Գործ հ. ԵԷԴ/0015/01/11

Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

08 նոյեմբերի 2011թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՆԱԴՈՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՔԱՐԱՄՅԱՆԻ
Հ.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում ՀՀ գլխավոր դատախազության ավագ դատախազ Ա.Նադոյանի և ամբաստանյալ Ա.Պետրոսյանի շահերի պաշտպան, փաստաբան Ա.Քարամյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննութան առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Կարեն Գագիկի Թադևոսյանի և Ազատ Ռաֆիկի Պետրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Կարեն Գագիկի Թադևոսյանի և մի խումբ անձանց կողմից խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ 05.08.2010թ. Էրեբունու քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 12128110 քրեական գործը:
Նույն օրը, Կարեն Թադևոսյանը ձերբակալվել է:
07.08.2010թ. որոշմամբ Կարեն Թադևոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրը, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ Կ.Թադևոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
13.08.2010թ. որոշմամբ Ազատ Ռաֆիկի Պետրոսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նույն օրը վերջինիս նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, իսկ դատարանի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
Թիվ 12128110 քրեական գործը Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազությունից ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ գլխավոր դատախազություն, որը ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Գ.Պետրոսյանն իր 19.08.2010թ. որոշմամբ ընդունել է վարույթ և շարունակել նախաքնությունը:
24.12.2010թ. որոշմամբ Ա.Պետրոսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացվել է և վերջինս ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով:
Վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ Կ.Թադևոսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացվել և վերջինս ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
2010թ. դեկտեմբերի 30-ին թիվ 12128110 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` դատարան/:
Դատարանի 2011թվականի օգոստոսի 11-ի դատավճռով՝ ամբաստանյալ Ազատ Ռաֆիկի Պետրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. նոյեմբերի 24-ից:
Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնվել է անփոփոխ:
Ամբաստանյալ Կարեն Գագիկի Թադևոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ “Համաներում հայտարարելու մասին” ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն Կարեն Թադևոսյանը ազատվել է պատժից:
Կ.Թադևոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը վերացվել է և վերջինս անհապաղ ազատ է արձակվել դատական նիստերի դահլիճում:
Վճռվել է նաև ամբաստանյալներ Ազատ Պետրոսյանից, Կարեն Թադևոսյանից, Հրաչյա և Հայկ Վարդանի Գրիգորյաններից հօգուտ տուժող Արսեն Ղարիբի Ապերյանի համապարտությամբ բռնագանձել 333.618 ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործության հետևանքով Ա.Ապերյանին պատճառված նյութական վնասի հատուցում:
Նույն դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտվել են նաև Հրաչյա և Հայկ Վարդանի Գրիգորյանները, որոնք համաներման ակտով ազատվել են պատժի կրումից, և որոնց վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքներ չեն ներկայացվել:
Հիշյալ դատավճռի դեմ 06.09.2011թ. ՀՀ գլխավոր դատախազության ավագ դատախազ Ա.Նադոյանը բերել է վերաքննիչ բողոք:
Դատավճռի դեմ 13.09.2011թ. ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Ալբերտ Քարամյանը ևս ներկայացրել է վերաքննիչ բողոք:
Վերաքննիչ բողոքների առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 15.09.2011թ որոշմամբ վերաքննիչ բողոքները ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2.Գործի փաստական հանգամանքները

2010թ. օգոստոսի 4-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում, տուժող Արմեն Ռաֆայելի Սերոբյանը Երևանի Տիտոգրադյան փողոցով` “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի շրջակայքում քայլելիս նկատել է գործով ամբաստանյալ Կարեն Գագիկի Թադևոսյանին: Վերջինս նրան իր մոտ է կանչել և առանց որևէ պատճառի վիրավորել, որին տուժող Ա.Սերոբյանը պատասխանել է նույն ձևով: Այդ պահին նրանց է մոտեցել Ա.Սերոբյանի հայրը` Ռաֆայել Սերոբյանը և որդուն տարել տուն: Դրանից շուրջ 10 րոպե անց, Ա.Սերոբյանի բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել գործով մյուս ամբաստանյալ Ազատ Ռաֆիկի Պետրոսյանը և նրան կանչել “պարզաբանման”: Այդ կապակցությամբ Ա.Սերոբյանը գնացել է “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի տարածք, որտեղ նրան են սպասել ամբաստանյալներ Ազատ Պետրոսյանը, Կարեն Թադևոսյանը և Հրաչյա Գրիգորյանը, ընդ որում ամբաստանյալներ Կ.Թադևոսյանը և Հ.Գրիգորյանը եղել են ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում: Արմեն Սերոբյանի կողմից նրանց մոտենալուց հետո, ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանն առանց որևէ պատճառի բռունցքով հարվածել է նրա դեմքին, որից հետո Ազատ Պետրոսյանի և Հրաչյա Գրիգորյանի հետ միասին սկսել են ծեծի ենթարկել տուժող Ա.Սերոբյանին: Դեպքի վայրից վերջինս դիմել է փախուստի, զանգահարել եղբորը` գործով մյուս տուժող, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի ոստիկան Եղիշե Սերոբյանին և պատմել կատարվածը: Տեղեկանալով այդ մասին, տուժող Ե.Սերոբյանը գործընկերոջ, գործով մյուս տուժող Վարդան Պետրոսյանի հետ միասին, ծառայության ավարտից հետո վերջինիս անձնական օգտագործման “ՎԱԶ-2101” մակնիշի 45 SL 368 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, քաղաքացիական հագուստով եկել են տուժող Ա.Սերոբյանի նշած վայրը և նրանից տեղեկացել դեպքի մանրամասնություններն այն մասին, որ նրան ծեծի են ենթարկել նույն թաղամասի բնակիչներ Ազատ Պետրոսյանը, Կարեն Թադևոսյանը և Հրաչյա Գրիգորյանը: Միջադեպի պատճառները պարզելու նպատակով նրանք երեքով գնացել են “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի տարածք, որտեղ հանդիպել են Ազատ Պետրոսյանին և Կարեն Թադևոսյանին, սակայն վերջիններս զրույցը վերածել են վիճաբանության և կռվի, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով աղմուկի և հայհոյանքների ձայներից հավաքված քաղաքացիների ու հանրակացարանի բնակիչների նկատմամբ, նրանց ներկայությամբ տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ և շուրջ 20 րոպե տևողությամբ ծեծի ենթարկել տուժողներին: Ծեծկռտուքին միացել են նաև Կ.Թադևոսյանի մորաքրոջ որդիներ, գործով մյուս ամբաստանյալներ Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյանները, ինչպես նաև քննությամբ ինքնությունները չպարզված այլ անձինք, որոնք շարունակել են ծեծի ենթարկել տուժողներին: Ծեծից խուսափելու նպատակով տուժողներ Ե.Սերոբյանը և Վ.Պետրոսյանը փորձել են նստել դեպքի վայրում գտնվող վերջինիս ավտոմեքենան և դիմել փախուստի, սակայն նրանց չի հաջողվել, քանի որ ամբաստանյալներ Կ.Թադևոսյանը, Ա.Պետրոսյանը, Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյանները և ինքնությունը չպարզված այլ անձինք հարվածներ հասցնելով թույլ չեն տվել, միաժամանակ խուլիգանական գործողությունների հետևանքով կոտրել ավտոմեքենայի հողմապակին ու վնասել թափքը:
Այդ ժամանակ, նույն տարածքում գտնվող բջջային հեռախոսների վերանորոգման կրպակում է գտնվել նաև ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի ոստիկան, գործով մյուս տուժող Արսեն Ղարիբի Ապերյանը: Խուլիգանական հայհոյանքների ձայներ լսելով, նա դուրս է եկել կրպակից և փողոցում նկատել, որ ամբաստանյալներ Ա.Պետրոսյանը, Կ.Թադևոսյանը, Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյաններն ու գործով չպարզված այլ անձինք ծեծի են ենթարկում գործընկերներ Վարդան Պետրոսյանին, Եղիշե Սերոբյանին և վերջինիս եղբորը` Արմեն
Սերոբյանին: Տեսնելով այդ, տուժող Ա.Ապերյանը մոտեցել, ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, ցանկացել է միջամտել և կանխել կռիվը, սակայն այդ ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Թադևոսյանը բռունցքով հարվածել է նրա դեմքին, գցել գետնին և մյուս ամբաստանյալների ու քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձանց հետ միասին սկսել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել նրան` ոստիկանության աշխատակիցների հասցեին տալով սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Գետնին ընկած վիճակում, պաշտպանվելու նպատակով տուժող Ա.Ապերյանը գոտկատեղից հանել է “MP-654K” մոդելի “T10 008365” համարի 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ ատրճանակը, ցանկացել նախազգուշական կրակ արձակելով կանխել ամբաստանյալների խուլիգանական գործողություններն ու ծեծկռտուքը, սակայն նրան չի հաջողվել, քանի որ այն խլել են նրա ձեռքից և շարունակել ծեծի ենթարկել, որի հետևանքով վերջինիս առողջությանը պատճառվել է միջին ծանրության վնաս: Այդ պահին, օգտվելով իրադրությունից տուժողներ Արմեն և Եղիշե Սերոբյաններն ու Վարդան Պետրոսյանը ավտոմեքենան թողնելով դեպքի վայրում, կարողացել են ոտքով դիմել փախուստի, իսկ տուժող Արսեն Ապերյանի հետագա ծեծը կանխվել է ամբաստանյալներ Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյանների մոր, գործով վկա Անահիտ Գրիգորյանի կողմից: Դրանից հետո ամբաստանյալներ Հայկ և Հրաչյա Գրիգորյանները տուժող Ա.Ապերյանին տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել են հիվանդանոց:
Ծեծի հետևանքով տուժող Եղիշե Սերոբյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև, իսկ տուժող Արսեն Ապերյանի առողջությանը` միջին ծանրության մարմնական վնասվածքներ: Խուլիգանական գործողությունների հետևանքով տուժող Վարդան Պետրոսյանի ավտոմեքենային պատճառվել է 86.000 դրամի նյութական վնաս, իսկ “MP-654K” մոդելի, “T10 008365” համարի 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ ատրճանակը դեպքի հաջորդ օրը Անահիտ Գրիգորյանը ներկայացրել է ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին:
3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
1. Մեղադրողը իր վերաքննիչ բողոքով գտնում է, որ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.08.11թ. դատավճռով ընդունվել և հաստատված է համարվել ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի` մինչև 3 տարեկան երեխաներ ունենալու հանգամանքը և այդ կապակցությամբ համաներման ակտի հիման վրա նրան ազատելով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժից, դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, ուստի հիշյալ դատական ակտը ամբաստանյալ Կ.Թադևոսյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատժից համաներման ակտի հիման վրա նրան ազատելու մասով ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործով վկա Լիանա Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում 2010թ. օգոստոսի 10-ին հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի հետ առանց ՔԿԱԳ-ում գրանցվելու փաստացի ամուսնացել են 2008թ. ապրիլ ամսին, ունեն մեկ տարեկան երեխա և գտնվում է երեք ամսեկան հղիության վիճակում:
Նույնպիսի ցուցմունք է տվել նաև Կարեն Թադևոսյանը:
Համաձայն դատարան ներկայացված ծննդյան վկայականների քսերոպատճեների` Էրեբունի և Նուբարաշեն ՔԿԱԳ տարածքային բաժնում գրանցվել են Սուսաննա Վոլոդիայի Մկրտչյանի /ծնված`31.07.09./ և Արայիկ Վոլոդիայի Մկրտչյանի /ծնված`18.12.10թ./ ծննդյան փաստերը: Ծննդյան վկայականների պատճեներում որպես երեխաների մայր գրանցված է Լիանա Մկրտչյանը, իսկ հայրը` Վոլոդյա Մկրտչյանը:
ՀՀ ընտանեկան օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` ծնողների և երեխաների իրավունքներն ու պարտականությունները հիմնվում են երեխաների` օրենքով սահմանված կարգով հաստատված սերման փաստի վրա:
Ըստ նույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` երեխայի մոր հետ ամուսնության մեջ չգտնվող անձի հայրությունը որոշվում է քաղաքացիական կացության ակտերի պետական գրանցում իրականացնող մարմիններում` երեխայի հոր և մոր համատեղ դիմումի հիման վրա:
Նույն օրենսգրքի 36-րդ հոդվածը սահմանում է, որ ամուսնության մեջ չգտնվող ծնողներից երեխա ծնվելու դեպքում, եթե բացակայում է ծնողների համատեղ դիմումը կամ երեխայի հոր դիմումը, ապա որոշակի անձից երեխայի սերված լինելու փաստը /հայրությունը/ որոշվում է դատական կարգով:
“Քաղաքացիական կացության ակտերի մասին” ՀՀ օրենքի 48-րդ հոդվածով սահմանվում են հայրության որոշման պետական գրանցման հիմքերը, այն է`
ա/ երեխայի ծննդյան պահին ամուսնության մեջ չգտնվող հոր և մոր համատեղ դիմումը,
բ/ հիշյալ օրենքի 51-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դեպքերում` երեխայի մոր հետ ամուսնության մեջ չգտնվող երեխայի հոր դիմումը,
գ/ հայրության կամ հայրության ճանաչման փաստի որոշման մասին դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած վճիռը:
“Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին” ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն, պատժից ազատվում են, բացառությամբ այդ որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, առավելագույնը 5 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված` հիշյալ որոշումն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ մինչև 3 տարեկան երեխա ունեցող անձինք:
Քրեական գործով դատարան ներկայացված որևէ փաստաթղթով և օրենքով սահմանված կարգով հաստատված չէ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանից վերոհիշյալ երեխաների սերված լինելու փաստը: Ավելին` երեխաների ծննդյան վկայականների քսերոպատճեներում որպես հոր անուն և ազգանուն նշված է այլ անձի` Վոլոդիա Մկրտչյանի տվյալները:
Դատարանն ընդունելով և հաստատված համարելով ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի` մինչև 3 տարեկան երեխաներ ունենալու հանգամանքը և այդ կապակցությամբ համաներման ակտի հիման վրա նրան ազատելով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժից, թույլ է տվել դատական սխալ, գործի փաստական հանգամաների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, դատարանը կիրառել է “Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին” ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետը, որը ենթակա չէր կիրառման, ինչը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված դատական ակտի կայացմանը: Դատական սխալը ազդել է գործի արդյունքի վրա և խաթարել արդարադատության բուն էությունը, դատարանի որոշման` որպես արդարադատության ակտի իմաստը, խախտել սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Վերոգրյալներից ելնելով մեղադրողը խնդրել է, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.08.2011թ. դատավճիռը` Կարեն Գագիկի Թադևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման համար նշանակված 4 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժից նրան “Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին” ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն ազատելու մասով` բեկանել, իսկ դատավճիռը մնացած, այդ թվում` Կ.Թադևոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով թողնել անփոփոխ:
2. Բողոք բերած անձ` ամբաստանյալ Ազատ Պետրսյանի շահերի պաշտպան Ա.Քարամյանը իր վերաքննիչ բողոքով գտնում է, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի դրույթները, ըստ որի` քրեական հատապնդումն իրականացող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում Ազատ Պետրոսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատարանը փոխանակ միջոցներ ձեռնարկեր նրան արդարացնող հանգամանքները վեր հանելու և օբյեկտիվ գնահատական տալու նրա կողմից կատարած գործողություններին և բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատական տար գործով ձեռք բերված ապացույցներին, հենվելով տուժողների կողմից տրված խիստ հակասական ցուցմունքների վրա Ազատ Պետրոսյանին դատապարտել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով:
Այն, որ Ազատ Պետրոսյանը չի մասնակցել 2010թ. օգոստոսի 4-ի ժամը 23-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տիտոգրադյան փողոցի “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտ տեղի ունեցած կռիվներին և չի տվել հայհոյանքներ, դատաքննությամբ հաստատվել է ինչպես մյուս ամբաստանյալներ՝ Հրաչյա Գրիգորյանի, Կարեն Թադևոսյանի, Հայկ Գրիգորյանի կողմից տրված ցուցմունքներով, այնպես էլ վկաներ՝ Անահիտ Գրիգոյանի, Լիանա Մկրտչյանի կողմից տրված ցուցմունքներով։
Ժամը 22:30-ի սահմաններում գործով տուժող Արմեն Սերոբյանը Երևան քաղաքի Տիտոգրադյան փողոցում “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտ քայլելիս, նկատել է գործով ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանին, որն իր մոտ է կանչել նրան և իբրև առանց որևէ պատճառի վիրավորական խոսք ասել: Վերջինս նույն կերպ պատասխանել է, սակայն այդ պահին իր ավտոմեքենայով մոտեցել է տուժողի հայրը՝ Ռաֆայել Սերոբյանը և որդուն մեքենայով տարել տուն: Որից հետո Ազատ Պետրոսյանը զանգահարել է Արմեն Սերոբյանին և կանչել պարզաբանման:
Նշված դրվագը, չի հաստատվել ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում: Պարզ չէ, թե ինչու պետք է Ազատ Պետրոսյանը, երբ Արմեն Սերոբյանին չի ճանաչել և նրա հետ անձնական ոչինչ չունի, իր հեռախոսով կանչի պարզաբանման: Այդ դրվագը չի համապատասխանում իրականությանը, նախաքննական մարմինը այդ ուղղությամբ ձեռք չի բերել բավարար ապացույցներ, իսկ դատարանը առանց պատշաճ գնահատականի արժանացնելու, մեխանիկորեն դրել է դատավճռի հիմքում։Անգամ այդ հանգամանքը հաստատելու համար հեռախոսազրույցները, որ իբրև վարել է Ազատ Պետրոսյանը՝ չի վերծանվել։
Բացի այդ, ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի և գործով մյուս ամբաստանյալների ու վկաների կողմից տրված ցուցմունքների, այդ դրվագից հետո Ազատ Պետրոսյանի ոտքը ոլորվել է և ստացած վնասվածքների պատճառով նա թողել և հեռացել է ու դրան հաջորդող կռիվներին չի մասնակցել:
Ազատ Պետրոսյանի հետագա կռիվների մասնակցության մասին ցուցմունքներ են տվել գործով վկաներ ու տուժողներ հանդես եկած ոստիկանության աշխատողները՝ Արմեն և Եղիշե Սերոբյանները, Վարդան Պետրոսյանը և Արսեն Ապերյանը:
Վերջիններս լինելով ոստիկանության աշխատողներ, պարտավոր էին ձեռք առնել օրենքով սահմանված անհրաժեշտ միջոցառումներ, կանխեին իրադարձությունների հետագա ընթացքը, “պարզաբանման” համար եկել են դեպքի վայր, որպեսզի հաշվեհարդար տեսնեն Արմեն Սերոբյանին ծեծողների հետ, սակայն նրանց ուժերը չի բավարարել և դիմել են փախուստի: Զարմանալին այն է, որ ոստիկանության աշխատողների կողմից կատարված անօրինական գործողությունների համար ոչ մեկը չի պատժվում:
Բողոք բերած անձը գտնում եմ, որ ամբաստանյալների և Երևան քաղաքի ՊՊԾ ոստիկանության կողմից կատարված գործողությունները խուլիգանություն որակելը անհիմն է, նախաքննական մարմինը և դատարանը թույլ են տվել քրեաիրավական կոպիտ սխալ, որը բացասաբար է անդրադարձել արարքի ճիշտ որակմանր։Դեռևս միմյանց հետ կռվելը և հայհոյանքներ տալու հանգամանքը ինքնին բավարար չէ հանգելու այն հետևության, որ նրանք գործել են խուլիգանական մղումներով, խուլիգանությունը կատարել են ուղղակի դիտավորությամբ։
Դատարանի այն հետևությունները, որ ամբաստանյալները թույլ են տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունք են դրսևորել, դա ճիշտ չէ, որովհետև գործի նյութերով պարզվել է, որ ոստիկանության աշխատողներն են նախահարձակ եղել, կազմակերպված եկել դեպքի վայր՝ հաշիվ մաքրելու նպատակով և նրանք մարմնական վնասվածքներ ստացել են ոչ թե խուլիգանական մղումների հետևանքով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների պատճառով։Այդ կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր ՎԻ-33/07 որոշման մեջ նշում է, որ «խուլիգանությունը կարող է կատարվել ուղղակի դիտավորությամբ։Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։Այսինքն, եթե այդ արարքը կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա և հանցավորի վարքը բացահայտ մարտահրավեր է ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է շրջապատին հակադրելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցադրելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե հանցավորի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներից ելնելով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն»։Այսպիսով, խուլիգանության հանցակազմ առաջացնելու համար անհրաժեշտ են երեք հատկանիշներ՝
1. Այն պետք է կատարվի ուղղակի դիտավորությամբ, անձը ցանկանա, նախատեսի և գիտակցի, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգը և թույլ տա այդ:։
2. Իր գործողությունները զուգորդված է եղել հասարակական կարգի կոպիտ
խախտմամբ:
3.Այդ բոլորը զուգորդված է եղել շրջապատի նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցադրելու ցանկությամբ։
Հայհոյանքներ տալու հանգամանքն ինքնին դեռևս բավարար չէ հանգելու այն հետևության, որ նրանք գործել են խուլիգանական մղումներով՝ խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ։Ինչպես արդեն նշվել է, վերը նշված գործողությունները կատարվել են ոստիկանության աշխատողների նախաձեռնությամբ, ամբաստանյալները խուլիգանություն կատարելու ոչ մի դիտավորություն չեն ունեցել, առավել ևս, որ Ազատ Պետրոսյանը նշված գործողություններին չի մասնակցել։
Դատարանի դատավճռով Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերի հատկանիշներով հիմնավորված չէ, դատարանի կողմից պատշաճ գնահատականի չի արժանացվել այդ արարքի քրեաիրավական գնահատման համար էական նշանակություն ունեցող գործի փաստական հանգամանքները։
Ելնելով վերոգրյալից, բողոքի հեղինակը գտել է, որ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.08.2011թ. դատավճիոը Ազատ Պետրոսյանի մասով հիմնավորված չէ, խնդրել է բեկանել և Ազատ Պետրոսյանին ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով անպարտ ճանաչել և արդարացնել:
Եթե ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը այնուամենայնիվ գտնի, որ դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, ուստի խնդրել է հաշվի առնել, որ նա հանդիսացել է աշխարհի և Եվրոպայի քառակի չեմպիոն, նրա հաղթանակի շնորհիվ Հայաստանի Հանրապետության դրոշը բարձրացվել է աշխարհի շատ երկրներում, ինչպես նաև Թուրքիայու: Իր խնամքի տակ են գտնվում երկու անչափահաս երեխաներ, տարել է ծանր վիրահատություններ և այժմ էլ գտնվում է առողջական վատ վիճակում և նրա նկատմամբ ավելի մեղմ պատիժ սահմանել։
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, իսկ պաշտպան Ա.Քարամյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 13.08.2010թ. որոշմամբ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Առաջադրված մեղադրանքում Ազատ Պետրոսյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով դատավարական իր իրավունքից` հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 24.12.2010թ. որոշմամբ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով:
Առաջադրված մեղադրանքում Ազատ Պետրոսյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և կրկին օգտվելով դատավարական իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Քրեական գործի դատաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և կրկին հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց, որի կապակցությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Եղիշե Ռաֆայելի Սերոբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտում որպես ոստիկան: Ամբաստանյալներին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչներ, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում, աշխատանքն ավարտելուց հետո ինքը գործընկերոջ` Վարդան Պետրոսյանի հետ, միասին վերջինիս ավտոմեքենայով ուղևորվել են տուն: Այդ ընթացքում իրեն է զանգահարել եղբայրը` Արմեն Սերոբյանը և հայտնել, որ իրեն ծեծի են ենթարկել: Ինքն ու Վ.Պետրոսյանը “ՎԱԶ-2101” մակնիշի 45 SL 368 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են եղբոր կողմից նշած վայրը, այնտեղ հանդիպել են նրան և տեղեկացել, որ նրան ծեծի են ենթարկել նույն թաղամասի բնակիչներ Ազատ Պետրոսյանը, Կարեն Թադևոսյանը և Հրաչյա Գրիգորյանը: Իրենք ցանկացել են նրանցից պարզել դեպքի հանգամանքները և ծեծի ենթարկելու պատճառները, որի համար մեքենայով գնացել են “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի տարածք: Հասնելով այնտեղ հանդիպել են Ազատ Պետրոսյանին և Կարեն Թադևոսյանին: Ինքը հարցրել է, թե ինչու են եղբորը ծեծել, որին Ա.Պետրոսյանը պատասխանել է. “Լավ ենք արե արա”: Ա.Պետրոսյանին դիտողություն է արել “արա”-յով իրեն դիմելու համար, սակայն նա շարունակել է կռվի տոնով խոսել, որի պատճառով ինքը շրջվել և ցանկացել է հեռանալ` ավելորդ լարվածություն չստեղծելու և անկանխատեսելի հետևանքներ չառաջացնելու համար, սակայն այդ պահին Ա.Պետրոսյանը բռնել է իր թևից և բռունցքով հարվածել դեմքին, որի հետևանքով ինքը կորցրել է գիտակցությունը: Որոշ ժամանակ անց, երբ գիտակցության է եկել, զգացել է, որ իրեն, եղբորը և ընկերոջը ծեծի են ենթարկում: Հարվածներից խույս տալու համար վազել են դեպի ընկերոջ մեքենան, նստել և ցանկացել են մեքենայով փախչել, սակայն Ա.Պետրոսյանն ու Կ.Թադևոսյանը հետապնդել են իրենց և սկսել հարվածել մեքենայի սրահում, այնուհետև մեքենայից քաշել հանել են դուրս: Այդ ժամանակ Կ.Թադևոսյանը ցանկացել է գարեջրի շշով հարվածել իրեն, սակայն չի կարողացել: Նույն պահին տեսնելով, թե ինչպես են ծեծում եղբորը, ինքը մոտեցել է նրան և պահանջել հեռանալ, սակայն եղբայրը հրաժարվել է միայնակ փախչել: Դրանից հետո իրենց հաջողվել է ոտքով դիմել փախուստի: Հետագայում տեղեկացել է, որ նրանք նույն տեղում ծեծի են ենթարկել նաև իրենց գործընկեր Արսեն Ապերյանին, որը պաշտպանվելու նպատակով ցանկացել է գործածել իր անձնական գազային ատրճանակը, սակայն նրան դա չի հաջողվել, քանի որ ատրճանակը նրա ձեռքից խլել, ապա ատրճանակի բռնակով հարվածել են գլխին: Դրանից հետո, երբ Վ.Պետրոսյանը գնացել և դեպքի վայրից բերել է մեքենան, իրենք տեսել են, որ մեքենայի դիմապակին կոտրած է, իսկ թափքը վնասված տեղեր ունի:
Տուժող Արմեն Ռաֆայելի Սերոբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչներ, նրանց հետ որևէ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 2230-ի սահմաններում, ինքը քայլելիս է եղել Երևանի Տիտոգրադյան փողոցով` “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտակայքում, որի ընթացքում հանդիպել է Կարեն Թադևոսյանին: Վերջինս իրեն իր մոտ է կանչել և առանց որևէ պատճառի ասել. “քեզ շատ լավ չես զգում այ փառչակ”, որին ինքը նմանատիպ պատասխան է հնչեցրել: Այնուհետև
Կ.Թադևոսյանը իրեն հրավիրել է քոլեջի մասնաշենքի հետնամաս, սակայն այդ պահին իրենց է մոտեցել հայրը` Ռաֆայել Սերոբյանը և մեքենայով իրեն տարել է տուն: Դրանից մոտ 10 րոպե անց իր բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Ազատ Պետրոսյանը և կանչել “պարզաբանման”: Նրանց հանդիպելու համար տանից դուրս է եկել և գնացել “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի տարածք, սակայն մինչև գնալը իր ոսկյա շղթան և նոր գնած հեռախոսը թողել է ընկերուհու մոտ: Հասնելով այնտեղ հանդիպել է Ազատ Պետրոսյանին, Կարեն Թադևոսյանին և Հրաչյա Գրիգորյանին: Կարեն Թադևոսյանն ու Հրաչյա Գրիգորյանը եղել են ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում և գարեջուր խմելիս են եղել: Նրանց մոտենալուց հետո, Ա.Պետրոսյանը ասել է. “պապայիտ մոտ լավ էիր զգում քեզ...”, հայհոյել և հարվածել է իրեն, սակայն ինքը դիմել է փախուստի: Հեռանալով զանգահարել է եղբորը` Եղիշեին և հայտնել, որ Ազատենք ծեծել են իրեն: Եղբայրը պահանջել է սպասել մինչև նրա գալը: Մի որոշ ժամանակ անց եկել է եղբայրը, իր գործընկեր Վարդան Պետրոսյանի հետ միասին, վերջինիս ավտոմեքենայով: Ինքը նրանց մանրամասն պատմել է կատարվածը և եղբոր ու Վարդանի հետ միասին գնացել են վիճաբանության վայրը: Հասնելով այնտեղ, տեսել են Ազատին և Կարենին: Եղբայրը մոտեցել է նրանց և հարցրել թե ինչու են ծեծել իրեն, սակայն Ա.Պետրոսյանը պատասխանել է. “Լավ ենք արել” և միանգամից սկսել են ծեծի ենթարկել իրենց: Ծեծից խուսափելու նպատակով իրենք փորձել են նստել Վարդան Պետրոսյանի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի, սակայն Կարեն Թադևոսյանն ու ընկերները, հարվածներ հասցնելով, թույլ չեն տվել մեքենայով հեռանալ: Այնուամենայնիվ մի որոշ ժամանակ անց իրենց հաջողվել է ոտքով դիմել փախուստի:
Տուժող Վարդան Գուրգենի Պետրոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտում որպես ոստիկան: Ամբաստանյալներին նախկինում չի ճանաչել: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում, ավարտելով ծառայությունը գործընկեր Եղիշե Սերոբյանը խնդրել է իրեն տուն տանել: Իր “ՎԱԶ-21011” մակնիշի 45 SL 368 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Ե.Սերոբյանի տուն, սակայն ճանապարհին Եղիշեին զանգահարել է եղբայրը և հայտնել, որ իրեն ծեծի են ենթարկել: Ընդառաջելով գործընկերոջ խնդրանքին, միասին գնացել են “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտ և այնտեղ հանդիպել Եղիշեի եղբորը` Արմեն Սերոբյանին, որից տեղեկացել են, որ նրան ծեծի են ենթարկել թաղամասի տղաները: Դեպքի հանգամանքները և ծեծի պատճառները պարզելու համար, Եղիշեի և Արմենի հետ միասին ինքը նույնպես գնացել է “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի տարածք, որտեղ հանդիպել են Ազատ Պետրոսյանին և Կարեն Թադևոսյանին: Նրանք զրույցը վերածել են վիճաբանության, որի ընթացքում իրենց հասցեին տալով սեռական բնույթի խուլիգանական հայհոյանքներ, շուրջ 20 րոպե սկսել են ծեծի ենթարկել իրենց: Ծեծից խուսափելու նպատակով իրենք փորձել են նստել ավտոմեքենան և դիմել փախուստի, սակայն Կարեն Թադևոսյանն ու ընկերները, հարվածներ հասցնելով, թույլ չեն տվել փախչել` կոտրելով ավտոմեքենայի հետևի հողմապակին և վնասելով թափքը: Այնուամենայնիվ որոշ ժամանակ անց իրենց հաջողվել է ոտքով դիմել փախուստի: Դրանից որոշ ժամանակ հետո ինքը ոտքով գնացել է մեքենայի հետևից, սակայն ամբաստանյալների կողմից կրկին ծեծի է ենթարկվել և նորից դիմել փախուստի: Այնուհետև կրկին գնացել է մեքենայի հետևից և այնտեղ հանդիպել գործընկեր Արսեն Ապերյանին, որը իր հետևից է քայլել, սակայն նրան չի սպասել, այլ անմիջապես նստել է մեքենան և հեռացել այնտեղից:
Տուժող Արսեն Ղարիբի Ապերյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է
ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդում որպես ոստիկան: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում, գտնվել է ընկերուհուն պատկանող հեռախոսների վերանորոգման կրպակում: Փողոցից լսելով ոստիկանության աշխատակիցների հասցեին ուղղված խուլիգանական և սեռական բնույթի հայհոյանքներ, ինքը դուրս է եկել կրպակից և փողոցում տեսել, որ Ազատ Պետրոսյանը, Կարեն Թադևոսյանը, Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյաններն ու իրեն անծանոթ մի քանի անձինք ծեծում են գործընկերներ Եղիշե Սերոբյանին և Վարդան Պետրոսյանին: Մոտենալով նրանց, ինքը ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից և միջամտելով ցանկացել է կանխել կռիվը, սակայն այդ պահին Կարեն Թադևոսյանն անսպասելիորեն բռունցքով հարվածել է աջ աչքին, որից ինքն ընկել է գետնին: Այդ ժամանակ իր գործընկերները դիմել են փախուստի, իսկ ամբաստանյալները մյուսների հետ շարունակել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածել իրեն: Գետնին ընկած վիճակում, պաշտպանվելու նպատակով գոտկատեղից հանել է “MP-654K” մոդելի ‘T10 008365” համարի 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ ատրճանակը, ցանկացել է ամբաստանյալների խուլիգանական գործողությունները կանխելու նպատակով նախազգուշական կրակոց արձակել, սակայն նրանք ձեռքից խլել են այն և շարունակել ծեծելը: Այդ ընթացքում անգամ փորձել է զանգահարել ընկերներին կամ ոստիկանության բաժին, սակայն դա նույնպես իրեն չի հաջողվել: Ծեծին միջամտել է մի կին, որը պառկել է իր վրա, թույլ չի տվել հարվածել իրեն և դրանով կանխել ծեծը: Այնուհետև ամբաստանյալներ Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյանները իրեն նստեցրել են “ԲՄՎ” մակնիշի ավտոմեքենան և շուրջ 10 րոպե պտտելուց հետո իջեցրել, լվացացրել են, այնուհետև կրկին նստեցրել են մեքենան և շուրջ 40 րոպե աննպատակ շրջել թաղամասում: Այդ ընթացքում նրանք ներկայանալով որպես ոստիկանության և ազգային անվտանգության աշխատակիցներ, ահաբեկել են իրեն, որպեսզի դեպքի մասին որևէ տեղ չհայտնի: Դրանից հետո իրեն իջեցրել են պատահական տաքսի ավտոմեքենայի մոտ, որով էլ ինքը գնացել է Կենտրոնի ոստիկանության բաժին: Ամբաստանյալների կողմից իրեն գազանաբար ծեծի ենթարկելու հետևանքով ստացել է միջին ծանրության վնասվածքներ, մասնավորապես գլխի և աչքի շրջաններում, որի պատճառով համապատասխան ստացիոնար և ամբուլատոր բուժում է ստացել:
Վկա Մարիամ Պապանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ բնակվում է Երևանի Նոր-Արեշ 127/1 շենքի թիվ. 17 բնակարանում: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից` գնումներ կատարելու նպատակով և իրենց շենքի մոտ, “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի հարակից տարածքում, նկատել է մարդկանց բազմություն և լսել հայհոյանքներ: Առաջանալով այդ ուղղությամբ տեսել է, որ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը վիճաբանում է մի բարձրահասակ երիտասարդի հետ, որը զենք է հանել, սակայն զենքը նրա ձեռքից խլել են: Այդ ընթացքում Անահիտ Գրիգորյանը փորձել է պաշտպանել այդ բարձրահասակ տղային, սակայն նրա հետ միասին ընկել են գետնին: Նկատի ունենալով, որ դեպքից տևական ժամանակ է անցել, ներկայումս ինքը մանրամասնությունները չի հիշում, ուստի ավելի հավաստի է նախաքննության ընթացքում իր կողմից տված ցուցմունքը: Դեմքով ինքը ոչ-մեկի չի տեսել, քանի որ հեռու է գտնվել, իսկ Անահիտին ճանաչել է ձայնից: Ինքը հիշում է նաև, որ այդ ընթացքում Անահիտ Գրիգորյանը գնացել է տուն, ջուր բերել և որդու` Հայկ Գրիգորյանի հետ միասին օգնություն ցույց տվել գետնին ընկած և արյունոտված երիտասարդին, նրան նստացրել է Հայկի մեքենան և նրանք հեռացել են:
Վկա Վաղինակ Շուշանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի հարևանությամբ գտնվող ինտերնետ ակումբում:
2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում ինքը գտնվել է աշխատավայրում` գիշերային հերթափոխում, երբ փողոցից լսել է գորգոռոցի և հայհոյանքի ձայներ, ապա դուրս գալով բակ տեսել է մարդկանց բազմություն, որոնց մեջ նկատել է Կարեն Թադևոսյանին` մի բարձրահասակ երիտասարդի հետ վիճաբանելիս և հայհոյանքներ տալիս, սակայն ինքը փողոցը չի անցել և հեռվից է դիտել իրադարձությունները, քանի որ վախեցել է: Այդ ընթացքում այդ երիտասարդի ձեռքում նկատել է ատրճանակ, որը պահված է եղել Կարենի ուղղությամբ: Վիճաբանությանը միջամտել է Անահիտ Գրիգորյանը, որից հետո այդ երիտասարդի ձեռքից վերցրել են ատրճանակը, տղաները սկսել են հարվածել նրան, որի հետևանքով վերջինս ընկել է գետնին, իսկ թե ովքեր են եղել նրան հարվածողները, ինչ հանգամանքներում և կոնկրետ ով է վերցրել նրանից ատրճանակը, չի կարող ասել, քանի որ մութ է եղել: Իր համար ճանաչելի է եղել միայն Կարենի դեմքը: Իր ներկայությամբ վիճաբանությունը տևել է շուրջ 10 րոպե: Հետագայում տեղեկացել է, որ Կարենը վիճաբանել է ոստիկանության աշխատակցի հետ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1115/Հ եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ա.Ապերյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` բաց գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, աջ հետակնակապճային և գագաթային շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդ վերքերի, աջ ակնակապճի շրջանի և կրծքավանդակի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, աջ ակնագնդի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման, աջ գոտկային հատվածի արյունազեղման, աջ արմնկային հետին մակերեսի քերծվածքների, ձախ բազկի միջին երրորդի դրսային մակերեսի արյունազեղման ձևերով, պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը քան 21 օրից ավելի:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1971 եզրակացությամբ, ըստ որի` Եղիշե Սերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ ակնակապճի ստորին և վերկոպային շրջանների արյունազեղումների, աջ ակնագնդի դրսային անկյան շրջանի, գլխի ձախ գագաթակողմնային հատվածի վերքի, քերծվածքի, ձախ ուսագոտու վերին հետին մակերեսի, աջ ուսագոտու վերին մակերեսի քերծվածքների ձևերով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը վեց օրից ավելի բայց ոչ ավելի քան 21 օրից ժամանակով:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1972 եզրակացությամբ, ըստ որի Վարդան Պետրոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները ձախ ազդրի վերին երրորդի դրսային մակերեսի, գլխի ձախ գագաթակողմնային հատվածի արյունազեղումների ձևերով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
“ՎԱԶ-21011” մակնիշի 45 ՏԼ 368 պետհամարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին հետաքննական և նախաքննական մարմինների արձանագրություններով, համաձայն որոնց ավտոմեքենայի հետևի հողմապակին կոտրված է և արտաքին ներգործության հետևանքով դեֆորմացված է հետևի աջ կանգնակն ու տանիքի վահանակը:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 652-ԱՊ եզրակացությամբ, ըստ որի` փորձաքննությանը տրամադրված “ՎԱԶ-21011” մակնիշի, 45 ՏԼ 368 պետհամարանիշի ավտոմեքենային վնասելու հետևանքով պատճառված վնասի չափի շուկայական գինը, 2010թվականի օգոստոսի 5-ի դրությամբ գործող շուկայական գներով, գնահատվում է 86 /ութսունվեց հազար/ ՀՀ դրամ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 22-ի սահմաններում, ինքը գտնվել է “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտակայքում և պատահական հանդիպել իրենց տարածքի բնակիչ Արմեն Սերոբյանին, որից ցանկացել է ճշտել և պարզաբանումներ ստանալ մի քանի օր առաջ տեղի ունեցած դեպքի կապակցությամբ, սակայն նա լավ ձևով չի պատասխանել: Այդ պահին իրենց է մոտեցել վերջինիս հայրը և նրանք հեռացել են: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց Արմենը եկել է քոլեջի տարածք, որտեղ ինքը մեկ անգամ ապտակել է նրան, որից հետո նա հեռացել է: Մոտ 20 րոպե անց վերջինս կրկին վերադարձել է այս անգամ եղբոր` Եղիշե Սերոբյանի և իրեն անծանոթ մի տղայի հետ միասին, որոնք եկել են “ՎԱԶ-2101” մակնիշի ավտոմեքենայով: Իր, Արմեն և Եղիշե Սերոբյանների միջև քաշքշուկ է առաջացել, որը տևել է մոտ 20 րոպե: Քաշքշուկի ընթացքում իրենք փոխադարձաբար հարվածներ են հասցրել միմյանց, ապա քաշքշելով դուրս են եկել քոլեջի մոտակայքից դեպի ճանապարհի կողմ, որտեղ իրենց են միացել մորաքրոջ որդիները` Հայկ և Հրաչյա
Գրիգորյանները: Այդ ընթացքում մոտեցել է նաև տուժող Արսեն Ապերյանը, հանել ատրճանակը և պահել իր վրա, որից զայրացած ինքը բռունցքով հարվածել է վերջինիս դեմքին ու վայր գցել: Դրանից հետո իրեն են մոտեցել Հրաչյան ու մորաքույրը` Անահիտը և քաշելով իրեն տարել են տուն: Ինչ վերաբերվում է Ազատ Պետրոսյանի կողմից վիճաբանությանը մասնակցելուն, ապա նա վիճաբանությանը չի մասնակցել, քանի որ ոտքը վնասված` ոլորված է եղել և նա գտնվել է իրենց տանը: Արմեն Սերոբյանը, նրա եղբայրը և հայրն իր հետ անձնական խնդիրներ ունեն, որը կապված է նախկինում Արմենի հետ ավտովթարի ենթարկվելու հետևանքով վերակենդանացման բաժանմունքում գտնվելու պատճառին, որից հետո նրա հայրը սպառնացել է հաշվեհարդար տեսնել իր հետ, սակայն ոչ թե օրենքով, այլ անձամբ և սույն քրեական գործն էլ նրանց կողմից շառ անելու հետևանք է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հրաչյա Գրիգորյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց, որի կապակցությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները այն մասին, որ խուլիգանություն չի կատարել և վիճաբանությանը չի մասնակցել: 2010թվականի օգոստասի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում, գտնվել է Երևանի Տիտոգրադյան փողոցում գտնվող “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտակայքում և լսել վիճաբանության, հայհոյանքի ձայներ: Մոտենալով վիճաբանող 7-8 անձանց, նրանց մեջ նկատել է մորեղբոր որդուն` Կարեն Թադևոսյանին, եղբայրներ Արմեն և Եղիշե Սերոբյաններին: Վիճաբանությունը դադարեցնելու նպատակով հայհոյանքներ է տվել նրանց հասցեին, բաժանել նրանց, իսկ այն դադարելուց հետո Կարենին տարել է տուն: Որոշ ժամանակ անց, երբ վերադարձել է նույն վայրը, նկատել է, որ քոլեջի տարածքում մարդիկ են հավաքված և կրկին վիճաբանություն է գնում: Տեսել է, թե ինչպես է բջջային հեռախոսների վերանորոգման կրպակի աշխատող տղան վիճաբանում մի անծանոթի հետ: Երբ մոտեցել է նրանց, բարձրահասակ տղան արյունոտված ընկած է եղել գետնին: Քիչ հեռվում նկատելով եղբորը` Հայկ Գրիգորյանին, նրան կանչել և միասին օգնել են այդ տղային լվացվել և փոխել հագուստը, որի ընթացքում նա հայտնել է, որ կորցրել է ատրճանակն ու բջջային հեռախոսը: Այնուհետև նրան տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել են հիվանդանոց, իսկ զրույցի ընթացքում տեղեկացել են, որ նա ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի աշխատակից է: Ինչպես ինքը, այնպես էլ եղբայրը վերջինիս հետ չեն վիճաբանել, նրան ծեծի չեն ենթարկել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հայկ Գրիգորյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց, որի կապակցությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ խուլիգանություն չի կատարել և վիճաբանությանը չի մասնակցել: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ի սահմաններում, գտնվել է Երևանի Տիտոգրադյան փողոցում գտնվող “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի մոտակայքում: Այդ ժամանակ այնտեղ գտնվող բջջային հեռախոսների վերանորոգման կրպակի դիմաց հավաքված են եղել մարդիկ, իսկ կրպակի աշխատող տղան արյունոտված ընկած է եղել գետնին: Օգնություն ցույց տալու նպատակով կանչել է եղբորը` Հրաչյա Գրիգորյանին և միասին այդ տղային տեղափոխել են բջջային հեռախոսների վերանորոգման կրպակ, լվացացրել, որից հետո մեքենայով ճանապարհել են հիվանդանոց:
Սույն գործով վկա Անահիտ Գրիգորյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Հայկ և Հրաչյա Գրիգորյանների մայրը, իսկ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը իր քրոջ որդին է: 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 21-ի սահմաններում, գտնվել է Երևանի Տիտոգրադյան փողոցում` “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի շրջակայքում գտնվող իրեն պատկանող առևտրի կրպակում: Որոշ ժամանակ անց իր մոտ է եկել քրոջ որդին` Կարենը: Այդ ընթացքում կրպակի մոտով անցնելիս է եղել Արմեն Սերոբյանը, որի հետ Կարենը սկսել է խոսել, սակայն նույն պահին նրանց է մոտեցել Արմենի հայրը, որին տեսնելով Կարենը նրանից ներողություն է խնդրել և նրանք հեռացել են: Շուրջ 30 րոպե անց, Կարենին զանգահարել են և նա դուրս է եկել կրպակից` հայտնելով, որ շուտով կվերադառնա: Նրա հեռանալուց մի որոշ ժամանակ անց, “Էրեբունի” բժշկական քոլեջից դեպի ճանապարհի ուղղությամբ նկատել է Կարեն Թադևոսյանին, որի դեմքը և հագուստները արյունոտված են եղել: Վերջինս մոտեցել է ճանապարհի եզրին կանգնած սպիտակ գույնի ավտոմեքենային և ցանկացել հարվածել այնտեղ նստած անձնավորությանը: Այդ ժամանակ նկատել է ավտոմեքենայից իջնող Արմեն և Եղիշե Սերոբյաններին ու ինչ-որ անծանոթի, որոնք հարձակվել են Կարենի վրա և սկսել հարվածել նրան: Ինքը մոտենալով նախատել և ապտակել է Եղիշեին, որն էլ հարձակվել
է որդու` Հրաչյայի վրա, որից հետո սկսվել է խառը վիճաբանություն, հնչել են փոխադարձ հայհոյանքներ և մարդկանց բազմություն է հավաքվել: Այդ ընթացքում Արմեն և Եղիշե Սերոբյանները ու նրանց ընկերը դիմել են փախուստի` ավտոմեքենան թողնելով այնտեղ, որից հետո վիճաբանությունը դադարել է: Որոշ ժամանակ անց, երբ Կարենը գնացել է սպիտակ ավտոմեքենայի ուղղությամբ, նրան է մոտեցել բջջային հեռախոսների վերանորագման կրպակի աշխատող Արսեն Ապերյանը և ձեռքով հարվածել Կարենին: Վերջինս փոխադարձ հարվածել է Արսենին, որի պատճառով վիճաբանությունը կրկին վերսկսվել է: Ինքը Հրաչյայի հետ փորձել է միջամտել կռվին, սակայն այդ պահին Արսենը գոտկատեղից հանել է ատրճանակը և պահել Կարենի ուղղությամբ: Ինքը բռնելով Արսենի ձեռքից, փորձել է նրան թույլ չտալ կրակել, որի ժամանակ հավաքվածները սկսել են վերջինիս հարվածել և գցել են գետնին, քանի որ ժողովուրդը վրդովված է եղել Ապերյանի կողմից զենք հանելու փաստով: Արսենի ձեռքից ինքն աձամբ է վերցրել ատրճանակը և այն թաքցրել տան մոտ գտնվող կիսակառույց շինությունում: Կրկին վերադարձել է դեպքի վայր այն պահին, երբ Հրաչյան և մյուս որդին` Հայկը Արսեն Ապերյանին օգնություն են ցույց տալիս: Այնուհետև նրանք տաքսի ավտոմեքենայով Արսենին ճանապահրել են տուն, իսկ հաջորդ օրը վերջինիս ատրճանակն ինքը ներկայացրել է ոստիկանության աշխատակիցների:
Վկա Լիանա Մկրտչյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010թվականի օգոստոսի 4-ին ժամը 23-ից 24-ն ընկած ժամանակահատվածում “Էրեբունի” բժշկական քոլեջի կողմից գոռգոռոցի ձայներ է լսել և դուրս գալով փողոց, տեսել է մարդկանց բազմություն, որի մեջ նկատել է Անահիտ Գրիգորյանին, ամուսնուն` Կարեն Թադևոսյանին և մի բարձրահասակ տղայի: Տեսել է նաև, թե ինչպես է բարձրահասակ երիտասարդը հրել Անահիտ Գրիգորյանին, որի պատճառով Կարենը հարվածել է նրան, ապա երիտասարդի ձեռքին ատրճանակ է նկատել, սակայն կրակոցի ձայն չի լսել: Հղի լինելու պատճառով ինքնազգացողությունը վատացել և վերադարձել է տուն, իսկ 15 րոպե անց տուն է վերադարձել ամուսինը` Կարենը, արյունոտված դեմքով և պատռված հագուստներով:
Վերաքննիչ դատարանը գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալներ Կարեն Թադևոսյանի, Հրաչյա և Հայկ Գրիգորյանների, վկաներ Անահիտ Գրիգորյանի և Լիանա Մկրտչյանի ցուցմունքները, քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցների հետ իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ նրանցից ամբաստանյալներ Հայկ և Հրաչյա Գրիգորյանները, ինչպես նաև Կարեն Թադևոսյանը նման ցուցմունքներ տալով հետապնդել են պատժից և պատասխանատվությունից խուսափելու, ինչպես նաև ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանին պաշտպանության տակ առնելու նպատակ, իսկ վկաների հիշյալ ցուցմունքներով ոչ հերքվում են, ոչ էլ էապես նվազեցվում են սույն գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների ապացուցողական նշանակությունը, հետևաբար դրանք ինքնին չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն քրեական գործի շրջանակներում Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ գտնում է, որ տուժողների ոստիկան լինելու հանգամանքը ինքնին չի նվազեցնում նրանց ցուցմունքների ապացուցողական նշանակությունը, և այդ հանգամանքը նույնպես չի կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը կատարել է հանցագործություն նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, որի համար պետք է ենթարկվի պատժի:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները համապատասխանում են ինչպես գործի փաստական հանգամանքներին, այնպես էլ դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ամբաստանյալի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ուստի պաշտպան Ա.Քարամյանի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու առումով պետք է մերժել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին և այդ առումով վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի է առել կատարած հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ վերջինս նախկինում արատավորված և հինգ անգամ դատապարտված է եղել, ընդ որում նույնասեռ հանցագործությունների կատարման համար, դատվածությունները մարված չեն, ամուսնացած է, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան երեք երեխա, բնութագրվում է դրականորեն:
Դատարանը ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարել պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երեք երեխաների առկայությունը:
Ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցանք կատարելու ռեցիդիվը և հանցագործության կատարման մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը:
Դատարանը միևնույն ժամանակ գտել է նաև, որ որ “Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20–րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին” ՀՀ Ազգային Ժողովի 26.05.2011թ. որոշման պահանջները կիրառելի չեն ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ, բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Համաներում հայտարարելու մասին որոշման 9-րդ կետի 5-րդ ենթակետը սահմանում է. “Համաներում չկիրառել հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում”:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ կետի 1-ին ենթակետի համաձայն, հանցագործությունների ռեցիդիվն առանձնապես վտանգավոր է համարվում անձի կողմից դիտավորությամբ այնպիսի հանցանք կատարելու դեպքում, որի համար նա դատապարտվում է ազատազրկման, եթե անձը նախկինում երեք անգամից ոչ պակաս ցանկացած հաջորդականությամբ ազատազրկման է դատապարտվել միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործության, ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության համար: Ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը 1998թվականից մինչև 06.02.2007թվականը 5 անգամ դատապարտվել է միջին ծանրության և ծանր հանցագործությունների կատարման համար, որոնց համար դատվածությունները մարված չեն:
Քննության առնելով ամբասանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման կիրառելիության հարցը, և այդ առթիվ դատարանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ Համաներման վերը նշված որոշումը կիրառելի չէ, անհիմն է և չի բխում գործող օրենսդրության պահանջներից, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի պահանջների`
“Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից”:
Ըստ նույն օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի պահանջների`
“Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն՝ տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում՝ այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը”:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը առաջին անգամ դատապարտվել է Կապանի դատարանի 05.03.1998թ. դատավճռով, 1961թ. ընդունված ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 250-րդ հոդվածի “ա” կետով` ազատզրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով:
1961թ. ընդունված ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 250-րդ հոդվածի “ա” կետով պատիժ էր նախատեսված ազատազրկման ձևով երկուսից տասը տարի ժամկետով` պետին նրա կողմից զինվորական ծառայության պարտականություններ կատարելու կապակցությամբ մարմնական վնասվածքներ հասցնելու կամ ծեծելու համար:
Համաձայն 1961թ. ընդունված ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի պահանջների` դատվածություն չունեցողներ են համարվում` այն անձինք, ովքեր դատապարտվել են ազաատազրկման երեք տարուց ոչ ավելի ժամանակով, աքսորի կամ արտաքսման, եթե նրանք (հիմնական և լրացուցիչ) կրելուց հետո երեք տարվա ընթացքում նոր հանցագործություն չեն կատարի:
Ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը 15.09.1998թ. համաներման որոշման հիման վրա ազատվել է 05.08.1998թ. դատավճռով նշանակված պատժից, այսինքն վերջինիս դատվածության մարման ժամկետը սկսել է հոսել 15.09.1998թ-ից:
11.11.1999թ. դատվածության մարման երեք տարվա ժամկետը ընդհատվել է, քանի որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Համաձայն ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` եթե պատիժը կրած անձը մինչև դատվածությունը մարելու ժամանակը լրանալը նորից հանցագործություն կատարի, դատվածության մարման ժամանակն ընդհատվում է: Առաջին հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամանակը հաշվվում է վերստին` վերջին հանցագործության համար պատիժը (հիմնական և լրացուցիչ) փաստորեն կրելուց հետո: Այդ դեպքում անձը երկու հանցագործությունների համար էլ դատված է համարվում մինչև դրանցից առավել ծանր հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամանակը լրանալը:
ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ է նախատեսվել ազատազրկման ձևով 1-ից մինչև 5 տարի ժամկետով` չարամիտ խուլիգանության, այսինքն` նույն գործողությունների, որոնք ըստ իրենց բովանդակության աչքի են ընկել բացառիկ ցինիզմով կամ առանձին հանդգնությամբ, կամ կապված են եղել իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություններ կատարող հասարակայնության ներկայացուցչին, կամ խուլիգանական գործողությունները խափանող այլ քաղաքացիներին դիմադրություն ցույց տալու հետ, ինչպես նաև կատարված են եղել նախկինում խուլիգանության համար դատված անձի կողմից:
01.06.2000թ. դատվածության մարման երեք տարվա ժամկետը կրկին ընդհատվել է, քանի որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38-39-րդ հոդվածների կարգով դատապարտվել է ազատազրկման 2/երկու/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով: 14.05.2001թ. որոշմամբ դատավճռը պատժի մասով փոփոխվել է և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 1 տարի ժամկետով:
28.05.2001թ. ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը ազատվել է պատժի կրումից և դատվածության մարման երեք տարվա ժամկետը սկսել է հոսել այդ ժամանակից և պետք է ավարտվեր 2004թ. մայիսի 28-ին:
2003թ. ապրիլի 18-ին ընդունվել է ՀՀ քրեական նոր օրենսգիրքը:
06.05.2003թ. դատվածության մարման երեք տարվա ժամկետը կրկին ընդհատվել է, քանի որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը Երևանի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով, ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կարգով դատապարտվել է ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով:
Նույն դատարանի 11.08.2003թ. որոշմամբ արարքները համապատասխանեցվել են նոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի դատվածությունը պետք է մարվեր հիշյալ դատավճռով նշանակված պատիժը կրելուց երեք տարին անցնելուց հետո: Մինչդեռ 26.11.2003թ. որոշմամբ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը ազատվել է վերջին դատավճռով նշանակված պատժի կրումից:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` “Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար”:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` “Հանցագործությունների ռեցիդիվը վտանգավոր է համարվում՝
1) դիտավորությամբ հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում երկու անգամից ոչ պակաս ազատազրկման է դատապարտվել դիտավորյալ հանցագործության համար.
2) ծանր հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում ազատազրկման է դատապարտվել ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության համար”:
Համաձայն Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 9-րդ կետի 5-րդ ենթակետի պահանջների` համաներումը չի կիրառվում` հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` “Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը”:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` “Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս”:
Համաձայն նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` “Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով”:
Վերաքննիչ դատարանը հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները և նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2003թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 432-րդ հոդդվածի կարգով ազատվել է 06.05.2003թ. դատավճռով նշանակված պատժից, գտնում է, որ 26.11.2003թ. դրությամբ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը հանդիսացել է դատվածություն չունեցող անձ:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս նաև, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը 06.02.2007թ. Երևանի Ավան և Նոր Նորք համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 3/երեք/ տարի ժամկետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 2 տարի ժամկետով:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետի պահանջների` դատվածությունը մարվում է` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում, փորձաշրջանն անցնելուց հետո:
Տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը սույն քրեական գործով իրեն վերագրվող հանցավոր արարքը կատարել է 2010թ. օգոստոս ամսին, այսինքն դատավճռով նշանակված փորձաշրջանն անցնելուց հետո, որի պայմաններում այդ օրվա դրությամբ նույնպես համարվել է դատվածություն չունեցող անձ:
Այս պայմաններում վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև դատարանի կողմից հանցագործության ռեցիդիվը որպես ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք դիտելը:
Միևնույն ժամանակ վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել նաև, որ համաձայն Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետի պահանջների` պատժաչափի չկրած մասը ենթակա է կրճատման մեկ երրորդով` դիտավորությամբ հանցագործություն կատարելու համար առավելագույնը տասը տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ, բացառությամբ սույն կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի:
Ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանը դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով:
Համաձայն Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետի պահանջների` համաներման որոշման կատարումը վերապահվել է` Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության հիմնարկների պետերին` այն անձանց նկատմամբ, որոնք պատիժը կրում են քրեակատարողական հիմնարկներում:
Վերը նշվածից ելնելով, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նշանակված պատիժը ենթակա է կրճատման մեկ երրորդով:
Միևնույն ժամանակ վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ համաներման ակտի 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետի հիման վրա պատժաչափի կրճատման հաշվարկը պետք է կատարվի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի կողմից:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառելիության հարցը և այդ առթիվ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ նա նախկինում արատավորված և դատապարտված է եղել, սակայն դատվածությունը մարված է և հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ, ամուսնացած է, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան երկու երեխա:
Որպես ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել պատիժը նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երկու երեխաների առկայությունը, ընդ որում երկու երեխաների մինչև 3 տարեկան տարիքը:
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դիտել է հանցագործության կատարման մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը և հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Համաձայն Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի պահանջների` պատժից ազատվում են, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված` սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ հղի կանայք կամ մինչև երեք տարեկան երեխա ունեցող անձինք:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց տալիս նաև, որ դատարանը թեև ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանին Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ ազատել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նշանակված պատժից, սակայն որևէ հիմնավորում, պարզաբանում, վերլուծություն կամ պատճառաբանություն, ինչպես դա արվել է ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի վերաբերյալ չի ներկայացրել և չի հիմնավորել, թե ինչու է տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ կիրառելի Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համապատասխան դրույթները:
Դեռ ավելին, դատարանը ընդհանրապես չի ներկայացրել Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համապատասխան պահանջները, որի պայմաններում էլ չի հիմնավորել ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի խնամքին` համաներման ակտի ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ մինչև 3 տարեկան երեխա ունենալու առկայության հանգամանքը, ինչի արդյունքում այդ առումով կայացրել է չհիմնավորված և չպատճառաբանված դատական ակտ:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջների`
“Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները”:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համապատասխան դրույթների վերաբերյալ Ֆրունզիկ Գալստյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր 2010թ. մարտի 26-ի որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. Դատական ակտն օրինական է, եթե կայացվել է գործող օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ, և հիմնավորված` եթե դրանում արված հետևությունները հիմնված են դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա: Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
Տվյալ դեպքում, Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշումը ընդունվել է 2011թ. մայիսի 26-ին և նույն օրն էլ մտել է օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը իրեն վերագրվող հանցավոր արարքը կատարել է 2010թ. օգոստոս ամսին:
Համաձայն դատարան ներկայացված ծննդյան վկայականների քսերոպատճեների` Էրեբունի և Նուբարաշեն ՔԿԱԳ տարածքային բաժնում գրանցվել են Սուսաննա Վոլոդիայի Մկրտչյանի /ծնված`31.07.09./ և Արայիկ Վոլոդիայի Մկրտչյանի /ծնված`18.12.10թ./ ծննդյան փաստերը: Ծննդյան վկայականների պատճեներում որպես երեխաների մայր գրանցված է Լիանա Մկրտչյանը, իսկ հայրը` Վոլոդյա Մկրտչյանը:
ՀՀ ընտանեկան օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` ծնողների և երեխաների իրավունքներն ու պարտականությունները հիմնվում են երեխաների` օրենքով սահմանված կարգով հաստատված սերման փաստի վրա:
Ըստ նույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` երեխայի մոր հետ ամուսնության մեջ չգտնվող անձի հայրությունը որոշվում է քաղաքացիական կացության ակտերի պետական գրանցում իրականացնող մարմիններում` երեխայի հոր և մոր համատեղ դիմումի հիման վրա:
Նույն օրենսգրքի 36-րդ հոդվածը սահմանում է, որ ամուսնության մեջ չգտնվող ծնողներից երեխա ծնվելու դեպքում, եթե բացակայում է ծնողների համատեղ դիմումը կամ երեխայի հոր դիմումը, ապա որոշակի անձից երեխայի սերված լինելու փաստը /հայրությունը/ որոշվում է դատական կարգով:
“Քաղաքացիական կացության ակտերի մասին” ՀՀ օրենքի 48-րդ հոդվածով սահմանվում են հայրության որոշման պետական գրանցման հիմքերը, այն է`
ա/ երեխայի ծննդյան պահին ամուսնության մեջ չգտնվող հոր և մոր համատեղ դիմումը,
բ/ հիշյալ օրենքի 51-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դեպքերում` երեխայի մոր հետ ամուսնության մեջ չգտնվող երեխայի հոր դիմումը,
գ/ հայրության կամ հայրության ճանաչման փաստի որոշման մասին դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած վճիռը:
Վերը նշվածից ելնելով վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետը ամբաստանյալ Կ.Թադևոսյանի նկատմամբ կիրառելի չէ, քանի որ սույն քրեական գործի շրջանակներում օրենքով սահմանված կարգով ապացույցներ փձեռք չեն բերվել այն մասին, որ Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ առկա է եղել ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի խնամքին մինչև 3 տարեկան երեխա լինելու հանագամանքը, ուստի դատավճիռը այդ մասով պետք է բեկանել և փոփոխել:
Քրեական գործով վկա Լիանա Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում 2010թ. օգոստոսի 10-ին հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի հետ առանց ՔԿԱԳ-ում գրանցվելու փաստացի ամուսնացել են 2008թ. ապրիլ ամսին, ունեն մեկ տարեկան երեխա և գտնվում է երեք ամսեկան հղիության վիճակում:
Նույնպիսի ցուցմունք է տվել նաև ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը:
Գործող օրենսդրության վերը նշված պահանջների առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի, վկա Լիանա Մկրտչյանի ցուցմուքնները, ինչպես նաև այն, որ ներկա պահին ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը ընդունել է 31.07.09թ. ծնված Սուսաննայի և 18.12.10թ. ծնված Արայիկի հայրությունը, ինքնին չեն կարող հիմք հանդիսանալ հանգելու այն եզրահանգման, որ Համաներման ակտի ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ ամբաստանյալ Կ.Թադևոսյանի խնամքին առկա են եղել մինչև 3 տարեկան երեխաներ:
Համաձայն Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետի պահանջների` պատժաչափի չկրած մասը ենթակա է կրճատման մեկ երրորդով` դիտավորությամբ հանցագործություն կատարելու համար առավելագույնը տասը տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ, բացառությամբ սույն կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի:
Ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի 6 ամիս ժամկետով:
Համաձայն Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետի պահանջների` համաներման որոշման կատարումը վերապահվել է` Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության հիմնարկների պետերին` այն անձանց նկատմամբ, որոնք պատիժը կրում են քրեակատարողական հիմնարկներում:
Վերը նշվածից ելնելով, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նշանակված պատիժը ենթակա է կրճատման մեկ երրորդով:
Միևնույն ժամանակ վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ համաներման ակտի 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետի հիման վրա պատժաչափի կրճատման հաշվարկը պետք է կատարվի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի կողմից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-63-րդ հոդվածների պահանջների համատեքստում անդրադառնալով ամբաստանյալներ Ազատ Պետրոսյանի և Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակի և պատժաչափի հարցին, նկատի ունենալով նաև այն, որ ներկա պահին ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանը ընդունել է Լիանա Մկրտչյանի երեխաների հայրությունը, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի դատվածությունը մարված է և առկա չէ վտանգավոր ռեցիդիվը, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, միևնույն ժամանակ հաշվի առնելով անբաստանյալների կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, նրանց պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող համապատասխան հանգամանքների առկայությունը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանի կողմից ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի առումով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվել է համաչափ և արդարացի պատիժ, ուստի դատավճիռը մեղմացման առումով փոփոխելու հիմքեր չկան:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերի պահանջների` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը, առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
Ըստ նույն օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` “Պարզելով, որ գործի փաստական հանգամանքների մասին առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում շարադրված՝ դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում գործի փաստական հանգամանքներին, վերաքննիչ դատարանը ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանում և փոփոխում է դատական ակտը կամ գործը ուղարկում է առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության”:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն`
“1. Քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա: (…)
3. Դատավճիռը բոլոր դեպքերում ենթակա է բեկանման, եթե ` (…)
10) դատավճռում իսպառ բացակայում է դրա նկարագրական-պատճառաբանական մասը (…)”:
Գործող օրենսդրության վերը նշված պահանջներից ելնելով վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի վերաբերյալ Համաներման որոշման կիրառման առումով դատավճռում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում գործի փաստական հանգամանքներին, դատավճիռը այդ մասով պատճառաբանված և հիմնավորված չէ, ինչը հիմք է այն բեկանելու և փոփոխելու համար:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` “Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին”:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի վերաբերյալ Համաներման որոշման կիրառման առումով դատավճիռ կայացնելիս դատարանը թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, չի կիրառել քրեական այն օրենքները, որոնք ենթակա են եղել կիրառման` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ, 13-րդ, 22-րդ, 84-րդ հոդվածները, ինչի արդյունքում այդ մասով կայացվել է գործը ոչ ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը դատավճիռը այդ մասով բեկանելու և փոփոխելու հիմք է:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատավճիռը ամբաստանյալներ Կարեն Թադևոսյանի և Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 2011թ. մայիսի 26-ի ընդունած “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման կիրառման առումով, նշանակված պատժի մասով պետք է բեկանել և փոփոխել և այդ մասով կայացնել նոր դատական ակտ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցը, վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով վեևրջինիս կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև մինչ օրս նրա կողմից դրսևորած վարքագիծը վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Գագիկի Թադևոսյանի նկատմամբ մինչև սույն որոշման օրինական ուժւի մեջ մտնելը որպես խափանման միջոց պետք է կիրառել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-398-րդ հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը բավարարել, իսկ ամբաստանյալ Ա.Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Ա.Քարամյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ազատ Ռաֆիկի Պետրոսյանի և Կարեն Գագիկի Թադևոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ամբաստանյալներ Ազատ Պետրոսյանի և Կարեն Թադևոսյանի վերաբերյալ նրանց նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Ազատ Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով:
Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նշանակված պատժաչափի չկրած մասը կրճատել մեկ երրորդով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2010թ. նոյեմբերի 24-ից:

Պատժաչափի չկրած մասը կրճատելու հաշվարկը կատարել սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ամբաստանյալ Ազատ Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Կարեն Գագիկի Թադևոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նշանակված պատժաչափի չկրած մասը կրճատել մեկ երրորդով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատժի սկիզբը հաշվել Կարեն Թադևոսյանին արգելանքի վերցնելու օրվանից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կարեն Թադևոսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի մեջ հաշվակցել նախնական կալանքի տակ գտնվելու 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ օր ժամկետը:
Պատժաչափի չկրած մասը կրճատելու հաշվարկը կատարել սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ամբաստանյալ Կարեն Գագիկի Թադևոսյանի նկատմամբ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը որպես խափանման միջոց կիրառել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ














ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ