ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԷԴ/0007/01/11
նախագահող դատավոր Վ.Գրիգորյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

09 հուլիսի 2011 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ /ԱՅՍՈՒՀԵՏ ՆԱԵՎ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Պ.ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
պաշտպան` Ռ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալի օրինական ներկայացուցիչ` Մ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը, ամբաստանյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի դատավճռի դեմ,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանի 2010 թվականի նոյեմբերի 13-ի որոշմամբ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի և Արսեն Ենոքի Բաղրամյանի կողմից գողության փորձ կատարելու առթիվ հարուցվել է թիվ 12142710 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:

2. Նախաքննական մարմնի 03.11.2010թ. որոշմամբ կասկածյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի օրինական ներկայացուցիչ է ճանաչվել նրա մայրը` Մարինե Գևորգի Հովհաննիսյանը:

3. 2010 թվականի նոյեմբերի 03-ին կասկածյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանը ձերբակալվել է:

4. Նախաքննական մարմնի 2010 թվականի նոյեմբերի 06-ի որոշմամբ կասկածյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով:

5. 2010 թվականի նոյեմբերի 06-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանը միջնորդություն է ներկայացրել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 12142710 քրեական գործով մեղադրյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը կիրառելու վերաբերյալ, որը դատարանի նույն օրվա որոշմամբ բավարարվել է:

6. Նախաքննական մարմնի 2010 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշմամբ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանին 2010 թվականի նոյեմբերի 06-ին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով:

7. 2010 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Ավագյանը միջնորդություն է ներկայացրել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 12142710 քրեական գործով մեղադրյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը 15 /տասնհինգ/ օր ժամկետով` մինչև 2011 թվականի հունվարի 17-ը, երկարացնելու վերաբերյալ, որը դատարանի 27.12.2010թ. որոշմամբ բավարարվել է:

8. 2010 թվականի դեկտեմբերի 30-ին թիվ 12142710 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, Արսեն Ենոքի Բաղրամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:

9. Առաջին ատյանի դատարանը 2011 թվականի հունվարի 11-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, Արսեն Ենոքի Բաղրամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ընդունել է վարույթ, իսկ 2011 թվականի հունվարի 17-ի որոշմամբ նշանակել է քննության 2011 թվականի հունվարի 27-ին, ժամը 12.00-ին:

10. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի դատավճռով Աղվան Հարազատի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կարգով` վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ <<Աբովյան>> քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի նոյեմբերի 03-ից:
Դատավճռով որոշվել է Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճռով որոշվել է բավարարել տուժողներ Ռոբերտ Ավետիսյանի և Աշոտ Մարգարյանի քաղ.հայցերը և դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանից բռնագանձել հօգուտ տուժող Ռոբերտ Ավետիսյանի 36.000 ՀՀ դրամ և հօգուտ տուժող Աշոտ Մարգարյանի 200.000 ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
Դատավճռով որոշվել է նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո տուժող Աշոտ Ստեփանյանին ի պահ հանձնված հակամառախուղային հալոգեն մեկ հատ լապտերը և տուժող Հրանտ Թումանյանին ի պահ հանձնված երկու հատ հետին տեսանելիության հայելիները թողնել նշված տուժողների տնօրինությանը:
Դատավճռով որոշվել է նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված հանցագործության գործիքներ հանդիսացող պտուտակահանը` երկու պտուտակներով և կենցաղային մկրատը ոչնչացնել:

11. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է նաև ամբաստանյալ Արսեն Ենոքի Բաղրամյանը, որը դատավճիռի չի բողոքարկել:

12. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանը:

13. Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի հունիսի 10-ին:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի հունիսի 17-ին:

14. Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

15. Վերաքննիչ դատարանը 2011 թվականի հունիսի 20-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, նշանակել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2011 թվականի հունիսի 30-ին, ժամը` 14.00-ին, Երևան քաղաքում:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ

16. 2010 թվականի նոյեմբերի լույս 03-ի գիշերը ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի վերակարգը, որի կազմի մեջ ընդգրկված են եղել ավագ տեղամասային տեսուչ, ոստիկանության մայոր Արթուր Հարությունյանը և ՊՊԾ գնդի ոստիկաններ Հրայր Ասպատուրյանը և Արայիկ Խաչատրյանը, հասարակական կարգի պահպանության և հանցագործությունների նախականխման նպատակով ուժեղացված ծառայություն իրականացնելու մասին ստացած հրահանգի համաձայն ոստիկանության ծառայողական տարբերանշաններով ՈՒԱԶ-469 մակնիշի 073 ՈՍ 02 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով շրջագայել են սահմանված ուղերթով` Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայով, Քրիստափորի, Մ. Խորենացու, Նար-Դոս, Ագաթանգեղոս և Զավարյան փողոցներով։ Ժամը 04.15-ի սահմաններում Երևանի Տիգրան Մեծի պողոտայի 25 շենքի մոտ կայանված «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի ավտոմեքենայի մոտ նրանք նկատել են պպզած երկու հոգու` անչափահաս ամբաստանյալներ Աղվան Գրիգորյանին և Արսեն Բաղրամյանին։ Ոստիկանության աշխատակիցների հարցերին` տվյալ ժամին նրանց դրսում գտնվելու պատճառների, նրանց բնակության հասցեների և այլ հարցերի կապակցությամբ, նրանք տվել են իրարամերժ պատասխաններ։ Նշված «Ֆոլկսվագեն» ավտոմեքենայի առջևի մասում ոստիկանության աշխատակիցները հայտնաբերել են պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ գտնված ավտոմեքենայի հակամառախուղային հալոգեն տեսակի լապտեր, առջևի մեկ լապտերը բացակայել է ավտոմեքենայի վրայից, մյուս լապտերն էլ եղել է կիսահանված վիճակում։
«Ոստիկանության մասին» ՀՀ օրենքի պահանջների շրջանակներում գործելով, ոստիկանության աշխատակիցները Աղվան Գրիգորյանին և Արսեն Բաղրամյանին` տոպրակով հայտնաբերված լապտերով, բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ Աղվան Գրիգորյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել են պտուտակահան և երկու պտուտակներ։ Դեպքի վայրի տեղազննությամբ տուժող Աշոտ Ստեփանյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մոտ քննիչը հայտնաբերել և առգրավել է մեկ հատ կենցաղային օգտագործման մկրատ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից 03.11.2010թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է 12142710 քրեական գործը և նախաքննություն է կատարվել։
Նախաքննությամբ պարզվել է, որ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանը Երևանի քրեական դատարանի 22.09.2008թ. ԵՔՐԴ/0287/01/08 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Աղվան Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` նշանակելով փորձաշրջան 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
ՀՀ Նախագահի ներում շնորհելու մասին 23.01.2009թ. հրամանագրով Ա.Գրիգորյանն ազատվել է պատժի կրումից։
Նախաքննության ընթացքում անչափահաս Աղվան Գրիգորյանը համագործակցել է քննության հետ, աջակցել է իր կողմից կատարված հանցագործության մյուս դեպքերի բացահայտմանը և հափշտակված գույքը որոնելուն, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, որի շնորհիվ քննչական և օպերատիվ-հետախուզական համագործակցված միջոցառումների արդյունքում նախաքննությամբ հիմնավորվել են միայն Աղվան Գրիգորյանի կողմից այլ տուժողներին պատկանող արտասահմանյան արտադրության ավտոմեքենաներից հետին տեսանելիության թանկարժեք հայելիների գողության ևս չորս դրվագներ։
Այսպես` Աղվան Գրիգորյանը 2010թ. հոկտեմբերի 23-ից մինչև հոկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 02.00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի 6 շենքի բակում կայանված, Աշոտ Արտաշի Մարգարյանին պատկանող «Մերսեդես-Բենց Ե-320» մակնիշի 46 ՕՕ 666 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից, իր հետ նախապես վերցրած պտուտակահանի և մկրատի միջոցով ապամոնտաժել ու գաղտնի հափշտակել է զգալի չափի` 200.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության հետին տեսանելիության զույգ հայելիները, 2010թ. հոկտեմբերի լույս 25-ի գիշերը ժամը 02.00-ի սահմաններում կրկին անգամ գողություն կատարելու նպատակով ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 1-ին շենքի բակում գտնվող ավտոտնակ, իր հետ նախապես վերցրած պտուտակահանի և մկրատի միջոցով ապամոնտաժել ու գաղտնի հափշտակել է այնտեղ կայանված, Արթուր Աշոտի Ադամյանին պատկանող «ԲՄՎ X-5» մակնիշի 19 ՍԼ 396 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զգալի չափի` 350.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության հետին տեսանելիության զույգ հայելիները, Աղվան Գրիգորյանը, 2010թ. հոկտեմբերի վերջերին, ժամը 02։00-ի սահմաններում, կրկին անգամ գողություն կատարելու նպատակով մոտեցել է Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ պողոտայի 36 շենքի բակում կայանած, Ռոբերտ Կարապետի Ավետիսյանին պատկանող «ԲՄՎ X-5» մակնիշի 10 ՕՏ 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենային, իր հետ նախապես վերցրած պտուտակահանի և մկրատի միջոցով ապամոնտաժել ու գաղտնի հափշտակել է` ավտոմեքենայի զգալի չափի` 162.000 ՀՀ դրամ արժողության հետին տեսանելիության ձախ կողմի հայելին։
2010թ. նոյեմբերի 03-ին, ժամը 02։00-ի սահմաններում, կրկին անգամ գողություն կատարելու նպատակով Աղվան Գրիգորյանը մոտեցել է Նալբանդյան փողոցի 25ա շենքի 1-ին մուտքի դիմաց կայանված Հրանտ Թումանյանին պատկանող «Մերսեդես Բենց Ե-320» մակնիշի 64 ԼՍ 300 պետհամարանիշի ավտոմեքենային, իր հետ վերցրած պտուտակահանի և մկրատի միջոցով ապամոնտաժել ու գաղտնի հափշտակել է ավտոմեքենայի զգալի չափի` 180.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ավտոմեքենայի հետին տեսանելիության զույգ հայելիները։
Իսկ 2010 թվականի նոյեմբերի 03-ին, ժամը 04։00-ի սահմաններում, կրկին անգամ գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով Աղվան Գրիգորյանը նախնական համաձայնության գալով Արսեն ենոքի Բաղրամյանի հետ, միասին փորձել են գաղտնի հափշտակել Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ պողոտայի 25 շենքի դիմաց կայանված` Աշոտ Ստեփանյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զգալի չափի` 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության հակամառախուղային հալոգեն լապտերները, սակայն իրենցից անկախ հանգամանքներով չեն հասցրել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, այն է` բռնվել են ծառայություն կատարող ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցների կողմից։

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

17. Ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանը վերաքննիչ բողոքում խնդրել է բեկանել և փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի 11.05.2011թ. դատավճիռը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքում իրեն անմեղ ճանաչել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ իր նկատմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ` բերելով հետևյալ փաստարկները.

18. Ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գողության փորձ կատարելու համար իրեն մեղադրանք առաջադրելով նախաքննական մարմինը գործով մեղադրյալ Ա.Բաղրամյանի ցուցմունքից բացի որևէ այլ ապացույց չի ունեցել: Մինչդեռ, անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու հիմքը նրա կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունն է: Բողոքաբերի կարծիքով նախաքննական մարմինը ջանասիրություն չի ցուցաբերել իր նախաքննական ցուցմունքներում նշված փաստերն ստուգելու համար, այլ` խախտելով օրինականության, գործի արդարացի քննության, անմեղության կանխավարկածի, ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքները, քրեական գործում առկա ապացույցներին տվել է խիստ միակողմանի և կանխակալ գնահատական:
Բողոքաբերը նշել է, որ նախաքննական մարմինն առերես չի հարցաքննել իրեն և գործով մյուս ամբաստանյալ Ա.Բաղրամյանին, չնայած, որ իրենց ցուցմունքներում եղել են էական հակասություններ, որի արդյունքում խախտվել է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-դր մասի <<դ>> կետի պահանջը:
Վերաքննիչ բողոքում նշվել է, որ դատավճռի հիմքում դրվել է սույն գործով դատավարական լիազորություններն իրականացրած ոստիկանների ցուցմունքները: Մինչդեռ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը սահմանում է, որ այդ անձինք որպես վկա չէին կարող հարցաքննվել:
Բողոքաբերը նշել է, որ ոստիկանների ցուցմունքները ապացույցների շարքից հանելու վերաբերյալ իր պաշտպանի կողմից ներկայացվել է միջնորդություն, որը սակայն առաջին ատյանի դատարանը մերժել է:
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը գտնում է, որ նույնիսկ այդ անձանց ցուցմունքները չեն հաստատում խմբով գողություն կատարելու հանգամանքը:
Բողոքաբերը նշել է, որ մյուս չորս դրվագներով մեղադրանքը չի վիճարկում, այդ դրվագներով ընդունում է իր մեղքը:
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածները, ինչպես նաև Ալեքսան Սարգսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումը, նշել է, որ առաջին ատյանի դատարանն իր նկատմամբ նշանակել է անարդարացի պատիժ:
Բացի այդ, վերաքննիչ բողոքի հեղինակը նշել է, որ տուժող Ռ.Ավետիսյանին պատճառած վնասը հատուցել է, իսկ տուժող Ա.Մարգարյանին պատճառված վնասը հատուցելու ուղղությամբ ձեռնարկում է միջոցներ:


ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ


Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իր հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի և պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի ելույթները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի
1-ին, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը

19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
…
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) կրկին անգամ,
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից վեց տարի ժամկետով:>>:

20. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:…
…3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն. <<…3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:…>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. << Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն....>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Մեղադրական դատավճիռը բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ կիրառելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` քրեական պատիժ չկիրառելու կամ պատժից ազատելու մասին դատարանի որոշումը:
2. Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:>>:

21. Քրեական գործի ուսումնասիրության և վերաքննիչ բողոքի դատական քննության արդյունքնում վերաքննիչ դատարանը եկավ այն հետևության, որ ամբաստանյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատվում է գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Այսպես.

22. Ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի, այն է` իրեն մեղավոր ճանաչելով 2010 թվականի նոյեմբերի լույս 03-ի գիշերը, ժամը 04։00-ի սահմաններում տուժող Աշոտ Ստեփանյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից ընդամենը 70.000 ՀՀ դրամ արժողության հակամառախուղային հալոգեն երկու լապտերները գողանալու փորձ կատարելու մեջ, ժխտել է նշված գողության փորձը մյուս ամբաստանյալ, անչափահաս Արսեն Բաղրամյանի հետ հանցավոր համաձայնությամբ կատարելու փաստը, այսինքն` նշված դրվագով իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Բացի այդ, նախաքննական ցուցմունքներում Աղվան Գրիգորյանը դեպքի վայրում Արսեն Բաղրամյանի գտնվելու հանգամանքը պատճառաբանել է նրանով, որ Արսեն Բաղրամյանը պատահաբար անցել է փողոցով և իրեն տեսնելով կանգնել է մայթի վրա, որը զուգադիպել է այդ պահին ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իրենց մոտենալու հետ։
Ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանը հրաժարվել է դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տալուց։

23. Գործով մյուս ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի հետ նախնական համաձայնությամբ 2010 թվականի նոյեմբերի լույս 03-ի գիշերը, ժամը 04.00-ի սահմաններում Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի 25 շենքի դիմաց տուժող Աշոտ Ստեփանյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրայից ընդամենը 70.000 ՀՀ դրամ արժողության երկու հատ հակամառախուղային լապտերների գողության փորձ կատարելու մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, սակայն հրաժարվել է դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալուց։
Նախաքննության ընթացքում Արսեն Բաղրամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում «Մետաքս» թաղամասում հանդիպել է Աղվան Գրիգորյանին, վերջինս իրեն առաջարկել է միասին ավտոմեքենաներից հայելիների և լապտերների գողություն կատարել, խոստանալով հափշտակված ապրանքը իրացնել և ստացված գումարը բաժանել միմյանց միջև։ Ինքը համաձայնվել է Աղվան Գրիգորյանի առաջարկության հետ և նոյեմբերի լույս 3-ի գիշերը շրջելով շենքերի բակերով ժամը 04։00-ի սահմաններում միասին մոտեցել են Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի 25 շենքի դիմաց կայանված «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի ավտոմեքենային, պայմանավորվածության համաձայն ինքը կանգնել և հսկել է շրջակայքը, իսկ Աղվան Գրիգորյանն իր հետ վերցրած պտուտակահանով և մկրատով ապամոնտաժել է ավտոմեքենայի առջևի ձախ կողմի հակամառախուղային հալոգեն լապտերը, այն դրել պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ, որից հետո սկսել է ապամոնտաժել ավտոմեքենայի աջ կողմի նույնանման լապտերը, սակայն այդ պահին ծառայողական ավտոմեքենայով իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները, հայտնաբերել են ապամոնտաժված լապտերը, իրեն և Աղվան Գրիգորյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության Էրեբունու բաժին։

24. Որպես վկաներ հարցաքննված` ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի ավագ տեղամասային տեսուչ Արթուր Հարությունյանի, ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակային ծառայության գնդի 1-ին վաշտի ոստիկաններ Հրայր Ասպատուրյանը և Արայիկ Խաչատրյանը ցուցմունքներեն տվել այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի լույս 03-ի գիշերը վերակարգի կազմում ոստիկանության ՈՒԱԶ-469 մակնիշի 073 ՈՍ 02 պետհամարանիշի ծառայողական ավտոմեքենայով հասարակական կարգի պահպանության և հանցագործությունների նախականխման առաջադրանքով իրենց հանձնարարված է եղել շրջել Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի պողոտայով, Քրիստափորի, Մովսես Խորենացու, Նար-Դոսի, Ագաթանգեղոսի և Զավարյան փողոցներով։ Ժամը 04։00-ի սահմաններում «Այրարատ» կինոթատրոնից Տիգրան Մեծի պողոտայով ընթանալիս 25 համարի շենքի դիմաց կայանված «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի ավտոմեքենայի մոտ նկատել են կիսանստած դիրք գրաված երկու տղաների, ովքեր ոստիկանության տարբերանշաններով ավտոմեքենան տեսնելով` զգաստացել են։ Իրենք մոտեցել են նշված տղաներին, հարցրել են, թե ովքե՞ր են, ի՞նչ են անում այդ ուշ ժամին։ Նրանցից ավագը` Աղվան Գրիգորյանը, պատասխանել է, որ եղբայրներ են, վիճաբանել են ծնողների հետ և տանից դուրս են եկել։ Նրանց առաջարկվել է հայտնել իրենց բնակության ստույգ հասցեն, Աղվան Գրիգորյանը սկզբում մատնացույց է արել թիվ 25 շենքը, այնուհետև հայտնել է, որ բնակվում «Մետաքս» թաղամասում, հետո էլ թե` Աթոյան փողոցում։ Հրայր Ասպատուրյանը նշված ավտոմեքենայի առաջամասից հայտնաբերել ու բերել է պոլիէթիլենային տոպրակը` հակամառախուղային հալոգեն լապտերով։ Աղվան Գրիգորյանին և Արսեն Բաղրամյանին կասկածելով գողություն կատարելու մեջ, նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ Աղվան Գրիգորյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է պտուտակահան` երկու պտուտակներով։
Վկաներից Արթուր Հարությունյանը հայտնել է իր ցուցմունքում, որ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի իր աշխատասենյակում զրուցել է Աղվան Գրիգորյանի հետ, վերջինս խոստովանել է, որ ինքն է քանդել «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի ավտոմեքենայի հակամառախուղային հալոգեն լապտերը, որից հետո փորձել է քանդել նաև ավտոմեքենայի աջ հակամառախուղային հալոգեն լապտերը, սակայն չի հասցրել, քանի որ նկատել են ոստիկաններին։
Միաժամանակ նա հայտնել է իրեն, որ Արսեն Բաղրամյանը փողոցում իրեն պատահական է հանդիպել, ինքը քանդել է հակամառախուղային լապտերը, իսկ Արսենը կատարել է պահակի պարտականություն։
Գ.Թ. 39-40, 56-57, 72-73, դատաքննության արձանագրություն

25. Դեպքի վայրի տեղազննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Երևանի Տիգրան Մեծի պողոտայի 25 շենքի մոտ կայանված, տուժող Աշոտ Ստեփանյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրայից բացակայել է ձախ հակամառախուղային հալոգեն լապտերը, իսկ աջ կողմի նույնանման լապտերը գտնվել է թուլացած վիճակում։ Ավտոմեքենայի մոտակայքում հայտնաբերվել և առգրավվել է կենցաղային մկրատ։
Գ.Թ. 1-2, 12-13

26. Պտուտակահանը երկու պտուտակներով, մկրատը և հակամառախուղային հալոգեն լապտերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ։
Գ.Թ. 18, 55

27. Գործով տուժող Աշոտ Ստեփանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չունենալով ավտոտնակ, իր անձնական օգտագործման «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանում է Տիգրան Մեծ պողոտայի մայթեզրին` իրենց շենքի դիմաց։ 2010թ. նոյեմբերի 03-ին ժամը 05։00-ի սահմաններում, իր տուն են այցելել ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցները, իրենից ճշտելով` շենքի դիմաց կայանված «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենան իրեն է պատկանում, թե ոչ, հայտնելով, որ ավտոմեքենայից գողություն է կատարվել։ Ոստիկանության աշխատակիցների հետ մոտեցել է ավտոմեքենային և տեսել, որ ավտոմեքնայից բացակայում է առջևի ձախ կողմի հակամառախուղային հալոգեն լապտերը, իսկ աջ կողմի հակամառախուղային հալոգեն լապտերը կիսաքանդ վիճակում է։ Ոստիկանության աշխատակիցներից իմացել է, որ վերջիններս պարեկապահակային ծառայություն կատարելու ընթացքում ավտոմեքենայի մոտ նկատել են երկու տղաների, մոտեցել են նրանց, որոնց մոտ գտնված պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ եղել է հակամառախուղային լապտեր, նրանք խոստովանել են իրենց կողմից գողություն կատարելու հանգամանքը, նաև ասել, որ չեն հասցրել ապամոնտաժել երկրորդ լապտերը։
Տուժող Աշոտ Ստեփանյանը ցուցմունքում հայտնել է, որ մեղադրյալները փորձել են ավտոմեքենայից գաղտնի հափշտակել 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության հակամառախուղային լապտերները, սակայն իրենցից անկախ հանգամանքներով չեն հասցրել գողությունն ավարտին հասցնել` բռնվել են ծառայություն կատարող ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցների կողմից։
Տուժողը քաղ.հայց չի ներկայացրել, դեպքի վայրից հայտնաբերված մեկ հատ հակամառախուղային հալոգեն լապտերն ի պահ է հանձնվել տուժող Աշոտ Ստեփանյանին։
Գ.Թ. 15-16, 158-159

28. Գործով տուժող Աշոտ Մարգարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չունենալով ավտոտնակ, իր անձնական օգտագործման սև գույնի «Մերսեդես-Բենց-Ե-320» մակնիշի արծաթագույն 64 ՕՕ 666 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանում է շենքի բակում։ Ստույգ օրը չի հիշում, 2010թ. հոկտեմբերի 24-ին կամ հոկտեմբերի 25-ին, երբ առավոտյան մոտեցել է իր ավտոմեքենային, տեսել է, որ ավտոմեքենայից բացակայում են հետին տեսանելիության հայելիները, գիշերվա ընթացքում ինչ որ մեկը, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ, ապամոնտաժել է հայելիները ու գողացել, որի հետևանքով իրեն պատճառվել է 200.000 ՀՀ դրամի չափի գույքային վնաս։ Նշված գումարի չափով ունի քաղհայցի պահանջ գողությունը կատարած անձի նկատմամբ։
Գ.Թ. 134-135, 137

29. Գործով տուժող Արթուր Ադամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր «ԲՄՎ X-5» մակնիշի 19 ՍԼ 396 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանում է իրենց շենքի բակում գտնվող ավտոտնակում, այն ունի մետաղյա ցանցից պատրաստված դռներ, որոնց ներքևի եզրը գետնից գտնվում է 30 սանտիմետր բարձրությամբ։
2010թ. հոկտեմբերի 25-ին, ժամը 10։00-ի սահմաններում, երբ մոտեցել է իր ավտոմեքենային, տեսել է, որ ավտոմեքենայից բացակայում են հետին տեսանելիության կողային երկու հայելիները և հասկացել, որ գիշերվա ընթացքում ինչ որ մեկը մուտք է գործել ավտոտնակ, ապամոնտաժել և գողացել է հայելիները։ Նշել է նաև, որ հայելիների գողությամբ իրեն պատճառվել է ընդհանուր 350.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս, սակայն գողությունը կատարած անձի նկատմամբ չունի քաղհայցի պահանջ։
Գ.Թ. 139

30. Գործով տուժող Ռոբերտ Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ավտոտնակ չունենալով, իր անձնական օգտագործման մուգ կանաչ մետալիկ գույնի «ԲՄՎ X-5» մակնիշի 10 ՕՏ 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանում է շենքի բակում։ 2010թ. հոկտեմբերի վերջերին, ստույգ օրը չի հիշում, երբ առավոտյան ժամը 10։00-ի սահմաններում մոտեցել է ավտոմեքենային, նկատել է, որ ավտոմեքենայից բացակայում է ձախ կողմի հետին տեսանելիության հայելին։ Ուշադիր զննելով ավտոմեքենան տեսել է, որ հայելին վարպետորեն ապամոնտաժել են, հասկացել է, որ գիշերվա ընթացքում ինչ որ մեկը հայելին գողացել է։
Նշել է, որ հայելու գողությամբ իրեն պատճառվել է 162.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Ինքը նշված գումարի չափով քաղհայցի պահանջ է ներկայացրել նախաքննության ընթացքում, սակայն խղճալով անչափահաս Աղվան Գրիգորյանին, միջնորդել է հանցագործությամբ իրեն պատճառված գույքային վնասը հատուցել մասնակի` 100 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 36.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Գ.Թ. 75-76, դատաքննության արձանագրություն

31. Գործով տուժող Հրանտ Ռոբերտի Թումանյանի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. ընկերոջ` Ռուբեն Շատվորյանի հետ, իրենց համատեղ օգտագործման համար ձեռք են բերել «Մերսեդես-Բենց-Ե-320» մակնիշի արծաթագույն, 64 ԼՍ 300 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, այն հաշվառված է իր անվամբ։
2010թ. նոյեմբերի 01-ից ավտոմեքենան գտնվել է ընկերոջ` Ռուբեն Շատվորյանի մոտ։ Նոյեմբերի 03-ին ժամը 09։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել ընկերը և հայտնել, որ գիշերը ուշ է վերադարձել տուն և ավտոմեքենան կայանել է շենքի բակում` իրենց մուտքի դիմաց։ Երբ առավոտյան մոտեցել է ավտոմեքենային, որպեսզի աշխատանքի գնա, տեսել է, որ ավտոմեքենայից բացակայում են հետին տեսանելիության հայելիները և հասկացել, որ գիշերվա ընթացքում դրանք գողացել են։
Նշել է նաև, որ գողությունը կատարած անձի նկատմամբ չունի քաղհայցի պահանջ, քանի որ գողացված հայելիները հայտնաբերվել են, ինքը դրանք ճանաչել է, դրանք իրեն ի պահ են հանձնվել քննիչի կողմից։
Գ.Թ. 148-149, 161-164

32. Առարկաներ ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ այն մասին, որ տուժող Հրանտ Թումանյանը ճանաչել և մատնացույց է արել իր ավտոմեքենայից գողացված զույգ հայելիները։
Գ.Թ. 161

33. Նշված հայելիները զննվել և ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց և քննիչի կողմից ի պահ են հանձնվել տուժող Հրանտ Թումանյանին։
Գ.Թ. 68, 163-164

34. Ամբաստանյալներ Աղվան Գրիգորյանի և Արսեն Բաղրամյանի, նրանց օրինական ներկայացուցիչների և պաշտպանների մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրություններով և լուսանկարչական հավելվածներով այն մասին, որ ամբաստանյալները մատնացույց են արել դեպքի վայրերը, որտեղից կատարել են ավտոմեքենաների հայելիների կամ լապտերների գողությունները։ Իսկ 05.11.2010թ. քննչական փորձարարության ընթացքում ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանը ներկայացրել է տուժող Հրանտ Թումանյանի ավտոմեքենայից հանված երկու հայելիները։
Գ.Թ. 41-43, 44-45, 59-62, 63-67

35. Դատաապրանքագիտական փորձագետի 02.12.2010թ. թիվ 924-ապ եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը տրամադրված «Մերսեդես-Բենց-Ե-320» մակնիշի 64 ԼՍ 300 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի հետին տեսանելիության զույգ հայելիների ընդհանուր շուկայական գինը 2010թ. նոյեմբերի 03-ի դրությամբ գնահատվել է 180.000 ՀՀ դրամ, իսկ «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի հակամառախուղային լապտերի շուկայական գինը նույն օրվա դրությամբ գնահատվել է 35.000 ՀՀ դրամ։
Գ.Թ. 155-156

36. Նշված ապացույցներից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության և արժանահավատության, իսկ բոլոր ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, վերաքննիչ դատարանը վերահաստատում է առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ խմբի կազմում ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանն ընդգրկված չլինելու և գողության հանցափորձին նրա մասնակցությունը հերքելու մասին ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի պատճառաբանությունները արհեստական և հիմնազուրկ են, դրանցով ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանը հետապնդում է ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանին քրեական պատժից զերծ պահելու նպատակ։

37. Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի համապատասխան փաստարկներին, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերը ներկայացված ապացույցներով, այդ թվում` գործով մյուս ամբաստանյալ Ա.Բաղրամյանի նախաքննական ցուցմունքով հաստատվում է, որ Աղվան Գրիգորյանը նախնական համաձայնության գալով Արսեն ենոքի Բաղրամյանի հետ, միասին փորձել են գաղտնի հափշտակել Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ պողոտայի 25 շենքի դիմաց կայանված` Աշոտ Ստեփանյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 15 ՏՏ 646 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զգալի չափի` 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության հակամառախուղային հալոգեն լապտերները, սակայն իրենցից անկախ հանգամանքներով չեն հասցրել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, այն է` բռնվել են ծառայություն կատարող ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցների կողմից։ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այս հանգամանքը վկայում է Աղվան Գրիգորյանի և Արսեն Բաղրամյանի միջև նախնական փոխադարձ համաձայնության մասին:
Ապացուցված է նաև Ա.Գրիգորյանի մեղավորությունը նշված հանցանքները կատարելու մեջ և այդ հանցանքները նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով:

Ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանին մեղսագրվող արարքների համապատասխանեցումը
23.05.2011թ. ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում
փոփոխություններ կատարելու մասին>> թիվ ՀՕ-143-ն օրենքին

38. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածը սահմանում է.
1. Գողությունը` ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակությունը, զգալի չափերով` պատժվում է տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է`
1/ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2/ խոշոր չափերով,
3/ բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4/ կրկին անգամ
3. /…/
4. /…/:

39. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
/…/

40. Ինչպես երևում է գործի նյութերից, քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատմամբ, առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի կատարած արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, ամբաստանյալի մեղավորությունն իրեն մեղսագրված հանցագործությունների կատարման մեջ ապացուցված է, նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի կատարած հանցանքների համար:

41. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ իրեն մեղսագրվող արարքները Ա.Գրիգորյանը կատարել է նախքան 2011 թվականի մայիսի 23-ը, այսինքն` նախքան <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին>> թիվ ՀՕ-143-ն օրենքն ուժի մեջ մտնելը, որով Հայաստանի Հանրապետության 2003 թվականի ապրիլի 18-ի քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը ճանաչվել է ուժը կորցրած:

42. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այն օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասպան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոշարադրյալ դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ օրենքի հետադարձության կանոնը կիրառվում է այն դեպքերում, երբ անձի կողմից հանցավոր արարքը կատարվել է նախքան արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքի ուժի մեջ մտնելը:

43. Ինչպես երևում է գործի նյութերի ուսումնասիրությունից, առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով դատական ակտ կայացնելու ժամանակ` 2011 թվականի մայիսի 11-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը ուժը կորցրած չի եղել:

44. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 38-43-րդ կետերում առկա վերլուծությունը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Աղվան Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից պետք է հանել վերոնշյալ հոդվածների 4-րդ կետը:
Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ա.Գրիգորյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերից պետք է վերաորակել համապատասխանաբար`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Այսինքն` Ա.Գրիգորյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն:
Կատարած արարքում Ա.Գրիգորյանի մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջականությամբ:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:

45. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատժին, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ չնայած Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով մեղսագրված արարքից համապատասխանաբար պետք է հանել 4-րդ կետը, այդուհանդերձ նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժաչափը մեղմացնելու հիմքեր չկան, քանի որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշանակված պատիժը համապատասխանում է կատարված հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման անհնարինությունը

46. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայությանմասին:

47. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

48. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>

49. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի է առել սույն որոշման 46-րդ կետում նշված հանգամանքները:

50. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, մեղքի ձևը, հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:

51. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Աղվան Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, նկատի ունենալով Ա.Գրիգորյանի կողմից կատարած հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում բացառում է Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությունը և գտնում է, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները հիմք չեն կարող դառնալ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման անհնարինությունը

52. Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս և ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս մասնավորապես նշել է. <<Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Դրանք բնութագրելով ամբաստանյալի անձնավորության ու կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, հնարավորություն են տալիս անհատական մոտեցում ցուցաբերելով` որոշել նշանակվող պատժի տեսակն ու չափը և լուծել այն կրելու նպատակահարմարության հարցը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի նկատմամբ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիմքով հանցանքը խմբով կատարելը, որպես գողության որակման որակյալ հատկանիշ, չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետի հիմքով, գողություն կատարելու համար ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի նախկին դատվածությունը չի կարող հաշվի առնվել ռեցիդիվը գնահատելիս և այն չի կարող համարվել որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։
Ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում հանցանքը կատարելու և պատիժը նշանակելու պահին նրա անչափահաս լինելը, հանցագործությունը բացահայտելուն և հափշտակված գույքը ներկայացնելու հարցում նրա ակտիվ աջակցությունը, իր մեղքն ընդունելը և անկեղծորեն զղջալը։
Դատարանը հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Աղվան Գրիգորյանի կատարած հանցանքը դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին։>>:

53. Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի` օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը`
1. գործի բացառիկ հանգամանքները,
2. խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:

54. Օրենսդիրը բացառիկ հանգամանքները կապում է հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, ինչպես նաև հանցանքը կատարելիս և դրանից հետո նրա վարքագծի հետ:
Բացառիկ կարող են համարվել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:
Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող հանգամանքների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք ազդել պատժի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածում նշված <<բացառիկ>> բառը ենթադրում է, որ պատիժը մեղմացնող առանձին հանգամանքը կամ դրանց համակցությունը դուրս է գալիս սովորական հանգամանքների շրջանակից:
Մինչդեռ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող առանձին հանգամանքները կամ դրանց համակցությունը այն աստիճանի առանձնահատուկ չեն, որ համարվեն բացառիկ:

55. Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքեր չկան:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վերաքննիչ դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվական մայիսի 11-ի դատավճիռը` Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, փոփոխել.

3. Աղվան Հարազատի Գրիգորյանին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով համապատասխանեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:

4. Աղվան Հարազատի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով` պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով, Աղվան Հարազատի Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:

5. Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:

6. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

7. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ