ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԷԴ/0026/01/11
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Վ. Ա. Գրիգորյան


ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


09 նոյեմբերի 2011թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տ. ՈՒԶՈՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Վ. ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
պաշտպան` Լ. ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Շ. Ղազարյանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ի որոշմամբ Վրեժ Ղազարյանի` Երևան քաղաքի Սարի-Թաղ 18 փողոց 61 տան բակից զենք-զինամթերք հայտնաբերելու դեպքի առթիվ նախապատրաստված նյութերով հարուցվել է քրեական գործ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Թիվ 12149810 քրեական գործն ընդուվել է վարույթ և կատարվել նախաքննություն: /հ1 գ-թ 20/

2. 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Վրեժ Ղազարյանը ձերբակալվել է, որի մասին կազմվել է համապատասխան արձանագրություն: /հ1 գ-թ 21-23/

3. Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Ռ. Թունիյանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ թիվ 12149810 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է: /հ1 գ-թ 26/

4. Նախաքննության մարմնի 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ` թիվ 12149810 քրեական գործով Վրեժ Սաշայի Ղազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար: /հ1 գ-թ 51-53/

5. Նախաքննության մարմնի 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ` թիվ 12149810 քրեական գործով միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան մեղադրյալ Վրեժ Ղազարյանի նկատմամբ խափանման միջոց` կալանավորում կիրառելու համար:
Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ` վերոհիշյալ միջնորդությունը բավարարվել է, Վ. Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորում երկու ամիս ժամկետով և կալանավորման ժամկետի սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ից: /հ1 գ-թ 59-62/

6. 2011 թվականի փետրվարի 16-ին կազմվել է թիվ 12149810 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը և 17.02.2011թ. քրեական գործը մեղսդրական եզրակացությամբ ուղարկվել է առաջին ատյանի դատարան: /հ1 գ-թ 120-122/

7. Առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. փետրվարի 18-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /հ2 գ-թ 2/

8. Առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. փետրվարի 18-ի որոշմամբ` քրեական գործով մեղադրյալ Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի նկատմամբ որպես կալանք կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ և նրա նկատմամբ կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 20 /քսան/ օր ժամկետով` մինչև 2011 թվականի մարտի 18-ը: /հ2 գ-թ 7/

9. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի մարտի 3-ի որոշմամբ թիվ 12149810 քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ2 գ-թ 29/

10. Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ուզոյանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ` Վրեժ Սաշայի Ղազարյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել է, ատրճանակը, նռնակները, փամփուշտը, պայթուցիչները նույնպես ընդգրկվել են առաջադրված մեղադրանքի ծավալում և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ2 գ-թ 336/

11. Դատախազ Տ. Ուզոյանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ` Վրեժ Սաշայի Ղազարյանին ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարելու համար: /հ2 գ-թ 351/

12. Առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. օգոստոսի 25-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վրեժ Սաշայի Ղազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1–ին մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման 1 տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան հիմնարկում:
Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվարկվել 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ից:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և հրազեն հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի <<ԱԿՄ>> տեսակի ինքնաձիգը, գործարանային արտադրության 7.65 մմ տրամաչափի <<414898>> համարի <<ՉԶ-27>> մոդելի ատրճանակից ինքնաշեն եղանակով 9 մմ տրամաչափի ատրճանակի փամփուշտներով կրակելու համար վերափոխված ատրճանակը, ինչպես նաև ռազմամթերք հանդիսացող 1905 հատ տարբեր չափերի տրամաչափի փամփուշտները, 6 հատ 7.62 մմ տրամաչափի <<Կալաշնիկով>> տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված գործարանային արտադրության պահունակները, 1 հատ 7.62 մմ տրամաչափի <<Կալաշնիկով>> տեսակի գնդացիրի համար նախատեսված /կլորավուն/ գործարանային արտադրության պահունակը, 1 հատ ատրճանակ-գնդացիրի համար նախատեսված ինքնաշեն պահունակը, 7 հատ <<Ֆ-1>> տեսակի ձեռքի բեկորային մարտական նռնակները, 7 հատ <<ՈւԶՌԳՄ>> տեսակի մարտական պայթուցիչները և մեկ հատ <<ԶԴՊ>> տեսակի հատուկ նշանակության փամփուշտը թողնվել է ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության տնօրինմանը, իսկ ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի բնակարանից առգրավված <<ADLER-2003-LIGHT>> մոդելի <<95515>> համարի 9 մմ տրամաչափի գազային ատրճանակը վերադարձվել է վերջինիս` ըստ պատկանելիության:

13. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը, որը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2011թ. սեպտեմբերի 26-ին:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

14. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբեր 4-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել է Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները

15. Հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների վատթարացման, ՀՀ սահմանների պաշտպանության և Լեռնային Ղարաբաղի հանրապետության անկախության համար մղվող մարտական գործողությունների ժամանակահատվածում, 1988-1990 թվականներին ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանը ստեղծել և կազմավորել է Վրիժառու Սողոմոն Թեհլերյանի և Վրիժառու Անդրանիկի ծոռներ գումարտակը: Տարբեր տեղերից և աղբյուրներից գումարտակը ձեռք է բերել և հայթայթել տարատեսակ զենք և ռազմամթերք, դրանով զինել գումարտակի անդամներին և ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի գլխավորությամբ 1989-1994թվականներին մասնակցել մարտական գործողություններին: Ինքնապաշտպանական գումարտակի ռազմական շտաբը հանդիսացել է հենց ամբաստանյալ Վ.Ղազարյանի Երևան քաղաքի Սարի թաղ 18 փողոցի 61 տունը, որտեղից ազատամարտիկները անմիջապես մեկնել են ռազմի դաշտ: Դեռևս պատերազմական գործողությունների ընթացքում, իսկ այնուհետև զինադադարից հետո` 1991թվականից մինչև 2006թվականն ընկած ժամանակահատվածում ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանը բազմիցս դատապարտվել է զենք և ռազմամթերք ապօրինի պահելու համար, սակայն որպես ազատամարտիկ և ՙզենքի սիրահար՚ շարունակել է իր տան թաքստոցում ապօրինի պահել զենք և ռազմամթերք: Այդ մասին օպերատիվ տեղեկություններ են ստացվել նաև ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, որի կապակցությամբ 2010 թվականի դեկտեմբեր ամսին ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանը հրավիրվել է ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին և կանխարգելիչ-պրոֆիլակտիկ հարցազրույց անցկացվել նրա հետ` առաջարկելով կամովին ոստիկանություն ներկայացնել իր մոտ ապօրինի պահվող զենքն ու ռազմամթերքը, սակայն վերջինս ժխտել է այդպիսիք ունենալու կամ տանը ապօրինի պահելու հանգամանքը: Դրանից հետո ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանը ցանկացել է փոխել զենքի և ռազմամթերքի թաքստոցը, որի կապակցությամբ 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին դրանք դուրս է բերել տան բակի նկուղի թաքստոցից: Այդ մասին ստանալով համապատասխան օպերատիվ տվյալներ, 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ժամը 17:30-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի Էրեբունու բաժնի աշխատակիցները այցելել են ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի բնակարան և տան բակում կատարված զննությամբ հայտնաբերել ու առգրավել են ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի կողմից ապօրինի պահվող և հրազեն հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի <<ԱԿՄ>> տեսակի ինքնաձիգը, գործարանային արտադրության 7.65 մմ տրամաչափի <<414898>> համարի <<ՉԶ-27>> մոդելի ատրճանակից ինքնաշեն եղանակով 9 մմ տրամաչափի ատրճանակի փամփուշտներով կրակելու համար վերափոխված ատրճանակը, ինչպես նաև ռազմամթերք հանդիսացող 1905 հատ տարբեր տրամաչափի փամփուշտներ, 6 հատ 7.62 մմ տրամաչափի <<Կալաշնիկով>> տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված գործարանային արտադրության պահունակներ, 1 հատ 7.62 մմ. տրամաչափի <<Կալաշնիկով>> տեսակի գնդացրի համար նախատեսված կլորավուն, գործարանային արտադրության պահունակ, 1 հատ ատրճանակ-գնդացրի համար նախատեսված ինքնաշեն պահունակ, 7 հատ <<Ֆ-1>> տեսակի ձեռքի բեկորային մարտական նռնակներ, 7 հատ <<ՈւԶՌԳՄ>> տեսակի մարտական պայթուցիչներ և 1 հատ <<ԶԴՊ>> տեսակի հատուկ նշանակության փամփուշտ:
Կատարած արարքի համար Վրեժ Սաշայի Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

16. Վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի պաշտպան Լ. Սիմոնյանը հայտնել է հետևյալը, որ Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կատարված դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով Վրեժ Ղազարյանի մեղքը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված չէր և նրա նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատավճիռ։
Ինչպես երևում է որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումից, դրա առաջին հատվածում ձևակերպված է. <<1988–1994թթ. մասնակցելով Արցախի ազատագրման մարտերին, ապօրինի կերպով ձեռք է բերել հրազեն հանդիսացող 7.62 տրամաչափի <<ԱԿՄ>> տեսակի ինքնաձիք և այլն>>:
Նշված գենք-զինամթերքը չի կարող համարվել <<ապօրինի ձեռք բերված>> հետևյալ հիմնավորումներով։
Գործով ձեռք չեն բերվել ապացույցներ, որ Վրեժ Ղազարյանը դրանք ձեռք է բերել ապօրինի կերպով։ Նա հանդիսացել է <<Վրիժառուներ>> կամավորական ջոկատի հրամանատար, 1988–1994թթ. մասնակցել է Արցախի ազատագրման մարտերին, նրանց տան բակը հանդիսացել է ինչպես <<Վրիժառուներ>> ջոկատի, այնպես էլ այլ ջոկատների համար որպես բազա, շտաբ։ Հետևապես, Արցախի ազատազրկման մարտերի ժամանակ ձեռք բերած զենքը չի կարող բնորոշվել որպես <<ապօրինի ձեռք բերված>>, այլապես ցանկացած անձի, ով որպես կամավորական 1988-1994թթ. մասնակցել է Արցախի սահմանների պաշտպանությանը, պետք է մեղադրանք առաջադրվեր ապօրինի զենք ձեռք բերելու համար: Եթե նախաքննական մարմինը կգտնի, որ 1988-1994թթ. Արցախի ազատագրման մարտերին մասնակիցները զենքը և զինամթերքը ձեռք են բերել ապօրինի, ապա կհամարվի, որ նրանք գործում են ի նպաստ Ադրբեջանի այն քարոզչությանը, որ 1988–1994թթ. Արցախի ազատագրման մարտերին և Հայաստանի սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած անձինք հանցագործներ են, տեռորիստներ և ագրեսորներ։ Ընդամենը ժամանակի առումով պետք է ետ նաել և հիշել, թե ազատամարտրկները այդ տարիներին ինչ կերպ և ինչ <<գնով>> էին ձեռք բերում զենք-զինամթերքը հայրենիքի սահմանները պաշտպանելու համար։
Ինչ վերաբերվում է մեղադրանքի որոշման երկրոդ մասին` <<դրանք ապօրինի կերպով պահել իր` Երևան քաղաքի Սարի-թաղ 18-րդ փողոցի 61 տան տարածքում>>, ապա տվյալ դեպքում Վրեժ Ղազարյանի կողմից առկա է նշված զենք-զինամթերքը կամովին հանձնելու փաստը և համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 5-րդ մասի, եթեակա է ազատման քրեական պատասխանատվությունից:
Վրեժ Ղազարյանը նախաքննության և դատական քննության ժամանակ ցացմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. դեկտեմբերի 26-ից երկու օր առաջ էրեբունու ոստիկանության աշխատակիցների կողմից տարվել է ոստիկանության բաժին, որտեղ էրեբունու բաժնի պետի տեղակալները` օպերատիվ աշխատանքների գծով պետի տեղակալը և քրեակսն հետախուզության պետը իրեն առաջարկել են տանը պահված զենք-զինամթերքը հանձնել, որին պատասխանել է, որ իր տանը նման իրեր չկան, սակայն ոստիկանները պնդել են, որ իրենց ցուցանիշ է պետք, թող մի բան գտնի և հանձնի։ 2010թ. դեկտեմբերի 26-ին, տան բակում հողային աշխատանքներ կատարելու ընթացքում, տան բակում սողանքի հետևանքով առաջացած հողի ճեղքվածքը մաքրելու ժամանակ, նա գտել է դեռևս 1988–1994թթ.-ից մնացած որոշ զենք-զինամթերք ու դրանք հանելով դուրս, տեղադրել է տան բակում։ Տան բակի դռները բաց են եղել, այդ ժամանակ հավաքվել են հարևանները և Վ. Ղազարյանը հավաքված մարդկանց խնդրել է զանգահարել ոստիկանություն, որպեսզի գան և ձևակերպեն զենքի հանձնումը։ Որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, սակայն ոչ թե իրականացրել են զենքի ինքնակամ հանձնում, այլ իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանություն և հետագայում ձևակերպել, թե իբրև զենք-զինամթերքը հայտնաբերվել է զննությամբ։
Վրեժ Ղազարյանը հայտնել է նաև, որ նշված զենք-զինամթերքի տեղը չի իմացել, քանի որ 1988–1994թթ. իրենց բակը հանդիսացել է նաև երկրապահ ջոկատների բազա և հնարավոր է, որ երկրապահներից ինչ-որ մեկը այդ ժամանակ այն պահած լինի։ Վ. Ղազարյանը հայտնել է նաև, որ էրեբունու բաժնի պետի տեղակալների հետ զրույցի մասին հայտնել է ՀՀ ՊՆ պահեստային սպա, մարտական ընկեր` Պետրոս Աբրահամյանին, խնդրելով նրան, որ զինամթերք գտնելուց հետո դրանք ոստիկանությանը հանձնելուց նա նույնպես ներկա գտնվի, իսկ դրանք գտնելուց հետո զանգել է Պ. Աբրահամյանին և խնդրել, որ գա և իրար հետ տանեն հանձնեն դրանք։
Պաշտպանը նշել է նաև, որ Վ. Ղազարյանի ցուցմունքները դատաքննությամբ հերքված չեն, ավելին, դրանք հիմնավորվում են Լիաննա Գրիգորյան նախաքննության և դատաքննության ժամանակ տված ցուցմունքներով, Պետրոս Աբրահամյանի ցուցմունքներով, Վալերի Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքներով, Գագիկ Մանուկյանի, Հենրիկ Հովհաննիսյանի, Նարինե Մկրտչյանի ցուցմունքներով։
Ինչ վերաբերվում է վկաներ Մ. Քեշիշյանի ու Վ. Շաշիկյանի ցուցմունքների այն մասին, թե օպերատիվ տեղեկություններ են ստացել որ Վ. Ղազարյանը փորձում է զենք-զինամթերքը տեղափոխել և այլ վայրում պահել, ապա այն հերքված է ինչպես Վ. Ղազարյանի, այնպես էլ վերը նշված վկաների ցուցմունքներով։ Բացի այդ, այն չի կարող արժանահավատ լինել, քանի որ զենքը տեղափոխող անձը բացահայտ, հարևանների և պատահական անցորդների ներկայությամբ չէր դնի բակի սեղանին և հայտարարեր, որ ցանկանում է տանել հանձնել։ Ինչ վերաբերվում է, այսպես կոչված օպերատիվ տեղեկություններին, ապա ոստիկանությունը, որպես օպերատիվ տեղեկությանն է վերագրել Վրեժ Ղազարյանի խնդրանքով հարևաններից մեկի զանգը, այն մասին, որ վերջինս զենք է գտել և ցանկանում է հանձնել։
Այն, որ Վ. Ղազարյանի կողմից նշված զենք-զինամթերքը կամովին հանձնում է եղել, հաստատվում է նաև Ոստիկանության էրեբունու բաժնի հետաքննիչ Ե. Եղյանի կողմից նյութերի նախապատրաստման ընթացքում դատաձգաբանական փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշման բովանդակությունից։
Այսպես, որոշման նկարագրական-պատճառաբանական մասում նշվել է. <<…նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ կամովին հանձնված զենքի հետ կապված մի շարք հարցերի պարզաբանման համար անհրաժեշտ են հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ…>>, այսինքն` այն անձը, ով 26.12.2010թ. Վ. Ղազարյանի բակում վերցրել է զենք-զինամթերքը և կազմել զննություն կատարելու արձանագրություն, սկսել է ձեռնամուխ լինել նյութերի նախապատրաստմանը, իր կողմից կայացված փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշմամբ հաստատել է, որ վերցված զենք-զինամթերքը Վ. Ղազարյանի կողմից կամովին են հանձնվել։
Վերը նշվածից հետևում է, որ Վ. Ղազարյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հանցակազմը և նրա նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 5-րդ մասը, այն է`զենքի կամավոր հանձնում։
Ընդհանուր իրավասության դատարանն անհիմն կերպով մերժել է Վ. Ղազարյանի նկատմամբ համաներման ակտը կիրառելու մասին պաշտպանական կողմի միջնորդությունը, պատճառաբանելով որ <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 9-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն` համաներում չի կիրառվում հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում, իսկ Վրեժ Ղազարյանի դեպքում առկա է ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվ:
Տվյալ դեպքում ընդհանուր իրավասության դատարանը սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ կետը և չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի պահանջները։
Հանցագործությունների ռեցիդիվ հասկացողությունը քրեական օրենսգրքում ներառվել Է 2003թ. ապրիլի 29-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքով, որը գործողության մեջ է դրվել 2003թ. օգոստոսի 1-ից։
Համաձայն ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված տեղեկանքի` Վ. Ղազարյանը 2003թ. ապրիլի 29-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքով մեղավոր է ճանաչվել և ազատազրկման է դատապարտվել երկու անգամ միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործության համար, հետևապես հանցագործությունների ռեցիդիվը պետք է գնահատվի 2003թ. ապրիլի 29-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքներ կատարելու համար։ Հանցագործությունների ռեցիդիվ հասկացողությունը քրեական օրենսգրքում ներառվել է 2003թ. ապրիլի 29-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքով, որը մինչ այդ հանցագործություն կատարած անձանց համար այդ մասով հանդիսանում է վատթարացնող օրենք և հետևապես հետադարձ ուժ չունի։ Այսինքն` Վրեժ Ղազարյանի դեպքում հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս պետք է հաշվել 2003թ. օգոստոսի 1-ից հետո դիտավորությամբ կատարած և ազատազրկման դատապարտված լինելու քանակը, որոնք երկուսն են` Գեղարքունիքի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 29.04.2004թ. դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 04.09.2006թ. դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Վրեժ Ղազարյանի դեպքում բացակայամ է հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվը, հետևապես <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 9-րդ կետի 5-րդ ենթակետը վերաբերելի չէ և արգելք չէր Վրեժ Ղազարյանի նկատմամբ նշված համաներման ակտը կիրառելու համար։.

17. Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 25.08.2011թ. դատավճիռը:
Վրեժ Սաշայի Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ։
Վերաքննիչ բողոքն այս մասով մերժելու դեպքում, <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն` Վրեժ Ղաղարյսնին ազատել պատժի հետագա կրումից։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով դատախազի ելույթը, պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

18. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն..…>>:

19. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես`վկաներ Ալվարդ Ղազարյանի, Լիաննա Գրիգորյանի, Պետրոս Աբրահամյանի, Գագիկ Մանուկյանի, Հենրիկ Հովհաննիսյանի, Նարինե Մկրտչյանի, Միհրան Քեշիշյանի, Վարուժան Շաշիկյանի, Սերյոժա Ղազարյանի, Վալերի Ղազարյանի ցուցմունքներով, դատաձգաբանական և դատապայթյունատեխնիկական համալիր փորձաքննության եզրակացությամբ, անձին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ:
Այսպես` վկա Ալվարդ Սաշայի Ղազարյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանը հանդիսանում է իր հարազատ եղբայրը: 2010 թվականին Երևանի Սարի թաղ 18 փողոցի թիվ 61 իրենց տանը փլուզում է տեղի ունեցել, որի կապակցությամբ արտակարգ իրավիճակների վարչության աշխատակիցները այցելել և տեսել են այն: Դրանից հետո, եղբորը` Վրեժ Ղազարյանին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին, իսկ երբ վերջինս վերադարձել է տուն հայտնել է, որ ոստիկանները զենք են ուզել, սակայն նա պատասխանել է, որ զենք չունի և ինչ ունեցել է նախկինում հանձնել է: Բացի այդ, ոստիկանության աշխատակիցները տարվա ընթացքում մի քանի անգամ խուզարկել են իրենց տունը և եթե զենք լիներ, ապա դրանք կգտնեին: 2010թվականի դեկտեմբերի 26-ին ինքը գտնվել է տանը: Այդ ընթացքում եղայրը տան բակում աշխատանքներ է կատարել, որի ժամանակ ոտքը մտել է փլուզված փոսի մեջ և նա կանչել է իրեն: Ինքը մոտեցել է եղբորը, որը հայտնել է, որ փոսի մեջ զենք կա և դրանք հանել, դրել է բակի սեղանին, զանգել ընկերներին, որպեսզի գան այդ զենքը տանեն հանձնեն ոստիկանություն և նստելով կողքը սկսել է սուրճ խմել: Այդ ժամանակ եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և հայտնել, որ իբրև ահազանգ է եղել, որ Վրեժ Ղազարյանը ապօրինի պահվող զենքերը հանել է թաքստոցից և իբրև ցանկանում է տեղափոխել այլ տեղ: Ոստիկաններին ինքը հայտնել է, որ զենքերը նոր են գտել և զանգել են իրենց ընկերներին` որպեսզի գան և տանեն հանձնեն, քանի որ ամեն դեպքում նշված ռազմամթերքը պետք է հանձնվեր: Դրանից հետո, ոստիկանության աշխատակիցները եղբորը տարել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին և սարքել այս գործը (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Լիանա Մնացականի Գրիգորյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանի եղբոր որդու կինը և բնակվում են նույն հասցեում: Դեպքից մոտ մեկ ամիս առաջ ոստիկանության աշխատակիցները խուզարկել են իրենց` Երևանի Սարի թաղ 18 փողոցի թիվ 61 տունը, սակայն որևէ բան չեն գտել: Դրանից հետո, առավոտյան երբ Վ. Ղազարյանը քնած է եղել, իրենց տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցները, նրան արթնացրել և հրավիրելով միասին գնացել են բաժին: Երեք ժամ անց ամուսնու հորեղբայրը վերադարձել է ոստիկանությունից և պատմել, որ ոստիկանները տարվա ավարտի կապակցությամբ զենք են ուզել նրանից, որպեսզի ցուցանիշ ցույց տան: 2010թվականի դեկտեմբերի 26-ին, ինքը գտնվել է տանը, տանն են եղել նաև Վրեժ Ղազարյանը և վերջինիս քույրը` Ալվարդ Ղազարյանը: Այդ ժամանակ, Վ. Ղազարյանը իմանալով, որ տան ետնամասում սողանքի պատճառով փոս է առաջացել, սկսել է քանդել տարածքը: Քանդելու ժամանակ Վ. Ղազարյանը ձայն է տվել քրոջը` Ա. Ղազարյանին և հայտնել, որ արսենալ է գտել, որին քույրը ասել է, որպեսզի տանի հանձնի, ինչին Վ. Ղազարյանը համաձայնվել է: Այդ կապակցությամբ նա զանգահարել է ընկերոջը` Պետրոսին և կանչել իրենց տուն, որպեսզի միասին տանեն հանձնեն այդ զենքերը: Դրանից հետո զենքերը տեղափոխել և դրել է բակում գտնվող սեղանի վրա և սպասել ընկերոջը: Վերջինիս զանգելուց շուրջ 40 րոպե անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և Վ. Ղազարյանին ու զենքերը տարել են ոստիկանության բաժին (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Պետրոս Զավենի Աբրահամյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Վրեժ Ղազարյանի մորեղբոր որդին: 2010 թվականի դեկտեմբեր ամսվա կեսերին, օրվա երկրորդ կեսին իրեն է զանգահարել Վ. Ղազարյանը և հայտնել, որ բակում սողանքից առաջացած փոսում զենք է գտել և խնդրել որպեսզի ինքը գնա նրանց տուն ու միասին տանեն զենքերը հանձնեն ոստիկանություն: Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է Արարատ քաղաքում և խոստացել վերադառնալուն պես գալ և միասին տանել, սակայն շրջանից ուշ է վերադարձել: Վերադառնալուց հետո զանգահարել է իրենց մարտական ընկեր Սերյոժա Ղազարյանին և խնդրել իր հետ գնալ և զենքերը հանձնել ոստիկանություն, սակայն մինչև գնացել են, Վ. Ղազարյանին արդեն բռնած են եղել և տարել ոստիկանություն (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Գագիկ Արամայիսի Մանուկյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է <<Անգել>> տաքսի ծառայությունում, որպես վարորդ: Ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանն իր մանկության ընկերն է: 2010 թվականի դեկտեմբերի 25-ին գտնվել է աշխատանքի վայրում և տուն վերադարձել ուշ գիշերին: Հաջորդ օրը, 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ժամը 14-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից և ցանկանալով տեսակցել իր հիվանդ ընկերոջը, գնացել է Վ. Ղազարյանենց տուն: Այնտեղ, դարպասների մոտ հանդիպել է Հենդոին և Վալերին, իսկ Վ. Ղազարյանը գտնվել է տան բակում: Այդ ընթացքում Վալերից տեղեկացել է, որ Վ. Ղազարյանը տան բակից զենք է գտել, որը դրված է եղել տան բակում և ասել, որ զանգահարել է, որպեսզի գան տանեն: Շուրջ 30 րոպե մնալով այնտեղ գնացել է, քանի որ ավտոմեքենան պետք է վերանորոգեր (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Հենրիկ Տեմոյի Հովհաննիսյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանին ճանաչում է բնակության վայրից, որպես հարևան և վերջինիս հետ գտնվում է ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ: 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ինքը գտնվել է տանը: Ժամը 15-ի սահմաններում այցելել է Վ. Ղազարյանի տուն, որտեղ են գտնվել նաև հարևաններից: Մոտենալով բակում սեղանի շուրջ նստած մարդկանց տեղեկացել է, որ Վրեժը բակից զենք է գտել, իսկ հավաքվածները խորհուրդ են տվել նրան տանել հանձնել, որին Վրեժը համաձայնվել է, սակայն վերջինս չի հասցրել գտածը հանձնել, քանի որ այնտեղ են եկել ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց տեսնելով ինքը թողել հեռացել է (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Նարինե Ռուբիկի Մկրտչյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանին ճանաչում է բնակության վայրից, որպես հարևան: 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, կոնկրետ ժամը չի հիշում, տանից դուրս է եկել և գործի գնալուց անցել Վ. Ղազարյանենց տան մոտով: Այդ ժամանակ նրանց տան դարպասի մոտ հավաքված են եղել հարևաններ Հենրիկը, Գագոն, Վալերը և այլոք: Ինքը մտածելով, որ ինչ-որ բան է պատահել, հարևան Հենրիկից հարցրել և տեղեկացել է, որ Վ.Ղազարյանը բակից զենք է գտել և ցանկանում է հանձնել ոստիկանություն: Բացի այդ, ինքը նայելով բակի ուղղությամբ տեսել է, որ բակում պարկով փաթաթված ինչ-որ բան է դրված, սակայն բակ չի մտել և շարունակել է իր ճանապարհը (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Միհրան Գրիգորի Քեշիշյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնում, որպես բաժնի պետի օպերատիվ աշխատանքների գծով տեղակալ: 2010 թվականի դեկտեմբեր ամսին ոստիկանության Էրեբունու բաժնում օպերատիվ տեղեկություններ են ստացվել այն մասին, որ Երևանի Սարի թաղ 18 փողոցի թիվ. 61 տան բնակիչ, գործով ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանը տանը ապօրինի զենք և ռազմամթերք է պահում: Այդ կապակցությամբ նրան հրավիրել են ոստիկանության բաժին և զրույցի ժամանակ պարտավորեցրել, որպեսզի ունեցած զենքն ու ռազմամթերքը հանձնի ոստիկանություն, միաժամանակ բացատրել, որ այդ դեպքում նա կազատվի քրեական պատասխանատվությունից: Ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանը հայտնել է, որ զենք և ռազմամթերք չունի, իսկ նախկինում ունեցածի համար արդեն ենթարկվել է քրեական պատասխանատվության: Դրանից մի քանի օր անց, բաժնում կրկին օպերատիվ տեղեկատվություն է ստացվել, որ ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանը փորձում է զենքերը և ռազմամթերքը տեղափոխել այլ տեղ, որի կապակցությամբ կատարվել է համապատասխան օպերատիվ միջոցառում և ինքը օպերատիվ խմբի հետ մեկնել է Վ. Ղազարյանի բնակության վայր: Հասնելով այնտեղ տեսել են, որ Վ.Ղազարյանը պարկի մեջ փաթեթավորված զենքն ու ռազմամթերքը դրել է բակում, իսկ բակում է գտնվել նաև մի երիտասարդ աղջիկ: Վ.Ղազարյանը հայտնել է, որ դրանք գտել է շենքի բակում առաջացած փոսի միջից և մատնացույց արել այդ տեղը: Հայտնաբերված զենքն ու ռազմամթերքը իրենց կողմից առգրավվել է, իսկ Վ. Ղազարյանը բերման է ենթարկվել ոստիկանության Էրեբունու բաժին: Կատարվածի կապակցությամբ հարևաններից իրենց ոչ–ոք չի զանգահարել և ոչինչ չի հայտնել, տվյալը եղել է զուտ օպերատիվ և փաստացի այն համապատասխանել է իրականությանը և ռեալիզացվել է (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Վարուժան Գրիգորի Շաշիկյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնում, որպես քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետ: 2010 թվականի դեկտեմբեր ամսի կեսերին ոստիկանության Էրեբունու բաժնում օպերատիվ տեղեկություններ են ստացվել այն մասին, որ Երևանի Սարի թաղ 18 փողոցի թիվ 61 տան բնակիչ, գործով ամբաստանյալ Վրեժ Ղազարյանը տանն ապօրինի զենք և ռազմամթերք է պահում: Ամբաստանյալին ճանաչում է երկար տարիներ, որպես մարտական գործողությունների մասնակից, քանի որ ինքը նույնպես մասնակցել է պատերազմական գործողություններին: Այդ կապակցությամբ Վ. Ղազարյանին հրավիրել են ոստիկանության բաժին: Ընդունելով իրենց հրավերը, նա ներկայացել է բաժին և զրույցի ժամանակ իրենք պարտավորեցրել են, որպեսզի ունեցած ապօրինի պահվող զենքն ու ռազմամթերքը հանձնի ոստիկանություն, միաժամանակ բացատրել, որ այդ դեպքում նա կազատվի քրեական պատասխանատվությունից: Վերջինս հայտնել է, որ զենք և ռազմամթերք չունի, իսկ նախկինում ունեցածի համար արդեն իսկ ենթարկվել է քրեական պատասխանատվության: Դրանից մի քանի օր անց, բաժնում կրկին օպերատիվ տեղեկատվություն է ստացվել, որ ամբաստանյալ Վ.Ղազարյանը տան ետնամասում հողը փորել, զենք ու ռազմամթերք է հանել և այն ցանկանում է տեղափոխել այլ տեղ, որի կապակցությամբ կատարվել է համապատասխան օպերատիվ միջոցառում և ինքը օպերատիվ խմբի հետ մեկնել է Վ.Ղազարյանի բնակության վայր: Հասնելով այնտեղ տեսել են, որ Վ.Ղազարյանը պարկի մեջ փաթեթավորված զենքն ու ռազմամթերքը դրել է բակում, իսկ բակում են եղել նաև քույրը և մի երիտասարդ աղջիկ: Նշված զենքն ու ռազմամթերքը իրենց կողմից առգրավվել է, կազմվել համապատասխան արձանագրություն, իսկ Վ.Ղազարյանը բերման է ենթարկվել ոստիկանության Էրեբունու բաժին (դատական նիստի արձանագրություն):
Վկա Սերյոժա Միսակի Ղազարյանը առաջին ատյանի դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է <<Գոյամարտ>> բարեգործական միության նախագահը: Ամբաստանյալին ճանաչում է Արցախի և Հայաստանի սահմանների պաշտպանության համար մղվող մարտերի ժամանակից, իսկ ներկայումս ընկերներ են: Ռազմի տարիներին Վ. Ղազարյանի տունը ծառայել է որպես շտաբ և այնտեղ օրեկան այցելել են 1500-ից 2000 մարդ: Այնտեղ է գտնվել նաև իրենց զինանոցը: 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին իրեն զանգահարել և հայտնել են, որ Վ. Ղազարյանին ձերբակալել են ապօրինի զենք ու ռազմամթերք պահելու համար: Նախկինում Վ. Ղազարյանն իրոք դատապարտված է եղել ապօրինի զենք պահելու համար: Դեպքի կապակցությամբ ընկերներով հավաքվել են և զրույցից պարզ է դարձել, որ Վ. Ղազարյանին դրանից մի քանի օր առաջ` 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ին կամ 25-ին հրավիրել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին և առաջարկել ապօրինի պահվող զենքերը հանձնել, որի կապակցությամբ Վ. Ղազարյանը պատասխանել է, որ զենք չունի: Դրանից առաջ նաև, օրինական կարգով խուզարկություն է կատարվել Վ. Ղազարյանի տանը, սակայն որևէ բան չեն հայտնաբերել: Այդ կապակցությամբ ինքը զանգահարել է ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակից Վ. Շաշիկյանին և հարցրել, թե ինչու չեն արձանագրել ողջ հայտնաբերվածը, որի կապակցությամբ խնդրել է երեկոյան հանդիպել: Դրանից հետո իրեն զանգահարել է բաժնի պետը և ներկայանալով խնդրել հանդիպել, խոստանալով, որ կհարթեն եղածը: Ինքը հետաքրքրվել է, թե ինչու են գրել, որ թաքցված զենք են հայտնաբերել, այլ ոչ թե ձևակերպել, որ այն կամավոր է հանձնվել: Վերջինս պատասխանել է, որ ինքը նույնպես կռված տղա է և կփորձի օգնել: Միաժամանակ, վկա Ս. Ղազարյանը դատարանին խնդրեց անաչառ լինել և Վ. Ղազարյանին ազատ արձակել (դատական նիստի արձանագրություն):
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Վալերի Ալեքսանի Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ Վ. Ղազարյանն իր հորեղբոր որդին է, որի հետ բնակվում են նույն հասցեում և տները գտնվում են իրար հարևանությամբ: 2010 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, տուն վերադառնալիս, հասնելով տան բակ, դուստրը ասել է, որ հորեղբայրը` Վրեժ Ղազարյանն իրեն է հարցրել: Այդ պատճառով ինքն այլևս տուն չի մտել, այլ քայլել է Վրեժենց տան ուղղությամբ: Բակ մտնելով տեսել է, որ բակի սեղանի վրա զենքեր են դրված, իսկ Վրեժը մեշոկների միջից ինչ-որ բաներ է հանում: Իր հարցին վերջինս պատասխանել է, որ դրանք զենք և ռազմամթերք է, այն պետք է տանի հանձնի: Միաժամանակ հայտնել է, որ դրանք գտել է տան հետևի մասում առաջացած փլուզված տեղը վերանորոգման համար քանդելու ընթացքում: Այնուհետև իրեն տուն են կանչել և ինքը գնացել է: Դրանից շուրջ 2-3 րոպե անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց տեսնելով ինքը դուրս է եկել տանից և նկատել, որ ոստիկանները պարկերով բան են բարձում մեքենան: Այդ ընթացքում, այնտեղ են եկել նաև 02 լրատվական ծառայության աշխատակիցները, նկարահանումներ կատարել, որից հետո ոստիկանները կազմել են արձանագրություն, իսկ Վրեժին տարել ոստիկանության Էրեբունու բաժին:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտվել է դատաձգաբանական և դատապայթունատեխնիկական համալիր փորձաքննության 26.12.2010թ. թիվ 2965 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված 1968թ. արտադրության 7.62 մմ տրամաչափի <<ԼԼ258>> համարի <<ԱԿՄ>> տեսակի ինքնաձիգը պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է հրազեն: Փորձաքննությանը ներկայացված ընդհանուր թվով 1905 հատ տարբեր տրամաչափի և նմուշի գործարանային արտադրության փամփուշտները (1719 հատը` 7.62 մմ տրամաչափի (7.62x39) 1943թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ են` նախատեսված նույն տրամաչափի <<ԱԿ>> տեսակի ինքնաձիգներից և նրանց մոդիֆիկացիաներից, <<ՌՊԿ>> տեսակի ձեռքի գնդացիրներից, <<ՍԿՍ>> տեսակի հրացաններից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող զենքերից կրակելու համար, 82 հատը` 5.45 մմ տրամաչափի /5.45x39/ 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ են` նախատեսված ՙԱԿ-74՚ տեսակի ինքնաձիգներից, ՙՌՊԿ-74՚ տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և դրանց մոդիֆիկացիաներից կրակելու համար, 54 հատը` 7.62 մմ տրամաչափի սպորտային նշանակության ռևոլվերային փամփուշտներ են` նախատեսված համապատասխան տրամաչափի <<ՏՕԶ-49>> մոդելի ռևոլվերներից և համապատասխան տրամաչափի այլ ակոսափող զենքերից կրակելու համար, իսկ 50 հատը` 7.62 մմ տրամաչափի /7.62x54R/ հրացանային մարտական փամփուշտներ են` նախատեսված <<ՍՎԴ>> տեսակի նշանառու հրացաններից, <<ՊԿ>> տեսակի գնդացիրներից և այլ ակոսափող մարտական զենքերից կրակելու համար), պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք: Փորձաքննությանը ներկայացված 6 հատ 7.62 մմ տրամաչափի <<Կալաշնիկով>> տեսակի ինքնաձիգների համար նախատեսված գործարանային արտադրության պահունակները, 1 հատ 7.62 մմ տրամաչափի <<Կալաշնիկով>> տեսակի գնդացիրների համար նախատեսված (կլորավուն) գործարանային արտադրության պահունակը և 1 հատ ատրճանակ-գնդացրի համար նախատեսված ինքնաշեն պահունակը պիտանի են նպատակային օգտագործման համար, սակայն չեն համարվում ռազմամթերք: Փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության 7.65 մմ տրամաչափի <<414898>> համարի <<ՉԶ-27>> մոդելի ատրճանակից (պահունակով) ինքնաշեն եղանակով 9 մմ տրամաչափի (9x18 ՊՄ) ատրճանակային փամփուշտներով կրակելու համար վերափոխված ատրճանակը պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է հրազեն: Փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության <<ADLER-2003-LIGHT>> մոդելի <<95515>> համարի 9 մմ տրամաչափի գազային ատրճանակը պիտանի է <<ձայնագազային>> փամփուշտներով կրակելու համար և հանդիսանում է գազային զենք: Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում գազային զենքերից կրակված օբյեկտների հաշվառում չի տարվում: Փորձաքննությանը ներկայացված 7 հատ <<Ֆ-1>> տեսակի ձեռքի բեկորային մարտական նռնակները և 7 հատ <<ՈւԶՌԳՄ>> տեսակի մարտական պայթուցիչները գործարանային արտադրության են, պիտանի են նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում են ռազմամթերք: Փորձաքննությանը ներկայացված <<ԶԴՊ>> տեսակի հատուկ նշանակության փամփուշտը գործարանային արտադրության է, պիտանի է նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտվել է անձին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունները, Երևանի Սարի թաղ 18 փողոցի թիվ 61 տանը զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, հայտնաբերված 7.62 մմ տրամաչափի <<ԱԿՄ>> տեսակի ինքնաձիգը, գործարանային արտադրության 7.65 մմ տրամաչափի <<414898>> համարի <<ՉԶ-27>> մոդելի ատրճանակից ինքնաշեն եղանակով 9 մմ տրամաչափի ատրճանակի փամփուշտներով կրակելու համար վերափոխված ատրճանակը, ինչպես նաև ռազմամթերք հանդիսացող 1905 հատ տարբեր չափերի տրամաչափի փամփուշտներն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 27.12.2010թ. որոշումը, ինչպես նաև գործում եղած այլ փաստացի տվյալները:

20. Առաջին ատյանի դատարանը գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, ապացուցված է համարել ամբաստանյալ Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի կատարած արարքը և գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից արարքին տրվել է քրեաիրավական ճիշտ որակում և այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1–ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին: Միաժամանակ դատարան գտել է, որ գործով հարցաքննված վկաների մի մասը հանդիսանում են ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի մարտական ընկերները, հարազատները և հարևանները, որոնք ցանկանում են հովանավորել ամբաստանյալին` վերջինիս քրեական պատասխանատվության չենթարկելու կամ պատժից ազատելու նպատակով:

21. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի պաշտպան Լ. Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Վ. Ղազարյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում հաստատված է, իսկ ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի պաշտպան Լ. Սիմոնյանի պատճառաբանությունները հերքված են Առաջին ատյանի դատարանի վերոհիշյալ դատավճռում շարադրված ապացույցներով:

22. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի շահերի պաշտպան Լ. Սիմոնյանի միջնորդությունը` համաներման ակտի կիրառման հիմքով Վ. Ղազարյանին պատժից ազատելու մասին, ապա վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում հայտնել հետևյալ իրավական դիրքորոշումը:
Առաջին ատյանի դատարանը քննարկելով ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի շահերի պաշտպան Լ. Սիմոնյանի միջնորդությունը` քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և գործի վարույթը կարճելու մասին, հանգել է հետության, որ միջնորդությունը ենթակա չէ բավարարման, կայացված որոշման մեջ մասնավորապես նշելով հետևյալը. <<…<<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման համաձայն իր պաշտպանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումն դադարեցնելու և գործի վարույթը կարճելու մասին միջնորդություն ներկայացնելիս պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի կողմից անտեսվել է այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի կողմից ծանր հանցագործության կատարման համար դատվածությունը մինչև այժմ մարված չէ: Եթե անգամ դատարանը ընդունի պաշտպան Լ. Սիմոնյանի այն պնդումը, որ 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը գործողության մեջ դրվելուց հետո իր պաշտպանյալ Վ. Ղազարյանը ընդամենը երկու անգամ է դատապարտվել միջին ծանրության հանցագործությունների համար, ապա այս պարագայում գործում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի 13-րդ գլխի նորմերը, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին կետը, համաձայն որի անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը: Նույն հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի կողմից ծանր հանցագործության համար դատապարտվելուց հետո և դատվածությունը դեռևս չմարված կրկին երեք անգամ միջին ծանրության հանցագործությունների համար դատապարտվելու պայմաններում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը:
<<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 9-րդ կետի 5-րդ ենթակետը սահմանում է. <<Համաներում չի կիրառվում հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում>>: Քրեական գործում եղած դատական ակտերի և ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի չմարված դատվածությունների առկայության պայմաններում, դատարանը գտնում է, որ <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի դրույթը կիրառելի չէ ամբաստանյալ Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի նկատմամբ և այդ հիմքով պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի միջնորդությունը ենթակա չէ բավարարման:…>>

23. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի 27.12.2010 թվականի դատավածությունների վերաբերյալ տեղեկանքի համաձայն, Վրեժ Ղազարյանը նախկինում վեց անգամ դատապարտված է եղել միջին և ծանր հանցագործություններ կատարելու համար: Այսպես.
1. 29.11.1991 թ. ՀՀ Գերագույն դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222 հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 232 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի ժամկետով:
2. 24.09.1993թ. Երևանի Շահումյանի շրջանի ժող. դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 232 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի ժամկետով,
3. 09.08.1995թ. ՀՀ Գերագույն դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 180 հոդվածի 3-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 203 հոդվածի 2-րդ մասով և 2091 հոդվածով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37, 38-39 հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 8 տարի ժամկետով:
4. 26.02.2002թ. Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 232 հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-39 հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի 7 ամիս ժամկետով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից դատավճիռը պատժաչափի մասով փոփոխվել է և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 տարի ժամկետով:
5. 29.04.2004թ. Գեղարքունիքի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:
6. 21.11.2006թ. Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:
Տեղեկանքից երևում է, որ 26.02.2002թ. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 232 հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-39 հոդվածների կիրառմամբ Վ. Ղազարյանի նկատմամբ կայացված դատավճռով դատվածությունը, գործող քրեական օրենսգրքի ընդունման պահին մարված չի եղել: Այնուհետև Վ. Ղազարյանը դատապարտվել է ևս երկու անգամ`29.04.2004թ.` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 21.11.2006թ.` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

24. Այդպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ համաներման ակտը Վ. Ղազարյանի նկատմամբ կիրառելի չէ, նկատի ունենալով, որ Վ. Ղազարյանը երեք անգամ դատապարտված է եղել միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործության համար, այսինքն, տվյալ դեպքում առկա է Վ. Ղազարյանի կողմից կատարված հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը:

25. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալի պաշտպան Լ. Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Վ. Ղազարյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում հաստատված է, իսկ պաշտպան Լ. Սիմոնյանի պատճառաբանությունները հերքված են Առաջին ատյանի դատարանի վերոհիշյալ դատավճռով:

26. Այսպիսով, ամբաստանյալ Վ. Ղազարյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, Վ. Ղազարյանի բողոքում առկա փաստարկները, հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:

27. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 25-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները` անհիմն:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաքննիչ դատարանը,

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 25-ի դատավճիռը` Վրեժ Սաշայի Ղազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ