է ... որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորստի, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում` զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորուստ ..., իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն հանցագործություն է համարվում նույն արարքը որը կատարվել է` մի խումբ անձանց կամ, կազմակերպված խմբի կողմից։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն oժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիuի առարկաները։
Դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ և բոլոր ապացույցները` միմյանց հետ համադրելու և դրանք վերաբերելիության և թույլատրելիության սահմաններում գնահատելու արդյունքում, գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալների կողմից կատարված արարքներն ապացուցված են, այն է` Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանը կատարել է արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովան կատարել է արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112 հոդվածի 1-ին մասով, իսկ Աննա Արթուրի Ղազարյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որոնց համապատասխան էլ վերջիններս պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալները երիտասարդ են, նախկինում դատապարտված չեն եղել, բնութագրվում են դրականորեն, ամբաստանյալներից Լիլիյա Խաչատուրովան երկկողմանի ծնողազուրկ լինելով, իսկ Աննա Ղազարյանը տատի խնամքին գտնվելով, մանկուց զրկված են եղել լիարժեք ընտանիքում մեծանալու և դաստիարակվելու հնարավորությունից։ Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Ելենա Սողոմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտում է հանցագործության մեջ վերջինիս առանձնապես ակտիվ դերը։ Դատարանը գտնում է, որ գործով բացակայում են մյուս ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները…>>։/քրեական գործ, հատոր 6, էջ 49-56/
43. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանին` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովային` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Արթուրի Ղազարյանին` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքները գործի նյութերով հաստատված են:
Ամբաստանյալ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանին ` 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովային` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Արթուրի Ղազարյանին` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքները Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել դատաքննության ժամանակ հետազոտված հենց ամբաստանյալներ Ե. Սողոմոնյանի, Լ. Խաչատուրովայի, Ա. Ղազարյանի և Ն.Ամիրխանյանի մասնակի խոստովանական և հանցագործության կատարման մեջ միմյանց մերկացնող և մեղադրող ցուցմունքներով, ովքեր առաջադրված մեղադրանքներում իրենց մասնակի մեղավոր ճանաչելով ընդունել են կատարած հանցանքը, հիմնականում հայտնելով դեպքի մանրամասները, հանցագործությանը յուրաքանչյուրի մասնակցության աստիճանը: Ամբաստանյալներ Ե. Սողոմոնյանին, Լ. Խաչատուրովային, Ա. Ղազարյանին մեղսագրված հանցանքները հիմնավորված են համարվել նաև տուժող Նարինե Թարվերդյանի, վկաներ Անահիտ Միրզոյանի, Հրայր Ասպատուրյանի, փորձագետ Գագիկ Հարությունյանի ցուցմունքներով, ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի և վկա Ա.Միրզոյանի նախաքննական ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության հմ. 209, 210, 432, 435, 444, 484, 1338/հ, դատաբժշկական և դատահետքաբանական համալիր, դատահետքաբանական փորձաքննության հմ.2204 փորձաքննությունների եզրակացություններով, դեպքի վայրը մատնացույց անելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, «Պորշ կայեն տուրբո-4.5» մակնիշի 46 ՏԼ 444 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ, ինչպես նաև քրեական գործի մյուս տվյալներով:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներըւ գնահատելով իրենց համակցության մեջ՝ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքները հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել:
44. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված չի համարում Ե.Սողոմոնյանի պաշտպան Կ.Մանուչարյանի և Լ.Խաչատուրովայի պաշտպան Գ.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքների այն պատճառաբանությունը, որ տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառելը 2-րդ դրդվագով մեղադրանքը հիմնավորված չէ, այն հիմնված է միայն վերջինիս ցուցմունքների վրա: Տուժող Ն.Թարվերդյանը քրեական գործի քննության ընթացքում ավտոմեքենայով իրեն հարվածելու և դրա արդյունքում մարմնական վնասվածք ստանալու մեխանիզմի մասին տվել է հակասական ցուցմունքներ:
45. Առաջին ատյանի դատարանը գործի փաստական հանգամանքների համադրմամբ հանգամանորեն ստուգել և գնահատել է տուժող Ն.Թարվերդյանի ցուցմունքները, և հիմնավոր կերպով արժանահավատ համարել նրա այն ցուցմունքները, որտեղ հաստատել է Ե.Սողոմոնյանի, Լ.Խաչատուրովայի և մյուսների կողմից նախ ավտոմեքենայի ներսում, ապա դրսում իրեն հարվածներ հասցնելու, Ա.Ղազարյանի կողմից ընթացքի ժամանակ ավտոմեքենայից հրելու և իրեն դուրս շպրտելու, դրանից հետո ընկած դիրքում ավտոմեքենան իր ուղղությամբ վարելու, հարվածելու, դրա արդյունքում մարմնական վնասվածք ստանալու և գիտակցությունը կորցնելու հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանը անհիմն է համարում նաև պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանութունը, որ Ն.Թարվերդյանի սրունքի կոտրվածքը չէր կարող առաջանալ ավտոմեքենայի դիմացի անվադողի հարվածի հետևանքով:
Առաջին ատյանի դատարանը ստուգել և պատշաճ իրավական գնահատական է տվել դատաբժշկական, դատաբժշկական և դատահետքաբանական փորձաքննությունների եզրակացությունների, փորձագետ Գ.Հարությունյանի ցուցմունքների հետևություններին, համաձայն որոնց տուժողի ստացված մարմնական վնասվածքը մեքենայից ընկնելու, կամ հրել-ընկնելու արդյունքում առաջանալ չէր կարող։ Տուժողի վնասվածքը խիստ սահմանափակ մակերեսներ ունեցող առարկայի ներգործության հետևանք է, որը հանդիպում է ավտովթարների ժամանակ։ Տուժողի վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև պտտվող անվադողի և մարմնի կտրուկ շփման արդյունքում: Անվադողը ևս բութ առարկա է։ Վերոհիշյալ ապացույցներով հերքվել են պաշտպանական կողմի այդ առթիվ բերված պատճառաբանությունները և հաստատվել դատավճռով ընդունված՝ տուժողի մարմնական վնասվածք ստանալու մեխանիզմը:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությունը, որ Առաջին ատյանի դատարանը Ե.Սողոմոնյանին և Լ.Խաչատուրովային մեղսագրված արարքները մի քանի հանցակազմերով սխալ է որակել, և որ դրանք պարունակում են մեկ հանցակազմ, կատարվել է մեկ հանցավոր արարքով, մեղքի մեկ ձևով, առաջացրել է մեկ հետևանք:
Դատավճռով հիմնավորվել է, որ Ե.Սողոմոնյանը և Լ.Խաչատուրովան կատարել են երկու առանձին հանցագործություններ: Մասնավորապես, առաջին հանցագործությունը նրանք ավարտել են՝ ավտոմեքենայի մեջ և այնտեղից դուրս հանելուց հետո դրսում՝ միասին ու Ա.Ղազարյանի և Ն.Ամիրխանյանի հետ ծեծի ենթարկելուց, դրա արդյունքում տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով: Երկրորդ հանցագործությունը նրանք կատարել են այն բանից հետո, երբ Ա.Ղազարյանն ընթացքի ժամանակ տուժողին ավտոմեքենայից դուրս է նետել ու Ե.Սողոմոնյանի դրդմամբ Լ.Խաչատուրովան ավտոմեքենայով շրջադարձ է կատարել, ավտոմեքենանն վարել տուժողի ուղղությամբ, հարվածելով նրան՝ առողջությանը ծանր վնաս է պատճառել:
Քննության առնելով Ե.Սողոմոնյանին մեղսագրված արարքներում անմեղ ճանաչելու մասին պաշտպան Կ.Մանուչարյանի վերաքննիչ բողոքի պահանջը, նկատի ունենալով վերոհիշյալ հանգամանքները վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքի վերոհիշյալ և մյուս պատճաբանությունները հիմնավոր չեն և բողոքը բավարարվել չի կարող ու հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով օրենքով և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներով և ապացույցներով, հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Ե.Սողոմոնյանին մեղսագրված արարքը:
46.Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված չի համարում Լ.Խաչատուրովայի պաշտպան Գ.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, որ առաջին դրվագով տուժող Ն.Թարվերդյանի առողջությանը ծանր վնաս է պատճառվել միայն Ե.Սողոմոնյանի կողմից գարեջրի ապակե շշով երկու անգամ գլխի շրջանում հարվածներ հասցնելու հետևանքով, և որ Լ.Խաչատուրովայի գործողությունների արդյունքում նման աստիճանի վնասվածք պատճառվել չէր կարող, նա մահակով չի հարվածել տուժողին, մահակները չեն հայտնաբերվել: Հետևաբար տուժողին մահակների գործադրմամբ մարմնական վնասվածք չի պատճառվել:
Առաջին ատյանի դատարանը հանգամանորեն ստուգել և գնահատել է գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, մասնավորապես, ամբաստանյալների, տուժողների ու վկաների ցուցմունքները, փորձագիտական եզրակացությունների տվյալները և հիմնավոր հետևության է հանգել, որ առաջին դրվագով տուժողի առողջությանը ծանր վնաս է պատճառվել ոչ միայն Ե.Սողոմոնյանի, այլև Լ.Խաչատուրովայի կողմից մահակով տուժողին հարվածներ հասցնելու արդյունքում՝ ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի կողմից տուժողի դիմադրությունը սահմանափակելու պայմաններում: Մահակների գործադրմամբ տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառելը հիմնավորվել է քրեական գործի տվյալներով: Իսկ մահակների չհայտնաբերելը հիմք չէ հետևություն անելու, որ այդպիսիք առկա չեն եղել և գործադրվել:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև ավտոմեքենայի հարվածի հետևանքով Լ.Խաչատուրովայի կողմից տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառած չլինելու մասին պաշտպանի պատճառաբանությունները, որպես դրա հիմնավորում բերելով տուժողի հակասական ցուցմունքները:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հերքվել է նաև պաշտպանական կողմի վերոհիշյալ պատճառաբանությունը, որի պատասխանը տրվել է որոշման 45-րդ կետում: Իսկ ամբաստանյալ Լ.Խաչատուրովայի կողմից այդ դրվագով իրեն մեղավոր չճանաչելը հիմք չի կարող հանդիսանալ նրան արդարացնելու համար: Առաջին ատյանի դատարանը քննարկել է պաշտպանական կողմի նշված և մյուս միջնորդությունները` և հիմնավոր մերժել:
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով օրենքով և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներով և ապացույցներով, հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Լ.Խաչատուրովային մեղսագրված արարքը:
47. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված չի համարում Ա.Ղազարյանի պաշտպան Մ.Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, որ Ա.Ղազարյանի մասով ձեռք չի բերվել ապացույց այն մասին, որ վերջինս ծեծի է ենթարկել տուժողին` որի հետևանքով տուժողին պատճառվել է ծանր մարմնական վնասվածք, և որ դատարանը հիմք է ընդունել տուժողի հակասական ցուցմունքները, մինչդեռ Ա.Ղազարյանը փորձել է գրկելով պաշտպանել տուժողին:
Առաջին ատյանի դատարանը հանգամանորեն ստուգել և գնահատել է տուժող Ն.Թարվերդյանի ցուցմունքները և այդպիսիք համադրել գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալների կողմից Ն.Թարվերդյանին հարվածներ հասցնելու ընթացքում Ա.Ղազարյանը, Ե.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի կողմից մարմնական վնասվածքների պատճառումը հեշտացնելու և տուժողին պաշտպանվելու հնարավորությունից զրկելու նպատակով թիկունքից գրկելով պահել է վերջինիս ձեռքերը:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված չի համարում նաև վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանությունները:
Ա.Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել մի խումբ անձանց կողմից տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար, որում նրա դերակատարությունը եղել է տուժողին ծեծի ենթարկելու ընթացքում նրա դիմադրությունը կոտրելը և նրան՝ պաշտպանվելու հնարավորությունից զրկելը: Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր կերպով համարել է հաստատված:
49. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` դատարանը հաշվի է առել նաև նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված չեն եղել, բնութագրվում է դրականորեն, տատի խնամքին գտնվելով, մանկուց զրկված է եղել լիարժեք ընտանիքում մեծանալու և դաստիարակվելու հնարավորությունից։ Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել: Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության հմ. 10-2521 եզրակացության համաձայն Ա.Ղազարյանի մազի փորձանմուշի մեջ հայտնաբերվել է մեթիլենդիօքսիմեթամֆետամին /ՄԴՄԱ-էքստազի/ թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ:
Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
50.Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Ա.Ղազարյանը ենթակա է պատժի իր կատարած հանցանքի համար` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է նրա կատարած արարքի ծանրությանը և անձնավորությանը և նշանակված պատիժը նա պետք է կրի: Նման հետևության հանգելու համար վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, մասնավորապես նրա ակտիվ դերը հանցագործության կատարման մեջ, որը դրսևորվել է նրա կողմից Ն.Թարվերդյանին հարվածներ հասցնելու ընթացքում Ե.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի կողմից մարմնական վնասվածքների պատճառումը հեշտացնելու և տուժողին պաշտպանվելու հնարավորությունից զրկելու նպատակով թիկունքից վերջինիս ձեռքերը պահելով՝ գրկելով, բացի այդ տուժողին դրսում ևս անձամբ ծեծի ենթարկելով, ինչպես նաև ծեծի ենթարկված, արդեն ծանր մարմնական վնասվածք ստացած տուժողին անմարդկային վերաբերմունքով ընթացքի ժամանակ ավտոմեքենայից դուրս նետելով, որից հետո է միայն Լ.Խաչատուրովայի կողմից ավտոմեքենայով տուժողի առողջությանը նոր ծանր վնաս պատճառվել:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում մեղադրողի և պաշտպան Մ.Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանությունները, որով վերջիններս գտել են, որ Ա.Ղազարյանի նկատմամբ նշանակվել է խիստ պատիժ և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառվի: Մեղադրողը իր բողոքը այդ մասով հիմնավորել է՝ նշելով, որ դատարանը հաշվի չի առել այն, որ Ա.Ղազարյանն ակտիվորեն աջակցել է քննությանը, բացահայտել հանցագործության մասնակիցների կատարած արարքները, նրա ցուցմունքով է հիմնավորվել Լ.Խաչատուրովայի և Ե.Սողոմոնյանի կատարած հանցագործության 2-րդ դրվագը:
Պաշտպան Մ.Թովմասյանը այդ մասով բողոքում նշել է, որ դատարանը մատնանշելով ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի վերոնշյալ անձը բնութագրող հանգամանքները՝ ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 70-րդ հոդվածը չի կիրառել:
Վերաքննիչ դատարանը Ա.Ղազարյանի պատժի մասով մեղադրող և պաշտպան Մ.Թովմասյանի պատճառաբանությունները համարում է անհիմն: Մեղադրողի պատճառաբանությունը, թե Ա.Ղազարյանը ակտիվորեն աջակցել է քննությանը և բացահայտել մյուս ամբաստանյալների հանցավոր արարքները՝ հիմնավոր չեն: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքներում բերած հիմնավորումները չեն բխում գործի փաստական տվյալներից: Նախաքննական մարմինը ի սկզբանե հանցագործությունը բացահայտած է եղել` տուժողի, ամբաստանյալների ցուցմունքներով և գործի մնացած տվյալներով, ու հայտնի են եղել Լ.Խաչատուրովայի և Ե.Սողոմոնյանի հանցավոր արարքները, այդ թվում նաև երկրորդ դրվագը: Իսկ նախաքննութայն ավարտին Ա.Ղազարյանի կողմից մյուս ամբաստանյալներին մերկացնող ցուցմունք տալը վերաքննիչ դատարանը չի համարում, որ նա ակտիվորեն աջակցել է վաղուց բացահայտված հանցագործության բացահայտմանը:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև Լ.Խաչատուրովայի պաշտպան Գ.Մարգարյանի՝ Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին բողոքի պահանջը ՝ նկատի ունենալով նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթը , հասարակական վտանգավորության աստիճանը և հանցագործության կատարման մեջ նրա դերը:
51. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի բովանդակությունից երևում է, որ փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Լ.Խաչատուրովայի և Ա.Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին պահանջը բավարարվել չի կարող՝ նկատի ունենալով, որ նրանք կատարել են ծանր հանցագործություններ և սույն որորշման մեջ նշված, նաև Առաջին ատյանի դատարանի կողմից բերած հիմնավորումները:
51.Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում մեղադրող Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը, որով վերջինս գտել է, որ ամբաստանյալներ Ե.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ նշանակվել է մեղմ պատիժ, որը անհրաժեշտ և բավարար չէ նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: Վերաքննիչ բողոքը այդ մասով ևս ենթակա է մերժման` նկատի ունենալով, որ դիմողն իր հետևությունները չի պատճառաբանել ու չի ներկայացրել իր պահանջը հիմնավորող և սույն գործի տվյալներից բխող համապատասխան և բավարար փաստարկներ: Վերաքննիչ բողոքում բերած պատճառաբանությունները Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել և նրանց նկատմամբ նշանակել` համաչափ պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալներ Ե.Սողոմոնյանի և Լ.Խաչատուրովայի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված: Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել օրենքով նախատեսված պահանջներն ու պայմանները:
52. ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Լ.Խաչատուրովայի, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով հաշվի է առել ամբաստանյալների կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրանց անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալները երիտասարդ կանայք են, նախկինում դատապարտված չեն եղել, բնութագրվում են դրականորեն, ամբաստանյալներից Լիլիյա Խաչատուրովան երկկողմանի ծնողազուրկ լինելով, իսկ Աննա Ղազարյանը տատի խնամքին գտնվելով, մանկուց զրկված են եղել լիարժեք ընտանիքում մեծանալու և դաստիարակվելու հնարավորությունից։ Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Ելենա Սողոմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցագործության մեջ վերջինիս առանձնապես ակտիվ դերը։ Դատարանը գտել է նաև, որ գործով բացակայում են մյուս ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։
Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Ե.Սողոմոնյանը, Լ.Խաչատուրովան, Ա.Ղազարյանը ենթակա են պատժի իրենց կատարած հանցանքների համար` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է նրանց կատարած արարքի ծանրությանը և անձնավորությանը, նրանք պետք է կրեն իրենց նկատմամբ նշանակված պատիժը:
53. Այսպիսով, մեղադրողի և ամբաստանյելների պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները, որով վերջիններս գտնում են, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքերի դրույթների պահանջները ինչն ազդել է գործի ելքի վրա` հիմնավոր չեն և վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` սույն որոշման պատճառաբանական մասում բերած հիմնավորումներով:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ` ամբաստանյալներ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Արթուրի Ղազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճիռն օրինական ու հիմնավորված է, հետևաբար այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի, ամբաստանյալ Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի շահերի պաշտպան Գ.Մարգարյանի, ամբաստանյալ Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի շահերի պաշտպան Կ.Մանուչարյանի, ամբաստանյալ Աննա Արթուրի Ղազարյանի շահերի պաշտպան Մ.Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
2. Ելենա Բարունակի Սողոմոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 38-112 հոդվածի 1-ին մասով, Լիլիյա Գուրգենի Խաչատուրովայի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Արթուրի Ղազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ